Ὅσιος Παΐσιος: «Γιὰ νὰ κατοικήσει στὸν ἄνθρωπο τὸ Ἅγιο Πνεῦμα χρειάζεται πολλή αὐταπάρνηση, πολὺ φιλότιμο, ταπείνωση, ἀρχοντιά, θυσία»

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: "ΒΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ" 

Τοῦ Ἱερομονάχου Ἰσαὰκ 

Μερικὰ χαρακτηριστικὰ σημεῖα τῆς διδασκαλίας τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τὰ ὁποία συμπεριλαμβάνονται στὸ βίντεο: «Πρῶτα πιστεύουμε στὸν Θεὸ καὶ ὕστερα ἀγαπᾶμε τὸν Θεὸ καὶ τὴν εἰκόνα Του, τὸν ἄνθρωπο. Ἡ πίστη αὐξάνει μὲ τὴν προσευχή. "Πρόσθες ἠμὶν πίστιν"» «Ὅλο τὸ κακὸ προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀπιστία.» «Ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ συλλάβει τὸ βαθύτερο νόημα τῆς ζωῆς, ὅτι αὐτὴ ἡ ζωὴ εἶναι νὰ ἑτοιμαστοῦμε γιὰ τὴν ἄλλη.» «Πρέπει νὰ ἀγωνιστοῦμε μὲ φιλότιμο νὰ σωθοῦμε, γιὰ νὰ μὴ λυπήσουμε τὸν Χριστό.» 

«Ὁ κάθε ἄνθρωπος πρέπει νὰ βρεῖ καὶ νὰ ἁγιάσει τὴν κλίση του.» «Νὰ προτιμοῦμε τὶς θλίψεις καὶ νὰ τὶς δεχόμαστε καλύτερα ἀπὸ τὶς χαρές. Ἡ πραγματικὴ χαρὰ γεννιέται ἀπὸ τὸν πόνο.» «Σήμερα ἦρθε ἡ ἐποχὴ νὰ διαχωριστοῦν τὰ πρόβατα ἀπὸ τὰ κατσίκια, οἱ πιστοὶ ἀπὸ τοὺς ἀπίστους. Ἀργότερα θὰ ἔρθει καιρὸς ποὺ θὰ...

Ὁ ἅγιος Παΐσιος συνεννοεῖται μὲ ἑτερογλώσσους μὲ τὴν γλώσσα τῆς Πεντηκοστῆς!

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: ΒΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ τοῦ ἱερομονάχου Ἰσαὰκ, κεφάλαιο: «Συνεννόηση μὲ ἑτερογλώσσους» σ. 618-621 

Εἶναι γνωστὸ ὅτι ὁ Γέροντας, ἐκτὸς  ἀπὸ τὰ ἑλληνικά, δὲν γνώριζε ἄλλη γλώσσα. Ὅμως συνέβη ἐπανειλημμένως –ὅταν ὑπῆρχε λόγος- μὲ τὴν γλώσσα τῆς Πεντηκοστῆς νὰ συνομιλήσει καὶ νὰ συνεννοηθεῖ θαυμάσια μὲ ἑτεροδόξους.
«Ἤμουν παρών», διηγεῖται ὁ Ι.Ε.Κ., «κάποτε στὸ Κελλὶ τοῦ Γέροντα μαζὶ μὲ ἄλλους τρεῖς ἐπισκέπτες καὶ ἕνα Γάλλο ποὺ δὲν μιλοῦσε λέξη Ἑλληνικά. Ὅταν ἦρθε ἡ σειρά του νὰ μιλήσει μὲ τὸν Γέροντα , πῆγαν πιὸ πέρα καὶ γιὰ δεκαπέντε λεπτὰ συνομιλοῦσαν καθισμένοι στὰ κούτσουρα. Τοὺς βλέπαμε ποὺ συζητοῦσαν μὲ ἐνδιαφέρον. Πῶς ἐπικοινωνοῦσαν, ἀφοῦ δὲν ὑπῆρχε κοινὴ γλώσσα ἐπικοινωνίας; Ὁ ξένος ἔφυγε χαρούμενος. Ἡ ἰκανοποίηση φαινοταν ἔκδηλη στὸ πρόσωπό του».

Γάλλος περιηγητὴς εἶχε συμφωνήσει μὲ κάποιο μοναχὸ νὰ πάνε μαζὶ νὰ δοῦνε τὸν Γέροντα . Τὸ βράδυ εἶχε ἀγρυπνία στὸ μοναστήρι ποὺ ἔμενε. Ὁ μοναχὸς μετὰ τὴν ἀγρυπνία πῆγε στὸ κελλί  του νὰ ξεκουραστεῖ. Ἀλλὰ ὁ ἀλλοδαπὸς ἀπὸ τὸν πόθο νὰ δεῖ τὸν Γέροντα κατέβηκε μόνος του στὸ Καλύβι. Συνομίλησαν θαυμάσια καὶ ἀπὸ τὴν συζήτηση σχημάτισε τὴν ἐντύπωση ὅτι ὁ Γέροντας γνώριζε ἄπταιστα Γαλλικά.

Πνευματικὸ τέκνο τοῦ Γέροντα διηγεῖται: «Μία μέρα πῆγα πρωὶ στὴν «Παναγούδα». Μόλις εἶχε φωτίσει. Χτύπησα τὸ σιδεράκι καὶ μοῦ ἄνοιξε ὁ Γέροντας χαμογελώντας. Μὲ ρώτησε:
– Τί λὲς ἐσύ, πάπα-… ὅταν ὁ ἅγιος Ἐφραὶμ ὁ Σύρος ἐπισκέφτηκε τὸν Μέγα Βασίλειο ,χρειάσθηκαν διερμηνέα;
-Νομίζω ὄχι, Γέροντα, τοῦ εἶπα.
»Πέρασα στὸ Ἀρχονταρίκι  καὶ βρῆκα ἕναν....

«Οἱ νέοι ποὺ θὰ κρατηθοῦν σήμερα καθαροὶ θὰ ἀριθμηθοῦν μὲ τοὺς μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας»

Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἔβλεπε καθημερινὰ τὸν πόλεμο ποὺ τὸ ἀπάνθρωπο καὶ διαβολικὸ δημιούργημα τῆς Νέας Ἐποχῆς κάνει στὴν νεολαία μας, ρίχνοντας την στὰ ναρκωτικά, στὴν ψυχασθένεια, στὴν κατάθλιψη, προσπαθῶντας μὲ κάθε τρόπο νὰ προωθήσει τὴν ἀνωμαλία καὶ τὴν διαστροφὴ ὡς φυσικὲς καταστάσεις γιὰ τὸ ἀνθρώπινο ὅν.

Ὁ Γέροντας εἶχε ἰδιαίτερη πνευματικὴ σχέση μὲ τοὺς νέους. Τοὺς ἀγαποῦσε πραγματικὰ σὰν παιδιά του, ἐνδιαφερόταν νὰ βροῦν τὸν δρόμο τους καὶ προσευχόταν γι' αὐτούς. Τοὺς βοηθοῦσε νὰ ὑπερβοῦν τὶς δυσκολίες καὶ τὰ προβλήματά τους.

Συνέπασχε καὶ συμπονοῦσε μαζί τους. Αὐτοὶ διαισθανόμενοι τὴν μεγάλη του ἀγάπη, τοῦ εἶχαν ἀπεριόριστη ἐμπιστοσύνη, τοῦ ἔκαναν ὑπακοή, καὶ κυριολεκτικά τον λάτρευαν.

Ἔβλεπες στὸ Κελλί του νέους ποὺ ζοῦσαν πνευματικὰ καὶ ἤθελαν νὰἀφιερωθοῦν στὸν Θεὸ καὶ ἄλλους ποὺ ἤθελαν νὰ κάνουν οἰκογένεια, ἀλλὰ καὶ ναρκομανεῖς, ἀναρχικούς, παραστρατημένους, ψυχασθενείς, μπερδεμένους, ἀπελπισμένους μέχρι αὐτοκτονίας.

Ἀφοῦ μὲ τὶς συμβουλὲς τοῦ Γέροντα μετανοοῦσαν καὶ συνέρχονταν, στὴν συνέχεια...

3 Ἰουνίου 1979 ἡ θαυμαστή ἐμφάνιση τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος καί τοῦ Ἁγίου Λουκιλιανοῦ στόν Ἅγιο Παΐσιο

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Διονυσίου Τάτση, 

«Ὁ ἀσκητής τῆς Παναγούδας»

«Τό 1979 ὁ Γέροντας Παΐσιος μετακόμισε ἀπό τόν Τίμιο Σταυρό στό κουτλουμουσιανό κελί τῆς Παναγούδας. Ἦταν 3 Ἰουνίου καί ὁ Γέροντας λόγω τῆς μετακόμισης δέν εἶχε βγάλει ἀπό τά κιβώτια τά ἐκκλησιαστικά βιβλία καί δέν ἤξερε ἀκριβῶς τήν ἡμερομηνία οὔτε φυσικά καί τόν ἑορταζόμενο ἅγιο. Ἔκανε τίς ἀκολουθίες μέ κομποσχοίνι καί ὅταν ἄρχισε νά εὔχεται καί γιά τόν ἅγιο τῆς ἡμέρας, τόν ἀπασχόλησε ὁ λογισμός ποιός ἦταν αὐτός ὁ ἅγιος. Τότε ἐμφανίστηκαν μέσα στό ἐκκλησάκι δύο ἅγιοι, ὁ ἕνας μπροστά καί ὁ ἄλλος ἀπό πίσω. Ὁ δεύτερος ἦταν ὁ ἅγιος Παντελεήμων, τόν ὁποῖο ἀναγνώρισε ὁ Γέροντας. Ὁ πρῶτος ὅμως τοῦ ἦταν ἄγνωστος. Ἀπό τήν ἀπορία τόν ἔβγαλε ὁ ἴδιος ὁ ἅγιος πού τοῦ εἶπε: «Γέροντα, εἶμαι ὁ Λουκιλιανός.» Ὁ Γέροντας δέν πρόσεξε καλά τό ὄνομα καί ρώτησε: «Πῶς; Λουκιανός;». «Ὄχι, Γέροντα. Εἶμαι ὁ Λουκιλιανός.» Καί ἀμέσως οἴ δύο ἅγιοι ἐξαφανίστηκαν. Ὁ Γέροντας ἐντυπωσιάστηκε καί βρῆκε τό...

Ἅγιος Παΐσιος: "Οἱ θεῖες ἡδονὲς δὲν γεννιοῦνται ἀπὸ τὶς σωματικὲς ἡδονὲς ἀλλὰ ἀπὸ τὶς σωματικὲς ὠδίνες, ποὺ γίνονται στοὺς ἀγῶνες μὲ ἐπίγνωση καὶ διάκριση γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ"

Ἀδύνατο εἶναι, νὰ νιώσουμε τὴν θεία παρηγοριὰ (τὴν παραδεισένια γλυκύτητα), ἐὰν δὲν ἀποφύγουμε τὴν κοσμικὴ καὶ ἐὰν δὲν πεθάνει τελείως τὸ κοσμικό μας φρόνημα. 

Θὰ πρέπει τὸ κοσμικὸ φρόνημα, ἀφοῦ πεθάνει, νὰ γίνει φυτόχωμα, γιὰ νὰ ἀναπτυχθεῖ μέσα μας τὸ θεῖο φρόνημα, διότι οἱ θεῖες ἡδονὲς δὲν γεννιοῦνται ἀπὸ τὶς σωματικὲς ἡδονὲς ἀλλὰ ἀπὸ τὶς σωματικὲς ὠδίνες, ποὺ γίνονται στοὺς ἀγῶνες μὲ ἐπίγνωση καὶ διάκριση γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὰ φιλότιμα παιδιά Του, γιὰ νὰ ἀπεκδυθοῦν τὸν παλαιό τους ἄνθρωπο (τὸν κοσμικό). 

Ὁ Καλός Πατέρας τρεφει μετὰ τὰ παιδιά Του, ἀπὸ τὴν γῆ ἀκόμη ποὺ βρίσκονται, μὲ παραδεισένιες τροφές, καὶ σκιρτᾶνε ἀγαλλόμενα ἀναστάσεως ἡμέρα, ἀφοῦ φυσικὰ περάσανε τὴν Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ μὲ ἀγῶνες, τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ στὸν Σταυρὸ καί, ἀναστηθήκανε πνευματικὰ καὶ ζοῦν πιὰ τὴν Διακαινήσιμο συνέχεια. Δηλαδὴ δὲν ἑορτάζουν μία φορὰ τὸν χρόνο Ἀνάσταση, ἀλλὰ συνέχεια Πάσχα, Κυρίου Πάσχα. 

Ὁ Καλός μας ὁ Θεὸς τὴν ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου τὴν...

Ἅγιος Παΐσιος: «Δὲν παίρνει καὶ ἡ Ἐκκλησία μιὰ θέση νὰ ἀφορίσει μερικούς. Αὐτοὺς ἔπρεπε νὰ τοὺς ἀφορίζει ἡ Ἐκκλησία. Λυποῦνται τὸν ἀφορισμό!»

"΄Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΘΕΣΗ 

ΑΝ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΔΕΝ ΟΜΟΛΟΓΗΣΟΥΜΕ, ΔΕΝ ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΜΕ, ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ"

– Γέροντα, δὲν φοβάστε ἔτσι ποῦ μιλᾶτε; 

– Τί νὰ φοβηθῶ; Τὸν τάφο μου τὸν ἔχω ἀνοίξει. Ἂν δὲν τὸν εἶχα ἀνοίξει, θὰ μὲ ἀπασχολοῦσε ποὺ θὰ κουραζόταν ὁ ἄλλος νὰ σκάψει. Τώρα θὰ χρειαστεῖ νὰ ρίξει μόνο λίγους τενεκέδες χῶμα… Κατάσταση εἶναι αὐτή; Δικαστικοὶ νὰ φοβοῦνται νὰ δικάσουν, νὰ κάνουν μηνύσεις γιὰ ἐγκληματίες καὶ νὰ τοὺς ἀπειλοῦν ὁ ἕνας καὶ ὁ ἄλλος καὶ νὰ ἀναγκάζονται νὰ τὶς ἀποσύρουν; Καὶ τελικὰ ποιοὶ κυβερνοῦν; Σὲ ἀναπαύει αὐτὴ ἡ κατάσταση; Ἔχω ὑπ’ ὄψιν μου ἕναν ἄλλο ἄθεο, ἕναν βλάσφημο, ποὺ τὸν ἀφήνουν στὴν τηλεόραση καὶ μιλάει, ἐνῶ ἔχει πεῖ τὰ πιὸ βλάσφημα λόγια γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Παναγία. Δὲν παίρνει καὶ ἡ Ἐκκλησία μία θέση νὰ ἀφορίσει μερικούς. Αὐτοὺς ἔπρεπε νὰ τοὺς ἀφορίζει ἡ Ἐκκλησία. Λυποῦνται τὸν ἀφορισμό! 

– Γέροντα, τί θὰ καταλάβουν μὲ τὸν ἀφορισμό, ἀφοῦ τίποτε δὲν παραδέχονται; 

– Τουλάχιστον νὰ φανεῖ ὅτι ἡ Ἐκκλησία παίρνει μία...

Ὁ Μ. Κωνσταντῖνος ἐπισκέπτεται τὸν Μέγα Παΐσιο

Διηγεῖται ὁ ὅσιος Ἰωάννης ὁ Κολοβὸς γιὰ τὸν ὅσιο Παΐσιο τὸν Μέγα

Ποθώντας νὰ δῶ καὶ νὰ ἀπολαύσω τὴ θεία χάρη, τὸν ἐπισκέφτηκα στὸ κελλί του. Ἀλλὰ προτοῦ ἀκόμη κτυπήσω τὴν πόρτα του, τὸν ἄκουσα νὰ συνομιλεῖ μὲ κάποιον. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸν ἔμεινα ἀπ’ ἔξω ἀπὸ τὸ κελλί, ἀλλὰ δυστυχῶς ἔκανα λίγη φασαρία καὶ ὁ ὅσιος βγῆκε ἔξω γιὰ νὰ δεῖ τί συμβαίνει. Ὅταν μὲ εἶδε χάρηκε πολύ, καὶ γὶ αὐτὸ μὲ ἀγκαλίασε καὶ μὲ φιλοῦσε. Ἔτσι ἔκανα καὶ ἐγώ. Ὅταν ὅμως μπῆκα μέσα στὸ κελλί, ἄρχισα νὰ κοιτῶ ἀπὸ ἐδῶ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ, γιὰ νὰ δῶ τὸν ἄνθρωπο μὲ τὸν ὁποῖο συνομιλοῦσε προηγουμένως, ἀλλὰ δὲν εἶδα κάποιον. Ὁ ἴδιος κατάλαβε ὅτι κάτι ἀναζητοῦσα καὶ μὲ ρώτησε: “Βλέπεις κάτι παραδοξο”; “Ναι”, τοῦ ἀπάντησα. “Πριν ἀπὸ λίγο σὲ ἄκουσα νὰ μιλᾶς μὲ κάποιον ἀλλὰ δὲν βλέπω κάποιον στὸ κελλί σου. 

Τί συμβαίνει; Σὲ παρακαλῶ νὰ μοῦ φανερώσεις τὸ παράδοξο αὐτὸ μυστήριο”.

– Πράγματι, ἀγαπητὲ Ἰωάννη, παράδοξο μυστήριο θὰ σοὺ ἀποκαλύψει σήμερα ὁ Θεός, μοῦ εἶπε ὁ θεῖος Παΐσιος. Καὶ ἐγώ, θὰ φανερώσω σὲ σένα τὴν ἀγάπη ποὺ ἔχει σὲ μᾶς ἡ ἀγαθότητά του. Αὐτός, ἐξαιρετικέ μου φίλε, ποὺ ἄκουσες νὰ συνομιλεῖ μαζί μου ἦταν ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος, ὁ πρῶτος βασιλιὰς τῶν Χριστιανῶν. Κατέβηκε ἐδῶ κατ’ ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ καὶ μοῦ εἶπε: 

– Μακάριοι ἤσαστε ἐσεῖς οἱ ὁποῖοι ἀξιωθήκατε νὰ...

Ἅγιος Παΐσιος: «Νὰ ζητοῦμε μετάνοια γιὰ ὅσους ἐν ψυχρῷ κάνουν κακὸ στὴν Ἐκκλησία»

-Γέροντα, τί μπορεῖ νὰ βοηθήση σήμερα περισσότερο τὸν κόσμο;

-Σήμερα, ἂν διδασκόταν ἡ μετάνοια στὸν κόσμο, μόνον αὐτὴ θὰ μποροῦσε νὰ βοηθήση.

- Μήπως οἱ δοκιμασίες, Γέροντα, γίνονται ἀφορμὴ νὰ πλησιάσουν οἱ ἄνθρωποι στὸν Θεό;

- Ὅσοι ἔχουν καλή,καλῆ διάθεση βοηθιοῦνται ἀπὸ τὶς δοκιμασίες• ὅσοι δὲν ἔχουν, τὰ βάζουν μὲ τὸν Θεό, βρίζουν κ.λπ. Τὸ κακὸ εἶναι ὅτι δὲν λένε «ἥμαρτον», ἀλλὰ βασανίζονται. Μεγάλη ἐξουσία ἔχει ὁ διάβολος στὸν κόσμο. Τοῦ δώσαμε πολλὰ δικαιώματα. Πὼς ἔγινε ὁ σημερινὸς ἄνθρωπος! Τὸ κακὸ εἶναι ὅτι ἐμποδίζει τὴν Θεία ἐπέμβαση, γιατί δὲν ἔχει μετάνοια. Ἄν ὑπῆρχε μετάνοια, τὰ πράγματα θὰ εἶχαν τακτοποιηθῆ. Μπόρες, μπόρες θὰ περνοῦμε! Ὁ Θεὸς νὰ βάλει τὸ χέρι Του! Νὰ ζητοῦμε μετάνοια γιὰ ὅλον τὸν κόσμο καὶ γιὰ ὅσους ἐν ψυχρῷ κάνουν κακὸ στὴν Ἐκκλησία καὶ δὲν ἔχουν σκοπὸ νὰ διορθωθοῦν, νὰ τοὺς δίνη ὁ Θεὸς μετάνοια καὶ ἔπειτα νὰ τοὺς παίρνει. Ἐγὼ συνέχεια συνιστῶ μετάνοια καὶ ἐξομολόγηση, γιὰ νὰ χάση τὰ δικαιώματα ὁ διάβολος, νὰ...

Ἅγιος Παΐσιος : «Τὰ δένδρα πέταξαν τὴν στολή τους, θὰ δοῦμε τὴν προκοπή τους» και «Παπᾶς αράσωτος, ἄρα ἄσωτος..»

ΑΓΙΟΣ »ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ ΤΙ ΠΑΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ; ΘΑ ΦΥΓΕΙ Ἡ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ Ἡ ΠΑΡΑΒΑΣΗ!»

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ἦταν μὲ τὴν ὀρθὴ ἔννοια ζηλωτὴς τῶν πατερικῶν παραδόσεων. Σὲ θέματα πίστεως δὲν ἔκανε συμβιβασμοὺς καὶ ὑποχωρήσεις. Στὴν ζωή του ἐφάρμοζε τὴν ἀκρίβεια ὄχι μόνον ἐξωτερικά, ἀλλὰ περισσότερο ἐσωτερικά, ἀπὸ θεῖο ζῆλο. Ὅταν ἔλεγε τὴν γνώμη του γιὰ ἕνα θέμα, καὶ μάλιστα ἐκκλησιαστικό, μιλοῦσε μὲ διάκριση ζυγίζοντας τὰ τοῦ μὲ ζυγαριὰ ἀκριβείας. Καί, ὅταν εἶχε μπροστά του ἕναν ἀδύναμο ἄνθρωπο, ἔδινε πάλι μὲ ἀκρίβεια, σὰν καλὸς ἰατρός, τὸ κατάλληλο φάρμακο. Εἶχε ποτισθεῖ ἀπὸ τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ, καὶ γι' αὐτὸ ἔμπαινε στὸ βάθος τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ. Ἦταν ὅλος ἀγάπη καὶ «σπλάγχνα οἰκτιρμῶν», καί, γι' αὐτὸ δὲν γνώρισε ἁπλῶς τοὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ γνώριζε ἐκ πείρας ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι μάνα, καὶ οἱ κανόνες της ἔχουν σπλάγχνα μητρικά. Τὴν δεκαετία του '70 πολλοὶ ζητοῦσαν τὴν γνώμη τοῦ Πατρὸς Παϊσίου καὶ γιὰ μιὰ πρόταση τοῦ εἶχε γίνει, νὰ μὴ φοροῦν οἱ ἱερεῖς ράσα. Ἐκεῖνος τοὺς ἔδειχνε μιὰ ἐλιά, τῆς ὁποίας εἶχε ξεφλουδίσει τὸν κορμὸ καὶ τὰ χονδρὰ κλαδιά, ἀφήνοντάς φύλλα μόνο στὶς...

Ἅγιος Παΐσιος : «Νομίζουν ὅτι ἔτσι προβάλλουν τὴν Ὀρθοδοξία, μὲ τὸ νὰ γίνουν ΤΑΡΑΜΟΣΑΛΑΤΑ μὲ τοὺς κακοδόξους!»

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος δὲν συμφωνοῦσε νὰ σπουδάζουν οἱ Ὀρθόδοξοι θεολόγοι στὴν Δύση, διότι ἔβλεπε τὸν κίνδυνο νὰ μεταφέρουν ἀπὸ κεῖ «πνευματικὰ μικρόβια» καὶ νὰ μολύνουν τὴν ἀμώμητη Ὀρθόδοξη πίστη μας. Ἔλεγε: «Τί πάτε νὰ πάρετε ἀπὸ ἐκεῖ; Αὐτοὶ δὲν ἔχουν τίποτε, τὰ ἔχουν γκρεμίσει ὅλα.» 

Ἐπίσης ἔλεγε: «Ἂς ὑποθέσουμε ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι σὰν αὐτὸ τὸ Καλύβι ποὺ βλέπεις, φτιαγμένο ἀπὸ πέτρες, λάσπη καὶ ζωνάρια. Οἱ Καθολικοὶ ἀφαίρεσαν τὴν λάσπη, οἱ Προτεστάντες ἀφαίρεσαν καὶ τὰ ζωνάρια. Μποροῦν τώρα νὰ σταθοῦν οἱ πέτρες μόνες τους;» 

Στεναχωριόταν καὶ ὅταν μάθαινε ὅτι κάποιοι Ὀρθόδοξοι θεολόγοι, ἀντὶ νὰ τρέφονται ἀπὸ τὴν «δυνατὴ πνευματικὴ τροφὴ» τῶν Ὀρθοδόξων Πατερικῶν κειμένων καὶ νὰ πίνουν ἀπὸ τὰ κρυστάλλινα ὕδατα τῆς Πατερικῆς Θεολογίας, μελετοῦσαν τοὺς αἱρετικοὺς θεολόγους τῆς Δύσεως καὶ ἔπιναν ἀπὸ τὶς...

Τὰ στερεότυπα, ὁ ἅγιος καὶ ἡ πολιτικὴ

Ἀθανάσιος Ρακοβαλὴς

Ὁρίζουμε σὰν στερεότυπα παγιωμένες ἀντιλήψεις καὶ συμπεριφορὲς ποὺ εἶναι διαδεδομένες σὲ μεγάλο ἀριθμὸ ἀνθρώπων.  Μεταφέρονται ἀπὸ γενεὰ σὲ γενεὰ καὶ ἀπὸ ἄτομα σὲ ἄτομα, μέσω τῆς μίμησης. Ἕνα στερεότυπο ἐπιβάλλεται ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν ἀνθρώπων ποὺ τὸ πιστεύουν καὶ συνήθως δὲν ἔχει σχέση μὲ τὴν ἐνσυνείδητη ἀποδοχὴ μετὰ ἀπὸ κριτικὴ σκέψη. Γι’ αὐτὸ τὰ περισσότερα ἀπὸ αὐτὰ εἶναι ἀσυνείδητα. 

Χρειάζεται μία ἐσωτερικὴ καλλιέργεια, μία ταπείνωση καὶ μία ἐξυπνάδα γιὰ νὰ ἀντιληφθεῖ κανεὶς πρῶτα, ὅτι ὁ νοῦς τοῦ κατέχεται ἀπὸ στερεότυπα. Κατὰ δεύτερο λόγο, χρειάζεται ἀκόμα βαθύτερη καλλιέργεια καὶ αὐτοπαρατήρηση γιὰ νὰ ἀντιληφθεῖ κανεὶς ἀπο ποια συγκεκριμένα στερεότυπα μπλοκάρεται ὁ νοῦς του, ἄρα καὶ ἡ συμπεριφορά του. 

'Ὅλοι μας ἔχουμε στερεότυπα.. δηλαδὴ προκαθορισμένες ἰδέες, ἀπόψεις, γνῶμες, στάσεις γιὰ διάφορα θέματα, ποὺ κάποτε ἴσως τὶς σκεφτήκαμε καὶ τὶς ἀποδεχτήκαμε σὰν σωστές, ἀλλὰ ἀπὸ τότε δὲν θέλουμε νὰ τὶς ξαναεξετάσουμε, νὰ τὶς ξανασκεφτοῦμε. Τὶς ἀκολουθοῦμε σὰν μπούσουλα μὲ ἕναν τρόπο αὐτόματο, μηχανικό, χωρὶς δεύτερη σκέψη. Πρέπει κάτι νὰ συμβεῖ, ἕνα πρόβλημα, μία δυσκολία, ἕνα ἀπρόσμενο γεγονός, ποὺ θὰ μᾶς ἀναγκάσει νὰ σκεφτοῦμε καὶ νὰ...

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος καὶ τὸ κανταΐφι: Μία γλυκιὰ καὶ ἀστεία ἱστορία μὲ ΜΕΓΑΛΟ πνευματικὸ ὑπόβαθρο!

‘‘Ο Ἅγιος Παΐσιος & τὸ καταΐφι» / Μία γλυκιὰ & ἀστεία ἱστορία μὲ ΜΕΓΑΛΟ πνευματικὸ ὑπόβαθρο..!! Ἀπὸ τὸ βιβλίο: ‘‘Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΚΑΙ Ὁ ΧΡΙΣΤΟΣ'' Τοῦ Αθανάσιου Π. Ρακοβαλή / Β' Ἔκδοση 2019 (Ἡ διανομὴ τοῦ βιβλίου εἶναι ΜΗ ΚΕΔΡΟΣΚΟΠΙΚΗ καὶ γίνεται ἀπὸ σεβασμὸ πρὸς τὸν Ἅγιο.) Σελίδες (σὲ ἀφήγηση): 33, 34 & 35

Ἅγιος Παΐσιος: «Ἀργότερα θὰ ἔρθει καιρὸς ποὺ θὰ δώσουμε ἐξετάσεις, θὰ ὑποστοῦμε καὶ διωγμοὺς γιὰ τὴν πίστη μας, καὶ τότε θὰ φανεῖ τὸ μπακίρι ἀπὸ τὸ χρυσὸ»

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: 

‘‘ΒΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ’’ 

Τοῦ Ἱερομονάχου Ἰσαὰκ 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: (1. Ἀντὶ ἐπιλόγου παρατίθενται μερικὰ χαρακτηριστικὰ σημεῖα τῆς διδασκαλίας τοῦ Γέροντα.) 

Μερικὰ χαρακτηριστικὰ σημεῖα τῆς διδασκαλίας τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τὰ ὁποία συμπεριλαμβάνονται στὸ βίντεο: 

«Πρῶτα πιστεύουμε στὸν Θεὸ καὶ ὕστερα ἀγαπᾶμε τὸν Θεὸ καὶ τὴν εἰκόνα Του, τὸν ἄνθρωπο. Ἡ πίστη αὐξάνει μὲ τὴν προσευχή. ‘‘Πρόσθες ἠμὶν πίστιν’’.» 

«Ὅλο τὸ κακὸ προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀπιστία.» 

«Ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ συλλάβει τὸ βαθύτερο νόημα τῆς ζωῆς, ὅτι αὐτὴ ἡ ζωὴ εἶναι νὰ ἑτοιμαστοῦμε γιὰ τὴν ἄλλη.» 

«Πρέπει νὰ ἀγωνιστοῦμε μὲ φιλότιμο νὰ σωθοῦμε, γιὰ νὰ μὴ λυπήσουμε τὸν Χριστό.» «Ὁ κάθε ἄνθρωπος πρέπει νὰ βρεῖ καὶ νὰ ἁγιάσει τὴν κλίση του.» 

«Νὰ προτιμοῦμε τὶς θλίψεις καὶ νὰ τὶς δεχόμαστε καλύτερα ἀπὸ...

Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης: "Ὅταν ἀσπάζεται ὁ ἄνθρωπος μὲ εὐλάβεια καὶ θερμὴ ἀγάπη τὶς ἅγιες εἰκόνες, παίρνει τὰ χρώματα ἀπὸ αὐτὲς καὶ ζωγραφίζονται οἱ Ἅγιοι μέσα του"

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ  Β’  «Πνευματικὴ Ἀφύπνιση» (Εὐλάβεια στὶς εἰκόνες)

Πόση εὐλάβεια πρέπει νὰ ἔχουμε στὶς εἰκόνες! Ἕνας μοναχὸς ἑτοίμασε μιὰ εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Νικολάου, γιὰ νὰ τὴν δώση εὐλογία σὲ κάποιον. Τὴν τύλιξε μὲ καλὸ χαρτὶ καὶ τὴν ἔβαλε σὲ ἕνα ντουλάπι, μέχρι νὰ τὴν δώση. Ἀλλά, χωρὶς νὰ τὸ προσέξη, τὴν ἔβαλε ἀνάποδα. Σὲ λίγο ἄρχισε νὰ ἀκούγεται μέσα στὸ δωμάτιο ἕνας κρότος. Κοίταζε ὁ μοναχὸς ἀπὸ ̓δῶ-ἀπὸ ̓κεῖ, γιὰ νὰ δῆ ἀπὸ ποῦ ἐρχόταν αὐτὸς ὁ κρότος. Ποῦ νὰ πάη ὁ νοῦς του ὅτι ἐρχόταν ἀπὸ τὸ ντουλάπι! Ὁ κρότος συνέχιζε γιὰ ἀρκετὴ ὥρα, «τὰκ-τὰκ-τάκ»· δὲν τὸν ἄφηνε νὰ ἡσυχάση. Τελικά, ὅταν πῆγε κοντὰ στὸ ντουλάπι, κατάλαβε ὅτι ὁ κρότος ἔβγαινε ἀπὸ ἐκεῖ. Τὸ ἀνοίγει καὶ βλέπει ὅτι ὁ κρότος ἔβγαινε ἀπὸ τὴν εἰκόνα. «Τί νὰ ἔχη ἡ εἰκόνα; λέει· γιά νὰ δῶ». Μόλις τὴν ξετύλιξε, εἶδε πὼς ἦταν ἀνάποδα. Τὴν ἔστησε ὄρθια καὶ ἀμέσως σταμάτησε ὁ κρότος. Ὁ εὐλαβὴς ἰδιαίτερα εὐλαβεῖται τὶς εἰκόνες. Καὶ ὅταν λέμε «εὐλαβεῖται τὶς εἰκόνες», ἐννοοῦμε ὅτι εὐλαβεῖται τὸ εἰκονιζόμενο πρόσωπο. Ὅταν ἔχη κανεὶς μιὰ φωτογραφία τοῦ...

Ἅγιος Παΐσιος: Οἱ Ἅγιοι δὲν ἔβαζαν στὴν ζωή τους τὴν λογικὴ ποὺ κλονίζει τὴν Πίστη

«Προσθες ἠμίν πίστιν»[1]

– Γέροντα, τί διέκρινε μερικοὺς Ἁγίους, παλαιοὺς καὶ νέους, καὶ ἤξεραν πότε θὰ πεθάνουν, πότε θὰ γίνει τὸ τάδε γεγονὸς κ.λ.π.; 

– Τὸ πολὺ φιλότιμο, ἡ μεγάλη ἁπλότητα, ἡ ταπείνωση καὶ ἡ πίστη. Δὲν ἔβαζαν στὴν ζωὴ τοὺς τὴν λογικὴ ποὺ κλονίζει τὴ πίστη. Μεγάλο πράγμα ἡ πίστη! Βλέπετε, καὶ ὁ Ἀπόστολος Πέτρος μὲ τὴν πίστη βάδισε πάνω στὰ κύματα. Μόλις ὅμως μπῆκε ἡ λογική, ἄρχισε νὰ βουλιάζει[2]. Σᾶς ἔχω πεῖ γιὰ τὸν πατέρα Χαράλαμπο[3] ποῦ ζοῦσε πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια στὴν Μονὴ Κουτλουμουσίου; Ἦταν πολὺ ἁπλός, ἐργατικὸς καὶ πνευματικὸς μοναχός. Όταν γέρασε, μία βαρειὰ γρίππη τὸν ἔρριξε στὸ κρεββάτι καὶ ὁ γιατρός εἶπε στοὺς Πατέρες νὰ μὴν ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ κοντά του, γιατί σὲ λίγη ὥρα θὰ τελειώσει ἡ ζωή του. Ο πατὴρ Χαράλαμπος, ὅταν τὸ ἄκουσε κάτω ἀπὸ τὶς κουβέρτες, ἀπάντησε: «Τί λές; Ἐγὼ δὲν πεθαίνω, ἐὰν δὲν ἔρθει τὸ Πάσχα νὰ πῶ το Χριστὸς Ἀνέστη». Πράγματι, πέρασαν δύο μῆνες σχεδόν, ἦρθε τὸ Πάσχα, εἶπε τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη», κοινώνησε καὶ μετὰ ἀναπαύθηκε. Τὸ φιλότιμο αὐτὸ ἁπλὸ γεροντάκι εἶχε γίνει πραγματικὸ παιδὶ τοῦ Θεοῦ καὶ μαζὶ μὲ τὸ Θεὸ καθόρισε τὴν ἡμέρα τοῦ θανάτου του! 

– Γέροντα, ἡ πίστη πῶς δυναμώνει; 

– Μὲ τὴν προσευχὴ δυναμώνει ἡ πίστη. ΄Ἕνας ἄνθρωπος ποὺ δὲν καλλιέργησε την πίστη του ἀπὸ μικρός, ἀλλὰ ἔχει διάθεση, μπορεῖ νὰ τὴν καλλιεργήσει μὲ τὴν προσευχή, ζητώντας ἀπὸ...

Ἅγιος Παΐσιος: Τὸ μαρτύριο γιὰ τὸν πιστὸ εἶναι πανηγύρι

ΘΕΕ μοῦ τί Λεβέντες ἔχεις! Τί Παλικάρια! 

Πρόσθες ἡμῖν πίστιν Χριστέ μου τώρα ποὺ ἄρχισαν οἱ διωγμοί!

ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ «Ἡ ΛΕΒΕΝΤΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ»

Ἀπόσπασμα (σὲ ἀφήγηση) ἀπὸ...

Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης: Ἡ διανομὴ τῆς περιουσίας τῶν γονιῶν πρὸς τὰ παιδια τους...

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Δ’ «Οἰκογενειακή Ζωή»

Οἱ γονεῖς ποὺ ἔχουν τὴν οἰκονομικὴ δυνατότητα, ἔχουν εὐθύνη νὰ φροντίσουν γιὰ τὸ μέλλον τῶν παιδιῶν τους. Φυσικά, τὸ κυριώτερο εἶναι νὰ τοὺς δώσουν καλὴ ἀνατροφή, μετὰ νὰ τὰ μορφώσουν ἢ νὰ τὰ στείλουν νὰ μάθουν κάποια τέχνη, γιὰ νὰ μποροῦν νὰ ζήσουν, καὶ ὕστερα νὰ τοὺς ἐξασφαλίσουν ἕνα σπιτάκι κ.λπ. Ὅταν τὸ 1924 ἡ οἰκογένειά μας ἦρθε στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὰ Φάρασα τῆς Καππαδοκίας, τότε μὲ τὴν Ἀνταλλαγή, ὁ πατέρας μου, ὡς πρόεδρος τοῦ χωριοῦ, φρόντισε νὰ τακτοποιήση ὅλους τοὺς συγχωριανούς μας. Τὴν οἰκογένειά μας τὴν ἄφησε τελευταία. Ἀργότερα τὰ μεγαλύτερα ἀδέλφια μου τοῦ παραπονέθηκαν. «Ὅλους τοὺς φρόντισες, πατέρα, εἶπαν, ἐμᾶς δὲν μᾶς σκέφτηκες». Ἂν εἶναι κανεὶς μόνος του, μπορεῖ ὅλα νὰ τὰ δώση καὶ νὰ ἀδιαφορήση γιὰ τὸν ἑαυτό του ἀπὸ αὐταπάρνηση, ἀπὸ ἀρχοντιά, ἀλλά, ἂν ἔχη οἰκογένεια, πρέπει νὰ σκεφθῆ καὶ τὴν οἰκογένειά του. Βέβαια, οἱ γονεῖς δὲν πρέπει νὰ ξεθαρρεύουν καὶ νὰ δίνουν στὰ παιδιὰ ὅσα ἔχουν, ὅλα μαζί, γιατὶ τὰ παιδιὰ εἶναι ἄπειρα καὶ μπορεῖ νὰ ξανοιχτοῦν στὴν σύγχρονη ζωὴ ποὺ δὲν ἔχει ἄκρη. Ὕστερα θὰ πονοῦν, ποὺ δὲν θὰ ἔχουν νὰ τὰ βοηθήσουν. Νὰ προσέξουν ἐπίσης, ὥστε τὸ πιὸ...

Οἱ Μυροφόρες δὲν ὑπολόγισαν τίποτε, γιατὶ εἶχαν πνευματικὴ κατάσταση καὶ ἐμπιστεύθηκαν στὸν Χριστό

Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι Β΄, «Πνευματικὴ ἀφύπνιση», ἔκδ. Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον «Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος», Βασιλικὰ Θεσσαλονίκης 1999

Σήμερα λείπουν καὶ οἱ δυὸ παλληκαριές· οὔτε πνευματικὴ παλληκαριὰ ὑπάρχει, ἡ ὁποία γεννιέται ἀπὸ τὴν ἁγιότητα καὶ τὴν παρρησία στὸν Θεό, γιὰ νὰ ἀντιμετωπισθῆ μιὰ δυσκολία μὲ πνευματικὸ τρόπο, οὔτε φυσικὴ παλληκαριὰ ὑπάρχει, ὥστε νὰ μὴ δειλιάση κανεὶς σὲ ἕναν κίνδυνο. Πρέπει νὰ ἔχη κανεὶς πολλὴ ἁγιότητα, γιὰ νὰ φρενάρη ἕνα μεγάλο κακό, ἀλλιῶς ποῦ νὰ στηριχθῆ;

Μιὰ ψυχὴ σὲ ἕνα μοναστήρι ἂν ἔχη πνευματικὴ παλληκαριά, νὰ δῆς, τὸν ἄλλον ποὺ ἔρχεται μὲ κακὸ σκοπὸ θὰ τὸν καθηλώνη μὲ τὸ ἕνα πόδι μέσα ἀπὸ τὴν μάνδρα καὶ μὲ τὸ ἄλλο ἀπ᾿ ἔξω ! Θὰ τὸν χτυπάη στὸ κεφάλι μὲ πνευματικὸ τρόπο, μὲ τὸ κομποσχοίνι, μὲ τὴν εὐχή, καὶ ὄχι μὲ τὸ πιστόλι. Λίγη προσευχὴ θὰ κάνη, καὶ ὁ ἄλλος θὰ μένη ἐκεῖ ἔξω ἀκίνητος! Θὰ μένη γιά... σκοπός! Μιὰ ψυχή, ἂν ἔχη πνευματικὴ κατάσταση, καὶ τὸ κακὸ θὰ φρενάρη καὶ τὸν κόσμο θὰ...

Ἅγιος Παΐσιος: «Μὰ τί κατάσταση εἶναι αὐτή; Ἀπὸ τὴ μία ὁ Οἰκουμενισμός, ἀπὸ τὴν ἄλλη ὁ Σιωνισμός, ὁ σατανισμός! Σὲ λίγο θὰ προσκυνοῦμε τὸν διάβολο μὲ τὰ δυὸ κέρατα ἀντὶ γιὰ δικέφαλο ἀετὸ»

Σήμερα, γιὰ νὰ μπορέσει ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀντιμετωπίσει τὶς δυσκολίες ποὺ συναντᾶ, πρέπει νὰ ἔχει μέσα τοῦ τὸν Χριστό, ἀπὸ τὸν ὁποῖο θὰ παίρνει θεία παρηγοριά, γιὰ νὰ ἔχει κάποια αὐταπάρνηση. Ἀλλιῶς σὲ μία δύσκολη στιγμὴ τί θὰ γίνει; Διάβασα κάπου ὅτι ὁ Ἀβδοὺλ-Πασὰς[1] εἶχε πάρει πεντακόσιους νέους ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὅρος. ‘Άλλοι ἀπὸ αὐτοὺς ἦταν δόκιμοι καὶ ἄλλοι εἶχαν πάει ἐκεῖ, γιὰ νὰ κρυφτοῦν. Τότε φαίνεται μὲ τὴν Ἐπανάσταση κατέφευγαν στὸ Ἅγιον Ὅρος, γιὰ νὰ γλυτώσουν, ἐπειδὴ οἱ Τοῦρκοι μάζευαν νέα παιδιά, νὰ τὰ κάνουν Γενίτσαρους. Ὁ Ἀβδοὺλ-Πασὰς τοὺς νέους ποὺ ἔπαιρνε, ἂν δὲν ἀρνιόταν τὸν Χριστό, τοὺς κρεμοῦσε στὸν Πύργο, στὴν Οὐρανούπολη. Ἀπὸ τόσους ποὺ πῆρε ἀπὸ τὸ Ἅγιο Ὅρος μόνον πέντε μαρτύρησαν, ἐνῶ οἱ ἄλλοι ἀρνήθηκαν τὸν Χριστὸ καὶ ἔγιναν Γενίτσαροι. Χρειάζεται παλληκαριά· δὲν εἶναι παῖξε-γέλασε. Ἂν ἔχει κανεὶς κακομοιριά, φιλαυτία, δὲν ἔχει θεϊκὴ δύναμη μέσα του, καὶ τότε πῶς νὰ ἀντιμετωπίσει μία τέτοια δυσκολία; 

Μου ἔκανε ἐντύπωση αὐτὸ πού μου εἶπε ἕνας ἐπίσκοπος ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο. Τοῦ εἶχα πεῖ: «Μὰ τί κατάσταση εἶναι αὐτή; Ἀπὸ τὴ μία ὁ Οἰκουμενισμός, ἀπὸ τὴν ἄλλη ὁ Σιωνισμός, ὁ σατανισμός!… Σὲ λίγο θὰ προσκυνοῦμε τὸν διάβολο μὲ τὰ δύο κέρατα ἀντὶ γιὰ δικέφαλο ἀετό». «Σήμερα, μοῦ λέει, δύσκολα βρίσκεις ἐπισκόπους σὰν τὸν ἐπίσκοπο Καισαρείας Παΐσιο τὸν Β΄[2]». Ὁ Παΐσιος ὁ Β΄ τί ἔκανε; Πήγαινε στὸ Σουλτάνο γιὰ τὰ αἰτήματά του μὲ ἕνα σχοινὶ δεμένο στὴ μέση, ἀποφασισμένος δηλαδὴ νὰ τὸν κρεμάσουν οἱ Τοῦρκοι. Σὰν νὰ ἔλεγε στὸν Σουλτάνο: «Μην ψάχνεις σχοινὶ καὶ χασομερᾶς· ἅμα θέλεις νὰ μὲ κρεμάσεις, ἕτοιμο τὸ ἔχω τὸ σχοινί». 

Γιὰ τὰ δύσκολα θέματα αὐτὸν ἔστελναν στὸν Σουλτάνο. Πολλὲς φορὲς γλύτωσε τὸ Πατριαρχεῖο σὲ δύσκολες περιστάσεις. Στὰ γεράματά του τὸν ἔβαζαν ἐπάνω σὲ ἕνα..

Ὅταν ὁ Ἅγιος Παΐσιος προέτρεπε τοὺς Ἁγιορεῖτες νὰ μὴν ὑποδεχτοῦν τὸν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας ἐπειδὴ ὑπέγραψε τὸν νόμο περὶ ἐκτρώσεων