Ὁ πατήρ Χρῆστος Παππᾶς

Οἱ σύλλογοι τῆς ΣΦΕΒΑ καὶ τοῦ ΠΑΣΥΒΑ κλίνουν εὐλαβικὰ τὸ γόνυ στὴν μνήμη του π. Χρήστου Παππᾶ, ἀπὸ τὸ Ἀλύκο τοῦ Βούρκου, ποὺ ἀπεβίωσε τὴν Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου 2026, σὲ ἡλικία 88 ἐτῶν στὸ Πανεπιστημιακὸ Νοσοκομεῖο Ἰωαννίνων μετὰ ἀπὸ δοκιμασία τῆς ὑγείας του.
Γιὰ τὸν μακαριστὸ πατέρα Χρῆστο ἐγράφησαν πολλὰ κείμενα ποὺ σκιαγράφησαν ἐπιτυχημένα τὴν προσωπικότητα ἀλλὰ καὶ τὴν προσφορά του στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἀπὸ τὴν παιδική του ἡλικία, βίωσε σὲ ὅλη του τὴν βαρβαρότητα τὸ ἀθεϊστικὸ καθεστὼς τοῦ Ἐνβὲρ Χότζα καὶ τὴν φρικτὴ πάλη τῶν τάξεων. Ἡ εὐρύτερη οἰκογένειά του μὲ παρουσία στοὺς ἐθνικοὺς ἀγῶνες, μπῆκε ἀπὸ νωρὶς στὸ στόχαστρο τοῦ ἀλβανικοῦ καθεστῶτος, κάτι ποὺ τὸν ὑποχρέωσε παρὰ τὶς ἱκανότητές του, νὰ ἐργαστεῖ σὲ ὑποδεέστερες τεχνικὲς ἐργασίες καὶ νὰ μὴν μπορέσει νὰ μορφωθεῖ, ὅπως εἶχε τὴ δυνατότητα. Μετὰ τὴν πτώση τοῦ καθεστῶτος καὶ τὸ ἄνοιγμα τῶν συνόρων, ἡ πίστη του στὸν Θεὸ καὶ ἡ παραδοσιακή του εὐλάβεια, τὸν ὁδήγησαν στὸν δρόμο τῆς ἱερωσύνης καὶ στὴν ἀφιέρωση στὴν Ἐκκλησία. Ὑπῆρξε ὅπως τονίστηκε καὶ ἀπὸ τὸν σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ἀργυροκάστρου κ. Ναθαναήλ, ὁ πρῶτος κληρικὸς ποὺ χειροτονήθηκε ἀπὸ τὸν μακαριστὸ Ἀρχιεπίσκοπο Ἀναστάσιο καὶ ἔζησε...

Ἐκοιμήθη ὁ π. Ἰουστίνος ἀπὸ τὸ Φρέαρ τοῦ Ἰακὼβ!

• Ὁ π. Ἰουστίνος αποκλειστικά στό "Ρωμαίικο" γιά τίς δολοφονικές ἀπόπειρες ἐναντίον του και τίς θαυματουργικές ἐπεμβάσεις τοῦ Ἁγίου Φιλουμένου (29 Νοεμβρίου).

• Ὁ διάδοχος τοῦ Ἁγίου Φιλουμένου π. Ἰουστίνος μιλᾶ ἀπὸ τὸ Φρέαρ τοῦ Ἰακὼβ γιὰ τὴν συνάντηση τοῦ Χριστοῦ μὲ τὴν Σαμαρείτιδα

Μετὰ βαθυτάτης θλίψεως ἀνακοινοῦται ἡ ἐν Κυρίῳ κοίμησις, τήν σήμερον, ἡμέραν Πέμπτην, 18ην Σεπτεμβρίου /1ην Ὀκτωβρίου 2026, κατόπιν μακρᾶς ἀσθενείας, τοῦ Ἁγιοταφίτου Ἀρχιμανδρίτου Ἰουστίνου Μάμαλου, ἀνακαινιστοῦ τοῦ Ἱεροῦ Προσκυνήματος τοῦ Φρέατος του Ἰακώβ καί κτίτορος τοῦ ἐν αὐτῶ Ἱεροῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς τῆς Σαμαρείτιδος ἐν Νεαπόλει (Νάμπλους) τῆς Σαμαρείας, τοῦ ὁποίου ἡ ζωὴ καὶ ἡ πολυετὴς διακονία συνεδέθησαν ἀρρήκτως μέ τὴν ἐκ βάθρων ἀνακαίνισιν καὶ ἀνάδειξιν τῆς Ἱερᾶς ταύτης Μονῆς.

Ὁ μακαριστός, ἐμφορούμενος ὑπὸ βαθείας πίστεως καὶ θερμῆς ἀγάπης πρὸς τὴν Ἁγίαν Σιών μητέρα τῶν Ἐκκλησιῶν καὶ τὰ Πανάγια Προσκυνήματα, ἀφιέρωσε δυνάμεις, κόπους καὶ μέγα μέρος τῆς ζωῆς αὐτοῦ εἰς τὴν ἀνακαίνισιν, εὐπρέπειαν καὶ διαφύλαξιν τῆς Ἱερᾶς Μονῆς, καταλείπων πολύτιμον...

Ὁ μακαριστὸς π. Χρῆστος Παππᾶς - ἕνας Βορειοηπειρώτης ἱερέας πιστὸς μέχρι τέλους

Ἔφυγε ἀπὸ τὴν παροῦσα ζωὴ ὁ μακαριστὸς π. Χρῆστος Παππᾶς, ὁ ἱερέας τοῦ Ἀλύκου, μιὰ ἰδιαίτερα σεβαστὴ καὶ ἀγαπητὴ μορφὴ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ἀργυροκάστρου. Ἔφυγε πλήρης ἡμερῶν, σὲ ἡλικία 88 ἐτῶν, ἀφήνοντας πίσω του μιὰ ζωὴ γεμάτη πίστη, προσευχή, προσφορὰ καὶ ἀγάπη γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸν ἄνθρωπο.
Ὁ π. Χρῆστος γεννήθηκε τὸ 1938 στὸ Ἀλύκο τῆς Βορείου Ἠπείρου καὶ ἀνδρώθηκε μέσα στὰ δύσκολα χρόνια τοῦ κομμουνιστικοῦ καθεστῶτος τοῦ Ἐνβὲρ Χότζα. Ἔζησε τὴν ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποία ἡ πίστη διωκόταν, οἱ ναοὶ ἔκλειναν καὶ κάθε θρησκευτικὴ ἔκφραση ἀντιμετωπιζόταν μὲ ἐχθρότητα. Μέσα σὲ ἐκεῖνες τὶς συνθῆκες, ὅμως, κράτησε τὴν πίστη του.
Ἡ φλόγα ποὺ εἶχε παραλάβει ἀπὸ τοὺς γονεῖς καὶ τὴν παράδοση τοῦ τόπου του δὲν ἔσβησε. Ἀντιθέτως, ἔμελλε, ὕστερα ἀπὸ χρόνια, νὰ γίνει ὁ ἴδιος φορέας τῆς ἀναγεννήσεως τῆς Ὀρθόδοξης ζωῆς στὴν πατρίδα του.
Πρὶν ἀπὸ τὴν ἱερωσύνη του ὑπηρέτησε ὡς δάσκαλος. Ἦταν ἄνθρωπος μιᾶς ἄλλης ἐποχῆς· ἥσυχος, σεμνός, λιτός, ἀπλὸς καὶ εὐγενικός. Ἄνθρωπος ποὺ δὲν ἐπεδίωκε τὴν προβολὴ καὶ δὲν εἶχε ἀνάγκη ἀπὸ μεγάλα λόγια. Ἡ ζωὴ καὶ ἡ συνέπειά του μιλοῦσαν γιὰ ἐκεῖνον.
Τὸ 1991, στὴν ἀρχὴ μιᾶς νέας ἐποχῆς γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἀλβανίας, ὁ π. Χρῆστος ἔλαβε τὸ ἱερατικὸ χάρισμα ἀπὸ τὸν μακαριστὸ...

Ἡ Γερόντισσα Ἀναστασία τῆς Κέρκυρας

Ἡ Γερόντισσα Ἀναστασία Βλάχου (1910 – 22 Σεπτεμβρίου 1979) ὑπῆρξε μία ἀπὸ τὶς πιὸ ἐμβληματικές, ἀσκητικὲς καὶ ἐπιφανεῖς μορφὲς τοῦ κερκυραϊκοῦ μοναχισμοῦ. Ἔμεινε γνωστὴ ὡς ἡ «ξυπόλητη ἀσκήτρια» καὶ ἀφιέρωσε τὴ ζωή της στὴν ἀναστήλωση τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου «Κυρᾶς τῶν Ἀγγέλων» στὴ Λευκίμμη τῆς Κέρκυρας. 

Βιογραφία καὶ Ἀσκητικὸς Βίος 

Τὸ Κάλεσμα: Σὲ ἡλικία μόλις 10 ἐτῶν (τὸ 1920), περνῶντας ἀπὸ τὸν τότε κατεστραμμένο καὶ ἐρημωμένο ναὸ τῆς Κυρᾶς τῶν Ἀγγέλων, ἄκουσε μιὰ γλυκιὰ γυναικεία φωνὴ ἀπὸ τὸ κωδωνοστάσιο νὰ τῆς λέει: «Εἶναι κρῖμα ὁ οἶκος μου νὰ εἶναι ἔρημος... Ἐσὺ ἐκλήθης διὰ νὰ φτιάξης τὴν Ἐκκλησίαν». 

Ἡ Μοναχικὴ Πορεία: Στὰ 14 της χρόνια ἐνδύθηκε τὸ μοναχικὸ ράσο. Τὸ 1933 ἐγκαταστάθηκε μόνιμα στὴν ἐρειπωμένη «Κυρά». Ἀρχικὰ κοιμόταν στὸ ὕπαιθρο καὶ ἀργότερα σὲ ἕνα ὑποτυπῶδες κελί, ἀντιμετωπίζοντας ἀκραῖες στερήσεις καὶ κακουχίες. 

Διώξεις καὶ Δοκιμασίες: Τὸ ἔργο της γιὰ τὴν ἀνοικοδόμηση καὶ τὴ συγκρότηση τῆς μονῆς προκάλεσε τὸν φθόνο τοπικῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν παραγόντων τῆς ἐποχῆς. Ὑπέστη σκληροὺς διωγμούς, κακομεταχείριση, συκοφαντίες μέχρι καὶ δικαστικὲς συρράξεις, τὶς ὁποῖες ὑπέμεινε μὲ βαθιὰ πίστη καὶ πραότητα. 

Ἡ Προσφορά της: Ἀναγνωρίστηκε ὡς μιὰ «ἐλεήμων μήτηρ». Βοηθοῦσε ἀδιακρίτως ὅσους εἶχαν ἀνάγκη, ἐνῷ πολλοὶ πιστοὶ κατέφευγαν σὲ ἐκείνη γιὰ νὰ...

Ὁ πολύτιμος μαργαρίτης τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας καί σύγχρονος Ἅγιος, Μητροπολίτης Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας κυρός Κοσμᾶς

Ὑπό τοῦ Γέροντος Μαξίμου Ἰβηρίτου:

Ὁ θεῖος Ἀπόστολος Παῦλος λέγει, ὅτι «ὅσοι Πνεύματι Θεοῦ ἄγονται, οὗτοί εἰσιν υἱοί Θεοῦ» (Ρωμ. η΄, 14), τό δέ νά γίνῃ τις ἄξιος νά λάβῃ Πνεῦμα Ἅγιον καί νά γίνῃ υἱός Θεοῦ, εἶναι τῶν Ἁγίων ἐπιθυμιῶν καί πόθων ἡ κορυφή, εἰς τήν ὁποίαν, ὅταν ἀνέλθῃ τις, εὑρίσκει νοός καί καρδίας ἀνάπαυσιν.
Εἰς αὐτήν τήν ὑπερφυσικήν, τήν θείαν κορυφήν, τήν ὑψίστην μακαριότητα τῆς ἀπολαύσεως τοῦ ἄκρου ἀγαθοῦ διά τῆς ἐργασίας τῶν ἀρετῶν ἠξιώθησαν νά φθάσουν οἱ ἀπ’ αἰῶνος Ἅγιοι τοῦ Θεοῦ.
Ἐκ τούτων, ἄλλοι μέν ἐν καιρῷ διωγμῶν ἤθλησαν ὡς Μάρτυρες, ἀντεστάθησαν γενναίως κατά τῆς ἁμαρτίας καί τῆς πλάνης, ἠγωνίσθησαν καί ἐπάλαισαν καί τό αἷμα αὐτῶν προθύμως ἔχυσαν, ἄλλοι δέ ἠγωνίσθησαν ὡς Ὅσιοι καί Ἀσκηταί, ἐβάδισαν τήν στενήν καί τεθλιμμένην ὁδόν καί ἦσαν ἀνά πᾶσαν στιγμήν ἕτοιμοι νά χύσουν καί τήν τελευταίαν σταγόνα τοῦ αἵματός των ὑπέρ τοῦ Κυρίου, δι’ ὅ καί ὡς...

Μαρία Μιχαήλ

Ἀσκητὲς μέσα στὸν κόσμο, τ. Γ΄, ἐκδ. Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον "Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος" Μεταμόρφωσης Χαλκιδικῆς, σελ. 62-69.

Μαρία Μιχαήλ [1]

Η μακαριστή Χατζη–Μαριοῦ, ὅπως τήν ἀποκαλοῦσαν, ἀπό τό προσκύνημά της στούς Ἁγίους Τόπους ἦταν μία ἁγία ψυχή. Ἔζησε στήν Φύτη Πάφου καί μέ τόν σύζυγό της Ἰωάννη ἀπέκτησαν πέντε κόρες καί δύο γυιούς. Ὁ γυιός της ὁ μεγάλος ξενιτεύτηκε ἀπό μικρή ἡλικία στήν Νότιο Ἀφρική. Εἶχε οἰκονομική ἄνεση καί ἔγραψε νά στείλουν οἱ γονεῖς τίς ἀδελφές του γιά νά τίς ἀποκαταστήση. Μέ τά δεδομένα τότε τοῦ χωριοῦ, ἦταν πολύ δύσκολο νά παντρέψη μέ προίκα (σπίτι–χωράφια) πέντε κόρες. Γι᾿ αὐτό ἔκριναν καλό μαζί μέ τόν ἄντρα της, νά στείλουν τίς δύο κόρες τους, τήν Στέλλα καί τήν Χρυστάλλα, στήν Ν. Ἀφρική. Τό ταξίδι τότε γινόταν μέ καράβι καί διαρκοῦσε περισσότερο ἀπό ἕνα μῆνα. Στό καράβι ἀρρώστησε ἡ μία καί ὅταν ἔφτασαν στήν Ν. Ἀφρική πέθανε. Ἡ ἄλλη παντρεύτηκε ἀμέσως, ἀλλά καί αὐτή σύντομα πέθανε. Ὅταν τό μήνυμα ἔφτασε στούς γονεῖς, ὁ πατέρας της Ἰωάννης ἐρχόταν ἀπό τό χωράφι. Στό σπίτι ἔβαλε τά χέρια καί τό κεφάλι του πάνω στό τραπέζι, δέν ἔλεγε τίποτε καί δέν ἤθελε νά φάη. Μετά ἀπό λίγο πέθανε κι αὐτός ἀπό τήν στενοχώρια του.
Ἡ μακαριστή Χατζη–Μαριοῦ, ἄν καί ἔθαψε σέ ἕνα χρόνο δύο κόρες καί τόν ἄνδρα της, ὅμως δέν λύγισε. Μέ τήν μεγάλη πίστη της στόν Θεό ὕψωνε τά χέρια...

Μνήμη μακαριστοῦ Γέροντος Ἰσαὰκ τοῦ Λιβανέζου († 16-07-1998)

Ὁ Γέροντας Ἰσαὰκ σὲ προσκύνημά του στὴν Ἱερὰ Μονὴ Στομίου

Ὁ π. Ἰσαὰκ εἶχε ὡς ἐπίγεια πατρίδα τὴν πολύπαθη καὶ μαρτυρικὴ περιοχὴ τῆς Μέσης Ἀνατολῆς (Λίβανος). Ἀφοῦ πῆρε τὸ μοναχικὸ σχῆμα καὶ ἐμόνασε στὴν πατρίδα του, ἐν συνεχείᾳ ἦρθε γιὰ σπουδὲς στὴν Θεσσαλονίκη, στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Α.Π.Θ. Κατὰ τὴν περίοδο αὐτὴν ἀγάπησε τὸ Ἅγιον Ὅρος καὶ συνδέθηκε μὲ πνευματικὲς προσωπικότητες ποὺ ζοῦσαν σὲ αὐτό. Ἔλαβε τὸ μεγάλο ἀγγελικὸ Σχῆμα ἀπὸ τὸν μακαριστὸ Ὅσιο Παΐσιο. Ἐξάσκησε μὲ συνέπεια καὶ φόβο Θεοῦ τὴν πνευματικὴ πατρότητα (διετέλεσε πνευματικὸς τῶν μαθητῶν τῆς Ἀθωνιάδας...
Ἐκκλησιαστικῆς Ἀκαδημίας), κατέλιπε τὶς ὑποθῆκες τῆς θεάρεστης βιοτῆς του (†16-07-1998) στὴν εὐλογημένη συνοδεία τῆς Ἱερᾶς Σταυρονικητιανῆς Καλύβης τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου στὴν θέση Καψάλα. Εὐφυής, μελίρρυτος, μουσικολογιώτατος, ἐργατικός, ἀποτελοῦσε παρηγοριὰ Ἑλλήνων καὶ Ἀράβων Ὀρθοδόξων καὶ σχετικὰ νέος ἀνεχώρησε γιὰ τὴν ἐπουράνια πατρίδα, ὅπου ἀπολαμβάνει τὰ τῆς αἰωνίου ζωῆς καὶ τῆς πνευματικῆς εἰρήνης τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ, τὸν ὁποῖο ἐμπράκτως καὶ ἐκ νεότητος μὲ ὅλην τὴν θέρμην τῆς καρδίας του ἀγάπησε.

† Γέροντας Ἰσαὰκ Ἀττάλα 1936-1998

Ἐκοιμήθη ὁ Γέροντας Παντελεήμων Διονυσιάτης – Αἰωνία του ἡ μνήμη

Ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ, χθες 12 Ἰουλίου, ὁ πολυαγαπημένος μας Γέροντας καὶ Πνευματικός, Ἱερομόναχος Παντελεήμων ὁ Διονυσιάτης.

Ὁ μακαριστὸς Γέροντας Παντελεήμων ὑπῆρξε γνήσιο καὶ πιστὸ τέκνο τοῦ ἀοιδίμου Γέροντος Χαραλάμπους τοῦ Διονυσιάτου, μέλος τῆς μακαρίας συνοδείας τοῦ Ὁσίου Ἰωσήφ τοῦ Ἡσυχαστοῦ. Ἀνατράφηκε μέσα στὸ πνεῦμα τῆς ἀκριβείας, τῆς ὑπακοῆς καὶ τῆς νοερᾶς προσευχῆς, συνεχίζοντας μὲ συνέπεια τὴν πολὺτιμη πνευματικὴ παρακαταθήκη τῶν μεγάλων Γερόντων τῆς συγχρόνου ἁγιορειτικῆς παραδόσεως.

Ἐπὶ πενήντα ἕξι ὁλόκληρα χρόνια διακόνησε μὲ ἀπαράμιλλη πίστη, βαθιὰ ταπείνωση καὶ ἀφοσίωση στὸ Κελλί τοῦ Μπουραζερίου καὶ στὴν Ἱερὰ Μονὴ Διονυσίου τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ἡ ζωή του ἀποτέλεσε ζωντανὴ μαρτυρία ἀσκητικοῦ φρονήματος, ἀδιάλειπτης προσευχῆς καὶ θυσιαστικῆς διακονίας. Ὡς πνευματικὸς πατέρας ἀνέπαυσε καὶ στήριξε πλήθος ψυχῶν, προσφέροντας πάντοτε...

«Ἀνάπαυσον Σωτὴρ ἡμῶν, μετὰ Δικαίων τὸν δοῦλον σου…». Ἐτήσιο Μνημόσυνο Γέροντος Ἰωσὴφ Βατοπαιδινοῦ (2026)

 

Δεκαεπτὰ ἔτη συμπληρώθηκαν ἀπὸ τὴν κοίμηση τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Ἰωσὴφ Βατοπαιδινοῦ. Τὸ πρωὶ τῆς Τετάρτης, 1 Ἰουλίου 2026, τελέσθηκε ἱερατικὸ συλλείτουργο μὲ προεξάρχοντα τῆς Εὐχαριστιακῆς Σύναξης τὸν Καθηγούμενο τῆς Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου Γέροντα Ἐφραίμ, μὲ τὴ συμμετοχὴ Βατοπαιδινῶν πατέρων καὶ ἱερέων ἀπὸ διάφορες Μητροπόλεις. Μετὰ τὸ πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας τελέστηκε τρισάγιο στὸ σημεῖο, ὅπου εἶχε ἐνταφιασθεῖ ὁ μακαριστὸς Γέρων Ἰωσὴφ καὶ ἐν συνεχείᾳ παρατέθηκε ἡ καθιερωμένη Τράπεζα, κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ὁποίας ὁ Γέρων Ἐφραὶμ ἀναφέρθηκε στὸν μακαριστὸ Γέροντα Ἰωσήφ, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε καὶ ὁ πνευματικὸς γεννήτορας τῆς Βατοπαιδινῆς Ἀδελφότητας. 
Τὴν Τρίτη 30 Ἰουνίου 2026, τελέσθηκε μνημόσυνο στὴν Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου, στὸ ὁποῖο προεξῆρχε ὁ Ἡγούμενος τῆς Ι.Μ. Σίμωνος Πέτρας Ἀρχιμανδρίτης Ἐλισαῖος, πλαισιούμενος ἀπὸ τοὺς Καθηγουμένους τῶν Ἱερῶν Μονῶν Ὁσίου Γρηγορίου Γέροντα Χριστοφόρο καὶ Βατοπαιδίου Γέροντα Ἐφραίμ, ἐνῷ...

Φόρος τιμῆς σὲ ἕναν ἀφανῆ σπουδαῖο ἐργάτη τῆς Ἐκκλησίας

Τοῦ Χαράλαμπου Ἄνδραλη 

Στὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ 1990 καὶ στὶς ἀρχὲς τοῦ 2000, ἐμφανίστηκε στὴν καθημερινότητα τῶν ἀνθρώπων τὸ διαδίκτυο, ἀλλάζοντας ἄρδην τὸν τρόπο ἐπικοινωνίας καὶ ἐνημέρωσης, σὲ ὅλο σχεδὸν τὸν πλανήτη. 
Οἱ αἱρετικὲς ὁμάδες, χρησιμοποίησαν στὸ ἔπακρο αὐτὸ τὸ ἐργαλεῖο «ἱεραποστολῆς», μπαίνοντας στὰ σπίτια τῶν ἀνθρώπων, χωρὶς νὰ χτυποῦν τὸ κουδούνι. Ὁ ἐκκλησιαστικὸς χῶρος στὴν Ἑλλάδα πιάστηκε ἀπροετοίμαστος ἀπέναντι σ’ αὐτὴν τὴν πρόκληση καὶ ἡ ἄμυνα ἀπὸ τοὺς ἐπίσημους φορεῖς γιὰ χρόνια ἦταν ἀνύπαρκτη. 
Τὸ βάρος τῆς εὐθύνης, τότε, σήκωσαν ἐλάχιστοι πιστοί, συντηρῶντας ἱστοσελίδες καὶ ἱστολόγια ποὺ διέδιδαν τὸν Ὀρθόδοξο Λόγο καὶ ἀποκάλυπταν τὴν πλάνη τῶν αἱρέσεων, οἱ ὁποῖες συνήθως ἐμφανίζονται μὲ τὸ μανδύα τῆς μὴ ἀντίθεσης...

Γέρων Σπυρίδων Μικραγιαννανίτης

Σὰν σήμερα, 11 Μαϊου 2015, ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ ὁ Γέροντας Σπυρίδων Μικραγιαννανίτης τῆς Ἀδελφότητας τοῦ Ὁσίου Γερασίμου τοῦ Ὑμνογράφου. 

Ὁ μακαριστὸς καὶ λίαν ἀγαπητὸς Ἀδελφὸς καὶ Φίλος Σπυρίδων, γεννήθηκε (1951) στὴ Θεσσαλονίκη ἀπὸ γονεῖς Μικρασιᾶτες (κατὰ κόσμον Γεώργιος Ραχώνης), ὅπου καὶ περάτωσε τὶς Γυμνασιακές του σπουδές. Φοίτησε στὴν Ἀθωνιάδα Σχολὴ (1968-1969) καὶ ἀμέσως ἔπειτα (1970) ἔγινε μοναχὸς στὴ συνοδεία τοῦ Ὁσίου Γερασίμου τοῦ Ὑμνογράφου, στὴ Σκήτη τῆς Μικρᾶς Ἁγίας Ἄννης, στὴν Καλύβη τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου τῆς ὁποίας (1998 κ.εξ.) ἦταν ὁ ἴδιος Γέρων. Πλούσια ἡ μουσική του κατάρτιση καὶ ἐμπειρία. Μαθητής τοῦ Χαρίλαου Ταλιαδώρου στὸ Μακεδονικὸ Ὠδεῖο Θεσσαλονίκης καὶ τοῦ σπουδαίου σύγχρονου Ἁγιορείτη μουσικοῦ καὶ δασκάλου Γέροντος Μελετίου Συκιώτου στὴν Ἀθωνιάδα Σχολή. Ὁ πατὴρ Σπυρίδων ἦταν σίγουρα τὸ «ἀηδόνι τοῦ Ἁγίου Ὅρους», ὅπως πολλοὶ τὸν ὀνόμασαν. Εἶχε καρδιὰ μικροῦ παιδιοῦ καὶ ἦταν γιὰ ὅλους μία ἀνοιχτὴ ἀγκαλιὰ ποὺ ἐνέπνεε εἰρήνη, γαλήνη, στοργὴ καὶ ἀγάπη Χριστοῦ σὲ ὅλους τοὺς ἐπισκέπτες της Μικραγιάννας καὶ ὄχι μόνο. Αἰωνία αὐτοῦ ἡ μνήμη.

Ὅσιος Ἱερώνυμος - Γέροντας Αἰμιλιανός: Δύο κορυφαῖες μορφές τῆς Σιμωνόπετρας καὶ τοῦ Ὀρθοδόξου μοναχισμοῦ

Tή μνήμη τοῦ Ὁσίου Ἱερωνύμου Σιμωνοπετρίτου τιμᾶ σήμερα, 9 Μαΐου, ἡ Ἐκκλησία μας. Παράλληλα, σήμερα συμπληρώνονται ἑπτὰ χρόνια ἀπὸ τὴν κοίμηση μιὰ ἄλλης μεγάλης μορφῆς τοῦ Ὀρθόδοξου μοναχισμοῦ, τοῦ Γέροντα Αἰμιλιανοῦ Σιμωνοπετρίτη. 
Ὁ Ὅσιος Ἱερώνυμος προσῆλθε στὴν Σιμωνόπετρα σὲ ἡλικία δεκαεπτὰ ἐτῶν καὶ ἐγκαταβίωσε σ’ αὐτὴν γιὰ 43 ὁλόκληρα χρόνια, διετέλεσε δὲ Ἡγούμενος τῆς Μονῆς κατὰ τὰ ἔτη 1920-1931. 
Στὴν συνέχεια καὶ μέχρι τὴν ὁσιακὴ κοίμησή του, τὸ 1957, χρημάτισε Οἰκονόμος καὶ πνευματικὸς στὸ γνωστὸ Σιμωνοπετρίτικο Μετόχιο τῆς Ἀναλήψεως στοὺς πρόποδες τοῦ Ὑμηττοῦ, ὑφιστάμενου ἀπὸ ἑκατονταετίας καὶ πλέον, προτοῦ κἂν σχηματιστεῖ ὁ οἰκισμὸς τῶν προσφύγων καὶ ἀργότερα ὁ πολεοδομικὸς ἱστὸς τοῦ Βύρωνα καὶ τῆς Καισαριανῆς, ὅπου ἐκοιμήθη καὶ ἐτάφη καὶ μέχρι σήμερα προσκυνεῖται...

Μνήμη τοῦ παπα-Φώτη τοῦ Λαυριώτη

Σὰν σήμερα, 5 Μαρτίου, ἡ μνήμη μας στρέφεται μὲ σεβασμὸ καὶ συγκίνηση στὴν κοίμηση τοῦ παπα-Φώτη τοῦ Λαυριώτη, μιᾶς φωτεινῆς μορφῆς τῆς ταπεινῆς ἁγιότητος τῆς ἐποχῆς μας. 

Ὁ παπα-Φώτης δὲν ἔζησε μὲ δόξες καὶ τιμές. Περπάτησε στοὺς δρόμους τῆς Μυτιλήνης φτωχός, συχνὰ ξυπόλητος, μὲ ἕνα ἁπλὸ ράσο καὶ μὲ τὴν καρδιά του γεμάτη προσευχή. Στὰ μάτια πολλῶν ἔμοιαζε μὲ ἕναν ἁπλὸ ἄνθρωπο· στὰ μάτια ὅμως τοῦ Θεοῦ ἦταν ἕνας κρυμμένος θησαυρὸς πίστεως, ἀγάπης καὶ ταπεινώσεως. 

Ἔζησε ὡς «διὰ Χριστὸν σαλός», κρύβοντας τὴν πνευματική του ζωὴ πίσω ἀπὸ τὴν ἁπλότητα καὶ τὴν ἀφάνεια. Ὅπου ὑπῆρχε πόνος, βρισκόταν κοντά. Ὅπου ὑπῆρχε ἀνάγκη, προσέφερε ὅ,τι εἶχε – ἀκόμη κι ἂν ὁ ἴδιος δὲν εἶχε τίποτε. 

Ἡ ζωή του μᾶς θυμίζει ὅτι ἡ ἀληθινὴ ἁγιότητα δὲν βρίσκεται στὸν θόρυβο τοῦ κόσμου, ἀλλὰ στὴ σιωπηλὴ προσφορά, στὴν προσευχὴ καὶ στὴν ἀγάπη γιὰ τὸν συνάνθρωπο. 

Ἂς ἔχουμε τὴν εὐχή του καὶ ἂς γίνει ἡ ταπεινή του πορεία ἕνα μικρὸ φῶς ποὺ θὰ φωτίζει καὶ τὴ δική μας ζωή. 

Αἰωνία του ἡ μνήμη.

Μητροπολίτης π. Γάνου καὶ Χώρας Ἀμφιλόχιος: «Ἱεράρχης Ἐνθεώτατος...»

Γράφει ὁ Ἀρχιμανδρίτης π. Ἀντώνιος Φραγκάκης, 

Ἱεροκήρυκας τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γορτύνης καὶ Ἀρκαδίας 

Ἀρχιερεὺς ἅγιος! Μυριόστομη ὑπῆρξε ἡ συγκεκριμένη ἐτυμηγορία τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, εἰδικὰ τοῦτες τὶς μέρες, τῆς φαεινῆς καὶ ὀσιοπρεποὺς μεταχωρήσεώς του στὰ ἐπουράνια... Τὸ ἐπαναλαμβάνει καὶ ἡ δική μου εὐτέλεια, ὡς μεγίστη ἀπορροὴ μικροτάτης προσεγγίσεως ποὺ ἔκανα κάποτε στὴν ἔκπαγλη ἀπὸ θεϊκὸ κάλλος μορφή του... Αὐθεντικὸς ἐπίσκοπος, φθιαγμένος ἀπὸ στόφα ὄντως ἁγιοπατερική, πλασμένος στὰ καλούπια τῆς ἀποστολικῆς κατασκευῆς, μυρωμένος ἀπὸ τὰ ἄνθη τῆς προπτωτικῆς ἀθωότητας καὶ σφραγισμένος μὲ τὰ στίγματα τῆς μαρτυρικῆς ἰδιότητας... Φιλοξενήθηκε στὸ Ἡράκλειο πρὶν λίγα χρόνια σὲ σπίτι φιλικό. Εἶχε ἐπιθυμία νὰ ἐπισκεφθεῖ τὴν Γερόντισσα Γαλακτία. «Θέλετε -τοῦ πρότεινα- νὰ εἰδοποιήσω ἱερεῖς μὲ τοὺς ὁποίους συνδέεσθε»; Μὲ ἀφόπλισε καὶ μὲ καθήλωσε ἡ προνοητική του ἀπάντηση: «Θέλεις νὰ σὲ εὕρουν νέοι μπελᾶδες ἐκτὸς ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ ἤδη ἀντιμετωπίζεις»; Καὶ συνέχισε: «Ὑπάρχουν δύο εἰδῶν κληρικοί:...

Ὡς ἀντίδωρο γιὰ τὶς προσευχὲς ὅλων σας γιὰ τὸν π.Ευσέβιο. Πλέον δὲν τὶς ζητοῦμε! Τὶς ἐπαιτοῦμε...

 

Ἀκοῦστε ἐδῶ τὸ ἠχητικό 

Ἂς ἑνώσουμε τὶς προσευχές μας γιὰ τὸν παπα-Ευσέβιο ποὺ νοσηλεύεται στὴν ΜΕΘ Λάρισας

Μοναχὸς Γεράσιμος Τοπιντζής (+2002 Φεβρ.) - Ὁ καλόγερος τῆς Ἄκοβας

Μιχάλης Μιχαλακόπουλος 

Ἦταν μιὰ χειμωνιάτικη Κυριακὴ τοῦ 1959. Ἤμουνα 14 χρονῶν. Μαθητὴς γυμνασίου. Ἔκανε τσουχτερὸ κρύο. Ἄργησα λίγο νὰ πάω στὴν ἐκκλησία. Χώθηκα γρήγορα-γρήγορα στὸ ἱερὸ γιὰ νὰ ἀναλάβω τὰ καθήκοντά μου. Φοβόμουνα μήπως μὲ μαλλώσει ὁ παππούλης, ποὺ ἄργησα. Δὲν εἶχε ἀκόμα φέξει καὶ τὰ καντήλια καὶ τὰ λιγοστὰ κεριὰ φώτιζαν ἀχνὰ τὰ ἱλαρὰ πρόσωπα τοῦ παππούλη, τοῦ ψάλτη καὶ τῶν εἰκόνων τοῦ τέμπλου. Λίγα κάρβουνα, ποὺ ἔφερνε ἀπὸ τὸ σπίτι ὁ παππούλης, γιὰ νὰ φτιάνουμε τὸ «ζέο» καὶ νὰ ζεσταίνουμε τὰ χέρια μας, ψευτολαμπύριζαν καὶ αὐτά, ἐνισχύοντας λίγο τὸ φῶς τῶν καντηλιῶν καὶ τῶν ἐλάχιστων κεριῶν. Ὁ παππούλης ἔκανε τὴν προσκομιδή. Ὁ Μπαρμπαγγελὴς διάβαζε στὸ ψαλτήρι σιγανὰ καὶ μονότονα τὸν ἑξάψαλμο καὶ ἦταν τὸ διάβασμα ἐκεῖνο σὰ γλυκὸ νανούρισμα, ποὺ μούφερνε ὑπνηλία καὶ ἔκλειναν ἄθελα τὰ βλέφαρά μου.. Κάποια στιγμὴ ἔκανα «βουτιὰ» καὶ παραλίγο νὰ πέσω μὲ τὰ μοῦτρα στὴ φωτιά. Ταράχτηκα καὶ τινάχτηκα ὄρθιος γιὰ νὰ ξαγρυπνήσω.. Δὲν μὲ κατάλαβε οὔτε ὁ παππούλης, ποὺ σκυμμένος δίπλα στὴν προσκομιδὴ μουρμούριζε ἀτέλειωτες εὐχές... 
Πέρασαν λίγα λεπτὰ καὶ σήκωσα τὸ βλέμμα μου πρὸς τὸ μεσημβρινὸ παράθυρο τοῦ ἱεροῦ, ποὺ ἀχνόφεγγε, καθὼς τὸ παγωμένο λυκαυγὲς παραχωροῦσε τὴ θέση του στὴ βιαστικὴ χειμωνιάτικη ἡμέρα. Εἶδα τότε στὴν ἄλλη ἄκρη τοῦ ἱεροῦ...

Ἂς ἑνώσουμε τὶς προσευχές μας γιὰ τὸν παπα-Ευσέβιο ποὺ νοσηλεύεται στὴν ΜΕΘ Λάρισας

Ὅπως ἁρμόζει σὲ κάτι τέτοια πριγκιπόπουλα... 

Εἶμαι ἀπὸ προχθὲς τὸ βράδυ στὸ πανεπιστημιακὸ νοσοκομεῖο τῆς Λάρισας.
Παρατηρῶ αὐτὲς τὶς ἀτελείωτες ὧρες, ποὺ βρίσκομαι ἔξω ἀπὸ τὴν ΜΕΘ τοὺς πάντες καὶ τὰ πάντα.
Σὲ αὐτὸ ποὺ κατέληξα καὶ δὲν δέχομαι κουβέντα εἶναι πὼς μέχρι νὰ μᾶς πάρει ὁ Θεός, δὲν μᾶς παίρνει νὰ μουτρώσουμε ξανὰ ὁ ἕνας στὸν ἄλλον.
Νὰ δαγκώσω τὴ γλῶσσα μου μέχρι νὰ ματώσει, πρὶν ἀφήσω νὰ βγεῖ ξανὰ ἀπὸ τὸ στόμα μου κουβέντα πικρή, εἰρωνική, μειωτική, ὑποτιμητικὴ γιὰ τὸν ἄλλον ἄνθρωπο ποὺ ἔχω ἀπέναντί μου.
Ἰδιαιτέρως τὰ ζευγάρια μεταξύ τους. Εἶναι ὅ,τι πιὸ βλακῶδες μποροῦμε νὰ κάνουμε σὲ ὅ,τι ὑπόλοιπο μᾶς ἀπομένει νὰ ζήσουμε σὲ αὐτὴν τὴν ἐξορία, πρὶν ἐπιστρέψουμε στὸ σπίτι τοῦ Ἄρχοντα Πατέρα μας. Ἂν δὲν εἴμαστε ἀπὸ δῶ καὶ πέρα σὲ μιὰ διαρκὴς κατάσταση ἀγάπης, θὰ εἴμαστε γιὰ σφαλιάρες.
Χθὲς τὸ βράδυ φύγανε μπροστά μου ἕνας ἄντρας καὶ μιὰ γυναῖκα γιὰ τὸ ὑπόγειο, ποὺ εἶναι τὸ νεκροτομεῖο... Νὰ κάνουνε παρέα στὶς πικρὲς κουβέντες ποὺ ξεστόμισα μέχρι σήμερα. Ἀγάπα, λέμε. Ἀγκάλιαζε σφιχτά, φίλα γλυκά, κλαῖγε φανερά. Δίνε ἀπροϋπόθετα... Τίποτα ἄλλο δὲν θὰ ἀφήσεις πίσω σου, ποὺ νὰ μὴν...

Εἰς μνήμην τοῦ ἀειμνήστου Μητροπολίτου Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας κυροῦ Κοσμᾶ Ἱεράρχου ὁμολογητοῦ καὶ πατρὸς πνευματικοῦ

Συμπληρώνονται τέσσερα ἔτη ἀπὸ τὴν ἡμέρα ποὺ ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας κυρὸς Κοσμᾶς παρέδωσε τὴν ἁγία του ψυχὴ στὰ χέρια τοῦ Κυρίου, ἀφήνοντας πίσω του ἕνα δυσαναπλήρωτο κενὸ καὶ μία βαθειὰ πνευματικὴ παρακαταθήκη. Ὑπήρξε Ἱεράρχης ὄχι τῆς εὐκολίας, ἀλλὰ τῆς θυσίας· ὄχι τῆς σιωπῆς, ἀλλὰ τῆς ὁμολογίας· ὄχι τοῦ συμβιβασμοῦ, ἀλλὰ τῆς πατερικῆς ἀληθείας.
Ὁ κυρὸς Κοσμᾶς γεννήθηκε στὴν εὐλογημένη γῆ τῆς Αἰτωλοακαρνανίας καὶ ἀπὸ τὰ πρῶτα του βήματα ἐμποτίστηκε μὲ τὴν ὀρθόδοξη πίστη, τὴν ἀπλότητα καὶ τὸ φιλότιμο τοῦ Ρωμαίικου. Οἱ σπουδές του, τόσο στὸν τομέα τῶν πολιτικῶν ἐπιστημῶν ὅσο καὶ στὴ θεολογία, δὲν ἀπέβλεπαν σὲ ἀκαδημαϊκὴ καταξίωση, ἀλλὰ στὴν ὁλοκληρωμένη διακονία τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ θεολογία του δὲν ἦταν θεωρητικὴ, ἀλλὰ βιωματικὴ καὶ πατερική.
Ἀπὸ τὴν ἡμέρα τῆς χειροτονίας του, ἔθεσε ὡς μοναδικὸ σκοπὸ τῆς ζωῆς του τὴν ἀνιδιοτελή διακονία τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Περιόδευσε ἀκούραστα χωριά...

Στόν φίλο καί ἀδελφό μου Μητροπολίτη Καστορίας Σεραφείμ - Μἐ τήν εὐκαιρία τῆς συμπληρώσεως πέντε ἐτῶν ἀπό τήν πρός Κύριον ἐκδημία του

Ἀρχιμ. Ἀντωνίου Φραγκάκη, ἱεροκήρυκος, Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γορτύνης καί Ἀρκαδίας Κρήτης
Σάν κεραυνός ὀξύφορτος μέ πανορθόδοξο ἐνεργειακό πεδίο ἔπεσε σήμερα τό πρωί ἡ εἴδηση: «Ὁ Μητροπολίτης Καστορίας Σεραφείμ ἐκοιμήθη!»
Τόν ἔκλαψα καί τόν θρηνῶ ἀπό τό πρωί.. Ἐτρώθη ἀπό τόν φονικό ἰό τῆς ἐνσκυψάσης ἐπιδημίας.. Mιλούσαμε στό τηλέφωνο, εἰδικά τώρα στό πυρωμένο δειλινό τῆς ἐπίγειας διαδρομῆς του. Εἴμαστε φίλοι ἀδελφικοί. Μέ στήριζε νά μή λυπᾶμαι γιά τήν περιπέτεια τῆς ὑγείας του, διότι «οἰκονομία γέγονε τις θεϊκή»… Μέχρι τήν παραμονή τῆς ἐπιδεινώσεως τῆς ὑγείας του καί τῆς εἰσόδου του στήν μονάδα ἐντατικῆς θεραπείας.. Καί σήμερα τά ξημερώματα ἀπεκδύθῃ τό ἐξηντάχρονον χοϊκό του περίβλημα καί ἐνδεδυμένος πλέον τήν θεοΰφαντη Ἀρχιερατική ἐνδυμασία, μετέχει πανηγυρικά ἀπό τό ἀχειροποίητο θυσιαστήριο στήν παγκόσμια Θεία Λειτουργία «ἧς προεξάρχων ὁ Ἀρχιποίμην Χριστός!»
Ἡ ἔνδοξη κοίμησή του μέ πῆγε ἀρκετά χρόνια πίσω. Στήν ἐνθουσιώδη καί πολυδιάστατη ἀπό πλευρᾶς ἐμπειριῶν φοιτητική μου ζωή… Καθόμασταν δίπλα δίπλα στά πανεπιστημιακά ἔδρανα μέ τόν Θανάση… Ἦταν ὁ φοιτητής...

Στὴν Αἰτωλοακαρνανία μᾶς λείπει ὁ Μητροπολίτης μας κυρὸς Κοσμᾶς

Γράφει ὁ Βασίλειος Ξεσφίγγης

Στὴν Ἱερὰ Μητρόπολή μας Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας εἴχαμε ἕναν Ἅγιο καὶ ἄξιο Μητροπολίτη ποὺ ἦταν πατέρας ὅλων μας. Αὐτὸς ἦταν ὁ Κοσμᾶς μας.
Ὁ κατὰ κόσμον Κωνσταντῖνος Παπαχρῆστος, γεννήθηκε στὴν Σκουτεσιάδα Αἰτωλοακαρνανίας.
Ἦταν γιὸς ἱερέα καὶ ἀπὸ μικρὸς διδάχτηκε τὸν Χριστὸ μέσα στὴν ἐκκλησία.
Παρακολουθοῦσε μὲ ζῆλο τὸν πατέρα του Εὐστράτιο νὰ τελεῖ τὶς Θεῖες λειτουργίες ἐνω ἡ μητέρα του πρεσβυτέρα Θεοδοσία τοῦ ἐνέπνευσε τὰ ἐχέγγυα τοῦ Χριστιανισμοῦ, τόσο στὸν ἴδιο ὅσο καὶ στὰ ἀδέρφια του.
Ἀφοῦ τελείωσε τὶς σπουδές του χειροτονήθηκε διάκονος τὸ 1974 ἀπὸ τὸν τότε Μητροπολίτη Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας κυρὸ Θεόκλητο λαμβάνοντας τὸ ὄνομα Κοσμᾶς, στὴν συνέχεια ἔγινε πρεσβύτερος καὶ ἀργότερα πῆρε τὸ ὀφίκιο τοῦ Ἀρχιμανδρίτη.
Ὁ Κοσμᾶς δὲν ἄργησε νὰ ξεχωρίσει καὶ νὰ φανεῖ, ὅτι διέθετε πνευματικὰ προσόντα καὶ χαρίσματα.
Γιὰ περισσότερα ἀπὸ 30 χρόνια ὑπηρέτησε ὡς ἱεροκήρυκας τῆς Μητρόπολης Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας ὀργώνοντας καὶ σπέρνοντας τὸν Θεῖο Λόγο ἀπὸ ἄκρη σὲ ἄκρη αὐτῆς, δίδοντας ἑαυτὸν στὴν νεολαία μέσα ἀπὸ πολυποίκιλες...