Ἦταν μιὰ χειμωνιάτικη Κυριακὴ τοῦ 1959. Ἤμουνα 14 χρονῶν. Μαθητὴς γυμνασίου. Ἔκανε τσουχτερὸ κρύο. Ἄργησα λίγο νὰ πάω στὴν ἐκκλησία. Χώθηκα γρήγορα-γρήγορα στὸ ἱερὸ γιὰ νὰ ἀναλάβω τὰ καθήκοντά μου. Φοβόμουνα μήπως μὲ μαλλώσει ὁ παππούλης, ποὺ ἄργησα. Δὲν εἶχε ἀκόμα φέξει καὶ τὰ καντήλια καὶ τὰ λιγοστὰ κεριὰ φώτιζαν ἀχνὰ τὰ ἱλαρὰ πρόσωπα τοῦ παππούλη, τοῦ ψάλτη καὶ τῶν εἰκόνων τοῦ τέμπλου. Λίγα κάρβουνα, ποὺ ἔφερνε ἀπὸ τὸ σπίτι ὁ παππούλης, γιὰ νὰ φτιάνουμε τὸ «ζέο» καὶ νὰ ζεσταίνουμε τὰ χέρια μας, ψευτολαμπύριζαν καὶ αὐτά, ἐνισχύοντας λίγο τὸ φῶς τῶν καντηλιῶν καὶ τῶν ἐλάχιστων κεριῶν. Ὁ παππούλης ἔκανε τὴν προσκομιδή. Ὁ Μπαρμπαγγελὴς διάβαζε στὸ ψαλτήρι σιγανὰ καὶ μονότονα τὸν ἑξάψαλμο καὶ ἦταν τὸ διάβασμα ἐκεῖνο σὰ γλυκὸ νανούρισμα, ποὺ μούφερνε ὑπνηλία καὶ ἔκλειναν ἄθελα τὰ βλέφαρά μου.. Κάποια στιγμὴ ἔκανα «βουτιὰ» καὶ παραλίγο νὰ πέσω μὲ τὰ μοῦτρα στὴ φωτιά. Ταράχτηκα καὶ τινάχτηκα ὄρθιος γιὰ νὰ ξαγρυπνήσω.. Δὲν μὲ κατάλαβε οὔτε ὁ παππούλης, ποὺ σκυμμένος δίπλα στὴν προσκομιδὴ μουρμούριζε ἀτέλειωτες εὐχές...
Πέρασαν λίγα λεπτὰ καὶ σήκωσα τὸ βλέμμα μου πρὸς τὸ μεσημβρινὸ παράθυρο τοῦ ἱεροῦ, ποὺ ἀχνόφεγγε, καθὼς τὸ παγωμένο λυκαυγὲς παραχωροῦσε τὴ θέση του στὴ βιαστικὴ χειμωνιάτικη ἡμέρα. Εἶδα τότε στὴν ἄλλη ἄκρη τοῦ ἱεροῦ... μιὰ ἀσάλευτη ἀνθρώπινη φιγούρα, μὲ χαρακτηριστικά, ποὺ παρέπεμπαν στοὺς σκελετωμένους ἐρημῖτες. Τὶς μορφὲς ἐκεῖνες, ποὺ ἔβλεπα μόνο σὲ μερικὲς εἰκόνες. Στεκόταν σὲ στάση προσευχῆς καὶ ἦταν στραμμένος πρὸς τὴ μεγάλη κόγχη τοῦ ἱεροῦ, ποὺ ἦταν τοποθετημένος ὁ Ἐσταυρωμένος Χριστός.
Ὥσπου νὰ συνέλθω ἀπὸ τὴν ἔκπληξη, θεωροῦσα τὸ πλάσμα ἐκεῖνο πραγματικὸ Ἅγιο, ποὺ ἦρθε ἀπὸ τὸν Παράδεισο γιὰ νὰ παραστεῖ στὴ θεία λειτουργία! Ὅταν συνῆλθα λίγο καὶ ἠρέμησα, θυμήθηκα ὅτι ἐκεῖνο τὸ θεΐκό πλάσμα τὸ εἶχα ξαναδεῖ πάνω σὲ ἕνα ἀδύνατο γαϊδουράκι νὰ περνάει ἀπὸ τὸ χωριό μου, τὸ Σταυροδρόμι Γορτυνίας. Ἔλεγε μάλιστα ὅτι ἦταν συγγενὴς μὲ τὸν παπποῦ μου, τὸ Γεροπλιώτα... Ναί ἦταν ὁ Μοναχὸς Γεράσιμος Τοπιντζής ἀπὸ τὸ γειτονικὸ χωριό, τὸ Βυζίκι...
Καθὼς κοίταζα πρὸς τὸ μέρος του ἀποσβολωμένος, ἔστρεψε καὶ μοῦ χάρισε ἕνα ὑπομειδίαμα, ποὺ μὲ ἔφερε στὰ ἴσια μου. Μὲ γαλήνεψε καὶ σκόρπισε μέσα μου μιὰ τρυφερὴ ἱκανοποίηση, ποὺ τὴ θυμᾶμαι ἀκόμα...
Ὁ ἅγιος Γεράσιμος Τοπιντζής ἐνέπνεε ἀπόλυτο σεβασμὸ στοὺς συγχωριανούς του καὶ στοὺς κοντοχωριανούς του. Ἦταν ἄσπιλος στὴ ζωή του καὶ εἶχε ἀφιερωθεῖ ἀπὸ τὴ νεανική του ἡλικία στὸ Θεό. Λιτοδίαιτος στὸ ἔπακρο. Λιπόσαρκος στὰ ὅρια τοῦ εἶναι. Πραγματικὸς νηστευτής. Ἄκακος, ἀκτήμονας, ἁγνός, πρότυπο ἀσκητή. Δὲν ἤξερε γράμματα. Ἴσια ποὺ τὰ κατάφερνε νὰ γράφει κάτι μὲ δυσκολία. Τὰ λόγια του ὅμως εἶχαν σοφία καὶ πειθώ. Σοῦ ἀποσποῦσε ἀμέσως τὴ συμπάθεια καὶ σοῦ δονοῦσε λεπτὲς χορδὲς τῆς καρδιᾶς. Ἐνσάρκωνε μὲ τὸ παρουσιαστικό του τὴν ἄκρα ταπείνωση. Τὸν ἀποχωριζόσουν καὶ ἐπὶ πολὺ ἔνοιωθες ὅτι κάτι πῆρες ἀπὸ τὴ συνάντηση....
Ὁ ἅγιος Γεράσιμος Τοπιντζής πρόσεχε νὰ μὴ πατάει τὰ μυρμήγκια! Τὰ ποντίκια, ποὺ ἔπιανε στὴ φάκα, τὰ ἔβαζε σὲ ἕνα τσουβάλι καὶ τὰ πήγαινε μακριὰ ἀπὸ τὸ κελλί του καὶ τὰ ἐλευθέρωνε!
Τὰ περισσότερα χρόνια τῆς ἀσκητικῆς του ζωῆς τὰ πέρασε στὸ μικρὸ κελλί του στὸν Εὐαγγελισμὸ τῆς Θεοτόκου, στὸ κάστρο τῆς Ἄκοβας, δυό-τρία χιλιόμετρα ἀπὸ τὴ γενέτειρά του, τὸ Βυζίκι Γορτυνίας.
Στὸ Ρώσσικο καθίδρυμα, κάπου στὴν Ἠλιούπολη, ποὺ φιλοξενήθηκε, μετὰ τὸν κλονισμὸ τῆς ὑγείας του καὶ τὴν ἀδυναμία του νὰ συνεχίσει τὴ μοναχικὴ ζωὴ στὴν Ἄκοβα, ἡ προσευχή του ἦταν ἀδιάλειπτη. Τὸ νέο «κελλὶ» τὸ εἶχε «καταδιακοσμήσει» μὲ τὶς εἰκόνες ὅλων τῶν Ἁγίων. Θύμιζε ἱερὴ σύναξη κάπου ψηλὰ στὸ βασίλειο τῶν οὐρανῶν. Ἔτσι φανταζόταν τὸν Παράδεισο καὶ τὸν βίωνε, ὤς τὴν ὥρα τῆς κοίμησής του, τὸ Φλεβάρη τοῦ 2002, μετὰ ἀπὸ τὴν ὁποία, πέρασε τὴν Πύλη του καὶ τὸν βιώνει πραγματικὰ στὴν ἀπέραντη αἰωνιότητα.
Μὲ τὴ συμπλήρωση φέτος 24 χρόνων ἀπὸ τὴν κοίμησή του, ἂς εἶναι αὐτὲς οἱ φτωχὲς γραμμὲς μικρὸ θυμίαμα μνημοσύνης, στὸν ἅγιο τῆς Γορτυνίας, Γεράσιμο. Ὁ τάφος του, δίπλα στὸ κελλί του, στὸ μικρομονάστηρο τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Ἄκοβας, ἀποτελεῖ πόλο ἕλξης πολλῶν προσκυνητῶν, ἰδία τοὺς καλοκαιρινοὺς μῆνες. Ἡ εὐλαβὴς μοναχὴ Μακρίνα, συνεχίζει ἐπάξια τὴν παράδοση ὀχτακοσίων καὶ πλέον ἐτῶν.
Πέρασαν λίγα λεπτὰ καὶ σήκωσα τὸ βλέμμα μου πρὸς τὸ μεσημβρινὸ παράθυρο τοῦ ἱεροῦ, ποὺ ἀχνόφεγγε, καθὼς τὸ παγωμένο λυκαυγὲς παραχωροῦσε τὴ θέση του στὴ βιαστικὴ χειμωνιάτικη ἡμέρα. Εἶδα τότε στὴν ἄλλη ἄκρη τοῦ ἱεροῦ... μιὰ ἀσάλευτη ἀνθρώπινη φιγούρα, μὲ χαρακτηριστικά, ποὺ παρέπεμπαν στοὺς σκελετωμένους ἐρημῖτες. Τὶς μορφὲς ἐκεῖνες, ποὺ ἔβλεπα μόνο σὲ μερικὲς εἰκόνες. Στεκόταν σὲ στάση προσευχῆς καὶ ἦταν στραμμένος πρὸς τὴ μεγάλη κόγχη τοῦ ἱεροῦ, ποὺ ἦταν τοποθετημένος ὁ Ἐσταυρωμένος Χριστός.
Ὥσπου νὰ συνέλθω ἀπὸ τὴν ἔκπληξη, θεωροῦσα τὸ πλάσμα ἐκεῖνο πραγματικὸ Ἅγιο, ποὺ ἦρθε ἀπὸ τὸν Παράδεισο γιὰ νὰ παραστεῖ στὴ θεία λειτουργία! Ὅταν συνῆλθα λίγο καὶ ἠρέμησα, θυμήθηκα ὅτι ἐκεῖνο τὸ θεΐκό πλάσμα τὸ εἶχα ξαναδεῖ πάνω σὲ ἕνα ἀδύνατο γαϊδουράκι νὰ περνάει ἀπὸ τὸ χωριό μου, τὸ Σταυροδρόμι Γορτυνίας. Ἔλεγε μάλιστα ὅτι ἦταν συγγενὴς μὲ τὸν παπποῦ μου, τὸ Γεροπλιώτα... Ναί ἦταν ὁ Μοναχὸς Γεράσιμος Τοπιντζής ἀπὸ τὸ γειτονικὸ χωριό, τὸ Βυζίκι...
Καθὼς κοίταζα πρὸς τὸ μέρος του ἀποσβολωμένος, ἔστρεψε καὶ μοῦ χάρισε ἕνα ὑπομειδίαμα, ποὺ μὲ ἔφερε στὰ ἴσια μου. Μὲ γαλήνεψε καὶ σκόρπισε μέσα μου μιὰ τρυφερὴ ἱκανοποίηση, ποὺ τὴ θυμᾶμαι ἀκόμα...
Ὁ ἅγιος Γεράσιμος Τοπιντζής ἐνέπνεε ἀπόλυτο σεβασμὸ στοὺς συγχωριανούς του καὶ στοὺς κοντοχωριανούς του. Ἦταν ἄσπιλος στὴ ζωή του καὶ εἶχε ἀφιερωθεῖ ἀπὸ τὴ νεανική του ἡλικία στὸ Θεό. Λιτοδίαιτος στὸ ἔπακρο. Λιπόσαρκος στὰ ὅρια τοῦ εἶναι. Πραγματικὸς νηστευτής. Ἄκακος, ἀκτήμονας, ἁγνός, πρότυπο ἀσκητή. Δὲν ἤξερε γράμματα. Ἴσια ποὺ τὰ κατάφερνε νὰ γράφει κάτι μὲ δυσκολία. Τὰ λόγια του ὅμως εἶχαν σοφία καὶ πειθώ. Σοῦ ἀποσποῦσε ἀμέσως τὴ συμπάθεια καὶ σοῦ δονοῦσε λεπτὲς χορδὲς τῆς καρδιᾶς. Ἐνσάρκωνε μὲ τὸ παρουσιαστικό του τὴν ἄκρα ταπείνωση. Τὸν ἀποχωριζόσουν καὶ ἐπὶ πολὺ ἔνοιωθες ὅτι κάτι πῆρες ἀπὸ τὴ συνάντηση....
Ὁ ἅγιος Γεράσιμος Τοπιντζής πρόσεχε νὰ μὴ πατάει τὰ μυρμήγκια! Τὰ ποντίκια, ποὺ ἔπιανε στὴ φάκα, τὰ ἔβαζε σὲ ἕνα τσουβάλι καὶ τὰ πήγαινε μακριὰ ἀπὸ τὸ κελλί του καὶ τὰ ἐλευθέρωνε!
Τὰ περισσότερα χρόνια τῆς ἀσκητικῆς του ζωῆς τὰ πέρασε στὸ μικρὸ κελλί του στὸν Εὐαγγελισμὸ τῆς Θεοτόκου, στὸ κάστρο τῆς Ἄκοβας, δυό-τρία χιλιόμετρα ἀπὸ τὴ γενέτειρά του, τὸ Βυζίκι Γορτυνίας.
Στὸ Ρώσσικο καθίδρυμα, κάπου στὴν Ἠλιούπολη, ποὺ φιλοξενήθηκε, μετὰ τὸν κλονισμὸ τῆς ὑγείας του καὶ τὴν ἀδυναμία του νὰ συνεχίσει τὴ μοναχικὴ ζωὴ στὴν Ἄκοβα, ἡ προσευχή του ἦταν ἀδιάλειπτη. Τὸ νέο «κελλὶ» τὸ εἶχε «καταδιακοσμήσει» μὲ τὶς εἰκόνες ὅλων τῶν Ἁγίων. Θύμιζε ἱερὴ σύναξη κάπου ψηλὰ στὸ βασίλειο τῶν οὐρανῶν. Ἔτσι φανταζόταν τὸν Παράδεισο καὶ τὸν βίωνε, ὤς τὴν ὥρα τῆς κοίμησής του, τὸ Φλεβάρη τοῦ 2002, μετὰ ἀπὸ τὴν ὁποία, πέρασε τὴν Πύλη του καὶ τὸν βιώνει πραγματικὰ στὴν ἀπέραντη αἰωνιότητα.
Μὲ τὴ συμπλήρωση φέτος 24 χρόνων ἀπὸ τὴν κοίμησή του, ἂς εἶναι αὐτὲς οἱ φτωχὲς γραμμὲς μικρὸ θυμίαμα μνημοσύνης, στὸν ἅγιο τῆς Γορτυνίας, Γεράσιμο. Ὁ τάφος του, δίπλα στὸ κελλί του, στὸ μικρομονάστηρο τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Ἄκοβας, ἀποτελεῖ πόλο ἕλξης πολλῶν προσκυνητῶν, ἰδία τοὺς καλοκαιρινοὺς μῆνες. Ἡ εὐλαβὴς μοναχὴ Μακρίνα, συνεχίζει ἐπάξια τὴν παράδοση ὀχτακοσίων καὶ πλέον ἐτῶν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου