7 Ιουλ 2010

Εἶχαν οἱ Προτεστάντες Ἱερὰ Ἐξέταση;

"Η ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ"
Η ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΙΚΗ ΑΠΟΨΗ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑΣ
ΕΙΧΑΝ ΟΙ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΕΣ ΙΕΡΑ ΕΞΕΤΑΣΗ;
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ:
THE STORY OF CIVILIZATION
WILL DURANT - NEW YORK 1959

Ο Καλβίνος συμπεριφέρθηκε κατὰ τὰ πρῶτα ἔτη τῆς ἀνακλήσεώς του μὲ μία μετριοπάθεια καὶ μετριοφροσύνη, οἱ ὁποῖες κέρδισαν ὅλους σχεδόν, πλὴν μιας μικρὴς μειοψηφίας, ὑπὲρ αὐτοῦ. Διορίσθηκαν ὀκτὼ βοηθοὶ πάστορες, ὑπ' αὐτόν, γιὰ νὰ ἐξυπηρετήσουν τὴν ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Πέτρου καὶ τὶς ἄλλες ἐκκλησίας τῆς πόλεως. Ἐργαζόταν ἀπὸ 12 ἕως 18 ὥρας καθ' ἑκάστη ὡς ἱεροκήρυκας, διευθυντής, καθηγητὴς τῆς θεολογίας, ἐπιθεωρητὴς τῶν ἐκκλησιῶν καὶ τῶν σχολείων, σύμβουλος τῶν κοινοτικῶν συμβουλίων καὶ ρυθμιστὴς τῆς δημοσίας ἠθικῆς καὶ τῆς...ἐκκλησιαστικῆς λειτουργικῆς. Ἐν τῷ μεταξὺ ἐξακολουθοῦσε νὰ ἐπεκτείνει τὶς «Εἰσηγήσεις».

Κοιμόταν λίγο, ἔτρωγε λίγο, νήστευε συχνά. Ὁ διάδοχος καὶ βιογράφος τοῦ Θεόδωρος ντὲ Μπὲζ θαύμαζε πῶς ἕνας μικρὸς ἄνθρωπος μποροῦσε νὰ φέρει ἕνα τόσο βαρὺ καὶ ποικίλο φορτίο.

Τὸ πρῶτον του ἔργο ὑπῆρξε ἡ ἀναδιοργάνωση τῆς μεταρρυθμισμένης Ἐκκλησίας. Κατόπιν αἰτήσεώς του, τὸ μικρὸ συμβούλιο, ὀλίγον μετὰ τὴν ἐπάνοδό του, διόρισε μίαν επιτροπη ἐκ πέντε κληρικών καὶ ἔξι συμβούλων μὲ τὸν Καλβίνο ἐπὶ κεφαλῆς, γιὰ νὰ συντάξει ἕνα νέο ἐκκλησιαστικὸ κώδικα.
Την 2 Ἰανουαρίου 1542 το μέγα συμβούλιο ἐπικύρωσε τὶς «Ἐκκλησιαστικὲς Διατάξεις» τῶν ὁποίων τὰ κύρια χαρακτηριστικὰ ἐξακολουθοῦν νὰ εἶναι παραδεκτὰ ἀπὸ τὶς Μεταρρυθμιστικὲς καὶ Πρεσβυτεριανὲς ἐκκλησίας τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς Ἀμερικῆς.
Τὸ Ἱερατεῖο διαιρέθηκε σε πάστορες, διδασκάλους, λαϊκοὺς πρεσβυτέρους καὶ διακόνους.
Οἱ πάστορες τῆς Γενεύης ἀποτελοῦσαν την «Σεβάσμια Ἑταιρεία» ἡ ὁποία κυβερνοῦσε τὴν Ἐκκλησία καὶ ἐκπαίδευε τοὺς ὑποψηφίους γιὰ τὸ ἱερατεῖο. Του λοιποῦ κανεὶς δὲν μποροῦσε νὰ κηρύξει στὴν Γενεύη ἄνευ ἀδείας της Ἑταιρείας. Απαιτείτο ἐπίσης ἡ συγκατάθεση τοῦ συμβουλίου τῆς πόλεως καὶ τῶν ἐνοριτῶν ἀλλά οι ἐπισκοπικὲς διαταγὲς- καὶ οἱ ἐπίσκοποι - ἤσαν ταμπού.
Ὁ νέος κλῆρος, ἐνῶ οὐδέποτε διεκδίκησε τὶς θαυμαστὲς δυνάμεις τῶν καθολικῶν Ἱερέων καὶ ἐνῶ θέσπιζε τὴν κατάστασή του ἀσυμβίβαστο γιὰ ἐκλογὴ εἰς πολιτικὰ ἀξιώματα, κατέστη ὑπὸ τὸν Καλβίνου πολὺ ἰσχυρότερο ἀπὸ ὁποιοδήποτε ἄλλο ἱερατεῖο μετὰ τὸ ἀρχαῖο Ἰσραήλ. Ὁ πραγματικὸς νόμος ἑνὸς χριστιανικοῦ κράτους, ἔλεγε ὁ Καλβίνος, πρέπει νὰ εἶναι ἡ Βίβλος. Οἱ κληρικοὶ εἶναι οἱ ἁρμόδιοι ἑρμηνευτὲς αὐτοῦ του νόμου• οἱ πολιτικὲς κυβερνήσεις εἶναι ὑποκείμενες σὲ αὐτὸν τὸν νόμο καὶ πρέπει νὰ τὸν ἐπιβάλλουν κατ' αὐτὸν τὸν τρόπο ἑρμηνευμένο. Οἱ πρακτικοὶ ἄνθρωποι στὰ συμβούλια πιθανὸν νὰ εἶχαν ἀμφιβολίες στὰ σημεῖα αὐτὰ ἀλλὰ φαίνεται ὅτι αἰσθανόντουσαν ὅτι ἡ κοινωνικὴ τάξη ἦταν τόσο ἐπωφελὴς στὴν οἰκονομία ὥστε μερικὲς ἐκκλησιαστικὲς προϋποθέσεις ἦταν πρὸς τὸ παρὸν δυνατὸν νὰ ὑφίστανται ἄνευ ἀντιδράσεως. Επί ἕνα ἐκπληκτικὸ τέταρτο αἰῶνος μία θεοκρατία κληρικῶν φαίνεται κυριαρχοῦσα ἐπὶ μίας ὀλιγαρχίας ἐμπόρων καὶ ἐπιχειρηματιῶν.


ΕΙΧΑΝ ΟΙ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΕΣ ΙΕΡΑ ΕΞΕΤΑΣΗ;
Ἡ ἐξουσία τοῦ κλήρου ἐπὶ τῆς ζωῆς στὴν Γενεύη, ἀσκούταν δὶ' ἑνὸς κονσιστορίου ἢ πρεσβυτερίου συνισταμένου ἀπὸ πέντε πάστορες καὶ δώδεκα λαϊκοὺς πρεσβυτέρους, ὅλους ἐκλεγμένους ἀπὸ τὸ συμβούλιο. Ἐπειδὴ οἱ πάστορες διατηροῦσαν τὴν θέση τῶν καθ' ὅλη τὴν διάρκεια τῆς ἱεροσύνης τῶν ἐνῶ οἱ πρεσβύτεροι μόνο ἐπὶ ἕνα ἔτος, τὸ κονσιστόριο, γιὰ τὰ ζητήματα τὰ ὁποῖα δὲν ἀφοροῦσαν κυρίες ὑποθέσεις, κυβερνιόταν ἀπὸ τὰ ἐκκλησιαστικά του μέλη.
Ἀπόκτησε τὸ δικαίωμα νὰ κανονίζει τὴν θρησκευτικὴ λατρεία καὶ τὴν ἠθικὴ συμπεριφορὰ παντὸς κατοίκου• ἀπέστελλε ἕνα ἱερέα καὶ ἕνα λαϊκὸ πρεσβύτερο νὰ ἐπισκέπτονται κάθε οἰκία καὶ οἰκογένεια μίαν φορὰ τὸ ἔτος• μποροῦσε νὰ καλεῖ ἐνώπιόν του οἱονδήποτε πρὸς ἐξέταση.
Μποροῦσε να επιπλήττει καὶ να αφορίζει διαφορους παραβάτες καὶ μποροῦσε νὰ ὑπολογίζει ἐπὶ τοῦ συμβουλίου ὅτι θα εξόριζε απο τὴν πόλη ἐκείνους, τοὺς ὁποίους τὸ κονσιστόριο θὰ ἀπέπεμπε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Ὁ Καλβίνος εἶχε ἐξουσία ὡς πρόεδρος τοῦ κονσιστορίου, ἀπὸ τοῦ 1541 μέχρι τοῦ θανάτου τοῦ τὸ 1564, ἡ φωνὴ τοῦ εἶχε τὴν μεγαλύτερη ἐπιρροὴ στὴν Γενεύη. Ἡ δικτατορία του δὲν ἦταν δικτατορία νόμου ἢ ἰσχύος ἀλλὰ θελήσεως καὶ χαρακτῆρος. Ἡ ἔνταση τῆς πίστεώς του στὴν ἀποστολή του καὶ ἡ πληρότητα τῆς ἀφοσιώσεώς του στὰ καθήκοντά του, τοῦ ἔδιναν μία δύναμη στὴν ὁποία οὐδεὶς μποροῦσε νὰ ἀντισταθεῖ ἐπιτυχῶς. Ἐὰν ζοῦσε ὁ Ἰλδεβράνδης θὰ μποροῦσε νὰ χάρη γιὰ τὸν προφανή θριαμβό της Ἐκκλησίας ἐπὶ τοῦ κράτους.

Ἐνισχυμένος μὲ αὐτὲς τὶς ἐξουσίες, ὁ κλῆρος ρύθμισε πρῶτα τὴν θρησκευτικὴ λατρεία.
«Ὁλόκληρο τὸ προσωπικό του οἴκου πρέπει νὰ παρευρίσκεται τὴν Κυριακὴ εἰς τὸ κήρυγμα, ἐκτὸς ἂν ἀφεθεῖ κανεὶς εἰς τὴν οἰκία νὰ προσέχει τὰ παιδιὰ ἢ τὰ ζῶα. Ἐὰν ὑπάρχει κήρυγμα κατὰ τὶς ἡμέρας τῆς ἑβδομάδος, ὅλοι ὅσοι δύνανται πρέπει νὰ προσέρχονται». (Ὁ Καλβίνος κήρυττε τρὶς ἢ τετράκις τῆς ἑβδομάδος).
«Ἐὰν κανεὶς προσέλθει ὅταν τὸ κήρυγμα θὰ ἔχει ἀρχίσει, ἂς τοῦ γίνει προειδοποίηση• ἐὰν δὲν συμμορφωθεῖ, νὰ πληρώνει πρόστιμο τριῶν σολδίων».
Οὐδεὶς ἁπαλλασσόταν ἀπὸ τὶς προτεσταντικὲς ἱερουργίες μὲ τὴν δικαιολογία, ὅτι εἶχε διαφορετικὴ ἢ δική του θρησκευτικὴ πίστη. Ὁ Καλβίνος ἦταν τόσο ἀπόλυτος στὴν ἀπόρριψη τῆς ἀτομικότητας τῆς πίστεως, ὅσο θὰ ἦταν οἱοσδήποτε πάπας. Ὁ μεγαλύτερος νομοθέτης τοῦ προτεσταντισμοῦ ἀπέκρουε ἀπολύτως τὴν ἀρχὴν ἐκείνη τῆς ἀτομικῆς κρίσεως, μὲ τὴν ὁποίαν ἡ νέα θρησκεία εἶχε ἀρχίσει.
Εἶχε δεῖ τὸν κατατεμαχισμὸ τῆς Μεταρρυθμίσεως σὲ πολλὲς αἱρέσεις καὶ προεῖδε περισσότερες• στὴν Γενεύη δὲν ἤθελε καμιὰ ἀπὸ αὐτές. Εκεί ἕνα σῶμα ἀπὸ μορφωμένους ἱερεῖς θὰ διετύπωνε μίαν ἔγκυρη πίστη. Ὅσοι ἐκ τῶν κατοίκων τῆς Γενεύης δὲν μποροῦσαν νὰ τὴν ἀποδεχθοῦν, θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναζητήσουν ἀλλοῦ κατοικία. Συνεχιζόμενη ἀπουσία ἀπὸ τὰ προτεσταντικὰ κηρύγματα ἢ συνεχὴς ἄρνηση νὰ λάβουν τὴν Εὐχαριστία, ἦταν παραπτώματα τιμωρητέα. Ἡ αἵρεση ἔγινε πάλιν προσβολὴ κατὰ τοῦ Θεοῦ καὶ προδοσία κατὰ τοῦ κράτους καὶ ἔπρεπε νὰ τιμωρεῖται μὲ θάνατον.
Ὁ καθολικισμός, ὁ ὁποῖος εἶχε κηρύξει αὐτὴ τὴν ἄποψη περὶ τῶν αἱρέσεων, ἔγινε καὶ αὐτὸς αἵρεση μὲ τὴν σειράν του. Μεταξύ τοῦ 1542 καὶ τοῦ 1564, πενήντα ὀκτὼ πρόσωπα θανατώθηκαν καὶ 76 ἐξορίστηκαν, διότι παρέβησαν τὸν νέον κώδικα. Ἐδῶ, ὅπως καὶ παντοῦ ἀλλοῦ, ἡ μαγεία ἦταν κεφαλαιῶδες ἔγκλημα• ἐντὸς ἑνὸς ἔτους καὶ κατὰ συμβουλὴ τοῦ κονσιστορίου, δέκα τέσσαρες ὑποτιθέμενοι μάγισσες ἐστάλησαν στὴν πυρὰ μὲ τὴν κατηγορία, ὅτι εἶχαν πείσει τοῦ σατανᾶ νὰ προσβάλει τὴν Γενεύη μὲ τὴν πανώλη.

Τὸ κονσιστόριο δὲν ἔκανε διάκριση μεταξὺ θρησκείας καὶ ἠθικῆς. Ἡ διαγωγὴ ἔπρεπε νὰ κατευθύνεται μὲ τὴν ἴδια ἐπιμέλεια ὅπως καὶ ἡ πίστη διότι ἡ καλὴ διαγωγὴ ἦταν ὁ σκοπὸς τῆς ὀρθῆς πίστεως. Ὁ ἴδιος ὁ Καλβίνος, ἐγκρατὴς καὶ αὐστηρός, ὀνειρευόταν μίαν κοινότητα τόσο καλῶς ρυθμισμένη ὥστε ἡ ἀρετή της νὰ ἀπεδείκνυε τὴ θεολογία της καὶ νὰ κατήσχυνε τὸν ρωμαιοκαθολικισμὸ ὁ ὁποῖος εἶχε δημιουργήσει καὶ ἀνεχθεῖ τὴν πολυτέλεια καὶ τὴν ἔκλυση τῶν ἠθῶν τῆς Ρώμης. Ἡ πειθαρχία ἔπρεπε νὰ εἶναι ἡ σπονδυλικὴ στήλη τῆς προσωπικότητας, ἐπιτρέπουσα σ' αὐτὴν νὰ ἀνυψωθεῖ ἀπὸ τὴν εὐτέλεια τῆς ἀνθρωπινῆς φύσεως στὸ ἀνάστημα τοῦ ἄνθρωπου ὁ ὁποῖος νίκησε τὸν ἑαυτό του.

Ὁ κλῆρος πρέπει νὰ ὁδηγεῖ μὲ τὸ παράδειγμα ὅπως καὶ μὲ τὴν διδασκαλία οἱ κληρικοὶ δύνανται νὰ νυμφεύονται καὶ νὰ ἀποκτοῦν τέκνα, ἀλλὰ πρέπει νὰ ἀπέχουν ἀπὸ τὰ κυνήγια, τὴν χαρτοπαιξία, τὰ συμπόσια, τὸ ἐμπόριο καὶ τὶς κοσμικὲς διασκεδάσεις καὶ νὰ δέχονται κατ' ἔτος τὴν ἐπίσκεψη καὶ τὴν ἐρεύνα γιὰ τὴν διαπίστωση τῆς ἠθικότητας ἀπὸ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς προϊσταμένους τῶν.
Γιὰ τὴν ρύθμιση τῆς διαγωγῆς τῶν λαϊκῶν, εἶχε καθορισθεῖ ἕνα σύστημα ἐπισκέψεων κατ' οἶκο: ἕνας ἀπὸ τοὺς πρεσβυτέρους ἐπισκεπτόταν κατ' ἔτος ὅλες τὶς οἰκίας ἑνὸς διαμερίσματος τῆς πόλεως, τὸ ὁποῖο τοῦ ἀναλογοῦσε καὶ ἐξέταζε τοὺς κατοίκους ἐφ' ὅλων τῶν φάσεων τῆς ζωῆς τῶν. Τὸ κονσιστόριο καὶ τὸ συμβούλιο ἀπαγόρευσαν ἀπὸ κοινοῦ τὰ τυχερὰ παιγνίδια, τὴν χαρτοπαιξία, τὴν βλασφημία, τὴν μέθη, τὸ νὰ συχνάζουν σὲ καπηλειά, τὸν χορὸ (ὁ ὁποῖος τότε ποίκιλλε μὲ ἐναγκαλισμοὺς καὶ μὲ φιλήματα), τὰ ἄσεμνα ἢ ἀντιθρησκευτικὰ ἄσματα, τὶς ὑπερβολὲς στὶς διασκεδάσεις, τὴν πολυτέλεια τῆς διαβιώσεως καὶ τὴν ἄσεμνη ἐνδυμασία.

Τὸ ἐπιτρεπόμενο χρῶμα, ἡ ποσότητα τῶν ἐνδυμάτων καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν φαγητῶν τὰ ὁποία ἐπιτρεπόντουσαν σὲ κάθε γεῦμα, καθορίζονταν διὰ νόμου. Τὰ κοσμήματα καὶ οἱ δαντέλες ἐπέσυραν δυσμενεῖς ἐπικρίσεις. Μία γυναίκα φυλακίσθηκε διότι εἶχε κτενίσει τὴν κόμη τῆς εἰς ἀνήθικου ὕψος. Οι θεατρικὲς παραστάσεις περιορίσθηκαν σὲ θρησκευτικὰ δράματα καὶ ἔπειτα ἀπαγορεύθηκαν καὶ αὐτὰ ἀκόμη. Τὰ παιδιὰ ἔπρεπε νὰ βαπτίζονται ὄχι μὲ ὀνόματα τοῦ καθολικοῦ ἡμερολογίου, ἀλλὰ κατὰ προτίμηση νὰ λαμβάνουν ὀνόματα προσώπων τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ένας ἰσχυρογνώμων πατέρας φυλακίσθηκε ἐπὶ τετραήμερο διότι ἐπέμενε νὰ ὀνομασθεῖ ὁ υἱὸς τοῦ Κλαύδιος ἀντὶ Ἀβραάμ.
Η λογοκρισία επί τῶν δημοσιευμάτων παρελήφθη ἀπὸ τὰ ρωμαιοκαθολικὰ καὶ κοσμικὰ προηγούμενα καὶ ἐπεκτάθηκε (1560) :
βιβλία πεπλανημένων θρησκευτικῶν δογμάτων ἢ ἀνήθικων τάσεων, ἀπαγορεύονταν- ἀργότερα ἐπρόκειτο νὰ ὑπαχθοῦν εἰς αὐτὴν τὴν ἀπαγόρευση τὰ «Δοκίμια» τοῦ Μονταὶν καὶ Ὁ «Αἰμίλιος» τοῦ Ρουσσῶ.
Το νὰ ἐκφρασθεῖ κανεὶς ἀνευλαβῶς περὶ τοῦ Καλβίνου ἢ περὶ τοῦ κλήρου ἦταν ἔγκλημα. Μία πρώτη παράβαση τῶν διατάξεων αὐτῶν τιμωρεῖτο μὲ ἐπίπληξη, περαιτέρω παράβαση μὲ πρόστιμο, ἐμμονὴ στὴν παράβαση, με φυλάκιση η εξορια.
Ἡ ἐξώγαμος συνουσία τιμωρεῖτο μὲ ἐξορία ἢ πνιγμό,
ἡ μοιχεία, ἡ βλασφημία καὶ ἡ εἰδωλολατρία, μὲ θάνατον.
Σὲ μία ἐξαιρετικὴ περίπτωση ἕνα παιδὶ ἀποκεφαλίσθηκε διότι κτύπησε τοὺς γονεῖς του.
Κατὰ τὰ ἔτη 1558 - 59 ὑπήρξαν 414 υποθεσεις διώξεως αδικηματων κατὰ τῆς ἠθικῆς. Μεταξὺ τῶν ἐτῶν 1542 καὶ 1546 σημειώθηκαν 76 ἐξορίες καὶ 58 ἐκτελέσεις. Ὁ συνολικὸς πληθυσμὸς τῆς Γενεύης ἦταν τότε περὶ τὶς 20.000. Ὅπως παντοῦ κατὰ τὸν δέκατον ἕκτον αἰώνα, τὰ βασανιστήρια χρησιμοποιοῦντο συχνὰ γιὰ τὴν ἀπόσπαση ὁμολογιῶν ἢ μαρτυρικῶν καταθέσεων.
Ὁ διακανονισμὸς ἐπεκτεινόταν στὴν ἐκπαίδευση, τὴν κοινωνία καὶ τὴν οἰκονομικὴ ζωή. Ὁ Καλβίνος ἵδρυσε σχολεῖα καὶ μίαν ἀκαδημία, ἀναζήτησε σὲ ὁλόκληρη τὴν Εὐρώπη καλοὺς διδασκάλους τῆς λατινικῆς, τῆς ἑλληνικῆς, τῆς ἑβραϊκῆς καὶ τῆς θεολογίας καὶ ἐκπαίδευσε νέους ἱερεῖς οἱ ὁποῖοι μετέδωσαν τὸ εὐαγγέλιό του στὴ Γαλλία, τὴν Ὀλλανδία, τὴν Σκοτία καὶ τὴν Ἀγγλία μὲ ὅλη τὴν ζέση καὶ τὴν ἀφοσίωση τῶν Ἰησουϊτῶν ἱεραποστόλων εἰς τὴν Ἀσία. Ἐντὸς ἕνδεκα ἐτῶν (1555-1566), ἡ Γενεύη ἀπέστειλε Ἱεραποστόλους στὴν Γαλλία, πολλοὶ ἐκ τῶν ὁποίων ἔψαλλαν οὐγενοτικοὺς ὕμνους καθ' ὂν χρόνο ὑφίσταντο μαρτύρια. Ὁ Καλβίνος θεωροῦσε τὴν διαίρεση τῶν τάξεων φυσικὴ καὶ ἡ νομοθεσία τοῦ προστάτευσε τοὺς βαθμοὺς καὶ τὰ ἀξιώματα, καθιερώνοντας τὸ εἶδος τοῦ ἐνδύματος καὶ τὰ ὅρια τῆς δραστηριότητας γιὰ κάθε τάξη. Αναμενόταν ἀπὸ τὸν καθένα νὰ δέχεται τὴ θέση τοῦ ἐντός της κοινωνίας καὶ νὰ ἐκτελεῖ τὰ καθήκοντα αὐτῆς χωρὶς νὰ ζηλεύει τοὺς καλυτέρους του ἢ νὰ παραπονεῖται γιὰ τὴ μοίρα του. Ἡ ἐπαιτεία ἀπαγορευόταν καὶ ἡ ἄνευ διακρίσεως ἐλεημοσύνη ἀντικατεστάθη μὲ μίαν ἐπιμελῆ κοινοτικὴ διεύθυνση τῆς ἀνακουφίσεως τῶν φτωχῶν.

Ὁ καλβινισμὸς ἔδωσε στὴν σκληρὴ ἐργασία, τὴν ἐγκράτεια, τὴν ἐργατικότητα, τὴν λιτότητα καὶ τὴν οἰκονομία, μία θρησκευτικὴ ἐπικύρωση καὶ ἐπιβράβευση, ἡ ὁποία πρέπει νὰ συνετέλεσε στὴν ἐπαύξηση τῆς φίλεργης διάθεσης τῶν νεωτέρων προτεσταντῶν ἐπαγγελματιῶν. Ἂλλ' αὐτὴ ἡ σχέση εἶχε τονιστεῖ σὲ ὑπερβολικὸ βαθμό. Ὁ κεφαλαιοκρατισμὸς εἶχε ἀναπτυχθεῖ πολὺ περισσότερο στὴν καθολικὴ Φλωρεντία καὶ Φλάνδρα πρὸ τῆς Μεταρρυθμίσεως παρὰ στὴν Γενεύη τοῦ Καλβίνου. Ὁ Καλβίνος ἀπέκρουε τὸν ἀτομισμὸ στὴν οἰκονομία ὅπως καὶ στὴν θρησκεία καὶ τὴν ἠθική. Η κοινωνικὴ μονάδα, κατὰ τὴν ἄποψή του, δὲν ἦταν τὸ ἐλεύθερο ἄτομο (μὲ τὸ ὁποῖο ὁ Λούθηρος εἶχε ἀρχίσει τὴν ἐπανάστασή του) ἄλλα ἡ κοινότητα τῆς πόλης - κράτους, τῆς ὁποίας τὰ μέλη ἤσαν συνδεδεμένα μὲ αὐτὴν μὲ αὐστηροὺς νόμους καὶ πειθαρχία. «Κανένα μέλος τῆς χριστιανικῆς κοινότητος», ἔγραφε, «δὲν κρατεῖ τὰ χαρίσματά του γιὰ τὸν ἑαυτό του ἢ γιὰ τὴν ἀτομική του χρήση, ἄλλα τὰ μοιράζει μὲ τὰ ἀλλὰ μέλη-οὔτε ἀπολαμβάνει κέρδη ἐκτὸς μόνο ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ πράγματα, τὰ ὁποῖα προκύπτουν ἀπὸ τὸ κοινὸ κέρδος τοῦ σώματος ὡς συνόλου». Δεν συμπαθοῦσε τὴν κερδοσκοπία καὶ τὸν ἀδίστακτο πλουτισμό. Ὅπως μερικοὶ καθολικοὶ θεωρητικοί του τέλους τοῦ Μεσαίωνα, ἐπέτρεπε τὸν τόκο στὰ δάνεια ἄλλα θεωρητικῶς τὸν περιόριζε στὸ 5% καὶ παρακινοῦσε νὰ δίνονται ἄτοκα δάνεια σὲ ἐνδεῆ ἄτομα ἢ στὸ κράτος. Μὲ τὴν ἔγκρισή του, τὸ κονσιστόριο τιμωροῦσε τοὺς ἀσκοῦντες μονοπώλιο καὶ τοὺς δανειστὲς οἱ ὁποῖοι ζητοῦσαν ὑπερβολικὸ τόκο τοῦτο καθόριζε τὶς τιμὲς τῶν τροφίμων καὶ τῶν εἰδῶν ἐνδυμασίας καὶ τὶς ἀμοιβὲς γιὰ χειρουργικὲς ἐπεμβάσεις, ἔλεγχε ἢ ἐπέβαλλε πρόστιμα σὲ ἐμπόρους οἱ ὁποῖοι ἐξαπατοῦσαν τοὺς πελάτες τῶν, σὲ πωλητὲς χρησιμοποιοῦντες ἀλλοιωμένα σταθμά, ὑφασματοπῶλες οἱ ὁποῖοι ἔκοβαν τὰ ὑφάσματα πολὺ κοντά. Μερικὲς φορὲς τὸ καθεστὼς κινεῖτο πρὸς κρατικὸ σοσιαλισμὸ ἡ«Σεβάσμια Ἑταιρεία» ἵδρυσε μίαν τράπεζα καὶ διηύθυνε μερικὲς βιομηχανίες.

Ἐὰν λάβομε ὑπ' ὄψη τοὺς περιορισμένους αὐτοὺς παράγοντες, μποροῦμε νὰ δεχθοῦμε μία ἤρεμη καὶ αὔξουσα συνεννόηση μεταξύ του καλβινισμοῦ καὶ τῶν ἐπιχειρήσεων. Ὁ Καλβίνος δὲν θὰ μποροῦσε νὰ διατηρήσει ἐπὶ μακρὸ τὴν ἡγεσία τοῦ ἐὰν θὰ εἶχε παρεμποδίσει τὴν ἐμπορικὴ ἀνάπτυξη μίας πόλης, τῆς ὁποίας ἡ ζωὴ ἦταν τὸ ἐμπόριο. Προσαρμόσθηκε πρὸς τὴν κατάσταση, ἐπέτρεψε τόκο 10% καὶ συνιστοῦσε κρατικὰ δάνεια πρὸς χρηματοδότηση τῆς εἰσαγωγῆς ἢ ἐπεκτάσεως ἰδιωτικῆς βιομηχανίας, ὅπως τῆς κατασκευῆς ὑφασμάτων ἢ τῆς παραγωγῆς μεταξιοῦ. Ἐμπορικὰ κέντρα, ὅπως ἡ Ἀμβέρσα, τὸ Ἄμστερνταμ καὶ τὸ Λονδίνο, προσχώρησαν πρόθυμα στὴν πρώτη νέον Ὁμολογία ἡ ὁποία παραδεχόταν τὴν νέα οἰκονομία. Ὁ καλβινισμὸς παρέλαβε τὶς μεσαίας τάξεις στοὺς κόλπους του καὶ ἀνεπτύχθη μαζὶ μὲ τὴν δικὴ τῶν ἀνάπτυξη.

Ποιὰ ὑπῆρξαν τὰ ἀποτελέσματα τῆς διακυβερνήσεως τοῦ Καλβίνου; Οι δυσκολίες τῆς ἐπιβολῆς πρέπει νὰ ἦταν ἐξαιρετικὰ μεγάλες διότι ουδεποτε στὴν ἱστορία ἀπαιτήθηκε τόσο αὐστηρὰ ἠθικὴ ἀπὸ μίαν πόλη. Μία σημαντικὴ μερίδα ἀντιτάχθηκε πρὸς τὸ καθεστὼς μέχρι τοῦ σημείου φανερῆς ἀνταρσίας ἀλλὰ ἀρκετὸς ἀριθμὸς πολιτῶν μὲ ἐπιρροὴ πρέπει νὰ τὸ ὑποστήριξε, ἔστω καὶ βάσει τῆς γενικῆς θεωρίας τῆς ἠθικῆς, ὅτι οἱ ἄλλοι εἶχαν ἀνάγκη αὐτῆς.

Ἡ εἰσροὴ Γάλλων Οὐγενότων καὶ ἄλλων προτεσταντῶν πρέπει νὰ ἐνίσχυσε τὸν Καλβίνο. Ὁ δὲ περιορισμὸς τοῦ πειράματος στὴν Γενεύη καὶ τὴν ἐνδοχώρα της, αὔξησε τὶς πιθανότητες τῆς ἐπιτυχίας του. Ὁ ὑφιστάμενος φόβος εἰσβολῆς καὶ ἀπορροφήσεως ἀπὸ ἐχθρικὰ κράτη (Σαβοΐα, Ἰταλία, Γαλλία, Αὐτοκρατορία) ἐπέβαλε πολιτικὴ σταθερότητα καὶ πολιτικὴ ὑπακοή. Ὁ ἐξωτερικὸς κίνδυνος προήγαγε τὴν ἐσωτερικὴ πειθαρχία. Ἐν πάση περιπτώσει, ἔχουμε μία ἐνθουσιώδη περιγραφὴ ἀπὸ τὸν κάλαμο ἑνὸς αὐτόπτη, τοῦ Μπερναρντίνο Ὀκίνο, ἑνὸς Ἰταλοῦ προτεστάντη, ὁ ὁποῖος εἶχε βρεῖ καταφύγιο στὴν Γενεύη :

Οἱ βλασφημίες καὶ οἱ κατάρες, ἡ ἀσέλγεια, ἡ μοιχεία καὶ ὁ ἄσεμνος βίος, πράγματα τὰ ὁποῖα ἐπικρατοῦν σὲ ἄλλες πόλεις ὅπου εἶχα ζήσει, ἐδῶ εἶναι ἄγνωστα. Δὲν ὑπάρχουν προαγωγοὶ καὶ πόρνες. Ὁ λαὸς δὲν γνωρίζει τί εἶναι τὰ κοσμήματα καὶ ὅλοι ἐνδύονται κατὰ εὐπρεπῆ τρόπο. Τὰ τυχερὰ παιγνίδια δὲν συνηθίζονται. Ἡ φιλανθρωπία εἶναι τόσο μεγάλη ὥστε οἱ πτωχοὶ δὲν ἔχουν ἀνάγκη νὰ ἐπαιτήσουν. Οἱ ἄνθρωποι νουθετοῦν ἀλλήλους κατὰ τρόπο ἀδελφικό, ὅπως καθορίζει ὁ Χριστός. Οἱ δίκες ἔχουν ἐκλείψει ἀπὸ τὴν πόλη, οὔτε ὑπάρχει σιμωνία, φόνοι ἢ φατριαστικὸ πνεῦμα ἀλλὰ μόνο εἰρήνη καὶ φιλανθρωπία. Ἐξ ἀλλοῦ δὲν ὑπάρχουν ἐδῶ ὄργανα οὔτε ἦχοι κωδώνων οὔτε ἐπιδεικτικὲς ψαλμωδίες οὔτε καύσεις λαμπάδων ἢ κανδηλιῶν (στὶς ἐκκλησίας) οὔτε λείψανα οὔτε εἰκόνες, ἀγάλματα, λαμπρὰ ἄμφια, οὔτε φάρσες ἢ ψυχρὲς τελετές. Οἱ ἐκκλησίες εἶναι ἐντελῶς ἀπαλλαγμένες ἀπὸ εἰδωλολατρία.
Τὰ ὑπάρχοντα πρακτικὰ τοῦ Συμβουλίου γιὰ τὴν περίοδο αὐτὴ δὲν συμφωνοῦν πλήρως μὲ αὐτὴν τὴν ἔκθεση : ἀποκαλύπτουν μέγα ποσοστὸ νόθων τέκνων, ἐγκαταλελειμμένων βρεφῶν, ἀναγκαστικῶν γάμων καὶ καταδικῶν εἰς θάνατο. Ὁ γαμβρὸς τοῦ Καλβίνου καὶ ἡ κόρη τῆς συζύγου τοῦ ἦταν μεταξὺ τῶν καταδικασθέντων γιὰ μοιχεία.
Ἀλλὰ καὶ πάλιν ἀργότερα, περὶ τὸ 1610, βρίσκουμε τὸν Βαλεντίνο Ἀνδρέου, ἕνα λουθηρανοὺ ἱερέα ἀπὸ τὴν Βυρτεμβέργη, ὁ ὁποῖος ἐπαινεῖ τὴν Γενεύη ζηλοφθόνως :

Ὅταν ἤμουν στὴν Γενεύη παρατήρησα κάτι τὸ μέγα, τὸ ὁποῖο θὰ θυμᾶμαι καὶ θὰ ποθῶ ἐφ' ὅσο ζῶ. Ὑπάρχει σ' αὐτὴ τὴν πόλη ὄχι μόνο ὁ τέλειος θεσμὸς μίας τελείας δημοκρατίας ἀλλά, ὡς εἰδικότερο στόλισμα, μία ἠθικὴ πειθαρχία, ἡ ὁποία προβαίνει κάθε ἑβδομάδα σὲ ἐρεύνα τῆς διαγωγῆς, ἀκόμη καὶ τῶν ἐλαχίστων παρεκτροπῶν τῶν πολιτῶν... Οἱ ὕβρεις, οἱ βλασφημία, ἡ χαρτοπαιξία, ἡ πολυτέλεια, ἡ διαμάχη, τὸ μίσος, ἡ ἀπάτη κ.λ.π. ἀπαγορεύονται• ἐνῶ σπανίως ἀναφέρονται μεγαλύτερα ἁμαρτήματα. Ὅποιον ἔνδοξο κόσμημα τῆς χριστιανικῆς θρησκείας εἶναι μία τοιαύτη ἁγνότητα ἠθῶν! θὰ πρέπει νὰ θρηνοῦμε μὲ δάκρυα διότι λείπει ἀπὸ ἠμᾶς (τοὺς Γερμανοὺς) καὶ ἔχει σχεδὸν παντελῶς παραμεληθεῖ. Ἐὰν δὲν ὑπῆρχε ἡ θρησκευτικὴ διαφορά, θὰ παρέμενα προσκολλημένος στὴν Γενεύη αἰωνίως.
ΑΠΟ:http://www.egolpion.net/1B9B3009.el.aspx
ΠΗΓΗ:Ι.Μ.ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ

Ὑπάρχει Θεός;


Ὑπάρχει Θεός;
Αὐτή εἶναι μία ἀπό τίς καλύτερες ἐξηγήσεις τοῦ γιατί ὁ
Θεός ἐπιτρέπει τόν πόνο καί τή δυστυχία πού βλέπουμε στόν κόσμο.
Μία φορά πῆγε ἕνας τύπος στό κουρεῖο γιά τό καθιερωμένο
κούρεμα καί ξύρισμα.
Καθώς ὁ κουρέας ἄρχισε νά δουλεύει, ἄρχισε μία καλή συζήτηση......


Μίλησαν γιά τόσα πολλά πράγματα καί πάρα πολλά θέματα...
Ὅταν τελικά ἄγγιξαν τό θέμα τῆς θρησκείας καί τοῦ θεοῦ, ὁ
κουρέας ἀναφώνησε:
'Δέ πιστεύω ὅτι ὁ Θεός ὑπάρχει.'

'Γιατί τό λές αὐτό;' ρώτησε ὁ πελάτης.

Καί ὁ κουρέας εἶπε:

'Λοιπόν, ἁπλά βγές ἔξω στό δρόμο γιά νά καταλάβεις γιατί ὁ Θεός δέν ὑπάρχει.


Πές μου γιατί ἄν ὁ Θεός ὑπάρχει, ὑπάρχουν τόσοι διεστραμμένοι;
Γιατί τόσα ἐγκαταλελειμμένα παιδιά;
Ἄν ὁ Θεός ὑπῆρχε, δέ θά ὑπῆρχε oύτε δυστυχία οὔτε πόνος.
Δέ μπορῶ νά φανταστῶ ἕνα Θεό πού ἀγαπάει κ αἵ συμπονεῖ νά
ἐπιτρέπει ὅλα αὐτά πού γίνονται.'

Ὁ πελάτης τό σκέφτηκε γιά μία στιγμή, ἀλλά δέν ἀπάντησε γιατί
δέν ἤθελε νά χαλάσει τή συζήτηση.

Ὁ κουρέας τελικά τελείωσε τή δουλειά του καί ὁ πελάτης ἔφυγε.

Ὅμως μόλις ἔφυγε ἀπό τό κουρεῖο, εἶδε ἕνα ἄντρα στό δρόμο
μέ μακρυά κατσαρά βρώμικα μαλλιά καί γένια. Φαινόταν πολύ
βρώμικος καί ἀπεριποίητος.


Ἐκείνη τή στιγμή ὁ πελάτης γύρισε πίσω κ αἵ ξαναμπῆκε στό
κουρεῖο. Τότε εἶπε στόν κουρέα:
'Ξέρεις τί; Οἱ κουρεῖς δέν ὑπάρχουν!'


'Πῶς μπορεῖς νά τό λές αὐτό;' ρώτησε ὁ ἔκπληκτος
κουρέας.
'Εἶμαι ἐδῶ καί εἶμαι κουρέας! Μόλις σέ κούρεψα, τί
εἶναι αὐτά ποῦ λές;'
'Ὄχι!' ἀπάντησε ὁ πελάτης καί ἐξήγησε: 'Οἱ κουρεῖς δέν
ὑπάρχουν γιατί ἄν ὑπῆρχαν, δέ θά ὑπῆρχαν ἀχτένιστοι ἄνθρωποι καί
μέ μακρυά βρώμικα μαλλιά, ὅπως ὁ τύπος ἀπ' ἔξω.'

'Μά... οἱ κουρεῖς ΌΝΤΩΣ ὑπάρχουν! Αὐτό συμβαίνει ὅταν οἱ
ἄνθρωποι δέν ἔρχονται σέ μένα.'

'Ἀκριβῶς!' ἀπάντησε ὁ πελάτης. 'Αὐτό εἶναι τό θέμα!

Ὁ Θεός, ἐπίσης ΥΠΆΡΧΕΙ! Καί αὐτό συμβαίνει ὅταν οἱ ἄνθρωποι δέν
πηγαίνουν σέ αὐτόν καί δέν ἀναζητοῦν σέ αὐτόν βοήθεια.
Γι' αὐτό ὑπάρχει τόσος πόνος καί δυστυχία στόν κόσμο.'
πηγήstavroulasblog.blogspot.com

6 Ιουλ 2010

Τρεῖς τελευταῖες καὶ μεγάλες ἑνὸς Μεγάλου!!!

Εὑρισκόμενος στὰ πρόθυρα τοῦ θανάτου, ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος συνεκάλεσε τοὺς στρατηγούς του καὶ τοὺς ἐκοινοποίησε τὶς τρεῖς τελευταῖες ἐπιθυμίες του:

1. Νὰ μεταφερθῆ τὸ φέρετρό του στοὺς ὤμους ἀπὸ τοὺς καλύτερους γιατροὺς τῆς ἐποχῆς.
2. Τοὺς θησαυροὺς ποὺ εἶχε ἀποκτήσει (ἀσῆμι, χρυσάφι, πολυτίμους λίθους) νὰ τοὺς σκορπίσουν σὲ ὅλη τὴν διαδρομὴ μέχρι τὸν τάφο του.
3. Τὰ χέρια του νὰ μείνουν νὰ λικνίζωνται στὸν ἀέρα, ἔξω ἀπό τὸ φέρετρο, εἰς κοινὴν θέαν.


Ἕνας ἀπὸ τοὺς στρατηγούς, ἔκπληκτος ἀπὸ τὶς ἀσυνήθιστες ἐπιθυμίες, ρώτησε τὸν Ἀλέξανδρο ποιοί ἦσαν οἱ λόγοι.
Ὁ Ἀλέξανδρος τοῦ ἐξήγησε:
1. Θέλω οἱ πιὸ διαπρεπεῖς γιατροὶ νὰ σηκώσουν τὸ φέρετρό μου, γιὰ νὰ μποροῦν νὰ δείξουν μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ὅτι οὔτε ἐκεῖνοι δὲν ἔχουν, μπροστὰ στὸν θάνατο, τὴν δύναμι νὰ θεραπεύουν!
2. Θέλω τὸ ἔδαφος νὰ καλυφθῆ ἀπὸ τοὺς θησαυρούς μου, γιὰ νὰ μποροῦν ὅλοι νὰ βλέπουν ὅτι τὰ ἀγαθά, ποὺ ἀποκτᾶμε ἐδῶ, ἐδῶ παραμένουν!
3. Θέλω τὰ χέρια μου νὰ αἰωροῦνται στὸν ἀέρα, γιὰ νὰ μποροῦν οἱ ἄνθρωποι νὰ βλέπουν ὅτι ἐρχόμαστε μὲ τα χέρια ἄδεια καὶ μὲ τὰ χέρια ἄδεια φεύγουμε, ὅταν τελειώση γιὰ ἐμᾶς ὁ πιὸ πολύτιμος θησαυρός, ποὺ εἶναι ὁ χρόνος!

«Ο ΧΡΟΝΟΣ εἶναι ὁ πιὸ πολύτιμος θησαυρός, διότι είναι περιωρισμένος. Μποροῦμε νὰ δημιουργήσουμε χρῆμα, ἀλλὰ ὄχι περισσότερο χρόνο. Ὅταν ἀφιερώνουμε χρόνο σὲ ἕνα πρόσωπο, τοῦ παραχωροῦμε ἕνα μέρος ἀπὸ τὴν ζωή μας, ποὺ ποτὲ δὲν θὰ μπορέσουμε νὰ ἀναπληρώσουμε. Ὁ χρόνος εἶναι ἡ ζωή μας. ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΡΟ, ποὺ μπορεῖς νὰ δώσης σὲ κάποιον, εἶναι ὁ χρόνος σου!!!»
ΠΗΓΗ Στὶς ἐπάλξεις τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ Ἑλληνισμοῦ

Ἔκθεση ἀπὸ μαθητὴ τοῦ δημοτικοῦ μὲ θέμα: «Τὶ νὰ ζητήσω ἀπὸ τὸν Θεό».



«Θεέ μου, ἀπόψε σοῦ ζητάω κάτι ποὺ τὸ θέλω πάρα πολύ. Θέλω νὰ μὲ κάνεις τηλεόραση! Θέλω νὰ πάρω τὴ θέση τῆς τηλεόρασης ποὺ εἶναι στὸ σπίτι μου. Νὰ ἔχω τὸ δικό μου χῶρο. Νὰ ἔχω τὴν οἰκογένειά μου γύρω ἀπὸ ἐμένα. Νὰ μὲ παίρνουν στὰ σοβαρὰ ὅταν μιλάω. Θέλω νὰ εἶμαι τὸ κέντρο τῆς προσοχῆς καὶ νὰ μὲ ἀκοῦνε οἱ ἄλλοι χωρὶς διακοπὲς ἢ ἐρωτήσεις. Θέλω νὰ ἔχω τὴν ἴδια φροντίδα ποὺ ἔχει ἡ τηλεόραση ὅταν δὲν λειτουργεῖ. Ὅταν εἶμαι τηλεόραση, θἄχω τὴν παρέα τοῦ πατέρα μου ὅταν ἔρχεται σπίτι ἀπὸ τὴ δουλειά, ἀκόμα κι ἂν εἶναι κουρασμένος. Καὶ θέλω τὴ μαμά μου νὰ μὲ θέλει ὅταν εἶναι λυπημένη καὶ στενοχωρημένη, ἀντί νὰ μὲ ἀγνοεῖ… Θέλω τ΄ ἀδέλφια μου νὰ μαλώνουν γιὰ τὸ ποιὸς θὰ περνάει ὧρες μαζί μου. Θέλω νὰ νοιώθω ὅτι ἡ οἰκογένειά μου ἀφήνει τὰ πάντα στὴν ἄκρη, πότε – πότε, μόνο γιὰ νὰ περάσει λίγο χρόνο μὲ μένα. Καὶ τὸ τελευταῖο, κάνε με ἔτσι ὥστε νὰ τοὺς κάνω ὅλους εὐτυχισμένους καὶ χαρούμενους.
Θεέ μου, δε ζητάω πολλά. Θέλω μόνο νὰ γίνω σὰν μιὰ τηλεόραση!»
Τὴ δασκάλα ποὺ τὴν διάβασε (καθὼς βαθμολογοῦσε) τὴν ἔκανε νὰ κλάψει. Ὁ σύζυγός της ποὺ μόλις εἶχε μπεῖ στὸ σπίτι, τὴ ρώτησε: «τὶ συμβαίνει;» Αὐτὴ ἀπάντησε: «Διάβασε αὐτὴ τὴν ἔκθεση, τὴν ἔχει γράψει ἕνας μαθητής μου». Ὁ σύζυγος εἶπε: «Τὸ καημένο τὸ παιδί. Τὶ ἀδιάφοροι γονεῖς εἶναι αὐτοί!» Τότε αὐτὴ τὸν κοίταξε καὶ εἶπε: «Αὐτὴ ἡ ἔκθεση εἶναι τοῦ γιοῦ μας!..»anatolikiattikinews.blogspot.com


Μπορεῖ ἕνας ὀρθόδοξος νά κάμει πολιτικό γάμο;


Μπορεῖ ἕνας ὀρθόδοξος χριστιανός νά κάμει πολιτικό γάμο;
* * *
Ἄς ἰδοῦμε, πῶς ἀπάντησε στό ἐρώτημα, ἕνας μεγάλος πολιτικός τῆς νεωτέρας Ἑλλάδος, ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος, τό 1930:
«… Ἠμπορεῖ κανείς νά εἶναι Χριστιανός καί νά μή θέλῃ νά κάμῃ ἱεροτελεστία, ἀλλά δέν ἠμπορεῖ νά εἶναι ὀρθόδοξος, διότι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία θεωρεῖ τόν γάμον μυστήριον. Δέν ἠμπορεῖς, κύριε, νά μοῦ λέγῃς ὅτι εἶσαι χριστιανός ὀρθόδοξος, ἐφ’ ὅσον δέν δέχεσαι τά δόγματα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. 
Δέν λέγω, ὅτι εἶσαι ὑποχρεωμένος νά κάμῃς δήλωσιν ἐνώπιον τοῦ ληξιάρχου, ὅτι εἶσαι χριστιανός ὀρθόδοξος, ἀλλ’ ἀφ’ ἧς στιγμῆς ὁμολογεῖς σαυτόν ὀρθόδοξον χριστιανόν, ὀφείλεις νά τελέσῃς τό μυστήριον τοῦ γάμου, διότι ἄλλως δέν ἀνήκεις πραγματικῶς εἰς τό ποίμνιον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Ἀλλά νά μή μοῦ λέγῃ κανείς ὅτι θέλει καί ὀρθόδοξος χριστιανός νά εἶναι, ἀλλά νά μή κάμῃ τόν γάμον μέ ἱεροτελεστία […]. 
Ἐνῶ εἶμαι πλήρως σύμφωνος ὑπέρ τῆς ἐλευθερίας τῆς συνειδήσεως, λέγω μόνον εἰς τόν πολίτην νά εἶναι καί αὐτός εἰλικρινής. Τοῦ λέγω: Θέλεις τήν ἐλευθερίαν τῆς συνειδήσεώς σου; Τήν ἔχεις. Ἀλλά μή μοῦ λέγῃς ὅτι εἶσαι χριστιανός ὀρθόδοξος, ἐφ’ ὅσον δέν ἀναγνωρίζεις καί τά δόγματα καί τά μυστήρια τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας»! 
* * *
Ἀν ἕνας πολιτικός εἶχε γνώμη τέτοιας κρυστάλλινης σαφήνειας, πόσο περισσότερο ἐμεῖς οἱ χριστιανοί ὀφείλουμε νά ἔχουμε τήν ἴδια θέση ἐπάνω στό τόσο σπουδαῖο αὐτό θέμα!
Λοιπόν. Κατάλαβέ το:
Δέν μπορεῖς ἄλλος νά εἶσαι ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, καί ἄλλος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.
Ἄν πιστεύεις στόν Χριστό, Τόν ὁμολογεῖς.
Ἄν δέν θέλεις νά Τόν ὁμολογεῖς στήν ζωή σου, μέ τήν ζωή σου, κάτι δέν πάει καλά μέ σένα! Ἤ μᾶλλον, σύ δέν πᾶς καλά!
Τά λόγια, τά ἔργα, ὁ τρόπος τῆς ζωῆς μας, πρέπει νά εἶναι ἔκφραση τοῦ ἐσωτερικοῦ μας κόσμου. Ἤ ὄχι;
Γιά τήν ἀντιγραφή
Ἀρχιμ. Ν.Κ.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΠΑΪΣΙΟΣ:΄΄Η ΖΗΛΕΙΑ ΄΄ΡΟΥΦΑΕΙ΄΄ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ


- Γέροντα, δὲν ἔχω καθόλου κουράγιο.
- Ζηλεύεις, γι’ αὐτὸ δὲν ἔχεις κουράγιο. Ὅταν ζηλεύει κανεὶς , στενοχωριέται, δὲν μπορεῖ νὰ φάει, ὅποτε ἀδυνατίζει καὶ χάνει τὸ κουράγιο του καὶ οἱ ἄλλοι μπορεῖ νὰ νομίζουν πὼς εἶναι μεγάλος ἀσκητής!
- Γέροντα, αἰσθάνομαι πολὺ φτωχὴ πνευματικὰ καὶ ἀδύναμη.
- Ἐσὺ ἔχεις πολλὲς δυνάμεις, ἀλλὰ τὶς χαραμίζεις μὲ τὴν χαζὴ ζήλεια καί, ἐνῶ εἶσαι ἕνα ἀρχοντόπουλο, βασανίζεσαι σὰν... κακόμοιρο γυφτάκι. Θὰ εἶχες προχωρήσει πολὺ στὴν πνευματικὴ ζωή, ἂν δὲν σκάλωνες στὴν ζήλεια. Πρόσεξε, γιατί ἡ ζήλειά σου ρουφάει ὅλες τὶς ψυχικὲς καὶ σωματικές σου δυνάμεις, ποὺ θὰ μποροῦσες νὰ τὶς προσφέρεις θυσία στὸν Θεό. Ἐὰν ἐδίωχνες τὴν ζήλεια, καὶ ἡ προσευχή σου θὰ εἶχε δύναμη.
Μὲ τὴν ζήλεια ἀποδυναμώνεται κανεὶς πνευματικὰ . Γιατί ,νομίζετε, οἱ Ἀπόστολοι δὲν μπόρεσαν νὰ βγάλουν τὸ δαιμόνιο ἀπὸ τὸ δαιμονισμένο παιδὶ , ἐνῶ εἶχαν λάβει αὐτὴν τὴν ἐξουσία ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ εἶχαν βγάλει ἄλλα δαιμόνια; Ἐπειδὴ ζήλεψαν, ποὺ ὁ Χριστὸς πῆρε στὴν Μεταμόρφωση μόνον τοὺς τρεῖς Μαθητές, τὸν Πέτρο, τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη. Μποροῦσε ὁ Χριστὸς νὰ πάρει ὅλους τους Μαθητὲς , ἀλλὰ δὲν ἦταν ὅλοι σὲ κατάσταση νὰ χωρέσουν αὐτὸ τὸ μυστήριο, γι’ αὐτὸ πῆρε αὐτοὺς ποὺ μποροῦσαν νὰ τὸ χωρέσουν. Λέτε νὰ μὴν ἀγαποῦσε τοὺς ἄλλους Μαθητές; Ἢ μήπως ἀγαποῦσε τὸν Ἰωάννη περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους; Ὄχι, ἀλλὰ ὁ Ἰωάννης ἀγαποῦσε περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους μαθητὲς τὸν Χριστὸ καὶ γι’ αὐτὸ καταλάβαινε τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καλύτερα. Εἶχε πολλὴ χωρητικότητα ἡ μπαταρία τοῦ ἦταν μεγάλη. Βλέπετε πῶς ἡ ζήλεια ἀπομάκρυνε τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τοὺς ἄλλους Ἀποστόλους καὶ δὲν μπόρεσαν νὰ γιατρέψουν τὸ δαιμονισμένο παιδάκι; Γι’ αὐτὸ ὁ Χριστὸς εἶπε: «Ὢ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη! ἕως πότε ἔσομαι μεθ’ ὑμῶν; ἕως πότε ἂν ἔξομαι ὑμῶν;»!
o-tiron
ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ:ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ

Γέρων Πορφύριος: Ἡ συμπεριφορὰ τῶν γονέων πρὸς τὰ παιδιὰ


ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ ΣΤΟ:ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ

Ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος γιὰ τὸν Καζαντζάκη

Ἡ διδασκαλία τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωρoπούλου γιὰ τὸν Νίκο Καζαντζάκη ἀποκτᾶ ἰδιαίτερη ἐπικαιρότητα, καθὼς μόλις χθὲς ἔγιναν τὰ ἐγκαίνια τοῦ μουσείου «Ν.Καζαντζάκης» στὴν Μυρτιὰ Ἡρακλείου μὲ τὴν παρουσία τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐθνικῆς Ἄμυνας κ. Εὐάγγελου Βενιζέλου, τῆς κ. Ντόρας Μπακογιάννη καὶ ἄλλων ἐπισήμων. Τὴν εἴδηση μεταδίδουν σήμερα ὅλα τὰ ΜΜΕ. Καὶ εἶναι μὲν ἀναμενόμενο οἱ πολιτικοὶ καὶ ἄλλοι κοσμικοὶ ἄνθρωποι νὰ ἐκφράζουν μὲ ὑπερβολὲς τὸ θαυμασμό τους γιὰ τὸ...Ν. Καζαντζάκη, δὲν εἶναι ὅμως σπάνιες οἱ φορὲς ποὺ καὶ θεολόγοι μιλοῦν μὲ τρόπο τουλάχιστον διφορούμενο ἢ καὶ ἐγκωμιαστικὸ γιὰ αὐτόν. Γιὰ μᾶς τοὺς θεολόγους καὶ τοὺς Ὀρθόδοξους Χριστιανοὺς ὅμως βαρύτητα ἔχουν οἱ λόγοι τῶν Πατέρων μας. Ἂς παρακολουθήσουμε λοιπὸν ὅσα ἀναφέρουν γιὰ τὸ Νίκο Καζαντζάκη ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος ἀλλὰ καὶ ὁ Γέρων Θεοκλητὸς Διονυσιάτης.
Λένε μερικοί:
-Θρησκεύων ὂν ὁ Καζαντζάκης. Εἶχε πνευματικὲς ἀνησυχίες καὶ ἀναζητήσεις!.....
Ἀπάντησε ὁ π. Ἐπιφάνιος καὶ εἶπε:
-Καὶ τί μ' αὐτό; Ποῦ κατέληξε; Ξέρετε τί ζήτησε ὁ ἴδιος νὰ γραφεῖ στὸν τάφο του; «Δὲν ἐλπίζω τίποτα, δὲ φοβοῦμαι τίποτα, εἶμαι ἐλεύθερος». Καὶ ἐγράφη βεβαίως. Πηγαίνετε στὰ κοιμητήρια νὰ διαβάσετε ἐπιγραφὲς πάνω στοὺς τάφους πιστῶν ἀνθρώπων. «Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν» ἡ «Ἀναστήσονται οἱ νεκροὶ καὶ ἐγερθήσονται οἱ ἐν τοῖς μνημείοις» ἡ «Χριστὸς ἐγήγερται ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων» καὶ ἄλλα.
Γνωρίζετε ποιὰ ἦταν ἡ τελευταία λέξη τοῦ Καζαντζάκη; «Διψῶ». Καὶ ἔγραψε πολὺ εὔστοχα καὶ εὐφυῶς ὁ π. Θεοκλητὸς ὁ Διονυσιάτης σ' ἕνα ἄρθρο του: «Ἄραγε πρὶν ἀκόμη βγῆ ἡ ψυχή του νὰ προγευόταν τὴν βασανιστικὴ φλόγα τῆς καμίνου τοῦ πυρός του ἐξώτερου σὰν τὸν πλούσιο ποὺ ὠδυνάτο ἐν τὴ φλογὶ ἐκείνη καὶ ἤθελε κάποιον νὰ τοῦ ἀναψύξει τὴν γλώσσα;».
Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΑΣ
π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ Ι. ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ
Ἀρχιμ. Ἐφραὶμ Χαλή, Θεολόγου
Ἐκδόσεις "Ὀρθόδοξος Κυψέλη"
Θεσσαλονίκη
πηγή: Ι.Μονὴ Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου
ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ:ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

5 Ιουλ 2010

Ἐπιβάτης σὲ ἀεροπλάνο ποὺ πέφτει!

Προσκυνήτρια, Α.Π.
ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΚΑΙ ΑΓΝΩΣΤΟ ΘΑΥΜΑ
Ἕνα πραγματικὸ γεγονὸς ποὺ τὸ διηγείται ἐπιβάτης σὲ ἀεροπλάνο ποὺ ἐπέστρεφε ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Τόπους στὶς 29 Αὐγούστου τοῦ 2003.
Ἦταν χαράματα Παρασκευῆς, 29 Αὐγούστου τοῦ 2003. Φεύγαμε μὲ βαριὰ καρδιὰ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, μὲ κατεύθυνση πρὸς Τὲλ Ἀβὶβ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ γιὰ Ἀθήνα.
Εἴχαμε περάσει ὑπέροχα. Τὴν προηγούμενη, εἴχαμε γιορτάσει Πανηγυρικὰ τὴν Κοίμηση τῆς Παναγίας μας στὸν Τάφο Της, ἀφοῦ στὰ Ἱεροσόλυμα ἡ Κοίμηση ἑορτάζεται 13 ἡμέρες μετά, στὶς 28 Αὐγούστου.
Ζήσαμε μία πρωτόγνωρη, μοναδικὴ ἐμπειρία. Τὸ πανηγύρι ἦταν μεγαλοπρεπές, πλούσιο, γενναιόδωρο πρὸς πάντας. Ἀργὰ τὸ ἀπόγευμα ἑτοιμάσαμε τὶς βαλίτσες μας, τὸ βράδυ λάβαμε μέρος στὴν ἀγρυπνία στὸν Πανάγιο Τάφο καὶ ἀμέσως μετά, γρήγορα στὸ ποῦλμαν ποὺ μᾶς περίμενε ἀκριβῶς ἔξω ἀπὸ τὴν παλαιὰ Πόλη. O καιρὸς ἦταν καλός. O οὐρανὸς ἔναστρος καὶ μέσα σὲ μία γλυκιὰ ἡσυχία ἀπολαμβάναμε τὴν Πόλη φωτισμένη. Εἴχαμε στυλώσει τὰ μάτια μας στὰ... τείχη της, ἀγκαλιάζοντας νοερὰ ὅλα τὰ Πανάγια Προσκυνήματα, κλείνοντας τὰ ἑρμητικὰ μέσα στὴν καρδιά μας. Ἕνα σχεδὸν ἀδιόρατο ἐλαφρὺ χαμόγελο προδιδε τὴν κούραση τῶν ἡμερῶν, ἀλλὰ καὶ τὴν βαθιὰ εὐγνωμοσύνη μας πρὸς τὸν Θεὸ γιὰ ὅσα ζήσαμε. Ἡ εὐχαρίστηση μᾶς ἦταν τόση, ποὺ δὲν κλονίστηκε καθόλου ἀπὸ τὴν παρατεταμένη ἀναμονή, οὔτε ἀπὸ τὸν ἐξαντλητικὸ ἔλεγχο τῶν Ἰσραηλινῶν στὸ ἀεροδρόμιο.
Ὅταν ἐπιτέλους ἐπιβιβάστηκα στὸ ἀεροπλάνο - ἐὰν θυμᾶμαι καλὰ ἦταν ἕνα δικινητήριο Airbus - πρόσεξα ὅτι τὰ φῶτα τοῦ τρεμόπαιζαν συνεχῶς καὶ δὲν σταθεροποιοῦνταν σὲ μία συγκεκριμένη φωτεινότητα. Σκέφθηκα ὅτι κάποιο καλώδιο δὲν κάνει καλὴ ἐπαφὴ καὶ βυθίστηκα στὸ κάθισμά μου. Ὅταν ξεκίνησε ἡ τροχοδρόμηση, τὰ πρόβλημα στὰ ἠλεκτρικὰ ἔγινε πιὸ ἔντονο, ἐνῶ παράλληλα ἀκούγονταν καὶ ὁ χαρακτηριστικὸς ἦχος μικρῶν, πολλαπλῶν βραχυκυκλωμάτων. Δὲν ἔδωσα σημασία• τὰ φῶτα ἔσβησαν, ἀπογειωθήκαμε καί, ὅταν ξαναναψαν τὸ πρόβλημα ὑφίστατο σὲ μικρότερο βαθμό. Καθόμουν μὲ τὴ μητέρα μου στὴν ἀριστερὴ πλευρὰ τοῦ ἀεροσκάφους, μπροστὰ ἀπὸ τὸ φτερό, ἐνῶ φίλοι καὶ γνωστοὶ κάθονταν σὲ κοντινὲς θέσεις.
Μετὰ ἀπὸ περίπου 20 λεπτὰ ἀκούσαμε ἕναν δυνατὸ θόρυβο καὶ τὸ ἀεροπλάνο ἄρχιζε νὰ τρέμει καὶ νὰ κινεῖται δεξιὰ καὶ ἀριστερά, σὰν νὰ «κοσκινίζει», ὅπως εὔστοχα παρατήρησε κάποιος φίλος. O πιλότος εἶπε πρῶτα στὰ ἑβραϊκὰ καὶ μετὰ στὰ ἀγγλικὰ νὰ παραμείνουμε μὲ τὶς ζῶνες μᾶς δεμένες, τὸ ἴδιο ἔκαναν ἀμέσως καὶ οἱ ἀεροσυνοδοὶ Ἀρχικὰ δὲν δώσαμε σημασία, ὥσπου κοίταξα τὸ φτερὸ καὶ εἶδα τὴν τουρμπίνα νὰ φλέγεται καὶ νὰ ἐκσφενδονίζει κομμάτια ἀπὸ πυρωμένο σίδερο! Μετὰ ἀπὸ ἕνα καθησυχαστικὸ πρόλογο, τὴν ἔδειξα στὴ μητέρα μου καὶ στοὺς γύρω φίλους. Ὅλοι μας εἴχαμε ταξιδέψει πολλὲς φορὲς μὲ ἀεροπλάνο, ἀλλὰ ἦταν ἡ πρώτη φορὰ ποὺ βλέπαμε φλεγόμενο κινητήρα. Σφιχθήκαμε κάπως ἀλλὰ κρύψαμε ἐπιμελῶς τὴν ἀνησυχία μας, σιωπώντας. Κάποιοι ἀπὸ ἐμᾶς ὅπως ἔμαθα ἀργότερα, λέγαμε νοερὰ τὴν Εὐχή. Μετὰ ἀπὸ ἀρκετὰ λεπτὰ ἔγινε νέα ἀνακοίνωση ποὺ μᾶς πληροφοροῦσε γιὰ τὴν ἀπώλεια τοῦ ἀριστεροῦ κινητήρα καὶ ὅτι θὰ προσπαθήσουμε νὰ φθάσουμε στὰ Ἐλευθέριος Βενιζέλος μὲ τὸν ἄλλον.
Δὲν πέρασαν ἄλλα εἴκοσι λεπτὰ ὅταν ἀκούστηκε ἕνας λιγότερος δυνατὸς θόρυβος ἀπὸ τὴ δεξιὰ πλευρὰ καὶ νοιώσαμε ὅλοι τὶς ἴδιες ἔντονες δονήσεις τοῦ ἀεροσκάφους, ἀναμεμιγμένες μὲ ἀναταράξεις. Κάποιοι ποὺ κάθονταν μπροστὰ ἀπὸ τὸ δεξὶ φτερὸ φώναξαν «πῆρε φωτιὰ ἡ τουρμπίνα»! Τὸ μέχρι τότε ἤπιο καί, μᾶλλον εὐχάριστο κλίμα, τοῦ θαλάμου ἀντικαταστάθηκε σύντομα ἀπὸ πανικό. Τὸ ἀεροσκάφος ἔχανε διαρκῶς καὶ ἀπότομα ὕψος καὶ ἀκουγόταν ἕνας θόρυβος σὰν σφύριγμα, ποὺ μετὰ θυμήθηκα ὅτι τὸν ἄκουγα στὶς ταινίες, ὅταν ἔπεφταν οἱ βόμβες τῶν ἀεροπλάνων. Οἱ ἀεροσυνοδοί, ποὺ μόλις εἶχαν ξεκίνησε νὰ προσφέρουν ἀναψυκτικά, ἀσφάλισαν τρέχοντας τὰ καροτσάκια τους στὶς κατάλληλες θέσεις• κάθισαν γρήγορα κὰ προσδέθηκαν κρατώντας τὸ κεφάλι τοὺς κοντὰ στὰ γόνατα. Ἀρκετοὶ καρδιοπαθεῖς καὶ ἡλικιωμένοι ἔπαιρναν τὰ χάπια τοὺς δύο-δύο. Μεταξὺ συζύγων, γίνονται δημόσιες ἐξομολογήσεις γιὰ τὸ πότε ἀπάτησε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον καὶ μὲ ποιὸν καὶ ζητοῦσαν συγχώρεση. Γιαγιάδες καὶ παποῦδες ἀπεκάλυπταν στὰ παιδιά τους ὅτι τοὺς ἀδίκησαν στὴ διαθήκη τους καὶ ζητοῦσαν συγχώρεση καὶ ἐκεῖνα τὴν ἔδιναν, ἀλλὰ καὶ τὴ ζητοῦσαν μὲ τὴ σειρά τους γιὰ παλιὲς ἄπρεπες συμπεριφορές. Φίλοι ὁμολογοῦσαν ὅτι μὲ ἀφορμὴ τὸ τάδε περιστατικὸ εἶχαν πεῖ ψέματα καὶ συκοφαντήσει ἀλλήλους....
Ὅλα τὰ παραπάνω μαζὶ μὲ τὴ συνεχῆ καὶ ἀπότομη ἀπώλεια ὕψους, τὶς ἀσυνήθιστες ἀναταράξεις καὶ τὴ σιγὴ τοῦ πιλότου ἔκαναν βαριὰ τὴν ἀτμόσφαιρα. Σὰν νὰ μὴν ἔφθανε αὐτό, κάποιος ἀπὸ τὴν παρέα φώναξε «εἶχε δίκιο ὁ τάδε», ἐνθυμούμενος τὰ λόγια ἑνὸς μοναχοῦ, ποὺ τοῦ εἶχε πεῖ, παρουσία τρίτων, πρὶν ἀπὸ λίγες ἥμερες ὅτι ἡ Ἑλλάδα θὰ θρηνήσει μεγαλύτερο ἀριθμὸ νεκρῶν ἀπὸ ὅ,τι τὸ Πάσχα - ἀναφερόμενος στὸ δυστύχημα λίγο πρὶν ἀπὸ τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα στὰ Τέμπη - μόνο ποὺ αὐτὴ τὴ φορὰ θὰ εἶναι στὴ θάλασσα. Εἴχαμε ἀρχίσει νὰ ἀνησυχοῦμε σοβαρά...
Τὸ ἀεροπλάνο ἄρχισε νὰ παίρνει κλίση καταλάβαμε ὅτι προσπαθεῖ νὰ στρίψει καὶ σκέφθηκα ὅτι θὰ ἐπιστρέφαμε στὸ Τὲλ Ἀβὶβ ἡ ὅτι θὰ πηγαίναμε στὴν Κύπρο. Σὲ λίγο σηκώθηκε μία ἀεροσυνοδὸς καὶ πῆγε βιαστικὰ νὰ ἀσφαλίσει κάποια ἀντικείμενα ποὺ ἔπεφταν. Τὴ σταμάτησα καὶ τὴ ρώτησα τί ἀκριβῶς συνέβαινε. Ἡ πρώην χαμογελαστὴ καὶ γλυκομίλητη κοπέλα εἶχε γίνει κατάχλωμη καὶ εἶχε χάσει τὴ φωνή της. Ὁ φόβος κυριαρχοῦσε στὴν ἔκφραση τοῦ προσώπου της, στὰ σφιγμένα δόντια καὶ κορυφώνονχαν στὰ ματιά της.
Τὴ ρώτησα ἐὰν εἴχαμε χάσει καὶ τοὺς δύο κινητῆρες καὶ ἀπάντησε μὲ νεῦμα καταφατικά. «Καὶ τώρα τί θὰ γίνει; Πῶς θὰ τὸ ἀντιμετωπίσουμε;», ξαναρώτησα. Ἔπαψε νὰ μὲ κοιτάζει στὰ μάτια, τὸ βλέμμα τῆς ἔγινε μακρινό, σὰν νὰ κοιτοῦσε τὸ κενό, κινοῦσε τὸ κεφάλι τῆς δεξιὰ καὶ ἀριστερά, ἀνασήκωσε τοὺς ὤμους ἀδιάφορα, σὰν ὅλα νὰ εἶχαν τελειώσει καὶ ἔκανε νὰ φύγει. Τὴ συγκράτησα ἔντονα ἀπὸ τὸ χέρι φωνάζοντας «Πέφτουμε;» καὶ ἐκείνη μου ἔγνεψε πολλὲς φορὲς καταφατικά, χωρὶς νὰ μπορεῖ νὰ ἀρθρώσει λέξη καὶ ἔτρεξε νὰ προσδεθεῖ πάλι στὸ κάθισμά της, κρατώντας σφιχτὰ τὸ κεφάλι στὰ γόνατα. Πήραμε ὅλοι βαθιὰ ἀνάσα καὶ προσπαθούσαμε ὅσο τὸ δυνατὸν ψύχραιμα νὰ συνειδητοποιήσουμε τὰ συμβαίνοντα.
Τὸ πέπλο τῆς μελαγχολίας ἔσκισε ἡ δυνατὴ φωνὴ ἑνὸς ρασοφόρου: «Μὴν φοβάστε, ἀδελφοί μου, ἂς προσευχηθοῦμε, δὲν θὰ ἀφήσει ὁ Θεός!». Οἱ ἱερεῖς ἔβαλαν πετραχήλι καὶ ἄρχισαν νὰ διαβάζουν, κάποιοι λαϊκοὶ ἔλεγαν νοερὰ τὴν Εὐχὴ καὶ οἱ ὑπόλοιποι χωρίστηκαν σὲ δύο ὁμάδες - τὴ δεξιὰ καὶ τὴν ἀριστερὴ πτέρυγα τοῦ θαλάμου τῶν ἐπιβατῶν - καὶ ἄρχισαν δειλὰ νὰ ψάλουν οἱ μὲν τὴν Παράκληση τῆς Παναγίας, οἱ δὲ τοὺς Χαιρετισμούς. Ἀναθέσαμε τὴν ἐλπίδα μας στὸν Θεὸ καὶ αἰσθανθήκαμε πολὺ καλύτερα ξελαφρώσαμε.
Οἱ ἀλλόθρησκοι ἐπιβάτες, ὑπερβολικὰ φοβισμένοι σὲ σύγκριση μ' ἐμᾶς, νόμιζαν ὅτι τραγουδούσαμε καὶ μᾶς κοίταζαν σὰν νὰ ἤμασταν τρελοί. Ἡ παρήγορη ὅμως αὐτὴ ψυχικὴ ἀνάταση διεκόπη λίγο ἀργότερα, ὅταν ἔκανε ἀνακοίνωση μὲ τρεμάμενη φωνὴ ὁ πιλότος: «ὅπως ἤδη καταλάβατε, πρὶν ἀπὸ λίγη ὥρα χάσαμε καὶ τὸ δεύτερο κινητήρα ἀνεφλέγη. Ρίξαμε τὰ καύσιμα καὶ θὰ προσπαθήσουμε νὰ ἐπιστρέψουμε στὸ Μπὲν Κουριὸν (τὸ ἀεροδρόμιο τοῦ Τὲλ Ἀβίβ), ἀλλά...» τοῦ ἦρθε ἕνας κόμπος στὸν λαιμὸ καὶ σταμάτησε ἀπότομα. Πρὸς στιγμὴν πάγωσε τὸ αἷμα μας. Ὅπως καὶ νὰ τὸ κάνουμε, ἀλλιῶς εἶναι νὰ ὑποθέτεις βάσιμα πῶς ὁδεύεις σὲ κάτι δυσάρεστο καὶ ἀλλιῶς εἶναι νὰ σοὺ τὸ ἐπιβεβαιώνουν ἐπισήμως! Μετὰ τὶς πρῶτες ἀμήχανες στιγμές, συνεχίσαμε ὅλοι μαζὶ νὰ προσευχόμαστε ἀπὸ τὸ σημεῖο ποὺ εἴχαμε σταματήσει, ἄλλοι τὴν Εὐχή, ἄλλοι τὴν Παράκληση, ἄλλοι τοὺς Χαιρετισμούς. Μοῦ ἔκανε ἐντύπωση ὅτι προσεύχονταν θερμὰ καὶ ὅσοι ἔδειχναν στὸ παρελθὸν νὰ μὴν πιστεύουν...
Προσπάθησα νὰ φερθῶ ψύχραιμα σὲ σημεῖο ποὺ κατηγορήθηκα γιὰ ἀναισθησία. Ἐξήγησα ἤρεμα, μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ δώσω κουράγιο καὶ σὲ κάποιους ποὺ ἔκλαιγαν: «Κάποτε ὅλοι θὰ πεθάνουμε αὐτὸ δὲν ἀλλάζει. Τί μᾶς μένει τότε; Τὸ πόσα χρόνια θὰ ζήσουμε καὶ τὸ πῶς θὰ τὰ ζήσουμε. Ὅλοι μας θέλουμε νὰ ζήσουμε πολλὰ χρόνια, ἐὰν ὅμως ὁ Θεὸς ἀποφάσισε νὰ πεθάνουμε σήμερα, οὔτε αὐτὸ ἀλλάζει• ἔξαλλου, δὲν ὑπάρχει κάτι ποὺ νὰ μποροῦμε νὰ κάνουμε ἀνθρωπίνως γιὰ νὰ σωθοῦμε καὶ δὲν τὸ κάνουμε. Ἄρα, ἐὰν πάρουμε ὡς δεδομένο ὅτι σήμερα θὰ κληθοῦμε σὲ ἀπολογία, τί πρέπει νὰ μᾶς ἐνδιαφέρει; Τὸ σὲ ποιὰ κατάσταση βρίσκεται ἡ ψυχή μας. Τώρα θὰ μοῦ πεῖτε: «εἶμαι σὲ ἄσχημη κατάσταση, ἀλλά, ἐὰν εἶχα καὶ ἄλλα χρόνια, θὰ μετανοοῦσα!» Αὐτὴ ὅμως ἡ φιλοσοφικὴ σκέψη δὲν εἶναι τῆς παρούσης, εἶναι μᾶλλον ἕνας εὐσεβὴς πόθος, γιατί εἴπαμε ὅτι παίρνουμε ὡς δεδομένο ὅτι παραδίδουμε σήμερα. Ἄρα τί μᾶς μένει νὰ κάνουμε; Νὰ προσευχηθοῦμε εἰλικρινὰ καὶ νὰ ζητήσουμε μὲ θερμὴ συγχώρεση τῶν ἁμαρτιῶν μας. Ὅμως πρέπει νὰ ἔχουμε τὴν ἐλπίδα μας στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, γιατί:
ὁ Θεὸς ἀπὸ τὴν ἄπειρη ἀγάπη Του γιὰ ἐμᾶς, δὲν θὰ ἐπέτρεπε ποτὲ νὰ γίνει κάτι πρὸς ζημία τῆς ψυχῆς μας, δηλαδή, ἐὰν μᾶς πάρει σήμερα, αὐτὸ θὰ πεῖ ὅτι θὰ μᾶς πάρει στὴν καλύτερη στιγμή μας.
Οἱ περισσότεροι ἀπὸ ἐμᾶς ἐξομολογηθήκαμε καὶ κοινωνήσαμε μόλις χθὲς στὴ ἑορτὴ τῆς Παναγίας, ἄρα εἴμαστε κατὰ τὸ δυνατὸν ἕτοιμοι. σκεφθεῖτε νὰ φεύγαμε ἐντελῶς ἀπροετοίμαστοι; Ὅσοι ἤρθαμε ἐδῶ, δὲν ἤρθαμε γιὰ τουρισμὸ ἀλλὰ γιὰ προσκύνημα• λέτε ὁ Κύριος καὶ ἡ Παναγία, ποῦ ἤρθαμε στὴν ἑορτή Της, νὰ μᾶς ἀφήσουν ἔτσι;
Οἱ ἀναταράξεις συνεχίζονταν πάλι ἔντονες. Ἤμασταν χαμηλά, ἄρχισαν νὰ διακρίνονται τὰ νησιὰ μὲ τὰ χαρακτηριστικά τους καὶ μακριὰ ἡ στεριά. Ξαφνικὰ σηκώθηκε ὄρθιος ὁ ἴδιος ρασοφόρος, ποὺ καθόταν μπροστὰ δεξιὰ καὶ μᾶς εἶχε παροτρύνει νὰ προσευχηθοῦμε - δὲν γνωρίζω ἐὰν ἦταν μοναχὸς ἡ Ἱερομόναχος (θυμᾶμαι μόνο τὴν ψηλόλιγνη μορφὴ τοῦ τὸ ἱλαρό του προσώπου καὶ τὴ μακριά του γενειάδα) καὶ εἶπε μὲ δυνατὴ καὶ γεμάτι σιγουριὰ φωνὴ καὶ δακρυσμένα μάτια «Παιδιά μου, σᾶς παρακαλῶ, πιστέψτε μὲ βλέπω τὴν Παναγία μας μπροστά μου θεόρατη καὶ κρατάει τὸ ἀεροπλάνο ἀπὸ τὴν κοιλιὰ- θὰ σωθοῦμε, θὰ σωθοῦμε!» καὶ ξεσπώντας σὲ δάκρυα: «ἂς προσευχηθοῦμε νὰ τὴν εὐχαριστήσουμε».
Ὅλοι οἱ ἐπιβάτες πήραμε κουράγιο καὶ ἀρχίσαμε νὰ ψέλνουμε, δυνατὰ αὐτὴ τί φορᾶ, χαρμόσυνα τὴν Παράκληση. Μέχρι καὶ οἱ ἀεροσυνοδοὶ κατάλαβαν ἀπὸ τί γλώσσα τοῦ σώματος ὅτι κάτι εὐχάριστο συμβαίνει καὶ ἀναθάρρεψαν κοιτώντας ἀπορημένες.
Σὲ λίγη ὥρα φάνηκαν καθαρὰ τὰ κτήρια τοῦ Τὲλ Ἀβὶβ- ἤμασταν ἤδη πολὺ χαμηλά. Ἔμεναν λίγες μόλις στιγμές... Ἄρχισαν νὰ μπαίνουν λογισμοὶ ἀμφιβολίας στὸ μυαλό μου: «Ἄραγε ἡ πρόσκρουση θὰ γίνει στὴ στεριὰ ἡ θὰ πέσουμε στὴ θάλασσα;», μὰ προσπαθοῦσα νὰ τοὺς διώξω μὲ τὴν προσευχή: «Πιστεύω Κύριε, βοήθει μου τὴ ἀπιστία. Γεννηθήτω τὸ θέλημά Σου. Ὑπεραγία Θεοτόκε σῶσον ἤμας.»
Σὲ λίγο φάνηκε τὸ ἀεροδρόμιο. Ὁ διάδρομος ἦταν στρωμένος μὲ ἀφρὸ καὶ κατὰ μῆκος τοῦ ἦταν παρατεταγμένα πολλὰ νοσοκομειακά. Ἄλλο ἀεροπλάνο δὲν φαινόταν, προφανῶς μᾶς εἶχαν δώσει προτεραιότητα. Μᾶς φάνηκε ὅτι κατεβαίναμε μὲ μεγάλη ταχύτητα σὲ σχέση μὲ τὶς ἄλλες φορές, μᾶς χώριζαν λίγα μόλις μέτρα ἀπὸ τὸ ἔδαφος. Ὅταν ἔγινε ἡ ἐπαφή, τὸ ἀεροπλάνο σταμάτησε κατὰ θαυμαστὸ τρόπο σὲ μόλις 50 μέτρα, χωρὶς κανένας μας νὰ κινηθεῖ ἀπὸ τὴ θέση του, ἔστω καὶ κατ' ἐλάχιστον. Τουρμπίνες δὲν εἶχε, γιὰ νὰ τὶς θέσει σὲ ἀνάστροφη λειτουργία, ὥστε νὰ φρενάρει, καὶ τὸ φρένο στὶς ρόδες θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι πολὺ ἀπότομο - πράγμα πολὺ ἐπικίνδυνο - γιὰ νὰ σταματήσουμε μόλις σὲ 50 μέτρα, καὶ ἀκόμα καὶ τότε θὰ ἔπρεπε λόγω ἀδράνειας νὰ πεταχτοῦμε ὅλοι πρὸς τὰ μπροστά! (Ἐδῶ φρενάρει κανεὶς λίγο μὲ τὸ αὐτοκίνητο καὶ μὲ μικρὲς ταχύτητες καὶ τὸ σῶμα τοῦ πηγαίνει μπροστά). Τίποτα ὅμως ἀπὸ ὅλα αὐτὰ δὲν ἔγινε. Τὸ ἀεροπλάνο δὲν σταμάτησε σύμφωνα μὲ τοὺς νόμους τῆς φυσικῆς, ἀλλὰ σὰν νὰ ἐναποτέθηκε μαλακὰ στὸ ἔδαφος!
Ὅλοι ἀρχίσαμε, γεμάτοι ἀνακούφιση,τὰ εὐχαριστήρια: «Δόξα Σοὶ Κύριε», «Σὲ εὐχαριστῶ Παναγία μου», «Ἂς εἶναι εὐλογημένο τὸ Ὄνομά Σου, Κύριε».
Μόνο τὶς ἀεροσυνοδοὺς εἶχε πιάσει νευρικὴ κρίση. Γιὰ τουλάχιστον πέντε λεπτὰ ἡ μία ἄνοιγε ἕνα γιαούρτι, ἔτρωγε μία κουταλιά, τὸ πέταγε καὶ ἔπαιρνε ἄλλο, ἡ ἄλλη ἀνοιγόκλεινε συνεχῶς κάποια μεταλλικὰ συρτάρια, ἡ ἄλλη ἔτρεμε καὶ χτυποῦσαν τὰ δόντια της.
Μετὰ ἀπὸ λίγο ἀποβιβαστήκαμε καὶ συνοδεία ἀστυνομικῶν, ἰατρῶν καὶ νοσοκόμων πήγαμε σὲ ἕνα σαλόνι, ὅπου κάποιους προσπαθοῦσαν νὰ τοὺς συνεφέρουν καὶ στοὺς ὑπόλοιπους πρόσφεραν ἕνα ἀναψυκτικό. Ἀπὸ τὴν ἔνταση εἶχε στεγνώσει τὸ στόμα μας, ἀλλὰ ποιὸς νοιαζόταν;
Ἤμασταν ζωντανοὶ μόνο αὐτὸ μετροῦσε! Σὲ λίγο ἦρθε ἄλλο ἀεροσκάφος νὰ μᾶς πάει στὴν Ἀθήνα, ὅπου καὶ φθάσαμε ἀσφαλῶς. Βέβαιά μας περίμεναν δημοσιογράφοι καὶ κάμερες. Ἕνας φίλος μου τηλεφώνησε μὲ ἀγωνία νὰ δεῖ ἐὰν εἶμαι καλά, γιατί εἶδε ἕνα trailer στὶς πρωινὲς εἰδήσεις μεγάλου καναλιοῦ γιὰ τὴν πτήση μας, ἀλλὰ μετὰ τὸ θέμα ἀποσιωπήθηκε ἐπιμελῶς.
Ἀπὸ ἐκείνη τὴ στιγμή, ὅλοι μας χάσαμε τὸ ἐνδιαφέρον μας γιὰ τὶς λεπτομέρειες. Δὲν φώναζε κανείς, δὲν διαμαρτύρονταν γιὰ τὴν καθυστέρηση, γιὰ τὶς βαλίτσες, γιὰ τὶς δημοσίως ἐξομολογηθεῖσες βαριὲς ἁμαρτίες, γιὰ τίποτα. Βαδίζαμε στὴ γῆ, ἀλλὰ τὸ μυαλὸ καὶ ἡ καρδιὰ μᾶς ἦταν γεμάτα εὐγνωμοσύνη, κατὰ τὴ δύναμη τοῦ καθενὸς προσκολλημένα σὲ Ἐκεῖνον ποὺ μᾶς ἐπιβεβαίωσε τόσο περίτρανα καὶ πάλι τὴν ἀγάπη Του. Ξέραμε ὅτι ζούσαμε μέσα στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ καὶ αἰσθανόμασταν ἀπέραντη χαρὰ καὶ ἀνεκλάλητη εὐγνωμοσύνη γὶ αὐτό.
Καὶ οἱ ἑπόμενες ἥμερες πέρασαν ἔτσι. Ἔβλεπα καθετὶ ὡς δημιούργημα τοῦ Θεοῦ, τὸ ἀγαποῦσα καὶ τὸ θαύμαζα. Εἶχα πάψει νὰ θυμώνω καὶ νὰ ἀναλώνομαι σὲ δευτερεύοντα πράγματα. Προσπαθοῦσα νὰ ἀνταποκριθῶ στὴν Ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μὲ ἐπιεικῆ συμπεριφορά, μὴν κρίνοντας καί, ὁπού μποροῦσα, βοηθώντας τοὺς ἄλλους. Δυστυχῶς, μετὰ ἀπὸ μία περίπου ἑβδομάδα, ξαναμπῆκα στὴ ρουτίνα τῆς καθημερινότητας. Ντρέπομαι ποὺ τὸ ἀναφέρω, ἀλλὰ δὲν κατάφερα νὰ συγκρατήσω μέσα μου ἐκείνη τὴν πρωτόγνωρη εἰρήνη, τὴν προσευχή, τὴν εὐγνωμοσύνη, τὴν ἀγάπη.
Αὐτὰ τὸ πέρα γιὰ πέρα πραγματικὸ γεγονός, μὲ ἔκανε νὰ βλέπω τὰ πράγματα λίγο διαφορετικά, νὰ προσπαθῶ νὰ βγῶ ἀπὸ τὸ καβούκι τοῦ ἐγωκεντρισμοῦ μου καὶ τῆς παράλογης λογικῆς μας, ποὺ τὰ βάζει ὅλα σὲ κουτάκια καὶ θέλει νὰ τὰ ἐξηγεῖ μὲ νόμους καὶ κανόνες. Ὁ φόβος τοῦ τέλους ἐπιχαχύνει τὴ συνειδητοποίηση τῶν λαθῶν, ὠθεῖ σὲ συναίσθηση...
Ἡ εὐγνωμοσύνη ποὺ νοιώθει κανεὶς τὴν ἄπειρη ἀγάπη Τοῦ Θεοῦ μαλακώνει τὴν καρδιά του, τὸν λιώνει, τὸν κάνει νὰ ἀγαπάει διὰ τοῦ Θεοῦ τοὺς ἀδελφούς του καὶ τὴνν κτίση καὶ παράλληλα φοβᾶται μήπως μὲ κάποια πράξη τοῦ λυπήσει τὸν Θεὸ καὶ χάσει αὐτὸ ποὺ ἀρχίζει νὰ γεύεται ἡ καρδιά του καὶ σκιρτᾶ, αὐτὸ ποὺ φτιάχτηκε νὰ ἀναζητᾶ ἡ ψυχὴ τοῦ τὴν διὰ τῆς ἀγάπης δωρεὰν παρεχόμενης ἕνωσής της μὲ τὸν Θεό.

(Ἀποφάσισα νὰ γράψω αὐτὴ τὴν μοναδικὴ γιὰ μενα ἐμπειρία κατὰ παράκληση ἑνὸς ἀγαπητοῦ ἀδελφοῦ «πρὸς δόξαν Θεοῦ» καὶ πνευματικὴ τόνωση τῶν ἀδελφῶν. Παρακαλῶ, συγχωρέστε τὸν προσωπικὸ τόνο τῆς διήγησης, ἀλλὰ ἤθελα νὰ ἀποδώσω τὰ γεγονότα καὶ τὰ συναισθήματα ἀκριβῶς, ὅπως τὰ ζήσαμε. Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν κατανόησή σας.)
Πηγή: ΕΡΩ
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΜΕΛΕΤΗΣ
ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΤΩΝ ΑΞΙΩΝ ΜΑΣ
ΤΕΥΧΟΣ 1

ΠΗΓΗ:Ι.Μ.ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ

Finis Grecia!



Γέροντα, ἀκούγεται ὅλο καί συχνότερα τό ἐπιχείρημα ὅτι λόγω τῆς δυσκολίας τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, οἱ μαθητές ἀφιερώνουν πολύ χρόνο καί κόπο γιά τήν ἐκμάθησί της, ἐνῷ θά μποροῦσαν νά διδάσκωνται τά ἀγγλικά καί ἄλλες ἐπίκαιρες γνώσεις πιό χρήσιμες γιά τήν ἐπιβίωσί τους στήν ἐποχή μας.

— Ἐάν ἀρνηθοῦμε καί καταργήσουμε τήν ἑλληνική γλῶσσα, κόβουμε κάθε γέφυρα μέ τό παρελθόν μας. Ἀποσπώμεθα ἀπό τίς ρίζες μας. Μετά ἀπό μερικές δεκαετίες θά ἐμφανιζώμεθα ὡς ἕνας λαός νομάδων, πού ἀπέκτησε κρατική ὑπόστασι καί ἐθνική ὀντότητα τό σωτήριον ἔτος 1976! Ἱστορία τριῶν χιλιάδων χρόνων ἑλληνισμοῦ, κλασσικοῦ καί βυζαντινοῦ, χριστιανικοῦ, διαγράφεται μέ μία μονοκονδυλιά. Φαντάσου τήν κοινωνία μας μετά ἀπό 20 καί 30 χρόνια, πού τά παιδιά τά σημερινά θά εἶναι τότε ἡ ἰθύνουσα τάξις τῆς κοινωνίας. Δέν θά μποροῦν νά διαβάσουν οὔτε Παπαρρηγόπουλο.

Ὅλη ἡ γραμματεία ἡ μέχρι σήμερον γραφεῖσα, θά εἶναι γιά πολτοποίησι. Αἵ, τί μεγαλύτερη ἐθνική συμφορά μπορεῖ νά γίνη ἀπ’ αὐτό; Ἡ Μικρασιατική; Εἶναι μικρή μπροστά σ’ αὐτό. Ἡ Κυπριακή; Εἶναι μικρή ἐπίσης. Τό ὅτι μετά ἀπό δύο-τρεῖς γενεές θά ἐμφανιζώμεθα τελείως ἀποκομμένοι ἀπό τό παρελθόν μας. τό παρελθόν μας θά εἶναι ἕνα ἑρμητικά κλεισμένο ντουλάπι, τό ὁποῖο κανείς δέν θά μπορῆ ν’ ἀνοίξη καί νά πλησίαση. μία γραμματεία τριῶν χιλιάδων ἐτῶν θά εἶναι ἀπρόσιτη. Αὐτό εἶναι ἀσύλληπτα χειρότερο!

Μᾶς πῆραν τήν Μικρά Ἀσία. Ἐθνική τραγῳδία! Ὁ ἑλληνισμός ὅμως, δόξα τῷ Θεῷ, ἔμεινε. Θά ἔλεγα ὅτι καί μεγαλούργησε τό 1940-41. Καταλήφθηκε ἕνα μέρος τῆς Κύπρου. Πονᾶμε βαθύτατα. Μᾶς πνίγει ἡ ἀδικία. Δέν χάθηκε ὅμως ὁ ἑλληνισμός. Ὁ ἑλληνισμός τείνει νά χαθῆ μ’ αὐτά πού κάνουμε τώρα. Σ’ αὐτή τήν χοάνη, πού λέγεται Ε.Ε., σ’ αὐτή τήν πανσπερμία τῶν ἐθνῶν, μετά ἀπό λίγο θά μᾶς ἀφομοιώσουν τελείως. Μετά ἀπό λίγο θά καθιερώσουν φωνητική ὀρθογραφία. Καί τό ἑπόμενο βῆμα θά εἶναι τό λατινικό ἀλφάβητο. Ὅποτε, ὅπως ἔλεγαν καί στό Ζάλογγο, θά ἰσχύση τό «ἔχετε γεια βρυσοῦλες, λόγγοι, βουνά, ραχοῦλες». Finis Grecia!

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ μακαριστοῦ ἀρχιμανδρίτου Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου
Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα, ἔκδ. Ι. Ἠσυχ. Κεχαριτωμένης Τροιζῆνος, 2003, σ. 149-150.Ενοριακό ιστο-Λόγιο

Στὸν νέο Πατρο-Κοσμᾶ, Μητροπολίτη Σεβαστιανὸ.


Τέτοιους ἀγωνιστὲς Ἱερράρχες χρειαζόμαστε…
Τὸ τραγούδι εἶναι τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης.

Τά παιδιά καί ἡ ἀναγκαιότητα τῆς τηλεόρασης


Ἕβδομη ὥρα στή Γ´ Γυμνασίου, στήν πιό ἀπειθάρχητη τάξη τοῦ σχολείου, στό τέλος μιᾶς ἡμέρας δύσκολης, ἀφοῦ τό αἴτημα γιά ἐκδρομή εἶχε ἀπορριφθεῖ. Ὅπως περίμενα, βρέθηκα ἀντιμέτωπη μέ τήν κορυφωμένη ὀργή τῶν οὕτως ἤ ἄλλως θυμωμένων μαθητῶν μου. «Γιατί νά μήν πᾶμε ἐκδρομή;», πετάχτηκε μέ ἀναίδεια ἡ Ἑλένη. Καί σάν νά εἶχε δοθεῖ τό σύνθημα γιά γενική ἐπίθεση, ἄρχισαν ὅλα νά χειρονομοῦν καί νά φωνάζουν ἀσυγκράτητα: «Θά κάψουμε τά ἀπουσιολόγια!», «Θά σπάσουμε τά τζάμια!», «Θά σκάσουμε τά λάστιχα τοῦ Διευθυντῆ. Αὐτός ὁ…».... Οἱ φράσεις πού ἀκολούθησαν δέν ἦταν μόνο ἀπρεπεῖς, ἤτανε ἕως βλάσφημες. Τά κοίταζα μέ παγωμένο τρόμο στήν ψυχή. Αὐτά τά πλάσματα πού ἔβριζαν ὥς καί τόν ἴδιο τόν Θεό δέν ἦταν παρά παιδιά μόλις 15 ἐτῶν. Ἦταν τό αὔριο τοῦ κόσμου μας, ὁ κόσμος πού ἑτοιμάζουμε. «Τί περιμένεις;», σχολίασε μελαγχολικά μία συνάδελφος, «Μήπως ἔχουν σπίτια νά τά μεγαλώσουνε;». «Βλέπεις κι αὐτά πού ἔχουν…», ἀπάντησε μέ πικρή εἰρωνεία μιά ἄλλη. «Δέ βρίσκεις ἄκρη μέ τά σημερινά παιδιά. Ἄμα γίνεις μάνα, θά καταλάβεις».

Ὅλη τήν ἡμέρα προσπαθοῦσα νά καταλάβω. Μ᾽ αὐτό τό θλιβερό «γιατί;» ἔτυχε νά περνῶ κεῖνο τό βράδυ ἔξω ἀπό ἕνα στέκι, ὅπου συνάζονται οἱ ἔφηβοι· ἀγόρια καί κορίτσια ρουφούσανε μηχανικά τά καλαμάκια τους, ἐνῶ τά μάτια χαυνωμένα καί ὀρθάνοιχτα, μέναν προσηλωμένα στήν τεράστια ὀθόνη τοῦ ἀπέναντι τοίχου. «Κοίτα, ρέ. Αὐτή…», χυδαῖα σχόλια, ἀπρεπεῖς χειρονομίες, λάγνα βλέμματα. Κοίταξα φευγαλέα τό ἐπίμαχο θέαμα. Κατάλαβα… Τό πιό δημοφιλές reality τῆς τηλεόρασης.

Κατάλαβα. Μετά τό τελευταῖο χτύπημα τοῦ κουδουνιοῦ, τά παιδιά μας θά φοιτήσουν σ᾽ ἕνα ἄλλο σχολεῖο· ἕνα σχολεῖο πού δέν ξέρει ἀπό διαλείμματα, πού δέν ἀπαιτεῖ καμιά προσπάθεια. Ἀρκεῖ νά πατήσεις ἕνα μικρό κουμπί γιά νά ξεδιπλωθοῦνε οἱ μαγικές σελίδες του. Μάθημα πρῶτο: τό πιό δημοφιλές reality: νεαρά κορίτσια θά κυνηγήσουνε μέ κάθε τίμημα τό ὄνειρο μιᾶς ὀμορφιᾶς πού ἐξαργυρώνεται… Μάθημα δεύτερο:  τό πιό δημοφιλές σήριαλ πού τά ὀνόματα τῶν πρωταγωνιστῶν του ἐμφανίζονται σέ ἀφελεῖς παρομοιώσεις στίς ἐκθέσεις τῶν δεκατριάχρονων: μιά νεαρή παρέα κρύβει στούς δεσμούς τῆς «φιλίας» μοιχεῖες, πορνεῖες, ἐγκαταλείψεις παιδιῶν, ἀθέμιτο χρῆμα, δολοπλοκίες, δολοφονίες· ἔνοχα μυστικά πού θά καπηλευτοῦν στό ὄνομα τοῦ τίτλου ὅ,τι πιό ἅγιο, ἁγνό καί ἱερό ποθεῖ ἡ ἀνθρώπινη ψυχή· Ἐδέμ! Τό ψέμα, ἡ μοιχεία, ἡ διαφθορά· Ἐδέμ! ὁ δικός μας Παράδεισος, ἡ ἀπόλυτη ἀντιστροφή.

Καί τά δάχτυλα θά παίζουν στό τηλεκοντρόλ καί τά παιδιά μας θά ἀποκοιμηθοῦν στό φῶς τῆς τηλεόρασης· καί τήν ἄλλη μέρα στίς σχολικές τάξεις θ᾽ ἀγγίζουμε μές στίς ψυχές ἐρείπια: μιά σκέψη ναρκωμένη κι ὅλο τόν κόσμο γυρισμένο ἀνάποδα. Κάθε ἀξία πού ἔχει ὥς τώρα συντηρήσει τή ζωή θά ἐκμηδενίζεται ὡς ἠλίθια μπροστά στό θλιβερό ἀντίστροφο: ὁ ἐσωτερικός πλοῦτος μπροστά στήν ἀπολυτοποίηση τῆς ὀμορφιᾶς, ἡ τιμιότητα στό κυνήγι τοῦ εὔκολου κέρδους, ὁ σεβασμός στήν ἀναίδεια, ἡ ἀφοσίωση τῆς ἀγάπης στήν ἐλευθεριότητα τῆς ἡδονῆς, ἡ πίστη στόν Θεό στή λατρεία τῶν ἀνθρώπινων εἰδώλων. Ἕνας ἀντεστραμμένος κόσμος, ἕνας ἄλλος κόσμος, ἕνας κόσμος ξένος…

Κι ἐγώ, μιά ἁπλή, ἀσήμαντη δασκάλα νά μοχθεῖ· πῶς ν᾽ ἀνορθώσω τά κατεσκαμμένα μέσα τους; Πῶς νά παλέψω αὐτήν τήν τραγική δικτατορία τῆς εἰκόνας ἀφοῦ ἐμεῖς, οἱ μεγαλύτεροι, ἐμεῖς, οἱ ἴδιοι οἱ γονεῖς τους, ἐπιλέγουμε αὐτήν τή μαστρωπό νά δίνει στά παιδιά αὐτά πού δέν προφθαίνουμε; Ἀφοῦ οἱ ἴδιοι μας λαγνεύουμε μ᾽ αὐτήν τή μαστρωπό, ρουφοῦμε συντροφιά μέ τά παιδιά μας τήν ἀποφορά τῶν σκουπιδιῶν της μέσα στό χῶρο τόν πανίερο τῆς προσωπικῆς μας ἐκκλησιᾶς, μέσα στό σπιτικό πού εὐλόγησε τό ἅγιο μυστήριο τοῦ Θεοῦ;

«Δέ βρίσκεις ἄκρη μέ τά σημερινά παιδιά. Τί περιμένουμε;». «Τί περιμένουμε;», ἀπάντησα ἐπαναλαμβάνοντας τό γνώριμο ἀπογοητευμένο ἐρώτημα. «Ὅταν ἡ τηλεόραση παίζει στά σπίτια μας μέρα καί νύχτα, τί νά περιμένουμε;». Μέ κοίταξαν μέ ἔκπληξη οἱ συνάδελφοι. «Δέν ἔχεις ἄδικο», σχολίασε κάποιος σκεφτικά. «Μά, ἄς εἴμαστε ρεαλιστές. Μποροῦμε νά ζήσουμε καί χωρίς τηλεόραση».

Ὄχι, δέν μποροῦμε. Ἄς εἴμαστε ρεαλιστές. Δέν μποροῦμε, γιατί μᾶς πνίγει ἡ μοναξιά κι ἔχουμε ἀνάγκη νά βλέπουμε ἕνα πρόσωπο ἀνθρώπινο, ἔστω καί πίσω ἀπ᾽ τό γυαλί· γιατί στά σπίτια μας ἔχει πέσει σιωπή κι ἔχουμε ἀνάγκη μιά ἀλλότρια φωνή νά πνίξει τήν κραυγή τῆς ἀποξένωσης· γιατί τό σῶμα μας καί ἡ ψυχή μας περιφέρονται κατάκοπα, κι ἔχουμε ἀνάγκη νά ξεδώσουμε, νά δραπετεύσουμε στήν ἐλαφρότητα· γιατί εἶναι ἀφόρητο νά δοῦμε μέσα μας κι ἔχουμε ἀνάγκη νά κοιτοῦμε ἔξω, ὅσο πιό ἔξω γίνεται· γιατί μέ δύο λέξεις ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό ναρκωτικό νά μᾶς κοιμίζει τήν ὀδύνη μας κι ἡ τηλεόραση εἶναι τό πιό εὔκολο, φθηνό, «ἀκίνδυνο» ναρκωτικό πού βρίσκουμε.

Δέν μποροῦμε λοιπόν. Ἀκόμα καί γιά τά παιδιά μας ἡ θυσία θά μᾶς ἤτανε ἀβάσταχτη, γιατί μᾶς λείπει ἡ ἀγάπη, ἡ εἰρήνη, ἡ χαρά· τό ὀξυγόνο τῆς ζωῆς. Ἡ ἀγάπη· ἡ εἰρήνη· ἡ χαρά: Εἶπα αὐτές τίς λέξεις τίς εὐλογημένες μέσα μου κι αὐθόρμητα θυμήθηκα τό στίχο τῆς Γραφῆς· «Ὁ δέ καρπός τοῦ Πνεύματός ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη…». Ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη· ὁ Παράκλητος. Ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη· ὁ Θεός. Κι ἔνιωσα νά φωτίζεται ὁ νοῦς καί ἡ καρδιά μου, ἡ ὕπαρξή μου ὁλόκληρη…

Ἄχ, ἄν μπορούσαμε ἤ μᾶλλον ἄν ἀποφασίζαμε ν᾽ ἀνοίξουμε μιά χαραμάδα μές στή φυλακή τοῦ κόσμου μας, νά ἐλευθερώσουμε τό στριμωγμένο Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ· μιά ἡλιαχτίδα στά θαμπά μας σύννεφα. Ἄχ, ἄν τοῦ δώσουμε τό λίγο, τό ἐλάχιστο τῆς ὕπαρξής μας, ἕνα μονάχα «ἐλθέ καί σκήνωσον». Ἐκεῖνος ἀγαπητικά, φιλόστοργα, σάν τότε τά ψωμιά, θά πολλαπλασιάσει τό ἐλάχιστο, θά κάνει τό λίγο μας πολύ, πολύ: τήν ἐμπειρία τοῦ Θεοῦ· κελάρυσμα χαρᾶς βαθειᾶς καί ἤρεμης, ἁπλοχωριά ἀγάπης· ἡ ἐμπειρία τοῦ Θεοῦ φιλί ζωῆς στήν ἐρημία μας.

Τότε θά κλείναμε τήν τηλεόραση. Τότε δέν θά τολμούσαμε νά τήν ἀνοίξουμε μή μᾶς ληστέψει τή χαρά.

Ὑπάρχουν κάποιοι, κάποιοι ξενιτεμένοι τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο μας πού ζοῦν δίχως τηλεόραση, πού τά παιδιά τους μεγαλώνουν ἰσορροπημένα κι ἀτραυμάτιστα. Εἶναι οἱ ξένοι, οἱ «ἀπόκοσμοι» κι ὅμως οἱ πιό κοντά στόν κόσμο, οἱ πλησίον του· αὐτοί πού τόν κατανοοῦν βαθιά, γιατί βαθιά τόν ἀγαποῦν, γιατί ἀγκαλιάζουν τό λεπρό του σῶμα μέ τόν πόνο τοῦ σταυροῦ. Εἶναι αὐτοί πού βλέπουνε μιά ἄλλη τηλεόραση μέ τή συχνότητα τοῦ Πνεύματος, τίς ὀμορφιές τῆς θεϊκῆς Ἐδέμ.

Ἐκεῖνοι μπόρεσαν. Τό πείραμα τοῦ Παρακλήτου στή ζωή τους πέτυχε. Ὅμως τό Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ δέν ξέρει διακρίσεις. Ἐκλιπαρεῖ μέ παραπονεμένες οἰμωγές στά βάθη μας.

Ἄς τό τολμήσουμε νά δοκιμάσουμε τή θέση καί τήν ἄρνηση, ἀμφίδρομα· νά ἀνοίξουμε τούς δέκτες τοῦ Θεοῦ, νά κλείσουμε τήν τηλεόραση. Νά κλείσουμε τήν τηλεόραση, ν᾽ ἀνοίξουμε τούς δέκτες τοῦ Θεοῦ.

Σέ ὅσα σπίτια κλείσει ἡ τηλεόραση, τόσα παιδιά θά ἔχουνε δικαίωμα στήν παιδικότητα· τόσο ὁ κόσμος θά ἔχει δικαίωμα στήν ἐλπίδα. Ἄς τό δοκιμάσουμε. Γιά τίς ἀθάνατες ψυχές μας, γιά τήν ἀγάπη τῶν παιδιῶν πού μεγαλώνουμε. Ἀξίζουν, τους τό ὀφείλουμε.

Της Μαρίας Σωτηρίου

Πηγή: Η Άλλη Όψις

Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης

Ἡ φωτογραφία εἶναι τραβηγμένη ἀπὸ τὸν ναὸ τοῦ Πρωτάτου στὸ Ἅγιον Ὅρος.


Ὁ Ὅσιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης εἶναι μία σημαντικὴ ἀσκητικὴ καὶ πνευματικὴ μορφὴ τοῦ ὀρθόδοξου μοναχισμοῦ, "Καθηγητὴς τῆς Ἐρήμου", μέλος τῆς χορείας "τῶν ἀσκητικῶν Πατέρων τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας", ἀναδιοργανωτὴς τῆς Ἀθωνικῆς μοναστικῆς πολιτείας (Ἅγιο Ὅρος) καὶ ἱδρυτὴς τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μεγίστης Λαύρας.
Γεννήθηκε στὴν Τραπεζούντα τὸ 930 ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς, οἱ ὁποῖοι, ἔχοντας προλάβει νὰ τὸν βαπτίσουν, δίνοντας τοῦ τὸ ὄνομα Ἀβραάμιος, πέθαναν ὅταν ἦταν ἀκόμη μικρός, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ περάσει ὑπὸ τὴν προστασία μίας εὐσεβοῦς μοναχῆς. Κατόπιν, σὲ ἡλικία ἑπτὰ ἐτῶν ἀνέλαβε τὴν κηδεμονία τοῦ ἕνας συγγενής του, στρατηγός, ὁ ὁποῖος τοῦ παρεῖχε ὅλα τὰ ἀπαραίτητα ἀλλὰ καὶ τὴν μόρφωσή του. Καθὼς μεγάλωνε, ἦταν φανερὸ ὅτι ἂν καὶ εἶχε ὅλα τὰ μέσα ποὺ θὰ τοῦ προσέφεραν μία ἄνετη ζωή, ὁ Ἀθανάσιος προτιμοῦσε τὴν "ἀσκητικὴ κακοπαθεία" ζώντας σὰν Μοναχός. Ἔχοντας κλίση στὰ γράμματα, δέχτηκε νὰ γίνει δάσκαλος στὴν Κωνσταντινούπολη, ἀρχίζοντας σταδιακὰ νὰ ἀποκτᾶ φήμη γιὰ τὴν σοφία ἀλλὰ καὶ τὴν...ἁγιότητα τοῦ βίου τοῦ.
Στὴν Κωνσταντινούπολη γνώρισε τὸν ὀνομαστὸ κοινοβιάρχη Μιχαὴλ Μαλεΐνο, ποὺ ἦταν θεῖος τοῦ στρατηγοῦ καὶ μετέπειτα αὐτοκράτορα Νικηφόρου Φωκᾶ καὶ μόναζε σὲ μονὴ τοῦ ὅρους Κυμινὰ τῆς Βιθυνίας. Ἡ γνωριμία αὐτὴ ἦταν ἀποφασιστικὴ γιὰ τὸν Ἀβραάμιο, ποὺ ἀποφάσισε νὰ ἀκολουθήσει τὸν μοναχικὸ βίο καὶ νὰ μονάσει κοντὰ στὸν Μιχαὴλ Μαλεΐνο, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἔλαβε τὴ μοναχικὴ κουρὰ καὶ ὀνομάστηκε Ἀθανάσιος.
Κατὰ τὸ διάστημα αὐτό, γνωρίζει καὶ συνδέεται μὲ φιλία μὲ τὸν Νικηφόρο Φωκὰ καὶ τὸν ἀδελφό του Λέοντα Φωκᾶ, τῶν ὁποίων ἀργότερα ἔγινε ὁ πνευματικὸς ὁδηγός. Τότε, ὁ Νικηφόρος ἀποκάλυψε στὸν Ἀθανάσιο τὴν ἐπιθυμία του νὰ μονάσει, γεγονὸς ἰδιαίτερης σημασίας γιὰ τὰ μεταγενέστερα γεγονότα.
Κάποια στιγμή, ὁ Ἀθανάσιος, ἐπιθυμώντας μία πιὸ ἥσυχη καὶ ἀσκητικὴ ζωή, παίρνει τὴν εὐλογία τοῦ γέροντά του Μιχαήλ, καὶ ἀναχωρεῖ γιὰ τὸ Ἅγιο Ὅρος χωρὶς νὰ ἀποκαλύψει σὲ κανέναν τὴν ταυτότητά του. Ἐκεῖ ὁ Ἀθανάσιος θαύμαζε τὴν ἀσκητικότητα καὶ τὶς στερήσεις τῶν γερόντων, ὅμως στὴν Κῶν/πόλη ὑπῆρξε ἀναστάτωση ἐξαιτίας τῆς ἀναχώρησής του. Ὁ Νικηφόρος Φωκᾶς εἶχε ὑποψιαστεῖ ὅτι ὁ πνευματικός του βρισκόταν στὸν Ἀθω καὶ τελικὰ ὁ ἀδελφός του Λέοντας τὸν βρῆκε κοντὰ σὲ ἕναν γέροντα ἀσκητή. Τότε, οἱ ἀθωνίτες ἀνακάλυψαν ὅτι ἔμενε κοντὰ τοὺς ἕνα σημαντικὸ πνευματικὸ πρόσωπο καὶ παρακάλεσαν τὸν Ἀθανάσιο νὰ μεσολαβήσει γιὰ τὴν ἀνέγερση ναοῦ. Πράγματι, ὁ Λέοντας μὲ τὴν παράκληση τοῦ Ἀθανασίου, βοήθησε γιὰ τὴν ἀνέγερση τῆς περίφημης Βασιλικῆς του Πρωτάτου τῶν Καρυῶν.
Κατόπιν, ὁ Ἀθανάσιος συνόδευσε τὸν Νικηφόρο Φωκὰ στὴ νικηφόρα ἐκστρατεία ἐναντίον τῶν Σαρακηνῶν τῆς Κρήτης (961) καὶ συμφώνησε μαζί του γιὰ τὴν ἀνέγερση κοινοβιακῆς μονῆς στὸν Ἄθω, ὅπου θὰ ἀσκήτευε καὶ ὁ ἴδιος ἀλλὰ καὶ ὁ Νικηφόρος. Γιὰ τὸ ἔργο αὐτὸ ὡστόσο, συνάντησε τὶς ἀντιδράσεις ἀθωνιτῶν ἀσκητῶν, οἱ ὁποῖοι θεωροῦσαν ὅτι ὁ Ἀθανάσιος μὲ τὸ μεγαλοπρεπὲς αὐτὸ ἔργο εἰσήγαγε καινοτομίες.
Ἐνῶ τὸ ἔργο προχωροῦσε, ξαφνικὰ ὁ Ἀθανάσιος μαθαίνει ὅτι ὁ Νικηφόρος Φωκᾶς ἀνέβηκε στὸν θρόνο τῆς αὐτοκρατορίας, καὶ τὸ γεγονὸς αὐτὸ τὸν λύπησε πολύ. Ἔστειλε ἐπιτιμιτικὰ γράμματα στὸν νέο βασιλιὰ γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἀθέτησε τὴν ὑπόσχεσή του νὰ μονάσει, ἄφησε τὴν συνέχιση τοῦ ἔργου στὴν ἀδελφότητα ποὺ εἶχε ἀρχίσει νὰ σχηματίζεται, καὶ ἀναχώρησε ἀπὸ τὸ Ἅγιο Ὅρος. Ὁ Νικηφόρος, μετανιωμένος καὶ πικραμένος ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἀθέτησε τὴν ὑπόσχεσή του καὶ ἦταν ἡ αἰτία γιὰ τὴν ἀναχώρηση τοῦ πνευματικοῦ του πατέρα, τὸν ἀναζήτησε. Μετὰ ἀπὸ τὶς ἀμοιβαῖες ἐξηγήσεις ποὺ δόθηκαν κατὰ τὴ συνάντησή τους στὴν Κωνσταντινούπολη, καὶ ἀφοῦ ὁ Νικηφόρος τὸν διαβεβαίωσε ὅτι μετὰ ἀπὸ κάποιο διάστημα θὰ τὸν ἀκολουθοῦσε στὸ Ἅγιο Ὅρος, ὁ Ἀθανάσιος τὸν συγχώρεσε καὶ ἐπέστρεψε γιὰ νὰ συνεχίση τὴν ἀποπεράτωση τοῦ ἔργου.
Δυστυχῶς, μετὰ τὴ δολοφονία τοῦ Νικηφόρου Φωκᾶ (969), ἀθωνίτες ἀσκητὲς κατήγγειλαν τὸν Ἀθανάσιο στὸν νέο αὐτοκράτορα Ἰωάννη Τσιμισκὴ (969-976) ὅτι μὲ τὰ κτίσματα ποὺ δημιούργησε κατέλυσε "τοὺς ἀρχαίους τύπους καὶ τὰ ἔθιμα". Ὁ Ἰωάννης Τσιμισκὴς κάλεσε σὲ ἀπολογία τὸν Ἀθανάσιο, ἀλλὰ πείστηκε γιὰ τὸ ἐπιτελούμενο πνευματικὸ ἔργο καὶ ἐπανέλαβε τὶς δωρεὲς τοῦ προκατόχου του, ἀνέθεσε στὸν ἡγούμενο τῆς μονῆς Στουδίου νὰ συντάξει Τυπικό, τὸ ὁποῖο κυρώθηκε τὸ ἔτος 972 καὶ εἶναι γνωστὸ μὲ τὴν ὀνομασία "Τράγος", ἀπὸ τὸ δέρμα τράγου πάνω στὸ ὁποῖο γράφτηκε. Τὸ Τυπικὸ αὐτὸ φυλάσσεται σήμερα στὸ ἀρχεῖο τῆς Ἱερᾶς Κοινότητας.
Τὸ ἔργο ποὺ εἶχε ἀναλάβει ὁ Ἀθανάσιος εἶχε πιὰ τελειώσει. Ὁ Θεός, φανέρωσε στὸν ὅσιο ὅτι ἦταν ἡ ὥρα τῆς ἀναχώρησής του ἀπὸ τὴν ἐδῶ ζωὴ καὶ τοῦ ἀποκάλυψε καὶ τὸν τρόπο τοῦ θανάτου του. Ὁ Ἀθανάσιος, μάζεψε τὴν ἀδελφότητα, τοὺς κατήχησε, καὶ ἀφοῦ τοὺς φανέρωσε μὲ αἰνιγματικὸ τρόπο τὸν ἐρχομὸ τοῦ τέλους, ἔλαβε τὴ Θεία Κοινωνία καὶ ἀνέβηκε μὲ τὴ συνοδεία ἔξι μαθητῶν του στὴν κόγχη τοῦ ἱεροῦ του καθολικοῦ Ναοῦ γιὰ νὰ ἐπιθεωρήσει τὶς ἐργασίες ποὺ εἶχαν γίνει. Τὸ κτίσμα τότε ὑποχώρησε, καὶ ὁ ἅγιος μὲ τοὺς μαθητὲς τοῦ βρέθηκε κάτω ἀπὸ τὰ ἐρείπια.
Στὸν ἅγιο Ἀθανάσιο ἀναγνωρίζεται ἡ δημιουργία τοῦ ὀργανωμένου μοναχισμοῦ στὸ Ἅγιο Ὅρος ἀλλὰ καὶ ἡ μεγάλη πνευματική του ἀκτινοβολία ἡ ὁποία συντέλεσε στὸ νὰ γίνει ἡ Ἱερὰ Μονὴ Μεγίστης Λαύρας ὁ πυρήνας τῆς ἵδρυσης τῶν λοιπῶν μονῶν τοῦ Ἄθω. Μάλιστα, εἶναι τόσο ριζωμένη ἡ βεβαιότητα ὅτι ἡ ὕπαρξη τοῦ Ἁγίου Ὅρους συνδέεται ἄρρηκτα μὲ τὴ μεγάλη μορφὴ τοῦ ὁσίου Ἀθανασίου τοῦ Ἀθωνίτη, ὥστε θεωρήθηκε ἀπαραίτητο, μὲ τὸν ἑορτασμὸ τῆς χιλιετηρίδας ἀπὸ τὴν ἵδρυση τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μεγίστης Λαύρας τὸ 1963, νὰ συνεορτασθεῖ καὶ ἡ χιλιετηρίδα ἀπὸ τὴν ὀργάνωση τοῦ Ὀρθόδοξου μοναχισμοῦ στὸν Ἄθω.
Ἡ μνήμη τοῦ ὁσίου ἑορτάζεται τὴν 5η Ἰουλίου.
Ἀπολυτίκιο (Ἦχος γ΄. Τὴν ὡραιότητα)
Τὴν ἐν σαρκὶ ζωήν σου κατεπλάγησαν, Ἀγγέλων τάγματα,
πῶς μετὰ σώματος, πρὸς ἀοράτους συμπλοκᾶς, ἐχώρησας
ἀοίδιμε, καὶ κατετραυμάτισας, τῶν δαιμόνων τὰς φάλαγγας.
Ὅθεν Ἀθανάσιε, ὁ Χριστὸς σὲ ἠμείψατο πλουσίαις δωρεαῖς.
Διὸ Πάτερ πρέσβευε, σωθῆναι τὰς ψυχᾶς ἠμῶν.
Ἀπὸ OrthodoxWiki

4 Ιουλ 2010

«Περίπλους τοῦ Ἄθω»


Φτιάξαμε τὸ τραγούδι τοῦ Χρήστου Τσιαμούλη «Περίπλους τοῦ Ἄθω» σὲ βίντεο μὲ φωτογραφίες ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὅρος, δεῖτε τό.

«Τά ἄθεα γράμματα εἶναι ἡ ρίζα κάθε συμφορᾶς»

Ο ΚΟΣΜΗΤΩΡ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Καθηγητής κ. Ἰωάννης Κογκούλης, ἀπηύθυνε χαιρετισμό εἰς Ἡμερίδα θεολόγων καθηγητῶν Γυμνασίων – Λυκείων τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Νεαπόλεως καί Σταυρουπόλεως. Ἀπό τόν ἐξαιρετικόν αὐτόν χαιρετισμόν,τόν ὁποῖον δημοσιεύει ἡ «Κοινωνία» τῆς ΠΕΘ (Πανελληνίου ἙνώσεωςΘεολόγων», ἀρ. τ. 1), μεταφέρομεν μερικάς σκέψεις:
«Τά σχολεῖα μας δέν μποροῦν νά ἐνδιαφέρονται μόνο γιά τήν καλλιέργεια τῶν δεξιοτήτων, ἀλλά πρώτιστα νά προσφέρουν Παιδεία μέ τήν τρισυπόστατη διάστασή της, ὡς...ἐκπαίδευση, μόρφωση καί ἠθική καλλιέργεια... Ἄν ἐνοχλεῖ κάποιους νεοέλληνες ἡ ὀνομασία τοῦ πολύπαθου μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν, σέ κάποια ἐπιστολή μου, τήν ὁποίαν κοινοποίησα στήν Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος,πρότεινα τήν μετονομασία σέ μάθημα “Χριστιανική Παιδεία”.

Ἀσφαλῶς προσωπικά θά μέ ἐξέφραζε καλύτερα ἡ ὀνομασία “Ἑλληνορθόδοξη Παιδεία”, ἀλλάγιά νά προκαλέσει λιγότερο τούς πολέμιους τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν... Θά ἤθελα νά τελειώσω τόν χαιρετισμό μου μέ σκέψεις τοῦ γέροντα Παπουλάκου (Ὁσίου Χριστοφόρου), ὁ ὁποῖος ἔλεγε: “Τʼ ἄθεα γράμματα εἶναι ἡ ρίζα κάθε συμφορᾶς”. Τʼ ἄθεα γράμματα πᾶνε νά ξεράνουνε καί τό δέντρο τῆς λευτεριᾶς, πού πότισαν μέ τό αἷμα τους οἱ ἥρωες τοῦ Γένους. Τά ἄθεα γράμματα ὑφαίνουνε τό σάβανο τοῦ Γένους...».Ἐκκλησία, γονεῖς, ἐκπαιδευτικοί, ὅλοι νʼ ἀποτελέσουν κοινό μέτωπο κατά τῆς ἀθέου παιδείας, ὅπως ἐπικρατήση εἰς ὅλην τήν ἐκπαίδευσιν ἡ «Χριστιανική Παιδεία».
ΑΠΟ:Ορθόδοξο Τύπο, 30 Απριλίου 2010.
ΠΗΓΗ:ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ

«Μὴ ξεχνᾶτε τὸν Χριστό, γιὰ νὰ σᾶς θυμᾶται καὶ Ἐκεῖνος» ( Γέροντας Παϊσιος).

Ὅλη ἡ βάση εἶναι πῶς ὁ νοῦς μας νὰ βρίσκεται κοντὰ στὸν Θεό, προσφέροντας καὶ τὴν καρδιά μας, τὴν ὁποία ζητάει ὁ Θεός. Ὅταν ὁ νοῦς βρίσκεται στὸν Θεὸ καὶ ἡ καρδιὰ ἀποσυνδεθεῖ ἀπὸ τὴν σάρκα καὶ δοθεῖ στὸν Θεό, τότε ὁ ἄνθρωπος δὲν ζεῖ πλέον στὴ γῆ, ἀλλὰ στὸν Παράδεισο. Δὲν τὸν ἀπασχολεῖ πλέον τότε τὸν ἄνθρωπο οὔτε ὁ θάνατος οὔτε ὁ Παράδεισος, διότι τὸν ζεῖ ἀπὸ...ἐδῶ. «Ἡ Βασίλεια τῶν Οὐρανῶν ἐντὸς ἠμῶν ἐστι». Ἴσως μου πεῖτε: «Καλά μας τὰ λές, πάτερ, ἀλλὰ πῶς φθάνει κανεὶς ἐκεῖ;». Εὔκολο εἶναι, νομίζω, ἐὰν ἐπιδιώξουμε τὶς δύο ἁπλοποιήσεις: Πρῶτον, τῆς ζωῆς μας ἀπὸ ὑλικῆς πλευρᾶς καὶ δεύτερον, ἐὰν δώσουμε σημασία στὸν πνευματικὸ ἄνθρωπο καὶ ὄχι στὸν σαρκικό. Φερ’ εἰπεῖν, ὅταν μᾶς βρίζει κανείς, νὰ ἐξετάζουμε ἐὰν σφάλαμε καὶ νὰ διορθωνώμεθα, καὶ ὄχι νὰ στενοχωρούμεθα, διότι ἐθίγη ὁ καημένος ὁ παλαιὸς ἄνθρωπος. Προσπαθῆστε νὰ ἀποκτήσετε συνείδηση μοναχική• ζῆστε πνευματικὰ σὰν μοναχές, μὴν ξεχνᾶτε τὸν Χριστό, γιὰ νὰ σᾶς θυμᾶται καὶ Ἐκεῖνος.
(Ἀπὸ ἐπιστολὴ πρὸς μοναχὲς)

Πηγή:Ἀπόψεις γιὰ τὴν Μονὴ Βατοπαιδίου

Διδασκαλία τοῦ π. Ἐπιφανίου (Α)


ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΟΦΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ Π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

ΠΕΡΙ ΠΑΛΑΙΑΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ
-Γέροντα, λένε μερικοὶ γιὰ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη: «Δὲν πρέπει νὰ μελετοῦμε τὴν ἱστορία τῶν Ἑβραίων».
-Δὲν εἶναι ἱστορία τῶν Ἑβραίων. Εἶναι ἡ προϊστορία τοῦ Κυρίου ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸ πρέπει νὰ τὸ καταλάβουν. Ὁ Ἀβραάμ, ὁ Ἰσαὰκ καὶ ὁ Ἰακὼβ μπορεῖ νὰ εἶναι κατὰ σάρκα πρόγονοι τῶν Ἰσραηλιτῶν, ἀλλὰ κατὰ πνεῦμα εἶναι δικοί μας. Αὐτὸ τὸ λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος (Γάλ. γ' 7-9). Καὶ ὁ Κύριος εἶπε στοὺς Ἰουδαίους: Μὴ νομίζετε, ὅτι μὲ τὸ νὰ λέτε, Πατέρα ἔχουμε τὸν Ἀβραάμ, ἔχει κάποια ἀξία, ἀφοῦ ἐσεῖς δὲν πολιτεύεσθε, ὅπως ὁ Ἀβραάμ.

Ὁ Χριστιανικὸς λαὸς εἶναι ὁ...κατὰ πνεῦμα Ἰσραήλ. Ὅποιος χριστιανὸς μιμεῖται τὴν πίστη τοῦ Ἀβραάμ, αὐτὸς εἶναι παιδὶ τοῦ Ἀβραάμ. Καὶ ὄχι οἱ Ἑβραῖοι, οἱ ὁποῖοι ἀπεδοκίμασαν τὸν Μεσσία, στὸν ὁποῖον ὁ Ἀβραὰμ πίστευσε καὶ τὸν προσδοκοῦσε. Ὅλοι οἱ δίκαιοί της Παλαιᾶς Διαθήκης τὸν Μεσσία προσδοκοῦσαν καὶ ὁ Ἰακὼβ καὶ οἱ ἄλλοι Πατριάρχες. Καὶ ὁ θεοπτης Μωΰσης, ὁ ὁποῖος εἶπε: «Προφήτην ἐκ τῶν ἀδελφῶν σου... ἀναστήσει σοὶ Κύριος ὁ Θεὸς σοί;»(Δευτρ. ἰη' 15).
Εἶναι, λοιπόν, κατὰ πνεῦμα, δικοί μας πρόγονοι οἱ ἅγιοί της Παλαιᾶς Διαθήκης. Ἡ ἀντίληψη, ὅτι ἡ Παλαιὰ Διαθήκη εἶναι ἡ ἱστορία τοῦ ἑβραϊκοῦ λαοῦ, εἶναι στρεβλή. Ἡ ἀλήθεια εἶναι, ὅτι πρόκειται γιὰ τὴν προϊστορία τοῦ Χριστιανισμοῦ. Εἶναι ἡ προϊστορία τοῦ Ἰδίου τοῦ Κυρίου μας.
Οἱ Ἰουδαῖοι τώρα εἶναι πλέον ἀντίχριστοι. Δὲν εἶναι περιούσιος λαός. Ἐξέπεσαν. Δὲν τὸ ψάλλουμε τὴν Πεντηκοστή; «Ἰουδαῖοι... ἀπιστία νοσήσαντες θεϊκῆς ἐξέπεσον χάριτος».

ΠΕΡΙ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗΣ ΑΣΚΗΣΕΩΣ
Νὰ ἔχουμε ἐπίγνωση τῶν μέτρων μας. Πολλοὶ τὸ παθαίνουν αὐτό. Βλέπουν σ' ἕναν ἀσκητὴ ὅτι ἔκανε κάποια πολὺ βαρειά, πολὺ αὐστηρὴ ἄσκηση: «Νὰ τὴν κάνω, καὶ ἐγώ». Μὰ εἶναι στὰ μέτρα σου αὐτὴ ἡ ἄσκηση; Ἡ μήπως σὲ κλέψει ὁ διάβολος «ἐκ δεξιῶν»; Τὸ συζήτησες μὲ τὸν Πνευματικό σου, ἂν πρέπει νὰ κάνεις αὐτὴ τὴν μεγάλη ἄσκηση; Ὑπάρχει κίνδυνος νὰ πλανηθεῖς.
Μποροῦμε; Εἶναι στὰ μέτρα μᾶς αὐτὸ ποῦ θέλουμε νὰ κάνουμε;

ΠΕΡΙ ΠΛΟΥΤΟΥ
-Γέροντα, ὅταν λέμε πλοῦτο, τί ἐννοοῦμε;
-Ὅταν λέμε πλοῦτο, δὲν ἐννοοῦμε τὶς κολοσσιαῖες περιουσίες. Τόσος πλοῦτος δὲν ἀποκτᾶται μὲ ἔντιμο τρόπο. Κάποιος, ὅμως, ἀπὸ μία ἐργασία δική του, ἀπὸ μία μεγάλη βιοτεχνία, μπορεῖ ν' ἀποκτήσει μερικὰ ὑλικὰ ἀγαθά, περισσότερα ἀπὸ ἕναν μισθωτό. Αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ περισσότερο ἀπὸ τὸ σύνηθες εἰσόδημα εἶναι πλοῦτος. Οἱ πολὺ μεγάλες, οἱ κολοσσιαῖες περιουσίες, δὲν ἀποκτῶνται μὲ ἔντιμους τρόπους....
-Τί γίνεται ὅμως ὅταν πρόκειται γιὰ κληρονομιά;
-Ἡ κληρονομιὰ ἁπλῶς μεταθέτει τὸ ζήτημα. Ἀντὶ νὰ τ' ἀποκτήσει ὁ υἱός, τ' ἀπέκτησε ὁ πατέρας. Ο Μ. Βασίλειος λέει κάπου: «Ὁ πλούσιος εἶναι ἢ ἄδικος ἡ ἀδίκου υἱός». Ἢ ὁ ἴδιος ἀπέκτησε μὲ ἀδικία αὐτὴν τὴν μεγάλη περιουσία ἢ δὲν εἶναι μὲν αὐτὸς ἄδικος, ἀλλὰ εἶναι ἀδίκου υἱός, τὴν ἀπέκτησε ὁ πατέρας του μὲ ἀδικία. Κολοσσιαῖες περιουσίες μὲ ἔντιμους τρόπους δὲν ἀποκτῶνται, ἂς μὴ ἀπατώμεθα.

ΥΠΕΡ ΚΑΜΝΟΝΤΩΝ
-Ποιοὺς ἐννοεῖ ἡ Ἐκκλησία ὅταν εὔχεται «ὑπὲρ καμνόντων»;
Τὸ ρῆμα «κάμνω», ἐξ οὐ καὶ κάματος, σημαίνει κουράζομαι, ὑποφέρω. Ἀπέκαμα, λέμε, ἀποκάμνω, δὲν μπορῶ, δὲν ἀντέχω ἄλλο. Τὸ ρῆμα «κάμνω» σημαίνει κοπιάζω, καὶ κοπιάζω πολύ. «Ὑπὲρ καμνόντων», λοιπόν, σημαίνει, ὅτι δεόμεθα ὑπὲρ τῶν ἀνθρώπων, ποὺ ὑποφέρουν. Ὄχι ἀπὸ βαρεῖες ἀρρώστιες, ἀφοῦ προηγουμένως λέγει: «νοσούντων». Ἦταν ἡ ἐποχή, ποὺ ὑπῆρχαν ἄνθρωποι σὲ βαρεῖες δουλειές, σὲ μεταλλεῖα, λατομεῖα κ.λπ. Ὑπὲρ αὐτῶν, λοιπόν, εὔχεται ἡ Ἐκκλησία. Ὑπὲρ τῶν ἀνθρώπων, ποὺ κοπιάζουν ὑπερβολικά.

ΠΕΡΙ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ
Λένε μερικοί:
-Θρησκεῦον ὂν ὁ Καζαντζάκης. Εἶχε πνευματικὲς ἀνησυχίες καὶ ἀναζητήσεις!
Ἀπάντησε ὁ π. Ἐπιφάνιος καὶ εἶπε:
-Καὶ τί μ' αὐτό; Ποῦ κατέληξε; Ξέρετε τί ζήτησε ὁ ἴδιος νὰ γραφεῖ στὸν τάφο του; «Δὲν ἐλπίζω τίποτα, δὲ φοβοῦμαι τίποτα, εἶμαι ἐλεύθερος». Καὶ ἐγράφη βεβαίως. Πηγαίνετε στὰ κοιμητήρια νὰ διαβάσετε ἐπιγραφὲς πάνω στοὺς τάφους πιστῶν ἀνθρώπων. «Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν» ἡ «Ἀναστήσονται οἱ νεκροὶ καὶ ἐγερθήσονται οἱ ἐν τοῖς μνημείοις» ἡ «Χριστὸς ἐγήγερται ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων» καὶ ἄλλα.
Γνωρίζετε ποιὰ ἦταν ἡ τελευταία λέξη τοῦ Καζαντζάκη; «Διψῶ». Καὶ ἔγραψε πολὺ εὔστοχα καὶ εὐφυῶς ὁ π. Θεοκλητὸς ὁ Διονυσιάτης σ' ἕνα ἄρθρο του: «Ἄραγε πρὶν ἀκόμη βγῆ ἡ ψυχή του νὰ προγευόταν τὴν βασανιστικὴ φλόγα τῆς καμίνου τοῦ πυρός του ἐξώτερου σὰν τὸν πλούσιο ποὺ ὠδυνάτο ἐν τὴ φλογὶ ἐκείνη καὶ ἤθελε κάποιον νὰ τοῦ ἀναψύξει τὴν γλώσσα;».
Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΑΣ
π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ Ι. ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ
Ἀρχιμ. Ἐφραὶμ Χαλή, Θεολόγου
Ἐκδόσεις "Ὀρθόδοξος Κυψέλη"
Θεσσαλονίκη

3 Ιουλ 2010

Ἡ αἵρεσις τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβὰ

(Ἡ αἵρεσις τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβὰ)
Έκδοσις Ι. Μ. Παρακλήτου - Σκάλα Ὠρωποὺ

Ο ΤΡΑΓΕΛΑΦΟΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΦΑΣΕΩΝ
Οἱ Ἰεχωβίτες διακηρύσσουν ὅτι ἡ Ὀργάνωσίς τους, ἡ Ἑταιρεία «Σκοπιά», φωτίζεται ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ κηρύττει τὴν ἀλήθεια. Καὶ τὴν ἀλήθεια αὐτὴ τὴν σκορπίζει στὸν κόσμο μέσω τῶν περιοδικῶν καὶ βιβλίων ποὺ ἐκδίδει.
Ἐσύ, ἀγαπητὲ Χριστιανέ, τί ἔχεις νὰ πῆς; Μπορεῖ τὰ ἔντυπά της ἰεχωβίτικης Ἑταιρείας νὰ περιέχουν τὴν ἀλήθεια, ὅταν εἶναι γεμάτα ἀπὸ ἀντιφάσεις; Καὶ τί ἀντιφάσεις! Τραγελαφικές! Μπορεῖ λ.χ. σ' ἕνα βιβλίο τοὺς τὸ τάδε πρόσωπο ἑνὸς προφητικοῦ ὁράματος νὰ ἑρμηνεύεται ὅτι εἶναι ὁ Σατανᾶς. Καὶ σ' ἕνα ἄλλο τοὺς βιβλίο ποὺ ἐξεδόθη ἀργότερα τὸ ἴδιο πρόσωπο νὰ ἑρμηνεύεται ὅτι εἶναι ὁ Χριστός!! (Βλέπε, Ἄντ. Ἀλεβιζοπούλου, Η ΣΚΟΠΙΑ: ΖΩΗΡΟΤΕΡΟ ΦΩΣ Ή ΠΥΚΝΟΤΕΡΟ ΣΚΟΤΟΣ; σέλ. 130-135).
Μπορεῖ σ' ἕνα βιβλίο τους νὰ παρουσιάζεται σὰν... ἐπιβεβλημένη ἡ στράτευσις καὶ νὰ ἐγκωμιάζεται ἡ στρατιωτικὴ θητεία, καὶ στὸ ἄλλο βιβλίο ἡ στράτευσις καὶ ἡ θητεία νὰ χαρακτηρίζωνται σὰν πράγματα σατανικά. (Στὸ περιοδικὸ «Παρηγορία» -τὸ σημερινὸ «Ξύπνα»- τῆς 1-10-1943 ἐγκωμιάζεται ἡ στρατιωτικὴ θητεία καὶ οἱ στρατιωτικοὶ κανονισμοί). Στοὺς Ἰεχωβίτες τῆς Ἑλλάδος ἡ Ἑταιρεία Σκοπιὰ ἔχει δώσει ἐντολὴ νὰ μὴν παίρνουν ὅπλο, ἐνῶ στοὺς Ἰεχωβίτες τῆς Ρωσίας ἔχει δώσει ἐντολὴ νὰ παίρνουν ὅπλο!
Μπορεῖ σ' ἕνα ἔντυπό τους νὰ παρουσιάζεται τὸ ἔτος 1874 σὰν ἔτος τῆς Β' Παρουσίας καὶ σ' ἕνα ἄλλο τὸ 1914. Σ' ὅλα τὰ τελευταῖα βιβλία παρουσιάζεται τὸ 1914. Τὸ βιβλίο «Ἡ Κιθάρα τοῦ Θεοῦ», τὸ ἔγραψε ὁ Ἰωσὴφ Ρόδερφορδ, ὁ δεύτερος πρόεδρος τῆς Ἑταιρείας «Σκοπιά». Ὅποιος τὸ διαβάζει συμπεραίνει γιὰ τὸν βαθμὸ τῆς νοημοσύνης τῶν Ἰεχωβιτῶν...
Τί ἔκανε τὸν Γκύντερ Πάπε, τὸ ἐπίλεκτο αὐτὸ στέλεχος τῶν Ἰεχωβιτῶν τῆς Γερμανίας, νὰ ἐγκαταλείψη τὴν Ὀργάνωσι τῆς Σκοπιᾶς; Τί ἄλλο παρὰ οἱ ἀντιφάσεις! Ἐνῶ πάντοτε ἀπὸ μικρὸ παιδὶ τὸν ἐδίδασκαν ὅτι ὁ Ἀβραάμ, ὁ Ἰσαὰκ καὶ ὁ Ἰακὼβ θὰ ἀνασταίνονταν πραγματικά. τὸ ἔτος 1951, στὸ διεθνὲς συνέδριο τῶν Ἰεχωβιτῶν στὴν Φραγκφούρτη, τὸν ἐδίδαξαν ὅτι δὲν θὰ ἀνασταίνονταν πραγματικά, καὶ ὅτι τὰ χωρία ποὺ παλαιότερα τὰ ἑρμήνευαν κατὰ γράμμα, πρέπει νὰ τὰ ἑρμηνεύσουν ἀλληγορικά!
Καὶ κάτι ἄλλο: Σὲ ὅλα τὰ παλαιὰ βιβλία τῆς Ἑταιρείας, μέχρι τὸ ἔτος 1931 ὑποστηριζόταν ὅτι ἡ κατὰ τὸν 20όν αἰώνα κίνησις τῶν Ἑβραίων πρὸς τὴν Παλαιστίνη προερχόταν ἀπὸ τὸν Θεόν. Καὶ ξαφνικὰ στὰ νεώτερα βιβλία καὶ περιοδικὰ (ὅπως λ.χ. στὴν Σκοπιὰ τῆς 15-5-1955) ξεπρόβαλλε ἡ καινούργια διδασκαλία πὼς ἡ κίνησις τῶν Ἑβραίων πρὸς τὴν Παλαιστίνη προερχόταν ἀπὸ τὸν Σατανᾶ!
Διαβάζοντας λοιπὸν τὴν «Σκοπιὰ» τῆς 15-5-1955 δὲν μποροῦσε νὰ συγκρατήση τὸ μυαλό του στὴν θέσι του. Ἕνας ὁλόκληρος κόσμος ἄρχισε νὰ γκρεμίζεται μέσα του. Ἐρευνώντας ἀργότερα ὅλα τὰ προηγούμενα βιβλία τῆς ἰεχωβιτικῆς Ὀργανώσεως ἔμεινε κατάπληκτος ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν ἀντιφάσεων.
Ἐκεῖνο ποὺ στὴν ἀρχὴ χαρακτηρίσθηκε ἄσπρο, ἦρθε νεώτερο φῶς ἀπὸ τὸν Ἰεχωβὰ καὶ τὸ εἶπαν μαῦρο, καὶ ἀργότερα παρουσιάσθηκε ἄλλη δέσμη φωτὸς καὶ τὸ ξαναεῖπαν ἄσπρο. Καὶ ἔτσι τὸ φῶς λάμπει «ἐπὶ μᾶλλον καὶ μᾶλλον»!
Ἀντιλαμβάνεσαι τώρα, Χριστιανέ μου, πόσο σκοτάδι ὑπάρχει στὶς ἰεχωβίτικες διδασκαλίες; Οἱ Ἰεχωβίτες ὅμως δὲν μποροῦν νὰ τὸ ἀντιληφθοῦν. Γιατί; Διότι ἡ Ἑταιρεία «Σκοπιὰ» φροντίζει καὶ ἀποσύρει ἀπὸ τὴν κυκλοφορία τὰ παλαιότερα βιβλία. ἢ ἐὰν τὰ ἐπανεκδίδη, τὰ ἀλλοιώνει καὶ τὰ νοθεύει. Ὁ Γκύντερ Πάπε σὲ διάλεξι ποὺ ἔδωσε τὸν Μάιο τοῦ 1977 στὴν Ἀθήνα εἶπε ὅτι ἐμέτρησε σ' ἕνα ἰεχωβίτικο βιβλίο ποὺ ἀφοροῦσε τὴν «Ἱστορία τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβά», στὴν ἐπανέκδοσι, 169 ἀλλοιώσεις καὶ νοθεῖες, 169 ἀπάτες!
Δηλαδὴ ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος ἀντιφάσεις καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο ἀπάτες. Αὐτὸς εἶναι ὁ περίφημος «νέος κόσμος» τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβά!

Ἡ ἀντιχριστιανικὴ δράσις τῶν Ἰεχωβιτών
• Φοβερὰ ἀποκάλυψις. Μοῦ εἶπε (ἡγετικὸν χιλιαστικὸν στέλεχος) πού μου εἶχεν ἐμπιστοσύνην, ὅτι μὲ τὸν καιρὸν θὰ ἀντιλαμβανόμουν καὶ ὁ ἴδιος, πὼς καὶ «ἀδελφοὶ» συχνάζουν στὰ καφενεῖα καὶ στὰ ταβερνεῖα, μάλιστα δὲ καὶ καπνίζουν, διὰ νὰ μὴ γίνωνται ἀντιληπτοὶ ἀπὸ τοὺς θαμῶνες καὶ νὰ κάμνουν κι' ἐκεῖ τὴν μαρτυρίαν τῶν. «Πῶς μπορεῖ νὰ μὴ γίνωνται ἀντιληπτοί; τὸν ρώτησα. δὲν μιλοῦν γιὰ τὴν «ἀλήθειαν», δὲν δίνουν περιοδικὰ καὶ βιβλία»; «Ὄχι, ὄχι, εἶπε. οὔτε καὶ συναθροίζονται φανερά. Εἶναι μυστικοί, παλαιοί, δοκιμασμένοι, καὶ μπήγουν σφῆνες βαθειὰ στὰ μηνίγγια τῆς Βαβυλῶνος τῆς μεγάλης (ἔτσι ὀνομάζουν τὴν Χριστιανικὴν ἰδίως θρησκείαν)».
Ἔλεγεν ἀκόμη ὅτι εἶναι ἀνάγκη νὰ γίνεται καὶ ἀλλοιῶς ἡ «μαρτυρία». Τὸν παρεκάλεσα νὰ μοῦ διευκρίνιση τί ἐννοοῦσε, καὶ μοῦ ἐξήγησε: «Οἱ Ἐκκλησίες, οἱ Ἐκκλησίες, πρέπει νὰ ἀδειάζουν συνεχῶς, νὰ ἐρημώσουν. Πρέπει νὰ κάμωμεν τὸν κόσμον νὰ μισήση θανάσιμα καὶ νὰ σφάξη τοὺς παπάδες. Νὰ γκρεμίση τὶς Ἐκκλησίες. νὰ καταστρέψη τοὺς Σταυρούς. νὰ καύση τὶς Εἰκόνες... Ὁ ἀγώνας μᾶς εἶναι σκληρός. Ὁ Ἰεχωβὰς ἀπέρριψε τὸν Χριστιανικὸν κόσμον, κι' ἀναγνωρίζει τὴν ἁγίαν Ὀργάνωσίν του... Ἐκεῖνοι κάμνουν τὴν προκαταρκτικὴν ἐργασίαν -μου εἶπε συνεχίζοντας- στρέφουν τὶς καρδιὲς καὶ τὶς διάνοιες πολλῶν κατὰ τῶν παπάδων καὶ τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἑτοιμάζουν τὸ ἔδαφος, διὰ νὰ ἐπισκέπτωνται ἄλλοι, φανεροὶ ἀδελφοί μας τοὺς ἀγανακτισμένους κατὰ τῆς Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν λειτουργῶν της».
Αὐτὸς ὁ τρόπος ἀντιχριστιανικῆς προπαγάνδας μου ἦτο ἄγνωστος. Στὸ ἄκουσμά του ἐνοίωσα ἕνα πάγο μέσα μου. Ἄρχισα νὰ νοιώθω σὰν συνένοχος σὲ παράνομες καὶ θεομίσητες πράξεις. Ἔψαχνα νὰ εὕρω ἐπιχειρήματα ἀπὸ τὴν ἀντιχριστιανικὴ προπαγάνδα τῆς ἀντιχρίστου Ὀργανώσεως, διὰ νὰ δικαιολογήσω τὴν ἐνοχή μου. Ἱκανοποιητικὴν δικαιολογίαν δὲν εὕρισκα. Μοῦ φαινόταν, ὅτι εἶχα μπλέξει ἄσχημα. Σὰν νὰ εἶχα χάσει τὴν ἐλευθέραν βούλησίν μου, σὰν κάτι νὰ μοῦ εἶχαν κάμει καὶ μὲ κρατοῦσαν ἀναποφάσιστον. Ἄρχισα ἐπίσης νὰ σκέπτομαι, ὅτι πίσω ἀπὸ αὐτό, ποὺ πρὸ ὀλίγου ἄκουσα, θὰ ὑπῆρχαν ὁπωσδήποτε καὶ ἄλλοι πονηροὶ τρόποι δράσεως καὶ σατανικὲς μεθοδεῖες στὰ χέρια τῆς ἀντιχρίστου ἡγεσίας (σέλ. 78-79).
• Ἀπίθανα τεχνάσματα. Σὲ μυστικὴν συζήτησιν ἀνωτέρων χιλιαστικῶν στελεχῶν ἤκουσα, ὅτι σὲ κάποια Ἀφρικανικὴ χώρα, ἐνῶ συγγενεῖς καὶ γείτονες ἀπηγόρευαν σ' ἕνα ὑποψήφιο θύμα τους νὰ τοὺς ἀκούη, καὶ σ' αὐτοὺς νὰ τὸ ἐπισκέπτωνται, ντύθηκαν μερικοί, ἄγνωστοι στὸ μέρος ἐκεῖνο χιλιασταί, μὲ στολὴν ἀστυνομικῶν καὶ προειδοποίησαν ὅλους ἐκείνους ποὺ ἐναντιώνοντο, «νὰ ἀφήσουν -τὸ ὑποψήφιο θύμα- ἥσυχον καὶ ἐλεύθερον νὰ ἔχη σχέσεις μ' ὅποιους θέλει καὶ νὰ μὴ πειράζουν τοὺς «μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβά»... Τὸ ἴδιο καὶ ἄλλα παρόμοια τεχνάσματα μποροῦν νὰ ἐκτελοῦν μὲ σατανικὴν ὑποκρισίαν καὶ ἐπιτηδειότητα πολλὰ εἰδικὰ καὶ σὲ τοῦτο ἐκπαιδευθέντα καὶ συνεχῶς ἐκπαιδευόμενα ὄργανα τῆς ἀντιχρίστου Ὀργανώσεως τῶν λεγομένων μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβὰ (σέλ. 80).
• Κατασκοπευτικὴ παρακολούθησις τῶν ὀπαδῶν.
(Πρὶν ἀποχωρίση ὁριστικὰ ἀπὸ τὴν αἵρεσιν ὁ Θ. Σταυρόπουλος ἐπὶ πέντε μῆνες συζητοῦσε μὲ χιλιαστᾶς ποὺ προσεπάθουν νὰ τὸν συγκρατήσουν κοντά τους. Πολλοὶ χιλιασταὶ κατὰ τὸ διάστημα αὐτὸ τοῦ ἐξετόξευαν διάφορες κατηγορίες).
Ἄκουγα νὰ ψιθυρίζουν μερικοὶ ἀπὸ τοὺς ψευδοκατηγόρους μου πράγματα, τὰ ὁποῖα κανεὶς ἄλλος δὲν μποροῦσε νὰ γνωρίζη ἐκτὸς ἀπὸ ἐμένα καὶ δύο στενὰ συγγενικά μου πρόσωπα, τὰ ὁποῖα μὲ διαβεβαίωναν ἀπολύτως, ὅτι δὲν εἶχαν σὲ κανένα δὶ' αὐτὰ μιλήσει. Πάλι ἄρχισε νὰ μὲ ἀπασχολὴ πολὺ σοβαρὰ ἡ σκέψις: Πῶς ἦταν δυνατὸν νὰ γνωρίζουν ἐκεῖνοι οἰκογενειακὰ μυστικά μας;
Πράγματι, ἕνα νέο «μυστήριον»! Συνδυάζοντας δὲ τὰ δύο γεγονότα, μόνον μία ἐξήγησις φαινόταν πιθανωτάτη, ὅτι δηλαδὴ ἡγετικὰ στελέχη τῆς ἀντιχρίστου Ὀργανώσεως εἶχαν κρύψει στὸ σαλόνι ἢ στὸν διάδρομον ἢ καὶ σὲ δωμάτια μικροὺς πομποὺς (mini spione = μικρούτσικους κατασκόπους) καὶ ἄκουγαν ἀπὸ ἔξω ἄλλοι -τελείως ἄγνωστοι σὲ μένα αἱρετικοὶ- μὲ ἕναν δέκτην ἢ μὲ τὸ ραδιόφωνον τοῦ αὐτοκινήτου τῶν, ποὺ ἐπίτηδες ἦταν παρκαρισμένο ἐκεῖ πλησίον, διὰ νὰ μποροῦν νὰ ἀκούουν ὅλα ὅσα ἐλέγαμε μέσα στὸ σπίτι (σέλ. 87).
• Ὅταν κάποιος ἐπιστρέψη στὴν Ἐκκλησία. «Μὲ ἐκεῖνον δὲν μιλοῦμε. Τὸν ἔχει ἀποκόψει ἡ Ὀργάνωσις». Αὐτὴ εἶναι μία συνηθισμένη φράσις... δὶ' ἐκείνους ποὺ μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ Κυρίου ἠλευθερώθησαν ἀπὸ τὶς σατανικὲς παγίδες της, καὶ τοὺς ὁποίους δὲν παύουν συγχρόνως νὰ τοὺς συκοφαντοῦν καὶ νὰ τοὺς κατηγοροῦν μὲ χίλιες δύο ψευτοκατηγορίες... Ἐκεῖνοι (ποὺ φεύγουν ἀπὸ τὴν Ὀργάνωσιν καὶ ποὺ ἤσαν ἀγαπητοὶ στοὺς ἄλλους) πρέπει πρωτίστως νὰ δυσφημισθοῦν μὲ πολὺ ὕπουλον καὶ συκοφαντικὸν τρόπον, ὥστε τὴν θέσιν τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἐκτιμήσεως στὶς καρδιὲς τῶν συμπλανωμένων τους νὰ τὴν παίρνουν ἡ περιφρόνησις, ἡ καχυποψία, ἡ ἀποστροφὴ κλπ., ποῦ θὰ δημιουργήσουν μὲ τὴν ἀποκοπήν, χάσμα ἀγεφύρωτον φανατικοῦ μίσους σ' ἐκείνους, ποὺ συνεχίζουν νὰ μένουν στὴν πλάνη τῆς Ὀργανώσεως.
Τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ἀντίχριστος χιλιαστικὴ ἡγεσία διαδίδει μαζὶ μὲ τόσες ἄλλες πλάνες της καὶ ὅτι τάχα ἡ πρώτη ἀνάστασις ἔγινε τὸ 1918-1919, ἔδωσε ἀφορμὴ σ' ἕναν ὀπαδόν της, ποὺ ἦταν μάλιστα καὶ «βοηθὸς ἐπισκόπου» (= βοηθὸς χιλιαστοὺ ὁμαδάρχου), νὰ τὴν ἐλέγξη δριμύτατα... Αὐτὸν τὸν ψευδοκατηγόρησαν ὅτι τάχα ἦταν «πιόνι καὶ κατάσκοπός του Ἑλληνικοῦ Προξενείου»... (σέλ. 88-89).
• Εἰδικοὶ στόχοι. Σ' ἕνα Ἕλληνα χιλιαστήν, εἶχε ἀνατεθῆ ἀπὸ τὴν ἀντίχριστον χιλιαστικὴν ἡγεσίαν ἡ εἰδικὴ ἀποστολὴ νὰ προσηλυτίση τὸν ἐπίσης Ἕλληνα Δημοδιδάσκαλον τῆς Γερμανικῆς πόλεως Gummersbach, διὰ νὰ τὸν χρησιμοποιήσουν διὰ τὸν προσηλυτισμὸν κι' ἄλλων συναδέλφων του στὴν Γερμανίαν (στὴν Ἑλλάδα καὶ ἄλλου), μὲ πονηρὸν σκοπόν: νὰ ἀπαιτήσουν «ἐν καιρῶ» νὰ μὴ ὑποχρεοῦνται τὰ Ἑλληνόπουλα νὰ παρακολουθοῦν τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν. νὰ μὴ ὑποχρεοῦνται νὰ ἐκκλησιάζωνται, καὶ οὔτε καὶ «βαβυλωνιακὲς προσευχὲς» (ἔτσι λένε τὶς προσευχὲς τῶν Χριστιανῶν) νὰ κάνουν, καὶ νὰ προσηλυτίζουν αὐτὰ στὴν ἀντίχριστον αἵρεσίν τους (σέλ. 233).
...Φροντίδα τῆς ἀντιχρίστου χιλιαστικῆς ἡγεσίας εἶναι: Νὰ κατορθώνη νὰ βάζη: 1) Στὰ ἐπίσημα ἐγκυκλοπαιδικὰ (καὶ ἄλλα) λεξικά, 2) Σὲ μεταφράσεις τῆς Ἁγίας Γραφῆς, καὶ 3) Σὲ ἐκπαιδευτικὰ καθὼς καὶ σὲ ἄλλα βιβλία, κακόδοξες καὶ ἀντιχριστιανικὲς ἰδέες της, ποὺ θὰ τὶς χρησιμοποιῆ στὸ μέλλον μὲ σατανικὴ ἐπιτηδειότητα, στὴν διενέργειαν τῆς ἀντιχριστιανικῆς προπαγάνδας τῆς (σέλ. 234).
(Ὁμιλεῖ ὁ Θεόδωρος Βάσ. Σταυρόπουλος, Ἕλλην τῆς Γερμανίας, πρώην «μάρτυς τοῦ Ἰεχωβὰ» ἐπὶ δέκα ἔτη, ἀπὸ τοὺς ἐμπίστους. Τὰ Ἀποσπάσματα ἔχουν ληφθῆ ἀπὸ τὸ συγκλονιστικὸ σὲ ἀποκαλύψεις βιβλίο του, «Οἱ ψευδομάρτυρες τοῦ Ἰεχωβά». Ἔκδ. «Ὀρθοδ. Τύπου», Ἀθῆναι 1975, σέλ. 279).

«Ο ΟΣΙΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥ
Ο ΑΣΚΗΤΗΣ ΚΑΙ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (1884-1980)»
Τεῦχος 26. Μάιος-Αὔγουστος 2009. Θὲσ/νίκη
'Ἔκδοσις: «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

ΠΗΓΗ:Ι.Μ.ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ

Ὁ Θεὸς εἶναι καρδιογνώστης


Ὁ Εὐαγγελιστὴς λέγει γιὰ τὸν Κύριο ὅτι ἀντιλήφθηκε τί σκέφθηκαν οἱ Ἰουδαῖοι γιὰ τὸν Ἑαυτό του, ὅταν ἀπευθύνθηκε στὸν παραλυτικὸ καὶ συγχώρεσε τὶς ἁμαρτίες του. Ἐδῶ, λοιπόν, παρουσιάζει ἄλλο ἕνα στοιχεῖο ὅτι εἶναι Θεὸς καὶ ἔχει τὴν ἴδια δύναμι καὶ ἐξουσία μὲ τὸν Πατέρα. Οἱ γραμματεῖς τῶν Ἰουδαίων ὑποστήριζαν πὼς μόνο στὸ χέρι τοῦ Θεοῦ εἶναι νὰ συγχωρῆ ἁμαρτίες. Ὁ Χριστὸς ὅμως ὄχι μόνο...συγχωρεῖ, στὴν περίπτωση αὐτή, τὶς ἁμαρτίες (τοῦ παραλύτου), ἀλλὰ ἀποδεικνύεται καὶ καρδιογνώστης τῶν ἀνθρώπων, πράγμα ποὺ μόνο σὲ Θεὸ ταιριάζει. Τὸ ὅτι μόνο ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ γνωρίζη τὰ μυστικὰ τῆς καρδιᾶς μᾶς τονίζεται καὶ στὰ προφητικὰ λόγια: «Σὺ ἀποκλειστικά, Θεέ μου, εἶσαι καρδιογνώστης». Καὶ ἀλλοῦ: «Σύ, Θεέ, εἶσαι ποὺ ἐξετάζεις καὶ γνωρίζεις καλὰ τὸν ἐσωτερικό μας ψυχικὸ κόσμο». Καὶ ὁ Ἱερεμίας λέγει: «Ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ δὴ μόνο τὸ πρόσωπο. Ὁ Θεὸς ὅμως βλέπει τὴν καρδιά». Ἀποδεικνύει, λοιπόν, ὁ Χριστὸς στοὺς γραμματεῖς ὅτι ὁ ἴδιος εἶναι Θεός, ἴσος μὲ τὸν Πατέρα, φανερώνοντας τοὺς κρυφοὺς λογισμούς τους.
(Ἄγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος)

ΠΑΤΕΡΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΑ
ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ”
ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

ΚΑΝΤΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ΜΑΣ.