Ἕνα σοβαρότατο ζήτημα, πού ἀπασχολεῖ γονεῖς, ἐκπαιδευτικοὺς καὶ γενικότερα τὴν κοινωνία, εἶναι τὸ θέμα τῆς παραβατικότητας τῶν ἀνηλίκων. Θέμα, πού ἔχει προσλάβει ἐπικίνδυνες διαστάσεις σὲ πολλά ἐπίπεδα.
Εἶναι γεγονὸς ὅτι, συχνὰ, ἀνήλικα παιδιά, μαθητές – μαθήτριες, διαπράττουν ἀδικήματα τοῦ κοινοῦ Ποινικοῦ Κώδικα. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι καὶ τὸ σχετικὸ ὄγδοο κεφάλαιο τοῦ Ποινικοῦ Κώδικα ἔχει αὐξηθεῖ στὸ περιεχόμενο τῶν ἄρθρων του, γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση καὶ ποινικὴ μεταχείριση τῶν ἀνηλίκων. Μιλᾶμε ἀκριβῶς γιὰ παραβατικὴ συμπεριφορά, πού παρουσιάζεται στὴ μικρὴ κοινωνία τοῦ σχολείου καὶ ἔρχεται καὶ πληγώνει ἐκπαιδευτικούς, γονεῖς καὶ παιδιὰ. Τὸ φαινόμενο αὐτὸ ἐπεκτείνεται σὲ γειτονιές, δρόμους, πλατεῖες. Ἔτσι, ἡ ὅλη διαπαιδαγώγηση τίθεται συχνὰ στὸ περιθώριο καὶ ἐπικρατεῖ ἡ ἀνομία... Καὶ τὸ κακὸ δὲν σταματᾶ.
Μπροστά, λοιπόν, στὴν ὅλη αὐτὴ κατάσταση πού ἐπικρατεῖ, σχετικὰ μὲ τὸ θέμα τῆς παραβατικότητας τῶν ἀνηλίκων καὶ εἰδικότερα τῆς βίας (bulling), ἀλλ’ ἐπὶ πλέον καὶ τῆς ἀπογοήτευσης καί ἐσωτερικῆς ταραχῆς τῶν νέων, πού μπορεῖ νὰ φθάσει καὶ σὲ λίαν ἀκραῖες συμπεριφορές, καταθέτουμε μία πρόταση, πού ἐκπηγάζει ἀπὸ τὴν ποιμαντορική μας ἐμπειρία.
Ἡ πρότασή μας εἶναι ἡ πρόσληψη Ἱερέων–Πνευματικῶν Συμβούλων στὶς σχολικὲς κοινότητες. Προτείνουμε ἔτσι νὰ ὀνομάζονται, «Πνευματικοί Σύμβουλοι» καὶ νὰ προσλαμβάνονται ἀμισθὶ ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας, Θρησκευμάτων καὶ Ἀθλητισμοῦ.
Ἐννοεῖται, βεβαίως, πρόσληψη κατάλληλου Ἱερέα, κατὰ τὴν κρίσιν τοῦ Μητροπολίτου, στόν ὁποῖο ὑπάγεται. Νά εἶναι ἕνας Ἰερέας–Πνευματικός Σύμβουλος ἱεροπρεπής, συνετός, διακριτικός, μορφωμένος, μὲ ὑψηλὲς παιδαγωγικὲς ἱκανότητες καὶ ἀκέραιο καί ἄριστο ἦθος.
Στὴν Ἐκκλησία μας ὑπάρχουν ἄξιοι κληρικοὶ γιὰ τὸ σπουδαῖο αὐτὸ καθῆκον. Μάλιστα τὴν ὑπηρεσία αὐτὴ, οἱ ἐν λόγῳ κληρικοὶ θὰ τὴν ἀναλάβουν ὡς εἰδικὴ ἀποστολή–διακονία, χάριν τῆς νεότητος, ὅπως ἄλλοι ἀναλαμβάνουν ἄλλα ποιμαντικὰ καθήκοντα στὴν ἐνορία τους, ὅπου ὑπηρετοῦν.
Ἡ ἐπιτέλεση δὲ τοῦ ποιμαντικοῦ αὐτοῦ καθήκοντος οὐδόλως ἀντιτίθεται στὴν ἐργασία τῶν ψυχολόγων καὶ ἄλλων συμβούλων, πού ὑπηρετοῦν στίς σχολικές μονάδες, ὅπως π.χ. ἐπαγγελματικοῦ προσανατολισμοῦ, ὑγείας κλπ.
Ἡ Ἐκκλησία ὅπως πάντοτε καὶ σὲ πολλὲς ἄλλες περιπτώσεις ἤδη τὸ πράττει. Προσφορὰ θὰ κάνει ὁ Ἱερεύς-Πνευματικός Σύμβουλος, πνευματικὴ ἐργασία θὰ ἀσκήσει, ἱερὸ χρέος θὰ ἐπιτελέσει.
Θὰ πρέπει ἀκόμη νὰ σημειώσουμε ὅτι οἱ διορισμένοι Ἱερεῖς – Έκπαιδευτικοὶ διαφόρων εἰδικοτήτων, ὅπου ὑπάρχουν, ἐπιτελοῦν βέβαια καὶ πνευματικὸ ἔργο, ἀλλὰ δὲν εἶναι αὐτὴ ἡ κύρια ὑπηρεσιακὴ ἐνασχόλησή τους. Τὸ ἔργο τοῦ Ἱερέα- Πνευματικοῦ Συμβούλου θὰ εἶναι ἄλλο, αὐτὸ τῆς πνευματικῆς καθοδήγησης καὶ συμβουλευτικῆς.
Σὲ ἀρκετὰ σχολεῖα στὴν Εὐρώπη ὑπάρχει κάτι ἀνάλογο, ὁ aumônier καὶ τοῦτο δὲν εἶναι παράδοξο οὔτε ἀναχρονιστικό.
Ἡ πρότασή μας αὐτὴ ἔχει ὡς ἔρεισμα ὅτι τὸ παιδί, ὁ νέος, ὁ κάθε ἄνθρωπος δὲν εἶναι ἁπλῶς βιολογικὴ ὀντότητα ἤ μόνο νοῦς. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι ψυχοσωματικὸ ὄν. Σῶμα φθαρτὸ καὶ ψυχὴ ἀθάνατη. Καὶ, ἀσφαλῶς, πέρα ἀπὸ τὴ μέριμνα τοῦ σώματος χρειάζεται καὶ ἡ ἄλλη μέριμνα, ἐκείνη τῆς ψυχῆς. Τὸ ἐνδιαφέρον μας ἐπακριβῶς ἐπικεντρώνεται σ’ αὐτὴν τήν ἀτίμητη ψυχή, τήν ψυχή τοῦ παιδιοῦ. Εἶναι ἡ ἄλλη διάσταση τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης, πού ὀφείλουμε νὰ προσέξουμε στὰ παιδιά μας.
Τὰ παιδιὰ διψοῦν γιὰ κοινωνικότητα, ἐπιθυμοῦν τὴν ἐλευθερία, τὸν διάλογο, θέλουν ἀπαντήσεις στὰ «γιατί;», ἀναζητοῦν πρότυπα, ποθοῦν τὴν ἀλήθεια. Στὴν ὅλη διαμόρφωση τῆς προσωπικότητάς τους δὲν ἀρκεῖ ἡ γνώση. Εἶναι ἀναγκαῖο καὶ τὸ ἦθος. Κάθε παιδὶ ἀναζητεῖ τελικὰ στὸ βάθος τοῦ εἶναι του νὰ βρεῖ τὸν Θεό. Δὲν μπορεῖ νὰ ζήσει χωρὶς Θεό. Εἶναι αὐτό αὐθεντικὸς κανόνας.
Ὁ Πλάτων, στὸν διάλογό του μὲ τὸν Κρίτωνα, γράφει: «Οὐ τὸ ζῆν περὶ πλείστου ποιητέον, ἀλλὰ τὸ εὖ ζῆν» (48, Β'). Ἡ ἀναζήτηση τοῦ «ἀγαθῶς ζῆν» εἶναι τὸ σημαντικότερο, πέρα ἀπὸ τὸ «ἁπλῶς ζῆν». Ἀλλὰ καὶ ὁ βιβλικὸς λόγος τοῦ Χριστοῦ, λίαν ἀνώτερος, τονίζει: «Οὐκ ἐπ' ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος, ἀλλ' ἐπὶ παντὶ ρήματι ἐκπορευομένῳ διὰ στόματος Θεοῦ» (Ματθ. 4, 4). Καὶ ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος θὰ πεῖ: «Ἄνθρωπος γὰρ ἐστιν οὐχ ὅστις ἁπλῶς χεῖρας ἔχει καὶ πόδας ἀνθρώπου, ἀλλ' ὅστις εὐσέβειαν καὶ ἀρετὴν μετὰ παρρησίας ἀσκεῖ».
Ἔπειτα, τυγχάνει ὅλως λανθασμένη ἡ ἀντίληψη καὶ μυωπικὴ ἡ νοοτροπία νὰ γίνεται προσπάθεια διαπαιδαγώγησης ἐρήμην τῆς Ἐκκλησίας, θέτοντας ἐκποδὼν τά διδάγματα τοῦ Εὐαγγελίου.
Βέβαια, γιὰ τὴν διαχείριση τῆς παραβατικότητας τῶν ἀνηλίκων, ἀσφαλῶς καὶ ὑφίστανται εἰσαγγελικὲς παρεμβάσεις καὶ δικαστικὲς παραγγελίες καὶ ὑπάρχουν προληπτικὰ καὶ κατασταλτικὰ ἀστυνομικὰ μέτρα, ὅπως καί ἄλλες καθοδηγήσεις μὲ ψυχολογικὲς μεθόδους καὶ ποικίλα ἄλλα συστήματα ἀντιμετώπισης τοῦ λυπηροῦ αὐτοῦ φαινομένου στὸ χῶρο τῶν νέων. Ὅλα τὰ ἀνωτέρω εἶναι καλά, χρήσιμα καὶ ἀπαραίτητα. Ὅμως δὲν ἀρκοῦν. Πάλι ὁ Χρυσορρήμων θὰ διερωτηθεῖ: «Τί γὰρ ἴσον τοῦ ρυθμίσαι ψυχὴν καὶ διαπλάσαι νέου διάνοιαν»;
Γι' αὐτὸ καὶ προσβλέπουμε καὶ στὸν παράγοντα τῆς Θείας Χάριτος, πού τόν προσφέρει ἡ Ἐκκλησία.
Μὲ τὴν πρότασή μας, λοιπόν, αὐτὴ ἀποβλέπουμε σὲ μία οὐσιαστικὴ παιδεία, γιά τήν σφαιρική ἀντιμετώπιση τοῦ προβλήματος τῆς παραβατικότητας τῶν ἀνηλίκων. Θεωροῦμε ὅτι τὰ ἀποτελέσματα μιᾶς τέτοιας ἐκπαιδευτικῆς κίνησης θὰ εἶναι εὐεργετικὰ καὶ σωτήρια.
Ἀξίζει Ἐκκλησία καὶ Πολιτεία νὰ συνεργασθοῦν πάνω στὸ θέμα αὐτὸ καί νά ἐξετάσουν θετικά τήν πρόταση αὐτή. Βεβαίως τὸ παρὸν ἄρθρο θέτει τὴν κεντρικὴ ἰδέα. Ὡστόσο, ἡ διαδικασία τῆς ἐφαρμογῆς εἶναι τὸ ἑπόμενο βῆμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου