«Σταματῆστε, δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ σκοπός μας!». Αὐτὰ τὰ λόγια φώναζε μιά – ἀριστερῶν πεποιθήσεων – Γαλλίδα, κοιτάζοντας ἐμβρόντητη τὶς ὀρδὲς μεταναστῶν νὰ κάνουν πλιάτσικο στὸ κατάστημά της.
Νομίζω ὅτι δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἀποτυπωθεῖ πιὸ ἀντιπροσωπευτικὰ ἡ «ρομαντικὴ» ἀφέλεια πολλῶν διεθνιστῶν, ποὺ ἀντιμετωπίζουν τὰ κύματα μετανάστευσης σὰν σοσιαλιστικὴ οὐτοπία καὶ σὰν χαρμόσυνη «προφητεία» του Μπακούνιν. Πράγματι ὑπάρχουν πολλοὶ «ἀσύνοροι» εὐρωπαῖοι ποὺ ὄντως πιστεύουν ὅτι ἂν ἀραδιάσεις ἕνα φορτηγὸ μὲ «πολυπολιτισμικὲς» ψηφῖδες, θὰ σοῦ προκύψει ἁρμονία ψηφιδωτοῦ, ἀρκεῖ νὰ μὴν ὑπάρχουν ταξικὲς ἀνισότητες. Μιὰ φαντασιοπληξία ποὺ ἀφήνει ἔξω τὶς διαφορὲς κουλτούρας, θρησκείας, νομικοῦ πολιτισμοῦ καὶ πάνω ἀπ’ ὅλα τῶν στόχων ζωῆς.
Ἕνας Γάλλος μαθητὴς πολὺ καλὰ κάνει καὶ διαμαρτύρεται γιὰ μιὰ καλύτερη παιδεία, ἀποκηρύσσοντας τὸ ἐκπαιδευτικὸ σύστημα λοβοτομῆς καὶ δημιουργίας σκλάβων, ποὺ προωθεῖται σήμερα στὴν Εὐρώπη. Ἕνας ἀκραῖος μουσουλμᾶνος ἀπὸ τὴν πλευρά του, θὰ εἶναι (γιὰ τὴν ὥρα) εὐχαριστημένος ἂν τὸ Κοράνι κατακλύσει τὴ δημόσια ἐκπαίδευση, ἂν ἡ Σαρία γίνει ἀναγνωρισμένο νομικὸ... σύστημα καὶ ἂν ἐπιτραπεῖ ἡ πολυγαμία.
Νομίζω ὅτι δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἀποτυπωθεῖ πιὸ ἀντιπροσωπευτικὰ ἡ «ρομαντικὴ» ἀφέλεια πολλῶν διεθνιστῶν, ποὺ ἀντιμετωπίζουν τὰ κύματα μετανάστευσης σὰν σοσιαλιστικὴ οὐτοπία καὶ σὰν χαρμόσυνη «προφητεία» του Μπακούνιν. Πράγματι ὑπάρχουν πολλοὶ «ἀσύνοροι» εὐρωπαῖοι ποὺ ὄντως πιστεύουν ὅτι ἂν ἀραδιάσεις ἕνα φορτηγὸ μὲ «πολυπολιτισμικὲς» ψηφῖδες, θὰ σοῦ προκύψει ἁρμονία ψηφιδωτοῦ, ἀρκεῖ νὰ μὴν ὑπάρχουν ταξικὲς ἀνισότητες. Μιὰ φαντασιοπληξία ποὺ ἀφήνει ἔξω τὶς διαφορὲς κουλτούρας, θρησκείας, νομικοῦ πολιτισμοῦ καὶ πάνω ἀπ’ ὅλα τῶν στόχων ζωῆς.
Ἕνας Γάλλος μαθητὴς πολὺ καλὰ κάνει καὶ διαμαρτύρεται γιὰ μιὰ καλύτερη παιδεία, ἀποκηρύσσοντας τὸ ἐκπαιδευτικὸ σύστημα λοβοτομῆς καὶ δημιουργίας σκλάβων, ποὺ προωθεῖται σήμερα στὴν Εὐρώπη. Ἕνας ἀκραῖος μουσουλμᾶνος ἀπὸ τὴν πλευρά του, θὰ εἶναι (γιὰ τὴν ὥρα) εὐχαριστημένος ἂν τὸ Κοράνι κατακλύσει τὴ δημόσια ἐκπαίδευση, ἂν ἡ Σαρία γίνει ἀναγνωρισμένο νομικὸ... σύστημα καὶ ἂν ἐπιτραπεῖ ἡ πολυγαμία.
Στὴ διαπίστωση ὅτι «δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ σκοπός μας», κάποιος θὰ ἔπρεπε νὰ ρωτήσει τὴν περίλυπη Γαλλίδα: «ναί, ἀλλὰ ποιός ἀκριβῶς εἶναι ὁ σκοπός σας»; Ὅταν ὡς Γαλλία ἔχεις ἐργαστεῖ γιὰ χρόνια ὥστε νὰ διαλύσεις κάθε κοινὸ σκοπὸ καὶ κάθε συνεκτικὴ ἀξία ἔθνους, τὴν ὥρα τῆς κοινωνικῆς ἔκρηξης δὲν δικαιοῦσαι νὰ ἀναρωτιέσαι ποὺ χάθηκε ὁ σκοπός. Ἀκόμα καὶ ὁ σκοπὸς τῆς ἀριστερᾶς προϋποθέτει κάποια κοινὴ βάση πάλης, ἀλλὰ ἀντ’ αὐτοῦ ἀναπτύχθηκε μιὰ «τρὰνς» ἀριστερὰ ποὺ μὲ τὸ ἕνα πόδι πατοῦσε στὴν «ὀρθοπολιτικὴ» ἀποχαλίνωση καὶ μὲ τὸ ἄλλο στὸ φονταμενταλισμὸ τοῦ Ἰσλάμ, δύο ἐντελῶς ἀντικρουόμενες ἰδεολογίες ποὺ ἡ σύγκρουσή τους ἦταν ἀναπόφευκτη.
Ὅταν μόλις πρὶν δύο χρόνια στοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες τοῦ Παρισιοῦ, ἡ χώρα ἔκανε τὰ πάντα γιὰ νὰ ἐξευτελίσει κάθε ἔννοια χριστιανικοῦ (καὶ ἄρα εὐρωπαϊκοῦ) ἰδεώδους, νὰ μιάνει κάθε χριστιανικὸ σύμβολο, νὰ ἀνατρέψει κάθε σταθερὰ καὶ νὰ μᾶς δείξει ὅτι τὸ Ὀλυμπιακὸ πνεῦμα εἶναι ἕνα φαγοπότι μὲ drag queens καὶ ἕνας γαλάζιος «Διόνυσος» νὰ χοροπηδάει γυμνὸς σὲ ἕνα τραπέζι «μυστικοῦ δείπνου», ἀπὸ ποὺ ἀκριβῶς περιμένεις σεβασμὸ στὸ κράτος, τόσο ἀπὸ τὴ μαθητιῶσα νεολαία σου – ὅσο καὶ ἀπὸ τὸ ἐξτρεμιστικὸ Ἰσλὰμ ποὺ προσπαθεῖς νὰ «ἀφομοιώσεις», δείχνοντάς του παράλληλα ὅτι εἶσαι χώρα – τσίρκο;
Προσωπικὰ γιὰ τὶς μεγάλες ἀναταραχὲς στὴ Γαλλία, δὲν υἱοθετῶ πλήρως οὔτε τὴν ἐξήγηση τῆς «σχολῆς» Λεπέν – οὔτε τὴν ἀνάγνωση τῶν ἀριστερῶν. Δὲν πιστεύω ὅτι ὅλα αὐτὰ τὰ μανιασμένα πλήθη ὑποκινοῦνται ἀποκλειστικὰ ἀπὸ ἀνυπότακτους μετανάστες, ἀλλὰ οὔτε – φυσικά – ὅτι τὰ ἐπεισόδια ἀφοροῦν μόνο μαθητές. Θεωρῶ ὅτι εἶναι μιὰ ἔκρυθμη κατάσταση ὅπου ὁ καθένας ἔχει τὸν σκοπό του καὶ ὅλοι μαζὶ ἐκμεταλλεύονται τὴ συγκυρία, δικαίως ἢ ἀδίκως. Ὅποιος γέρνει μονόπλευρα πρὸς τὸ ἀφήγημα τῆς μίας ἢ τῆς ἄλλης πλευρᾶς, χάνει ἐντελῶς τὴ μεγάλη εἰκόνα.
Ἀποικία τῆς Νέας Τάξης
Τὸ «failed state» τῆς κυβέρνησης Μακρὸν δὲν χρειαζόταν μανιασμένα πλήθη ἰσλαμο-ἀριστερᾶς γιὰ νὰ καταρρεύσει. Θὰ κατέρρεε μιὰ χαρὰ καὶ μόνο του ὡς κοινωνία ἀκραίων ἀνισοτήτων, ἁπλᾶ ἡ ἰσλαμοποίηση λειτούργησε ὡς ἰσχυρότατος ἐπιταχυντής. Ὁ μέσος Γάλλος μαθητὴς καὶ φοιτητὴς καλεῖται νὰ ἐπιβιώσει σὲ ἕνα σύστημα ἐκπαίδευσης, ἴδιο καὶ χειρότερο ἀπὸ τὸ ἑλληνικό: ὑποστελεχωμένα σχολεῖα, «πηγμένες» τάξεις, συγχωνεύσεις, ἀκατάλληλα κτίρια, ἰδιωτικοποίηση τῆς ἀνώτατης ἐκπαίδευσης, στεγαστικὸ πρόβλημα, στυγνὴ εὔνοια στὰ μεγάλα πορτοφόλια.
Σὰν μιὰ ἐκδικητικὴ φάρσα τῆς ἱστορίας, ὁ ἀποκλεισμὸς τῶν αὐτόχθονων πληθυσμῶν στὸ σύστημα ἐκπαίδευσης τῶν γαλλικῶν ἀποικιῶν, σήμερα «ἐπιστρέφει» στοὺς ἴδιους τοὺς Γάλλους. Ἡ Νέα Τάξη ψαλιδίζει τὶς δυνατότητες ἀνώτερης ἐκπαίδευσης προετοιμάζοντας μιὰ παγκόσμια «ἐλίτ», ὅσο ἡ Γαλλία ἐποικίζεται ἀπὸ τοὺς πρώην ἀποικιοκρατούμενους. Παράλληλα, ἡ πολυετὴς προπαγάνδα στὴν Εὐρώπη ἔχει λειτουργήσει τόσο ἐντατικὰ ποὺ γιὰ μεγάλα ποσοστὰ τῶν εὐρωπαϊκῶν λαῶν ἔχει ἀπωλεσθεῖ ἐντελῶς τὸ ἔνστικτο τῆς ἐπιβίωσης. Δὲν συναισθάνονται τὸν κίνδυνο μιᾶς ἐνδεχόμενης ἀστικῆς «τζιχάντ», γιατί εἶναι προγραμματισμένοι νὰ ἀσχολοῦνται μόνο μὲ τὴ δεξιά.
Ἡ ὀργὴ γιὰ τὶς ἀνισότητες καὶ τὶς εὐρωπαϊκὲς πολιτικὲς φτώχειας, εἶχε συσσωρευτεῖ σὲ τεράστιο βαθμὸ χωρὶς νὰ ξεθυμαίνει. Ταυτόχρονα ὅμως ὁ κατακερματισμὸς τῶν κοινωνιῶν μέσῳ τοῦ δικαιωματισμοῦ καὶ ἄλλων διχαστικῶν τεχνασμάτων, τσάκισε τὸ κοινωνικὸ ἀντανακλαστικὸ τῆς κοινῆς ἀφετηρίας ἀγώνων. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι ὅτι πολλὲς φορὲς στὴν Εὐρώπη, πρῶτα γίνεται μιὰ ἐξέγερση καὶ μετὰ ψάχνει το νὰ ἀποσαφηνίσει τὸν σκοπό της. Μιὰ σπασμωδικὴ ἔκφραση ὀργῆς ποὺ στερεῖται ὀργανωτικῆς δομῆς. Ἢ σὲ ἄλλες περιπτώσεις ὅπου ὑπάρχει ὀργάνωση καὶ ξεκάθαρα αἰτήματα (ὅπως εἴδαμε καὶ μὲ τὶς κινητοποιήσεις τῶν ἀγροτῶν στὴν Ἑλλάδα), τὸ κράτος στρέφει τὴ μία κοινωνικὴ ὁμάδα ἐναντίον τῆς ἄλλης, ἐκμεταλλευόμενο καὶ πάλι τὴν ἔλλειψη λαϊκῆς συνοχῆς.
Μὲ λίγα λόγια, ἡ σημερινὴ Βαβυλωνία λειτουργεῖ ὡς μέσο πυροδότησης καὶ ταυτόχρονα ὡς μέσο καταστολῆς τῆς κοινωνικῆς ἀγανάκτησης. Μεταξὺ αὐτῶν τῶν δύο καταστάσεων βρίσκονται ἐγκλωβισμένοι οἱ σημερινοὶ Εὐρωπαῖοι, ἐνῷ παράλληλα οἱ ἔποικοι τοῦ ἀκραίου Ἰσλὰμ εἶναι οἱ μόνοι πλήρως συνειδητοποιημένοι γιὰ τοὺς στόχους τους νὰ κατακτήσουν τὴν Εὐρώπη.
Γαλλία, Ἀλβανία, Ἰταλία, Βέλγιο καὶ Πορτογαλία ἔχουν βρεθεῖ σὲ κλοιὸ βίαιων ἐπεισοδίων γιὰ τὸ ἀβάσταχτο κόστος ζωῆς, μὲ τὴ διαχωριστικὴ γραμμὴ νὰ χάνεται πίσω ἀπὸ τὴν καταχνιὰ τῶν φλεγόμενων πόλεων: ποὺ σταματᾶ ὁ θεμιτὸς ἀγῶνας γιὰ μιὰ καλύτερη ζωὴ καὶ ποὺ ξεκινᾶ τὸ πλιάτσικο. Πῶς προστατεύεται ὁ δίκαιος ἀγῶνας ἀπὸ τὸ κῦμα τοῦ χάους ποὺ ξεχύνεται στοὺς δρόμους. Ποὺ μάχεται ὁ Εὐρωπαῖος καὶ ποὺ καιροφυλακτεῖ ὁ τρομοκράτης στὴν ἀναμπουμπούλα τῶν στιγμῶν. Οἱ εὐρωπαϊκὲς χῶρες ἀπέχουν ἀπὸ τὴν ἄναρχη ἐσωτερικὴ κατάρρευση ὅσο κοντὰ ἀπέχουν καὶ ἀπὸ τὸ σύνθημα γιὰ φιλολαϊκὴ ἐπανεκκίνηση. Τί ἀπὸ τὰ δύο θὰ προλάβει τὴν Εὐρώπη; Ἢ μήπως ἔχει ξεπεραστεῖ τὸ πολιτικὸ ὅριο ἐπιβίωσης της, καὶ ἡ ἐπανεκκίνηση εἶναι πλέον ἐπιτεύξιμη μόνο μέσῳ τῆς κατάρρευσης;
Σὰν μιὰ ἐκδικητικὴ φάρσα τῆς ἱστορίας, ὁ ἀποκλεισμὸς τῶν αὐτόχθονων πληθυσμῶν στὸ σύστημα ἐκπαίδευσης τῶν γαλλικῶν ἀποικιῶν, σήμερα «ἐπιστρέφει» στοὺς ἴδιους τοὺς Γάλλους. Ἡ Νέα Τάξη ψαλιδίζει τὶς δυνατότητες ἀνώτερης ἐκπαίδευσης προετοιμάζοντας μιὰ παγκόσμια «ἐλίτ», ὅσο ἡ Γαλλία ἐποικίζεται ἀπὸ τοὺς πρώην ἀποικιοκρατούμενους. Παράλληλα, ἡ πολυετὴς προπαγάνδα στὴν Εὐρώπη ἔχει λειτουργήσει τόσο ἐντατικὰ ποὺ γιὰ μεγάλα ποσοστὰ τῶν εὐρωπαϊκῶν λαῶν ἔχει ἀπωλεσθεῖ ἐντελῶς τὸ ἔνστικτο τῆς ἐπιβίωσης. Δὲν συναισθάνονται τὸν κίνδυνο μιᾶς ἐνδεχόμενης ἀστικῆς «τζιχάντ», γιατί εἶναι προγραμματισμένοι νὰ ἀσχολοῦνται μόνο μὲ τὴ δεξιά.
Ἡ ὀργὴ γιὰ τὶς ἀνισότητες καὶ τὶς εὐρωπαϊκὲς πολιτικὲς φτώχειας, εἶχε συσσωρευτεῖ σὲ τεράστιο βαθμὸ χωρὶς νὰ ξεθυμαίνει. Ταυτόχρονα ὅμως ὁ κατακερματισμὸς τῶν κοινωνιῶν μέσῳ τοῦ δικαιωματισμοῦ καὶ ἄλλων διχαστικῶν τεχνασμάτων, τσάκισε τὸ κοινωνικὸ ἀντανακλαστικὸ τῆς κοινῆς ἀφετηρίας ἀγώνων. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι ὅτι πολλὲς φορὲς στὴν Εὐρώπη, πρῶτα γίνεται μιὰ ἐξέγερση καὶ μετὰ ψάχνει το νὰ ἀποσαφηνίσει τὸν σκοπό της. Μιὰ σπασμωδικὴ ἔκφραση ὀργῆς ποὺ στερεῖται ὀργανωτικῆς δομῆς. Ἢ σὲ ἄλλες περιπτώσεις ὅπου ὑπάρχει ὀργάνωση καὶ ξεκάθαρα αἰτήματα (ὅπως εἴδαμε καὶ μὲ τὶς κινητοποιήσεις τῶν ἀγροτῶν στὴν Ἑλλάδα), τὸ κράτος στρέφει τὴ μία κοινωνικὴ ὁμάδα ἐναντίον τῆς ἄλλης, ἐκμεταλλευόμενο καὶ πάλι τὴν ἔλλειψη λαϊκῆς συνοχῆς.
Μὲ λίγα λόγια, ἡ σημερινὴ Βαβυλωνία λειτουργεῖ ὡς μέσο πυροδότησης καὶ ταυτόχρονα ὡς μέσο καταστολῆς τῆς κοινωνικῆς ἀγανάκτησης. Μεταξὺ αὐτῶν τῶν δύο καταστάσεων βρίσκονται ἐγκλωβισμένοι οἱ σημερινοὶ Εὐρωπαῖοι, ἐνῷ παράλληλα οἱ ἔποικοι τοῦ ἀκραίου Ἰσλὰμ εἶναι οἱ μόνοι πλήρως συνειδητοποιημένοι γιὰ τοὺς στόχους τους νὰ κατακτήσουν τὴν Εὐρώπη.
Γαλλία, Ἀλβανία, Ἰταλία, Βέλγιο καὶ Πορτογαλία ἔχουν βρεθεῖ σὲ κλοιὸ βίαιων ἐπεισοδίων γιὰ τὸ ἀβάσταχτο κόστος ζωῆς, μὲ τὴ διαχωριστικὴ γραμμὴ νὰ χάνεται πίσω ἀπὸ τὴν καταχνιὰ τῶν φλεγόμενων πόλεων: ποὺ σταματᾶ ὁ θεμιτὸς ἀγῶνας γιὰ μιὰ καλύτερη ζωὴ καὶ ποὺ ξεκινᾶ τὸ πλιάτσικο. Πῶς προστατεύεται ὁ δίκαιος ἀγῶνας ἀπὸ τὸ κῦμα τοῦ χάους ποὺ ξεχύνεται στοὺς δρόμους. Ποὺ μάχεται ὁ Εὐρωπαῖος καὶ ποὺ καιροφυλακτεῖ ὁ τρομοκράτης στὴν ἀναμπουμπούλα τῶν στιγμῶν. Οἱ εὐρωπαϊκὲς χῶρες ἀπέχουν ἀπὸ τὴν ἄναρχη ἐσωτερικὴ κατάρρευση ὅσο κοντὰ ἀπέχουν καὶ ἀπὸ τὸ σύνθημα γιὰ φιλολαϊκὴ ἐπανεκκίνηση. Τί ἀπὸ τὰ δύο θὰ προλάβει τὴν Εὐρώπη; Ἢ μήπως ἔχει ξεπεραστεῖ τὸ πολιτικὸ ὅριο ἐπιβίωσης της, καὶ ἡ ἐπανεκκίνηση εἶναι πλέον ἐπιτεύξιμη μόνο μέσῳ τῆς κατάρρευσης;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου