Μητροπολίτης π. Γάνου καὶ Χώρας Ἀμφιλόχιος: «Ἱεράρχης Ἐνθεώτατος...»

Γράφει ὁ Ἀρχιμανδρίτης π. Ἀντώνιος Φραγκάκης, 

Ἱεροκήρυκας τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γορτύνης καὶ Ἀρκαδίας 

Ἀρχιερεὺς ἅγιος! Μυριόστομη ὑπῆρξε ἡ συγκεκριμένη ἐτυμηγορία τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, εἰδικὰ τοῦτες τὶς μέρες, τῆς φαεινῆς καὶ ὀσιοπρεποὺς μεταχωρήσεώς του στὰ ἐπουράνια... Τὸ ἐπαναλαμβάνει καὶ ἡ δική μου εὐτέλεια, ὡς μεγίστη ἀπορροὴ μικροτάτης προσεγγίσεως ποὺ ἔκανα κάποτε στὴν ἔκπαγλη ἀπὸ θεϊκὸ κάλλος μορφή του... Αὐθεντικὸς ἐπίσκοπος, φθιαγμένος ἀπὸ στόφα ὄντως ἁγιοπατερική, πλασμένος στὰ καλούπια τῆς ἀποστολικῆς κατασκευῆς, μυρωμένος ἀπὸ τὰ ἄνθη τῆς προπτωτικῆς ἀθωότητας καὶ σφραγισμένος μὲ τὰ στίγματα τῆς μαρτυρικῆς ἰδιότητας... Φιλοξενήθηκε στὸ Ἡράκλειο πρὶν λίγα χρόνια σὲ σπίτι φιλικό. Εἶχε ἐπιθυμία νὰ ἐπισκεφθεῖ τὴν Γερόντισσα Γαλακτία. «Θέλετε -τοῦ πρότεινα- νὰ εἰδοποιήσω ἱερεῖς μὲ τοὺς ὁποίους συνδέεσθε»; Μὲ ἀφόπλισε καὶ μὲ καθήλωσε ἡ προνοητική του ἀπάντηση: «Θέλεις νὰ σὲ εὕρουν νέοι μπελᾶδες ἐκτὸς ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ ἤδη ἀντιμετωπίζεις»; Καὶ συνέχισε: «Ὑπάρχουν δύο εἰδῶν κληρικοί:... 
•    Οἱ σηματωροὶ ποὺ διευκολύνουν ὅσους διαπλέουν τὸ πολυτάραχο πέλαγος τῆς παρούσης ζωῆς προκειμένου νὰ ἐλλιμενισθοῦν μὲ ἀσφάλεια στοὺς κόλπους τῆς οὐρανίου βασιλείας, καί 
•  Οἱ ἀνεμόσβουροι, ποὺ κινοῦνται ὅπως φυσάει ὁ ἄνεμος, στροβιλίζουν τὰ καράβια (=ταλαιπωροῦν τὶς ἀνθρώπινες ψυχὲς) καὶ τελικὰ τὰ καταποντίζουν στὸν βυθὸ τῆς ἀπωλείας...». 

 
Διακρατῶ ἠχογραφημένες καὶ ἄλλες ἁγιοπατερικὲς ρήσεις του: 
«Στεροῦνται τὴν θεογνωσία – θεολογία, ὅσοι ἀσχολοῦνται μὲ τὴν ψυχολογία! Μπερδεύονται οἱ ἴδιοι καὶ καμαρώνουν ἔπειτα ἐπειδή <ἀναπαύουν> ὅλους τοὺς μπερδεμένους... Ἡ θεολογία εἶναι κατάθεση ἐμπειρίας Θεοῦ! Ἡ ψυχολογία εἶναι κούφια ἀνάλυση ἀγνώστου ἀντικειμένου...». «Ἡ ψυχολογία λειτουργεῖ σήμερα ὡς ἄλλοθι τῆς ἁμαρτίας»! 

 
Ἡ Γερόντισσα ἀπεφάνθη ἐνθουσιωδῶς περὶ αὐτοῦ: 
«Μέγας ἥλιος τοῦ Αἰγαίου καὶ τοῦ κόσμου ὁλόκληρου»! Καὶ ἐκεῖνος: «Αὐτὴ ἡ ἁπλή γιαγιὰ εἶναι στὰ μέτρα τοῦ γέροντά μου»! (Ἁγίου Ἀμφιλοχίου Μακρή). Οἱ Ἅγιοι ἀναγνωρίζονται χωρὶς μεσάζοντες... «Ὁ πνευματικὸς ἀνακρίνει μὲν πάντα, αὐτὸς δὲ ὑπ’ οὐδενὸς ἀνακρίνεται...» (Α΄ Κορ. Β΄, 15). Ἔμεινε μὲ δική του ἐντολὴ ἀπόρρητη ἐκείνη ἡ ἐπίσκεψή του... 

 
Ἡλιοκαμένος ἀπὸ τὸ ἱεραποστολικὸ σκάμμα στὰ ἀποσκληρυμμένα ἀπὸ ἔλλειψη οὐράνιας δρόσου χώματα τῆς οἰκουμένης, ἐπειδὴ πρῶτα ὑπῆρξε ζωογονημένος ἀπὸ τὴν ἀέναη ροὴ τῆς χάριτος, ποὺ ἄρδευε ἐμφανῶς τὰ μύχια τῆς καρδίας του καὶ ἐκκόλαπτε τὴν πολύκαρπη φυτεία τῶν θαυμαστῶν ἔργων του... Εἶχε πλούσιο ἱεραποστολικὸ ἀμητό, διότι πρώτιστα ἀπέκτησε ἐνδοκάρδιο ἡσυχαστικὸ θησαυρό... Ἄνθρωπος γνησίας ἀγάπης ὡς αὐθεντικὸς φορέας τῆς ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ, καὶ ὄχι γλυκόλογος ἀμοραλίστας ὡς ἐκφραστὴς τοῦ συγχρόνου ἐπάρατου ἀγαπουλισμοῦ... 

 
Ἐγένοντο καταφανεῖς οἱ καρποὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὴν ἐν-Χριστωμένῃ ὑπόστασή του, διότι ἐξωτερίκευε ἀβίαστα τὴν ἐσώψυχη παραγωγή του... «Ἐν αὐτῷ διεσώθη τὸ παλαιὸ τῆς ἐκκλησίας σχῆμα» (Ἐπιστολὴ πρὸς Μουσσώνιον) ὅπως θὰ ἔλεγε ὁ Μέγας Βασίλειος. Ἀκόρεστος θηρευτὴς τῆς Χάριτος, ἐπικύρωνε τὰ ἔργα τῆς διακονίας του, μὲ τὰ θαυμαστὰ σημεῖα τῆς Χριστοειδίας του. Γύρω στὶς δέκα χιλιάδες βάπτισε κάποτε στὴν Ἀφρική. Λύσσαξε ὁ δαίμονας καὶ ἔβαλε τοὺς μάγους τῆς χώρας ἐκείνης νὰ τὸν συλλάβουν καὶ νὰ τὸν ρίξουν σὲ ξεροπήγαδο... Τοποθέτησαν ἐπάνω ξύλα καὶ ἑτοίμασαν τὴν πυρπόλησή του. Ἐκεῖνος παραδόθηκε ἀτάραχος στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ προσευχόταν ἤρεμα καὶ θερμά... Ἦταν ὑπαρξιακὰ ὁριακὴ καὶ ἀνθρώπινα ἀπαράκλητη ἡ στιγμὴ ἐκείνη... Ἐκεῖ ἀπέδειξε ὅτι δὲν ἦταν ψεύτικος καὶ φαντασμαγορικός, ἀλλὰ ἀντίθετα φανέρωσε ὅτι βημάτιζε «ἀνυπόδητος» στοὺς ρυθμοὺς τῆς αὐταπάρνησης καὶ ἐκινεῖτο ἀμετάκλητα στὴν τροχιὰ τοῦ μαρτυρίου. Ἐκεῖ πιστοποίησε ὅτι ἦταν ποιμὴν καὶ σφάγιο. 

 
Ὁ ἐπίσκοπος δὲν εἶναι ἕνα μαγικὸ πρόσωπο ποὺ μόλις ἀνέβει τὶς βαθμίδες τῆς ἱεραρχικῆς ὑπεροχῆς μεταμορφώνεται σὲ ἀδιαμφισβήτητη αὐθεντία. Φορέας ἀληθείας καὶ ζωῆς εἶναι ὁ γνήσιος μιμητὴς τῶν Ἀποστόλων, ποὺ εἶναι ἱκανὸς νὰ μαρτυρήσει τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ μαρτυρήσει γιὰ τὴν ἀλήθεια. Τὴν ἐπιτυχέστερη διακήρυξη αὐτῆς τῆς βασικῆς ἀρχῆς τὴν βρίσκω σὲ μιὰ σύντομη ἀλλὰ περιεκτικὴ φράση ποὺ περιέχεται στὸ «Μαρτύριον τοῦ Ἁγίου Πολυκάρπου». Σύμφωνα μὲ τὸ θαυμασιότατο αὐτὸ κείμενο, ὁ ἐπίσκοπος Πολύκαρπος ἦταν γιὰ τὴν Ἐκκλησία τῆς Σμύρνης αὐθεντικὸς ποιμένας, «ὦσπερ κριὸς ἐπίσημος εἰς προσφοράν, ὁλοκαύτωμα δεκτὸν τῷ Θεῷ ἡτοιμασμένον» (XIV,Ι). Ἦταν φρυκτωρὸς ποιμένας καὶ ταυτόχρονα πρῶτος κριός, ποὺ προσφερόταν νὰ θυσιασθεῖ γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Κυρίου του καὶ τὴν σωτηρία τοῦ ποιμνίου του. Ἐνταγμένος ὀργανικὰ ὁ τρισμακάριος στὴν χαρισματικὴ ἀτμόσφαιρα τῶν πρωτοχριστιανικῶν χρόνων «αὐτὸς ἐν ἑαυτῷ τὸ ἀπόκριμα τοῦ θανάτου ἔσχηκεν ἵνα μὴ πεποιθὼς ἢ ἐφ’ ἑαυτῷ ἀλλ’ ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ ἐγείροντι τοὺς νεκροὺς» (Β΄ Κορ. Α΄, 9). Καὶ ὦ τοῦ θαύματος! Ἡ ἀταραξία τῆς ψυχῆς του καὶ ἡ ἐπένδυση τῆς προσευχῆς του, τὸν μετέφεραν ἀστραπιαῖα χιλιόμετρα μακριά, πρὸς δόξα Θεοῦ καὶ καταισχύνη τῶν δυνάμεων τοῦ σκότους! Ὄντως ἐκπληκτικὲς θεοσημεῖες ποὺ ἐντοπίζονται στὴν ἀρχέγονη ἐκκλησία, ἀλλὰ ἐπαναλαμβάνονται ἐκεῖ ποὺ ἐπιχωριάζει ἡ ἀνόθευτη θεογνωσία...

 
Ἀποστολικὴ ζωή, ἀποστολικὸς ζῆλος, ἀποστολικὰ κατορθώματα, ἀποστολικὰ σημεῖα, ἀποστολικὸ κῦρος! Δὲν ἦταν μόνο «θρόνων διάδοχος» τῶν Ἀποστόλων ἀλλὰ πρωτίστως «τρόπων μέτοχος» καὶ διὰ τοῦτο «Χάριτος ἔμπλεος»! Αἰωνία σου ἡ μνήμη ἀκοίμητε ἐπί<Σκοπέ> τοῦ οἴκου Ἰσραὴλ> (ΙΕΖ. Γ΄, 17), ἀπτόητε καὶ ἀκάματε φύλακα καὶ καλλιεργητὰ τοῦ ἀμπελῶνος Κυρίου. «Κατέλιπες ὄνομα τοῦ ἐκδιηγήσασθαι ἐπαίνους καὶ ἡ δόξα σου οὐκ ἐξαλειφθήσεται... τὸ ὄνομά σου ζῇ εἰς γενεᾶς... τὸ μνημόσυνόν σου ἐν εὐλογίαις...» (ΣΟΦ. ΣΕΙΡ. ΜΔ΄ 8 κ.ε.). Τοὺς ἀμέτρητους ἁγνοὺς καὶ ἀνιδιοτελεῖς ἀγῶνες σου γιὰ τὴν ὀρθόδοξη φωταγώγηση κάθε ἐσκοτισμένης περιοχῆς στὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης «διηγήσονται λαοὶ καὶ τὸν ἔπαινόν σου ἐξαγγελεῖ ἐκκλησία». (ΣΟΦ. ΣΕΙΡ. ΜΔ΄ 15). 

 
Σὲ κατευοδώνουμε ἔκθαμβοι «ἐν πόλει Θεοῦ ζῶντος καὶ Ἱερουσαλὴμ ἐπουρανίῳ» (Ἐβρ. Ιβ΄ 12) ὅπου ὁ ἀριστεὺς τῶν πνευματικῶν παλαισμάτων Ἅγιος Ἀμφιλόχιος ὁ Γέροντάς σου περιχαρὴς σὲ ἀναμένει γιὰ νὰ ἀπολαύσει τὰ ἔπαθλα τῆς νίκης σου ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ ἀγωνοθέτη Χριστοῦ! Σὲ ὑποδέχονται σὺν αὐτῷ ἐνθουσιωδῶς καὶ οἱ τέσσερεις ἕτεροι υἱοί του Ἀρχιερεῖς, ποὺ βημάτισαν καὶ ἐκεῖνοι ἀκάθεκτοι στὴν Κοιλάδα τοῦ Κλαυθμῶνος καὶ ἀναπαύονται τώρα πλησίον του στὶς ἀπάτητες κορυφὲς τοῦ οὐρανίου λειμῶνος. 

 
Ἤτοι οἱ παράδελφοί σου Κρήτης Τιμόθεος, Λαρίσης Θεολόγος (γιὰ τὸν ὁποῖο ἐκαυχᾶτο ἐν Κυρίῳ ὁ Ἅγιος ὅτι ἦταν ἐκ τῶν ἀρίστων ποὺ προήχθησαν τὴν περίοδο ἐκείνη καὶ προφήτευσε ὅτι θὰ ἔχει τέλος μαρτυρικὸ ἀπὸ τὴν ἐπάρατη Μασονία), ὁ Δημητριάδος Ἠλίας καὶ ὁ Βερατίου Ἰγνάτιος. Πρωτίστως ἔκθαμβος θὰ συναντήσεις τὴν Μεγάλη Οἰκοδέσποινα τῆς ἀναστάσιμης πανδαισίας ποὺ σὲ ἀναμένει, τὴν Κυρία Θεοτόκο, στὴν ὁποία ἐπέδειξες περίσσευμα ἐρωτικῆς ἀναφορᾶς ὅσο κοσμοῦσες τὴν ἱερατικὴ διακονία, τὴν θεόλεκτη χορεία τῶν ἁγίων ἱεραρχῶν ὅπου ἀναφαίρετα πλέον ἀνήκεις καὶ ὅλους τοὺς «τραυματίας τοῦ Θείου Νυμφίου» κατὰ τὸν ἱερὸ Καβάσιλα. 

 
Ἐκεῖ στὸν ἀχειροποίητο ναό, ὅπου πλέον μὲ θεοΰφαντη στολὴ ἀενάως μετέχεις στὴν ἄκτιστη θεία λατρεία, μνημόνευε δεόμεθα καὶ ἡμῶν τῶν ἀναξίων. Καὶ ἐμεῖς, ὅσο ζοῦμε, καθηκόντως θὰ ἀναβαπτιζόμεθα στὰ ρεῖθρα τῆς δροσοβόλου παρακαταθήκης σου, εὐχόμενοι σύντομα νὰ ἀξιωθοῦμε «ἐπ’ ἐκκλησίας» νὰ ὑμνολογήσουμε τὴν πανθομολογούμενη ἁγιωσύνη σου. 
Ἀμήν!