Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στὰ πλαίσια τῆς ἑρμηνείας ποὺ ἔγινε στὸ κήρυγμα τῆς Κυριακῆς
Τὸ ἠχητικὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία - σὲ mp3 ἐδῶ
Ἡ κοινωνικότητα τοῦ ἀνθρώπου, αὐτὴ ἡ κατ' ἐξοχὴν δυνατότητά του γιὰ νὰ ζήσει - γιατί, ἂν δὲν ἔχει κοινωνικότητα, δὲν ζεῖ, δὲν μπορεῖ νὰ ἀντέξει νὰ ζεῖ - [ἡ κοινωνικότητα] ἐκφράζεται μὲ ἕναν διπλὸ τρόπο: μὲ τὸ νὰ μάθει νὰ ἐξουσιάζεται καὶ νὰ ἐξουσιάζει. Τὰ σημερινὰ δύο κείμενα ποὺ ἀκούσαμε πρὶν ἀπὸ λίγο, καὶ τὸ Ἀποστολικὸ καὶ τὸ Εὐαγγελικό, κρύβουν μέσα τους στὸν γενετικό τους κώδικα θὰ ἔλεγα, τὸν ἑρμηνευτικό, αὐτὴ τὴ δυνατότητα. Ὁ μὲν Ἀπόστολος Παῦλος ἄρχισε τὴν περικοπὴ λέγοντας: «Πάντα μοὶ ἔξεστιν, ἀλλ’ οὐκ ἐγὼ ἐξουσιασθήσομαι ὑπὸ τινος». Καὶ μετὰ καὶ τὸ κείμενο τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τὸ Ἀποστολικὸ ὡμίλησαν γιὰ μιὰ λαθεμένη προσκόλληση. «Ἐκολλήθη» ὁ Ἄσωτος κάπου· «κολλᾶται», κατὰ τὸν Παῦλο, καὶ ἕνας ὁ ὁποῖος πορνεύει, «τῇ πόρνῃ». Καὶ μιλοῦν γιὰ μιὰ λάθος ἐξουσιαστικὴ κίνηση.
Νὰ τὸ δοῦμε λίγο, γιὰ νὰ καταλάβουμε πολὺ βαθιὰ τὴν ἑρμηνεία καὶ τοῦ κειμένου τοῦ Ἀσώτου ἀλλὰ καὶ τῆς προκλήσεως ποὺ κάνει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Κοιτᾶξτε, ζοῦμε κοντὰ σὲ ἄλλους. Κάποιοι μᾶς ἐξουσιάζουν καὶ κάποια πράγματα ἐξουσιάζουμε. Ὁ Θεὸς τὸ ἔφτιαξε ἔτσι, γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ κάνουμε τὰ πράγματα... τοῦ κόσμου σωστά, καὶ νὰ τὰ λειτουργήσουμε καὶ νὰ τὰ πᾶμε ἐκεῖ ποὺ πρέπει, δηλαδή, νὰ τὰ πᾶμε στὸν Θεό, νὰ γίνουμε πραγματικοὶ ἄρχοντες καὶ βασιλιᾶδες πάνω στὴ γῆ, νὰ ἔχουμε μιὰ ἄσκηση ἐξουσίας, νὰ ξέρουμε πῶς θὰ ἐξουσιάσουμε τὰ πράγματα. Αὐτό, δὲν μπορεῖ νὰ γίνει ἂν δὲν μάθουμε νὰ ἐξουσιαζώμεθα - ἀλλὰ ἀπὸ ποῦ καὶ ἀπὸ τί ἔχει σημασία. Ἂν λείπει ἡ ἀγωγὴ τοῦ σωστοῦ καὶ εὐλογημένου τρόπου ἀνοχῆς μιᾶς ἐξουσίας, δὲν μποροῦμε καὶ ἐμεῖς νὰ ἐξουσιάσουμε. Ἔρχεται μιὰ διαστροφή, ἡ ὁποία καταστρέφει ὅλον τὸν κόσμο καὶ φέρνει ἀναταραχή, γιατί ἐμεῖς, ποὺ ἔχουμε τὴ δυνατότητα νὰ ἐξουσιάζουμε, δὲν ξέρουμε πῶς, γιατί δὲν μάθαμε πῶς.
Γιατί συμβαίνει αὐτό; Τὸ πρότυπο τῆς δυνατότητας νὰ ἐξουσιαζώμεθα εἶναι ὁ Πατέρας-Θεός. Γιατί Αὐτὸς μόνο μπορεῖ νὰ ἐξουσιάζει; Γιατί ἔχει ἀγάπη, συγκατάβαση, ταπείνωση καὶ ἀντοχὴ στὶς δικές μας ἐνέργειες. Τὸ πρότυπο τοῦ ἀνθρώπου ποὺ μαθαίνει νὰ ἐξουσιάζει εἶναι αὐτὸ τοῦ Πατέρα -Θεοῦ. Εἶναι τὸ πρότυπο ποὺ κρύβεται πίσω ἀπὸ τὸν πατέρα τοῦ Ἀσώτου. Ὁ Ἄσωτος αὐτὸ δὲν τὸ καταλαβαίνει καὶ πηγαίνει καὶ «ἐκολλήθη», λέει, στὴν γῆ ἐκείνη κάπου. «Ἐκολλήθη» ποῦ; Πῆρε δυνατότητες δηλαδὴ ἀπὸ ἕναν χῶρο ποὺ δὲν ἤξερε νὰ ἐξουσιάζει· αὐτὸ εἶναι τὸ «ἐκολλήθη». Δὲν ἤξεραν νὰ ἔχουν ἀγάπη, ταπείνωση, ἀντοχὴ καὶ συγκατάβαση. Ἁπλῶς «ἐκολλήθη» κάπου γιὰ νὰ ζήσει. Καὶ τότε τὸν ἐξουσίασαν καὶ τότε τὸν κατέστρεψαν. Ὅταν «κολλᾶσαι» κάπου, παίρνεις τὶς δυνατότητες αὐτοῦ τοῦ χώρου στὸν ὁποῖο «κολλᾶσαι»· γι’ αὐτὸ καὶ τὸ παράδειγμα τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, τοῦ «κολλωμένου τῇ πόρνῃ», στὴ σημερινὴ Ἐπιστολή.
Ἔτσι, λοιπόν, μὴ ἔχοντας δυνατότητα νὰ μάθουμε νὰ ἐξουσιαζώμεθα ἀπὸ τὴν μοναδικὴ δυνατότητα ποὺ ἔχουμε - πάνω σὲ αὐτὴ τὴ γῆ, μόνο ἂν μάθουμε ἀπὸ τὸν Πατέρα-Θεὸ νὰ ἐξουσιαζώμεθα, θὰ μάθουμε νὰ κυβερνοῦμε τὰ πράγματα τοῦ κόσμου· γιατί ἐκεῖ θὰ μάθουμε τὴν ἀγάπη, τὴ συγκατάβαση καὶ τὴν ταπείνωση. Καὶ τότε, ἐπειδὴ αὐτό μας ἀνέπαυσε, τότε καὶ ἐμεῖς πραγματικὰ θὰ μποροῦμε νὰ ἀναπαύουμε τὸν κόσμο καὶ νὰ τὸν λειτουργήσουμε σωστά.
Ἂν ἡ ἀσωτία μας λειτουργήσει ὡς ἄρνηση τοῦ Πατέρα, ὄχι ἁπλῶς σὰν μιὰ πατρικὴ ἐξουσία, ἀλλὰ σὰν μιὰ δυνατότητα νὰ μάθουμε νὰ κυριαρχοῦμε στὰ πράγματα. Ἂν μάθουμε ὅτι μᾶς ἀγαπᾶνε, μᾶς ἀντέχουνε, ταπεινώνονται γιά μας, σωπαίνουνε γιά μας, ὅπως τὸ κάνει - καὶ μόνο Αὐτὸς τὸ κάνει - ὁ Θεός-Πατέρας, τότε αὐτὸ εἶναι εὐεργετικό, τότε αὐτὸ εἶναι θεραπευτικό, τότε κοντὰ σὲ αὐτὴ τὴ ζωὴ ἀναπαύεσαι. Καὶ μόνο ἐκεῖ τὸ βρίσκεις. Καὶ τότε, ἐπειδὴ γαληνεύουν ὅλες οἱ ἐσωτερικές σου ἰσορροπίες, δὲν μπορεῖς νὰ πᾶς νὰ «κολληθεῖς» πουθενὰ ἀλλοῦ. Δὲν μπορεῖς δηλαδὴ νὰ καταστρέψεις τὶς δυνατότητές σου, ποὺ εἶναι νὰ ἐξουσιάζεις καὶ ἐσὺ τὰ πράγματα. Τότε, ἂν δὲν τὸ κάνεις αὐτό, εἶσαι παραλελυμένος καὶ παίρνεις τὰ πράγματα τοῦ κόσμου καὶ δὲν ξέρεις τί νὰ τὰ κάνεις, ποῦ νὰ τὰ πᾶς, πῶς νὰ τὰ λειτουργήσεις. Καὶ ἀρχίζει ἡ καταστροφὴ τοῦ κόσμου. Καὶ καταστρέφεις τότε καὶ αὐτοὺς ποὺ εἶναι ἀπὸ κάτω σου καὶ τοὺς διαστρέφεις. Καὶ αὐτοὶ δὲν μαθαίνουν τί σημαίνει ἐξουσία. Καὶ πρέπει νὰ λειτουργήσει ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ ἐπάνω τους, κάτι νὰ τοὺς φωτίσει, καὶ νὰ πᾶνε νὰ βροῦν τὸν Ἕναν καὶ μοναδικὸ Πατέρα καὶ νὰ μάθουνε τί σημαίνει ἐξουσία. Καὶ τότε καὶ αὐτοὶ νὰ ἀναπαυθοῦν καὶ νὰ θεραπευτοῦν. Καὶ ὥσπου νὰ τὸ κάνουνε, μπορεῖ νὰ λειτουργήσουνε καὶ αὐτοὶ τραυματισμένα καὶ νὰ κουβαλοῦν πάνω τους δεκάδες τραύματα καὶ δεκάδες ἀρρώστιες.
Ὁ Ἄσωτος, ὅταν φεύγει, δὲν εἶχε καταλάβει ποτὲ αὐτὴ ἡ ἀγάπη τοῦ Πατέρα, ποὺ λειτουργοῦσε ὡς μάθημα ἐξουσίας ποὺ τοῦ μάθαινε νὰ ζεῖ. Γι’ αὐτὸ «ἐκολλήθη» σὲ ἐκείνη τὴ χώρα καὶ γι’ αὐτὸ ἔζησε κατεστραμμένα. Καὶ τὴν ὥρα ποὺ γυρνάει ὁ Ἄσωτος πιά, γυρνάει ἔχοντας τὴν ἐμπειρία αὐτῆς τῆς ἐλλείπουσας ἀγάπης, αὐτῆς τῆς ἐλλείπουσας ἐξουσίας. Αὐτὸ τὸ πράγματα ψάχνει! Εἶναι ἐκεῖνο ποὺ λείπει. Γιατί μόνο ἐκεῖ, κοντὰ στὸν Πατέρα μπορεῖ νὰ τὸ μάθει καὶ ἐπειδὴ ὁ Πατέρας ἀενάως καὶ ἀμεταβλήτως αὐτὸ τὸ δίνει, ἔτσι τὸν δέχεται ὅπως θὰ εἶναι πάντα. Καὶ ἐκεῖ ὁ Ἄσωτος γιατρεύεται, γιατί βρίσκει τὸν χαμένο ἐξουσιαστή. Βλέπετε πόσο σκληρὴ φαίνεται αὐτὴ ἡ λέξη; Ἂν τὸ πῶ σὲ ἕναν νέο ἄνθρωπο, θὰ πεῖ: «μὰ ἐγὼ δὲν θέλω ἐξουσιαστή». Καλὰ κάνει καὶ δὲν θέλει! Ἀλλὰ πρέπει νὰ θέλει, ἀρκεῖ αὐτὸ νὰ τὸ βρεῖ στὸ πρόσωπο τοῦ Πατέρα- Θεοῦ ποὺ τὸν γιατρεύει. Καὶ ἐκεῖ γιατρεύεται. Καὶ ἐκεῖ πραγματικὰ γίνεται καὶ αὐτὸς πιὰ πατέρας. Γι’ αὐτὸ μπορεῖ πιὰ νὰ ἀντιμετωπίσει τὸν ἄλλο ἀδελφὸ σὰν πατέρα. Ὡσὰν πατέρας, ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ ἐξουσιάσει τὰ πράγματα. Τότε μπορεῖ νὰ ἀγαπήσει νὰ ἔχει ἀπαντοχή, νὰ ἔχει συγκατάβαση. Καὶ εἶναι τὸ μοναδικὸ κριτήριο ζωῆς καὶ τὸ μοναδικὸ κριτήριο κοινωνικότητας. Ἡ κοινωνικότητά μας λοιπὸν κρίνεται ἀπὸ τὸ πόσο θὰ μάθουμε νὰ ἐξουσιαζώμεθα καὶ νὰ ἐξουσιάζουμε.
Καὶ ἐκεῖ εἶναι ἡ μοναδικὴ πτυχὴ αὐτῆς τῆς ἱστορίας. Εἰδάλλως «προσκολλώμεθα» καὶ αὐτὴ ἡ προσκόλληση μᾶς διαλύει καὶ μᾶς καταστρέφει. Ἔτσι λοιπόν, προσέχοντας τὸν Πατέρα, ἀρχίζουμε νὰ καταλαβαίνουμε τί κάνει πάνω μας. Καὶ ἂν δὲν τὸ καταλαβαίνουμε, πρέπει πρὶν νὰ πάρουμε τὸ δρόμο τῆς ἀσωτίας, νὰ σταθοῦμε καὶ νὰ ποῦμε: «θέλουμε νὰ καταλάβουμε πῶς μᾶς ἐξουσιάζεις»· καὶ Ἐκεῖνος θὰ τὸ κάνει πάνω μας. καὶ νὰ δεχθοῦμε Ἐκεῖνον μόνο ἐξουσιαστὴ καὶ τίποτα ἄλλο! Γιατί αὐτὸ εἶναι θεραπεία! Γιατί αὐτὸ εἶναι Ἀνάσταση! Γιατί αὐτὸ εἶναι ἀνάταση! Καὶ τότε πιά, ἐπειδὴ ἔχουμε θεραπευτεῖ, δὲν μπορεῖ παρὰ ἔτσι νὰ λειτουργήσουμε τὰ πράγματα τοῦ κόσμου. Ἐκεῖ εἶναι τὸ μυστικὸ τῆς ἀγωγῆς, τῆς παιδαγωγίας, ὅλων τῶν πραγμάτων τοῦ κόσμου, τῆς διευθύνσεως, τῆς κυβερνήσεως, τῆς κυβερνητικῆς, τῆς πολιτικῆς, ὅ,τι πάρετε πάνω στὴ ζωή, ἔχει αὐτὸ τὸ κρυμμένο μυστικό.
Ἂς τὸ πάρουμε, ὅπως εἶπα στὴν ἀρχή, σὰν γενετικὸ κριτήριο καὶ νὰ μποροῦμε νὰ τὸ ἀντέξουμε νὰ ἐξουσιαστοῦμε ἀπὸ τὸν Πατέρα Θεό, νὰ τύχουμε τῆς εὐεργετικῆς αὐτῆς θεραπευτικῆς λειτουργίας τῆς δικῆς Του ἐξουσίας, νὰ ἀναπαυθοῦμε κοντά Του καὶ τότε πιά, ὡς ἀδιάπτωτοι κοντὰ σὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ζωῆς, θὰ μποροῦμε πραγματικὰ νὰ πάρουμε τὰ πράγματα τοῦ κόσμου, τοὺς φίλους μας γύρω μας, τὸν ἄνδρα μας, τὴ γυναῖκα μας, τὰ παιδιά μας καὶ νὰ τὰ ἐξουσιάσουμε ἀγαπητικά, ὅπως Ἐκεῖνος. Καὶ τότε ὅλα τὰ γιατρεύουμε καὶ γινόμαστε θεραπευτὲς τῶν πραγμάτων καὶ ποτὲ δὲν τὰ καταστρέφουμε.
Νὰ τὸ κρυμμένο μυστικό, ὁ γενετικὸς κώδικας τῆς σημερινῆς περικοπῆς τοῦ Ἀσώτου, ποὺ ἑρμηνεύεται βοηθητικὰ ἀπὸ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο. Καὶ εἶναι τὸ γενετικὸ ὑλικὸ ποὺ κρίνει τὴν καθημερινότητα τῆς ζωῆς μας καὶ τὴν κοινωνικότητά μας. Εὐχὴ πραγματικὰ νὰ μὴν τὰ χάσουμε καὶ νὰ μὴν τὰ ἀπωλέσουμε, γιατί θὰ εἴμαστε ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν κόλαση ποὺ φτιάχνουμε στὴ ζωή μας.
Φιλολογικὴ ἐπιμέλεια κειμένου
Ἑλένη Κονδύλη
Νὰ τὸ δοῦμε λίγο, γιὰ νὰ καταλάβουμε πολὺ βαθιὰ τὴν ἑρμηνεία καὶ τοῦ κειμένου τοῦ Ἀσώτου ἀλλὰ καὶ τῆς προκλήσεως ποὺ κάνει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Κοιτᾶξτε, ζοῦμε κοντὰ σὲ ἄλλους. Κάποιοι μᾶς ἐξουσιάζουν καὶ κάποια πράγματα ἐξουσιάζουμε. Ὁ Θεὸς τὸ ἔφτιαξε ἔτσι, γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ κάνουμε τὰ πράγματα... τοῦ κόσμου σωστά, καὶ νὰ τὰ λειτουργήσουμε καὶ νὰ τὰ πᾶμε ἐκεῖ ποὺ πρέπει, δηλαδή, νὰ τὰ πᾶμε στὸν Θεό, νὰ γίνουμε πραγματικοὶ ἄρχοντες καὶ βασιλιᾶδες πάνω στὴ γῆ, νὰ ἔχουμε μιὰ ἄσκηση ἐξουσίας, νὰ ξέρουμε πῶς θὰ ἐξουσιάσουμε τὰ πράγματα. Αὐτό, δὲν μπορεῖ νὰ γίνει ἂν δὲν μάθουμε νὰ ἐξουσιαζώμεθα - ἀλλὰ ἀπὸ ποῦ καὶ ἀπὸ τί ἔχει σημασία. Ἂν λείπει ἡ ἀγωγὴ τοῦ σωστοῦ καὶ εὐλογημένου τρόπου ἀνοχῆς μιᾶς ἐξουσίας, δὲν μποροῦμε καὶ ἐμεῖς νὰ ἐξουσιάσουμε. Ἔρχεται μιὰ διαστροφή, ἡ ὁποία καταστρέφει ὅλον τὸν κόσμο καὶ φέρνει ἀναταραχή, γιατί ἐμεῖς, ποὺ ἔχουμε τὴ δυνατότητα νὰ ἐξουσιάζουμε, δὲν ξέρουμε πῶς, γιατί δὲν μάθαμε πῶς.
Γιατί συμβαίνει αὐτό; Τὸ πρότυπο τῆς δυνατότητας νὰ ἐξουσιαζώμεθα εἶναι ὁ Πατέρας-Θεός. Γιατί Αὐτὸς μόνο μπορεῖ νὰ ἐξουσιάζει; Γιατί ἔχει ἀγάπη, συγκατάβαση, ταπείνωση καὶ ἀντοχὴ στὶς δικές μας ἐνέργειες. Τὸ πρότυπο τοῦ ἀνθρώπου ποὺ μαθαίνει νὰ ἐξουσιάζει εἶναι αὐτὸ τοῦ Πατέρα -Θεοῦ. Εἶναι τὸ πρότυπο ποὺ κρύβεται πίσω ἀπὸ τὸν πατέρα τοῦ Ἀσώτου. Ὁ Ἄσωτος αὐτὸ δὲν τὸ καταλαβαίνει καὶ πηγαίνει καὶ «ἐκολλήθη», λέει, στὴν γῆ ἐκείνη κάπου. «Ἐκολλήθη» ποῦ; Πῆρε δυνατότητες δηλαδὴ ἀπὸ ἕναν χῶρο ποὺ δὲν ἤξερε νὰ ἐξουσιάζει· αὐτὸ εἶναι τὸ «ἐκολλήθη». Δὲν ἤξεραν νὰ ἔχουν ἀγάπη, ταπείνωση, ἀντοχὴ καὶ συγκατάβαση. Ἁπλῶς «ἐκολλήθη» κάπου γιὰ νὰ ζήσει. Καὶ τότε τὸν ἐξουσίασαν καὶ τότε τὸν κατέστρεψαν. Ὅταν «κολλᾶσαι» κάπου, παίρνεις τὶς δυνατότητες αὐτοῦ τοῦ χώρου στὸν ὁποῖο «κολλᾶσαι»· γι’ αὐτὸ καὶ τὸ παράδειγμα τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, τοῦ «κολλωμένου τῇ πόρνῃ», στὴ σημερινὴ Ἐπιστολή.
Ἔτσι, λοιπόν, μὴ ἔχοντας δυνατότητα νὰ μάθουμε νὰ ἐξουσιαζώμεθα ἀπὸ τὴν μοναδικὴ δυνατότητα ποὺ ἔχουμε - πάνω σὲ αὐτὴ τὴ γῆ, μόνο ἂν μάθουμε ἀπὸ τὸν Πατέρα-Θεὸ νὰ ἐξουσιαζώμεθα, θὰ μάθουμε νὰ κυβερνοῦμε τὰ πράγματα τοῦ κόσμου· γιατί ἐκεῖ θὰ μάθουμε τὴν ἀγάπη, τὴ συγκατάβαση καὶ τὴν ταπείνωση. Καὶ τότε, ἐπειδὴ αὐτό μας ἀνέπαυσε, τότε καὶ ἐμεῖς πραγματικὰ θὰ μποροῦμε νὰ ἀναπαύουμε τὸν κόσμο καὶ νὰ τὸν λειτουργήσουμε σωστά.
Ἂν ἡ ἀσωτία μας λειτουργήσει ὡς ἄρνηση τοῦ Πατέρα, ὄχι ἁπλῶς σὰν μιὰ πατρικὴ ἐξουσία, ἀλλὰ σὰν μιὰ δυνατότητα νὰ μάθουμε νὰ κυριαρχοῦμε στὰ πράγματα. Ἂν μάθουμε ὅτι μᾶς ἀγαπᾶνε, μᾶς ἀντέχουνε, ταπεινώνονται γιά μας, σωπαίνουνε γιά μας, ὅπως τὸ κάνει - καὶ μόνο Αὐτὸς τὸ κάνει - ὁ Θεός-Πατέρας, τότε αὐτὸ εἶναι εὐεργετικό, τότε αὐτὸ εἶναι θεραπευτικό, τότε κοντὰ σὲ αὐτὴ τὴ ζωὴ ἀναπαύεσαι. Καὶ μόνο ἐκεῖ τὸ βρίσκεις. Καὶ τότε, ἐπειδὴ γαληνεύουν ὅλες οἱ ἐσωτερικές σου ἰσορροπίες, δὲν μπορεῖς νὰ πᾶς νὰ «κολληθεῖς» πουθενὰ ἀλλοῦ. Δὲν μπορεῖς δηλαδὴ νὰ καταστρέψεις τὶς δυνατότητές σου, ποὺ εἶναι νὰ ἐξουσιάζεις καὶ ἐσὺ τὰ πράγματα. Τότε, ἂν δὲν τὸ κάνεις αὐτό, εἶσαι παραλελυμένος καὶ παίρνεις τὰ πράγματα τοῦ κόσμου καὶ δὲν ξέρεις τί νὰ τὰ κάνεις, ποῦ νὰ τὰ πᾶς, πῶς νὰ τὰ λειτουργήσεις. Καὶ ἀρχίζει ἡ καταστροφὴ τοῦ κόσμου. Καὶ καταστρέφεις τότε καὶ αὐτοὺς ποὺ εἶναι ἀπὸ κάτω σου καὶ τοὺς διαστρέφεις. Καὶ αὐτοὶ δὲν μαθαίνουν τί σημαίνει ἐξουσία. Καὶ πρέπει νὰ λειτουργήσει ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ ἐπάνω τους, κάτι νὰ τοὺς φωτίσει, καὶ νὰ πᾶνε νὰ βροῦν τὸν Ἕναν καὶ μοναδικὸ Πατέρα καὶ νὰ μάθουνε τί σημαίνει ἐξουσία. Καὶ τότε καὶ αὐτοὶ νὰ ἀναπαυθοῦν καὶ νὰ θεραπευτοῦν. Καὶ ὥσπου νὰ τὸ κάνουνε, μπορεῖ νὰ λειτουργήσουνε καὶ αὐτοὶ τραυματισμένα καὶ νὰ κουβαλοῦν πάνω τους δεκάδες τραύματα καὶ δεκάδες ἀρρώστιες.
Ὁ Ἄσωτος, ὅταν φεύγει, δὲν εἶχε καταλάβει ποτὲ αὐτὴ ἡ ἀγάπη τοῦ Πατέρα, ποὺ λειτουργοῦσε ὡς μάθημα ἐξουσίας ποὺ τοῦ μάθαινε νὰ ζεῖ. Γι’ αὐτὸ «ἐκολλήθη» σὲ ἐκείνη τὴ χώρα καὶ γι’ αὐτὸ ἔζησε κατεστραμμένα. Καὶ τὴν ὥρα ποὺ γυρνάει ὁ Ἄσωτος πιά, γυρνάει ἔχοντας τὴν ἐμπειρία αὐτῆς τῆς ἐλλείπουσας ἀγάπης, αὐτῆς τῆς ἐλλείπουσας ἐξουσίας. Αὐτὸ τὸ πράγματα ψάχνει! Εἶναι ἐκεῖνο ποὺ λείπει. Γιατί μόνο ἐκεῖ, κοντὰ στὸν Πατέρα μπορεῖ νὰ τὸ μάθει καὶ ἐπειδὴ ὁ Πατέρας ἀενάως καὶ ἀμεταβλήτως αὐτὸ τὸ δίνει, ἔτσι τὸν δέχεται ὅπως θὰ εἶναι πάντα. Καὶ ἐκεῖ ὁ Ἄσωτος γιατρεύεται, γιατί βρίσκει τὸν χαμένο ἐξουσιαστή. Βλέπετε πόσο σκληρὴ φαίνεται αὐτὴ ἡ λέξη; Ἂν τὸ πῶ σὲ ἕναν νέο ἄνθρωπο, θὰ πεῖ: «μὰ ἐγὼ δὲν θέλω ἐξουσιαστή». Καλὰ κάνει καὶ δὲν θέλει! Ἀλλὰ πρέπει νὰ θέλει, ἀρκεῖ αὐτὸ νὰ τὸ βρεῖ στὸ πρόσωπο τοῦ Πατέρα- Θεοῦ ποὺ τὸν γιατρεύει. Καὶ ἐκεῖ γιατρεύεται. Καὶ ἐκεῖ πραγματικὰ γίνεται καὶ αὐτὸς πιὰ πατέρας. Γι’ αὐτὸ μπορεῖ πιὰ νὰ ἀντιμετωπίσει τὸν ἄλλο ἀδελφὸ σὰν πατέρα. Ὡσὰν πατέρας, ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ ἐξουσιάσει τὰ πράγματα. Τότε μπορεῖ νὰ ἀγαπήσει νὰ ἔχει ἀπαντοχή, νὰ ἔχει συγκατάβαση. Καὶ εἶναι τὸ μοναδικὸ κριτήριο ζωῆς καὶ τὸ μοναδικὸ κριτήριο κοινωνικότητας. Ἡ κοινωνικότητά μας λοιπὸν κρίνεται ἀπὸ τὸ πόσο θὰ μάθουμε νὰ ἐξουσιαζώμεθα καὶ νὰ ἐξουσιάζουμε.
Καὶ ἐκεῖ εἶναι ἡ μοναδικὴ πτυχὴ αὐτῆς τῆς ἱστορίας. Εἰδάλλως «προσκολλώμεθα» καὶ αὐτὴ ἡ προσκόλληση μᾶς διαλύει καὶ μᾶς καταστρέφει. Ἔτσι λοιπόν, προσέχοντας τὸν Πατέρα, ἀρχίζουμε νὰ καταλαβαίνουμε τί κάνει πάνω μας. Καὶ ἂν δὲν τὸ καταλαβαίνουμε, πρέπει πρὶν νὰ πάρουμε τὸ δρόμο τῆς ἀσωτίας, νὰ σταθοῦμε καὶ νὰ ποῦμε: «θέλουμε νὰ καταλάβουμε πῶς μᾶς ἐξουσιάζεις»· καὶ Ἐκεῖνος θὰ τὸ κάνει πάνω μας. καὶ νὰ δεχθοῦμε Ἐκεῖνον μόνο ἐξουσιαστὴ καὶ τίποτα ἄλλο! Γιατί αὐτὸ εἶναι θεραπεία! Γιατί αὐτὸ εἶναι Ἀνάσταση! Γιατί αὐτὸ εἶναι ἀνάταση! Καὶ τότε πιά, ἐπειδὴ ἔχουμε θεραπευτεῖ, δὲν μπορεῖ παρὰ ἔτσι νὰ λειτουργήσουμε τὰ πράγματα τοῦ κόσμου. Ἐκεῖ εἶναι τὸ μυστικὸ τῆς ἀγωγῆς, τῆς παιδαγωγίας, ὅλων τῶν πραγμάτων τοῦ κόσμου, τῆς διευθύνσεως, τῆς κυβερνήσεως, τῆς κυβερνητικῆς, τῆς πολιτικῆς, ὅ,τι πάρετε πάνω στὴ ζωή, ἔχει αὐτὸ τὸ κρυμμένο μυστικό.
Ἂς τὸ πάρουμε, ὅπως εἶπα στὴν ἀρχή, σὰν γενετικὸ κριτήριο καὶ νὰ μποροῦμε νὰ τὸ ἀντέξουμε νὰ ἐξουσιαστοῦμε ἀπὸ τὸν Πατέρα Θεό, νὰ τύχουμε τῆς εὐεργετικῆς αὐτῆς θεραπευτικῆς λειτουργίας τῆς δικῆς Του ἐξουσίας, νὰ ἀναπαυθοῦμε κοντά Του καὶ τότε πιά, ὡς ἀδιάπτωτοι κοντὰ σὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ζωῆς, θὰ μποροῦμε πραγματικὰ νὰ πάρουμε τὰ πράγματα τοῦ κόσμου, τοὺς φίλους μας γύρω μας, τὸν ἄνδρα μας, τὴ γυναῖκα μας, τὰ παιδιά μας καὶ νὰ τὰ ἐξουσιάσουμε ἀγαπητικά, ὅπως Ἐκεῖνος. Καὶ τότε ὅλα τὰ γιατρεύουμε καὶ γινόμαστε θεραπευτὲς τῶν πραγμάτων καὶ ποτὲ δὲν τὰ καταστρέφουμε.
Νὰ τὸ κρυμμένο μυστικό, ὁ γενετικὸς κώδικας τῆς σημερινῆς περικοπῆς τοῦ Ἀσώτου, ποὺ ἑρμηνεύεται βοηθητικὰ ἀπὸ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο. Καὶ εἶναι τὸ γενετικὸ ὑλικὸ ποὺ κρίνει τὴν καθημερινότητα τῆς ζωῆς μας καὶ τὴν κοινωνικότητά μας. Εὐχὴ πραγματικὰ νὰ μὴν τὰ χάσουμε καὶ νὰ μὴν τὰ ἀπωλέσουμε, γιατί θὰ εἴμαστε ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν κόλαση ποὺ φτιάχνουμε στὴ ζωή μας.
Φιλολογικὴ ἐπιμέλεια κειμένου
Ἑλένη Κονδύλη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου