Αὐτογνωσία καί φιλοδοξία

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Καθημερινὰ διατυπώνονται παράπονα ἀπὸ τοὺς ἁπλοὺς ἀνθρώπους γιὰ πράξεις καὶ παραλείψεις τῶν ἀρχόντων τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας καὶ ὄχι σπάνια καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς. Ὑπάρχει διάχυτη ἡ αἴσθηση ὅτι τὰ πρόσωπα αὐτὰ εἶναι ἀνίκανα καὶ ὑπηρετοῦν συμφέροντα, μὲ τρόπο προκλητικὸ καὶ σκανδαλώδη. Χωρίς νὰ ἀγνοοῦμε τὶς φωτεινὲς ἐξαιρέσεις, δυστυχῶς ἡ πλειονότητα ἀποδεικνύεται ἀνίκανη καὶ αὐτὸ συμβαίνει, γιατὶ οἱ συγκεκριμένοι ἄνθρωποι εἶναι φιλόδοξοι καὶ τοὺς λείπει ἡ αὐτογνωσία. Μιλᾶμε γιὰ τὴν ὕπαρξη ἑνὸς φοβεροῦ πάθους καὶ τὴν ἀπουσία μιᾶς μεγάλης ἀρετῆς. Ἡ φιλοδοξία καὶ ἡ αὐτογνωσία δὲν μποροῦν νὰ συνυπάρχουν στὸν ἄνθρωπο. Ὅταν κυριαρχεῖ ἡ φιλοδοξία, χάνεται ἡ αὐτογνωσία. Ἐνῶ ὅταν ὑπάρχει ἡ αὐτογνωσία, τὸ πάθος τῆς φιλοδοξίας μειώνεται καὶ κάποιες φορὲς νεκρώνεται.
Ὁ φιλόδοξος χάνει τὴν αἴσθηση ὅτι εἶναι ἕνας κοινὸς ἄνθρωπος μὲ πολλὲς ἀδυναμίες καὶ φυσικὰ ἀκατάλληλος γιὰ ὑπεύθυνες θέσεις στὴν...

Μὴν ἀπελπίζεσαι! Ἡ ὑπομονή σου θὰ γίνει στέφανος!

Ὁσίου Ἐφραίμ τοῦ Σύρου
Ἀπό τό βιβλίο: “Ἀλγηδών ἡ ἁγιοτόκος”, Ἡ Ὑπομονή κατά τούς Πατέρες, Ἱερᾶς Μονῆς Τιμίου Προδρόμου Καρέα, ἐκδόσεις "Ἑτοιμασία".

Ἐκεῖνος πού θέλει νά εὐαρεστήσει στόν Θεό καί μέ τήν πίστη νά γίνει κληρονόμος Του, γιά νά ὀνομασθεῖ καί αὐτός παιδί τοῦ Θεοῦ, γεννημένο ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα, πρέπει νά ἀποκτήσει, πρίν ἀπ’ ὅλα, μακροθυμία καί ὑπομονή.
Πρέπει ἐπίσης, νά ὑπομένει μέ γενναιότητα τίς θλίψεις, τίς ταλαιπωρίες καί ὅλες τίς ἀνάγκες πού τόν βρίσκουν. Πρέπει δηλαδή νά ὑπομείνει τίς σωματικές ἀρρώστιες, τά διάφορα παθήματα, τούς ἐξευτε-λισμούς καί τίς προσβολές πού τοῦ γίνονται.
Ἐννοῶ ἐπίσης, ὅτι πρέπει νά εἶναι καρτερικός στίς διάφορες ἀφανεῖς θλίψεις, οἱ ὁποῖες προξενοῦνται στήν ψυχή του ἀπό τά πονηρά πνεύματα, τά ὁποῖα σκοπεύουν νά τήν ἐμποδίσουν νά ζήσει τή ζωή τοῦ Θεοῦ καί ἀκόμα νά τήν ὁδηγήσουν σέ χαύνωση, σέ ἀμέλεια καί σέ ἀνυπομονησία.
Αὐτό βέβαια γίνεται μέ τήν παραχώρηση τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος ἐπιτρέπει νά δοκιμασθεῖ κάθε ψυχή μέ διάφορες θλίψεις, ὥστε νά ξεχωρίσουν ἔτσι καί νά φανερωθοῦν ἐκεῖνοι πού ἀγαποῦν τόν Θεό ὁλόψυχα, ἐφόσον βέβαια αὐτοί θά ὑπομείνουν μέ γενναιότητα ὅλα ὅσα τούς προξενεῖ ὁ Πονηρός, ἔχοντας πάντα τήν ἐλπίδα τους στόν Θεό· καί ἐφόσον θά περιμένουν πάντοτε, τή Θεία Χάρη, μέ πίστη καί πολλή ὑπομονή, γιά νά τούς βοηθήσει καί νά τούς λυτρώσει ἀπό τά δεινά.
Αὐτές οἱ ψυχές θά μπορέσουν νά γλυτώσουν ἀπό κάθε εἴδους πειρασμό καί νά κερδίσουν ὅσα μᾶς ἔχει ὑποσχεθεῖ ὁ Θεός. Θά φθάσουν δηλαδή νά γίνουν...

Ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σῦρος: Ἐὰν ἀκούσεις γιὰ κάποιον ὅτι σὲ ἔβρισε...

Ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σῦρος 

Ἐὰν ἀκούσεις γιὰ κάποιον ὅτι σὲ ἔβρισε, καὶ σὲ ἐπισκεφθεῖ, μὴν τοῦ δείξεις ὅτι τό ᾿μαθες, ἀλλὰ χαριτολόγησε μαζί του καὶ καλοσύνεψε τὸ πρόσωπό σου ἀπέναντί του, γιὰ νὰ ἔχεις παρρησία στὴν προσευχὴ σου.

Πρόσεξε, μὴν παραδίδεσαι στὴν ἧττα τῆς λύπης!

Γέροντας Αἰμιλιανὸς Σιμωνοπετρίτης 

Τὸ σατανικὸ πνεῦμα τῆς λύπης, προκαλεῖ στὸν ἄνθρωπο ἄγχος, ἀγωνία, στενοχώρια, κατάθλιψη καὶ πέσιμο στὰ ἴδια ἁμαρτήματα. 

Ἡ δαιμονιώδης λύπη, εἶναι ἀποτέλεσμα καὶ ἔνδειξη ἀμετανοησίας, φρικτοῦ ἐγωισμοῦ, δαιμονίου ποὺ κρύβεται μέσα μας. 

Ἀντίθετα, ἡ κατὰ Θεὸν λύπη, ἔρχεται σὰν δροσιά, σὰν συντροφιά, σὰν ἕνα χαμόγελο, σὰν μιὰ ξεκούραση μέσα στὴ ζωή μας καὶ μᾶς δίνει δύναμη, χαρά, κουράγιο. 

Νοιώθουμε, σὰν νὰ μὴν κάναμε τίποτε, σὰν νὰ ἀρχίζουμε τώρα τὴν ζωή μας. 

Γι' αὐτὸ πρόσεξε, μὴν παραδίδεσαι στὴν ἧττα τῆς λύπης. Ἀφήσου μόνο στὴν κατὰ Θεὸν πνευματικὴ λύπη, ποὺ σημαίνει, στὴν πανήγυρη τῆς καρδιᾶς, ἡ ὁποία εὐφραίνεται γιὰ τὴν μετάνοια καὶ τὴν Θεία ζωή.

Σταθερότητα στίς ἐμπειρίες τῶν Ἁγίων

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου 

π. Διονυσίου Τάτση

Πολλοὶ χριστιανοὶ ἔχουν γνώσεις γιὰ τὸν Σωτήρα Χριστό, γιὰ τίς ἐντολές του, γιὰ τίς ὑποχρεώσεις ποὺ ἀπορρέουν ἀπ᾽ αὐτές, γιὰ τὸν τρόπο τῆς πνευματικῆς ζωῆς, γιὰ τοὺς βίους τῶν ἁγίων κ.λπ. Ἱκανοποιοῦνται καὶ χαίρονται γιὰ ὅσα γνωρίζουν. Ὅμως οἱ γνώσεις αὐτές δοκιμάζονται ἀπὸ τὴν ἐπήρεια τῶν παθῶν ποὺ φωλιάζουν μέσα τους. Εἶναι γνώσεις ἀσταθεῖς, γιατὶ ποτὲ δὲν ἐφαρμόστηκαν καὶ δὲν ὑπάρχει ἡ ἀναγκαία ἐγρήγορση.
Ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς παρομοιάζει τίς γνώσεις μὲ μικρὸ νησὶ στὸν ὠκεανὸ τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης, τὸ ὁποῖο συχνὰ πλημμυρίζει ἀπὸ τὰ ὀργισμένα κύματα. Τὰ πάθη δηλαδή, ἐπηρεάζουν τίς γνώσεις τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἀποδεικνύεται ὅτι εἶναι ρηχές, χωρὶς βαθιὲς ρίζες. «Γιὰ παράδειγμα τὸ πάθος τοῦ θυμοῦ, πρὸς στιγμὴν θολώνει αὐτὴ τὴν ἐλάχιστη γνώση μέσα στὸν ἄνθρωπο, τὸ ἴδιο καὶ τὸ πάθος τῆς φιλαργυρίας, τῆς φιληδονίας, τοῦ φθόνου, τῆς γαστριμαργίας κ.ἄ.».
Τὰ πάθη εἶναι ἀντίθετα μὲ τίς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, τίς ὁποῖες οἱ ἄνθρωποι γνωρίζουν ἐπιφανειακά, γι᾽ αὐτὸ καὶ ἐπηρεάζονται εὔκολα. Ἀντίθετα οἱ ἅγιοι – ποὺ πρέπει νὰ εἶναι τὸ φωτεινὸ παράδειγμα γιὰ τοὺς ἀγωνιζόμενους χριστιανούς – εἶχαν διευρύνει τίς γνώσεις τους γιὰ τὸ μυστήριο τῆς σωτηρίας μέσῳ τοῦ Χριστοῦ καὶ εἶχαν ἀποκτήσει πνευματικὲς ρίζες καὶ καταπολεμοῦσαν εὔκολα τὰ πάθη τους. Βρίσκονταν σὲ συνεχῆ νήψη ψυχῆς καὶ καρδίας καὶ γι᾽ αὐτὸ ποτὲ δὲν εἶχαν...

Ὅσιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης

Ἅγιος Σιλουανός Ὁ Αθωνίτης
Τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί ἡ ἐλευθερία

Ὁ ὑπερήφανος δέν ἀναζητεῖ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά προτιμᾶ νά κατευθύνει ὁ ἴδιος τή ζωή του. Καί δέν καταλαβαίνει πῶς, χωρίς τόν Θεό, δέν ἐπαρκεῖ τό λογικό του ἀνθρώπου γιά νά τόν καθοδηγεῖ. Κι ἐγώ , ὅταν ἐζοῦσα στόν κόσμο προτοῦ νά γνωρίσω τόν Κύριο καί τό Ἅγιο Πνεῦμα, ἐστηριζόμουν στό λογικό μου. Ὅταν ὅμως ἐγνώρισα μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, τότε παραδόθηκε ἡ ψυχή μου στόν Θεό καί δέχομαι ὁτιδήποτε θλιβερό μου συμβεῖ καί λέω: «Ὁ Κύριος μέ βλέπει. Τί νά φοβηθῶ;» Προηγουμένως ὅμως δέν μποροῦσα νά ζῶ κατ’ αὐτό τόν τρόπο .
Γιά ὅποιον παραδόθηκε στό θέλημα τοῦ Θεοῦ ἡ ζωή γίνεται πολύ εὐκολότερη, γιατί στίς ἀρρώστιες, στή φτώχεια καί στό διωγμό σκέφτεται: «Ἔτσι εὐδόκησε ὁ Θεός καί πρέπει νά ὑπομείνω γιά τίς ἁμαρτίες μου».
Νά, ἐδῶ καί πολλά χρόνια πάσχω ἀπό πονοκέφαλο καί δύσκολα τόν ὑποφέρω, ἀλλά μέ ὠφελεῖ, γιατί μέ τήν ἀσθένεια ταπεινώνεται ἡ ψυχή. Ἡ ψυχή μου ἐπιθυμεῖ διακαῶς νά προσεύχεται καί νά ἀγρυπνεῖ, ἀλλά ἡ ἀσθένεια μέ ἐμποδίζει, διότι τό ἄρρωστο σῶμα ἀπαιτεῖ ἀνάπαυση. Καί παρακάλεσα πολύ τόν Κύριο νά μέ θεραπεύσει, ἀλλά δέν μέ ἄκουσε. Κι αὐτό σημαίνει πῶς αὐτό δέν...

Συμβουλὲς τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Σιατίστης Ἀντωνίου

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Ἀσκητὲς μέσα στὸν κόσμο, τ. Β’, Ἅγιον Ὅρος 2012, σελ. 330.

Συμβούλευε συχνά: «Τὰ λίγα λόγια ζάχαρη καὶ τὰ καθόλου μέλι».
«Ποτὲ δὲν μετάνοιωσα ποὺ δὲν μίλησα».
«Ὅταν πᾶτε στὸ Ἅγιον Ὅρος νὰ προσέξετε μὲ τί ἀνθρώπους θὰ πᾶτε. Μερικοὶ πηγαίνουν καὶ γυρνοῦν, κουτσομπολεύουν καὶ σχολιάζουν».
«Νὰ προσέξετε νὰ μὴν ἀγαπήσετε τὰ χρήματα, διότι θὰ χάσετε τὴν ψυχή σας», ἔλεγε σὲ Ἱερεῖς.
«Ἡ πεῖνα γρήγορα θὰ ἔρθει».
«Νὰ βοηθοῦμε καὶ νὰ προσευχώμαστε νὰ γίνωνται χριστιανικὲς οἰκογένειες. Ἂν ἔχωμε οἰκογένειες θὰ ἔχομε καὶ παιδιά».
«Ποτέ μου δὲν τιμώρησα Ἱερέα, γιατί θὰ τιμωροῦσα τὰ παιδιά του». Τοὺς συμβούλευε κυρίως νὰ μὴν συγκρούωνται μὲ τὸν κόσμο.
«Μὴν φέρνετε χρήματα στὴν Μητρόπολη. Νὰ φτιάχνετε τὶς Ἐκκλησίες. Ἂν ἔρθη ἄλλος Δεσπότης μετά, θὰ πρέπει νὰ δίνετε καὶ κάτι στὴν Μητρόπολη», ἔλεγε...

Ἡ οὐράνια Βασιλεία τοῦ Θεοῦ

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι δέν γνωρίζουν τί ἐννοοῦμε, ὅταν λέμε ὅτι ὁ Χριστός ἔφερε στή γῆ μιά νέα βασιλεία στή ζωή, ἡ ὁποία ἀρνεῖται τά ὅσα βλέπουμε καθημερινά. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος μέ μιά φράση τήν περιγράφει: «Οὐ γάρ ἐστιν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ βρῶσις καί πόσις, ἀλλά δικαιοσύνη καί εἰρήνη καί χαρά ἐν πνεύματι Ἁγίῳ» (Ρωμ. ιδ΄ 17). Καί ἡ ἑρμηνεία ἀπό τόν Π. Ν. Τρεμπέλα: «Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, τήν ὁποία ἵδρυσε ὁ Χριστός στή γῆ, δέν συνίσταται στό νά τρώει καί νά πίνει κανείς ἐλεύθερα. Συνίσταται στή δικαιοσύνη καί εἰρήνη καί ὁμόνοια μέ τούς ἀδελφούς μας, καί στή χαρά, πράγματα τά ὁποῖα γεννᾶ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον». Αὐτή τήν πνευματική Βασιλεία οὔτε ὑπόσχονται οὔτε μποροῦν νά τήν πετύχουν οἱ πολιτικοί ὅλων τῶν ἀποχρώσεων, οἱ ὁποῖοι μάλιστα «ὑπερτονίζουν ὅτι ἡ βασιλεία τοῦ δικοῦ τους θεοῦ εἶναι βρῶσις καί πόσις», ὅπως λέει ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς. Ἀλλά καί σ’ αὐτό τό «ἰδανικό» ἀποδεικνύονται ἀνεπαρκεῖς καί ἀνίκανοι, ἀφοῦ ἑκατομμύρια ἄνθρωποι πάνω στή γῆ δέν ἔχουν τά στοιχειώδη...

Nὰ μὴ στηριζόμαστε σὲ πρόσωπα καὶ πράγματα ποὺ ἔχουν σχέση μὲ τὴ γῆ...

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο «ΥΠΟΘΗΚΕΣ ΖΩΗΣ ἀπὸ τὴ διδασκαλία τοῦ πατρὸς Ἐπιφανίου» - Ἔκδοσις Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζήνας, σελ. 97. 
- Γιατί στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας γίνονται ἀταξίες καὶ ἀδικίες καὶ δὲν βρίσκουμε τὴν τελειότητα οὔτε στοὺς πιὸ ἀφιερωμένους στὸ Θεὸ ἀνθρώπους; 
- Γιὰ νὰ μὴ στηριζόμαστε σὲ πρόσωπα καὶ πράγματα ποὺ ἔχουν σχέση μὲ τὴ γῆ, ἀλλὰ νὰ στρέφουμε τὴ σκέψη μας συνέχεια πρὸς τὸν Θεὸ καὶ πρὸς τὸν οὐρανὸ ποὺ εἶναι ἡ μόνιμη πατρίδα μας. 

Ἐγκύκλιος τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ’ γιὰ τὴν ἐνορία

Ἀγαπητοί μου χριστιανοί,
Ἡ Ἐγκύκλιος αὐτή γιά τήν ἀξία καί σημασία τῆς Ἐνορίας εἶναι ἀναγκαία. Καί τοῦτο, γιατί ὅλοι ὀφείλουμε νά κατανοήσουμε ὅτι στήν ὀρθόδοξη πραγματικότητα, ἡ μικρότερη ἑνότητα ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς εἶναι ἡ Ἐνορία. Λόγος, συνεπῶς, γιά τήν Ἐνορία εἶναι στήν οὐσία λόγος γιά τήν ἴδια τήν Ἐκκλησία καί τήν παρουσία της στόν κόσμο. Καί ὅπως λέγει ὁ Ἱερός Χρυσόστομος: «Τίποτε δέν ὑπάρχει πιό ἰσχυρό ἀπό τήν Ἐκκλησία. Ἡ ἐλπίδα σου ἡ Ἐκκλησία. Ἡ σωτηρία σου ἡ Ἐκκλησία. Ἡ καταφυγή σου ἡ Ἐκκλησία. Εἶναι ὑψηλότερη ἀπό τόν οὐρανό. Εἶναι πλατύτερη ἀπό τήν γῆ» (Πρός Εὐτρόπιον, Ὁμιλία Β’, 33, 124).
Ἡ Ἐνορία, λοιπόν, εἶναι ὑποδιαίρεση τοῦ ὅλου ἐκκλησιαστικοῦ ὀργανισμοῦ καί ἀποτελεῖ οὐσιαστικά ἕνα ζωντανό κύτταρο αὐτῆς, ἕνα πρωταρχικό πυρῆνα τῆς χριστιανικῆς ζωῆς μας.
Καλόν εἶναι νά γνωρίζετε ὅτι οἱ Ναοί καί οἱ Ἐνορίες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὡς ἐκκλησιαστικές δομές, λειτουργοῦν βάσει τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί τῶν θεσμῶν τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως καί ὡς δημόσιοι ὀργανισμοί λειτουργοῦν σύμφωνα μέ τούς Νόμους τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους ὡς Νομικά Πρόσωπα...

Ἅγιος Ἰσαὰκ Σῦρος: Ἡ ἀμοιβὴ δὲν δίνεται γιὰ τὴν ἐργασία, ἀλλὰ γιὰ τὴν ταπείνωση. Ὅποιος καταφρονεῖ τὴν δεύτερη, χάνει τὴν πρώτη.

Ἁγίου Ἰσαάκ τοῦ Σύρου 

Ἂν ἐπιτελέσεις ἀξιόλογη ἀρετή, χωρὶς νὰ αἰσθανθεῖς τὴν γεύση τῆς ὠφελείας της, νὰ μὴν θαυμάσεις. Διότι ὥσπου νὰ ταπεινωθεῖ ὁ ἄνθρωπος δὲν παίρνει τὸν μισθὸ ἀπ' τὴν ἐργασία του. Ἡ ἀμοιβὴ δὲν δίνεται γιὰ τὴν ἐργασία, ἀλλὰ γιὰ τὴν ταπείνωση. Ὅποιος καταφρονεῖ τὴν δεύτερη, χάνει τὴν πρώτη. Ὅποιος προλάβει νὰ πάρει τὴν ἀμοιβὴ γιὰ τὰ ἀγαθὰ ποὺ ἔκανε, ὑπερέχει ἐκείνου ποὺ ἔχει τὸ ἔργο τῆς ἀρετῆς. 
Ἡ ἀρετὴ εἶναι μητέρα τῆς λύπης. Ἀπὸ τὴν λύπη γεννιέται ἡ ταπείνωση καὶ στὴν ταπείνωση δίδεται ἡ χάρις. Ἑπομένως ἡ ἀνταπόδοσις δὲν ἀνήκει στὴν ἀρετή, οὔτε στὸν κόπο γι' αὐτήν, ἀλλὰ στὴν ταπείνωση ποὺ γεννᾶται ἀπὸ αὐτήν. 
Ἂν αὐτὴ λείψει τα προηγούμενα γίνονται ματαίως. 

Ἀββὰς Ἰσαὰκ ὁ Σύρος - Γνωρίζεις τὸ συμφέρον τῆς ψυχῆς σου;

Ἀββᾶ Ἰσαάκ τοῦ Σύρου 

Χρειάζεται μεγάλος ἀγώνας, διότι τὰ πάθη ἔχουν μεγάλη δύναμη. Μὲ τὴ χάρη ὅμως τοῦ Θεοῦ θὰ νικήσει ὁ γενναῖος ἀθλητὴς ποὺ ἀγωνίζεται μ᾿ ὅλες τὶς δυνάμεις του.
Ὁ σωματικὸς κόπος καὶ ἡ μελέτη τῶν θείων Γραφῶν φυλᾶνε τὴν καθαρότητα τοῦ νοῦ. Ἀκόμη χρειάζεται καὶ πολλὴ προσευχή, ὥστε νὰ ἐπισκιάσῃ τὸν ἀγωνιστὴ ἡ Θεία Χάρη. Γιὰ ν᾿ ἀποκτήσῃ κανεὶς τὴ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος χρειάζεται μεγάλος πνευματικὸς ἀγώνας, διότι εὔκολα παρασύρεται ὁ ἄνθρωπος στὸ κακὸ καὶ χάνει σὲ μιὰ στιγμὴ αὐτὸ ποὺ ἀπέκτησε ὕστερα ἀπὸ μεγάλους ἀγῶνες..
Στὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου ὑπάρχει τὸ καλὸ καὶ τὸ κακό. Ἀπὸ τὸν ἀγῶνα τὸ δικό μας θὰ ἐξαρτηθεῖ πιὸ ἀπὸ τὰ δύο θὰ ἐπικρατήσει. Ἂν ἀφήσουμε τὸν ἑαυτό μας ἐλεύθερο, χωρὶς νὰ τὸν βιάσουμε, θὰ ἐπικρατήσει τὸ κακό. Ἀντίθετα ὅταν ἀγωνισθοῦμε, θὰ νικήσει τὸ καλὸ καὶ ἡ ἀρετή.
Ὁ ἀγώνας αὐτὸς εἶναι σκληρός. Θὰ πέσεις καὶ θὰ ξανασηκωθεῖς καὶ πάλι θὰ πέσεις καὶ πάλι θὰ σηκωθεῖς. Εἶναι ἀγώνας ἰσόβιος. Διότι ὁ σατανᾶς δὲν μᾶς ἀφήνει ἀνενόχλητους οὔτε μία στιγμή. Μία στιγμὴ ἀμελείας περιμένει, γιὰ νὰ τὴν ἐκμεταλλευθῇ καὶ νὰ κάνει ζημιὰ στὴν ψυχή μας.
Ὅπως εἴπαμε καὶ πιὸ πάνω, στὸν πνευματικὸ ἀγῶνα χρειάζεται...

Ὅταν κάνουμε κακὴ χρήση τῆς ἐλευθερίας ποὺ μᾶς ἔδωσε ὁ Θεὸς

Πατήρ Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος (ἀπὸ τὸ βιβλίο «Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθόμεθα», Ἱ. Ἠσυχαστήριον Κεχαριτωμένης Θεοτόκου, 2003). 
- Γέροντα, μήπως ἀπὸ καιρὸ σὲ καιρὸ ἐπιτρέπει ὁ καλὸς Θεὸς νὰ γίνεται κάποιος διωγμός, ὠστε νὰ δοκιμάζεται ἡ γνησιότητα τῆς πίστεώς μας; 
- Τὸ κάνει ἀπὸ καιρὸ σὲ καιρό. Παίρνει τὸ κόσκινο καὶ κοσκινίζει. Μᾶς δοκιμάζει καὶ συγχρόνως μᾶς παιδαγωγεῖ. "Ἐν θλίψει ἐμνήσθημέν σου, Κύριε", λέγει ὁ προφήτης Ἠσαΐας. Μέσα στὶς θλίψεις καὶ στοὺς πειρασμοὺς σὲ θυμηθήκαμε, Κύριε. Κατὰ τὴν Κατοχή, ἀλλὰ καὶ μετά, εἴχαμε πλησιάσει περισσότερο τὸν Θεό. Θυμᾶμαι στὴν πατρίδα μου, τὴν Μεσσηνία, κάπου στὸ 1947 εἶχαν γίνει πάλι σεισμοί. Καὶ οἱ Ἐκκλησίες γέμισαν. Πάνω στὸ ταρακούνημα τρέχουμε ὅλοι. Μετὰ ἀπὸ λίγο δυστυχῶς ξεχνᾶμε τὸν Θεό. Ὅταν ἔγινε ὁ σεισμὸς τοῦ 1981 στὴν Ἀθήνα, μοῦ ἔλεγε φίλος ἰατρὸς ὅτι ἄκριβώς ἐκείνη τὴν στιγμὴ κάποιος γνωστὸς του μάλωνε μὲ τὴν γυναῖκα του καὶ βλασφημοῦσε. Ἡ γυναῖκα του τοῦ ἔλεγε: "Μὴ βλαστημᾶς, μωρέ, μὴ βλαστημᾶς, γιατί θὰ ρίξει φωτιὰ ὁ Θεὸς ἀπὸ τὸν οὐρανό". Αὐτὸς συνέχισε. Ἐκείνη τὴν ὥρα ἀρχίζει τὸ ταρακούνημα, ὁπότε ἀρχίζει νὰ λέει:...

Δύο ἀπὸ τῆς Προφητεῖες τοῦ Ἁγίου Πατρὸς ἡμῶν Σεραφείμ τῆς Βίριτσα

Ἅγιος Σεραφείμ τῆς Βίριτσα, Ἐκδόσεις "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ" 

«...θὰ ἔλθει καιρὸς ποὺ ὄχι οἱ διωγμοὶ ἀλλὰ τὰ χρήματα καὶ τὰ ἀγαθὰ αὐτοῦ τοῦ κόσμου θὰ ἀπομακρύνουν τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὸν Θεό. Καὶ θὰ χαθοῦν ψυχὲς πολὺ περισσότερες ἀπὸ ὅτι τὸν καιρὸ τῶν διωγμῶν. Ἀπὸ τὴν μία θὰ χρυσώνουν τοὺς τρούλους καὶ θὰ βάζουν ἐπάνω τους τοὺς σταυροὺς καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη παντοῦ θὰ βασιλεύει κακία καὶ ψεῦδος. Ἡ ἀληθινὴ Ἐκκλησία πάντα θὰ διώκεται. Αὐτοὶ ποὺ θέλουν νὰ σωθοῦν, θὰ σώζονται μὲ τὶς ἀσθένειες καὶ τὶς θλίψεις. Ὁ τρόπος ποὺ θὰ γίνονται οἱ διωγμοὶ θὰ εἶναι πολὺ πονηρὸς καὶ θὰ εἶναι πολὺ δύσκολο κανεὶς νὰ προβλέψει τοὺς διωγμούς. Φοβερὸς θὰ εἶναι αὐτὸς ὁ καιρός, λυπᾶμαι αὐτοὺς ποὺ θὰ ζοῦνε τότε». 
«...θὰ ἔλθει ἐποχὴ ποὺ ἡ διαφθορὰ καὶ ἡ ἀκολασία μεταξὺ τῶν νέων θὰ φτάσει σὲ ἔσχατο σημεῖο. Παρθένοι νέοι σχεδὸν δὲν θὰ ὑπάρχουν. Θὰ βλέπουν τὴν ἀτιμωρησία τους καὶ θὰ νομίζουν ὅτι ὅλα τοὺς εἶναι ἐπιτρεπτὰ γιὰ νὰ ἱκανοποιοῦν τὶς ἐπιθυμίες τους... 
Θὰ τοὺς καλέσει, ὅμως, ὁ Θεὸς καὶ θὰ καταλάβουν ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συνεχίσουν μιὰ τέτοια ζωὴ καὶ μὲ διάφορους τρόπους θὰ ὁδηγηθοῦν στὸν Θεό. Σὲ πολλοὺς θὰ ὑπάρχει τάση πρὸς τὴν ἀσκητικὴ ζωή. Αὐτοὶ ποὺ παλιὰ ἦταν...

Ζῇ Κύριος ὁ Θεός

Ἀρχιμ. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος

ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

Τί κακό, Χριστιανοί μου, εἶναι αὐτὸ ποὺ μᾶς βρῆκε σὲ τοῦτον τὸν αἰῶνα! Φύγανε οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ἔγινε ὁ αἰώνας μας αὐτός, αἰὼν τῆς ἀποστασίας. Ὁ ταλαίπωρος ἄνθρωπος ἀνεκάλυψε σήμερα, μερικὰ πράγματα ἀπὸ ἐκεῖνα, φυσικά, ποὺ εἶχε βάλει ὁ Θεὸς μέσα στὴ φύσι ἀπὸ καταβολῆς κόσμου, ὅπως λ.χ. τὴν πυρηνικὴ ἐνέργεια, καὶ πῆρε ὁ νοῦς του ἀέρα. Ἔκαμε μερικὲς προόδους στὶς τεχνικὲς ἐπιστῆμες, ἀνέβηκε καὶ στὴ σελήνη κι ἔπεσε δυστυχῶς στὴν ἔπαρσι καὶ τὴν ἀλαζονεία. Ἀποστάτησε ἀπὸ τὸν Θεό. Ἐφούσκωσε τὸ κεφάλι πολλῶν ἀπὸ ὑπερηφάνεια. Ἔγιναν ἐγωισταὶ καὶ κατήντησαν στὴν ἀπιστία.
Δὲν θέλουν πιὰ ν᾿ ἀκούσουν γιὰ Θεό, οὔτε νὰ σκεφθοῦν γιὰ ψυχὴ καὶ γιὰ μετὰ θάνατον ζωή. Ἔνοχοι οἱ δυστυχεῖς, πέρα ὡς πέρα, καθὼς εἶναι, ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὴν Μητέρα Ἐκκλησία, ποὺ τοὺς ἐλέγχει γιὰ τὶς παρανομίες τους. Δὲν θέλουν, οὔτε καὶ ἀπὸ τὸ ραδιόφωνο ν᾿ ἀκούσουν τὴν θεία Λειτουργία. «Θεέ! Ἔα!... Ἀπόστα ἀπ᾿ ἐμοῦ ὁδούς σου εἰδέναι οὐ βούλομαι», φωνάζει ὁ σύγχρονος ἀποστάτης. Δηλαδή, Θεὲ φύγε ἀπὸ κοντά μου. Τὰς ἐντολάς σου νὰ ξέρω δὲν θέλω. Σήμερα οἱ Ἐντολὲς τοῦ θεοῦ, ἀπὸ πολλοὺς καταπατοῦνται ἀσύστολα, καὶ ἡ ζωὴ πλέει...

Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός

Διδαχή Α’

«Εἰς ἥν δ’ ἄν πόλιν εἰσέλθετε λέγετε εἰρήνη τῇ πόλει ταύτῃ», λέγει ὁ Κύριος εἰς τό ἅγιον καί ἱερόν Εὐαγγέλιον.

Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός καί Θεός, ἀδελφοί μου, ὁ γλυκύτατος αὐθέντης καί δεσπότης, ὁ ποιητής τῶν ἀγγέλων καί πάσης νοητῆς καί αἰσθητῆς κτίσεως, παρακινούμενος ὁ Κύριος ἀπό τήν εὐσπλαγχνίαν του, ἀπό τήν πολλήν του ἀγαθότητα, ἀπό τήν πολλήν ἀγάπην ὁπού ἔχει εἰς τό γένος μας, σιμά εἰς τά ἄπειρα χαρίσματα ὁπού μᾶς ἐχάρισε καί μᾶς χαρίζει καθ’ ἑκάστην ἡμέραν καί ὥραν καί στιγμήν ἐκαταδέχθη καί ἔγινε καί τέλειος ἄνθρωπος ἐκ Πνεύματος ἁγίου καί ἀπό τά καθαρώτατα αἵματα τῆς Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καί Ἀειπαρθένου Μαρίας, διά νά μᾶς ἐκβάλη ἀπό τάς χεῖρας τοῦ Διαβόλου, νά μᾶς κάμη υἱούς καί κληρονόμους τῆς βασιλείας του, νά χαιρώμασθε πάντοτε εἰς τόν Παράδεισον μαζί μέ τούς ἀγγέλους καί νά μήν καιώμασθε εἰς τήν Κόλασιν μαζί μέ τούς ἀσεβεῖς καί τούς διαβόλους. Καί καθώς ἕνας ἄρχοντας ἔχει ἀμπέλια καί χωράφια καί βάνει ἐργάτας, ἔτσι καί ὁ Κύριος ὡσάν ἕνα ἀμπέλι ἔχει ὅλον τόν Κόσμον καί ἐπῆρε δώδεκα Ἀποστόλους καί τούς ἔδωκε τήν χάριν του καί τήν εὐλογίαν του καί τούς ἔστειλεν εἰς ὅλον τόν κόσμον νά διδάξουν...

Μακαριστὸς Γέροντας Νεόφυτος Σκαρκαλὰς (1917 - 2005) - Ὁ σύγχρονος Ἅγιος τῆς Κοζάνης - Μαρτυρίες

Εἶχα τὴν ἰδιαίτερη εὐλογία νὰ τὸν συναντήσω, νὰ λάβω τὶς πολύτιμες συμβουλές του καὶ νὰ ἀναπαυθῶ ἐπ΄ ὀλίγον στὸ πετραχήλι του. Τὴν εὐχή του νὰ ἔχουμε. 
Ἀπό τά πολλά θαυμαστά σημεῖα πού ἐτέλεσε ὁ γέροντας μέ τήν Χάρι τοῦ Θεοῦ, ἀναφέρουμε ὀλίγα ἀντιπροσωπευτικά: Ἄγνωστη στόν γέροντα κυρία τόν εἶδε σέ ὄνειρο, κατά τό ὁποῖ ο τῆς εἶπε: «ἄντε Κ. σέ περιμένω». Ἐν τῷ μεταξύ εὑρέθη ἔγκυος χωρίς νά τό ἐπιθυμῇ. Εἶχε πόλεμο καί ἀπό τόν σύζυγό της καί ἀπό τά παιδιά της. Βρισκόταν σέ πολύ δύσκολη θέσι, ἐπειδή δέν γνώριζε τί νά κάνῃ. Συμβουλεύθηκε μία γειτόνισσα, πού εἶχε τόν γέροντα πνευματικό. Ἔτσι βρέθηκε ἔξω ἀπό τήν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ του. Ὁ γέροντας, προτοῦ προλάβῃ αὐτή νά τοῦ ἀναφέρῃ τίποτα, τῆς εἶπε: «Ἄν σκέφτεσαι νά κάνῃς ἔκτρωσι, νά μή μπῇς στό σπίτι μου». Τότε ξέσπασε σέ κλάματα, καθώς διεπίστωσε ὅτι αὐτός ἦταν ὁ παππούλης πού πρό ὀλίγου καιροῦ εἶχε ὁρα ματισθῆ. Ὁ γέροντας τήν συμβούλευσε, τήν παρηγόρησε καί τήν ἐνίσχυσε στόν ἀγώνα της. Ἀπόκτησε ἕνα χαριτωμένο ἀγόρι, πού τελικά...

Ἐγρήγορσις: Ἡ βάσις τῆς πνευματικῆς ζωῆς

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση 

1ον

Ἡ ζωὴ τοῦ χριστιανοῦ διαφέρει ἀπὸ ἐκείνη τοῦ κοσμικοῦ ἀνθρώπου. Χαρακτηρίζεται πνευματικὴ καὶ ἔχει ὡς ὁδηγὸ τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸ προϋποθέτει ἕνα διαρκῆ ἐσωτερικὸ ἀγώνα. Ὁ ἀπόστολος Πέτρος συμβουλεύει τοὺς πιστούς: «Ἑτοιμαστεῖτε πνευματικὰ καὶ μείνετε ἄγρυπνοι. Ἀφῆστε νὰ σᾶς καθοδηγεῖ πλήρως ἡ ἐλπίδα στὴ σωτηρία ποὺ σᾶς προσμένει, ὅταν φανερωθεῖ ὁ Ἰησοῦς Χριστός».
Τὸ κύριο γνώρισμα τοῦ χριστιανοῦ εἶναι ἡ ἐγρήγορση, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὴ βάση τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Ὁ Μέγας Βασίλειος τονίζει: “Ὅποιος ἀσκεῖται στὴν ἐντέλεια ἕνα πρᾶγμα πρέπει νὰ σκέπτεται μήπως ἀπὸ ἀμέλεια φωλιάσει στὴν ψυχή του ἡ κακία, μήπως ἡ νήψη (ἡ ἐγρήγορση) καὶ ἡ ἔντονη προσήλωση τοῦ νοῦ στὸν Θεὸ ἔπαψε, μήπως ὁ ἁγιασμὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ὁ φωτισμὸς ποὺ γεννιέται...

Ὁ προορισμός τοῦ ἀνθρώπου

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Οἱ κοσμικοί ἄνθρωποι προσπαθοῦν στή ζωή τους νά ἐξασφαλίζουν τά ὑλικά ἀγαθά, νά ἱκανοποιοῦν τίς ἐπιθυμίες τους καί νά σταθεροποιοῦν τήν «εὐτυχία» τους. Ὅλες τους οἱ δυνάμεις καί ὅλες οἱ δυνατότητές τους σέ αὐτά στοχεύουν.
Οἱ ἀδιάκοπες μέριμνες, πού δέν ἔχουν τελειωμό, τούς καταπονοῦν καί μένουν ἀδιάφοροι γιά τήν πνευματική τους ἀναβάθμιση, τήν καλλιέργεια τοῦ ἤθους καί τήν προσφορά στούς συνανθρώπους τους. Δέν ἔχουν ἀνοικτούς ὁρίζοντες. Εἶναι κλεισμένοι στόν ἑαυτό τους καί στό στενό οἰκογενειακό τους κύκλο. Τίποτα πιό πέρα. Οἱ κοινωνικές τους σχέσεις μπορεῖ νά εἶναι πολλές, ἀλλά διακρίνονται γιά τήν τυπικότητα καί τήν ὑποκριτική συμπεριφορά. Εἶναι πάντα εὔθραυστες, γιατί δέν ἔχουν κίνητρο τήν καθαρή ἀγάπη, ἀλλά στηρίζονται σέ κάποια γνωριμία πού τυχαῖα εἶχαν στό παρελθόν, ἀπό κάποια ὑποχρέωση ἤ ἐπαγγελματική συνεργασία. Καί κάποτε ἀπό τή γνωριμία κατά τή διάρκεια τῶν διακοπῶν κλπ. Ὅλα αὐτά βέβαια εἶναι γεγονότα, πού δέν δημιουργοῦν ἐμπειρίες χρήσιμες γιά τή ζωή. Σπάνια ἀποκτοῦν σταθερότητα καί διάρκεια. Συνήθως γίνονται ἀναμνήσεις, πού γρήγορα...

Ἔτσι ἑορτάζουν οἱ Χριστιανοί

Ἑορτή δική μας εἶναι ἡ ἑορτή τοῦ Ἁγίου μας καί ὄχι τά γενέθλια.

Ἀπό τό βιβλίο ΟΜΙΛΙΕΣ ΣΕ ΑΚΙΝΗΤΕΣ ΔΕΣΠΟΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΕΣ ΕΟΡΤΕΣ (τῶν ἐτῶν 1981-1991), σελ. 189, τοῦ Ἀρχιμανδρίτου ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΨΑΝΗ, καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους. 
Πατέρες καί ἀδελφοί μου, ἔχουμε ὅλοι χαρά. Καί ἔχουμε χαρά, διότι σήμερα εἶναι ἡ πραγματική ἑορτή τῆς μητέρας. Διότι μόνον ἡ Κυρία Θεοτόκος εἶναι ἡ ὄντως μητέρα μας, ἐπειδή μᾶς μεταδίδει τήν ὄντως Ζωή μας, πού εἶναι ὁ Χριστός μας. Καί σήμερα θά ἔπρεπε ὅλες οἱ μητέρες νά ἑορτάζουν τήν ἑορτή τῆς μητέρας Ὀρθοδόξως.
Ἀλλά ὁ κόσμος μέ τό κοσμικό πνεῦμα, μἐ τήν ἐκκοσμἰκευση, ἡ ὁποία προχωρεῖ καί διαβιβρώσκει τήν ψυχή καί τήν καρδιά καί τό φρόνημα τοῦ λαοῦ μας, ἔχει ἀρχίσει νά ἀντικαθιστᾶ καί νἀ ὑποκαθιστᾶ μᾶλλον τεχνηέντως τίς ἑορτές τῆς Ὀρθοδοξίας μέ ἑορτές κοσμικές, ὅπως εἶναι ἡ ἑορτή τῆς μητέρας, ἡ ἑορτή τοῦ παιδιοῦ καί ἄλλες παρόμοιες, ὅπως τά γενέθλια, πού ἑορτάζουν οἱ ἄνθρωποι, ἐνῶ πρέπει νά ἑορτάζουμε τίς μνῆμες τῶν Ἁγίων, τῶν ὁποίων φέρουμε τά ὀνόματα.
Ἑορτή τοῦ πατέρα εἶναι ὅταν ἑορτάζει ὁ Ἅγιος πού ἔχει ὁ πατέρας...