Ὄχι, ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννη δὲν εἶναι σὲ καμία περίπτωση «ποιητικὸ» βιβλίο. Εἶναι τοὐλάχιστον θλιβερό, ἐνῷ γίνεται λόγος γιὰ ἀνάγκη ἐπανακατήχησης στὸ χριστεπώνυμο πλήρωμα, νὰ γυρίζουμε τόσο πίσω ποὺ παρερμηνεύουμε τὸ «ἄλφα» τῆς ἀλφαβήτας. Καὶ μάλιστα αὐτὴ ἡ διαστρέβλωση νὰ προέρχεται ἀπὸ εἰσηγήσεις σὲ ἱερατικὲς συνάξεις!
Σὲ μιὰ τέτοια σύναξη ἱερέων ποὺ πρόσφατα ἔλαβε χώρα στὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Δημητριάδος ὑπὸ τὴν προεδρεῖα τοῦ Μητροπολίτη Ἰγνατίου, προωθήθηκε ἡ ἀνοίκεια – γιὰ τὰ δεδομένα τῆς Ὀρθοδοξίας - ἄποψη ὅτι ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννη εἶναι ἁπλῶς ἕνα... ποιητικὸ καὶ ὁμολογιακὸ βιβλίο (θεόπνευστο ἀλλὰ ὄχι προφητικό), ποὺ ἀφορᾶ ἀποκλειστικὰ τὴν ἱστορικὴ ἐποχὴ τοῦ εὐαγγελιστῆ Ἰωάννη καὶ ὄχι γεγονότα τοῦ μέλλοντος.
Ἀκόμα χειρότερα, διατυπώθηκε ἡ θεώρηση ὅτι τὰ ὅσα γράφει ὁ Ἰωάννης συντέθηκαν «μὲ δημιουργικὸ τρόπο» (ἄρα δὲν ἦταν ἀπόρροια θείας ἀποκαλύψεως ὅπως μαρτυρεῖ ὁ ἴδιος ὁ Ἰωάννης ἀπὸ τὴν πρώτη κιόλας λέξη τοῦ ἱεροῦ κειμένου του;), κάτι ποὺ παραπέμπει ἐμμέσως σὲ ἕνα ἐπινοημένο... κατασκεύασμα, ἕνα ἔργο ποὺ γέννησε (μερικῶς;) ὁ νοῦς τοῦ Ἰωάννη καὶ ἑπομένως δὲν περιέχει «ὅσα εἶδε» (Ἀποκ. 1,2), ὅσα «ἔδωκεν αὐτῷ ὁ Θεὸς» καὶ ὅσα «ἐσήμανεν ἀποστείλας διὰ τοῦ ἀγγέλου αὐτοῦ τῷ δοὺλῳ αὐτοῦ Ἰωὰννῃ» (Ἀποκ. 1,1).
Ἐπιπλέον, σύμφωνα μὲ τὴ (ἐξόφθαλμα) μεταπατερικὴ προσέγγιση ποὺ προβλήθηκε στὴ Μητρόπολη Δημητριάδος, ὁ ἀριθμὸς τοῦ θηρίου ἀφορᾶ ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο τόν... Νέρωνα, ὁ Ἀντίχριστος δὲν ὑφίσταται κἂν ὡς μελλοντικὸ πρόσωπο (κάνουν λόγο γιὰ «δῆθεν ἔλευση τοῦ Ἀντιχρίστου»!) καὶ φυσικὰ (ἐδῶ φτάνουμε στὴν ποθητὴ κατακλεῖδα ὅλων τῶν παραπάνω στρεβλώσεων) ὁ προσωπικὸς ἀριθμὸς καὶ οἱ ἠλεκτρονικὲς ταυτότητες δὲν ἔχουν καμία σχέση μὲ τὴν Ἀποκάλυψη καὶ ἄρα μποροῦμε νὰ φακελωθοῦμε χωρὶς κανένα πρόβλημα.
Σὲ μιὰ τέτοια σύναξη ἱερέων ποὺ πρόσφατα ἔλαβε χώρα στὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Δημητριάδος ὑπὸ τὴν προεδρεῖα τοῦ Μητροπολίτη Ἰγνατίου, προωθήθηκε ἡ ἀνοίκεια – γιὰ τὰ δεδομένα τῆς Ὀρθοδοξίας - ἄποψη ὅτι ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννη εἶναι ἁπλῶς ἕνα... ποιητικὸ καὶ ὁμολογιακὸ βιβλίο (θεόπνευστο ἀλλὰ ὄχι προφητικό), ποὺ ἀφορᾶ ἀποκλειστικὰ τὴν ἱστορικὴ ἐποχὴ τοῦ εὐαγγελιστῆ Ἰωάννη καὶ ὄχι γεγονότα τοῦ μέλλοντος.
Ἀκόμα χειρότερα, διατυπώθηκε ἡ θεώρηση ὅτι τὰ ὅσα γράφει ὁ Ἰωάννης συντέθηκαν «μὲ δημιουργικὸ τρόπο» (ἄρα δὲν ἦταν ἀπόρροια θείας ἀποκαλύψεως ὅπως μαρτυρεῖ ὁ ἴδιος ὁ Ἰωάννης ἀπὸ τὴν πρώτη κιόλας λέξη τοῦ ἱεροῦ κειμένου του;), κάτι ποὺ παραπέμπει ἐμμέσως σὲ ἕνα ἐπινοημένο... κατασκεύασμα, ἕνα ἔργο ποὺ γέννησε (μερικῶς;) ὁ νοῦς τοῦ Ἰωάννη καὶ ἑπομένως δὲν περιέχει «ὅσα εἶδε» (Ἀποκ. 1,2), ὅσα «ἔδωκεν αὐτῷ ὁ Θεὸς» καὶ ὅσα «ἐσήμανεν ἀποστείλας διὰ τοῦ ἀγγέλου αὐτοῦ τῷ δοὺλῳ αὐτοῦ Ἰωὰννῃ» (Ἀποκ. 1,1).
Ἐπιπλέον, σύμφωνα μὲ τὴ (ἐξόφθαλμα) μεταπατερικὴ προσέγγιση ποὺ προβλήθηκε στὴ Μητρόπολη Δημητριάδος, ὁ ἀριθμὸς τοῦ θηρίου ἀφορᾶ ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο τόν... Νέρωνα, ὁ Ἀντίχριστος δὲν ὑφίσταται κἂν ὡς μελλοντικὸ πρόσωπο (κάνουν λόγο γιὰ «δῆθεν ἔλευση τοῦ Ἀντιχρίστου»!) καὶ φυσικὰ (ἐδῶ φτάνουμε στὴν ποθητὴ κατακλεῖδα ὅλων τῶν παραπάνω στρεβλώσεων) ὁ προσωπικὸς ἀριθμὸς καὶ οἱ ἠλεκτρονικὲς ταυτότητες δὲν ἔχουν καμία σχέση μὲ τὴν Ἀποκάλυψη καὶ ἄρα μποροῦμε νὰ φακελωθοῦμε χωρὶς κανένα πρόβλημα.
Οἱ θεολογικὲς (καὶ ὄχι μόνο) ἀποδείξεις ὅτι ἡ Ἀποκάλυψη εἶναι προφητικὸ βιβλίο καὶ ὄχι κάτι σάν... Ὁμηρικὸ ἔπος, εἶναι ἀτελείωτες, ἀλλὰ θὰ ἀρκεστοῦμε σὲ κάποιες βασικές. Ἀσχέτως ἂν ὁ Ἰωάννης χρησιμοποιεῖ ἐκφράσεις ἄφταστης λυρικότητας (ὅπως καὶ στὸ Εὐαγγέλιό του), φροντίζει νὰ ξεκαθαρίσει ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τὸ πνεῦμα τῆς Ἀποκάλυψης: «μακάριος ὁ ἀναγινώσκων καὶ οἱ ἀκούοντες τοὺς λόγους τῆς προφητείας καὶ τηροῦντες τὰ ἐν αὐτῇ γεγραμμένα· ὁ γὰρ καιρὸς ἐγγὺς» (Ἀποκ. 1,3).
Μακάριος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἀναγινώσκει, καὶ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἀκούουν τὰ λόγια τῆς θείας αὐτῆς προφητείας καὶ τηροῦν μὲ εὐλάβεια καὶ πίστη ὅλα ὅσα εἶναι γραμμένα εἰς αὐτὴν· διότι ὁ καιρός, ποὺ θὰ πραγματοποιηθοῦν αὐτά, εἶναι πολὺ κοντά. Μέλλοντας, ὄχι ἐνεστώτας. Τὴν ἀναφερόμενη ἐγγύτητα τῶν γεγονότων, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Ἰωάννης προειδοποιοῦσε γι’ αὐτὰ πρὶν 2 χιλιάδες χρόνια, ἡ Ὀρθόδοξη θεολογία τὴν ἐξηγεῖ μὲ τὸ ὅτι μετὰ τὴν ἀνάληψη τοῦ Χριστοῦ, ἡ ἀνθρωπότητα εἰσῆλθε στὴν ἐποχὴ τῶν ἐσχάτων. Καὶ συνεχίζει νὰ τὴ βιώνει γιὰ ὅσο ὁρίσει ἡ ἄπειρη μακροθυμία τοῦ Θεοῦ.
Ὁ ἄγγελος Κυρίου σὲ πολλὰ σημεῖα τῆς Ἀποκάλυψης ξεκάθαρα ζητᾶ ἀπὸ τὸν Ἰωάννη νὰ καταγράψει μελλοντικὰ γεγονότα («Γράψον οὖν ἃ εἶδες καὶ ἃ εἰσὶ καὶ ἃ μέλλει γενέσθαι μετὰ ταῦτα»). Ἐμφανέστατα ξεδιπλώνονται στὸ ἱερὸ βιβλίο γεγονότα ποὺ δὲν ἔχουν καμία σχέση μὲ τὴν ἐποχὴ τοῦ εὐαγγελιστῆ καὶ οὔτε θὰ μποροῦσαν νὰ ἔχουν: H προσκύνηση τοῦ Θηρίου ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη τῆς γῆς, τὸ χάραγμα τοῦ 666 καὶ ἡ ἀδυναμία νὰ ἀγοράζει καὶ νὰ πουλᾶ ὅποιος δὲν τὸ ἔχει δεχτεῖ, ἡ ταυτόχρονη παγκόσμια (τηλε)θέαση τῶν ἄταφων σωμάτων τῶν ἐπανεμφανισμένων Ἠλία καὶ Ἐνὼχ ἀπὸ στὴν πλατεῖα τῶν Ἱεροσολύμων (μιὰ ἀδιανόητη σκέψη γιὰ τὸν καιρὸ τοῦ Ἰωάννη), οἱ καταστροφὲς παγκόσμιου βεληνεκοῦς (ὅπως τὸ Τσερνόμπιλ, ἡ «Ἄψινθος»), ὁ Ἁρμαγεδδῶνας, ἡ νίκη τοῦ Χριστοῦ, ἡ Δευτέρα Παρουσία, ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν, ἡ Κρίση καὶ ἡ Νέα Ἱερουσαλὴμ δηλαδὴ ἡ Οὐράνια Βασιλεία.
Τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Ἰωάννης συνυφαίνει στὸ θεῖο του ὅραμα γεγονότα τοῦ παρελθόντος, τοῦ (τότε) παρόντος καὶ τοῦ μέλλοντος, δὲν ἀναιρεῖ ὅτι τό – συντριπτικά – μεγαλύτερο μέρος τῆς Ἀποκάλυψης ἀφορᾶ προφητεῖες τοῦ μέλλοντος. Ἡ ἴδια ἡ Ἀποκάλυψη δικαιώνει τὸ ὄνομά της, ἀφοῦ ἀρκετὰ ἐδάφιά της ποὺ πρὶν κάποιους αἰῶνες φαίνονταν ἀκατάληπτα, στὴν ἐποχή μας βγάζουν ἄριστο νόημα, δηλαδὴ ἔννοιες ποὺ ἀποκαλύπτονται ἐν καιρῷ.
Ἡ Ἁγία Γραφὴ ἔχει τόσο ἐκπληκτικὴ συνοχὴ νοημάτων (ἀκριβῶς διότι εἶναι θεόπνευστη) ποὺ ἂν κάποιος ἀλλοιώσει τὰ μηνύματα ἑνὸς βιβλίου της, εἶναι σὰν νὰ τὴν ἀπορρίπτει ὁλόκληρη. Ἕνας ὑπερθαύμαστος μηχανισμὸς ἄμυνας, ὥστε νὰ προστατεύονται αἰωνίως τὰ αἰώνια ρήματά της. Εἶναι πραγματικὰ ἀνήκουστο, μετὰ ἀπὸ δύο χιλιετίες θεολογικῆς «σκαπάνης» τῶν θησαυρῶν τῆς Γραφῆς καὶ μετὰ ἀπὸ εἴκοσι αἰῶνες πατερικῆς γραμματείας, νὰ γίνεται σήμερα λόγος γιὰ «δῆθεν Ἀντίχριστο»!
Μακάριος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἀναγινώσκει, καὶ ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἀκούουν τὰ λόγια τῆς θείας αὐτῆς προφητείας καὶ τηροῦν μὲ εὐλάβεια καὶ πίστη ὅλα ὅσα εἶναι γραμμένα εἰς αὐτὴν· διότι ὁ καιρός, ποὺ θὰ πραγματοποιηθοῦν αὐτά, εἶναι πολὺ κοντά. Μέλλοντας, ὄχι ἐνεστώτας. Τὴν ἀναφερόμενη ἐγγύτητα τῶν γεγονότων, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Ἰωάννης προειδοποιοῦσε γι’ αὐτὰ πρὶν 2 χιλιάδες χρόνια, ἡ Ὀρθόδοξη θεολογία τὴν ἐξηγεῖ μὲ τὸ ὅτι μετὰ τὴν ἀνάληψη τοῦ Χριστοῦ, ἡ ἀνθρωπότητα εἰσῆλθε στὴν ἐποχὴ τῶν ἐσχάτων. Καὶ συνεχίζει νὰ τὴ βιώνει γιὰ ὅσο ὁρίσει ἡ ἄπειρη μακροθυμία τοῦ Θεοῦ.
Ὁ ἄγγελος Κυρίου σὲ πολλὰ σημεῖα τῆς Ἀποκάλυψης ξεκάθαρα ζητᾶ ἀπὸ τὸν Ἰωάννη νὰ καταγράψει μελλοντικὰ γεγονότα («Γράψον οὖν ἃ εἶδες καὶ ἃ εἰσὶ καὶ ἃ μέλλει γενέσθαι μετὰ ταῦτα»). Ἐμφανέστατα ξεδιπλώνονται στὸ ἱερὸ βιβλίο γεγονότα ποὺ δὲν ἔχουν καμία σχέση μὲ τὴν ἐποχὴ τοῦ εὐαγγελιστῆ καὶ οὔτε θὰ μποροῦσαν νὰ ἔχουν: H προσκύνηση τοῦ Θηρίου ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη τῆς γῆς, τὸ χάραγμα τοῦ 666 καὶ ἡ ἀδυναμία νὰ ἀγοράζει καὶ νὰ πουλᾶ ὅποιος δὲν τὸ ἔχει δεχτεῖ, ἡ ταυτόχρονη παγκόσμια (τηλε)θέαση τῶν ἄταφων σωμάτων τῶν ἐπανεμφανισμένων Ἠλία καὶ Ἐνὼχ ἀπὸ στὴν πλατεῖα τῶν Ἱεροσολύμων (μιὰ ἀδιανόητη σκέψη γιὰ τὸν καιρὸ τοῦ Ἰωάννη), οἱ καταστροφὲς παγκόσμιου βεληνεκοῦς (ὅπως τὸ Τσερνόμπιλ, ἡ «Ἄψινθος»), ὁ Ἁρμαγεδδῶνας, ἡ νίκη τοῦ Χριστοῦ, ἡ Δευτέρα Παρουσία, ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν, ἡ Κρίση καὶ ἡ Νέα Ἱερουσαλὴμ δηλαδὴ ἡ Οὐράνια Βασιλεία.
Τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Ἰωάννης συνυφαίνει στὸ θεῖο του ὅραμα γεγονότα τοῦ παρελθόντος, τοῦ (τότε) παρόντος καὶ τοῦ μέλλοντος, δὲν ἀναιρεῖ ὅτι τό – συντριπτικά – μεγαλύτερο μέρος τῆς Ἀποκάλυψης ἀφορᾶ προφητεῖες τοῦ μέλλοντος. Ἡ ἴδια ἡ Ἀποκάλυψη δικαιώνει τὸ ὄνομά της, ἀφοῦ ἀρκετὰ ἐδάφιά της ποὺ πρὶν κάποιους αἰῶνες φαίνονταν ἀκατάληπτα, στὴν ἐποχή μας βγάζουν ἄριστο νόημα, δηλαδὴ ἔννοιες ποὺ ἀποκαλύπτονται ἐν καιρῷ.
Ἡ Ἁγία Γραφὴ ἔχει τόσο ἐκπληκτικὴ συνοχὴ νοημάτων (ἀκριβῶς διότι εἶναι θεόπνευστη) ποὺ ἂν κάποιος ἀλλοιώσει τὰ μηνύματα ἑνὸς βιβλίου της, εἶναι σὰν νὰ τὴν ἀπορρίπτει ὁλόκληρη. Ἕνας ὑπερθαύμαστος μηχανισμὸς ἄμυνας, ὥστε νὰ προστατεύονται αἰωνίως τὰ αἰώνια ρήματά της. Εἶναι πραγματικὰ ἀνήκουστο, μετὰ ἀπὸ δύο χιλιετίες θεολογικῆς «σκαπάνης» τῶν θησαυρῶν τῆς Γραφῆς καὶ μετὰ ἀπὸ εἴκοσι αἰῶνες πατερικῆς γραμματείας, νὰ γίνεται σήμερα λόγος γιὰ «δῆθεν Ἀντίχριστο»!
Ὁ ἴδιος ὁ Ἰωάννης στὶς ἐπιστολές του λέει:
«Παιδία, ἐσχάτη ὥρα ἐστὶ· καὶ καθὼς ἠκούσατε ὅτι ὁ ἀντίχριστος ἔρχεται, καὶ νῦν ἀντίχριστοι πολλοὶ γεγόνασιν· ὅθεν γινώσκομεν ὅτι ἐσχάτη ὥρα ἐστίν». (Α΄ Ἰωάννου 2:18)
«Καὶ πᾶν πνεῦμα ὃ μὴ ὁμολογεῖ τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔστι· καὶ τοῦτο ἐστι τὸ τοῦ ἀντιχρίστου, ὃ ἀκηκόατε ὅτι ἔρχεται, καὶ νῦν ἐν τῷ κὸσμῳ ἐστὶν ἤδη».
«Παιδία, ἐσχάτη ὥρα ἐστὶ· καὶ καθὼς ἠκούσατε ὅτι ὁ ἀντίχριστος ἔρχεται, καὶ νῦν ἀντίχριστοι πολλοὶ γεγόνασιν· ὅθεν γινώσκομεν ὅτι ἐσχάτη ὥρα ἐστίν». (Α΄ Ἰωάννου 2:18)
«Καὶ πᾶν πνεῦμα ὃ μὴ ὁμολογεῖ τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔστι· καὶ τοῦτο ἐστι τὸ τοῦ ἀντιχρίστου, ὃ ἀκηκόατε ὅτι ἔρχεται, καὶ νῦν ἐν τῷ κὸσμῳ ἐστὶν ἤδη».
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐπίσης μιλᾶ γιὰ τὸν ἐπερχόμενο Ἀντίχριστο ὡς συγκεκριμένο μελλοντικὸ πρόσωπο, ὀνομάζοντάς τον «υἱὸ τῆς ἀπωλείας»:
«Μὴ τὶς ὑμᾶς ἐξαπατὴσῃ κατὰ μηδένα τρόπον· ὅτι ἐὰν μὴ ἔλθῃ ἡ ἀποστασία πρῶτον, καὶ ἀποκαλυφθῇ ὁ ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας, ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας, ὁ ἀντικείμενος καὶ ὑπεραιρόμενος ἐπὶ πάντα λεγόμενον Θὲὸν ἢ σέβασμα, ὥστε αὐτὸν εἰς τὸν νὰὸν τοῦ Θεοῦ καθίσαι, ἀποδεικνύντα ἑαυτὸν ὅτι ἐστὶ Θεὸς» (Β΄ Θεσσαλονικεῖς 2:1-4).
«Καὶ τότε ἀποκαλυφθήσεται ὁ ἄνομος, ὃν ὁ Κύριος ἀναλώσει τῷ πνεύματι τοῦ στόματος αὐτοῦ, καὶ καταργήσει τῇ ἐπιφανεὶᾳ τῆς παρουσίας αὐτοῦ· οὗ ἐστιν ἡ παρουσία κατ’ ἐνέργειαν τοῦ σατανᾶ ἐν πὰσῃ δυνάμει καὶ σημείοις καὶ τέρασι ψεύδους» (Β΄ Θεσσαλονικεῖς 2:8-9).
«Μὴ τὶς ὑμᾶς ἐξαπατὴσῃ κατὰ μηδένα τρόπον· ὅτι ἐὰν μὴ ἔλθῃ ἡ ἀποστασία πρῶτον, καὶ ἀποκαλυφθῇ ὁ ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας, ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας, ὁ ἀντικείμενος καὶ ὑπεραιρόμενος ἐπὶ πάντα λεγόμενον Θὲὸν ἢ σέβασμα, ὥστε αὐτὸν εἰς τὸν νὰὸν τοῦ Θεοῦ καθίσαι, ἀποδεικνύντα ἑαυτὸν ὅτι ἐστὶ Θεὸς» (Β΄ Θεσσαλονικεῖς 2:1-4).
«Καὶ τότε ἀποκαλυφθήσεται ὁ ἄνομος, ὃν ὁ Κύριος ἀναλώσει τῷ πνεύματι τοῦ στόματος αὐτοῦ, καὶ καταργήσει τῇ ἐπιφανεὶᾳ τῆς παρουσίας αὐτοῦ· οὗ ἐστιν ἡ παρουσία κατ’ ἐνέργειαν τοῦ σατανᾶ ἐν πὰσῃ δυνάμει καὶ σημείοις καὶ τέρασι ψεύδους» (Β΄ Θεσσαλονικεῖς 2:8-9).
Ἀλλὰ καὶ ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς μέσα ἀπὸ τὰ Εὐαγγέλια ἀναφέρεται σὲ πλάνους ποὺ θὰ ἔρθουν στὸ μέλλον:
«ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου λέγοντες· ἐγὼ εἰμι ὁ Χριστός, καὶ πολλοὺς πλανήσουσιν» (Κατὰ Ματθαῖον 24:3-5) ἐννοῶντας τοὺς πρόδρομους τοῦ Ἀντιχρίστου καὶ τὸν ἴδιο τόν Ἀντίχριστο.
Καὶ παρακάτω: «Ἐγερθήσονται γὰρ ψευδόχριστοι καὶ ψευδοπροφῆται καὶ δώσουσι σημεῖα μεγάλα καὶ τέρατα, ὥστε πλανῆσαι, εἰ δυνατόν, καὶ τὸὺς ἐκλεκτοὺς» (Ματθαῖος 24:21-24).
Ἀκόμη πιὸ ξεκάθαρα, ὁ Χριστὸς πέρα ἀπὸ τοὺς ψευδόχριστους τῆς ἱστορίας, ἀναφέρεται σὲ ἕνα καὶ μοναδικὸ πρόσωπο ποὺ μέλλει νὰ ἔρθει, τὸν κατ' ἐξοχὴν ψευδόχριστο δηλαδὴ τὸν Ἀντίχριστο: «Ἐγὼ ἐλήλυθα ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Πατρός μου, καὶ οὐ λαμβάνετέ με· ἐὰν ἄλλος ἔλθῃ ἐν τῷ ὀνόματι τῷ ἰδίῳ, ἐκεῖνον λήψεσθε» (Ἰωάννης 5:43) Δηλαδή: «Ἐγὼ ἦρθα ἐξ’ ὀνόματος τοῦ Πατέρα μου κι ὅμως δὲν μὲ δέχεστε. Ὅταν ἄλλος ἔρθει ἐξ’ ὀνόματος τοῦ ἑαυτοῦ του (ἐννοεῖ τὸν Ἀντίχριστο), ἐκεῖνον θὰ τὸν δεχτεῖτε».
Τὴν ἀποσαφηνίζουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες
Ἡ θέση τῆς Γραφῆς εἶναι πεντακάθαρη σὰν τὸν ἥλιο. Ὁ Ἀντίχριστος θὰ εἶναι προσδιορισμένο καὶ ὑπαρκτὸ πρόσωπο τῆς ἱστορίας, ὁ φρικωδέστερος δικτάτορας ὅλων τῶν ἐποχῶν ποὺ θὰ ἀνακηρύξει τὸν ἑαυτό του Μεσσία. Ἀναιρῶντας λοιπὸν τὴν Ἀποκάλυψη, εἶναι σὰν νὰ διαψεύδουμε τὸν Χριστό, τοὺς Εὐαγγελιστές, τοὺς Ἀποστόλους, ἀλλὰ καὶ πλῆθος ἁγίων πατέρων ποὺ πραγματεύτηκαν τὰ νοήματα τοῦ ἱεροῦ βιβλίου.
Ὁ Ἅγιος Εἰρηναῖος Λουγδούνου, ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας Καισαρείας, ὁ Ἅγιος Ἱππόλυτος Ρώμης, ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, ὁ Ἅγιος Αὐγουστῖνος Ἰππῶνος, ὁ Ἅγιος Ἐπιφάνιος Κύπρου, εἶναι λίγοι μόνο ἀπὸ τοὺς πατέρες ποὺ ἐντρύφησαν (καὶ συγκατένευσαν ἀπόλυτα) στὴν προφητικὴ φύση τῆς Ἀποκάλυψης.
Ἂν περάσουμε δὲ καὶ σὲ σύγχρονους Ἁγίους, χάνεται τὸ μέτρημα τῶν ἐπιχειρημάτων. Νεκτάριος, Παΐσιος, Πορφύριος, Ἰάκωβος, Ἰωσὴφ Ἡσυχαστής, Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης, Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ, Ἀμφιλόχιος Μακρής, Γεώργιος Καρσλίδης, Νικηφόρος ὁ Λεπρός, Ἰουστῖνος Πόποβιτς, Ἰωάννης Μαξίμοβιτς, Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Λουκᾶς Συμφερουπόλεως, Γαβριὴλ ὁ διὰ Χριστὸν Σαλός, Κλεόπας Ἥλιε, Σάββας ὁ ἐν Καλύμνῳ, Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης καὶ πάρα-πάρα πολλοὶ ἄλλοι, παραδέχτηκαν τὴ μελλοντικὴ ἐκπλήρωση τῆς Ἀποκάλυψης καὶ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Ἀντίχριστου ὡς ἁπτὴ ὕπαρξη τῶν ἐσχάτων.
Ἀλλὰ καὶ ἀποφάσεις ἢ ἐγκύκλιοι τῆς (πλήρους) Ἱερᾶς Συνόδου (1993, 1997, 1998) ἔχουν ἐκφράσει τὴν ἄρνηση παραλαβῆς ταυτότητας, τὴν πιθανότατη (μελλοντικὴ) σύνδεσή της μὲ τὸν «δυσώνυμον καὶ ἀπαράδεκτον ἀριθμὸν 666», τὴ διακινδύνευση τῶν προσωπικῶν δεδομένων καὶ τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν καὶ τὸν συσχετισμὸ αὐτῶν τῶν ἀπειλῶν μὲ τὴν Ἀποκάλυψη. Ἄρα τί ἔγινε ξαφνικὰ σήμερα; Τὶς πετᾶμε αὐτὲς τὶς ἀποφάσεις, οἱ ὁποῖες μάλιστα ἔχουν πολὺ μεγαλύτερο ἱεροκανονικὸ βάρος ἀπὸ μεμονωμένες ἀπόψεις ἀρχιερέων;
Ὁ Ἅγιος Εἰρηναῖος Λουγδούνου, ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας Καισαρείας, ὁ Ἅγιος Ἱππόλυτος Ρώμης, ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, ὁ Ἅγιος Αὐγουστῖνος Ἰππῶνος, ὁ Ἅγιος Ἐπιφάνιος Κύπρου, εἶναι λίγοι μόνο ἀπὸ τοὺς πατέρες ποὺ ἐντρύφησαν (καὶ συγκατένευσαν ἀπόλυτα) στὴν προφητικὴ φύση τῆς Ἀποκάλυψης.
Ἂν περάσουμε δὲ καὶ σὲ σύγχρονους Ἁγίους, χάνεται τὸ μέτρημα τῶν ἐπιχειρημάτων. Νεκτάριος, Παΐσιος, Πορφύριος, Ἰάκωβος, Ἰωσὴφ Ἡσυχαστής, Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης, Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ, Ἀμφιλόχιος Μακρής, Γεώργιος Καρσλίδης, Νικηφόρος ὁ Λεπρός, Ἰουστῖνος Πόποβιτς, Ἰωάννης Μαξίμοβιτς, Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Λουκᾶς Συμφερουπόλεως, Γαβριὴλ ὁ διὰ Χριστὸν Σαλός, Κλεόπας Ἥλιε, Σάββας ὁ ἐν Καλύμνῳ, Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης καὶ πάρα-πάρα πολλοὶ ἄλλοι, παραδέχτηκαν τὴ μελλοντικὴ ἐκπλήρωση τῆς Ἀποκάλυψης καὶ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Ἀντίχριστου ὡς ἁπτὴ ὕπαρξη τῶν ἐσχάτων.
Ἀλλὰ καὶ ἀποφάσεις ἢ ἐγκύκλιοι τῆς (πλήρους) Ἱερᾶς Συνόδου (1993, 1997, 1998) ἔχουν ἐκφράσει τὴν ἄρνηση παραλαβῆς ταυτότητας, τὴν πιθανότατη (μελλοντικὴ) σύνδεσή της μὲ τὸν «δυσώνυμον καὶ ἀπαράδεκτον ἀριθμὸν 666», τὴ διακινδύνευση τῶν προσωπικῶν δεδομένων καὶ τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν καὶ τὸν συσχετισμὸ αὐτῶν τῶν ἀπειλῶν μὲ τὴν Ἀποκάλυψη. Ἄρα τί ἔγινε ξαφνικὰ σήμερα; Τὶς πετᾶμε αὐτὲς τὶς ἀποφάσεις, οἱ ὁποῖες μάλιστα ἔχουν πολὺ μεγαλύτερο ἱεροκανονικὸ βάρος ἀπὸ μεμονωμένες ἀπόψεις ἀρχιερέων;
Τὴν ἐπιβεβαιώνουν ψευδοθρησκεῖες καὶ ἡ ἴδια ἡ «ἐλίτ»
Ὁ Ἰουδαϊσμός, ὁ Ἰσλαμισμός, ὁ Βουδισμός, ὁ Ἰνδουισμός, οἱ ψευδομάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ, οἱ Εὐαγγελικοί, οἱ Προτεστάντες, οἱ Μορμόνοι, οἱ Ἀντβεντιστὲς καὶ οἱ ἑκατοντάδες παραφυάδες τῆς New Age θρησκείας, ὅλοι ἀναμένουν ἕναν ἐπίγειο «Μεσσία» τῶν ἐσχάτων ποὺ θὰ βασιλέψει στὴν οἰκουμένη. Ποιόν περιμένουν; Ποιός θὰ εἶναι αὐτὸς ποὺ θὰ ἔρθει γιὰ νὰ λάβει πολιτικὴ καὶ μεσσιανικὴ ἐξουσία; Μετὰ ἀπόλυτης βεβαιότητας, ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι γνωρίζουμε ὅτι ΔΕΝ θὰ εἶναι ὁ Χριστός. Ἄρα θὰ εἶναι ἕνας ἄνθρωπος στὸ πρόσωπο τοῦ ὁποίου θὰ πληρωθοῦν ὅλες οἱ πλάνες τῆς ἱστορίας, ὅλες οἱ ψευδοθρησκεῖες, ὅλες οἱ αἱρέσεις. Ὁ Ἀντίχριστος.
Μὲ τὸ νὰ μιλᾶμε γιὰ «δῆθεν Ἀντίχριστο», εἶναι σὰν νὰ ὠθοῦμε τὴν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὴν ἴδια μεσσιανικὴ ἀπάτη ποὺ βρίσκονται ὅλες οἱ ἄλλες κακοδοξίες, ἀθωώνοντας προκαταβολικὰ ἕναν παγκόσμιο «χαρισματικὸ» ἡγέτη ποὺ ἀναμένεται νὰ ἀνακηρυχθεῖ «ἐκλεκτὸς» ὅλων τῶν στρεβλῶν δοξασιῶν, καὶ ποὺ ΗΔΗ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙ’ ΑΥΤΟΝ ἀρχηγοὶ κρατῶν, πολιτικοὶ καὶ κορυφαῖα στελέχη πολυεθνικῶν. Ὄχι ἀόριστα, ὄχι ἀφηρημένα, ὄχι συμβολικά, ἀλλὰ ὡς κορυφὴ συγκεκριμένης πολιτικῆς ἀτζέντας.
Σὲ παλαιότερο ἄρθρο ἔχουμε ἀναφερθεῖ στὴν ἐνδεικτικὴ περίπτωση τοῦ Πίτερ Τὶλ (Peter Thiel), δισεκατομμυριούχου συνιδρυτῆ τῆς διαβόητης ἑταιρείας παρακολούθησης καὶ διαχείρισης δεδομένων «Palantir», ὁ ὁποῖος διοργάνωσε ὁλόκληρη σειρὰ διαλέξεων γιὰ τὸν Ἀντίχριστο (ἀναφέροντάς τον ἔτσι ἀκριβῶς) καὶ μάλιστα στὴ Ρώμη. Τόσο πολιτικοὶ τοῦ Ἰσραὴλ (καὶ ὁ ἴδιος ὁ Νετανιάχου), ὅσο καὶ κορυφαῖοι πολιτικοὶ τῶν ΗΠΑ ποὺ ἔχουν ἀσπαστεῖ τον χριστιανοσιωνισμό, μιλοῦν χωρὶς περιστροφὲς γιὰ «ἐρχομὸ τοῦ Μεσσία», ἑρμηνεύοντας τὴν παρουσία του στὴ γῆ μέσῳ τῆς πλάνης τῆς χιλιετοῦς βασιλείας.
Ἑπομένως, εἶναι δυνατὸν οἱ ἴδιοι οἱ ἰσχυροὶ τοῦ πλανήτη νὰ καταθέτουν ξεδιάντροπα πλέον τὴν «εὐλαβικὴ» καρτερία τους γιὰ τὸν Ἀντίχριστο καὶ νὰ συνδέουν τὸν ἐρχομό του μὲ συγκεκριμένες γεωπολιτικὲς κινήσεις, καὶ τὴν ἴδια ὥρα ὀρθόδοξοι ἱερεῖς νὰ λένε ὅτι δὲν θὰ ὑπάρξει Ἀντίχριστος; Δηλαδὴ οἱ ἴδιοι οἱ πρόδρομοι τοῦ Ἀντιχρίστου ἐπιβεβαιώνουν σὲ τέλειο βαθμὸ τὸν Ἰωάννη κι ἐμεῖς θὰ βαλθοῦμε νὰ τὸν διαψεύσουμε; Εἶναι δυνατόν; Γιὰ ποιό λόγο ἀκριβῶς; Γιὰ νὰ πέσει γιὰ ὕπνο τὸ ποίμνιο; Γιὰ νὰ βγάλουμε «γραφικοὺς» ὅλους τοὺς Ἁγίους; Γιὰ νὰ ὑποβιβάσουμε τὴ Γραφὴ σὲ «ποιητικὸ» δοκίμιο; Πραγματικὰ δὲν καταλαβαίνω τὸ σκεπτικὸ τέτοιων ἀπόψεων, ὅσους ἀγαθοὺς λογισμοὺς καὶ ἂν μετρήσω.
Δηλαδὴ τί ἄλλο πρέπει νὰ γίνει γιὰ νὰ ληφθοῦν στὰ σοβαρὰ οἱ λόγοι τῆς Γραφῆς γιὰ τὸν τελικὸ Ἀντίχριστο, νὰ περάσει ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα μας τὸ κόκκινο χαλὶ ποὺ τοῦ στρώνουν; Κανεὶς δὲν λέει μὲ σιγουριὰ ὅτι ὁ Ἀντίχριστος θὰ ἔρθει «αὔριο», «μεθαύριο», σὲ 5, σὲ 10, σὲ 30, σὲ 100 χρόνια, οὔτε σὲ ὁποιαδήποτε ὁρισμένη ἡμερομηνία. Κάτι τέτοιο θὰ ἦταν μέγα σφάλμα, στὸ ὁποῖο δυστυχῶς πολλοὶ ἔχουν ὑποπέσει. Οὔτε χρειάζεται ὁ παραμικρὸς φόβος γιὰ τὸ μέλλον, διότι τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι προκαθορισμένο καὶ ἡ νίκη ἀνήκει ἤδη στὸν Χριστό. Ἐκεῖνος εἶναι ἡ ἀπάντηση στὸν φόβο καὶ ὄχι τὸ ἀφήγημα ὅτι δὲν (θὰ) ὑπάρχει Ἀντίχριστος ἢ ὅτι ἡ Ἀποκάλυψη εἶναι ἕνα «ἀφηρημένο» δημιούργημα ποὺ δὲν ἀφορᾶ καθόλου τὰ σημερινὰ γεγονότα. Τὸ πνεῦμα τῆς Γραφῆς εἶναι νὰ γρηγοροῦμε πάντοτε γιὰ τὸν «κλέφτη» ποὺ μπορεῖ νὰ ἔρθει τὴ νύχτα, ὄχι νὰ ὑποστηρίζουμε ὅτι δὲν ὑπάρχει κλέφτης καὶ ὅτι ἡ κλοπὴ εἶναι μιὰ ἀνύπαρκτη πράξη ποὺ μετὰ βεβαιότητας δὲν θὰ ὑποστοῦμε ποτέ...
Μὲ τὸ νὰ μιλᾶμε γιὰ «δῆθεν Ἀντίχριστο», εἶναι σὰν νὰ ὠθοῦμε τὴν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὴν ἴδια μεσσιανικὴ ἀπάτη ποὺ βρίσκονται ὅλες οἱ ἄλλες κακοδοξίες, ἀθωώνοντας προκαταβολικὰ ἕναν παγκόσμιο «χαρισματικὸ» ἡγέτη ποὺ ἀναμένεται νὰ ἀνακηρυχθεῖ «ἐκλεκτὸς» ὅλων τῶν στρεβλῶν δοξασιῶν, καὶ ποὺ ΗΔΗ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙ’ ΑΥΤΟΝ ἀρχηγοὶ κρατῶν, πολιτικοὶ καὶ κορυφαῖα στελέχη πολυεθνικῶν. Ὄχι ἀόριστα, ὄχι ἀφηρημένα, ὄχι συμβολικά, ἀλλὰ ὡς κορυφὴ συγκεκριμένης πολιτικῆς ἀτζέντας.
Σὲ παλαιότερο ἄρθρο ἔχουμε ἀναφερθεῖ στὴν ἐνδεικτικὴ περίπτωση τοῦ Πίτερ Τὶλ (Peter Thiel), δισεκατομμυριούχου συνιδρυτῆ τῆς διαβόητης ἑταιρείας παρακολούθησης καὶ διαχείρισης δεδομένων «Palantir», ὁ ὁποῖος διοργάνωσε ὁλόκληρη σειρὰ διαλέξεων γιὰ τὸν Ἀντίχριστο (ἀναφέροντάς τον ἔτσι ἀκριβῶς) καὶ μάλιστα στὴ Ρώμη. Τόσο πολιτικοὶ τοῦ Ἰσραὴλ (καὶ ὁ ἴδιος ὁ Νετανιάχου), ὅσο καὶ κορυφαῖοι πολιτικοὶ τῶν ΗΠΑ ποὺ ἔχουν ἀσπαστεῖ τον χριστιανοσιωνισμό, μιλοῦν χωρὶς περιστροφὲς γιὰ «ἐρχομὸ τοῦ Μεσσία», ἑρμηνεύοντας τὴν παρουσία του στὴ γῆ μέσῳ τῆς πλάνης τῆς χιλιετοῦς βασιλείας.
Ἑπομένως, εἶναι δυνατὸν οἱ ἴδιοι οἱ ἰσχυροὶ τοῦ πλανήτη νὰ καταθέτουν ξεδιάντροπα πλέον τὴν «εὐλαβικὴ» καρτερία τους γιὰ τὸν Ἀντίχριστο καὶ νὰ συνδέουν τὸν ἐρχομό του μὲ συγκεκριμένες γεωπολιτικὲς κινήσεις, καὶ τὴν ἴδια ὥρα ὀρθόδοξοι ἱερεῖς νὰ λένε ὅτι δὲν θὰ ὑπάρξει Ἀντίχριστος; Δηλαδὴ οἱ ἴδιοι οἱ πρόδρομοι τοῦ Ἀντιχρίστου ἐπιβεβαιώνουν σὲ τέλειο βαθμὸ τὸν Ἰωάννη κι ἐμεῖς θὰ βαλθοῦμε νὰ τὸν διαψεύσουμε; Εἶναι δυνατόν; Γιὰ ποιό λόγο ἀκριβῶς; Γιὰ νὰ πέσει γιὰ ὕπνο τὸ ποίμνιο; Γιὰ νὰ βγάλουμε «γραφικοὺς» ὅλους τοὺς Ἁγίους; Γιὰ νὰ ὑποβιβάσουμε τὴ Γραφὴ σὲ «ποιητικὸ» δοκίμιο; Πραγματικὰ δὲν καταλαβαίνω τὸ σκεπτικὸ τέτοιων ἀπόψεων, ὅσους ἀγαθοὺς λογισμοὺς καὶ ἂν μετρήσω.
Δηλαδὴ τί ἄλλο πρέπει νὰ γίνει γιὰ νὰ ληφθοῦν στὰ σοβαρὰ οἱ λόγοι τῆς Γραφῆς γιὰ τὸν τελικὸ Ἀντίχριστο, νὰ περάσει ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα μας τὸ κόκκινο χαλὶ ποὺ τοῦ στρώνουν; Κανεὶς δὲν λέει μὲ σιγουριὰ ὅτι ὁ Ἀντίχριστος θὰ ἔρθει «αὔριο», «μεθαύριο», σὲ 5, σὲ 10, σὲ 30, σὲ 100 χρόνια, οὔτε σὲ ὁποιαδήποτε ὁρισμένη ἡμερομηνία. Κάτι τέτοιο θὰ ἦταν μέγα σφάλμα, στὸ ὁποῖο δυστυχῶς πολλοὶ ἔχουν ὑποπέσει. Οὔτε χρειάζεται ὁ παραμικρὸς φόβος γιὰ τὸ μέλλον, διότι τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι προκαθορισμένο καὶ ἡ νίκη ἀνήκει ἤδη στὸν Χριστό. Ἐκεῖνος εἶναι ἡ ἀπάντηση στὸν φόβο καὶ ὄχι τὸ ἀφήγημα ὅτι δὲν (θὰ) ὑπάρχει Ἀντίχριστος ἢ ὅτι ἡ Ἀποκάλυψη εἶναι ἕνα «ἀφηρημένο» δημιούργημα ποὺ δὲν ἀφορᾶ καθόλου τὰ σημερινὰ γεγονότα. Τὸ πνεῦμα τῆς Γραφῆς εἶναι νὰ γρηγοροῦμε πάντοτε γιὰ τὸν «κλέφτη» ποὺ μπορεῖ νὰ ἔρθει τὴ νύχτα, ὄχι νὰ ὑποστηρίζουμε ὅτι δὲν ὑπάρχει κλέφτης καὶ ὅτι ἡ κλοπὴ εἶναι μιὰ ἀνύπαρκτη πράξη ποὺ μετὰ βεβαιότητας δὲν θὰ ὑποστοῦμε ποτέ...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου