Ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης γιὰ τὴν Ἁγία Τριάδα

Ἡ ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ τὸν ἄνθρωπο καὶ ἀπὸ τὶς ἐπιθυμίες τῶν ἀνθρώπων. Ἡ ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ πρόκειται γιὰ μιὰ ἐμπειρικὴ πίστη καὶ ὄχι στοχαστικὴ διακήρυξη (Β, 48). Οἱ θεοπτες, κατὰ τὴν ἐμπειρία, βλέπουν «τρίφωτον θεότητα». Τὰ δυὸ Φῶτα ἔχουν πηγὴ τὸ πρώτον Φῶς, τὸ δεύτερο προέρχεται ἀπὸ τὸ πρῶτο, ἀλλὰ ἔχει σῶμα, καὶ τὸ τρίτο ἐκπορεύεται ἀπὸ τὸ πρῶτο Φῶς, ἀλλὰ δὲν ἔχει σῶμα (Β, 49).

Κατὰ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἡ μόνη ἀπόδειξη περὶ τῆς ὑπάρξεως τοῦ Θεού δεν εἶναι ἡ εὐδαιμονία (Θωμὰς Ἀκινάτης), ἀλλά η ἀποκάλυψή Του στοὺς ἁγίους μεσα στὴ δόξα Του καὶ ἡ μετοχὴ τοῦ ἀνθρώπου στὴν θέα τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, διὰ τῆς θεώσεώς του (Β, 50). Ὁ Θεὸς ἀνήκει στὸ ἀΐδιο, οἱ ἅγιοι καὶ οἱ ἄγγελοι στὸ αἰώνιο καὶ ὁ ἄνθρωπος στὸν χρόνο. Ἔτσι, ὁ ἄνθρωπος ποὺ ζεῖ στὸν κόσμο δὲν μπορεῖ νὰ συλλάβει ὅλα ὅσα γίνονται στὸν χρόνο Β, 52).

Γιὰ τὴν τριαδικότητα τοῦ Θεοῦ δὲν ὁμιλεῖ μόνον ἡ Καινὴ Διαθήκη, ἀλλὰ καὶ ἡ Παλαιά, μὲ ἄλλη ὁρολογία. Ὁ προφήτης Ἠσαΐας, ὀκτακόσια χρόνια πρὸ Χριστοῦ, εἶδε «τὸν Κύριον καθήμενον ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ καὶ ἐπηρμένου» καὶ ἦταν «πλήρης ὁ οἶκος τῆς δόξης αὐτοῦ». Ἐδῶ ὑπάρχει ἐμφάνιση τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ διὰ τοῦ Κυρίου τῆς δόξης, τοῦ Γιαχβέ. Ἔτσι εἶναι: ὁ Θεὸς (Ἐλοχίμ), ὁ Κύριος της δόξης (Γιαχβὲ) καὶ τὸ....

Τό μυστήριο τῆς Πεντηκοστῆς

Τί ἄλλαξε στήν Ἐκκλησία τῆς Κ.Δ. μέ τήν Πεντηκοστή; 

Τοῦ π. Ἰωάννη Ρωμανίδη

Ὁ Χριστός, μετά τήν Ἀνάληψή Του στούς οὐρανούς, σύμφωνα μέ τήν βεβαίωσή Του, ἔστειλε, τήν πεντηκοστή ἡμέρα ἀπό τήν Ἀνάστασή Του καί τήν δεκάτη ἀπό τήν Ἀνάληψή Του, τό Ἅγιον Πνεῦμα, τό ὁποῖο ἐκπορεύεται ἀπό τόν Πατέρα. 

Ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός εἶχε προαναγγείλει στούς Μαθητές τήν Ἀποστολή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος: «Καί ἐγώ ἐρωτήσω τόν πατέρα καί ἄλλον παράκλητον δώσει ὑμίν, ἴνα μένη μεθ' ὑμῶν εἰς τόν αἰώνα, τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὅ ὁ κόσμος οὐ δύναται λαβεῖν, ὅτι οὐ θεωρεῖ αὐτό οὐδέ γινώσκει αὐτό· ὑμεῖς δέ γινώσκετε αὐτό, ὅτι παρ' ὑμίν μένει καί ἐν ὑμίν ἔσται» (Ἰω. Ἰδ', 16-17). Καί ἀμέσως μετά εἶπε: «ὁ δέ παράκλητος, τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ὅ πέμψει ὁ πατήρ ἐν τῷ ὀνόματί μου, ἐκεῖνος ὑμᾶς διδάξει πάντα καί ὑπομνήσει ὑμᾶς πάντα ἅ εἶπαν ὑμίν» (Ἰωάννης Ἰδ', 26). Καί μετά εἶπε: «συμφέρει ὑμίν ἴνα ἐγώ ἀπέλθω. Ἐάν γάρ ἐγώ μή ἀπέλθω, ὁ παράκλητος οὐκ ἐλεύσεται πρός ὑμᾶς· ἄν δέ πορευθῶ, πέμψω αὐτόν πρός ὑμᾶς» (Ἰωάννης ἴς', 7). 

Ἡ ἔλευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στούς Μαθητές ἔγινε τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς (Πράξεις β΄, 1-13). Σημαντική θέση στήν ζωή τῶν Ἀποστόλων εἶχε ἡ Πεντηκοστή. Ἀφοῦ εἶχαν προηγουμένως περάσει ἀπό τήν κάθαρση τῆς καρδιᾶς καί τόν φωτισμό -πράγμα πού ὑπῆρχε καί στήν...

π.Ἰωάννης Ρωμανίδης:"Ἡ ὑπαρξιακὴ ἀνασφάλεια δὲν ἱκανοποιεῖται μὲ ἀνούσια ἀγαθά. Ὅσο πιὸ γρήγορα συνέλθουμε τόσο καλύτερα θὰ μπορέσουμε νὰ ὀχυρωθοῦμε, στὰ ἀκόμη δυσκολοτέρα πού ἔρχονται"

Οἱ παρακάτω κουβέντες γράφτηκαν κάποιες δεκαετίες πρίν. Κι ὅμως. Μοιάζουν νὰ ξεπηδοῦν ἀπὸ κάποιο βιβλίο τοῦ σήμερα. Φαντάζουν νὰ συμβαδίζουν μὲ κάθε ἐπιταγὴ τοῦ σήμερα. Ἀπὸ τὴν κρίση τῆς οἰκονομίας, σὲ αὐτὴ τῶν ἀξιῶν καὶ πλέον στὴν κρίση τῆς ἴδιας μας τῆς πίστης. Τὰ λόγια του μεγάλου θεολόγου, π.Ἰωάννη Ρωμανίδη, μᾶς καλοῦν σὲ ἀνασυγκρότηση. Σὲ μία ἄμεση ἐπανατοποθέτηση!

«Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ἡ κρίση ξεβόλεψε πολλούς, ἐκτὸς ἀπὸ κάποιους καιροσκόπους ποὺ τὴν ἐκμεταλλεύονται. Αὐτὰ πάντα ὑπῆρχαν, ὅσο ὑπάρχουν ἄρρωστοι ἄνθρωποι. 

Θὰ ἦταν ὅμως ἀρκετὰ ὠφέλιμο νὰ προσεγγίσουμε τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἕνας σύγχρονος ἄνθρωπος διαχειρίζεται τὶς ἀνάγκες του καὶ ἂν αὐτὸ τὸ ξεβόλεμα, ἀφορᾶ πραγματικὲς ἀνάγκες ἢ «ψεύτικα θελήματα». 

Ζοῦμε, ἡ ἀλήθεια νὰ λέγεται, σὲ χρόνια δύσκολα. Πιὸ δύσκολα τουλάχιστον, ἀπὸ αὐτὰ ποὺ μάθαμε νὰ ζοῦμε, μέσα σὲ μία πλασματικὴ εὐημερία ποὺ ἦταν χαρακτηριστικὸ τῶν προηγούμενων ἐτῶν. Ὑποκατάστατα εὐχαρίστησης χωρὶς οὐσία. 

Σὲ αὐτὸ τὸ κλίμα μεγαλώσαμε τὰ παιδιὰ μας (πολλὲς φορὲς ἀνεπίγνωστα), δηλαδὴ νὰ γίνουν καλοὶ καταναλωτὲς καὶ νὰ καταναλώνουν πέραν τῶν...

† Μνήμη πατρὸς Ἰωάννου Ρωμανίδου (1η Νοεμβρίου 2001)

Δεῖτε ὅλες τὶς ἀναρτήσεις γιὰ τὸν π.Ἰωάννη Ρωμανίδη ΕΔΩ

Ὁ πρωτοπρεσβύτερος π. Ἰωάννης Ρωμανίδης (2 Μαρτίου 1927 - 1 Νοεμβρίου 2001) ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους Ὀρθοδόξους θεολόγους τοῦ 20οῦ αἰώνα καὶ ἀνακαινιστής τῆς Ὀρθόδοξης Θεολογίας, μὲ τὴν ἐπιστροφή της στὴν γνησιότητα τῆς ἁγιοπατερικῆς παραδόσεως.

Οἱ γονεῖς του ἦταν ἀπὸ τὴν Ρωμαϊκή Καστρόπολη τῆς Ἀραβησσοῦ τῆς Καππαδοκίας. Γεννήθηκε στόν Πειραιὰ, στίς 2 Μαρτίου 1927. Ἔφυγε ἀπὸ τήν Ἑλλάδα καὶ μετανάστευσε στήν Ἀμερική, στίς 15 Μαΐου 1927 (σὲ ἡλικία 72 ἡμερῶν), μὲ τοὺς γονεῖς του καὶ μεγάλωσε στὴν πόλη τῆς Νέας Ὑόρκης στό Μανχαταν στήν 46η ὁδὸ μεταξύ τῆς 2ας καὶ τῆς 3ης Λεωφόρου.

Ἦταν ἀπόφοιτος τοῦ Ἑλληνικοῦ Κολεγίου Μπρούκλαϊν, Μασαχουσέτης, τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Γέηλ, Διδάκτωρ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἐθνικοῦ...

Πατὴρ Ἰωάννης Ῥωμανίδης: «Τὸ ἄκτιστο Φῶς, εἶναι τὸ ἴδιο τὸ Φῶς τῆς Μεταμορφώσεως»

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Πατερικὴ Θεολογία», τοῦ πατρὸς Ἰωάννου Σ. Ῥωμανίδου (†)

Ὅταν κάποιος δῆ τὸν Θεόν, ἡ πίστις καὶ ἡ ἐλπὶς καταργοῦνται καὶ μένει μόνον ἡ ἀγάπη. Αὐτὸ τὸ λέγει ξεκάθαρα ὁ ἀπόστολος Παύλος. Ἡ πίστις δηλαδὴ πρὸς τὸν Θεὸν μαζὶ μὲ ὅλα τὰ συναφῆ νοήματά της, καθὼς καὶ ἡ ἐλπίδα πρὸς τὸν Θεὸ μαζὶ μὲ ὅλα τὰ συναφῆ νοήματά της καταργοῦνται, ὅταν κανεὶς βλέπη τὸν Θεόν, ποὺ εἶναι ἡ Ἀγάπη. Τὰ νοήματα ἀντικαθίστανται τότε ἀπὸ τὴν ἴδια τήν θέα τοῦ ἀγαπωμένου. Τότε ὁ ἄνθρωπος δοξάζεται, δηλαδὴ βλέπει τὸν Χριστὸ ἐν δόξῃ, και μετέχει στήν δόξα τοῦ Χριστοῦ. Ὑφίσταται μέθεξι Θεοῦ.

Οἱ ἄνθρωποι συνήθως ἀντιμετωπίζουν τοὺς συνανθρώπους των μὲ βάση τὶς ἤδη διαμορφωμένες γι’ αὐτοὺς ἀντιλήψεις. Ἀντιθέτως, ἐκεῖνος ποὺ ἀντικρύζει τὸν Χριστὸν κατὰ τὴν...

π. Ἰωάννης Ρωμανίδης: Τὰ πραγματικὰ αἴτια τοῦ σχίσματος

Μελέτη τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδου «Ὀρθόδοξος καὶ Βατικάνειος Συμφωνία περὶ Οὐνιτισμοῦ» δημοσιευθείσης εἰς τὸν τόμον «Καιρός», ἀφιέρωμα στὸν καθηγητὴ Δαμιανὸ Δόϊκο, Θεσ/νίκη 1995

Ἡ γέννησις τοῦ Φραγκικοῦ Πολιτισμοῦ περιγράφεται εἰς ἐπιστολὴν τοῦ Ἁγίου Βονιφατίου πρὸς τὸν Πάπα τῆς Ρώμης Ζαχαρίαν (natione Graecus) τὸ 1741. Οἱ Φράγκοι εἶχον διώξει ὅλους τούς Ρωμαίους ἐπισκόπους ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Φραγκίας καὶ εἶχαν διορίσει τὸν ἑαυτόν τους ὡς τοὺς ἐπισκόπους καὶ ἡγουμένους τῆς Γαλλίας. Ἤρπασαν τὴν περιουσίαν τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴν ἐχώρισαν εἰς τιμάρια, τῶν ὁποίων τὴν ἐπικαρπίαν διένειμαν ὡς Φέουδα, συμφώνως πρὸς τὸν βαθμὸν ποὺ κετεῖχε ἕκαστος εἰς τὴν πυραμίδα τῆς στρατιωτικῆς ἱεραρχίας. Αὐτοὶ οἱ Φράγκοι ἐπίσκοποι δὲν εἶχον Ἀρχιεπίσκοπον καὶ δὲν εἶχον συνέλθει εἰς σύνοδον στὰ 80 χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ κατέλαβαν τὴν ἱεραρχίαν. Συνήρχοντο διὰ τὰ ἐθνικοεκκλησιαστικὰ θέματα μαζὶ μὲ τοὺς βασιλεῖς καὶ λοιποὺς ὁπλαρχηγοὺς συναδέλφους τους. Κατὰ τὸν Ἅγιον...

Ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης γιὰ τὴν Ἁγία Τριάδα

Ἡ ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸν κόσμο καὶ τὸν ἄνθρωπο καὶ ἀπὸ τὶς ἐπιθυμίες τῶν ἀνθρώπων. Ἡ ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ πρόκειται γιὰ μιὰ ἐμπειρικὴ πίστη καὶ ὄχι στοχαστικὴ διακήρυξη (Β, 48). Οἱ θεοπτες, κατὰ τὴν ἐμπειρία, βλέπουν «τρίφωτον θεότητα». Τὰ δυὸ Φῶτα ἔχουν πηγὴ τὸ πρώτον Φῶς, τὸ δεύτερο προέρχεται ἀπὸ τὸ πρῶτο, ἀλλὰ ἔχει σῶμα, καὶ τὸ τρίτο ἐκπορεύεται ἀπὸ τὸ πρῶτο Φῶς, ἀλλὰ δὲν ἔχει σῶμα (Β, 49).

Κατὰ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἡ μόνη ἀπόδειξη περὶ τῆς ὑπάρξεως τοῦ Θεού δεν εἶναι ἡ εὐδαιμονία (Θωμὰς Ἀκινάτης), ἀλλά η ἀποκάλυψή Του στοὺς ἁγίους μεσα στὴ δόξα Του καὶ ἡ μετοχὴ τοῦ ἀνθρώπου στὴν θέα τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, διὰ τῆς θεώσεώς του (Β, 50). Ὁ Θεὸς ἀνήκει στὸ ἀΐδιο, οἱ ἅγιοι καὶ οἱ ἄγγελοι στὸ αἰώνιο καὶ ὁ ἄνθρωπος στὸν χρόνο. Ἔτσι, ὁ ἄνθρωπος ποὺ ζεῖ στὸν κόσμο δὲν μπορεῖ νὰ συλλάβει ὅλα ὅσα γίνονται στὸν χρόνο Β, 52).

Γιὰ τὴν τριαδικότητα τοῦ Θεοῦ δὲν ὁμιλεῖ μόνον ἡ Καινὴ Διαθήκη, ἀλλὰ καὶ ἡ Παλαιά, μὲ ἄλλη ὁρολογία. Ὁ προφήτης Ἠσαΐας, ὀκτακόσια χρόνια πρὸ Χριστοῦ, εἶδε «τὸν Κύριον καθήμενον ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ καὶ ἐπηρμένου» καὶ ἦταν «πλήρης ὁ οἶκος τῆς δόξης αὐτοῦ». Ἐδῶ ὑπάρχει ἐμφάνιση τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ διὰ τοῦ Κυρίου τῆς δόξης, τοῦ Γιαχβέ. Ἔτσι εἶναι: ὁ Θεὸς (Ἐλοχίμ), ὁ Κύριος της δόξης (Γιαχβὲ) καὶ τὸ....

Τό μυστήριο τῆς Πεντηκοστῆς

Τί ἄλλαξε στήν Ἐκκλησία τῆς Κ.Δ. μέ τήν Πεντηκοστή; 

Τοῦ π. Ἰωάννη Ρωμανίδη

Ὁ Χριστός, μετά τήν Ἀνάληψή Του στούς οὐρανούς, σύμφωνα μέ τήν βεβαίωσή Του, ἔστειλε, τήν πεντηκοστή ἡμέρα ἀπό τήν Ἀνάστασή Του καί τήν δεκάτη ἀπό τήν Ἀνάληψή Του, τό Ἅγιον Πνεῦμα, τό ὁποῖο ἐκπορεύεται ἀπό τόν Πατέρα. 

Ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός εἶχε προαναγγείλει στούς Μαθητές τήν Ἀποστολή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος: «Καί ἐγώ ἐρωτήσω τόν πατέρα καί ἄλλον παράκλητον δώσει ὑμίν, ἴνα μένη μεθ' ὑμῶν εἰς τόν αἰώνα, τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὅ ὁ κόσμος οὐ δύναται λαβεῖν, ὅτι οὐ θεωρεῖ αὐτό οὐδέ γινώσκει αὐτό· ὑμεῖς δέ γινώσκετε αὐτό, ὅτι παρ' ὑμίν μένει καί ἐν ὑμίν ἔσται» (Ἰω. Ἰδ', 16-17). Καί ἀμέσως μετά εἶπε: «ὁ δέ παράκλητος, τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ὅ πέμψει ὁ πατήρ ἐν τῷ ὀνόματί μου, ἐκεῖνος ὑμᾶς διδάξει πάντα καί ὑπομνήσει ὑμᾶς πάντα ἅ εἶπαν ὑμίν» (Ἰωάννης Ἰδ', 26). Καί μετά εἶπε: «συμφέρει ὑμίν ἴνα ἐγώ ἀπέλθω. Ἐάν γάρ ἐγώ μή ἀπέλθω, ὁ παράκλητος οὐκ ἐλεύσεται πρός ὑμᾶς· ἄν δέ πορευθῶ, πέμψω αὐτόν πρός ὑμᾶς» (Ἰωάννης ἴς', 7). 

Ἡ ἔλευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στούς Μαθητές ἔγινε τήν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς (Πράξεις β΄, 1-13). Σημαντική θέση στήν ζωή τῶν Ἀποστόλων εἶχε ἡ Πεντηκοστή. Ἀφοῦ εἶχαν προηγουμένως περάσει ἀπό τήν κάθαρση τῆς καρδιᾶς καί τόν φωτισμό -πράγμα πού ὑπῆρχε καί στήν...

Νὰ διεκδικήσουμε τὴν Εὐρώπη μὲ ἄλλη προοπτική. Ἡ Εὐρώπη εἶναι κατακτημένη ἀπὸ Φράγκους. Εἴμαστε Εὐρωπαῖοι πρὶν τὴν εἴσοδο τῆς Εὐρώπης στὸν μεσαίωνα καὶ βαρβαρισμό. Νὰ συμμαχήσουμε μὲ Εὐρωπαίους ποὺ ἀναζητοῦν παράδοση, ῥίζες, προγόνους!

Δημοσιεύουμε τὸ πάντοτε ἐπίκαιρο ἄρθρο τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου Ἰεροθέου, 

γιὰ νὰ ἀντιληφθοῦμε ποιὰ πρέπει νὰ εἶναι ἡ ὀρθὴ στάση μας μέσα στὴν Εὐρώπη.

Ἀρχοντιὰ & Ἀνασφάλεια, Οἰκουμενικότητα & Ἐπαρχιωτισμὸς

Ἐκεῖνο ποὺ δημιουργεῖ τεράστιο προβληματισμὸ στὶς ἡμέρες μας εἶναι ἡ πολιτιστική μας σύγχυση καὶ ἡ ἀπώλεια τῆς αὐτοσυνειδησίας μας. Τὰ ἰδεολογικὰ ρεύματα, τὰ ὁποῖα πέρασαν στὴν πατρίδα μας, ἡ ἀπώλεια τῆς ἱστορικῆς μας μνήμης, ὁ μιμητισμὸς κ.τ.λ. συνετέλεσαν στὸ νὰ ἔχουμε σύγχυση σὲ θέματα παραδόσεως καὶ ἱστορίας. Μεταξὺ τῶν πολλῶν παραδειγμάτων θὰ ἤθελα νὰ ἀναφέρω δύο.

Πρὶν μερικὰ χρόνια, μὲ πρόταση τῆς “Εὐρωπαϊκῆς Ἐπιτροπής” τῆς τότε ΕΟΚ, ἑτοιμάσθηκε ἡ “Ἱστορία τῆς Εὐρωπης”, ποὺ γράφηκε ἀπὸ ὁμάδα ἱστορικῶν μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν...

Ἡ θεία δικαιοσύνη δὲν ἀπαιτεῖ ἱκανοποίηση σὰν νὰ εἶχε προσβληθῆ ἡ Θεία οὐσία, ἀλλὰ φανεροῦται ἐν Χριστῷ διὰ τῆς καταστροφῆς τοῦ διαβόλου καὶ τῆς ζωοποιήσεως. Ὁ Χριστὸς ἐπὶ τοῦ σταυροῦ ἀνέλαβε καὶ ἐξαφάνισε τίς ἁμαρτίες μας!

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο «ἐγχειρίδιον» - Ἀλληλογραφία, πατρός Ἰωάννου Σ. Ῥωμανίδου & καθηγητή Παναγιώτου Ν. Τρεμπέλα, ἐκδόσεις «Ἁρμός». [1] 

…«ἄνθρωποι δίκαιοι ἀναφέρονται εἰς τὴν Καινὴν Διαθήκην, οἵτινες δὲν εἶχον ἀνάγκην τῆς σταυρικῆς θυσίας, διὰ νὰ γίνουν δίκαιοι». Δηλαδὴ ἤσαν δίκαιοι, ἀλλὰ εἶχον ἀνάγκην δικαιώσεως, διότι ἀδίκως ἐκρατοῦντο ὑπὸ τὸ κράτος τοῦ θανάτου. Ἑπομένως ἡ δικαίωσις αὐτῶν τῶν δικαίων ἦτο ἡ ζωοποίησις αὐτῶν καὶ ἡ ζωοποιὸς αὔτη δύναμις καὶ ἐνέργεια ἐξεπήγασεν ἐκ τῆς σταυρικῆς θυσίας.

…ζωοποίησις καὶ δικαίωσις εἶναι ταυτόν. …Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπῆρχον πρὸ τοῦ θανάτου τοῦ Χριστοῦ δίκαιοι, ἐν τούτοις ἐκρατοῦντο οὗτοι ἀδίκως ὑπὸ τὸ κράτος τοῦ θανάτου. Ἂν καὶ «ἐλογίσθη τῷ Ἀβραὰμ ἡ πίστις εἰς δικαιοσύνην» (Ρωμ. δ΄ 9), ἐν τούτοις ὁ δίκαιος Ἀβραὰμ δὲν ἐσώθη τότε ποὺ ἐπίστευσε. Ἡ τῷ Ἀβραὰμ δοθεῖσα ἐπαγγελία περὶ σωτηρίας ἐπληρώθη...

Ἡ ἑλληνική καταγωγή τῶν Ρωμαίων καί τό Ψέμα τοῦ Καρλομάγνου!

1) Οἱ Ἀρχαῖοι Ἕλληνες Ρωμαῖοι.

Αὐτὴ καθ' αὐτὴ ἡ ὕπαρξη τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων Ρωμαίων ἀγνοεῖται ἐντελῶς ἀπὸ τοὺς ἱστορικοὺς ποὺ ἐξακολουθοῦν νὰ ὑποστηρίζουν τὸ Ψέμα τοῦ Καρλομάγνου τὸ 794 στὸ ὁποῖο ὀφείλεται τὸ ἱστορικὸ δόγμα ὅτι ἡ ρωμαϊκὴ γλώσσα ἦταν καὶ εἶναι τὰ Λατινικά. Παρόλο ποὺ οἱ πηγὲς μαρτυροῦν ὅτι ἡ πρώτη γλώσσα τῶν Ρωμαίων ἦταν τὰ Ἑλληνικά. Αὐτὴ ἡ πλαστογράφηση τῆς ἱστορίας ἀπὸ τὸν Καρλομάγνο τὸ 794 ἔγινε στὰ πλαίσια τῆς ἀνάγκης νὰ ἀποκοποῦν οἱ δυτικοὶ ὑπόδουλοι στοὺς Φράγκο-λατίνους Ρωμαῖοι ἀπὸ τοὺς ἐλεύθερους Ρωμαίους της Ἀνατολῆς. Ὁ Φράγκος αὐτοκράτορας Λουδοβίκος II (855-875) ὑποστηρίζει καθαρὰ τὸ Ψέμα τοῦ Καρλομάγνου τὸ 794 μὲ τὰ ἀκόλουθα λόγια. Τὸ 871 ἔγραφε στὸν αὐτοκράτορα τῶν Ρωμαίων Βασίλειο τὸν 1ο (867-885) τὰ ἑξῆς: "…μᾶς ἔχει δοθεῖ ἡ διακυβέρνηση τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας λόγω τῆς ὀρθοδοξίας μας. Οἱ Γραικοὶ ἔπαψαν νὰ εἶναι αὐτοκράτορες τῶν Ρωμαίων λόγω τῆς κακοδοξίας τους. Ὄχι μόνο ἐγκατέλειψαν τὴν πόλη (Ρώμη) καὶ πρωτεύουσα τῆς Αὐτοκρατορίας, ἀλλὰ παράτησαν καὶ τὴ Ρωμαϊκὴ ἐθνικότητα ἀκόμη καὶ τὴν Λατινικὴ γλώσσα. Μετανάστευσαν σὲ ἄλλη πρωτεύουσα καὶ ἀπέκτησαν ἐντελῶς διαφορετικὴ ἐθνικότητα καὶ γλώσσα."

Ἂς συγκρίνουμε αὐτὴ τὴ φράγκικη ἀνοησία μὲ τὴν ἱστορικὴ πραγματικότητα καὶ...

Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος: «Ὁ πατὴρ Ἰωάννης Ρωμανίδης καὶ οἱ σύγχρονοι ἐμπειρικοὶ Θεολόγοι»

«Εἰς μνημόσυνον αἰώνιον» τοῦ μακαριστοῦ πατρὸς Ἰωάννου Ρωμανίδου, τοῦ μεγαλύτερου Ὀρθοδόξου Θεολόγου τοῦ 20οῦ αἰώνα, πού ἐκοιμήθη τὴν 1η Νοεμβρίου 2001.

Μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς ἑορτῆς τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Λεμεσοῦ διοργάνωσε ἐκδήλωση πρὸς τιμὴν τῶν τριῶν Φωστήρων τῆς Οἰκουμένης, Βασίλειο τὸν Μέγα, Γρηγόριο τὸν Θεολόγο καὶ Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο, ἀφιερωμένη στὸν π. Ἰωάννη Ρωμανίδη (31.1.2017). Ὁμιλητής στὴν ἐκδήλωση ἦταν ὁ Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου κ. Νεόφυτος...

Μνήμη πατρὸς Ἰωάννου Ρωμανίδου (1η Νοεμβρίου 2001)

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Μεταλληνοῦ,

Καθηγητοῦ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

Ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλυτέρους ὀρθοδόξους θεολόγους τοῦ 20ου αἰῶνος καὶ ἀνακαινιστῆς τῆς θεολογίας μας, μὲ τὴν ἐπιστροφή της στὴν γνησιότητα τῆς ἁγιοπατερικῆς παραδόσεως, ὁ πρωτοπρεσβύτερος π. Ἰωάννης Ρωμανίδης, προπέμπεται ἀπὸ ὅλους μας, φίλους, συνεργάτες καὶ μαθητές του, στὴν αἰώνια καὶ ἀληθινὴ Πατρίδα μας. Ἐκ μέρους τοῦ Τμήματος Θεολογίας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καὶ τοῦ Προέδρου τοῦ κ. Δημ. Γόνη, ἔχω τὴν τιμὴ νὰ καταθέσω λίγα λόγια, ἀγάπης, σεβασμοῦ καὶ τιμῆς εἰς τὸν Μεγάλον Συνάδελφο, ποὺ ὁδεύει «εἰς τὰ ἄνω βασίλεια».

Ὁ ἴδιος ὁ ἐκλιπὼν ἔχει σημειώσει σὲ μία ἀπὸ τὶς σπάνιες αὐτοπαρουσιάσεις του τὰ ἑξῆς:...

Ὁ πατὴρ Κωνσταντῖνος Στρατηγόπουλος ὁμιλεῖ γιὰ τὸν πατέρα Ἰωάννη Ῥωμανίδη καὶ τὴν Ὀρθόδοξη θεολογική του θεραπευτικὴ

Τὸν Ἰούλιο τοῦ 2005, ὁ πρωτοπρεσβύτερος πατὴρ Κωνσταντῖνος Στρατηγόπουλος, στὰ πλαίσια τῶν καθιερωμέμων καλοκαιρινῶν του ὁμιλιῶν, πραγματοποίησε ἕνα ἀφιέρωμα (σὲ μορφὴ τριλογίας) στὸν τελευταῖο μεγάλο μας θεολόγο, πρωτοπρεσβύτερο πατέρα Ἰωάννη Σ. Ῥωμανίδη, μὲ θέμα: «Λόγος περὶ τῆς Ὀρθοδόξου θεραπευτικῆς», μὲ ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ ἀειμνήστου πατρὸς Ἰωάννου Ῥωμανίδου: «Πατερικὴ Θεολογία».
Ὡς ἐλάχιστο ἀντίδωρο εὐγνωμοσύνης στὸν θεολογικὸ «τιτάνα» καὶ ἀγαπημένο μας καθηγητή, δημοσιεύουμε ἐπὶ τῇ συμπληρώσει 17 ἐτῶν σήμερα ἀπὸ τὴν κοίμησή του (01/11/2001 - 01/11/2018) τὶς τρεῖς καταπληκτικὲς ὁμιλίες τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου.

Ἀκοῦστε καὶ τὶς ὑπόλοιπες δύο ὁμιλίες – ἀφιερώματα…

Ῥωμανίδης: «Ἐκεῖνο ποὺ χρειάζεται κανείς γιὰ νὰ ἀποκτήσει νοερὰ προσευχὴ εἶναι νὰ ἔχει Πνευματικὸ Πατέρα μέ νοερὰ προσευχή»

Φωτογραφία: Γέροντας Ἰωσὴφ ἡσυχαστὴς (1897-1959) μὲ τὴ συνοδεία του

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Ἐμπειρικὴ Δογματική τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας 

κατὰ τὶς προφορικὲς παραδόσεις τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη» τόμος Β΄,  

τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἰεροθέου

Προκειμένου νὰ ἀποκτήσει κανεὶς τὸν φωτισμὸ τοῦ νοῦ καὶ τὴν ἀδιάλειπτη νοερὰ προσευχή, ποὺ εἶναι ἐπίσκεψη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, εἶναι ἀπαραίτητη ἡ παρουσία Πνευματικοῦ Πατρός, ποὺ γνωρίζει τὰ θέματα αὐτὰ ἐμπειρικῶς καὶ μπορεῖ νὰ καθοδηγήσει πνευματικὰ τὸν ἄνθρωπο.

«Ἐκεῖνο ποὺ χρειάζεται ὁ ἄνθρωπος γιὰ νὰ ἀποκτήσει νοερὰ προσευχὴ εἶναι νὰ ἔχει Πνευματικὸ Πατέρα ποὺ ἔχει νοερὰ προσευχή. Αὐτὸ εἶναι τὸ πιὸ βασικό. Διότι εἶναι ἀδύνατο ἢ τουλάχιστον σχεδὸν ἀδύνατον νὰ μάθει κανεὶς τὴν νοερὰ προσευχή, διαβάζοντας περὶ νοερᾶς προσευχῆς. Μὲ τὴν ἀνάγνωση δὲν βγαίνει τίποτε. Πρέπει νὰ ἔχει Πνευματικὸ Πατέρα. Αὐτὸ εἶναι σαφές».

Ὁ Πνευματικὸς Πατέρας λέγεται Κατηχητής, ποὺ καθοδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο, μὲ τὴν...

π. Ἰωάννης Ρωμανίδης: Λαϊκοί καί Κληρικοί στήν ἀρχαία Ἐκκλησία. Πῶς ἀσθενεῖς πῆραν τή θέση τῶν γιατρῶν.

π. Ἰωάννης Ρωμανίδης Πηγη:"Ἐμπειρική Δογματική της Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας κατά τίς προφορικές παραδόσειςτου π. Ι. Ρωμανίδη" Τόμος Β΄. Τοῦ σέβ. Μητρ. Ναυπάκτου Ἰεροθέου Βλάχου

Οἱ πιστοί, μέ τά Μυστήρια τοῦ Βαπτίσματος καί τοῦ Χρίσματος καί μέ τόν ἀγώνα τους να ἐφαρμόσουν τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, εἶχαν κάποιο πνευματικό χάρισμα, τουλάχιστον τήν νοερά καρδιακή προσευχή, ἀνῆκαν στό «βασίλειον ἱεράτευμα».

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στήν ἀπαρίθμηση τῶν χαρισμάτων, πού εἴδαμε στό χωρίο πού παρατέθηκε πιό πάνω, ὡς τελευταῖο θέτει τό χάρισμα τῶν γλωσσῶν, «γένη γλωσσῶν» πού εἶναι ἡ νοερά προσευχή.
Καί ἀπό ἄλλες ἐπιστολές τῶν Ἀποστόλων φαίνεται ὅτι ὅλα τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας εἶχαν νοερά προσευχή, ἡ ὁποία εἶναι ἔνδειξη ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ὅτι ἀγαπᾶ τόν Θεό.
Ἔτσι, ὅλοι οἱ πιστοί, καί οἱ γυναῖκες, εἶχαν τήν πνευματική Ἱερωσύνη, τό «βασίλειον ἱεράτευμα», ἦταν φωτισμένοι, ἐκτός καί ἄν κανείς περιέπιπτε στήν ἁμαρτία, ὅποτε ἔχανε τήν προσευχή καί συγκαταριθμεῖτο μεταξύ τῶν Κατηχουμένων, ὡς μετανοῶν.
Πάντως, οἱ πιστοί δέν ἦταν αὐτοί πού δέν εἶχαν κάποιο χάρισμα, ἀλλά ὅσοι εἶχαν τουλάχιστον νοερά προσευχή.
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρεται σέ ἀνθρώπους πού προσεύχονταν νοερά «προσεύξομαι τῷ πνεύματι, προσεύξομαι καί τῷ νοΐ» ἀλλά καί σέ ἰδιῶτες, πού δέν ἔχουν αὐτήν τήν νοερά προσευχή. «Ἐπεῖ ἐάν εὐλογήσης τῷ πνεύματι, ὁ ἀναπληρῶν τόν τόπον τόν ἰδιώτου πῶς ἐρεῖ τό ἀμήν ἐπί τή σή εὐχαριστία;» (Ἅ΄ Κορινθίους Ἰδ', 15-16).
Καί πιό κάτω γράφει: «ἐάν οὔν συνέλθη ἡ Ἐκκλησία ὅλη ἐπί τό αὐτό καί πάντες γλώσσαις λαλῶσιν, εἰσέλθωσι δέ ἰδιῶται ἡ ἄπιστοι, οὐκ ἐρούσιν ὅτι μαίνεσθε;» (Ἅ΄ Κορινθίους Ἰδ', 23).
Εἶναι προφανές ὅτι στήν πρώτη Ἐκκλησία, κατά τήν περιγραφή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὑπῆρχαν οἱ...

Ῥωμανίδης: Σήμερα σπανίζει ἡ νοερὰ προσευχὴ στοὺς ἐπισκόπους. Δὲν ἐνεργεῖ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, γιατί χρειάζονται τὴν νοερὰ προσευχὴ ὅταν προσέρχονται στὴν Σύνοδο γιὰ νὰ τούς φωτίση ἡ Θεία Χάρις

Εἰκόνα τοῦ «Ῥωμαίικου Ὁδοιπορικοῦ» 

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Πατερικὴ Θεολογία», τοῦ πατρὸς Ἰωάννου Σ. Ῥωμανίδου (†)

Ἡ Ἐκκλησία εἶχε ὡς παράλληλο ἔργο της τὸ νὰ προστατεύη τὸ Κράτος ἀπὸ τοὺς κομπογιαννίτες γιατρούς, δηλαδὴ  ἀπὸ  τούς  αἱρετικούς.  Οἱ  Τοπικές  καὶ  Οἰκουμενικές  Σύνοδοι  ἐφρόντιζαν  ἀκριβώς  γι’  αὐτό.  Στὰ  Πρακτικὰ  τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων βρίσκομε τὴν φράσι: «Ἔδοξε τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι καὶ ἡμῖν». Δηλαδή: Ἐφάνη καλὸν εἰς τὸ Ἅγιον Πνεῦμα καὶ εἰς ἡμᾶς… Αὐτὸ τὸ ἔλεγαν οἱ παρευρισκόμενοι στὶς Συνόδους αὐτές, διότι, εἶχαν στὴν κατοχὴ τους τὴν νοερὰ προσευχή, διὰ τῆς ὁποίας ἐπληροφοροῦντο περὶ τῆς ἀληθείας τῶν Ὅρων ποὺ διετύπωναν.

Σήμερα ὅμως, ποὺ σπανίζει ἡ νοερὰ προσευχὴ στοὺς ἐπισκόπους, ἂν συνέλθη μία Σύνοδος ἐξ ἐπισκόπων καὶ σηκωθοῦν κατὰ τὴν ἔναρξι καὶ ποῦν ὅλοι μαζὶ «Βασιλεῦ Οὐράνιε, Παράκλητε, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁ πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν…», θὰ ἔλθη...

Ῥωμανίδης: «Δὲν εἶναι ἡ ὕπαρξις τοῦ ἐπισκόπου ἡ ἐγγύησις ὅτι μία Σύνοδος ἐμφορεῖται ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Οὔτε ἡ Χάρις τῆς Ἀρχιερωσύνης ὁδηγεῖ τὴν Ἐκκλησία "εἰς πάσαν τὴν ἀλήθειαν"»

Εἰκόνα τοῦ «Ῥωμαίικου Ὁδοιπορικοῦ»

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Πατερικὴ Θεολογία», τοῦ πατρὸς Ἰωάννου Σ. Ῥωμανίδου (†)

Πῶς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο καθοδηγεῖ, ποιοὺς καθοδηγεῖ καὶ σὲ τί συνίσταται αὐτὴ ἡ καθοδήγησις; Ἐκεῖνο ποὺ λένε μερικοὶ ὅτι, ὅταν μία Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ἀποφασίση κάτι, αὐτὸ εἶναι ἀλάθητο, ἐπειδὴ ἡ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος εἶναι θεόπνευστη κλπ., εἶναι σὰν νὰ μᾶς ὑποχρεώνουν νὰ δεχθοῦμε ὡς ἀλάθητη διδασκαλία ὅ,τι ἀποφασίζει καὶ διακηρύσσει μία Οἰκουμενικὴ Σύνοδος. Αὐτὸ εἶναι καὶ τὸ πνεῦμα περὶ τοῦ ἀλαθήτου τοῦ Πάπα.

Βέβαια εἶναι σωστὸ ὅτι μία Οἰκουμενικὴ Σύνοδος εἶναι ἀλάθητη, ὅτι διδάσκει ἀλαθήτως, ὅτι εἶναι ὠφέλιμη γιὰ τὴν πίστι μας κλπ. Ναί, ἀλλὰ πῶς γίνεται καὶ εἶναι ἀλάθητη; Γιατί εἶναι ἀλάθητη; Γιατί οἱ ἀποφάσεις της εἶναι ἀλάθητες;

Ἡ μοντέρνα Ὀρθόδοξη θεολογία μιλάει πάρα πολὺ γιὰ θεοπνευστία. Ἀπὸ ὅσα ἔχω διαβάσει, βλέπω νὰ μιλᾶνε περὶ θεοπνευστίας, ἀλλὰ δὲν ἔχω βρῆ περιγραφὴ τῆς θεοπνευστίας...

Ὁ Διάλογος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ τούς Ἑτεροδόξους, κατά τόν π. Ἰωάννη Ρωμανίδη

Τό ὅλο θεολογικό ἔργο τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη δέν ἦταν ἰδεολογικό καί ἐθνικιστικό, ἀλλά, κυρίως, θεολογικό, πνευματικό, ἐκκλησιαστικό καί ἑνοποιητικό στούς τέσσερες τομεῖς, ἤτοι στήν ἑνότητα μεταξύ Παλαιᾶς καί Καινῆς Διαθήκης, μεταξύ ἑβραϊκῆς καί ἑλληνικῆς σκέψεως, μεταξύ ἑλληνοφώνων καί λατινοφώνων Ρωμαίων Πατέρων, καί μεταξύ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί ἄλλων Ὁμολογιῶν. Συνέδεε τήν θεολογία τῶν Προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καί μέσα ἀπό τήν δική τους ἐμπειρία καί διδασκαλία κατήρτισε τά βασικά στοιχεῖα τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας. Μέ τήν εὐφυΐα του καί τά πολλά διανοητικά του χαρίσματα, ὅπως καί μέ τήν συνάντησή του μέ μεγάλους ἡσυχαστές, διαμόρφωσε ὅλη αὐτήν τήν...

π. Ἰωάννης Ρωμανίδης: Γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἡ ἠθικὴ εἶναι ἀνύπαρκτη!

Ὅπως ὅλα τὰ φιλοσοφικὰ καὶ θρησκευτικὰ συστήματα, ἔτσι καὶ ὁ Χριστιανισμός, ποὺ ἀποκαλύφθηκε ἀπὸ τὸν Χριστό, ἔχει τὴν δική του πρακτικὴ ἐφαρμογὴ τῶν ἀληθειῶν τῆς πίστεως. Βέβαια, ἡ λέξη Χριστιανὸς ἀποδίδεται σὲ ὅλες τὶς ὁμολογίες. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία διατηρεῖ τὴν ἀποκαλυφθεῖσα ἀλήθεια, γι’ αὐτὸ καὶ θεωρεῖται ὡς ἡ ἱστορικὴ Ἐκκλησία, εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Καθολικὴ Ἐκκλησία, ἐνῶ οἱ ἄλλες Χριστιανικὲς ὁμολογίες ἔχουν διαφοροποιηθεῖ στὸ δόγμα καὶ τὴν ἠθική.

Ἐνῶ στὴν Ὀρθόδοξη διδασκαλία, ὅπως θὰ δοῦμε πιὸ κάτω, ἡ λεγομένη ἠθικὴ συνίσταται στὴν...