Ὡς συνήθως, σὲ πολλοὺς λόγους ἀποδόθηκε τὸ ἀνησυχητικὸ φαινόμενο... Δὲν θὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ ὅλους αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ὁπωσδήποτε, κατὰ τὸ μᾶλλον ἢ ἧττον, ἰσχύουν. Θὰ ἑστιάσουμε στὴ βάση τοῦ προβλήματος, ἡ ὁποία δὲν ἀκούγεται συχνὰ ἀπὸ τὰ Μέσα ἐνημερώσεως καὶ ἐπηρεασμοῦ τῆς κοινῆς γνώμης. Τὰ ἴδια τὰ γραφόμενα τῆς μίας ἀπὸ τὶς δύο κοπέλες ποὺ κατέφυγαν στὸ ἀπονενοημένο διάβημα, τὸ σημείωμα ποὺ ἄφησε πίσω της, εἶναι, νομίζουμε, πολὺ εὔγλωττο. Μὲ αὐτὸ προβαίνει τὸ δύστυχο κορίτσι σ᾿ ἕνα δριμὺ «κατηγορῶ» κατὰ τοὺ κόσμου ποὺ χτίσαμε γιὰ τὰ παιδιά μας. Μιὰ κραυγή, ποὺ γίνεται κραυγὴ καὶ ὅλων τῶν παιδιῶν, γιὰ τὸ ὅτι τοὺς στερήσαμε τὴν πνοὴ τῆς ζωῆς ἀπὸ τὸν κόσμο ποὺ τοὺς δώσαμε· τὸ ὀξυγόνο τῆς ψυχῆς: τὸν Χριστό. Πῶς μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ὀμορφιά, ὄρεξη γιὰ ζωὴ στὸ παιδὶ ποὺ μένει χωρὶς καμία χαρά, καμία ἐλπίδα, καμία πίστη, ἀφοῦ δὲν ἔχει Χριστό; Χρόνια τώρα ἀποδομήσαμε καὶ ἀποδομοῦμε κάθε πνευματικὴ ἔννοια καὶ ἀξία ἀπὸ τὶς ψυχὲς τῶν παιδιῶν καὶ τὰ ἀφήνουμε ἕρμαια τῶν βδελυρῶν παθῶν καὶ τοῦ δαιμονικοῦ σκότους. Μὲ τὴν εἰκόνα δὲ τοῦ Θεοῦ ποὺ διαθέτουν μέσα τους, ὑποψιάζονται τὰ παιδιὰ ὅτι «ἴσως ἕνας ἄλλος κόσμος νὰ εἶναι καλύτερος». Ποιός βρέθηκε νὰ τοὺς μιλήσει γι᾿ αὐτὸ τὸν «ἄλλον κόσμο», τὸν κόσμο τοῦ Θεοῦ;
Ἂν τὸ συντομότερο δὲν ἀλλάξουμε γραμμὴ πλεύσεως, καὶ ἄλλα ἀκόμη θύματα θὰ θρηνήσουμε…
Ποιός ακούει;
ΑπάντησηΔιαγραφήΠοιός κατανοεί;
Ποιός πονά;
Ποιός;
Εγώ;
Εσύ;
Φτάσαμε στο τέλος.
Τα κορίτσια 17 χρονών αυτοκτονούν από ανία, από ακηδία.
Τι χειρότερο μπορεί να συμβεί;
Άρνηση της ζωής. Μιάς ζωής που έγινε βάρος αβάσταχτο.
Όχι στο δαίμονα της απελπισίας
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ θλιμμένη και στενοχωρημένη ψυχή είναι το πλέον πρόσφορο έδαφος για να δράση ο Διάβολος. Όταν μάλιστα συνυπάρχει και η απιστία, τότε ο Διάβολος «τρίβει τα χέρια του» από χαρά, διότι οι πιθανότητες επιτυχίας του είναι μεγαλύτερες. Και αρχίζει το κακούργο έργο του, σπέρνοντας και φυτεύοντας λογισμούς απογνώσεως και απελπισίας στον νου του θλιμμένου άνθρωπου.
Στον πενθούντα παρουσιάζει ένα βίο αβίωτο, ένα μέλλον ανυπόφορο δίχως τό προσφιλές πρόσωπο, πού απέθανε. Στον ασθενή αποκλείει την πιθανότητα αναρρώσεως. Στον χρεοκοπημένο οικονομικώς δείχνει τό φάσμα τής φτώχειας και της δυστυχίας να εγκαθίσταται μονίμως στη ζωή του. Στον άνεργο επιστρατεύει όλες τις απαισιόδοξες σκέψεις, ότι όλες οι πόρτες έκλεισαν, και ότι δεν πρόκειται νά ευρη νέα εργασία. Στον δε θανασίμως αμαρτήσαντα παρουσιάζει την πτώση του ως τεραστία- τήν υπερμεγενθύνει, λέγοντας του, ότι σωτηρία γι’ αυτόν πλέον δεν υπάρχει. Συγχρόνως ψιθυρίζει στα ώτα των ανύποπτων θυμάτων του, ότι η μόνη λύση στα «τεράστια» και «άλυτα» προβλήματα τους είναι η αυτοκτονία! Πόσοι άνθρωποι τον επίστευσαν, απελπίστηκαν και έδωσαν τέρμα στη ζωή τους!
Το τραγικότερο παράδειγμα της Ιστορίας είναι ο Ιούδας ο Ισκαριώτης. Μεταμελήθηκε, όπως αναφέρει ή Γραφή, γιά τήν προδοσία του Διδασκάλου του. Επέστρεψε και τα τριάκοντα αργύρια στους αρχιερείς και τούς πρεσβυτέρους. Παραδέχθηκε τήν ένοχη του. «’Ήμαρτον παραδούς αίμα αθώον», είπε την ώρα πού επέστρεφε τα χρήματα της προδοσίας. Οι ενέργειες του όμως αυτές σε τίποτε δεν τον ωφέλησαν, διότι αμέσως μετά ανεχώρησε από τόν ναό «και απελθών απήγξατο», πήγε και απαγχονίστηκε, κρεμάστηκε, αυτοκτόνησε (Ματθ. 27, 3-5). Ο δαίμων τής απελπισίας απεδείχθη ισχυρότερος και φοβερότερος από τους δαίμονες της φιλαργυρίας και προδοσίας, πού είχαν καταλάβει τήν ψυχή του. Ποτέ λοιπόν να μη δώσωμε τόπο σ’ αυτό τόν δαίμονα, όσο δυσχερείς και αν είναι οι συνθήκες της ζωής μας, όσα προβλήματα και αν αντιμετωπίζωμε. Ας έχωμε πίστη, υπομονή και ελπίδα, και ο Θεός ποτέ δεν πρόκειται να μας εγκατάλειψη.
https://niksothropoulos.wordpress.com/2012/06/02/%cf%8c%cf%87%ce%b9-%cf%83%cf%84%ce%bf-%ce%b4%ce%b1%ce%af%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b1%cf%80%ce%b5%ce%bb%cf%80%ce%b9%cf%83%ce%af%ce%b1%cf%82/