Ἡ συγκλονιστικὴ ἐξομολόγησις τοῦ Ὁσίου Ἰακώβου Τσαλίκη – Ἕνας διάλογος μετανοίας μὲ τὸν Κύριον

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Ἕνας Σύγχρονος Ἅγιος – Ὁ Ὅσιος Ἰάκωβος (Τσαλίκης)», ἔκδοσις τῶν Πατέρων τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Δαυΐδ τοῦ Γέροντος, Λίμνη Εὐβοίας, 2018.

Ἀνάμεσα στὶς δωρεές, στὶς πνευματικὲς κινήσεις τῶν Ἁγίων, ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ τοὺς φθάσουμε, εἶναι καὶ τὸ παρακάτω γεγονός.

Ἦμασταν ἱερατικὴ οἰκογένεια καὶ ἐρχόμασταν στὸν Ὅσιο Δαυῒδ ὀπωσδήποτε δύο φορὲς κάθε χρόνο, μὲ τὰ ἓξ παιδάκια μας. Ὁ τελευταῖος ἀπὸ αὐτοὺς ἔγινε καὶ ἱερεύς. Λειτουργοῦσαμε καὶ κοινωνοῦσαμε ὅλοι μὲ τὸν Γέροντα Ἰάκωβο.

Κάποια φορὰ, μόλις τελείωσε τὸ προσκύνημα τῶν ἱερῶν λειψάνων, ὅπως φοροῦσε τὸ πετραχήλι, τὸ ἔβγαλε ἀπότομα ἀπὸ τὸν τράχηλό του καὶ τὸ πέρασε στὸν δικό μου τράχηλο, λέγοντάς μου:

— «Ἰωάννη, παιδί μου, θὰ μὲ ἐξομολογήσεις.»

— «Πάτερ Ἰάκωβε, δὲν μπορῶ νὰ τὸ κάνω αὐτό. Δὲν εἶμαι…»

Δὲν εἶπα τὸ «ἀνάξιος», γιατί θύμωνε ὅταν τοῦ ἔλεγαν κάτι τέτοιο.

— «Νὰ ἔρχεσθε πιὸ συχνὰ νὰ λειτουργοῦμε, παιδί μου», μοῦ εἶπε...

Ἅγιος Ἰάκωβος: Ἐκεῖνος πού ξέρει καὶ τὰ γράμματα καὶ δὲν τηρεῖ τοὺς νόμους τοῦ Θεοῦ, θὰ τὸν δείρει, «δαρήσεται πολλάς»

Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ ἐν Ευβοία (Τσαλίκης)

Σᾶς εὐχαριστῶ πολὺ πoύ ἀκοῦτε τώρα ἕναν ἀγράμματο. Ἕνας ἀγράμματος ἄνθρωπος εἶμαι. Ἐσεῖς εἶστε μορφωμένοι, ξέρετε γράμματα, μόρφωση ἔχετε, ἀλλὰ καὶ ἐμεῖς ἔχουμε μέσα μας τὸν Χριστὸ παιδιόθεν. Ὑπηρετοῦμε τὸν Χριστό, δὲν θέλουμε τίποτε ἄλλο. Ἐμεῖς ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ Χριστὸ καὶ ψυχή. Καὶ τὰ γράμματα καλὰ εἶναι κι ὅλα καλὰ εἶναι. 

Παιδιὰ μου, ὅμως, μὲ συγχωρεῖτε, ἐκεῖνος πού ξέρει καὶ τὰ γράμματα καὶ δὲν τηρεῖ τοὺς νόμους τοῦ Θεοῦ, θὰ τὸν δείρει, «δαρήσεται πολλάς». Λοιπὸν καὶ ἐκεῖνος πού δὲν ξέρει καὶ ἐγὼ πάλι πού ξέρω, πάλι θὰ μὲ δείρει κι ἐμένα. Θὰ δώσω λόγο τῶν πράξεων μου. 

Τὸ ’χὰ πεῖ καὶ στὸν Πατριάρχη Νικόλαο τὸν ἀείμνηστο Ἀλεξανδρείας, πού εἶχε ἔρθει κάποτε στὴ Μονή. 

-  Ἐσὺ πού ξέρεις τὰ πολλὰ γράμματα, Πατριάρχα μου, θὰ σοῦ δώσει ξύλο ὁ Θεός. 

-  Τὶ λές, πάτερ μου; Ἐγὼ πού ξέρω τὰ γράμματα θὰ μὲ τι­μωρήσει; μοῦ εἶπε. 

- Ναί, καὶ δὲν ξέρεις τὴν ὥρα καὶ τὴν ἡμέρα. Μπορεῖ νὰ πᾶς στὴν Ἀλεξάνδρεια, μπορεῖ νὰ πᾶς κάπου, μὲ συγχωρεῖτε, στὸ δρόμο νὰ σὲ βρεῖ ὁ θάνατος ξαφνικά. 

Βλέπετε ὁ θάνατος ἔρχεται ὡς κλέπτης ἐν νυκτί, πού λέει ὁ Κύριος, μᾶς ἁρπάζει καὶ φεύγομεν. Καὶ πῆγε στὴ Ρωσία καὶ δὲν γύρισε. 

Ὁ ἁγιασμὸς καὶ ὁ Τίμιος Σταυρός, θὰ ἁγιάζουν τὰ φαγητά σας...!

Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Τσαλίκης 

"Κάθε πρωί, νὰ πίνετε παιδιά μου ἁγιασμό, πολὺ ἁγιασμό. Νὰ ρίχνετε οἱ νοικοκυρὲς λίγο καὶ στὰ φαγητὰ τὴν ὥρα ποὺ μαγειρεύετε!". 

Τὸ πρωὶ λένε οἱ εἰδικοί, ὅτι εἶναι καλὸ ὅταν ξυπνᾶμε, νὰ πίνουμε ἕνα ποτήρι νερό. 

Καλὸ λοιπὸν εἶναι, ὅταν τὸ πρωὶ γεμίσουμε τὸ ποτήρι μας μὲ νερό, νὰ ρίχνουμε μέσα σ αὐτὸ καὶ λίγο ἁγιασμό. Ἀμέσως θὰ ἔχουμε ἕνα ποτήρι γεμᾶτο ἁγιασμό. 

Νὰ κάνουμε τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, καὶ νὰ τὸ πίνουμε ὅλο, τρώγοντας καὶ ἀντίδωρο τὸ ὁποῖο φέρνουμε στὰ σπίτια μας ἀπ' τὴν Κυριακάτικη, ἡ ὅποια ἄλλη Θεία λειτουργία. 

Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ἔλεγε: "Θὰ ἔρθει ἐποχή, ποὺ οἱ ἄνθρωποι θὰ ἔχουν ὅλα τὰ ἀγαθὰ στὸ τραπέζι τους, ἀλλὰ δὲν θὰ μποροῦν νὰ τὰ φᾶνε". 

Πράγματι ἂν σήμερα ξέραμε τί τρῶμε καὶ παρ’ ὅλα αὐτὰ ζοῦμε, μόνο γιὰ αὐτό, θὰ ἔπρεπε νὰ δοξαζουμε τὸν Θεό! 

Γιὰ αὐτὸ λοιπόν, μιὰ ὄμορφη συνήθεια ποὺ πρέπει νὰ ἀποκτήσουν...

Ἅγιος Ἰάκωβος: Μὴν ἀφήνεις τοὺς λογισμοὺς νὰ ἐμφωλεύουν μέσα σου, εἶναι φίδια

Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης 

Μεταξύ σας (μὲ τὸν σύζυγο) νὰ ὑπάρχει κλίμα ἀπόλυτης ἐμπιστοσύνης καὶ εἰλικρίνειας. Μὴν ἀφήνεις κάτι μέσα σου, γιατί αὐτὸ μετὰ θὰ σὲ πνίξει. Μὴν ἀφήνεις τοὺς λογισμοὺς νὰ ἐμφωλεύουν μέσα σου, εἶναι φίδια. Ἡ ἀγάπη ὅλα τὰ σκεπάζει. Μὲ προσοχή, διάκριση, λεπτότητα καὶ ἀπέναντι στὸν κόσμο καὶ μεταξύ σας. Ἂν ἔχετε κάτι μεταξύ σας, μὴν τὸ λέτε σὲ τρίτους. Ἡ προσοχὴ καὶ ἡ προσευχὴ ὅλα τὰ διορθώνουν, ὅλα τὰ κάνουν καλά. Νὰ ζοῦμε μὲ σωφροσύνη, νηστεῖες, ἀποχὴ σαρκικῶν ἐπιθυμιῶν.

Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης - Νουθεσίες πρὸς Ἱερωμένους

α΄. Πρός Ἱ­ερωμένους

Νου­θε­τών­τας νέ­ο κλη­ρι­κό, τοῦ εἶ­πε: «Κά­πο­τε, ὁ πο­νη­ρός δι­ά­βο­λος ἔ­φε­ρε ἐ­δῶ στό Μο­να­στή­ρι μί­α νέ­α γυ­ναῖ­κα νά ἐ­ξο­μο­λο­γη­θῆ καί, θά φα­νῆ πε­ρί­ερ­γο, μοῦ ἔ­κα­νε ἀ­νή­θι­κη πρό­τα­ση. Τήν μά-λω­σα καί τήν ἔ­δι­ω­ξα κα­κήν κα­κῶς. Τό­σοι νέ­οι, πά­τερ μου, ἔ­ξω στόν κό­σμο σάν τά κρύ­α τά νε­ρά, καί ὁ πο­νη­ρός τήν ἔ­φε­ρε ἐ­δῶ σέ μέ­να, πού δέν μπο­ρῶ νά στα­θῶ στά πό­δια μου καί εἶ­μαι μέ ἑ­πτά ἐγ­χειρήσεις, κα­τα­πο­νη­μέ­νος καί ἄ­χρη­στος. Ξέ­ρεις πόσες τέ­τοι­ες ἔρ­χον­ται στήν Μο­νή καί κου­βα­λᾶ­νε μα­ζί τους τό δαι­μό­νιο τῆς πορ­νεί­ας! Τίς φέρ­νει ὁ πει­ρα­σμός γι­ά νά ξε­λο­γιά­ση τούς μο­να­χούς.
»Καί ἐ­σύ, πά­τερ μου, τώ­ρα πού εἶ­σαι νέ­ος κληρι­κός, νά προ­σέ­χης, καί σέ νέ­ες γυ­ναῖ­κες πού θέλουν νά σοῦ φι­λή­σου­νε τό χέ­ρι, νά προ­σέ­χης, νά μήν τό δί­νης σέ ὅ­λες, καί εἰ­δι­κώτε­ρα στίς νε­ώ­τε­ρες σέ ἡ­λι­κί­α. Νά τό τρα­βᾶς νά μήν σέ ἀγ­γί­ζουν μέ τό δι­κό τους, μπο­ρεῖ νά ἔ­χουν τόν δαί­μο­να τῆς πορ­νεί­ας καί νά στό με­τα­δώ­σουν καί με­τά θά ἔ­χης φο­βε­ρό σαρ­κι­κό πό­λε­μο, νά προ­σέ­χης πο­λύ. Νά, μέ τήν βο­ήθεια τοῦ Θε­οῦ, ἐ­γώ τίς ξέ­ρω ποι­ές εἶ­ναι τέ­τοι­ες, μέ πλη­ρο­φο­ρεῖ ὁ ὅ­σιος Δαυ­ΐδ ἀ­πό νω­ρί­τε­ρα, καί προ­σέχω».
«Πά­τερ μου, πό­σο σέ χαί­ρο­μαι πού ἔ­χεις τά μαλλά­κια σου καί τά γε­νά­κια σου. Πο­τέ, πά­τερ μου, νά μήν τά κό­ψης. Ὁ Ἱ­ε­ρέ­ας καί Λει­τουρ­γός τοῦ Ὑ­ψί­στου πρέ­πει...

Ἅγιος Ἰάκωβος: Ὁ φθόνος τοῦ διαβόλου, βάζει τὰ ὄργανά του νὰ καταστρέφουν τὰ δάση!

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Διδαχὲς Γερόντων» τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου πατρὸς Διονυσίου Τάτση 

Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης 

Ὅταν πῆγα στὸ Μοναστήρι, διηγοῦνταν ὁ Γέροντας Ἰάκωβος (Τσαλίκης), λόγῳ παλαιοτέρας πυρκαγιᾶς, τὰ γύρω βουνὰ ἦταν γυμνὰ καὶ μόνο λίγα πεῦκα καὶ ἔλατα ὑπῆρχαν. 
Καθὼς λοιπὸν πήγαινα στὶς διάφορες διακονίες, εἶχα στὴν τσέπη μου σπόρους ἀπὸ κουκουνάρια τῶν πεύκων καὶ τοὺς ἔσπερνα σ’ ὅλη τὴν περιοχή. 
Ἔκανα καὶ προσευχὴ νὰ διαφυλάσσεται τὸ δάσος, κυρίως ἀπὸ τὶς πυρκαγιές, οἱ ὁποῖες ἔχουν ὡς αἰτία καὶ τὸν φθόνο τοῦ διαβόλου, ποῦ βάζει τὰ ὄργανά του νὰ καταστρέφουν τὰ δάση.

Διδασκαλίες καὶ ἀποφθέγματα τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τῆς Εὐβοίας

Ἁγίου Ἰακώβου Εὐβοίας

«Νὰ μὴ γνωστοποιῇ ὁ πιστὸς στοὺς ἀνθρώπους τὴν ἐξομολόγησή του ἢ τὴν ζωή του ἢ τὴν πνευματική του ἐργασία. Ὅλα νὰ γίνονται ἐν κρυπτῷ καὶ κατόπιν συμβουλῆς τοῦ πνευματικοῦ μόνον».
«Ἡ νηστεία εἶναι ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτὸ καὶ μεὶς νὰ νηστεύουμε, παιδιά μου. Δὲν μὲ ἔβλαψε ἡ νηστεία μέχρι σήμερα, ποὺ εἶμαι ἑβδομῆντα χρονῶν.
Ἡ μητέρα μου μὲ ἔμαθε νηστεία παιδιόθεν. Δὲν κάνω τὸν ὑποκριτὴ ὅτι, παιδιά μου, νηστεύω, ἀλλὰ αὐτὸ μὲ ἐδίδαξαν οἱ γονεῖς μου καὶ μέχρι σήμερα αὐτὰ τηρῶ, τέκνα μου. Δὲν μὲ ἔβλαψε ποτὲ ἡ νηστεία καὶ ἂς ἔχω ἀσθένειες ἐπάνω μου... Μὴν ἀκοῦτε, ποὺ λένε δὲν εἶναι ἡ νηστεία τίποτε κι ὅτι τὰ λένε οἱ καλόγεροι. Δὲν τὰ λένε οἱ καλόγεροι, παιδιά μου, μὲ συγχωρεῖτε, τὰ λέει ὁ Θεός.
Ἡ πρώτη ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ ἦταν νηστεία, καθὼς καὶ ὁ Χριστὸς μας ἐνήστευσε. ...Καὶ τὰ δαιμόνια καὶ οἱ ἀρρώστιες καὶ ὅλα τὰ πάθη μὲ τὴν νηστεία καὶ τὴν προσευχὴ ἀποβάλλονται».

«Καμμιὰ προσευχὴ παιδιά μου δὲν πάει χαμένη. Κι ἐμένα αὐτὴ ἡ προσευχὴ μὲ κράτησε τόσα χρόνια. Πάντα ἡ προσευχὴ στηρίζει. Νὰ μὴ δειλιάζουμε, νὰ μὴ φοβόμαστε. Εἰ ὁ Θεὸς μεθ’ ἡμῶν, οὐδεὶς καθ’ ἡμῶν. Πολλοὶ οἱ πειρασμοί, πολλὲς οἱ παγίδες τοῦ διαβόλου καὶ στὸ Μοναστήρι καὶ ἔξω στὸν κόσμο. Ἀλλὰ ὅλα μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὴν...

Ὁ Παπανώτας καταδικάστηκε γιατί ἔθιξε τὴν woke παράνοια, ἐνῷ ὁ Κασσελάκης «μαγάρισε» τὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου μὲ ὅλη τὴν ἄνεσή του!

Ὁ Κασσελάκης ἔστειλε τὸν Παπανῶτα στὴν «πυρὰ» ἐπειδὴ ὑποτίθεται ὅτι ἔθιξε τὶς γυναῖκες, ἀλλὰ τοὺς Ἁγίους τοὺς κάνει «μασκὸτ» τοῦ ΣΥΡΙΖΑ! 

Γράφει ὁ Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης 

Ἐμφύλιο ὀρθοπολιτικὸ «πόλεμο» προκάλεσε ἡ συμμετοχὴ τοῦ Δημήτρη Παπανῶτα στὸ εὐρωψηφοδέλτιο τοῦ ΣΥΡΙΖΑ καὶ ἡ διαγραφή του ἀπὸ τὸν Στέφανο Κασσελάκη μετὰ τὸν σάλο ποὺ προκάλεσαν οἱ δηλώσεις τοῦ δημοσιογράφου / πανελίστα. 

Οἱ θιασῶτες τῆς woke κουλτούρας βλέπουν νὰ πέφτουν στὸν λάκκο ποὺ οἱ ἴδιοι σκάβουν γιὰ τὴν κοινωνία ἐδῶ καὶ χρόνια. Ὁ Δημήτρης Παπανώτας κατηγορήθηκε ὡς «σεξιστὴς» καὶ «μισογύνης», μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ εἶπε μιὰ αὐτονόητη ἀλήθεια γιὰ τὴ θέση τῆς γυναίκας στὴν κοινωνία, ἔστω μὲ κάπως ἄκομψο καὶ ἀπόλυτο τρόπο ποὺ δὲν ἄφηνε περιθώρια γιὰ ὑποπεριπτώσεις...

"Περιτομὴν θελήσει καταδέχθεις σαρκικὴν"

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητοῦ

Ὀφείλουμε πρὶν ἀπ’ ὅλα νὰ εὐχαριστήσουμε τὸν Ἅγιο Τριαδικὸ Θεό, ὁ Ὁποῖος μᾶς ἀξίωσε γιὰ μία ἀκόμα φορᾶ νὰ εἰσέλθουμε σὲ ἕναν ἀκόμη νέο ἐνιαυτὸ τῆς ἀρρήτου χρηστότητός Του. Αὐτὸ εἶναι δεῖγμα καὶ ἀποτέλεσμα τῆς ἀκένωτης ἀγαθότητός Του καὶ τῆς ἀέναης Πρόνοιάς Του γιὰ ὁλόκληρη τὴ δημιουργία Του καὶ ἰδιαίτερα γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Ἡ μόνη ἀνταπόδοση γι’ αὐτὴ τὴν μεγάλη δωρεὰ πρέπει νὰ εἶναι ὁ διαρκὴς αἶνος καὶ ἡ ἀδιάκοπη δοξολογία μας πρὸς τὸ ὑπέρτατο καὶ ἅγιο ὄνομά Του. Ἡ ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ Λόγου δὲν εἶναι κάποιο ἀφηρημένο θεωρητικὸ σχῆμα, οὔτε κάποια μυθοπλασία κάποιου εὐφάνταστου μυθογράφου, ἀλλὰ πραγματικὸ γεγονός, τὸ ὁποῖο ἔλαβε χώρα σὲ συγκεκριμένο χῶρο καὶ χρόνο (Γάλ.4,4). Ἡ μεγάλη δεσποτικὴ ἑορτὴ τῆς Περιτομῆς τοῦ Κυρίου μᾶς ὑπενθυμίζει αὐτὴ τὴν μεγάλη ἀλήθεια καὶ τονίζει ἰδιαίτερα τὴν πραγματικὴ ἀνθρώπινη φύση, τὴν ὁποία ἐκῶν ἐνδύθηκε, γιὰ χάρη...

Μέγας Βασίλειος: Ὁ κορυφαῖος Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας μας (1 Ἰανουαρίου †)

Τοῦ Λάμπρου κ. Σκόντζου Θεολογου – Καθηγητοῦ

Τόσο ἡ ἱστορία ὅσο ἡ Ἐκκλησία ὑπῆρξαν φειδωλὲς στὸν χαρακτηρισμὸ τοῦ «Μεγάλου». Ἐλάχιστοι ἔλαβαν τὸν τίτλο «Μέγας». Ένας ἀπὸ αὐτοὺς ὑπῆρξε ὁ κορυφαῖος ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας Μέγας Βασίλειος, ὁ ὁποῖος ἔλαβε ἐπάξια αὐτὸν τὸν τίτλο, διότι σφράγισε μὲ τὴν προσωπικότητά του τὴν ἱστορία σὲ μιὰ ἀπὸ τὶς κρισιμότερες ἱστορικὲς φάσεις τῆς ἀνθρωπότητας.

Γεννήθηκε τὸ 330 στη Νεοκαισάρεια τοῦ Πόντου. Ὁ πατέρας του Βασίλειος ηταν ὀνομαστὸς ρήτορας τῆς περιοχῆς καὶ ἡ μητέρα του Εμμέλεια ηταν ἀπόγονος ἀριστοκρατικῆς ρωμαϊκῆς οἰκογένειας. Ἦταν ἔνθερμοι Χριστιανοί. Σπουδαῖο ρόλο στὴ ζωὴ τοῦ ἔπαιξε ἡ γιαγιὰ του Μακρίνα, ἡ ὁποία ὑπῆρξε μαθήτρια τοῦ ἁγίου Γρηγοριου Νεοκαισαρείας. Αὐτὴ τὸν μύησε στὴν χριστιανικὴ εὐσέβεια. Στὴν οἰκογένεια ὑπῆρχαν ἄλλα ὀκτὼ παιδιά, τὰ περισσότερα εἶχαν ἀφιερωθεῖ στὴ διακονία τῆς Ἐκκλησίας (Γρηγόριος Νύσσης, ἀσκητὴς Ναυκράτιος, μοναχὴ Μακρίνα, Πέτρος ἐπίσκοπος Σεβάστειας).

        Οἱ εὐκατάστατοι γονεῖς τοὺς φρόντισαν νὰ δώσουν στὰ παιδιά τους, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν εὐσέβεια καὶ σπουδαία μόρφωση. Ὁ Βασίλειος διδάχτηκε τὰ πρῶτα γράμματα ἀπὸ τὸν πατέρα του. Στὴ συνέχεια πῆγε γιὰ σπουδὲς στην Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας καὶ....

Αἰτωλίας Κοσμᾶς: «Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος εἶχε πολλὴ ἀγάπη καὶ τὸν Χριστὸ μέσα του κατὰ τὴν ἐξομολόγηση»

Ὁ μακαριστός ἁγιασμενος Μητροπολίτης Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας π. Κοσμᾶς, εἶχε μιλήσει γιὰ τὴν προσωπικὴ σχέση ποὺ εἶχε μὲ τὸν Ἅγιο Ἰάκωβο τὸν ἐν Εὐβοίᾳ. «Εἶχε πολλὴ ἀγάπη καὶ τὸν Χριστὸ μέσα του κατὰ τὴν ἐξομολόγηση ὁ Γέροντας» καὶ διηγήθηκε ἕνα περιστατικὸ ποὺ τοῦ εἶχε ἀποκαλύψει ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος μὲ μία γυναίκα, τὴν ὁποία, ἐνῶ εἶχε ἀποτρέψει νὰ λάβει τὴν Θεία Κοινωνία ἐπειδὴ δὲν ἦταν ἕτοιμη, ἐκείνη τὸν παρήκουσε καὶ προσπάθησε νὰ κοινωνήσει. Λίγες ἡμέρες ἀργότερα γύρισε μὲ λυγμοὺς στὸν Ἅγιο γιὰ νὰ ἐκμυστηρευτεῖ ὅτι ἡ λαβίδα τοῦ ἱερέως ὅταν ἔφθασε στὸ στόμα της ἦταν στεγνὴ ἀπὸ Θεία Κοινωνία.

Ὅσιος Ἰάκωβος ἐν Εὐβοίᾳ: «Τώρα, πάτερ μου, εἶσαι σωστὸς ἱερεὺς τοῦ Κυρίου, τώρα ἔχεις ὁλόκληρη τὴν θεία Χάρη ποὺ ἄφησες μαλλιὰ καὶ γένεια»!

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ὁ Ὅσιος Ἰάκωβος», ἐκδόσεις «Ἑνωμένη Ῥωμηοσύνη», Θεσσαλονίκη, 2020.

Διήγηση: «Ἕνας ἔγγαμος ἱερεύς, ὅταν χειροτονήθηκε ἔκοβε τὰ μαλλιὰ καὶ τὰ γένεια. Εἶχε ὅμως καὶ ἐνοχή. Πῆγε, λοιπόν, στὸν π. Ἰάκωβο καὶ τὸν ρώτησε:

-Πειράζει, Γέροντα, ποὺ κόβω τὰ γένεια καὶ τὰ μαλλιά;

-Δὲν πειράζει, τέκνον μου, τοῦ ἀπάντησε, ἀλλὰ μὲ πολλὴ πίκρα ὁ Γέροντας.

»Ὁ ἱερεὺς ἐξέλαβε “τὸ δὲν πειράζει” σὰν “χίλιες φορὲς πειράζει” καὶ τὸ καλλιέργησε μέσα του. Ἔτσι ἄφησε γένεια καὶ μαλλιά. Τὰ μαλλιά, μάλιστα, τὰ ἔδενε μὲ μαῦρο κορδονάκι, εἶχαν μακρύνει καὶ δένονταν καλά. Σ᾿  ἕνα χρόνο περίπου, ξαναπῆγε μὲ τὴν οἰκογένειά του στὴν Μονή. Βλέπει τὸν π. Ἰάκωβο ἔξω ἀπ᾿ τὴν πύλη τῆς Μονῆς, μόλις κατέβηκαν ἀπ᾿ τὸ αὐτοκίνητο· ἀκούει τὸν Γέροντα:

-Καλωσόρισες, πάτερ μου, σὲ περίμενα.

»Βάζει ἐδαφιαία μετάνοια ὁ Γέροντας καὶ τοῦ ἀσπάσθηκε τὸ χέρι. Ὁ παπὰς τὰ ᾿χάσε.

-Τώρα, πάτερ μου, εἶσαι σωστὸς ἱερεὺς τοῦ Κυρίου, τώρα ἔχεις ὁλόκληρη...

Ἅγιος Ἰάκωβος Tσαλικης: Ἡ θέση του γιὰ τὶς συμπροσευχες μὲ ἑτεροδόξους

«Ὅ­ταν ἔ­μει­νε γι­ά δι­α­νυ­κτέ­ρευ­ση στό Μο­να­στή­ρι ἕ­νας πα­πι­κός, ὁ Γέ­ρον­τας τοῦ φέρ­θη­κε μέ ἀ­γά­πη. Ὁ ἐ­πι­σκέ­πτης ἦ­ταν κα­λο­προ­αί­ρε­τος καί εἶ­χε πολ­λές ἀ­πο­ρί­ες. Ὁ Γέ­ρον­τας τοῦ ἐ­ξη­γοῦ­σε μέ κα­λωσύ­νη καί πρα­ό­τη­τα. Τό­τε τό Μο­να­στή­ρι δέν εἶ­χε τήν με­γά­λη τρά­πε­ζα πού ἔ­χει τώ­ρα, καί ἔ­τρω­γαν ὅ­λοι μα­ζί (μο­να­χοί, κλη­ρι­κοί, λα­ϊ­κοί) σέ μι­ά μι­κρή τράπε­­ζα (τρα­πε­ζα­ρί­α) στό ἰ­σό­γει­ο, δί­πλα στή βρύ­ση. Εἶ­χαν προ­πο­ρευ­θῆ ὅ­λοι οἱ ἄλ­λοι. Κά­θησαν στήν τρά­πε­ζα καί πε­ρί­με­ναν τόν Γέ­ρον­τα. Ὅ­ταν μπῆ­κε ὁ Γέ­ρον­τας μέ­σα, ὅ­λοι ση­κώ­θη­καν ἀ­πό σε­βα­σμό ἀλ­λά καί γι­ά νά γί­νη ἡ συ­νη­θι­σμέ­νη προ­σευ­χή τῆς τρα­πέ­ζης. Ὁ Γέ­ρον­τας κά­θησε, εἶ­πε καί στούς ἄλ­λους νά κα­θή­σουν, ἔ­κα­νε τό σταυ­ρό του καί ἄρ­χι­σε νά τρώ­η. Ὁ πα­πι­κός ἦ­ταν πι­στός. Παίρ­νει τό λόγο καί λέ­ει στό Γέ­ρον­τα: ”Γέροντα, δέν θά κά­νω­με προ­σευ­χή;”. Καί ὁ Γέ­ρον­τας ἤ­ρε­μα τοῦ ἀ­παν­τᾶ:....

Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης: Δέν θέλει τήν ἐξομολόγηση ὁ διάβολος – Κοινωνᾶμε, ἀλλά δέν κοινωνᾶμε

«Δέν θέλει τήν ἐξομολόγηση ὁ διάβολος»

Μιά δαι­μο­νι­σμέ­νη ὁ­μο­λο­γοῦ­σε: “Ὅ­ταν ἤ­μουν 13 χρο­νῶν, ἔ­βο­σκα τά γε­λά­δια σέ μιά ρε­μα­τιά καί ἐ­κεῖ βλαστή­μη­σα τόν Χρι­στό καί τόν ἀν­τί­χρι­στο καί δαι­μο­νί­στη­κα, μπῆ­κε μέ­σα μου δαί­μο­νας. Ἀ­πό τό­τε δέν εἶμαι κα­λά. Παν­τρεύ­τη­κα καί μέ πῆ­γε ὁ ἄν­τρας μου στήν Ἀγ­γλί­α, στήν Γερ­μα­νί­α, σέ ὅ­λους τούς για­τρούς. Οἱ για­τροί δέν βρῆ­καν τί­πο­τα. Δέν ξέ­ρουν ὅ­τι ἔ­χω δαί­μο­να. Τώ­ρα, μέ ἔ­φε­ρε καί σέ σέ­να”.

Τούς εἶ­πα, “ἐ­ξο­μο­λό­γη­ση καί θεί­α Κοι­νω­νί­α” καί φώ­να­ξε τό δαι­μό­νιο: “Ἐ­σύ δέν τά λές κα­λά! Ἐ­κεῖ­νος ὁ ἄλ­λος ὁ πα­πάς (ἕ­νας ἄλ­λος Ἱ­ε­ρέ­ας ἐξ ἐγ­γά­μων πού εἶ­χαν πά­ει πρω­τύ­τε­ρα) τά λέ­ει κα­λύ­τε­ρα. Μό­νο μεταλα­βιά (θεί­α Κοι­νω­νί­α), δέν χρει­ά­ζον­ται δι­α­βά­σμα­τα (ἐ­ξο­μο­λό­γη­ση) “.

"Εἴ­δα­τε, ἀ­δελ­φοί μου, πώς δέν τήν θέ­λει τήν ἐ­ξο­μο­λό­γη­ση ὁ δι­ά­βο­λος καί ὅ­τι ἡ θεί­α Κοι­νω­νί­α δί­χως ἐ­ξομο­λό­γη­ση δέν ὠ­φε­λεῖ σέ τί­πο­τα".

«Κοινωνᾶμε, ἀλλά δέν κοινωνάμε»
Μιά κυ­ρί­α ἀ­πό ἕ­να χω­ριό, ἦρ­θε πρίν με­ρι­κά χρόνια νά μέ δῆ. Μοῦ εἶ­πε ὅ­τι ἦρ­θε στίς Ρο­βι­ές στό πανηγύρι καί κα­τά τό ἔ­θος κοι­νώ­νη­σε. Ὅμως, ἐ­νῶ κα­τά­πι­ε τό “ζμί” (ζουμί–αἷ­μα Κυ­ρί­ου), τό “κοψί­δι” (ψίχα–σῶ­μα Κυ­ρί­ου) ἔ­μει­νε κά­τω ἀ­πό τήν γλῶσσα καί δέν μπο­ροῦ­σε νά τό κα­τα­πι­ῆ. Πή­γα­νε σέ ἕ­να σπίτι, τούς κέ­ρα­σαν κα­φέ καί πα­ξι­μά­δι, τά ἔ­φα­γε, ἀλ­λά τό κομ­μα­τά­κι δέν κα­τέ­βαι­νε. Τό εἶ­πε στήν γειτόνισ­σα καί τήν πα­ρα­κά­λε­σε νά τό σκουν­τή­ση μέ τό χέ­ρι της. Φύ­γα­νε ἀ­πό τίς Ρο­βι­ές. Στόν δρό­μο εἴχα­νε ψω­μί καί τυ­ρί καί φά­γα­νε σέ μιά πη­γή πού στα­μα­τή­σα­νε. Αἰ­σθάν­θη­κε ὅ­τι...

Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης: ὁ θεῖος Ἰωάννης ὁ Ρῶσσος πρό ἡμερῶν εἶχε πεῖ ὅτι «νομίζουν πώς κοιμᾶμαι μέσα στή λάρνακα, πεθαμένος ἤ ὅτι εἶμαι νεκρός. Ἐγώ ὅμως εἶμαι ζωντανός...»

Ποιός εἶναι ὁ σκοπός ὕπαρξης τῶν Ἁγίων Λειψάνων στήν Ὀρθοδοξία μας καί πῶς μποροῦμε νά σταθοῦμε καί νά ἀξιοποιήσουμε τήν ἰαματική τους Χάρη καί εὐλογία. Συνέντευξη μέ τόν Ἅγιο Ἰάκωβο Ἰάκωβο Τσαλίκη, προηγούμενο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Δαυίδ Εὐβοίας και τόν πατέρα Κωνσταντῖνο Στρατηγόπουλο.

Ἀκοῦστε τὴν καταπληκτικὴ συνομιλία…

Ἅγιος Ἰάκωβος: «Νὰ νηστεύετε παιδιά μου....»

Ἀναφερόμενος ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος στὸ θέμα τῆς νηστείας μεταξὺ ἄλλων ἔλεγε καὶ τὰ ἑξῆς (ἐπὶ λέξει): 

«Ἡ νηστεία εἶναι ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ. Γι΄ αὐτὸ καὶ μεῖς νὰ νηστεύουμε παιδιά μου. Δὲ μ' ἔβλαψε ἡ νηστεία μέχρι σήμερα ποὺ εἶμαι 70 χρονῶν. Ἡ μητέρα μου μ' ἔμαθε νηστεία παδιόθεν. Δὲν κάνω τὸν ὑποκριτὴ ὅτι, παιδιά μου, νηστεύω, ἀλλὰ αὐτὰ μὲ δίδαξαν οἱ γονεῖς μου καὶ μέχρι σήμερα αὐτὰ τηρῶ, τέκνα μου. Δὲν μὲ ἔβλαψε ποτὲ ἡ νηστεία κι ἂς ἔχω ἀσθένειες πάνω μου...

Εἶπαν οἱ γιατροὶ καὶ οἱ Ἐπίσκοποι: Ἡ νηστεία κι αὐτὴ ἡ λιτοδίαιτα πολὺ ὠφελοῦν τὸν ἄνθρωπο. Ἐφόσον ὠφελεῖ ὅταν ὁ γιατρός, μὲ συγχωρεῖτε, μᾶς λέει: πέντε μέρες πάτερ μου, δὲ θὰ πιεῖς νερὸ οὔτε μία σταγόνα, γιὰ νὰ κάνουμε μία θεραπεία, νὰ δοῦμε τὸ σῶμα σου τί ἔχει. Λοιπὸν πέντε μέρες ἄντεξα. Πολὺ καλὸ μὲ εἶχε κάνει. Ε, πόσο μᾶλλον ὠφελεῖ ὅταν νηστεύουμε γιὰ τὴν ψυχή μας! Ἀλλὰ καὶ στὸ σῶμα αὐτὸ κατοικεῖ ψυχὴ ἀθάνατος. Γι' αὐτὸ ἂς....

Ἅγιος Γέροντας Ἰάκωβος Τσαλίκης (22 Νοεμβρίου †)

Ὁ μακαριστός ἅγιος π. Ἰάκωβος Τσαλίκης γεννήθηκε στίς 5 Νοεμβρίου τό 1920 στό Λίβισι τῆς Μ. Ἀσίας. Τά παιδικά του χρόνια ἦταν πολύ δύσκολα, καθώς στήν περιοχή κυριαρχοῦσαν οἱ Τοῦρκοι. Ὅταν ἦταν δύο ἐτῶν δόθηκε διαταγή ὅλοι οἱ Λιβισιανοί νά φύγουν ἀπό τήν περιοχή.

Περίπου 2000 γυναικόπαιδα καί γέροι (μιά καί ὅλοι οἱ ἄντρες εἶχαν ὁδηγηθεῖ αἰχμάλωτοι σέ καταναγκαστικά ἔργα-μαζί καί...

Ἡ τελευταία μέρα τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου ἐν Εὐβοίᾳ († 21/11/1991)

Ὁ μακαριστὸς γέροντας Ἰάκωβος ἀγρύπνησε ἀποβραδὶς μὲ προσευχή. Μὰ ὁ ἐξουθενωμένος δὲ λησμόνησε καὶ τοὺς πονεμένους. Διάβασε τὰ τελευταία γράμματα καὶ ἀπάντησε περίπου σὲ δεκαπέντε. Παρηγόρησε, συμβούλεψε κατὰ περίπτωση. 21 τοῦ Νοέμβρη. Ξημερώνοντας θὰ γιόρταζε τὰ Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου. Ἑτοιμαζόταν ὅλη τὴ νύχτα, θὰ κατέβαινε. Κανονικὰ δὲ θὰ ‘πρεπε, μὰ τὸ ἤθελε πολύ. Τόσο πολὺ ποὺ τίποτα δὲν μποροῦσε νὰ τὸν ἀποκλείσει ἀπὸ τὴν τελευταία του Θεία Κοινωνία. Μὲ κόπο κατέβηκε, σκοτάδι ἀκόμα, στὴν Ἀκολουθία. Μερικοὶ μοναχοὶ πρόσεξαν μίαν ἄλλη διάθεση στὸ πρόσωπο τοῦ Γέροντα. Ἱλαρότητα ὑπέρμετρη, ἀγάπη ξεχείλιζε ὁλόκληρος, τὸ ἀγγελικό του χαμόγελο ἀτέλειωτο. Ἔγινε ἡ Ἀκολουθία. Ἔψαλε γονατιστὸς τόσο ἄνετα καὶ ἀναστάσιμα, λὲς καὶ δὲν ἦταν ἄρρωστος.

Ἡ θεία φωνὴ του γέμιζε τὸ ναό, ἐξαίσια μελωδία, λὲς καὶ ψέλνανε πολλοὶ ἄγγελοι μαζί. 

Στὶς 10 ἡ ὥρα ἐξομολόγησε τὸν ἁγιορείτη διάκονο Γεννάδιο, στὸν ὁποῖο εὐχάριστα μὰ σταθερὰ εἶπε μεταξὺ ἄλλων:

- Καλὰ ποὺ ἦρθες, νὰ εἶσαι ποὺ θὰ μὲ ἀλλάξετε, μὴ φεύγεις.

Ὁ διάκος διαμαρτυρήθηκε μὲ διάφορα λόγια γιὰ τὰ περὶ θανάτου τοῦ Γέροντα, μὰ ἐκεῖνος ἐπέμενε. 

Τελειώνοντας τὴν ἐξομολόγηση ἔδειχνε κουρασμένος, ἀλλὰ διατηροῦσε χαρμόσυνη διάθεση. Σηκώθηκε, πῆρε ἀπὸ τὸ χέρι τὸ διάκο καὶ βγήκανε ἀπὸ τὸ ἐκκλησάκι. Προχώρησαν, κατεβήκανε...

Ὁ Ὅσιος Ἰάκωβος καὶ οἱ θαυμαστὲς ἐμπειρίες τὴν ὥρα τῆς Θείας Λειτουργίας μὲ ἀγγέλους καὶ ἀρχαγγέλους!

Ὁ μακαριστὸς ἡγούμενος τοῦ "Oσίου Δαβίδ, Ἅγιος Γέροντας Ἰάκωβος Τσαλίκης (†1991), ζοῦσε θαυμαστὲς ἐμπειρίες σ’ ὅλες τὶς ἱερὲς ἀκολουθίες, μὰ ἰδιαίτερα τὴν ὥρα τῆς Θείας Λειτουργίας.

Ὅταν λειτουργοῦσε, ἔλαμπε ἀπὸ καθαρότητα καὶ μεγαλοπρέπεια. Συχνά, στὴν Μεγάλη Εἴσοδο ἢ στὴν ἁγία Πρόθεση, τὸν ἔβλεπαν νὰ μὴν πατάει στὸ ἔδαφος, ἀλλὰ νὰ στέκεται καὶ νὰ βαδίζει στὸν ἀέρα.

Πολλὲς φορὲς ἀντίκριζε πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα ἀγγέλους καὶ ἀρχαγγέλους νὰ κρατοῦν τὸ Σῶμα τοῦ Κυρίου.

«Οἱ ἄνθρωποι», ἔλεγε, «εἶναι τυφλοὶ καὶ δὲν βλέπουν τί γίνεται μέσα στὸν Ναό, στὴν διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας».

Ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας Κοσμᾶς ποὺ δέν θύμιζε σέ καμμία περίπτωση Ἐπίσκοπο τῶν ἡμερῶν μας καθώς τό πνευματικό διαμέτρημά του ἦταν στά ἴχνη τῶν Ἁγίων Ἱεραρχῶν καί τό ἐκκλησιολογικό φρόνημά του ἀνέπαυε τίς συνειδήσεις τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν, ὡς Λειτουργός στό ἱερό Θυσιαστήριο εἶχε παροιμιώδη εὐλάβεια. Δέν θά ξεχάσω ποτέ τήν μαρτυρία τοῦ ἰδίου Ἐπισκόπου Αἰτωλίας Κοσμᾶ, ὅταν ὡς ἱερομόναχος συλλειτούργησε μέ τόν Ὅσιο Ἰάκωβο τόν ἐν Εὐβοίᾳ: "Καθώς βρισκόμουν κάποτε ἐν ὥρᾳ Θείας Λειτουργίας μέ τόν Ἅγιο Ἰάκωβο, ἀκούγονταν τά φτερά τῶν Ἀγγέλων πού συμμετεῖχαν στό φρικτό Μυστήριο! Γιά τόν Ἅγιο Ἰάκωβο βέβαια, τέτοια βιώματα ἦταν καθημερινό φαινόμενο"...

Ἅγιος Ἰάκωβος Tσαλικης: Ἡ θέση του γιὰ τὶς συμπροσευχες μὲ ἑτεροδόξους

«Ὅ­ταν ἔ­μει­νε γι­ά δι­α­νυ­κτέ­ρευ­ση στό Μο­να­στή­ρι ἕ­νας πα­πι­κός, ὁ Γέ­ρον­τας τοῦ φέρ­θη­κε μέ ἀ­γά­πη. Ὁ ἐ­πι­σκέ­πτης ἦ­ταν κα­λο­προ­αί­ρε­τος καί εἶ­χε πολ­λές ἀ­πο­ρί­ες. Ὁ Γέ­ρον­τας τοῦ ἐ­ξη­γοῦ­σε μέ κα­λωσύ­νη καί πρα­ό­τη­τα. Τό­τε τό Μο­να­στή­ρι δέν εἶ­χε τήν με­γά­λη τρά­πε­ζα πού ἔ­χει τώ­ρα, καί ἔ­τρω­γαν ὅ­λοι μα­ζί (μο­να­χοί, κλη­ρι­κοί, λα­ϊ­κοί) σέ μι­ά μι­κρή τράπε­­ζα (τρα­πε­ζα­ρί­α) στό ἰ­σό­γει­ο, δί­πλα στή βρύ­ση. Εἶ­χαν προ­πο­ρευ­θῆ ὅ­λοι οἱ ἄλ­λοι. Κά­θησαν στήν τρά­πε­ζα καί πε­ρί­με­ναν τόν Γέ­ρον­τα. Ὅ­ταν μπῆ­κε ὁ Γέ­ρον­τας μέ­σα, ὅ­λοι ση­κώ­θη­καν ἀ­πό σε­βα­σμό ἀλ­λά καί γι­ά νά γί­νη ἡ συ­νη­θι­σμέ­νη προ­σευ­χή τῆς τρα­πέ­ζης. Ὁ Γέ­ρον­τας κά­θησε, εἶ­πε καί στούς ἄλ­λους νά κα­θή­σουν, ἔ­κα­νε τό σταυ­ρό του καί ἄρ­χι­σε νά τρώ­η. Ὁ πα­πι­κός ἦ­ταν πι­στός. Παίρ­νει τό λόγο καί λέ­ει στό Γέ­ρον­τα: ”Γέροντα, δέν θά κά­νω­με προ­σευ­χή;”. Καί ὁ Γέ­ρον­τας ἤ­ρε­μα τοῦ ἀ­παν­τᾶ:....