ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

5 Μαΐ 2016

Γενοκτονία:Ὑπονόμευση στὸ ἐσωτερικό, Ἀναγνώριση στὸ ἐξωτερικό

Τοῦ Θεοφάνη Μαλκίδη 
Ἡ πρόσφατη ἀναγνώριση τῆς Γενοκτονίας τῶν προγόνων μας ἀπὸ τὴν πολιτεία τῆς Δυτικῆς Βιρτζίνια τῶν ΗΠΑ καὶ τῆς πόλης τοῦ Τορόντο στὸν Καναδὰ ἀποτελεῖ μία ἀκόμη σημαντικὴ ἡμέρα γιὰ τὰ θύματα τοῦ μαζικοῦ ἐγκλήματος, τοὺς ζῶντες ἀπογόνους τους, τὰ ἑκατομμύρια Ἕλληνες καὶ τὶς Ἑλληνίδες σὲ ὅλο τὸν κόσμο, ἀποτελεῖ μία σπουδαία ἡμερομηνία γιὰ τοὺς ἀνιδιοτελεῖς ἀγωνιστὲς Ἕλληνες καὶ Φιλέλληνες. 
Τὸ ψήφισμα ἀποτελεῖ μία ἀκόμη ἐπιτυχία, μία ἀκόμη ἐπιβράβευση τοῦ ἔντιμου καὶ σοβαροῦ ἀγώνα, ἐπιτυχία ἡ ὁποία ἔρχεται σὲ μία δύσκολη περίοδο. Σὲ μία συγκυρία ὅπου το μόνο ποὺ ἀκούγεται εἶναι ἀριθμοί. Στὴν ἑλληνικὴ ὅμως παράδοση, ὑπάρχουν καὶ οἱ λέξεις, ποὺ γίνονται σύμβολα, ἀγῶνες, ταυτότητα. Αὐτὴ ὅπου ὅπως λέει ὁ Νίκος Καζαντζάκης ποὺ κατέγραψε τὸ δράμα τῶν ξεριζωμένων Ἑλλήνων κατὰ τὴ διάρκεια τῆς....

Ἡ προδοσία τοῦ Χριστοῦ ἐν ὀνόματι τῆς ἀγάπης*.

* Ὅπως ἀγάπης ὑπὲρ τῶν ἀνθρώπινων δικαιωμάτων, τῆς παγκόσμιας εἰρήνης, τῆς προστασίας τοῦ περιβάλλοντος.
To Βασίλειου Εὐσταθίου    
Δρ. Φυσικοῦ, πτ. ΕΚΠΑ Κ.Θεολογίας                                
Ἡ ἀλείψασα μὲ μύρο τὸν Κύριο καὶ ἡ ἀντίδραση τοῦ Ἰούδα. 
Λίγες μέρες πρὶν τὴν προδοσία τοῦ Κυρίου, τὴν ὥρα ἐκείνη πού ἡ Μαρία Τὸν μύρωνε («ἡ οὒν Μαρία, λαβοῦσα λίτραν μύρου νάρδου πιστικῆς πολυτίμου, ἤλειψε τοὺς πόδας τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἐξέμαξε ταῖς θριξὶν αὐτῆς τοὺς πόδας αὐτοῦ•», Ἰω. 12, 3 - βλέπε στὸ τέλος Μετάφραση 1), ὁ Ἰούδας μίλησε γιὰ τὴν ἀγάπη πρὸς τοὺς φτωχούς: «λέγει οὒν εἷς ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, Ἰούδας Σίμωνος  Ἰσκαριώτης, ὁ μέλλων αὐτὸν παραδιδόναι• “διατὶ τοῦτο τὸ μύρον οὐκ ἐπράθη τριακοσίων  δηναρίων καὶ ἐδόθη πτωχοῖς; ”»,  Ἰω. 12, 4-5 (Μτφρ. 2). Ἔτσι, μὲ τὴν πρόφαση τῆς ἀγάπης πρὸς τοὺς φτωχούς, στὸ ὄνομα αὐτῆς, ὁ Ἰούδας ἔκφραζε τὴν ἀγανάκτηση πού ἔκρυβε πρὸς τὸν διδάσκαλό του, καὶ ἦταν ἀδύνατο νὰ τὴν ἐκφράσει εὐθέως καὶ ἀπροκάλυπτα ὡς ἄδικη πού ἦταν, ἀντὶ τῆς εὐχαριστίας του σὲ Ἐκεῖνον πού τοῦ ὄφειλε εὐγνωμοσύνη, καὶ ἡ θάλασσα τῆς κακίας μέσα στὴν ὁποία πνιγόταν δὲν τοῦ ἐπέτρεπε νὰ ἀνασάνει καὶ νὰ τὴν ἀποδώσει αὐτήν. Καὶ ὄχι μόνο δὲν μποροῦσε νὰ εὐχαριστήσει ὁ ἴδιος τὸν Εὐεργέτη του, ἀλλὰ οὔτε καὶ ἄντεχε νὰ τὸν εὐχαριστοῦν οἱ ἄλλοι, καὶ γιὰ αὐτὸ ἡ ἐνέργεια τῆς Μαρίας νὰ μυρώσει τὸν Κύριο, ὡς Σωτήρα τοῦ ἀδελφοῦ της, πού τὸν ἀνάστησε ἐκ τῶν νεκρῶν πρὶν ἀπὸ λίγο καιρό, καὶ ὡς Κύριο καὶ Λυτρωτή της, πού....

4 Μαΐ 2016

Νέο βιβλίο: Τῶν Ἁγίων ἡ Βοήθεια



ΜΟΛΙΣ κυκλοφόρησε τὸ πρωτότυπο Βιβλίο "ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ Η ΒΟΗΘΕΙΑ" μὲ 400 σχεδὸν περιπτώσεις καὶ ἀνάγκες τῆς ζωῆς μας. Στὸ   βιβλίο αὐτὸ  παρατίθεται ὁ συγκεκριμένος κάθε φορᾶ προστάτης Ἅγιος, τὸ ἀπολυτίκιον-προσευχή του μὲ τὸ ὁποῖο τοῦ ἀναφερόμαστε   καὶ λίγα λόγια ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη βιοτή του. Θὰ τὸ βρεῖτε σὲ ὅλα τα Βιβλιοπωλεῖα.

π.Διονύσιος Ταμπάκης-Ναύπλιον

3 Μαΐ 2016

Γέρων Γεώργιος: Ὁ Ἀναστημένος Χριστὸς ὁ καλύτερος φίλος μας

Προσφυγικο , οἰκονομικὴ κρίση, ὁμοφυλοφιλία, νέες ταυτότητες

Ἐδῶ καὶ πολὺ καιρὸ παρακολουθοῦμε  ὅλοι μας μὲ μεγάλη   στενοχώρια, θλίψη καὶ ἀνησυχία  δυσάρεστες εἰδήσεις, εἰκόνες πόνου καὶ παραβατικότητας  ποὺ μεταδίδονται ἀπὸ τὰ ΜΜΕ σχετικὲς μὲ τοὺς πρόσφυγες καὶ τοὺς οἰκονομικοὺς  μετανάστες ποὺ καταφθάνουν κάθε μέρα στὴ Πατρίδα μας. Βλέπουμε  ἄναυδοι καὶ ἀνήμποροι τὴν δυσκολία,  τὴν  ἀνεπάρκεια,τὴν ἀνικανότητα καὶ τὴν ἀτολμία τοῦ Κράτους νὰ ἀντιμετωπίσει τὸ πρόβλημα ποὺ προέκυψε. Ἀκούσαμε ἐμβρόντητοι τὶς γελοῖες δηλώσεις τῆς πρώην ἁρμοδίας (!) ὑπουργοῦ μας ὅτι αὐτοὶ λιάζονται στὶς πλατεῖες, καὶ δὲν τὴν ἐνδιαφέρει τί θὰ γίνουν. Παρόμοια ''ἀνθρωπιστικὴ'' φιλοσοφία ἔχει καὶ  ὁ ἀντικαταστάτης τῆς δίδοντας ἔτσι  τὸ σύνθημα στοὺς κάθε εἴδους λαθρομετανάστες ὅτι ἡ Ἑλλάδα εἶναι ξέφραγο ἀμπέλι, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ καταφθάνουν ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὸ  Μαρόκο (!) οἰκονομικοὶ μετανάστες, μέσω Τουρκίας καὶ νὰ ἀποβιβάζονται στὰ νησιά μας, τὴ στιγμὴ ποὺ....

2 Μαΐ 2016

π. Κωνσταντῖνος Στρατηγόπουλος: «Ἡ Σταύρωσις»

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου,
ἀπό τήν ἱστοσελίδα floga.gr, στά πλαίσια τῶν μαθημάτων ἁγιογραφίας 
τῶν Ἁγίων εἰκόνων τῆς Ὀρθοδοξίας μας, πού ἔγινε τήν Παρασκευή 17-2-2006.
Νά δοῦμε σήμερα τήν εἰκόνα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ μας.
Α. Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΚΑΘΟΔΟΥ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΟΝ ΑΔΗ
Ἡ εἰκόνα τῆς Ἀναστάσεως στή δική μας ἁγιογραφία ἀπεικονίζεται ὡς ἡ νίκη τοῦ Χριστοῦ πάνω στόν Ἅδη, ὡς Κάθοδος στόν Ἅδη, γιατί τό γεγονός τό λειτουργικό τῆς νίκης πάνω στό θάνατο, λειτουργεῖται ἅμα τῷ θανάτῳ τοῦ Χριστοῦ πάνω στό Σταυρό. Πῆρε ἀνθρώπινη μορφή καί μόνος Του δέχεται θάνατο, πού σημαίνει ὅτι χωρίζεται ἡ ψυχή ἀπό τό σῶμα, ὅπως συμβαίνει στό...

Ὅσιος Παΐσιος: «Οἱ Καθολικοί πᾶνε σιγά-σιγὰ νὰ κουτσουρέψουν τούς Ἁγίους, ὁ Ἅγιος Γεώργιος λένε ὅτι εἶναι μύθος»

Πόσο ἔχουν ἐπιδράσει οἱ Προτεστὰντες, οἱ Καθολικοί! Τὸ ἄθεο πνεῦμα πόσο μπῆκε στὸν Καθολικισμό! Οἱ Καθολικοί πᾶνε σιγά-σιγὰ νὰ κουτσουρέψουν τούς Ἁγίους. «Ἡ Ἁγία Αἰκατερίνη, λένε, δὲν ἦταν μεγάλη Ἁγία• ἕνας μικρός βασιλίσκος ἦταν ὁ πατέρας της. Ὁ Ἅγιος Νικόλαος ἦταν μικρός Ἅγιος. Ὁ Ἅγιος Γεώργιος μύθος. Ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαήλ δὲν ὑπῆρχε• ἦταν μία παρουσία τοῦ Θεοῦ. Τὸ ἴδιο καὶ ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριήλ». Μετά θὰ ποῦν: «Ὁ Χριστός δὲν εἶναι Θεός• ἦταν μόνον ἕνας δάσκαλος μεγάλος». Μετά θὰ προχωρήσουν καὶ ἄλλο: «Ὁ Θεὸς εἶναι μία δύναμη».
Καὶ μετά θὰ ποῦν: «Ὁ Θεὸς εἶναι ἡ φύση»! ἐνῶ ὑπάρχουν γεγονότα χειροπιαστὰ, Προφῆτες, προφητεῖες, τόσο ζωντανά θαύματα, φθάνουν καὶ μερικοί δικοί μας στὸ σημεῖο νὰ...

1 Μαΐ 2016

Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ: «Nεωτεριστικά ἀνοίγματα στόν ἐκκλησιαστικό χῶρο πρός τούς ἀλλοδόξους καί ἀλλοθρήσκους, ἔκγονα τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ»

ΠΑΣΧΑΛΙΟΣ ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 
«Χαίρετε. Μή φοβεῖσθε˙ ὑπάγετε ἀπαγγείλατε τοῖς ἀδελφοῖς μου, ἵνα ἀπέλθωσιν εἰς τήν Γαλιλαίαν, κἀκεῖ με ὄψονται»  (Ματθ.κη' 9-10) 
Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί καί Συλλειτουργοί, Ἀδελφοί μου Χριστιανοί, Τέκνα μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!
Ὁ Ἀναστάς Κύριος καί Θεός, μας εὐθύς μετά τήν ἔνδοξη τριήμερη Ἀνάστασί Του, ἀπευθυνόμενος στίς ἅγιες Μυροφόρες γυναῖκες, τίς εὐαγγελίστριες τοῦ χαρμοσύνου μηνύματος τῆς Ἀναστάσεως πρός τούς ἁγίους Μαθητάς καί Ἀποστόλους Του, τίς προσφώνησε μέ τόν θερμό Ἀναστάσιμο χαιρετισμό˙ «Χαίρετε». Καί ἀφοῦ ἐγαλήνευσε τίς πονεμένες καί φοβισμένες καρδιές τους μέ τήν ἀνείπωτη Ἀναστάσιμη πνευματική χαρά, τίς παραγγέλλει λέγοντας (τά παραθέτουμε σέ ἀπλῆ γλῶσσα): «Μή φοβεῖσθε. Πηγαίνετε καί ἀναγγείλατε στούς ἀδελφούς μου, τούς ἀγαπημένους Μαθητάς καί Ἀποστόλους μου, νά πορευθοῦν στήν Γαλιλαία καί ἐκεῖ θά μέ συναντήσουν».
Μέ τήν παράθεσι τοῦ Εὐαγγελικοῦ κειμένου σέ ἁπλῆ γλῶσσα διαπιστώνουμε, ἀδελφοί μου, ὅτι τόσον ὁ Ἀναστάς ἐκ τῶν νεκρῶν καί θριαμβεύσας κατά τοῦ θανάτου Κύριος καί Θεός μας, ὅσον καί ὁ Ἄγγελος τοῦ Θεοῦ πιό πρίν, μετέδωκαν τό χαροποιό μήνυμα τῆς...

Κόκκινες πατάτες ἀντὶ γιὰ κόκκινα αὐγὰ ἔβαφε ἡ συνοδεία τῶν νηστευτῶν τοῦ Χατζη-Γεώργη τοῦ Ἀθωνίτη

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου: «Γέρων Χατζη-Γεώργης ὁ Ἀθωνίτης 1809-1886» Ἅγιον Ὅρος, ἔκδοση Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Μοναζουσῶν “Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος” Σουρωτὴ Θεσσαλονίκης.
«Παρόλο ποὺ ἦταν πολλὰ μικρὰ παιδιὰ στὴν Συνοδεία του, ὄχι μόνο δὲν δημιουργοῦσαν δυσκολία στὸ αὐστηρὸ Χατζη-Γεωργιάτικο τυπικό, ἄλλα ἀντιθέτως οἱ μικροὶ ξεπερνοῦσαν τοὺς μεγάλους στὴν ἄσκηση. Ἐν ὄλω ἦταν τριάντα ἀδελφοί. Εἶχαν φτάσει μέχρι πενήντα στὸ κελὶ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου καὶ Ἁγίου Μηνᾶ.
Μέσα στὴν Συνοδεία του, πάντα θὰ εἶχε ἔξι-ἑπτὰ μικροὺς ἀπὸ Μοναστήρια ἢ ἀπὸ ἄλλες Συνοδεῖες, μέχρι νὰ βγάλουν τὰ πραγματικὰ γένια καὶ τὰ πνευματικὰ φτερὰ κοντὰ στὸν Ἅγιο Γέροντα. Ἐπειδὴ ἦταν πολὺ θερμὴ ἡ πνευματικὴ ἀτμόσφαιρα τοῦ Χατζη-Γεώργη, διάχυτη ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, καὶ θερμαίνονταν οἱ Πατέρες πνευματικά, ἑπόμενο ἦταν νὰ μὴν τοὺς χρειάζονταν πολλὲς ὑλικὲς τροφὲς καὶ θερμίδες. Ἡ συνηθισμένη τους  τροφὴ  ἤταν  ξηροὶ  καρποὶ  καὶ  μέλι.  Ἀρτύσιμα  ποτὲ  δὲν ἔτρωγαν, οὔτε καὶ λαδερά. Τό δὲ Πάσχα, ἀντὶ γιὰ αὐγά, ἔβαζαν πατάτες καὶ τὶς ἔβαφαν κόκκινες. Όλες τὶς Ἅγιες ἥμερες, οἱ ΧατζηΓεωργιάτες τὶς χαίρονταν πνευματικὰ καὶ ὄχι μὲ καλὰ φαγητά. Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ τοὺς δυνάμωνε καὶ σωματικὰ καὶ ἦταν ὑγιέστατοι. Ἐὰν καμιὰ φορᾶ κρυολογοῦσε ἕνας ἀδελφός, θέρμαινε λίγο τὸν φοῦρνο  ὁ  Γέροντας  καὶ  ὄταν  ταπεινωνόταν  ἡ  θερμοκρασία, δοκίμαζε μὲ τὸ χέρι του, καὶ τότε ἔμπαινε μέσα ὁ κρυολογημένος ἀδελφὸς καὶ γινόταν καλά. Ἐὰν πάλι τύχαινε νὰ πάθει κάτι ἄλλο, τόν  ἔβαζε  μπροστὰ  στὸ  προσκυνητάρι,  καὶ  ἔκαναν  ὁλονύκτια προσευχή, παρακαλοῦσαν τὴν Παναγία, καὶ στὸ τέλος τῆς...

30 Απρ 2016

Ἅγιον Φῶς: Τὸ θαῦμα ἐπαναλαμβανόμενο εἰς τοὺς αἰῶνες!


ΔΕΙΤΕ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΠΟΥ ΜΕΤΑΔΙΔΟΥΝ ΤΑ ΔΙΕΘΝΗ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΑ ΕΙΔΗΣΕΩΝ...

Ἀφοῦ ξύνεστε στὴν γκλίτσα τῶν ΟΥΚ, σύντομα τὸ Χριστὸς Ἀνέστη μέσα στὴν ΑΓΙΑ-ΣΟΦΙΑ

Γράφει  ὁ Δρ. Κωνσταντῖνος Βαρδάκας
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ  ΕΛΛΑΔΑ - ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ
Ὁ λίθος τῶν μνημονίων καὶ τῶν δόλιων  ἐνεργειῶν ποὺ σφράγισαν τὰ τελευταία χρόνια τῆς θλιβερῆς καθημερινότητας σύντομα θὰ μετακινηθεῖ γιὰ νὰ λάμψει ΦΩΣ ἀπὸ τὴν ἀδικημένη Πατρίδα μας.
¨Ἡ Τουρκία μὲ τὶς NAVTEX 326/16 καὶ 327/16 ἀνακοίνωσε τὴν διεξαγωγὴ ἀσκήσεων μὲ πυρὰ σὲ θαλάσσια περιοχὴ Ἀνατολικά τῆς Ρόδου τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ 29 Ἀπριλίου καὶ τὴν Δευτέρα τοῦ Πάσχα 2 Μαΐου! Ἡ Ἄγκυρα …μᾶς ἀφήνει νὰ κάνουμε Πάσχα τὴ Κυριακή! Χωρὶς αὐτὸ νὰ...

Μητροπολίτης Αἰτωλίας Κοσμᾶς: «Οἱ οἰκουμενισταὶ πολεμοῦν μὲ πάθος τὸν Ἀναστάντα, τὴν ὀρθόδοξο ἀλήθειά Του»

Φωτογραφία:
«Ῥωμαίικου Ὁδοιπορικοῦ»
Ποιμαντορικὴ Ἐγκύκλιος Πάσχα 2016
Προς  τον ἱερὸν κλῆρον, τὶς μοναστικὲς ἀδελφότητες καὶ τὸν εὐσεβῆ λαὸ τῆς  καθ’  ἠμᾶς  θεοσώστου Ἱεράς  Μητροπόλεως
«Ἐγὼ εἰμὶ ὁ πρῶτος καὶ ὁ ἔσχατος καὶ ὁ ζῶν, καὶ ἐγενόμην νεκρὸς καὶ ἰδοὺ ζῶν εἰμὶ εἰς τοὺς αἰώνας τῶν αἰώνων καὶ ἔχω τὰς κλεῖς τοῦ θανάτου καὶ τοῦ ἅδου…» (Ἀποκ. α , 17-18).
Αὐτὲς τὶς αἰώνιες ἀλήθειες ἀπεκάλυψε καὶ ἐφανέρωσε ὁ Ἀναστᾶς Κύριος στὸν Εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη, ὅταν ὁ ἅγιος Ἀπόστολος ἦταν ἐξόριστος στὴν Πάτμο «διὰ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου καὶ τὴν μαρτυρίαν Ἰησοῦ Χριστοῦ» (στ. 9), προσφέροντάς του τὰ τοῦ ἱεροῦ βιβλίου τῆς Ἀποκαλύψεως.
Μή φοβᾶσαι Ἰωάννη, τοῦ εἶπε: Ἐγὼ εἶμαι ὁ πρῶτος, διότι αἰωνίως ὑπάρχω, ἀλλὰ καὶ ἔσχατος, διότι θὰ εἶμαι πάντοτε. Εἶμαι Ἐκεῖνος ποὺ ζεῖ διαρκῶς, εἶμαι ἡ ταυτοζωή. Καὶ ἔγινα νεκρός, διότι ὅπως εἴδατε ἀπέθανα ὡς ἄνθρωπος γιὰ τὴ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. Ὅμως παρὰ τὸν θάνατό μου, ζῶ εἰς τοὺς αἰώνας τῶν αἰώνων.
Δέν ἀπέθανα διότι ἤθελαν οἱ ἐχθροί μου, οἱ σταυρωταί μου. Δὲν σταυρώθηκα ἐπειδὴ οἱ ἄρχοντες τῶν Ἑβραίων μὲ κατεδίκασαν στὸν θάνατο καὶ ὁ Ρωμαῖος ἡγεμὼν ἐθεώρησε τὴν καταδίκη μου. Ὅλα αὐτὰ μποροῦσα νὰ τὰ ἀπομακρύνω, νὰ τὰ διαλύσω, νὰ τὰ ἀποτρέψω.
«Ἐγενόμην νεκρὸς» ἑκουσίως, διότι ὁ Ἴδιος τὸ θέλησα, κινούμενος ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὸν πεσόντα ἄνθρωπο. Αὐτὸ ἦταν καὶ τὸ θέλημα τοῦ Οὐρανίου Πατρός, αὐτὸ χάρισε τὴ σωτηρία καὶ τὴ λύτρωσι στὸν κόσμο. Τὸ θέλησα καὶ «ἐγενόμην νεκρός», τὸ θέλησα καὶ ἐφώναξα «τετέλεσται», τὸ θέλησα καὶ ἐνταφιάσθηκα ὡς κοινὸς ἄνθρωπος ἐν τῷ «καινῷ μνημείω». «Οὐδεὶς αἴρει...

Ἔτσι παραγράφονται ὅλα τὰ χρέη: μὲ δάκρυα! Καὶ θὰ δοῦμε τὴν ἄνοιξη νὰ πετάγεται κάτω ἀπ' τὰ μάρμαρα... Καὶ τὰ δένδρα νὰ ἀνθίζουν... Καὶ θὰ 'ρθεῖ ἡ Ἀνάσταση!

Ἀπόσπασμα ἀπὸ  τὸ βιβλίο "Ἐν μέσω κρίσης" τῆς Μαρίας Μουρζά τῶν Ἐκδόσεων "Ἄθως" 
Διατελοῦμεν ἐν μέσω κρίσης! Ἐκεί πού πρὸς στιγμὴν μένουμε ἐνεοὶ καὶ ἀποσβολωμένοι. Ἐκεί πού κόβουμε ταχύτητα, χαμηλώνουμε τοὺς τόνους καὶ ρωτᾶμε: Γιατί; Πῶς ἔγινε καὶ φτάσαμε στοῦ γκρεμοῦ τὸ χεῖλος; Ποιὸς εὐθύνεται γιὰ τὴ στραβοτημονιά; Ποιὸς θὰ χρεωθεῖ τὸ ἀτύχημα; Ποιὸς θὰ χρεωθεῖ τὴν ἐθνικὴ συμφορά;  Κοιτᾶς καὶ λές: Ποῦ εἶναι ἡ Ἑλλάδα μας; Ποῦ εἶναι οἱ Ἕλληνες; Ποῦ μᾶς πούλησαν; Ποιοὶ μᾶς ἀγόρασαν; Ποιοὶ θὰ δώσουν λόγο γιὰ τὴν ἀγοραπωλησία; Χιλιάδες ἀπελπισμένες κραυγὲς σὰ σεισμικὲς δονήσεις... Προεόρτια μεγάλου σεισμοῦ;
Διατελοῦμε ἐν μέσω κρίσης, βιώνοντας ἕνα σκληρὸ παιχνίδι, πίσω ἀπὸ τὴν πλάτη μας καὶ πάντα σὲ βάρος μας. Εἰσπράττουμε τὴν προδοσία σὰ γεύση ἀπὸ χῶμα, σὰν ὀργὴ καὶ σὰν ἀπελπιστικὴ διαπίστωση: βρισκόμαστε ὑπὸ ζυγόν! Καὶ ὁ πόνος τοῦ ζυγοῦ εἶναι τόσο δυνατὸς ὥστε ἄλλος γρήγορα καὶ ἄλλος ἀργὰ ξυπνᾶμε! Ξυπνᾶμε σὰν ἀπὸ βαρὺ ὕπνο. Μᾶς ξυπνάει ὁ ἥλιος τῆς νύχτας... Τὸ φῶς ποὺ γεννιέται ἀμέσως μετὰ ἀπ' τὸ πυκνότερο σκοτάδι. Μᾶς ξυπνάει καὶ βλέπουμε πὼς δὲν....

"Μὲ τὴν ἁμαρτία ὁ ἄνθρωπος ἔγινε θνητὸς καὶ πεπερασμένος· μὲ τὴν ἀνάσταση τοῦ Θεανθρώπου γίνεται ἀθάνατος καὶ αἰώνιος"

Τοῦ Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς
"Ἐγὼ εἶμαι ἡ Ἀνάσταση καὶ ἡ Ζωή"
Ἐὰν ὑπάρχει μιὰ ἀλήθεια στὴν ὁποία θὰ μποροῦσαν νὰ συνοψισθοῦν ὅλες οἱ εὐαγγελικὲς ἀλήθειες, ἡ ἀλήθεια αὐτὴ θὰ ἦταν ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ἀκόμη, ἐὰν ὑπάρχει μιὰ πραγματικότητα στὴν ὁποία θὰ μποροῦσαν νὰ συνοψισθοῦν ὅλες οἱ καινοδιαθηκικὲς πραγματικότητες, ἡ πραγματικότητα αὐτὴ θὰ ἦταν ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Μόνο στὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἐξηγοῦνται ὅλα τὰ θαύματά Του, ὅλες οἱ ἀλήθειές Του, ὅλα τὰ λόγια Του, ὅλα τὰ γεγονότα τῆς Καινῆς Διαθήκης.
Μέχρι τὴν ἀνάστασή Του ὁ Κύριος δίδασκε γιὰ τὴν αἰώνια ζωή, ἀλλὰ μὲ τὴν ἀνάστασή Του ἔδειξε ὅτι ὁ Ἴδιος ὄντως εἶναι ἡ αἰώνια ζωή. Μέχρι τὴν ἀνάστασή Του δίδασκε γιὰ τὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν, ἀλλὰ μὲ τὴν ἀνάστασή Του ἔδειξε ὅτι ὁ Ἴδιος εἶναι πράγματι ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν. Μέχρι τὴν ἀνάστασή Του δίδασκε ὅτι ἡ πίστη σ’ Αὐτὸν μεταφέρει ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν, ἀλλὰ μὲ....

Ἡ Ἀνάστασις τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ οἱ «ἀναστάσεις» τῶν θεῶν τῆς ἑλληνικῆς μυθολογίας

Γράφει ὁ Ἱερομόναχος Λουκᾶς Γρηγοριάτης
Τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ στὴν ἐκπομπὴ «Ὢ γλυκύ μου ἔαρ» τοῦ Κρατικοῦ Ραδιοφώνου ἐλέχθη μεταξὺ ἄλλων καὶ τὸ ἑξῆς σχόλιο, τὸ ὁποῖο ἀποδίδουμε ὅσο γίνεται πιὸ πιστά: «Ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἔπλεξε ἐγκώμια καὶ ψάλλει μὲ ἀπαράμιλλο λυρισμὸ τὸν θάνατο τοῦ Ἰησοῦ προσμένοντας τὴν ἀνάστασή του, γιατί διαθέτει πείρα αἰώνων μὲ τραγούδια καὶ ὕμνους γιὰ τὸ θάνατο καὶ τὴν ἀνάσταση προγενέστερων θεῶν: τοῦ Ζαγρέα Διόνυσου ἢ τοῦ Ἄδωνι. Ὅπως κάποτε ἡ Ἀφροδίτη τραγουδοῦσε τὸ νεκρὸ Ἄδωνι, ἔτσι καὶ ἡ Θεοτόκος τραγουδάει στὸν Ἰησοῦ τὸν ὕμνο "ὢ γλυκύ μου ἔαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον, ποὺ ἔδυ σου τὸ κάλλος"».
Μόνο ἀπορία καὶ λύπη μποροῦσε νὰ προκαλέσει ἡ συγκρητιστικὴ αὐτὴ ἑρμηνεία τῆς Χριστιανικῆς λατρείας τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς, ἑρμηνεία ἐπηρεασμένη ἀπὸ νεοπαγανιστικὲς ἀντιλήψεις.
Ἔχουμε παραλάβει ἀπὸ τοὺς εὐσεβεῖς γονεῖς καὶ πάππους μας νὰ ἑορτάζουμε μὲ ἰδιαίτερη κατάνυξη καὶ εὐλάβεια τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα τῶν Παθῶν τοῦ Κυρίου καὶ νὰ συνδέουμε τὶς εὐσεβεῖς παραδόσεις τῶν ἁγίων ἡμερῶν μὲ τὴν λατρεία στὸν Χριστό, τὸν Θεό μας ποὺ ἀπὸ ἀγάπη γιά μᾶς καὶ γιὰ νὰ οἰκονομήσει τὴν σωτηρία μας ἔγινε ἄνθρωπος, σταυρώθηκε, πέθανε καὶ....

Φώτης Κόντογλου: Χαρμολύπη ἢ τὸ Χαροποιὸν Πένθος

«Ταῦτα λελάληκα ὑμὶν ἴνα ἡ χαρὰ ἡ ἐμὴ ἐν ὑμὶν μείνη καὶ ἡ χαρὰ ὑμῶν πληρωθῆ» (Ἰω. ΙΕ’.11). «Ἡ γυνὴ ὅταν τίκτη, λύπην ἔχει, ὅτι ἦλθεν ἡ ὥρα αὐτής• ὅταν θὰ γεννήση τὸ παιδίον, οὐκέτι μνημονεύει τῆς θλίψεως, διὰ τὴν χαρὰν ὅτι ἐγεννήθη ἄνθρωπος εἰς τὸν κόσμον. Καὶ ὑμεῖς οὒν λύπην μὲν νῦν ἔχετε• πάλιν δὲ ὄψομαι ὑμᾶς καὶ χαρήσεται ὑμῶν ἡ καρδία, καὶ τὴν χαρὰν ὑμῶν οὐδεὶς αἴρει ἀφ’ ὑμῶν.» (Ἰω. ΙΣΤ’. 20).
Ἀληθινὴ κι’ ὄχι ψεύτικη χαρὰ νοιώθει μονάχα ὅποιος ἔχει τὸν Χριστὸ μέσα του, κ’ εἶναι ταπεινός, πράος, γεμάτος ἀγάπη. Ἀληθινὴ χαρὰ ἔχει μονάχα ἐκεῖνος ποὺ ξαναγεννήθηκε στὴν ἀληθινὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ... Κι’αὐτὴ ἡ ἀληθινὴ χαρὰ βγαίνει ἀπὸ καρδιὰ ποὺ πονᾶ καὶ θλίβεται γιὰ τὸν Χριστό, καὶ βρέχεται ἀπὸ τὸ παρηγορητικὸ δάκρυο τὸ ὁποῖο δὲν τὸ γνωρίζουνε οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι, κατὰ τὸν ἅγιο λόγο ποὺ εἶπε τὸ στόμα τοῦ Κυρίου : «Μακάριοι οἱ πενθοῦντες, ὅτι....

29 Απρ 2016

"Εἰς τὰ βάθη τὰ τῆς θαλάσσης ἐκεῖ ἡ χείρ σου Δέσποτα"

π. Γεώργιος Μεταλληνός: «Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν...»

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου 
πατρός Γεωργίου ∆. Μεταλληνοῦ
1. Μὲ τὰ ἀπαισιότερα συναισθήματα ἀντιμετωπίζεται συνήθως ὁ θάνατος. Ὁ πολιτισμός μας, γιὰ τὸν ὁποῖο τόσο καυχόμαστε, δὲν μᾶς ἔχει ἐξοικειώσει μὲ τὴν μεγαλύτερη καὶ τραγικότερη πραγματικότητα στὴ ζωή μας, τὸν θάνατο. Οὔτε μᾶς ἔχει συμφιλιώσει μαζί του. Γι᾿ αὐτὸ λείπει στὴ σημερινὴ κοινωνία μία ρεαλιστικὴ φιλοσοφία τοῦ θανάτου. Βέβαια, σ᾿ αὐτὸ συντρέχουν διάφοροι λόγοι. Ὁ ὀλιγόπιστος φοβᾶται τὸν θάνατο, διότι βλέπει τὴν ἀνετοιμότητά του νὰ τὸν ὑποδεχθεῖ. Ὁ ἄπιστος ἢ ἄθεος, ποὺ στηρίζει ὅλες τὶς ἐλπίδες του στὸν κόσμο αὐτό, βλέπει τὸν θάνατο σὰν καταστροφή. Γι᾿ αὐτὸ ἀποφεύγει νὰ μιλεῖ γιὰ τὸν θάνατο ἢ χλευάζει τὸν θάνατο, ἀλλὰ στὸ βάθος τὸν φοβᾶται. Ὅπως τὸν φοβοῦνται οἱ οἰκονομικὰ εὔρωστοι, διότι θὰ τοὺς κάμει νὰ χάσουν ὅσα ἔχουν, ἀλλὰ καὶ οἱ προλετάριοι τοῦ κόσμου μας, μολονότι διατείνονται, ὅτι βλέπουν τὸν θάνατο σὰν σωτηρία. Διότι γι᾿ αὐτούς, κυρίως, ἰσχύει ὁ λόγος τοῦ Δ. Σολωμού: «Γλυκειὰ ἡ ζωὴ καὶ ὁ θάνατος μαυρίλα».
2. Γιὰ τὸν χριστιανό, ὅμως, καὶ μάλιστα τὸν πατερικό, δηλαδὴ τὸν ὀρθόδοξο, τὸ μυστήριο τοῦ θανάτου ἔχει λυθεῖ. Ἡ Σφίγγα τοῦ θανάτου διέκοψε τῇ σιωπή της. Τὸ αἴνιγμα, ποὺ τόσο ἀπασχόλησε τὸ ἀνθρώπινο πνεῦμα καὶ μόνον ἡ σωκρατικὴ-πλατωνικὴ μεγαλοφυΐα μπόρεσε νὰ ψαύσει στὸν «Φαῖδρο», ἔχει πιὰ ἐξιχνιαστεῖ καὶ ἀπομυθευθεῖ. Μένει, βέβαια, καὶ γιὰ τὸν...

Ὑμνολογικά Μεγάλης Παρασκευῆς

Ὅταν ὁ Ἰωσήφ μαζί μέ τό Νικόδημο, κατέβασε ἀπό τό ξύλο ἐσένα, πού φορᾶς σάν ἱμάτιο τό φῶς, καί σέ εἶδε νεκρό, γυμνό καί ἄταφο, ἀναλαβών θρῆνο γεμάτο συμπάθεια καί κλαίοντας ἔλεγε: Ἀλίμονο σ᾽ ἐμένα, γλυκύτατε Ἰησοῦ! Πρίν ἀπό λίγο ὁ ἥλιος, βλέποντάς σε νά κρέμεσαι στό σταυρό, ντύθηκε στό σκοτάδι καί ἡ γῆ ἀπό τό φόβο της κλονιζόταν καί σχίστηκε σέ δύο τό καταπέτασμα τοῦ ναοῦ. Ἀλλ᾽ ὅμως τώρα κατανοῶ ὅτι γιά μένα ὑπέστης θάνατο. Πῶς νά σέ κηδεύσω, Θεέ μου; Ἤ πῶς νά σέ τυλίξω σέ σεντόνια; Μέ ποιά τραγούδια θά ψάλλω κατά τήν ἐκφορά σου, εὐσπλαχνικέ Κύριε; Δοξολογῶ τά πάθη σου, ἀπευθύνω ὕμνους στήν ταφή σου μαζί μέ τήν Ἀνάστασή σου, κραυγάζοντας: Κύριε, δόξα σοι.
Συγκλονιστικότατος ὁ ἐπιτάφιος θρῆνος τοῦ Ἰωσήφ! Τοῦ ἀνθρώπου πού ἦταν τόσο κοντινός στόν Κύριο, τόν ἀγαποῦσε θερμά, καί βουβός παρακολουθοῦσε τό δράμα του, πνιγμένος στόν πόνο καί τά δάκρυα, καί ὁ ὁποῖος, μόνος ἀπό ὅλους τούς μαθητές, ἀψηφώντας τή ζωή καί τό ἀξίωμά του, τόλμησε νά ἐνταφιάσει τό Διδάσκαλο!
Μεγάλη ἀγάπη, μεγάλη ἀφοσίωση, μεγάλη τιμή στόν εὐσχήμονα βουλευτή! Ὁ Θεός τόν σήκωσε πολύ ψηλά, στή δική του εὐπρέπεια καί δόξα!
Ἐσένα Κύριε μου, τοῦ ἔλεγε, πρό ὀλίγου σέ εἶδε ὁ ἥλιος καί ἔκρυψε τό φῶς του γιά τό ἀληθινό σου κατάντημα, ἐνῶ ἡ γῆ συγκλονιζόταν ἀπό τό φόβο της, καί τό καταπέτασμα τοῦ ναοῦ σχίστηκε στά δύο. Κατανοῶ ὅμως, Κύριε, ὅτι τό θάνατο ὑπέστης ὄχι ἀπό ἀδυναμία, ἀλλά μέ τή δική σου θέληση, χωρίς κανέναν ἐξαναγκασμό, γιά νά μέ σώσεις ἀπό τό θάνατο. Ἀλήθεια, πῶς νά σέ...

Χριστιανός καί Σταυρός, Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου

Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου
Εἰς Φιλιππησίους 13· ΕΠΕ 22,8-10
Χριστιανός σημαίνει μικρός Χριστός κι ὁ Χριστός εἶναι ὁ Ἐσταυρωμένος, ἄρα χριστιανός εἶναι ὁ ἄνθρωπος τοῦ σταυροῦ. Γι᾿ αὐτό εἶναι ἀνάρμοστο καί ξένο στόν χριστιανό νά ἀναζητᾶ τίς εὐκολίες καί τήν ἀνάπαυση. Ὁ Κύριός σου καρφώθηκε στό σταυρό κι ἐσύ ἐπιζητᾶς τήν ἄνεση καί ζῆς μέ πολυτέλεια;
Ἄν ἀγαπᾶς τόν Κύριό σου, πέθανε ὅπως Ἐκεῖνος. Σταύρωνε τόν ἑαυτό σου, ἔστω κι ἄν δέν σέ σταυρώνει κανείς. Καί σταυρός εἶναι ὁ ἀγώνας ἐναντίον τῆς κακίας καί τῆς ζήλειας σου. Σταυρώνεις τό «ἐγώ» σου, ὅταν ἀρνεῖσαι νά ἱκανοποιήσεις τίς κακές ἐπιθυμίες σου. Κρεμᾶς τόν ἑαυτό σου στό σταυρό, ὅταν ἀφήνεις τόν Θεό νά κατευθύνει τή ζωή σου χωρίς τίς δικές σου λογικές παρεμβάσεις. Πεθαίνεις σάν τόν Κύριό σου, ὅταν ὑποτάσσεσαι στό θέλημά του χωρίς τά ἀτέλειωτα «γιατί».
Ὁ Κύριος ζήτησε καί ζητᾶ νά τόν ἀκολουθήσουν ὅσοι εἶναι ἀποφασισμένοι νά σηκώσουν τό σταυρό τους, ὅσοι εἶναι ἕτοιμοι νά πεθάνουν, νά ἀρνηθοῦν τίς ἀπολαύσεις καί τήν τρυφή. Διότι ὅποιος ἀγαπᾶ τήν ἀσφάλεια καί τίς ἡδονές τῆς παρούσης ζωῆς εἶναι ἐχθρός τοῦ σταυροῦ, αὐτοῦ τοῦ σταυροῦ πού ὁ χριστιανός ἀγαπᾶ καί σηκώνει μέ ὑπομονή γιά χάρη...

«Ὁ Ἐπιτάφιος» διήγημα τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου

Αὐτοτελές ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο «Τό σταυροδρόμι τῆς καρδιᾶς μου» τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, Σελίδες 41-48, ἐκδόσεις «Φιλοκαλία», Μάϊος 2002.
Tό Πάσχα ἐκείνη τή χρονιά ἦρθε ἀργά. Τά χελιδόνια εἶχαν ἤδη ἀρχίσει νά κτίζουν τίς φωλιές τους. Τά χελιδόνια ἦταν πάντοτε ἕνα μέτρο χρονικό. Ἄν ἔφταναν πρίν τό Πάσχα, τότε εἴχαμε καλοκαιριάτικο Πάσχα, ἄν ὄχι, τό Πάσχα ἦταν χειμωνιάτικο. Κανείς βέβαια δέν μπορεῖ νά γνωρίζει γιατί τά χελιδόνια ἔρχονται κάποια στιγμή. Εἶναι, ὅμως, σίγουρο ὅτι ὁ Πλάστης καί Δημιουργός τούς ἔδωσε μιά σοφία πού εἶναι ἀρκετή γιά νά καταξιώσει τίς κινήσεις τους.
Ὁ Μάριος ὁ Σεβντάς δέν ἐνδιαφερόταν βέβαια τόσο γιά τά χελιδόνια, ἀλλοῦ ἦταν στραμμένα τά ἐνδιαφέροντά του. Ὁπωσδήποτε, ὅμως, χάρηκε φέτος γιά τό Πάσχα πού γιορταζόταν μαγιάτικα. Ὁ Μάριος δέν ἦταν κάποια ἔκτακτη προσωπικότητα πού θά ἔκανε κάποιον νά ἀσχοληθεῖ μαζί του. Ἀλλά χωρίς νά τό καταλάβει εἶχε κάνει ὅλο τό Νιχώρι νά ἀσχολεῖται μαζί του. Σ᾿ αὐτό τό χωριό τοῦ ἄνω Βοσπόρου, ὁ Μάριος κατεῖχε μιά θέση δική του. Μιά θέση μοναδική. Ἦταν ὁ γελωτοποιός τοῦ χωριοῦ. Χωρίς νά τό θέλει. Χωρίς νά τό ἐπιδιώκει. Ὅλοι γελοῦσαν μαζί του καί μόνο πού τόν ἔβλεπαν. Τόν εἶχαν λίγο γιά χαζό, λίγο γιά κουτό καί λίγο γιά τεμπελάκο, ἀφοῦ δέν...

Ὄτε ἐκ τοῦ ξύλου σὲ νεκρόν…

«Σέ τόν ἀναβαλλόμενον τό φῶς ὥσπερ ἱμάτιον καθελών Ἰωσήφ ἀπό τοῦ ξύλου σύν Νικοδήμῳ καί θεωρήσας νεκρόν, γυμνόν, ἄταφον, εὐσυμπάθητον θρῆνον ἀναλαβών, ὀδυρόμενος ἔλεγεν∙ Οἴμοι, γλυκύτατε Ἰησοῦ! ὅν πρό μικροῦ ὁ ἥλιος ἐν σταυρῷ κρεμάμενον θεασάμενος ζόφον περιεβάλλετο καί ἡ γῆ τῷ φόβῳ ἐκυμαίνετο καί διεῤῥήγνυτο ναοῦ τό καταπέτασμα· ἀλλ᾽ ἰδού νῦν βλέπω σε δι᾽ ἐμέ ἑκουσίως ὑπελθόντα θάνατον. Πῶς σε κηδεύσω, Θεέ μου; ἤ πῶς σινδόσιν εἱλήσω; Ποίαις χερσί δέ προσψαύσω τό σόν ἀκήρατον σῶμα; ἤ ποῖα ᾄσματα μέλψω τῇ σῇ ἐξόδῳ οἰκτίρμον; Μεγαλύνω τά πάθη σου, ὑμνολογῶ καί τήν ταφήν σου σύν τῇ ἀναστάσει, κραυγάζων· Κύριε, δόξα σοι».

Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου - Ψάλλουν Βατοπαιδινοὶ Πατέρες

Ὅσιος Παΐσιος: «Τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ ἐὰν θέλη κάποιος νὰ νιώση κάτι, δὲν πρέπει νὰ κάνη τίποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ προσευχὴ»

- Γέροντα, πῶς μπορεῖ νὰ ζήση κανεὶς πνευματικὰ τὶς γιορτές;
- Τὶς γιορτὲς γιὰ νὰ τὶς ζήσουμε, πρέπει νὰ ἔχουμε τὸν νοῦ μας στὶς ἅγιες ἡμέρες καὶ ὄχι στὶς δουλειὲς ποὺ ἔχουμε νὰ κάνουμε γιὰ τὶς ἅγιες ἡμέρες. Νὰ σκεφτώμαστε τὰ γεγονότα τῆς κάθε ἅγιας ἡμέρας (Χριστούγεννα, Θεοφάνεια, Πάσχα κ.λπ.) καὶ νὰ λέμε τὴν εὐχὴ δοξολογώντας τὸν Θεό. Ἔτσι θὰ γιορτάζουμε μὲ πολλὴ εὐλάβεια κάθε γιορτή.
Οἱ κοσμικοὶ ζητοῦν νὰ καταλάβουν τὰ Χριστούγεννα μὲ τὸ χοιρινό, τὸ Πάσχα μὲ τὸ ἀρνί, τὶς Ἀποκριὲς μὲ τὸ κομφετί. Οἱ ἀληθινοὶ μοναχοὶ ὅμως κάθε μέρα ζοῦν τὰ θεία γεγονότα καὶ ἀγάλλονται συνέχεια. Κάθε ἑβδομάδα ζοῦν τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα. Κάθε Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευὴ ζοῦν τὴν Μεγάλη Τετάρτη, τὴν Μεγάλη Πέμπτη, τὴν Μεγάλη Παρασκευή, δηλαδὴ τὰ Πάθη τοῦ Χριστοῦ, καὶ κάθε Κυριακὴ τὸ Πάσχα, τὴν Ἀνάσταση. Τί, θὰ πρέπη νὰ ἔρθη ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα, γιὰ νὰ θυμηθῆ κανεὶς τὰ Πάθη τοῦ Χριστοῦ;
Πρέπει νὰ ἔρθη τὸ Πάσχα μὲ τὸ ἀρνί, γιὰ νὰ καταλάβω τὸ «Χριστὸς ἀνέστη» σὰν τοὺς κοσμικούς; Ὁ Χριστὸς τί εἶπε; «Ἕτοιμοι γίνεσθε» εἶπε. Δὲν εἶπε, «ἑτοιμασθῆτε τώρα!» Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ λέει ὁ Χριστός, «ἕτοιμοι γίνεσθε», πρέπει ὁ ἄνθρωπος, καὶ ἰδίως ὁ μοναχός, νὰ εἶναι ἕτοιμος συνέχεια. Νὰ μελετάη καὶ νὰ ζῆ τὰ θεία γεγονότα συνέχεια. Ὅταν κανεὶς μελετάη τὰ...

28 Απρ 2016

Γερόντισσα Μακρίνα: «Νὰ μὴ φύγη σήμερα ἡ μέρα μὲ ἀργολογίες, νὰ λέμε τὴν "εὐχή"»

Ὁμιλία τῆς Γερόντισσας Μακρίνας Βασσοπούλου, ἀπὸ τὸ βιβλίο «Λόγια Καρδίας», ἐκδόσεις Ἱ.Μ. Παναγίας Ὁδηγητρίας Πορτιαριὰ Βόλου
Δὲν χορταίνονται τὰ «γράμματα» τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος! Ἕνας Θεὸς δὲν μπόρεσε νὰ κάνη τὸν ἄνθρωπο λεῖο. Τὸν ὕβρισαν καὶ Τὸν ἐβλασφήμησαν. Εἴδατε τί ἔλεγε. «Διψῶ», «Κύριε, ἰνατὶ μὲ ἐγκατέλιπες;». Εἶχε πόνο τὴν ὥρα τοῦ Σταυροῦ, γιατί γνώριζε ὅτι ναὶ μὲν θὰ σταυρωθῆ, ἀλλὰ καὶ πάλι θὰ ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ δὲν θὰ ἐκτελοῦν τοὺς λόγους Του. Τί ὡραία γραμματάκια! Τί ὡραία ποὺ συνομιλοῦσε μὲ τὸν Πατέρα Του! Τί ὡραία λόγια ἔλεγε στοὺς Ἀποστόλους! Τί συμβουλὲς τοὺς ἔδινε! Δὲν Τὸν καταλάβαιναν, τοὺς νικοῦσε ὁ ὕπνος, εἶχαν σκοτοδίνη. Τί ὡραῖο αὐτὸ τὸ Εὐαγγέλιο! Πολὺ μ΄ ἀρέσει. Τί ὡραία ποὺ συμβουλεύει καὶ παρακαλεῖ τοὺς Μαθητᾶς!
Ὅταν ὁ νοῦς μας εἶναι καθαρὸς καὶ βρίσκεται συνέχεια σὲ θεωρία κοντὰ στὸν Χριστὸ καὶ κάνουμε πνευματικὸ ἀγώνα, γιὰ νὰ μὴ δεχώμαστε ὅ,τι θὰ μᾶς φέρη ὁ διάβολος, ὅπως λογισμοὺς καὶ διάφορα ἄλλα, τότε ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ θὰ εἶναι κοντά μας. Θὰ βλέπουμε καὶ θὰ αἰσθανώμαστε τὰ μεγαλεία τοῦ Θεοῦ μέσα στὴν ψυχή μας. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἔλεγε: «Τὸ χέρι μου εἶναι πήλινο καὶ ἡ γλώσσα μου εἶναι πήλινη καὶ δὲν μπορῶ νὰ γράψω οὔτε νὰ διηγηθῶ τὰ μεγαλεία τοῦ Θεοῦ· εἶναι ἀνέκφραστα». Ἀλλὰ μόνο διὰ τῆς θεωρίας ποὺ κάνει ὁ ἄνθρωπος...

π. Κωνσταντῖνος Στρατηγόπουλος: «Ἡ Σταύρωσις»

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, 
ἀπό τήν ἱστοσελίδα floga.gr, στά πλαίσια τῶν μαθημάτων ἁγιογραφίας 
τῶν Ἁγίων εἰκόνων τῆς Ὀρθοδοξίας μας, πού ἔγινε τήν Παρασκευή 9-12-2005.
Νά ἀναλύσουμε σήμερα τήν εἰκόνα τῆς σταυρώσεως τοῦ Χριστοῦ. Συνήθως ἔτσι ἀναπαριστάνουμε τήν εἰκόνα τῆς σταυρώσεως τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Χριστός ἐσταυρωμένος πάνω στόν Σταυρό, μαζί ἔχουμε τόν χορό τῆς Παναγίας καί τῶν γυναικῶν καί ταυτόχρονα ἀπό κάτω τόν Ἰωάννη τόν θεολόγο καί πίσω ἔχουμε τόν ἑκατόνταρχο. Ὑπάρχει σέ μιά προγενέστερη περίοδο μιά πιό λιτή εἰκόνα, ὅπου εἶναι μόνο ὁ Χριστός ἐσταυρωμένος μαζί μέ τήν Παναγία καί τόν Ἰωάννη τόν Θεολόγο ἀπό κάτω. Καί μιά πιό λιγότερο λιτή πού ἔχει ρεαλιστικά πρόσωπα, ὅπως...

«Τὸν Λῃστὴν αὐθημερόν, τοῦ Παραδείσου ἠξίωσας Κύριε, κᾀμὲ τῷ ξύλῳ τοῦ Σταυροῦ, φώτισον καὶ σῶσόν με»

Τῇ ἁγίᾳ καὶ μεγάλῃ Παρασκευῇ, τὰ ἅγια καὶ σωτήρια καὶ φρικτὰ Πάθη τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐπιτελοῦμεν, τοὺς ἐμπτυσμούς, τὰ ῥαπίσματα, τὰ κολαφίσματα, τὰς ὕβρεις, τοὺς γέλωτας, τὴν πορφυρᾶν χλαίναν, τὸν κάλαμον, τὸν σπόγγον, τὸ ὄξος, τοὺς ἥλους, τὴν λόγχην, καὶ πρὸ πάντων, τὸν σταυρόν, καὶ τὸν θάνατον, ἃ δι' ἡμᾶς ἑκὼν κατεδέξατο, ἔτι δὲ καὶ τὴν τοῦ εὐγνώμονος Λῃστοῦ, τοῦ συσταυρωθέντος αὐτῷ, σωτήριον ἐν τῷ Σταυρῷ ὁμολογίαν. 


Τῇ ὑπερφυεῖ καὶ περὶ ἡμᾶς παναπείρῳ σου εὐσπλαγχνίᾳ, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν.

Ἡ «στημένη δίκη» τοῦ Ἰησοῦ

Γράφει ὁ Βασίλειος Μπισμπάρδης, Ἁγιογράφος
Ἀπρίλιος τοῦ 33 μ.Χ. Συλλαμβάνεται στόν κῆπο τῆς Γεθσημανῆ ὁ Ἰησοῦς, ὁ καλούμενος Ναζωραῖος. Τήν Πέμπτη τό βράδυ (ξημερώματα Παρασκευῆς), φτάνει στόν κῆπο μία μικρή ὁμάδα, ἀποτελούμενη ἀπό μέλη τοῦ συνεδρίου, τή φρουρά τοῦ Ναοῦ (κουστωδία) καί ὁδηγούμενη ἀπό τόν Ἰούδα Ἰσκαριώτη! Μετά τή μικρή ἀναταραχή πού δημιουργεῖται ἀπό τούς μαθητές Του, ὁ Ἰούδας τόν ὑποδεικνύει φιλώντας Τον στό μάγουλο. Τό σινιάλο εἶχε δοθεῖ. Οἱ φρουροί ἁρπάζουν Τόν Ἰησοῦ καί κτυπώντας Τον, Τόν σέρνουν ἁλυσοδεμένο στήν πόλη. Ἐκεῖ θά διαδραματισθεῖ ἡ μεγαλύτερη ἴσως παρωδία δίκης τοῦ ἀρχαίου κόσμου!
Τό μεγαλύτερο δικαστήριο τοῦ Ἰσραῆλ ἦταν τό συμβούλιο τοῦ Σαχεντρίν. Ἀποτελοῦνταν ἀπό 120 μέλη καί ἐπικεφαλῆς ἦταν ὁ Ἀρχιερέας, ἐνῶ στήν συγκεκριμένη χρονική περίοδο ἀρχιερέας ἦταν ὁ Καϊάφας! Τό Σαχεντρίν εἶχε τήν ἐξουσία νά καταδικάσει εἰς θάνατον, ἀλλά ὄχι καί νά ἐκτελέσει τήν ποινή. Γι’ αὐτό ἦταν ἀπαραίτητη ἡ ἔγκριση τοῦ ρωμαίου ἐπάρχου.
Τήν ἐποχή ἐκείνη οἱ δίκες  διεξάγονταν πάντα ἡμέρα, ἐνώπιον τοῦ λαοῦ, μέ δικαστές ἀμερόληπτους. Συνήθως ὑπῆρχε δημόσιος κατήγορος, μάρτυρες κατηγορίας καί φυσικά...

Τὸ μήνυμα τῆς Σταυρώσεως κατὰ τὸν Ἱερὸ Αὐγουστίνο



Τοῦ Ἱεροῦ Αὐγουστίνου

Ἀπὸ τοὺς δύο ληστὲς ὁ ἕνας σώθηκε.
Μὴν ἀπελπίζεσθε.

Ἀπὸ τοὺς δύο ληστὲς ὁ ἕνας χάθηκε.
Μὴν ἐπαναπαύεσθε.
Ἀγωνίζεσθε!

Ὅσιος Παΐσιος: «Τὸ μεγαλύτερο βάλσαμο τῆς σταυρικῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ εἶναι ποὺ συντρίφθηκε ὁ διάβολος»

Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι Α΄,  Μὲ πόνο καὶ ἀγάπη γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο,  ἔκδ. Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον «Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος», Σουρωτὴ Θεσσαλονίκης, 1998
– Γιατί ὁ διάβολος φοβᾶται τόσο πολύ τὸν Σταυρό;
– Γιατί, ὅταν ὁ Χριστός δέχθηκε τούς ἐμπτυσμούς, τὰ ραπίσματα καὶ τὰ χτυπήματα, τότε συντρίφθηκε τὸ βασίλειο καὶ ἡ ἐξουσία τοῦ διαβόλου.
Μὲ τί τρόπο νίκησε ὁ Χριστός! «Μὲ τὸ καλάμι συντρίφθηκε τὸ κράτος τοῦ διαβόλου», λέει κάποιος Ἅγιος. Ὅταν δηλαδή Τοῦ ἔδωσαν τὸ τελευταῖο χτύπημα μὲ τὸ καλάμι στὸ κεφάλι, τότε συντρίφθηκε ἡ ἐξουσία τοῦ διαβόλου. Δηλαδή ἡ ὑπομονή εἶναι ἡ πνευματική ἄμυνα καὶ ἡ ταπείνωση τὸ μεγαλύτερο ὅπλο κατὰ τοῦ διαβόλου. Τὸ μεγαλύτερο βάλσαμο τῆς σταυρικῆς θυσίας τοῦ Χριστοῦ εἶναι ποὺ συντρίφθηκε ὁ διάβολος. Μετά τὴν Σταύρωση τοῦ Χριστοῦ, εἶναι πιά ὅπως...

Εάν χρησιμοποιείτε συσκευές με λειτουργικό σύστημα Android και δεν αναγνωρίζει το πολυτονικό σύστημα (δεν φαίνονται δηλαδή όλα τα γράμματα στις αναρτήσεις), κατεβάστε από το google store το Mozilla Firefox Browser ώστε να μπαίνετε από αυτόν τον Browser και να επιλυθεί το πρόβλημά σας. Κατεβάστε το από ΕΔΩ.

ΚΑΝΤΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ΜΑΣ.

Φόρτωση...