Συντάκτης: Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης
Στὴ βιβλικὴ ἱστορία τοῦ Φαραώ, προηγήθηκε ἡ ἑωσφορικὴ ἔπαρση καὶ ἔπειτα ἦρθαν οἱ «πληγὲς» τοῦ Θεοῦ. Στὸ ξιπασμένο ἑλληνικὸ κράτος τοῦ 2026, ἡ πορεία εἶναι ἀντίστροφη. Πρῶτα οἱ διαφόρων εἰδῶν πληγὲς ρήμαξαν τὴ χώρα μας καὶ σὰν ἀπάντηση – πρόκληση, ὀρθώθηκε καὶ ἕνας «φαραωνικὸς» οὐρανοξύστης στὸ Ἑλληνικὸ γιὰ νὰ βάλει τελικὴ σφραγίδα στὴν ξιπασιά μας.
Ὅλη αὐτὴ ἡ σωρευμένη μωροφιλοδοξία χρειαζόταν ἕνα καπιταλιστικὸ μνημεῖο, ἕναν «ναὸ» τῆς κενότητας ποὺ θὰ ἐκπέμπει ὑποταγὴ στὴν τεχνοκρατία. Ὁποιοσδήποτε διαθέτει ἔστω καὶ στοιχειώδη αἴσθηση τοῦ ἀττικοῦ τοπίου, ἀτενίζει τὸ συγκεκριμένο ἔκτρωμα σὰν διαταραχὴ τοῦ ὀπτικοῦ πεδίου. Σὰν ἕνα πελώριο σφάλμα κενοδοξίας. Σὰν ἕναν πύργο τῆς Βαβὲλ ποὺ δὲν δημιουργεῖ σύγχυση γλωσσῶν, ἀλλὰ σύγχυση ταυτότητας στὴν κοινὴ συνείδηση.
Διασχίζοντας τὸ παραλιακὸ μέτωπο καὶ βλέποντας αὐτὸ τὸ θηριῶδες... «λάθος» στὸ Ἑλληνικό, νιώθεις μιὰ ἔντονη αἴσθηση ἀνοίκειου καὶ ἀφύσικου. Μιὰ ταραχὴ γιὰ κάτι ποὺ βεβηλώνει σκόπιμα τὴν ψυχογεωγραφία τῆς Ἀττικῆς καὶ ἐπιβάλλεται ὡς τοτέμ νεοταξικῆς ἰσχύος. Δὲν σοῦ προκαλεῖ τὸν παραμικρὸ θαυμασμὸ ἀνάπτυξης, ἀλλὰ ἕνα κρύο δέος μιᾶς δυστοπίας ποὺ ὕψωσε τὸ πρῶτο της πολεοδομικὸ θεμέλιο. Καὶ πράγματι τὸ ἔργο τοῦ Ἑλληνικοῦ σχεδιάστηκε ἔτσι ὥστε νὰ γίνει πρότυπο μοντέλο πόλης 15 λεπτῶν, δηλαδὴ ἕνα ἀστικὸ ἵδρυμα τεχνοφεουδαρχίας.
Ὅλη αὐτὴ ἡ σωρευμένη μωροφιλοδοξία χρειαζόταν ἕνα καπιταλιστικὸ μνημεῖο, ἕναν «ναὸ» τῆς κενότητας ποὺ θὰ ἐκπέμπει ὑποταγὴ στὴν τεχνοκρατία. Ὁποιοσδήποτε διαθέτει ἔστω καὶ στοιχειώδη αἴσθηση τοῦ ἀττικοῦ τοπίου, ἀτενίζει τὸ συγκεκριμένο ἔκτρωμα σὰν διαταραχὴ τοῦ ὀπτικοῦ πεδίου. Σὰν ἕνα πελώριο σφάλμα κενοδοξίας. Σὰν ἕναν πύργο τῆς Βαβὲλ ποὺ δὲν δημιουργεῖ σύγχυση γλωσσῶν, ἀλλὰ σύγχυση ταυτότητας στὴν κοινὴ συνείδηση.
Διασχίζοντας τὸ παραλιακὸ μέτωπο καὶ βλέποντας αὐτὸ τὸ θηριῶδες... «λάθος» στὸ Ἑλληνικό, νιώθεις μιὰ ἔντονη αἴσθηση ἀνοίκειου καὶ ἀφύσικου. Μιὰ ταραχὴ γιὰ κάτι ποὺ βεβηλώνει σκόπιμα τὴν ψυχογεωγραφία τῆς Ἀττικῆς καὶ ἐπιβάλλεται ὡς τοτέμ νεοταξικῆς ἰσχύος. Δὲν σοῦ προκαλεῖ τὸν παραμικρὸ θαυμασμὸ ἀνάπτυξης, ἀλλὰ ἕνα κρύο δέος μιᾶς δυστοπίας ποὺ ὕψωσε τὸ πρῶτο της πολεοδομικὸ θεμέλιο. Καὶ πράγματι τὸ ἔργο τοῦ Ἑλληνικοῦ σχεδιάστηκε ἔτσι ὥστε νὰ γίνει πρότυπο μοντέλο πόλης 15 λεπτῶν, δηλαδὴ ἕνα ἀστικὸ ἵδρυμα τεχνοφεουδαρχίας.
Νέα ἐποχή – Νέο τοπόσημο
Γιὰ δυόμισι χιλιάδες χρόνια ἡ ἀέρινη Ἀκρόπολη ἦταν τὸ ὀπτικὸ ἐπίκεντρο τοῦ λεκανοπεδίου, μπολιασμένη ἰδιοφυῶς μὲ τὸ ἀθηναϊκὸ τοπίο, καθηλωτικὴ μὲ τὴ δωρικὴ γοητεία της, ἀριστούργημα γεωμετρικῆς καλαισθησίας, αἰώνιο καμάρι ἀκόμα καὶ ἐνῶ κυκλώθηκε ἀπὸ κακάσχημους ὄγκους πολυκατοικιῶν. Ὅμως ἀφοῦ φτάσαμε σὲ σημεῖο πολιτισμικῆς παρακμῆς νὰ διαφημίζουμε μέχρι καὶ παπούτσια (μὲ drones) πάνω ἀπὸ τὴν Ἀκρόπολη, ἡ «θρησκεία» τοῦ καταναλωτισμοῦ ἀπαιτοῦσε ἕνα ὑπέρτερο τοπόσημο, ὄχι φυσικὰ σὲ ὀμορφιά, ἀλλὰ σὲ μιὰ βίαιη ἀπόσπαση τῆς προσοχῆς. Αὐτὴ εἶναι ἄλλωστε ἡ πεμπτουσία τοῦ καταναλωτισμοῦ. Νὰ γραπώνει τὸ βλέμμα σου μὲ τὴ βία.
Πλέον στὴ θέα τοῦ λεκανοπεδίου πρωταγωνιστεῖ αὐτὸ τὸ «μονολιθικὸ» τερατούργημα ποὺ δὲν δικαιοῦται κανέναν ἔπαινο, ἀλλὰ τὸν ἀπαιτεῖ ὑστερικά. Ἀναλογιζόμενος ὁ κάθε Ἕλληνας ὅτι αὐτὸ τὸ κυκλώπειο κατασκεύασμα ποὺ μοιάζει μὲ πύργο… Jenga, χτίστηκε πάνω σὲ δημόσια περιουσία ποὺ ξεπουλήθηκε ὅσο – ὅσο στὰ ἰδιωτικὰ συμφέροντα, συνειδητοποιεῖ ὅτι ἂν ἡ πρόκληση μετριόταν σὲ ὀρόφους θὰ ξεπερνοῦσε σὲ ὕψος καὶ τὸ «Riviera Tower».
Ἂν ἡ αἰσθητικὴ εἶχε στόμα, θὰ οὔρλιαζε στὴ σημερινὴ θέα τοῦ Ἑλληνικοῦ. Στὴν παραλιακὴ ζώνη, ἐκεῖ ποὺ φυτρώνουν ταπεινὰ θυμάρια καὶ φρύγανα, ἐκεῖ ποὺ γαλήνευε τὸ μάτι στὴν ἀνοιχτωσιὰ τῆς θάλασσας, ἕνα μεγαθήριο ἔκανε ἀπόβαση παραλογισμοῦ. Γιατὶ ἡ ἐπιδειξιομανία τοῦ νεοπλουτισμοῦ ἔχει τὴν ἐπίμονη τάση νὰ κακοποιεῖ τὴν ἁρμονία.
Πλέον στὴ θέα τοῦ λεκανοπεδίου πρωταγωνιστεῖ αὐτὸ τὸ «μονολιθικὸ» τερατούργημα ποὺ δὲν δικαιοῦται κανέναν ἔπαινο, ἀλλὰ τὸν ἀπαιτεῖ ὑστερικά. Ἀναλογιζόμενος ὁ κάθε Ἕλληνας ὅτι αὐτὸ τὸ κυκλώπειο κατασκεύασμα ποὺ μοιάζει μὲ πύργο… Jenga, χτίστηκε πάνω σὲ δημόσια περιουσία ποὺ ξεπουλήθηκε ὅσο – ὅσο στὰ ἰδιωτικὰ συμφέροντα, συνειδητοποιεῖ ὅτι ἂν ἡ πρόκληση μετριόταν σὲ ὀρόφους θὰ ξεπερνοῦσε σὲ ὕψος καὶ τὸ «Riviera Tower».
Ἂν ἡ αἰσθητικὴ εἶχε στόμα, θὰ οὔρλιαζε στὴ σημερινὴ θέα τοῦ Ἑλληνικοῦ. Στὴν παραλιακὴ ζώνη, ἐκεῖ ποὺ φυτρώνουν ταπεινὰ θυμάρια καὶ φρύγανα, ἐκεῖ ποὺ γαλήνευε τὸ μάτι στὴν ἀνοιχτωσιὰ τῆς θάλασσας, ἕνα μεγαθήριο ἔκανε ἀπόβαση παραλογισμοῦ. Γιατὶ ἡ ἐπιδειξιομανία τοῦ νεοπλουτισμοῦ ἔχει τὴν ἐπίμονη τάση νὰ κακοποιεῖ τὴν ἁρμονία.
Ἡ ἀρχιτεκτονικὴ πειθαρχίας
Ἀλλὰ στὴν ἀρχιτεκτονικὴ τῶν σύγχρονων πόλεων, τίποτα δὲν ἐπιλέγεται τυχαία. Ὁ δημόσιος χῶρος γίνεται πολιτικὸ προϊόν. Στὴν ψυχολογία τῆς μάζας, οἱ ἐπιβλητικοὶ οὐρανοξύστες στοχεύουν νὰ διεγείρουν τὸ αἴσθημα τῆς «μικρότητας» μπροστὰ στὴν ἐξουσία καὶ τὴν καταναλωτικὴ ὕλη. Σηκώνεις τὸ κεφάλι ψηλά, ὄχι γιὰ νὰ ἀτενίσεις οὐρανό, ἀλλὰ τὸ ἀτσάλι τῆς βιομηχανικῆς αὐτοκρατορίας. Καλεῖσαι νὰ συμμορφωθεῖς σὲ μιὰ ψυχοκοινωνικὴ ἄσκηση πειθαρχίας.
Ἡ πανοραμικὴ θέα καὶ ἐπίβλεψη τῶν μαζῶν ἀνήκει στὴν «ἐλίτ», μὲ τὸ ἰλιγγιῶδες ὕψος νὰ γίνεται ἀδιάκοπος «κήρυκας» τῆς ταξικῆς ἀνισότητας. Ἕνα πομπῶδες πανοπτικὸ ποὺ ὑποσυνείδητα θέλει νὰ σοῦ ἐπιβάλει ὅτι εἶσαι τρόφιμος μιᾶς πανοπτικῆς κοινωνίας. Ἡ ὀπτικὴ ρύπανση τῶν οὐρανοξυστῶν ἐντείνει τὸ αἴσθημα τῆς ψυχρότητας, τῆς ἀποστασιοποίησης, τῆς ψυχικῆς ἄμυνας ἀπέναντι στὸ παράταιρο, ἀλλὰ ὁ καταναλωτισμὸς ἐπιστρατεύεται ὥστε νὰ κοιμίζει αὐτὴ τὴ φυσικὴ ἀντίδραση.
Τὰ βουνὰ τῆς Ἀττικῆς ἔχουν κατακαεῖ ἀπὸ ἐμπρησμούς, οἱ παραθαλάσσιες πόλεις ἐκκενώνονται κάθε καλοκαίρι ἀπὸ τὸ 112, ἡ παραλιακὴ πλημμυρίζει μὲ τὴν παραμικρὴ μπόρα, οἱ ἀκτὲς ἔχουν κατακλυστεῖ ἀπὸ αὐθαιρεσίες, ἄλλα κατὰ τὰ ἄλλα θὰ ἔχουμε νὰ λέμε ὅτι φτιάξαμε τὸ πιὸ πολυτελὲς ξόανο τῶν Βαλκανίων στὸ Ἑλληνικό. Τὸ σύνδρομο τῆς Ψωροκώσταινας ζεῖ καὶ βασιλεύει, καὶ τὴν Ἀθηναϊκὴ… Ριβιέρα κυριεύει. Μόνο ποὺ τώρα δὲν εἶναι μόνο ἐπίδειξη τοῦ φτωχοῦ συγγενῆ τῆς Εὐρώπης, ἀλλὰ κυρίως ἕνα 50όροφο λάβαρο τῆς δυστοπίας ποὺ καταφθάνει.
Ἡ πανοραμικὴ θέα καὶ ἐπίβλεψη τῶν μαζῶν ἀνήκει στὴν «ἐλίτ», μὲ τὸ ἰλιγγιῶδες ὕψος νὰ γίνεται ἀδιάκοπος «κήρυκας» τῆς ταξικῆς ἀνισότητας. Ἕνα πομπῶδες πανοπτικὸ ποὺ ὑποσυνείδητα θέλει νὰ σοῦ ἐπιβάλει ὅτι εἶσαι τρόφιμος μιᾶς πανοπτικῆς κοινωνίας. Ἡ ὀπτικὴ ρύπανση τῶν οὐρανοξυστῶν ἐντείνει τὸ αἴσθημα τῆς ψυχρότητας, τῆς ἀποστασιοποίησης, τῆς ψυχικῆς ἄμυνας ἀπέναντι στὸ παράταιρο, ἀλλὰ ὁ καταναλωτισμὸς ἐπιστρατεύεται ὥστε νὰ κοιμίζει αὐτὴ τὴ φυσικὴ ἀντίδραση.
Τὰ βουνὰ τῆς Ἀττικῆς ἔχουν κατακαεῖ ἀπὸ ἐμπρησμούς, οἱ παραθαλάσσιες πόλεις ἐκκενώνονται κάθε καλοκαίρι ἀπὸ τὸ 112, ἡ παραλιακὴ πλημμυρίζει μὲ τὴν παραμικρὴ μπόρα, οἱ ἀκτὲς ἔχουν κατακλυστεῖ ἀπὸ αὐθαιρεσίες, ἄλλα κατὰ τὰ ἄλλα θὰ ἔχουμε νὰ λέμε ὅτι φτιάξαμε τὸ πιὸ πολυτελὲς ξόανο τῶν Βαλκανίων στὸ Ἑλληνικό. Τὸ σύνδρομο τῆς Ψωροκώσταινας ζεῖ καὶ βασιλεύει, καὶ τὴν Ἀθηναϊκὴ… Ριβιέρα κυριεύει. Μόνο ποὺ τώρα δὲν εἶναι μόνο ἐπίδειξη τοῦ φτωχοῦ συγγενῆ τῆς Εὐρώπης, ἀλλὰ κυρίως ἕνα 50όροφο λάβαρο τῆς δυστοπίας ποὺ καταφθάνει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου