
τοῦ Βλάση Ἀγτζίδη
Ἡ ὁριστικὴ διαμόρφωση τῶν πληθυσμῶν στὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Τουρκία καθορίστηκε ἀπὸ τὴ συνθήκη τῆς Λωζάννης τὸν Ιoύλιο τοῦ 1923. Ἡ συνθήκη πρόβλεπε τὴν ἀνταλλαγὴ τῶν πληθυσμῶν μὲ βασικὸ κριτήριο κατάταξης τὴ θρησκευτικὴ πίστη. Ἔτσι οἱ χριστιανοὶ θὰ ἔπρεπε νὰ ἐκδιωχθοῦν ἀπὸ τὴν Τουρκία καὶ οἱ μουσουλμάνοι ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα. Ἡ ἐπιλογὴ μὲ βάση τὸ θρήσκευμα ὁδήγησε ἀφενὸς στὴν ἐξαίρεση τῶν ἑλληνικῶν πληθυσμῶν ποὺ εἶχαν ἐξισλαμιστεῖ ἢ βρισκόταν σὲ κρυπτοχριστιανικῆ κατάσταση στὴν Τουρκία, ἐνῷ ἐκδιώχθηκαν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα οἱ ἑλληνογενεῖς καὶ ἑλληνόφωνοι μουσουλμάνοι. Ἔτσι διαμορφώθηκε στὴ σημερινὴ Τουρκία ἕνας πολύμορφος μουσουλμανικὸς ἑλληνικὸς πληθυσμὸς ποὺ ἀποτελεῖται ἀφ’ ἑνὸς ἀπὸ τοὺς γηγενεῖς ἐξισλαμισμένους καὶ κρυπτοχριστανοὺς τοῦ Πόντου καὶ ἀφ’ ἑτέρου ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἐκδιώχθηκαν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα.
Ἐξισλαμισμένοι Κρητικοί, Μακεδόνες καὶ Κύπριοι. Εἶναι ἱστορικὰ βεβαιωμένο ὅτι μεγάλο μέρος τῶν λεγόμενων τουρκοκρητικῶν εἶναι ἑλληνικῆς καταγωγῆς. Ἐξ ἄλλου τὸ “κρητικὸ ζήτημα” στὶς ἀρχὲς τοῦ αἰῶνα μᾶς θύμιζε πάρα πολὺ τὸ σημερινὸ πρόβλημα τῆς Βορείου Ἰρλανδίας. Τὴ διαπίστωση αὐτή, ἐκτὸς τῶν ἱστορικῶν πηγῶν, ὑποστηρίζει ἡ ὕπαρξη τέτοιων πληθυσμῶν στὴ Συρία (Χαμηδιὲ) καὶ στὴ Λιβύη οἱ ὁποῖοι διατηροῦν τὴν ἀνάμνηση τῆς ἑλληνικῆς τους προέλευσης καὶ...






















