2 Ιαν 2010

Μίκης: Ελλάδα, Πατρίδα, Ελευθερία


ΟΜΙΛΙΑ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΣΤΗΝ ΛΕΣΧΗ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΩΝ (31.12.09)
Ολόκληρη η ζωή και το έργο μου μπορούν να ερμηνευτούν και να κατανοηθούν μόνο κάτω από το πρίσμα των τριών λέξεων που με γαλούχησαν: Ελλάδα, Πατρίδα, Ελευθερία.
Τα δόγματα, οι δοξασίες και οι θεωρίες όπως ο Χριστιανισμός, η Ορθοδοξία, ο Κομμουνισμός και.....


o Διεθνισμός, που κατά διαστήματα επέλεξα, συνδέονται άμεσα με αυτά τα τρία ιδεώδη. Όπως η διδασκαλία της αγάπης που την θεωρώ συνεκτικό κρίκο μιας ιδανικής κοινωνίας, η Ορθοδοξία που συνδέεται με την διαφύλαξη της Ελληνικότητας και του Ελληνισμού, ο Κομμουνισμός ως το αποκορύφωμα της κοινωνικής αλληλεγγύης, της παλλαϊκής ευθύνης και εξουσίας και της απόλυτης ελευθερίας (όραμα που έμεινε άπιαστο φυσικά, δεν εφαρμόστηκε πραγματικά ποτέ και πουθενά, ώστε να παραμένει ακόμα σήμερα μια ουτοπία) και τέλος ο Διεθνισμός που σφυρηλατήθηκε μέσα μας τον καιρό του αγώνα όλων των λαών κατά του φασισμού-ναζισμού για μια παγκόσμια κοινωνία χωρίς σύνορα και πολέμους.
Ταυτόχρονα η αγωγή μου με οδήγησε στο να συνδέσω μ’ αυτές τις τρεις έννοιες τον ελληνικό στρατό. Κι αυτό γιατί η πρώτη μεγάλη μυθολογία μέσα μου ήσαν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι με πρωτοπόρο τον ελληνικό στρατό, στον οποίο κατατάχθηκε ως εθελοντής σε ηλικία μόλις 16 ετών ο πατέρας μου, Γεώργιος Θεοδωράκης, που τραυματίστηκε βαρειά στο Μπιζάνι, στην κρίσιμη εκείνη μάχη που άνοιξε τον δρόμο στην απελευθέρωση των Ιωαννίνων.
Ήταν τότε που ενωμένοι οι Έλληνες από την κορυφή ως τη βάση δημιούργησαν την σημερινή Ελλάδα κι ακόμα πιο πολύ.
Ανάμεσα σ’ αυτό το «πιο πολύ» υπήρξε και το καλλίτερο τμήμα της, ο απαστράπτων ελληνισμός της Μικράς Ασίας. Όμως τότε ο διχασμός στην κορυφή οδήγησε τον ελληνικό στρατό σε τραγική και επαίσχυντη ήττα συμπαρασύροντας στον όλεθρο μαζί του αθώα θύματα, ολόκληρο τον ελληνικό πληθυσμό κι ανάμεσά τους την οικογένεια της μητέρας μου. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μεγαλώσω βιώνοντας σχεδόν ταυτόχρονα τον θρίαμβο και την καταστροφή. Επομένως ήταν φυσικό να σημαδευτώ μέσα μου για πάντα με το δίδαγμα ότι η Εθνική μας Ενότητα αποτελεί το Α και το Ω, εάν θέλουμε να προχωρήσουμε και να ακτινοβολήσουμε ως Έθνος και ως Λαός. Διαφορετικά θα υποχρεωθούμε να ζούμε καταδικασμένοι στον ρόλο του ουραγού, του εξαρτημένου και παρακμιακού.
Από τότε βιώνω την πρόσφατη ιστορία της χώρας μας από την 28η Οκτωβρίου του 1940 έως σήμερα συνεχώς και αδιαλείπτως προσπαθώντας να είμαι στην αιχμή των γεγονότων με όποιες συνέπειες.
Έτσι η τιμητική πρόσκληση από την κορυφή της στρατιωτικής μας ηγεσίας για την οποία σας ευχαριστώ θερμότατα, έχει εξαιρετική σημασία για μένα, τόσο ουσιαστική όσο και συμβολική. Ο ρόλος σας ως φρουρών της ακεραιότητας της πατρίδας υπήρξε ένα κύριο στοιχείο της βασικής φιλοσοφίας της ζωής μου, που συνοψίζεται όπως είπα μέσα στις τρεις λέξεις: Ελλάδα, Πατρίδα, Ελευθερία.
Γι’ αυτό, ας μου επιτραπεί να αναφέρω εδώ, ότι η τραγική παρένθεση της στρατιωτικής δικτατορίας αποτέλεσε για μένα μια μεγάλη εθνική τραγωδία και γι’ αυτό αντιτάχθηκα με όλες μου τις δυνάμεις, γιατί πλήγωνε βαθειά μέσα μου την εικόνα με την οποία με γαλούχησαν οι γονείς και οι πρόγονοί μου, που ήθελαν τον ελληνικό στρατό να ταυτίζεται με τον φρουρό του Έθνους, της Πατρίδας και της Δημοκρατίας, μιας Πατρίδας και ενός Έθνους που ταυτίζεται με την έννοια της Ελευθερίας. Γιατί Ελλάδα και Ελευθερία για μένα υπήρξαν ανέκαθεν έννοιες ταυτόσημες.
Και είμαι περήφανος που με τις λίγες δυνάμεις μου επιτελώντας το χρέος μου ως ελεύθερος πολίτης συνέβαλα στην αποκατάσταση της Δημοκρατίας, συνεπώς στην αποκατάσταση του ελληνικού στρατού στο υψηλό βάθρο που βρίσκεται σήμερα εμπλουτισμένος από τα διδάγματα του παρελθόντος, έτσι ώστε το δημοκρατικό φρόνημα, η προσήλωση στους θεσμούς και στο Σύνταγμα και η πίστη στα συμφέροντα του λαού μας να διαποτίσουν σε μεγάλο βαθμό βαθμοφόρους και οπλίτες σε όλο το πλάτος και το βάθος του Σώματος.
Ειδικά σήμερα που ο Πατριωτισμός τείνει να καταστεί κυρίαρχο στοιχείο στην ζωή της χώρας μας καθώς αντιμετωπίζουμε μεγάλους κινδύνους, φανερούς και ύπουλους που απειλούν την πεμπτουσία της Ελληνικότητας και φτάνουν ακόμα και στο σημείο να έχουν στο στόχαστρό τους την ίδια την εδαφική μας ακεραιότητα.
Έτσι στην σημερινή συγκυρία Λαός και Στρατός επιβάλλεται να είναι όσο ποτέ άλλοτε ενωμένοι, ενημερωμένοι και άγρυπνοι. Και φυσικά αυτό αποτελεί προ παντός ευθύνη της πολιτικής μας ηγεσίας, που συμβολίζει και εκφράζει την ελεύθερη θέληση του ελληνικού λαού επωμιζόμενη μεγάλα ιστορικά βάρη, πολύ πιο σημαντικά από την κρίσιμη οικονομική μας κατάσταση, μιας και αφορούν στην υπεράσπιση της ίδιας της ουσίας και της συνείδησης της ελληνικότητας και του ελληνισμού που βάλλεται πανταχόθεν εσωτερικά και εξωτερικά από δυνάμεις εχθρικές και δόλιες, τυφλωμένες από την ακτινοβολία της Ελλάδας ως ιστορικής οντότητας, παρουσίας και διαχρονικής έκφρασης με αθάνατα ιστορικά επιτεύγματα Πατριωτισμού, Πολιτισμού, Δημοκρατίας και Ελευθερίας.

Σας ευχαριστώ
ΠΗΓΗ:ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΑ

Ἡ λεγόμενη κοσσοβάρικη ἀστυνομία ἀφαιρεῖ στοὺς Σέρβους διπλώματα ὁδηγήσεως


«Κατὰ τὶς προηγούμενες ἑπτὰ μέρες ἡ κοσσοβάρικη ἀστυνομία ἀφαίρεσε διπλώματα καὶ ἄδεις ὁδηγήσεως ἀπὸ μερικὲς ἑκατοντάδες Σέρβους στοὺς ὁποίους τὰ ἔγγραφα ἐξέδωσε ἡ σερβικὴ ἐξουσία στὸ Κόσσοβο τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν της Σερβίας», εἶπε σήμερα ὁ διοικητικῆς του.....
νομοῦ Κοσόβσκο Πομοράβλιε κ. Ντράγκαν Νίκολιτς.Ὁ Νίκολιτς εἶπε στὸ πρακτορεῖο Μπέτα ὅτι «γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ στοὺς Σέρβους δημιουργήθηκε ψύχωση» καθὼς καὶ ὅτι οἱ ἄνθρωποι τῶν ὁποίων τὰ ὀχήματα ἔχουν σερβικὲς πινακίδες φοβοῦνται νὰ τὰ ὁδηγήσουν.



«Ἐμεῖς δὲν ἔχουμε μεταφορὰ μὲ λεωφορεῖα, ὁ καθένας τὰ βγάζει πέρα ὅπως ξέρει, καὶ ἡ ἀφαίρεση σερβικῶν ἐγγραφῶν γιὰ μᾶς ἀποτελεῖ προσπάθεια τῶν Ἀλβανῶν νὰ μᾶς διακόψουν κάθε ἐπικοινωνία» εἶπε ὁ Νίκολιτς.



Μετὰ τὴν κατοχὴ τοῦ Κοσσόβου ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῶν ἐγκληματικῶν ΝΑΤΟ δυνάμεων τὸ 1999 ἡ λεγόμενη κοσσοβάρικη ἀστυνομία σὲ περισσότερα κύματα ἀφαιροῦσε τὰ διπλώματα καὶ τὶς ἄδειες ὁδηγήσεως οἱ ὁποῖες ἐκδόθηκαν ἀπὸ τὶς σερβικὲς ἀρχές. Οἱ Σέρβοι στὸ Κόσσοβο ἀποκλειστικὰ χρησιμοποιοῦν σερβικὰ ἔγγραφα καὶ τὸν τελευταῖο καιρὸ ἡ Κοσσοβάρικη ἀστυνομία πάλι συχνὰ ἀφαιρεῖ στοὺς Σέρβους τὰ ἔγγραφά τους.

ΠΗΓΗ Σερβικὸ πρακτορεῖο εἰδήσεων Μπέτα, ἐπεξεργασία: Ἱερὰ Μητρόπολη Ράσκας καὶ Πριζρένης
:

Δήλωση Παπαθεμελὴ γιὰ τὸ λάθος του ... «ἀλάθητου» Πάπα

Γιὰ ἄλλη μία φορὰ ὁ Πάπας ἀπηύθυνε τὶς χριστουγεννιάτικες εὐχές του στὴν ψευδώνυμη σκοπιανὴ γλῶσσα

Μὲ ἀφορμὴ τὸ ἐτήσιο ἐπαναλαμβανόμενο λάθος τοῦ Πάπα νὰ ἀπευθύνει τὶς χριστουγεννιάτικες εὐχὲς στὴν ψευδώνυμη γλῶσσα τῶν Σκοπίων τὴν ὁποία ἀνέφερε ὡς «μακεδονική», ὁ ἱδρυτὴς καὶ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατικῆς Ἀναγέννησης κ. Στέλιος Παπαθεμελής, σὲ δήλωσή του ἀναφέρει μεταξὺ ἄλλων ὅτι ὁ ....
Πάπας «δὲν δικαιολογεῖται νὰ ἀντιπαρέρχεται τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια ποὺ ἐπιβεβαιώνουν ἀδιάψευστες πηγὲς αἰώνων σύμφωνα μὲ τὶς ὁποῖες οἱ Μακεδόνες εἶναι «Ἕλληνες γένος τωρχαῖον» (Ἡρόδοτος ΙΧ, 45,2)» καὶ τονίζει: «Δὲν ὑπῆρξε στὴν ἱστορία μακεδονικὴ γλῶσσα, ὅπως δὲν ὑπῆρξε σπαρτιατική, μυκηναϊκή, βοιωτικὴ κ.λ.π. Ἡ γλῶσσα εἶναι μία ΕΛΛΗΝΙΚΗ» ἐνῷ παράλληλα καλεῖ τὴν Κυβέρνηση, τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἀλλὰ καὶ τοὺς Ἕλληνες Καθολικοὺς «νὰ διαμαρτυρηθοῦν στὸ Βατικανὸ καὶ νὰ ἀξιώσουν νὰ σταματήσει ἐπὶ τέλους τὸ ἀτόπημα, τὸ ὁποῖο θίγει καὶ τὸν ἴδιο τὸν Ποντίφηκα».



Ἀκολουθεῖ ἡ δήλωση τοῦ Στέλιου Παπαθεμελῆ:

«Ὁ προκαθήμενος τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας πρόσωπο εὐρείας γνώσεως ὑψηλῆς κλασικῆς παιδείας δὲν δικαιολογεῖται νὰ ἀντιπαρέρχεται τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια ποὺ ἐπιβεβαιώνουν ἀδιάψευστες πηγὲς αἰώνων σύμφωνα μὲ τὶς ὁποῖες οἱ Μακεδόνες εἶναι «Ἕλληνες γένος τωρχαῖον» (Ἡρόδοτος ΙΧ, 45,2).



Ὁ Πάπας Βενέδικτος XVI ἐπέμεινε γιὰ ἄλλη μία φορὰ νὰ ἀπευθύνει τὶς χριστουγεννιάτικες εὐχές του στὴν ψευδώνυμη γλῶσσα τῶν Σκοπίων, ἐπαναλαμβάνοντας τὸ ἀρχικό του λάθος.



Δὲν ὑπῆρξε στὴν ἱστορία μακεδονικὴ γλῶσσα, ὅπως δὲν ὑπῆρξε σπαρτιατική, μυκηναϊκή, βοιωτικὴ κ.λ.π. Ἡ γλῶσσα εἶναι μία ΕΛΛΗΝΙΚΗ. Οἱ διάλεκτοι πολλές. Ἀλλὰ καὶ στὴν φανταστικὴ ἐκδοχὴ νὰ ὑπῆρχε μακεδονικὴ γλῶσσα, αὐτὴ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι τὸ σημερινὸ μιξοσλαβικὸ ἰδίωμα τῶν Σκοπίων. Ἡ μακεδονικὴ γλῶσσα εἶναι ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα. Ἡ ψευδώνυμη τῶν Σκοπίων εἶναι νόθον προπαγανδιστιικὸν κατασκεύασμα, ἀπόκλιση τοῦ βουλγαρικοῦ ἰδιώματος καὶ ὁμιλεῖται ἀπὸ τοὺς Σλάβους κατοίκους τοῦ γειτονικοῦ μας κράτους ποὺ οἱ πρόγονοί τους ἐγκατεστάθησαν στὴν περιοχὴ τὸν 6ον - 7ον μ.Χ.αἰῶνα, χίλια χρόνια ἀφότου ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος εἶχε καταστήσει τὸν ἑλληνικὸ πολιτισμὸ καὶ τὴ γλῶσσα τοῦ παγκόσμια γλῶσσα.



Κυβέρνηση καὶ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἀλλὰ καὶ οἱ Ἕλληνες Καθολικοὶ ὀφείλουν νὰ διαμαρτυρηθοῦν στὸ Βατικανὸ καὶ νὰ ἀξιώσουν νὰ σταματήσει ἐπὶ τέλους τὸ ἀτόπημα, τὸ ὁποῖο θίγει καὶ τὸν ἴδιο τὸν Ποντίφηκα».

To Βελγικὸ Συμβούλιο Θρησκευτικῶν Ἡγετῶν καὶ τὸ βάζο μὲ τὰ λουλούδια

Βρυξέλλες - Στὶς 17 Δεκεμβρίου 2009, περίπου 120 ἄτομα παρακολούθησαν τὴν ἐπίσημη ἔναρξη τοῦ Βελγικοῦ Συμβουλίου Θρησκευτικῶν Ἡγετῶν (BCRL).

Παροῦσα στὴν ἔναρξη τῶν ἐργασιῶν καὶ ἡ Πριγκίπισσα Mathilde, μελλοντικὴ βασίλισσα τοῦ Βελγίου. Τὸ διαθρησκειακὸ συμβούλιο (BCRL) ἀποτελεῖται ἀπὸ....
τοὺς ἡγέτες τῶν μεγάλων θρησκευτικῶν κοινοτήτων στὸ Βέλγιο καὶ συγκεκριμένα, Χριστιανούς, Μουσουλμάνους, Ἑβραίους, Βουδιστές, Ἰνδουιστές, καὶ Ζαϊνιστές.

Στὸ τέλος τῶν ἐργασιῶν ὅλοι τοποθέτησαν ἕνα λουλοῦδι σὲ βάζο ποὺ ὑπῆρχε στὸ κέντρο τῆς αἴθουσας.

Μέλη τοῦ Συμβουλίου εἶναι οἱ :
Godfried Danneels, Catholic Church.
Métropolite Panteleimon of Belgium, Orthodox Church
Robert Innes, Anglican Church
Guy Liagre, Protestant and Evangelical Community
Francis Renneboog, Protestant and Evangelical Community
Abdulaziz M.. AlYahya, Muslim Community
Semsettin Ugurlu, Muslim Community
Ahmed Hany Mahfoud, Muslim Community
Albert Guigui, Jewish Community
Lama Karta, Buddhist Community
Phra Suddhinanavides, Buddhist Community
Frank De Waele, Buddhist Community
Hrdaya Caitanya Dasa (Herman Janssens), Hindu Community
Ramesh Mehta, Jain Community

Στέργιος Σάκκος, Καλή χρονιά. Επενδύστε σωστά


Καλή χρονιά! Καλή κι εὐλογημένη νά ᾿ναι ἡ κάθε νέα μέρα τοῦ 2010. Καί νά μᾶς χαρίζει ὁ Κύριος τό φωτισμό καί τή σοφία του, ὥστε ἀπ᾿ ὅλα καί μέ ὅλα, πού τήν κάθε ὥρα τοῦ νέου ἔτους θά ἀντιμετωπίσουμε, νά προαγόμαστε καί νά.....
ἁγιαζόμαστε. Νά ᾿χουμε, δηλαδή, στή νέα χρονιά πολλά κέρδη πνευματικά.
῾Ο χρόνος εἶναι χρῆμα, λέει ἡ ἀγγλική παροιμία. ᾿Αλλά ἡ χριστιανική πίστη ἀποκαλύπτει κάτι πολύ μεγαλύτερο· πώς μέ τήν ἀξιοποίηση ἤ μή τοῦ περιορισμένου χρόνου τῆς ἐπίγειας ζωῆς μας κερδίζουμε ἤ χάνουμε τήν αἰωνιότητα, δηλαδή τήν ἀτέλειωτη χαρά καί καταξίωσή μας. «᾿Επιλαβοῦ τῆς αἰωνίου ζωῆς!», ἄδραξε τήν αἰώνια ζωή, συστήνει ὁ ἀπόστολος (Α´ Τι 6,12). Καί μᾶς θυμίζει ἔτσι τό μεγάλο κι ἀκριβό μυστικό τῆς χριστιανικῆς ζωῆς, πώς μέσα στήν ᾿Εκκλησία, στό καθεστώς τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, ὁ χριστιανός ἔχει τή δυνατότητα νά κάνει τήν πιό ἀπίθανη καί σκανδαλιστικά κερδοφόρα ἐπένδυση· νά ἐπενδύει τόν πεζό γήινο χρόνο του στό αἰώνιο.
Σωστά γράφτηκε ὅτι «ὁ χρόνος ἀκολουθεῖ διαφορετικό βηματισμό, καθόσον ἀφορᾶ σ᾿ ἀλλιότικους ἀνθρώπους». ῾Ο χριστιανός ἀποτελεῖ ἕνα ἀλλιότικο εἶδος ἀνθρώπου μές στόν κόσμο. Μέ τό βάπτισμά του ἔχει ἀποταχθεῖ τήν πομπή τοῦ πονηροῦ -ἔφτυσε τό σατανᾶ μέ τό στόμα τοῦ ἀναδόχου του- κι ἔχει ἐνταχθεῖ στήν καλή στρατεία τῆς ᾿Εκκλησίας, τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, ὅπου μέ τήν πίστη κάνει τό μεγάλο ἅλμα δίνοντας στή γήινη ζωή του τήν πνευματική διάσταση. Πῶς; Μέ τή συνεχῆ ἀνανέωση τῆς ἀποταγῆς του ἀπό τόν πονηρό, μέ τήν ἀδιάκοπη ὑποταγή του στόν Χριστό καί τήν ἀναβάθμιση τῆς ζωῆς του ἐν Χριστῷ.
᾿Εδῶ βρίσκεται τό μυστικό τοῦ μυστικοῦ πού προανέφερα. Τό διατυπώνει ὁ ἀπόστολος Παῦλος μέ μιά πρόταση παράδοξη, μιλώντας γιά «τόν νέον (ἄνθρωπον), τόν ἀνακαινούμενον εἰς ἐπίγνωσιν κατ᾿ εἰκόνα τοῦ κτίσαντος αὐτόν» (Κλ 3,10). ῾Η ἀποταγή τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τό κακό καί ἡ συμπόρευσή του μέ τόν Χριστό δέν γίνεται ἅπαξ διά παντός. Δηλαδή, ὁ χριστιανός -πού μέ τό βάπτισμά του ἔγινε νέος, καινούργιος ἄνθρωπος- ὀφείλει νά ξανακαινουργιώνεται καθημερινά. Νά κατοχυρώνει καί ἐπαναβεβαιώνει τόν ἀνακαινισμό τῆς χάριτος, συσφίγγοντας τή συνεργασία του μαζί της. «Οὐ... τετελείωμαι, διώκω δέ εἰ καί καταλάβω ἐφ᾿ ᾧ καί κατελήφθην ὑπό τοῦ Χριστοῦ» (Φι 3,12), ἐξομολογεῖται ὁ μεγάλος Παῦλος πού κατέκτησε τίς ἀκρώρειες τῆς ἀνθρώπινης τελειότητας κι ἔφθασε μέχρι τρίτου οὐρανοῦ. Μᾶς διαβεβαιώνει δέ ὅτι ἡ τελειότητα βρίσκεται στόν ἀγώνα γιά τήν τελείωση καί ἡ ἁγιότητα προσψαύεται στήν προσπάθεια γιά τόν ἁγιασμό.
Αὐτή ἡ προσπάθεια, πού δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά ἡ συνειδητή χριστιανική ζωή, μέ νόμο κι ὁδηγό τό εὐαγγέλιο, μέ μόνιμο χορηγό καί τροφοδότη τά ἄχραντα μυστήρια, πού ταμιεύονται στήν ἁγία μας ᾿Εκκλησία, συνιστᾶ τή συμφερότερη ἐπένδυση. ᾿Αλλά καί νοηματίζει μέ μιά ἐντελῶς ἰδιαίτερη σημασία τό κάθε λεπτό τῆς ζωῆς μας, ἀφοῦ τοῦ δίνει ἕνα μοναδικό καί καίριο ρόλο στή σωτηρία μας.
(Στέργιος Σάκκος, ομότιμος καθηγητής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης)
ΠΗΓΗ:ΑΚΤΙΝΕΣ

Θάλεια Δραγώνα: «Στὸ πρόσωπό μου πλήττεται ἡ δημοκρατία»


Σὲ σημερινή της συνέντευξη στὰ ΝΕΑ ἡ Θάλεια Δραγώνα ὑπεραμύνεται τῆς πολυπολιτισμικῆς παιδείας καὶ δηλώνει πὼς δὲν πρόκειται νὰ παραιτηθεῖ. Μεταξὺ ἄλλων δηλώνει:«Στὸ πρόσωπό μου πλήττεται ἡ δημοκρατία». Τώρα ἐμεῖς νὰ κλάψουμε ἢ νὰ γελάσουμε; Μᾶλλον θὰ κλάψουμε γιὰ τὸ πλῆγμα ποὺ ὑπέστη ἡ δημοκρατία στὸ πρόσωπο τῆς Δραγώνα! Ἔλεος πιά!

Μοναστῆρι Μπάνισκα, σύμβολο τῶν σέρβο-ἑλληνικῶν σχέσεων

Αλλοτινή καὶ μελλοντικὴ μορφὴ τῆς μονῆς
Ἱερὰ αὐτοκρατορικὴ λαύρα Μονὴ Μπάνισκα
Τὴν Ἱερὰ Μονὴ Μπάνισκα ἀφοσιωμένη στὸν Ἅγιο Ἀρχιδιάκονο Στέφανο ἀνήγειρε τὸ 1316 ὁ ἅγιος Σέρβος βασιλιὰς Στέφανος Οὖρος Β΄ Μιλουτίν.

Ἐπειδὴ κτήτορας τοῦ μοναστηρίου ἦταν ὁ ἅγιος βασιλιὰς Μιλούτιν μὲ τὴ σύζυγό του, τὴ βυζαντινὴ πριγκίπισσα Σιμωνίδα, θεωρεῖται σύμβολο τῶν σερβικὸ-ἑλληνικῶν σχέσεων.

Τὸ μοναστῆρι μετὰ τὴν ὁλοκλήρωση τοῦ κτισίματος ἔγινε σταυροπηγιακὴ λαύρα, καὶ κατεῖχε τὴν......
τέταρτη θέση στὴ σειρὰ ἱεραρχίας τῆς Σερβικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Ὁ βασιλιὰς Μιλούτιν τὸ ἐφοδίασε πλουσιοπάροχα καὶ ἡ Ι. Μ. Μπάνισκα εἶχε τὴ μεγαλύτερη φεουδαρχικὴ ἐκκλησιαστικὴ περιουσία τῆς μεσαιωνικῆς Σερβίας.

Ἡ ἐκκλησία ἦταν μεγαλοπρεπὴς καὶ ἀπὸ τὴν ἐξωτερικὴ καὶ ἀπὸ τὴν ἐσωτερικὴ ἄποψη. Ἀπ’ ἔξω ἦταν χτισμένη ἀπὸ τρίχρωμο γυαλιστερὸ μάρμαρο. Τέτοια διαρρύθμιση καὶ ἁρμονία τῶν χρωμάτων ἦταν μοναδικὴ στὸ εἶδος της. Τὸ ἐσωτερικό της μοναστηριακῆς ἐκκλησίας ἀποτελοῦσε ἕνα θαῦμα ὀμορφιᾶς, μὲ τὶς ἐπιχρυσωμένες τοιχογραφίες καὶ πλῆθος χρυσῶν στολιδιῶν καὶ σκευῶν της.



Το πρόγραμμά σας περιήγησης μπορεί να μην υποστηρίζει την προβολή αυτής της εικόνας.

Παναγίας τῆς Μπάνισκα

Στὴν εἴσοδο τῆς ἐκκλησίας ἦταν τοποθετημένη μία μεγαλοπρεπής μαρμάρινη πύλη, γιὰ τὴν ὀμορφιὰ τῆς ὁποίας μαρτυρεῖ τὸ γλυπτό της Παναγίας τῆς Μπάνισκα μὲ τὸ Χριστὸ στὴν ἀγκαλιά, τὸ ὁποῖο τώρα βρίσκεται στὴ Μονὴ Σοκόλιτσα καὶ θὰ ἐπιστραφεῖ στὴ Μονὴ Μπάνισκα κατόπιν τῆς ἀναστύλωσής της.

Το πρόγραμμά σας περιήγησης μπορεί να μην υποστηρίζει την προβολή αυτής της εικόνας.

Η Ἱερὰ Μονὴ Μπάνισκα μεταξὺ τῶν δύο Παγκόσμιων Πολέμων, φαίνονται τὰ ἐρείπια τοῦ μιναρὲ

Μὲ τὴν εἰσβολὴ τῶν Τούρκων τὸ 1389 τὸ μοναστῆρι ὑπέστη σοβαρὲς ζημιές. Τὰ δεινά της μοναστηρίου συνεχίζονται καὶ κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ ΙΕ΄ αἰῶνα. Τὶς πρῶτες δεκαετίες τοῦ ΙΣΤ΄ αἰῶνα οἱ Τοῦρκοι γκρεμίζουν ξανὰ τὴ μονὴ ἡ ὁποία ἀπὸ τότε μένει χωρὶς μοναχούς. Στὶς ἀρχὲς τοῦ ΙΖ΄ αἰῶνα οἱ Τοῦρκοι μετατρέπουν τὴ μονὴ σὲ στρατιωτικὸ ὀχυρό, καὶ τὴν ἴδια τὴν ἐκκλησία μετατρέπουν πρῶτον σὲ δεσμωτήριο ὅπου ἐγκλείουν καὶ βασανίζουν τὸ σερβικὸ λαό, ἐνῷ ἀργότερα προσθέτουν μιναρὲ στὴν ἐκκλησία καὶ τὴ μετατρέπουν σὲ τζαμί. Τὶς χειρότερες καταστροφὲς ἡ Ι. Μ. Μπάνισκα ὑπέστη τὸ 1689 κατὰ τοὺς Αὐστρο–τουρκικοὺς πολέμους, ὅταν κὰτ΄ ἐναλλαγὴν χρησίμευε ὡς ὀχυρὸ καὶ στὸν τουρκικὸ καὶ στὸν αὐστριακὸ στρατό. Κατὰ τὴν Πρώτη Ἐξέγερση τῶν Σέρβων τὸ 1804 πάλι καιγόταν.

Το πρόγραμμά σας περιήγησης μπορεί να μην υποστηρίζει την προβολή αυτής της εικόνας.

Ο ἡγούμενος τῆς Ι. Μ. Μπάνισκα πρωτοσύγκελος Συμεὼν

Τὸ 1912 ὁ σερβικὸς στρατὸς ἀπελευθερώνει τὸ Κόσσοβο καὶ τὰ Μετόχια, οἱ Τοῦρκοι ἐγκαταλείπουν τὴν Ι. Μ. Μπάνισκα, καὶ ἡ ἐκκλησία παύει νὰ εἶναι τζαμί. Μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση ἀπὸ τοὺς Τούρκους τὸ μοναστῆρι παραμένει χωρὶς ἀδελφότητα μέχρι τὸ 2004. Τὰ πρῶτα ἔργα ἀναστύλωσης ἐκτελέστηκαν τὸ 1938, ἀλλὰ δὲν ἦταν ὅμως ἀποδοτικά. Τὸ πέτρινο μέρος τὸ ὁποῖο ἔλειπε χτίστηκε μὲ κόκκινο τοῦβλο ὥστε νὰ τονιστεῖ ἡ διαφορὰ μεταξύ της ἀρχικῆς οἰκοδόμησης καὶ τῆς ἀνοικοδομημένης. Δυστυχῶς, χτίστηκε ὄχι ὅπως ἡ ἐκκλησία ἦταν τὴν ἐποχὴ βασιλιὰ Μιλούτιν ἀλλὰ πρόχειρα. Ἀκόμη περισσότερη ζημιὰ ὑπέστη τὸν καιρὸ τοῦ κομουνισμοῦ, κατὰ τὴν δεκαετία τοῦ ἑβδομήντα καὶ ὀγδόντα, μὲ τὴ μὴ ἐπαγγελματικὴ προσέγγιση στὶς ἀρχαιολογικὲς ἐργασίες καὶ ἐργασίες συντήρησης.

Ἐπειδὴ βρισκόταν στὸ ἐπίκεντρο πολλῶν στρατιωτικῶν ἐκστρατειῶν, ἐκτεθειμένη σὲ ἐναλλαγὴ περιόδων καταστροφῆς καὶ ἀναστύλωσης, σὲ μετατροπή της σὲ τζαμὶ καὶ τὴν ἀδιαφορία τοῦ καθεστῶτος, ἡ μονὴ Μπάνισκα μὲ τὴν σημερινή της ὄψη δύσκολα θυμίζει κάτι ἀπὸ τὴν ἀλλοτινή της λάμψη.

Τὸν Αὔγουστο τοῦ 2004, ἔπειτα ἀπὸ 520 χρόνια, τὸ μοναστῆρι ξαναζωντάνεψε καὶ οἱ μοναχοὶ ἐγκαθίστανται ξανὰ στὴν Ἱερὰ Μονὴ Μπάνισκα. Σὲ ἐξέλιξη βρίσκεται μία ὁλοκληρωτικὴ ἀναστήλωση αὐτοῦ του μεγάλου σερβικοῦ ἱεροῦ καθοδηγούμενη ἀπὸ τὸν Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Ράσκας καὶ Πριζρένης, Κοσσόβου καὶ Μετοχίων κ.κ. Ἀρτέμιος μαζὶ μὲ τὸν ἡγούμενο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μπάνισκα τὸν πρωτοσύγκελο Συμεών.

Ὁ μητροπολίτης Ἀρτέμιος, διδάκτορας Θεολογίας, ἔκανε μεταπτυχιακὲς καὶ διδακτορικὲς σπουδὲς στὴν Ἀθῆνα καὶ ὑποστήριξε ἐπιτυχῶς τὴ διδακτορική του διατριβὴ γραμμένη στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα μὲ θέμα: «Τὸ μυστήριο τῆς σωτηρίας κατὰ τὸν Ἅγιο Μάξιμο τὸν Ὁμολογητή». Τὰ ἑλληνικά του εἶναι ἄπταιστα.


Το πρόγραμμά σας περιήγησης μπορεί να μην υποστηρίζει την προβολή αυτής της εικόνας.

Ὁ ἡγούμενος τῆς Ι. Μ. Μπάνισκα πρωτοσύγκελος Συμεών, ἀποφοίτησε ἀπὸ τὴν Θεολογικὴ Σχολὴ Θεσσαλονίκης. Μιλάει ἄπταιστα ἑλληνικά.

Στὴν Ἱερὰ Μονὴ Μπάνισκα ἡ Θεία Λειτουργία τελεῖται καθημερινὰ στὶς 6:30 π.μ, ἐνῷ τὶς Κυριακὲς στὶς 8:00 π.μ. Ὁ Ἑσπερινὸς τελεῖται κάθε ἡμέρα στὶς 5:00 μ.μ.

Το πρόγραμμά σας περιήγησης μπορεί να μην υποστηρίζει την προβολή αυτής της εικόνας.

Άγιος Βασιλιὰς Στέφανος Β΄Μιλούτιν

Ἱερὰ Μονὴ Μπάνισκα θεωρεῖται σύμβολο τῶν σερβικὸ-ἑλληνικῶν σχέσεων καὶ εἶναι δημοφιλὴς προορισμὸς ὅλων τῶν Ἑλλήνων ποὺ ἐπισκέπτονται τὴν ἐπαρχία Κοσσυφοπεδίου καὶ Μετόχιας.

Ὁ βίος τοῦ Ἁγίου Βασιλιᾶ Μιλούτιν τῆς Μπάνισκα

Ὁ Ἅγιος Βασιλιὰς Μιλούτιν γεννήθηκε τὸ 1253 καὶ ἐνθρονίστηκε τὸ 1282.

Εἶναι γνωστὸς ὡς μεγάλος κτήτωρ ἐκκλησιῶν καὶ μοναστηριῶν καθὼς καὶ ὡς ζηλωτὴς τῆς ὀρθόδοξης πίστης.

Ὁ Ἅγιος Βασιλιὰς Μιλούτιν παντρεύτηκε τὴ βυζαντινὴ πριγκίπισσα Σιμωνίδα καὶ ἔγινε γαμπρὸς τοῦ βυζαντινοῦ αὐτοκράτορα Ἀνδρόνικου Β’ τοῦ Παλαιολόγου (1282 – 1328). Ὁ αὐτοκράτορας Ἀνδρόνικος σύναψε διαρκῆ φιλία καὶ συγγένεια μὲ τὸν Σέρβο βασιλιὰ Μιλούτιν. Ἡ ὑπέροχη μορφὴ τῆς μικρῆς κόρης τοῦ αὐτοκράτορα, τῆς ἑλληνικῆς πριγκίπισσας Σιμωνίδας σώθηκε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Γκρατσάνιτσα, τῆς ὁποίας κτήτορες ἦταν ἡ ἴδια καὶ ὁ βασιλιὰς Μιλούτιν.

Ὅταν ἀνῆρθε στὸν βασιλικὸ θρόνο, ὁ Ἅγιος Βασιλιὰς Μιλούτιν ἔταξε στὸν Θεὸ ὅτι γιὰ κάθε χρόνο ποὺ θὰ βασίλευε θὰ ἀνέγειρε ἀπὸ μία ἐκκλησία στὸ Θεό, πρᾶγμα τὸ ὁποῖο ὄντως ἐπαληθεύτηκε, διότι κυβερνώντας μὲ τὸν Θεὸ στὴ Σερβία ἐπὶ σαράντα ὁλόκληρα χρόνια, ὁ ἴδιος ὄντως ἀνέγειρε ἀκριβῶς σαράντα ἐκκλησίες τοῦ Θεοῦ.

Το πρόγραμμά σας περιήγησης μπορεί να μην υποστηρίζει την προβολή αυτής της εικόνας.

Σερβίδα Βασίλισσα Συμωνίδα, Ἑλληνίδα πριγκίπισσα

Ἐκτὸς ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν ἐκκλησιῶν στὴ Σερβία, ἔκτισε καὶ τὸν καθολικὸ ναὸ τῆς Μονῆς Χιλανδαρίου στὸ Ἅγιον Ὅρος, τὴν ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου στὴν Κωνσταντινούπολη μὲ τὰ ὑπέροχα καὶ μεγαλοπρεπῆ παλάτια γύρω της γιὰ τὴν ὑποδοχὴ καὶ φιλοξενία ξένων καὶ ἀρρώστων. Στὴ Θεσσαλονίκη ὁ Μιλούτιν ἔκτισε δύο ὑπέροχες ἐκκλησίες: τὴ μία εἰς τιμὴν τοῦ Ἁγίου ἀρχιερέα τοῦ Χριστοῦ τοῦ Νικόλαου – τὴν ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Νικολάου τοῦ Ὀρφανοῦ, καὶ τὴν ἄλλη εἰς τιμὴν τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρα τοῦ Γεωργίου. Ἐπίσης, τὴν ἐκκλησία τῶν Ἁγίων Ἀρχαγγέλων στὴν ἁγία πόλη τῆς Ἱερουσαλήμ, ὅπως καὶ τὴν ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Σοφίας στὴ Σόφια τῆς Βουλγαρίας. Στὴν ἀρχαία Μονὴ τῆς Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος Αἰκατερίνης στὸ ὅρος Σινὰ ἀνήγειρε τὴν ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Στεφάνου καὶ πολλὲς ἄλλες.

Ἦταν φιλεύσπλαχνος καὶ γενναιόδωρος. Σὲ ὁλόκληρη τὴν Σερβία ἔκτιζε νοσοκομεῖα, ὀρφανοτροφεῖα καὶ σχολεῖα. Τὴ νύχτα γυρνοῦσε κρυφὰ ἀνάμεσα στὸ λαὸ καὶ μοίραζε πλουσιοπάροχα ἐλεημοσύνη. «Ὅταν νύχτωνε, ἀναφέρει ὁ βιογράφος του, ὁ ἀρχιεπίσκοπος Δανιήλ, ὁ φιλοχριστὸς δέσποτάς μου ἐκτελοῦσε τοῦτο τὸ ὑπέροχο καὶ θεοφιλὲς ἔργο τὸ ὁποῖο δὲν γνώριζε κανείς: ἔβγαζε ἀπὸ πάνω του τὰ αὐτοκρατορικὰ ἐνδύματα τὰ ὁποῖα φοροῦσε τὴν ἡμέρα καὶ ντυνόταν μὲ ἄθλια καὶ παλιὰ ροῦχα, σκεπάζοντας καὶ τὸ πρόσωπό του γιὰ νὰ μὴν τὸν γνωρίσει κανείς. Ἔπαιρνε μαζί του δύο ἢ τρεῖς δούλους του, τοὺς ὁποίους εἶχε διατάξει νὰ μὴ μιλήσουν σὲ κανένα γιὰ τὸ ὅτι βλέπουν, καὶ κουβαλοῦσε μαζί του μεγάλες ποσότητες χρυσοῦ καὶ ἄλλων ἀπαραίτητων πραγμάτων γιὰ νὰ τὰ μοιράσει στοὺς πτωχούς. Ἐπειδὴ χωρὶς ὑποκρισία ἔκανε τὴν ἐλεημοσύνη καὶ πραγματικὰ ἀγαποῦσε τοὺς πτωχοὺς καὶ περιφρονημένους. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἔβγαινε ἀπὸ τὸ παλάτι του καὶ ἔμπαινε ἀπαρατήρητος στὶς κατοικίες ὅπου ζούσανε, τοὺς μοίραζε χρυσό, τρόφιμα καὶ ροῦχα, ἐνῷ ἐκεῖνοι δὲν γνώριζαν ποιὸς τοὺς τὰ ἔδινε. Τοῦτα ἔπραττε ὁ μακαριστὸς βασιλιὰς μέχρι τὸ τέλος τῆς ζωῆς του. Ἐκτὸς τῶν ἄλλων τὴ νύχτα μούσκευε τὸ προσκεφάλι του μὲ τὰ δάκρυά του, λέγοντας στὸν ἑαυτό του: «Σήκω, τεμπέλη, νὰ εἶσαι ἕτοιμος πρὶν ἀπὸ τὴ στιγμὴ ἐκείνη. Παρόλο ποὺ εἶσαι συνηθισμένος στὶς ἁμαρτίες, συνελθε καὶ μετανόησε, ἐπειδὴ σὲ περιμένουν ἡ κρίση, τὰ αἰώνια βάσανα καὶ τὸ ἄσβεστο πῦρ».

Ὁ ἅγιος βασιλιὰς Μιλούτιν ἦταν πολὺ ἀφοσιωμένος στὴν Ὀρθόδοξη πίστη καὶ στὴν Ἐκκλησία. Τὸν καιρὸ τοῦ πολλαπλασιάστηκε ἡ Ἅγια Ἐκκλησία τῆς Σερβίας. Τοὺς ἁγίους Σέρβους ἀρχιεπισκόπους τοὺς ἐκτιμοῦσε πολὺ καὶ τοὺς ἀπέδιδε κάθε σεβασμὸ ποὺ τοὺς ἀνῆκε.

Κατὰ τὴ μακρόχρονη βασιλεία τοῦ ἀσκήθηκαν διάφορες πιέσεις στὸν βασιλιὰ Μιλούτιν ὥστε νὰ ἀποδεχτεῖ τὴ λατινικὴ οὐνία καὶ νὰ ὑποταχθεῖ στὸν πάπα τῆς Ρώμης, ὅμως ποτὲ δὲν τὸ ἔκανε, οὔτε ὑποχώρησε ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη του. Ὁ πάπας τῆς Ρώμης καὶ ἡ κουρία τοῦ παρακινοῦσαν τοὺς δυτικοὺς ἡγεμόνες σὲ πόλεμο ἐναντίον τοῦ Σέρβου βασιλιᾶ Μιλούτιν, ὅμως ὁ Θεὸς βοηθοῦσε τὸν ὀρθόδοξο δοῦλο Του καὶ οἱ Λατῖνοι δὲν κατάφεραν τίποτε.

Ἥσυχα παρέδωσε τὴν ψυχή του στὰ χέρια τοῦ Κυρίου καὶ Λυτρωτή του, στὶς 29 Ὀκτωβρίου τοῦ ἔτους 1321. Ἐπάνω στὴ σορὸ τοῦ Ἁγίου Βασιλιᾶ τελέστηκε μεγαλοπρεπὴς νεκρώσιμη ἀκολουθία. Ἔπειτα τὸ τίμιό του σῶμα μεταφέρθηκε στὸν τάφο, τὸν ὁποῖον εἶχε ἑτοιμάσει ὁ ἴδιος γιὰ τὸν ἑαυτό του, στὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀρχιδιάκονου τοῦ Χριστοῦ τοῦ Στεφάνου στὴν Ἱερὰ Μονὴ Μπάνισκα.

Δυόμισι χρόνια μετὰ τὴν ἀποδημία τοῦ θαυμαστὰ σημεῖα καὶ ὁράσεις ἐμφανίστηκαν στὸν τάφο τοῦ Μιλούτιν, καὶ ἔτσι ὁ ἡγούμενος τῆς Μπάνισκα ὁ Σάββας καὶ ἢ ἀδελφότητα τῆς Μονῆς, ἔχοντας τελέσει τὴν ὁλονυχτία ἀγρυπνία, ἔβγαλαν τὸ σῶμα του ἀπὸ τὸν τάφο καὶ τὸ βρῆκαν ἐντελῶς ἄφθαρτο, ἐφόσον δὲν ἔλειπε οὔτε μία τρίχα ἀπὸ τὴν κεφαλή του.

Τὸ σκήνωμα τοῦ Ἁγίου Βασιλιᾶ τὸ ἔβαλαν σὲ ἰδιαίτερα διακοσμημένη λάρνακα καὶ τοποθετήθηκε στὸ ἴδιο τὸ Ναὸ τῆς Μπάνισκα, ἐνώπιόν της εἰκόνας τοῦ Δεσπότη τῶν ὅλων, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὅταν ἡ σύζυγός του, ἡ σερβικὴ βασίλισσα ἑλληνίδα Σιμωνίδα, ἡ ὁποία μετὰ τὸ θάνατό του ἐπέστρεψε στὸν πατέρα της στὴν Κωνσταντινούπολη, ἔμαθε γιὰ τὸ θαῦμα αὐτό, ἐφτίαξε μία κανδήλα ἀπὸ πολύτιμο χρυσὸ καὶ κέντησε ἕνα πολύτιμο ὕφασμα ὡς σκέπασμα γιὰ τὸ κιβώτιο ὅπου θὰ βρίσκονται τὰ λείψανά του καὶ τὰ ἔστειλε στὴ Μονὴ Μπάνισκα.

Το πρόγραμμά σας περιήγησης μπορεί να μην υποστηρίζει την προβολή αυτής της εικόνας.

Τὰ λείψανα τοῦ Ἁγίου Βασιλιᾶ Μιλούτιν βρίσκονται σήμερα στὴ Σόφια (Βουλγαρία)

Συγκινημένη ἀπὸ τὸ θαυμαστὸ αὐτὸ γεγονός, ἡ ἴδια ἀπαρνήθηκε τὸν κόσμο καὶ ἔγινε μοναχὴ στὴ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα στὴν Κωνσταντινούπολη.

Τὰ λείψανα τοῦ Ἁγίου Βασιλιᾶ Μιλούτιν βρίσκονταν στὴ Ι.Μ. Μπάνισκα μέχρι τὴν εἰσβολὴ τῶν Τούρκων στὴ Σερβία τὸ 1389, ὅταν μεταφέρθηκαν στὴν Τρέπτσα, ἐπειδὴ οἱ Τοῦρκοι πυρπόλησαν τὸ μοναστῆρι. Ἀργότερα, κατὰ τὸ 1460, λόγω τῆς τούρκικης βιαιότητας καὶ βαναυσότητας, ὁ μητροπολίτης Σιλουανὸς μετέφερε τὰ ἅγια λείψανά του στὴ Σόφια ὅπου φυλάσσονται μέχρι καὶ σήμερα στὴν ἐκκλησία ἡ ὁποία ἀποκαλεῖται «Ἡ ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Βασιλιᾶ».

Στὰ πλαίσια τῆς ἀναστήλωσης τῆς Μονῆς ἕνα μέρος τῶν λειψάνων θὰ ἐπιστραφεῖ στὴν Ἱερὰ Μονὴ Μπάνισκα.

Δὶ΄ εὐχῶν τοῦ Ἁγίου Βασιλιᾶ Μιλούτιν Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησον καὶ σώσον ἠμᾶς. Ἀμήν.

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΠΡΟ ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ


(Β΄ Τιμ. δ΄ 5-8)

Με τη χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, αξιωθήκαμε για άλλη μια φορά να δούμε την αρχή του νέου έτους. Δωρεά πολύ μεγάλη, αφού ο χρόνος, για τον συνειδητό πιστό αποτελεί ευλογία μοναδική. Ευλογία, που με το πέρασμά του, τον κάνει να συνειδητοποιεί ότι η κάθε στιγμή πρέπει να αξιοποιείται και να τον προετοιμάζει για την φωτεινή αιωνιότητα.

Πόσο συγκλονιστικά ο Απόστολος των εθνών στην ποιμαντική του αυτή επιστολή καταγράφει τα πεπραγμένα του; και πόσο συγκινούν την κάθε ψυχή που έχει συνειδητοποιήσει τι εστί χρόνος, οι σκέψεις αυτές του Παύλου που κλείνουν τον αγώνα μιας .....
ολόκληρης ζωής! «Τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι, τον δρόμον τετέλεκα, την πίστην τετήρηκα» (Β’ Τιμ. δ’ 7) δηλ. Έχω αγωνισθεί τον καλόν αγώνα προς διάδωσην του Ευαγγελίου. Έχω φθάσει στο τέλος του δρόμου της αρετής και της τηρήσεως του καθήκοντος. Έχω διαφυλάξει την πίστη!

Μέσα σε τρεις φράσεις περιέκλεισε την πολύμοχθη και αγία του ζωή για τη διάδοση της Χριστιανικής Πίστεως και την ίδρυση των κατά τόπους Εκκλησιών. Και τώρα περιμένει από τον «δίκαιον κριτήν» την αμοιβή του.

Όπως ο μαραθωνοδρόμος στεφανώνεται, έτσι τώρα και ο πνευματικός αυτός μαραθωνοδρόμος του ουρανού, δικαίως θα λάβει σε λίγο το στεφάνι της πραγματικής και μοναδικής δόξας.

Αλλά τα λόγια και η προσμονή του θείου Παύλου, θα πρέπει να μας βάλουν σε σοβαρές σκέψεις. Πράγματι, εάν θέλουμε να λεγόμαστε και να είμαστε γνήσιοι πιστοί, είναι ανάγκη σε κάθε χρονικό σταθμό, όπως είναι το τέλος και η αρχή του κάθε νέου έτους, να γίνεται μια προσωπική ανασκόπηση τόσο για το παρελθόν, όσο και ένας νέος σχεδιασμός για το άμεσο μέλλον.

Φυσικά όλα αυτά θα πρέπει να επικεντρώνονται στο γεγονός ότι έχουμε και εμείς μπροστά μας έναν αγώνα και μάλιστα αγώνα μεγάλο και ευλογημένο.

Υπάρχει κανείς που μπορεί να αρνηθεί ότι είμαστε κυκλωμένοι από τόση αμαρτία; Αρνείται κανείς την ύπαρξη του παμπόνηρου εχθρού μας; Ή ότι δεν υπάρχει μέσα μας η ροπή προς το κακό και τόσες αδυναμίες που καμμιά φορά τρομάζουμε και εμείς οι ίδιοι με τον εαυτό μας;

Γι΄αυτό ακριβώς και ο ίδιος ο Αρχηγός της πίστεώς μας, μας φωνάζει «Αγωνίζεσθε...» (Λουκ. ΙΓ’ 24). Αλλά και ξεκάθαρα μας τονίζει ότι «η Βασιλεία των ουρανών βιάζεται, και βιασταί αρπάζουσιν αυτήν» (Ματθ. ΙΑ’ 12).

Αλλά εκτός αυτού, ας μη λησμονούμε ότι μπροστά μας ανοίγεται δρόμος και μάλιστα ανηφορικός και μεγάλος. Ο ευλογημένος δρόμος του χριστιανικού μας καθήκοντος. Σ΄ αυτόν τον κακοτράχαλο και στενό δρόμο βρίσκεται το θέλημα και ο νόμος του Κυρίου μας και όχι στον εύκολο και συνάμα σκολιό δρόμο της αμαρτίας.

Δεν έχει σημασία αν κανείς βρίσκεται στις τάξεις του Ιερού μας κλήρου ή του ευλογημένου μοναχισμού και της εν Χριστώ αφιερώσεως ή είναι απλώς λαϊκός.

Επί της ουσίας, ο δρόμος μας είναι κοινός. Είναι η οδός που ακολούθησαν με ταπείνωση αλλά και χαρά όλοι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας. Αυτές οι ευλογημένες υπάρξεις «οι φίλοι του Θεού» που αγωνίστηκαν με όλες τους τις δυνάμεις και κράτησαν την αγία μας πίστη. Τον ανεκτίμητο τούτο θησαυρό, τον οποίον οπωσδήποτε πρέπει να κρατήσουμε και εμείς ανόθευτο και αμόλυντο...

Από τα βάθη των αιώνων ακούγεται και πάλι η φωνή «Του Αγίου και Αληθινού», Του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, προς τον Επίσκοπο της Φιλαδελφείας, αλλά και προς κάθε ψυχή που έχει παραδοθεί στη δική Του αγάπη και αγωνίζεται να εφαρμόσει το πανάγιον και σωστικόν θέλημά Του. «Κράτει ο έχεις, ίνα μηδείς λάβει τον στέφανόν σου» (Αποκ. Γ’ 11) δηλ. Κράτα καλά την πίστη που έχεις, για να μην πάρει κανείς τον στέφανόν σου και την ανταμοιβή των αγώνων σου.

Ναι, αυτή την Αγία μας Ορθόδοξη πίστη πρέπει να διατηρήσουμε έως τέλος της ζωής μας, αγωνιζόμενοι τόσο κατά του κακού εαυτού μας, όσο και εναντίον των «λύκων που έρχονται προς εμάς, φορώντας την προβιά, για να κατασπαράξουν το ποίμνιον»...

Αυτή η Ορθοδοξία μας, όπως μας την παρέδωσαν οι άγιοι Πατέρες μας (και όχι σε νεωτεριστική έκδοση), αποτελεί τον αλάνθαστο οδηγό μας και για το παρόν αλλά και για το μέλλον.

Τα πεπραγμένα του μεγάλου αποστόλου Παύλου, αυτό ακριβώς δείχνουν ότι έπραξε. Και γι΄ αυτό με ήρεμη τώρα και ήσυχη την αποστολική του συνείδηση αναμένει από τον δίκαιο Κριτή «τον της δικαιοσύνης στέφανον».

Αγαπητοί μου, κάθε φορά που η αγάπη του Θεού μας επιτρέπει να αποχαιρετήσουμε το περασμένο και να υποδεχόμαστε το νέον έτος, ας μη βλέπουμε πόσα έξοδα δαπανήσαμε και πόσο «μαμωνά» αποκομίσαμε. Ας μη μας ενδιαφέρει βασανιστικά μόνο η φορολογική μας δήλωση και μαζί με αυτή η γνώμη του μακράν του Θεού κόσμου. Όχι, αλλά ας φροντίζουμε εφεξής να μας ενδιαφέρει αν το έτος που διανύσαμε ήταν η διαγωγή μας εν ταπεινώσει και σύμφωνη με το απόλυτο θέλημα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Επίσης ας ερευνούμε να βρούμε κατά πόσο δώσαμε το παρόν στα προσκλητήρια των πνευματικών αγώνων της Εκκλησίας μας... Και όσον αφορά το νέον έτος, ας γινόμαστε πολύ προσεκτικοί μπροστά στις τόσες και τόσες καλοστημένες παγίδες που ετοιμάζει ο παγκάκιστος εχθρός και τα ταλαίπωρα όργανά του. Προσεκτικοί και άγρυπνοι φρουροί επί των επάλξεων. Προσοχή στη χαλάρωση, στη σύγχυση των ιδεών, στη νόθευση του ορθοδόξου χριστιανικού ήθους μας. Σε καταστάσεις δηλαδή που παίρνουν και δίνουν στις ημέρες μας και απειλούν ακόμα «εί δυνατόν πλανήσαι και τους εκλεκτούς» (Ματθ. ΚΔ’ 24).

Αδελφοί μου «Στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου Θεού και εν ομολογία Ορθοδόξου πίστεως».

Το παρελθόν πέρασε. Το μέλλον ανήκει στα χέρια του τριαδικού Θεού και επιτέλους δεν γνωρίζουμε αν θα έχουμε μέλλον σ΄ αυτή την πρόσκαιρη ζωή, ο καθένας μας προσωπικά.

Ας ζούμε εν μετανοία και ομολογία τις στιγμές του παρόντος, οι οποίες και θα μας οδηγήσουν τελικώς στη βασιλεία του Θεού.

Αμήν.

Εκοιμήθη ο Μητροπολίτης πρ. Λέρου Νεκτάριος

Εκοιμήθη πριν λίγη ώρα σύμφωνα με πληροφορίες της Romfea.gr, ο Μητροπολίτης Γάνου και Χώρας (πρ. Λέρου) Νεκτάριος, ο οποίος τα τελευταία χρόνια ζούσε στα Χανιά της Κρήτης και συγκεκριμένα στο Ιερό Ησυχαστήριο Αγ. Χριστοφόρου - Κορακιών Ακρωτηρίου.

Να αναφερθεί, ότι η εξόδιος ακολουθία και η ταφή του μακαριστού μητροπολίτη Γάνου και Χώρας κυρού Νεκταρίου, θα τελεστεί στην.....

ιδιαιτέρα πατρίδα του τα Χανιά.

Η σορός του θα βρίσκεται στην Ιερά Μονή Γουβερνέτου από το πρωί της Κυριακής 3ης Ιανουαρίου 2010 μέχρι και την Δευτέρα 4 Ιανουαρίου, οπότε και περί ώρα 11η πρωινή θα ψαλλεί η εξόδιος ακολουθία στο Καθολικό της Ιεράς Μονής.

Η ταφή θα γίνει, ακολούθως, στον Ιερό Ναό Αγίου Χριστοφόρου Κορακιών Ακρωτηρίου.

Βιογραφικό

Ο Σεβ. Μητροπολίτης Γάνου και Χώρας, υπέρτιμος και έξαρχος Θράκης Παραλίας, κ. Νεκτάριος (κατά κόσμον Εμμανουήλ Χατζημιχάλης) εγεννήθη εις Χανιά Κρήτης το έτος 1932. Μετά την αποπεράτωσιν των εγκυκλίων αυτού σπουδών εφοίτησεν εις την Θεολογικήν Σχολήν του Πανεπιστημίου Αθηνών, εξής απεφοίτησε το έτος 1956.

Το έτος 1960 εχειροτονήθη Διάκονος και Πρεσβύτερος. Εν συνεχεία επραγματοποίησεν ευρυτέρας σπουδάς εις Γαλλίαν και Γερμανίαν, ανακηρυχθείς κατά το έτος 1967 Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου, κατά δε το έτος 1972 Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Διηκόνησεν εις Ενορίας της Ευρώπης, εις ιεραποστολικάς κοινότητας της Ασίας και της Αφρικής, ως και εις την Εκπαίδευσιν, γενόμενος Σχολάρχης της Εκκλησιαστικής Σχολής Κρήτης, εξ ης το 1980 εξελέγη Μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου, μετατεθείς το αυτό έτος εις την Ιεράν Μητρόπολιν Καρπάθου και Κάσου, εκείθεν δε εις την Ιεράν Μητρόπολιν Λέρου, Καλύμνου και Αστυπαλαίας το έτος 1983.

Tώ 2005 παρητήθη του Θρόνου της Επαρχίας ταύτης, εκλεγείς μετά διετίαν Μητροπολίτης Γάνου και Χώρας. Δια το εν γένει έργον αυτού εβραβεύθη υπό της Ακαδημίας Αθηνών, δις, υπό του Δήμου Αθηναίων δια της χρυσής κλειδός του κλεινού άστεως, υπό τη εν τη Πόλει Ιδρύματος A. Ipekci και ετέρων πνευματικών ιδρυμάτων του Ελλαδικού και διεθνούς χώρου.
ΠΗΓΗ:ΡΟΜΑΦΑΙΑ

Ἐπίσκοπος Κοσσόβου καὶ Μετοχίων Ἀρτέμιος: Ἐκκλησίες καὶ μοναστήρια δύο μῆνες χωρὶς ρεῦμα


Ὁ ἐπίσκοπος Ράσκας καὶ Πριζρένης δήλωσε στὶς ἀρχὲς τοῦ Νοεμβρίου ὅτι ἀπευθύνθηκε τρεῖς φορὲς στοὺς ἁρμόδιους στὸ Βελιγράδι καὶ στὸ Ὑπουργεῖο Κοσσόβου καὶ Μετοχίων μὲ τὴν αἴτηση νὰ ἐξευρεθεῖ λύση γιὰ τὸ πρόβλημα τῶν περισσότερων ἀπὸ 20 μοναστηρίων καὶ ἐκκλησιῶν στὸ Κόσσοβο τὰ ὁποία δὲν ἔχουν ρεῦμα δύο μῆνες, ἀλλὰ δὲν ....
ἔλαβε ἀπάντηση.

Ὁ ἐπίσκοπος εἶπε στὸ εἰδησεογραφικὸ πρακτορεῖο Beta, ὅτι συνεχίζει νὰ ἀναμένει ἀπάντηση ἐπειδὴ αὐτὲς οἱ ἐκκλησίες καὶ τὰ μοναστήρια δὲν μποροῦν μόνα τους νὰ λύσουν τὸ πρόβλημα - δηλαδὴ ὑπογράφοντας συμβόλαιο μὲ τὴν Ἐπιχείρηση Ἠλεκτρισμοῦ τοῦ Κοσσόβου (ΕΗΚ) ἐπειδὴ αὐτὸ θὰ σήμαινε ὅτι ἀναγνωρίζουν τοὺς θεσμοὺς τοῦ ψευδοκράτους τοῦ Κοσσόβου καὶ τὸ ἀνεξάρτητο Κόσσοβο.

Οἱ δηλώσεις ποὺ κατὰ καιροὺς ἐμφανίζονται στὰ Μέσα Ἐνημέρωσης δὲν μποροῦμε νὰ θεωρήσουμε ὡς ἀπάντηση στὶς αἰτήσεις μας, εἶπε ὁ Ἐπίσκοπος Ἀρτέμιος.

«Σὲ ἕναν ἡμερήσιο τύπο ἔγραφε αὐτὲς τὶς ἡμέρες ὅτι τὸ πρόβλημα πρέπει νὰ τὸ λύσουμε μόνοι μας. Ἔγραφαν τὰ ἴδια λόγια ποὺ ἀπευθύνονταν στὸν λαό μας ὅταν ὁρισμένα χωριὰ ἀποκοπῆκαν ἀπὸ τὸ ἠλεκτρικὸ δίκτυο καὶ ἀφέθηκαν χωρὶς βοήθεια νὰ λύνουν μόνα τους τὸ πρόβλημα καὶ τὸ ἔλυσαν μόνοι τους ἔτσι ὥστε ἀναγκάστηκαν νὰ ὑπογράψουν συμβόλαια μὲ τὴν Ἐπιχείρηση Ἠλεκτρισμοῦ τοῦ Κοσσόβου (ΕΗΚ). Ἐμεῖς ἀκόμα δὲν εἴμαστε ἕτοιμοι γιὰ τέτοιου εἴδους λύση», εἶπε ὁ Ἐπίσκοπος.

Ὁ ἐπίσκοπος ἐπίσης ὑπενθύμισε τὴν ἄθλια κατάσταση στὴν ὁποία βρίσκονται οἱ σερβικοὶ ἱεροὶ τόποι, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ἡ Ἐκκλησία Samodreza, στὴν ὁποία ὁ σερβικὸς στρατὸς μετέλαβε τῶν ἀχράντων μυστηρίων πρὶν ἀπὸ τὴν μάχη τοῦ Κοσσυφοπεδίου τὸ ἔτος 1389 καὶ ἡ ὁποία σήμερα χρησιμοποιεῖται ὡς τουαλέτα.

«Ἡ ἀρχαιότερη καὶ ἡ σημαντικότερή μας ἐκκλησία, ποὺ ἐπαινέθηκε στὰ λαϊκὰ τραγούδια, στὴν ὁποία ὁ ἅγιος πρίγκιπας Λάζαρος κοινώνησε τὸ στρατό του, ἐν ὄψει τῆς μάχης τοῦ Κοσσυφοπεδίου, βρίσκεται σὲ θλιβερὴ κατάσταση ποὺ δὲν περιγράφεται μὲ λόγια» εἶπε ὁ ἐπίσκοπος Ἀρτέμιος καὶ πρόσθεσε ὅτι ἡ ἐκκλησία «μετατράπηκε σὲ σκουπιδότοπο μὲ ὅλα τὰ συνακόλουθα».

Ὁ ἴδιος πρόσθεσε ἐπίσης ὅτι δὲν εἶναι μόνο αὐτὴ ἡ ἐκκλησία ποὺ βεβηλώθηκε, ἀλλὰ ὑπάρχουν καὶ πολλὲς ἄλλες στὶς ὁποίες δὲν ἔχει δυνατότητα πρόσβασης.

Ἡ ἀποκοπὴ τῶν σερβικῶν μοναστηρίων καὶ ἐκκλησιῶν ἀπὸ τὸ ἠλεκτρικὸ δίκτυο ἄρχισε στὶς 2 Σεπτεμβρίου. Σήμερα πάνω ἀπὸ 20 ἐγκαταστάσεις τῆς Σερβικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας δὲν ἔχουν ρεῦμα καὶ μεταξὺ αὐτῶν βρίσκονται καὶ τὰ μοναστήρια: Γκρατσάνιτσα, Οἱ Ἅγιοι Ἀρχάγγελοι στὸ Πρίζρεν, ἡ Μονὴ Ἁγίων Ἀναργύρων στὸ Zociste, ἡ Μονὴ Goric δίπλα στὸ Istok, καὶ τὸ Devic δίπλα στὴν Srbica..


ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ......

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ....


Θέλουν ἕνα ἄ-θρησκο κράτος χωρὶς Ὀρθοδοξία καὶ Ἑλληνισμὸ !

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgutS1bFJA6kGRc1y0mm2RIC299wvlsthOi45-04v59owU4sLwOjevyki96oOa7IJT8yhyQUaGvtFoql4C1YP_5S_J09HjNJ6pNoc50UTbk7LRZZGn4l46iNWzt9Bx_UzphJTiGkcGHHF8/s320/_44109086_candles_ap_416.jpg


1. Ὁ βάναυσος τρόπος, μὲ τὸν ὁποῖο τέθηκε ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ Κράτους τὸ θέμα τῆς ἀναγραφῆς ἢ ὄχι τοῦ θρησκεύματος στὶς νέες ταυτότητες, μετέβαλε ἕνα φαινομενικὰ ἀδιάφορο θέμα σὲ ἐθνικὸ πρόβλημα, καὶ γιὰ τὸν Ὀρθόδοξο Λαό μας σὲ ὁμολογία Πίστεως. Διότι εἶδε νὰ ὑποτιμᾶται καὶ νὰ περιφρονεῖται ἡ πίστη του, ποὺ δὲν εἶναι ἕνα ἁπλὸ στοιχεῖο τῆς ἀτομικῆς μας ταυτότητας, ἀλλὰ ἀδιαφιλονίκητο συστατικό της συλλογικῆς ἐθνικῆς ταυτότητάς μας. Μόνο ἀφελεῖς ἢ συνειδητὰ ἀντίθεοι θὰ μποροῦσαν νὰ ἐξισώσουν τὴν Πίστη μας μὲ τὸ χρῶμα τῶν....
ματιῶν μας ἢ τὶς ἀθλητικὲς προτιμήσεις μας. Καὶ μόνο αὐτὸς ὁ λόγος, ὑποστηριζόμενος ἀπὸ ὑπεύθυνα καὶ κρατικὰ χείλη, φανερώνει τὴν οὐσία τοῦ προβλήματος. Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι, δεκαετίες τώρα, χρησιμοποιοῦμε τὴ φράση "χριστιανὸς τῆς ταυτότητας", γιὰ νὰ χαρακτηρίσουμε τὴν ἀπουσία σχέσης μὲ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωὴ (μυστηριακὴ καὶ λατρευτική).

Τώρα ὅμως ἡ πεισματικὴ ἐμμονὴ στὴν ἀπάλειφη τοῦ θρησκεύματος, φανερώνει τὶς προθέσεις τῶν κρατούντων. Διότι ἡ ἀναφορὰ τοῦ θρησκεύματος εἶναι ἡ κορυφὴ τοῦ παγόβουνου καὶ ἡ ἀρχὴ μίας σειρᾶς μέτρων, ποὺ ἀποσκοποῦν στὴν ἀποσύνδεση τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπὸ ὅλες τὶς δομὲς τοῦ Ἐθνικοῦ μας βίου. Καὶ αὐτὰ τὰ μέτρα ἔσπευσε νὰ ἐξαγγείλει ὁ κ. Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης, ἀποδεικνύοντας ὅτι τὰ παραπάνω δὲν κινοῦνται στὸ χῶρο τῆς φαντασίας.


2. Τὸ ζήτημα τῆς ἀναγραφῆς ἢ ὄχι τοῦ θρησκεύματός μας στὶς νέες ταυτότητες ἔφερε στὴν ἐπιφάνεια τὴ σχέση καὶ σύνδεση ἐπὶ εἴκοσι αἰῶνες τώρα τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὸ Ἔθνος μας, τὴν ὁποία κάποιοι θέλουν νὰ ἀμφισβητήσουν. Τὴν ἑνότητα αὐτὴ ἐπιβεβαιώνουν οἱ "Δοξολογίες" στὶς Ἐθνικὲς Ἑορτές μας, στὶς ὁποῖες μετέχει καὶ ἡ Πολιτεία γιὰ νὰ εὐχαριστήσει τὸν Τριαδικὸ Θεό μας γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση, ἀποκατάσταση ἢ σωτηρία τοῦ "εὐσεβοῦς ἠμῶν Ἔθνους". Σήμερα ὅμως κάποιοι, ποὺ ἔχουν χάσει στὴν καρδιὰ καὶ τὴν ὕπαρξή τους αὐτὴ τὴ σύνδεση Πίστεως καὶ Πατρίδας, βιάζουν τὰ πράγματα, γιὰ νὰ προχωρήσουμε σὲ ἕνα ἃ-θρῆσκο Κράτος, ποὺ μὲ τοὺς Νόμους του θὰ ἀποκόψει τὸ Ἔθνος μας ἀπὸ τὴν πηγὴ τῆς ζωῆς καὶ δύναμής του, ποὺ εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη μας. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἔννοια, ποὺ προσλαμβάνει ἡ διαβόητη φράση "χωρισμὸς Ἐκκλησίας καὶ Πολιτείας". Διότι ὁ διοικητικὸς "χωρισμὸς" ὑπάρχει καὶ διασφαλίζεται μὲ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες ("ἢ παπὰς - παπὰς ἢ ζευγὰς - ζευγὰς" λέει θυμόσοφα ὁ Λαός μας), στὸ πνεῦμα τῆς δοκιμασμένης ἐπὶ αἰῶνες "συναλληλίας", συνεργασίας δηλαδὴ τῶν δύο Διακονιῶν τοῦ ἐθνικοῦ μας βίου (τῆς Πολιτείας καὶ τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἱεραρχίας καὶ γενικότερά του Κλήρου) γιὰ τὴν διακονία - ὑπηρεσία τοῦ "αὐτοκράτορος" Λαοῦ, ὅπως διεκήρυττε ὁ μεγάλος Ρήγας. Καὶ ἡ Πολιτεία ὑπηρετεῖ τὸν Λαὸ (ὑπουργὸς σημαίνει ὑπηρέτης, ὄχι ἄρχοντας), καὶ οἱ Ἐκκλησιαστικοὶ Ποιμένες δὲν εἶναι κοσμικοὶ ἄρχοντες, ἀλλὰ διάκονοι (ὑπουργοὶ) τοῦ Λαοῦ μας. Τὸ Σύνταγμά μας, ἐξ ἄλλου, μὲ τὸ 13ο ἄρθρο τοῦ κατοχυρώνει καὶ προασπίζει τὴ θρησκευτικὴ ἐλευθερία, ὅποτε ὅποια ἄλλη "γνωστὴ" πίστη, ποὺ δὲν ὑπονομεύει τὴν ὑπόσταση τοῦ Ἔθνους, εἶναι "ἐλεύθερη" καὶ προστατεύεται ἀπὸ τοὺς νόμους τοῦ Κράτους. Ἄλλωστε, τὸ πρόβλημα μὲ τὶς "θρησκευτικὲς μειονότητες" στὴ χώρα μας, δὲ εἶναι ἡ διαφορά τους στὸ θρήσκευμα ποὺ ἐπιλέγουν, ἀλλὰ οἱ ἐξαρτήσεις τους ἀπὸ ἐξωελλαδικὰ Κέντρα καὶ οἱ ἐντολὲς ποὺ παίρνουν ἀπὸ αὐτά.



3. Τὸ ἀνελεύθερο καὶ ἀντιδημοκρατικὸ μέτρο νὰ μὴν ἔχει ὁ Ἕλληνας Ὀρθόδοξος τὴ δυνατότητα νὰ δηλωθεῖ στὴν ταυτότητα ἡ σχέση του μὲ τὴν Ὀρθόδοξη παράδοσή του καὶ τὴν Ἐκκλησία του, φανερώνει τὴν ἐπιθυμία πολιτειακῶν παραγόντων -καὶ τὴν ἐκφράζουν ἀπροκάλυπτα- νὰ θεωρηθεῖ ἡ Ὀρθοδοξία ἰδιωτικὴ ὑπόθεση τοῦ Ἕλληνα πολίτη. Ἐν τούτοις τὸ κύριο στοιχεῖο, ποὺ ἐκφράζει τὴν ἐθνική μας ἰδιαιτερότητα, εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία. Διότι ὁ "Καθολικισμὸς" καὶ οἱ διάφοροι "Προτεσταντισμοὶ" εἶναι δημιουργήματα τῆς (Δυτικῆς) Εὐρώπης, ποὺ ἔχουν εἰσαχθεῖ στὴν χώρα μας, ὅπως καὶ ὅλες oι εὐρωπαϊκὲς πολιτικοκοινωνικὲς ἰδεολογίες. Τὸ μόνο ποὺ διατηρεῖ τὸν Ἕλληνα ὡς Ἕλληνα στὴν Ἑνωμένη Εὐρώπη εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ὁ ζυμωμένος μὲ αὐτὴν πολιτισμός του, μέσα στὸν ὁποῖο ἀναπτύσσονται καὶ ζοῦν καὶ οἱ Ἕλληνες, ποὺ ἔχουν ὁποιαδήποτε ἄλλη πίστη. Ἐμεῖς θέλουμε νὰ εἴμαστε Ἕλληνες στὴν Ἑνωμένη Εὐρώπη καὶ ὄχι ἁπλὰ Εὐρωπαῖοι, διότι Εὐρωπαῖοι ἤμασταν, πρὶν ἀκόμη ἡ ὑπόλοιπη Εὐρώπη συνειδητοποιήσει τὴν ταυτότητά της. Ἂν χαθεῖ -καὶ ἐκεῖ μας κατευθύνουν- ἡ ἑλληνορθόδοξη ταυτότητά μας, τότε οἱ μόνοι ποὺ θὰ διεκδικοῦν τελικὰ τὸ ἑλληνικὸ ὄνομα, θὰ εἶναι οἱ Σκοπιανοὶ ὡς "Μακεδόνες", ἀπόγονοι -δῆθεν- τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων!



Μὲ τὴν ἐπιβολή της μὴ ἀναγραφῆς τοῦ θρησκεύματος δὲν πλήττεται μόνο ἡ θρησκευτικὴ ἐλευθερία, ἀλλὰ καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη κηρύσσεται "ἐν διωγμῷ". Ἂν μάλιστα ἐπιβληθεῖ ἡ ἀπάλειψη καὶ τῆς "ἐθνικότητος", ὅπως ἐπίσημα λέγεται, τότε καταδικάζεται ὁ Ἑλληνισμὸς σὲ πλήρη ἀποχρωματισμὸ καὶ τελικὰ σὲ αὐτοκτονία. Διότι, ἔτσι, ἀφελληνίζεται πολιτειακὰ ὁ Ἕλληνας καὶ ἀποσυνδέεται ἀπὸ τὰ δύο συνάλληλα καὶ ἀλληλένδετα συστατικά της ἱστορικῆς ταυτότητάς του, ποὺ εἶναι συγχρόνως καὶ τὰ δυναμογόνα στοιχεῖα τῆς ἱστορικῆς συνέχειας καὶ συνοχῆς του. Ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὶς ἀτέλειες τῶν προσώπων καὶ τὶς ὅποιες ἀσυνέπειές τους, τὸ Ἔθνος μας ὡς Ἑλληνορθόδοξο ἐπιβίωσε καὶ μεγαλούργησε, ὅπως διακήρυξε μὲ στεντόρεια φωνὴ τὸν περασμένο αἰῶνα ὁ ἐθνικός μας ἱστορικὸς Κωνσταντῖνος Παπαρρηγόπουλος. Αὐτὸς καθιέρωσε τὸν ὄρο "χριστιανικὸς Ἑλληνισμὸς" καὶ σ' αὐτὴ τὴν ἕνωση βλέπει τὸν πρωταγωνιστικὸ ρόλο τοῦ Ἑλληνισμοῦ στὴν ἱστορία.



4. Ἡ κοσμογονικὴ συνάντηση καὶ ἕνωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τοῦ Χριστιανισμοῦ, ὡς πατερικῆς Ὀρθοδοξίας, ἀρχίζει ἤδη στὴν Καινὴ Διαθήκη, μετὰ τὴν Πεντηκοστὴ καὶ τὴν ἐμφάνιση στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας ὡς "σώματος Χριστοῦ". Μὲ μία εὐθύγραμμη κίνηση προχωρήσαμε οἱ Ἕλληνες ἀπὸ τὴν "Ἐκκλησία τοῦ Δήμου" στὴν "Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ". Ὁ Χριστός μας πρὶν ἀπὸ τὸ Πάθος καὶ τὴν Ἀνάστασή Του συνδύασε τὴν "ὥρα" τῆς "δόξας" Του, δηλαδὴ τοῦ σταυρικοῦ Του θανάτου, μὲ τὴν ἐπιθυμία τῶν Ἑλλήνων νὰ Τὸν γνωρίσουν. Διότι ὁ Ἑλληνισμὸς θὰ δεχθεῖ τὸ Εὐαγγέλιό Του, ποὺ ὁ φαρισαϊκὸς Ἰουδαϊ σμὸς ἀπέρριψε, καὶ θὰ καταξιωθεῖ σὲ ἀπόστολο καὶ κήρυκα τῆς Πίστεώς Του. Οἱ "ἑλληνιστὲς" (Πράξ. 6,1), ὅπως οἱ Ἑπτὰ Διάκονοι καὶ κυρίως ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, θὰ ἰσχυροποιήσουν τὸν σύνδεσμο τοῦ Ἑλληνισμοῦ μὲ τὴν Χριστιανικὴ Πίστη, ἐνῷ μετὰ τὸ 70 μ.Χ. (καταστροφὴ τῶν Ἱεροσολύμων ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα Τίτο) οἱ Ἕλληνες θὰ ἀποβοῦν πρωτότοκοι ἐν πολλοῖς ἀδελφοῖς (Ρώμ. 8,29) στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα ἐκκλησιάζεται καὶ αὐτὴ καὶ γίνεται "ἐκκλησιαστικὴ ἑλληνική", ὅπως ἡ γλῶσσα τῆς Π. Διαθήκης ἤδη ἀπὸ τὸν 3ο-2ο π.Χ. αἰῶνα, τῆς Καινῆς Διαθήκης, τῶν ἁγίων Πατέρων καὶ τῶν Ἱερῶν Συνόδων. Ὁ χαρακτῆρας τῆς Ἐκκλησίας σ' ὅλο τὸ φάσμα τῶν δομῶν καὶ λειτουργιῶν τῆς ἔγινε ἀμετάκλητα ἑλληνικός.



Ὁ Ἑλληνισμὸς σώθηκε καὶ ἐπιβίωσε μέσα στὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ, στὴν Ἐκκλησία, ὡς "ἐν Χριστῷ κοινωνία", καὶ ἑνώθηκε μὲ τὴν Ὀρθοδοξία, τὸν αὐθεντικὰ χριστιανικὸ τρόπο σκέψεως καὶ ὑπάρξεως, ὅπως διασώθηκε ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες μας καὶ διασφαλίσθηκε στὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους. Μέσα στὴν Ἐκκλησία - Ὀρθοδοξία σώθηκαν ὅλα τὰ ὑγιῆ καὶ γόνιμα στοιχεῖα τῆς ἑλληνικότητας, ἡ ὁποία -μὲ τοὺς αὐθεντικοὺς ἐκπροσώπους τῆς- διαμόρφωσε τὴν ὑψηλότερη λυτρωτικὴ ἀναζήτηση στὸν ἀρχαῖο κόσμο ("ζήτησις ἀληθείας") καὶ γι' αὐτὸ ὄχι μόνο δέχθηκε τὸν Χριστὸ ὡς Θεὸ καὶ Σωτῆρα (πρβλ. Πράξ. 17, 16), ἀλλὰ καὶ ἀναδείχθηκε σὲ ἱστορικὴ σάρκα τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ἀνθρώπινη φύση τῆς θεανθρώπινης ἕνωσης τῆς Ὀρθοδοξίας. Εἶναι ἡ μεγαλύτερη τιμὴ γιὰ μᾶς τοὺς Ἕλληνες, διότι ὁδηγήσαμε καὶ τοὺς ἄλλους λαοὺς στὴν ἐν Χριστῷ σωτηρία. Ἡ ἐθνική μας ὑπόσταση σώθηκε μὲ τοὺς Ὀρθοδόξους μέσα στὸ Βυζάντιο - Ρωμανία, τὴν αὐτοκρατορία τῆς Νέας Ρώμης, καὶ κυρίως στὰ χρόνια της μακρόχρονης δουλείας μας, ποὺ ἀρχίζει τὸν 7ο αἰῶνα μὲ τὴν ἀραβοκρατία, γιὰ τοὺς Ἕλληνες τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, καὶ συνεχίσθηκε μὲ τὴν ὀθωμανοκρατία καὶ λατινοκρατία ὡς τὴ νεώτερη ἀγγλοκρατία γιὰ τὰ Ἑπτάνησα (1809/15-1864) καὶ τὴν Κύπρο (1878 κ.ε.). Ὅσοι ἀποκόπτονταν ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη καὶ Κοινωνία, ἔχαναν καὶ τὴν ἑλληνικότητά τους. Αὐτὸ σημαίνουν τὰ ρήματα "φραγκεύω" καὶ "τουρκεύω". Ἕλληνες ἔμειναν ὅσοι παρέμειναν Ὀρθόδοξοι. Εἶναι αὐτοὶ ποὺ ἀρνήθηκαν, μέχρι μαρτυρίου ἀκόμη, νὰ φραγκεύσουν ἢ νὰ τουρκεύσουν. Οἱ Ἕλληνες τῆς Κεντρικῆς Μικρασίας ἔχασαν τὴν γλῶσσα τους, ἀλλὰ σῴζοντας τὴν πίστη τοὺς ἔμειναν καὶ Ἕλληνες. Ἀντίθετα, οἱ Βαλαάδες τῆς Δ. Μακεδονίας κράτησαν μὲν τὴν γλῶσσα τους, ἀλλὰ αὐτὸ δὲν τοὺς ἐμπόδισε νὰ τουρκεύσουν, διότι ἔχασαν τὴν ὀρθόδοξη Πίστη τους. Ἡ Ἐκκλησία μὲ τὴ λατρεία τῆς ἔγινε ἡ Κιβωτὸς τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ἐθνικότητάς μας, δηλαδὴ τῆς Ταυτότητάς μας. Ὅπως εἶπε ἕνας Δυτικὸς σοφός, ὁ Ἑλληνισμὸς σῴζεται μέσα στὴν Ὀρθοδοξία!



5. Ὁ ὑπόδουλος Ἑλληνισμὸς ἔφθασε στὸ '21 μὲ ἀκμαῖο τὸ ἑλληνορθόδοξο φρόνημά του. Τὴν ἑλληνικὴ πατρίδα ἐλευθέρωσαν οἱ ἀγωνιστὲς ποὺ εἶχαν ζωντανὴ σχέση μὲ τὴν Πίστη τους. Οἱ Διαφωτιστὲς δὲν πολέμησαν, οἱ Παπικοὶ εἶχαν ἐντολὲς ἀπὸ τὴ Ρώμη καὶ τὴ Γαλλία, τοὺς Προστάτες τους, νὰ μὴ συμπράξουν στὸν Ἀγῶνα, καὶ ὅσοι γίνονταν Προτεστάντες, ὑπάκουαν στὶς Μεγάλες Εὐρωπαϊκὲς Δυνάμεις. Ἡ ἀπάντηση τοῦ Μακρυγιάννη στὸν Γάλλο Μαλὲρμπ δείχνει τὴ σύνδεση τῶν Ἀγωνιστῶν τοῦ '21 καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας: "...Πρᾶγμα τζιβαϊρικὸν καὶ πολύτιμον, ὅπου τὸ βαστήξαμε εἰς τὴν τυραγνία τοῦ Τούρκου, δὲν τὸ δίνομεν τώρα, οὔτε τὸ καταφρονοῦμεν οἱ Ἕλληνες... Καὶ ὄχι τοῦ λόγου σου νὰ μοῦ τὸ εἰπῆς, δὲν σ' ἀκούγω, ἀλλὰ κι ὁ Θεὸς ὁ δικός σου νὰ μοῦ τὸ εἰπῆ (νὰ ἀλλάξω τὴν πίστη μου) δὲν σαλεύει τὸ μάτι μου..". Ἡ ἀπάντηση τοῦ Μακρυγιαννη δείχνει ὅλο τὸ ἑλληνορθόδοξο μεγαλεῖο. Καὶ ὁ κορυφαῖος ἱστορικός του Νέου Ἑλληνισμοῦ, καθηγ. Ἄπ. Βακαλόπουλος, μαρτυρεῖ ὅτι στὴν διάρκεια τῆς δουλείας ἡ Ὀρθοδοξία "ἦταν κάτι παραπάνω ἀπὸ θρησκευτικὸ δόγμα. Ἦταν τὸ πνευματικὸ πλαίσιο, μέσα στὸ ὁποῖο ἐκφραζόταν ἡ ἐθνική τους συνείδηση, ὁλόκληρος ὁ κόσμος τους, ποὺ ἔκλεινε μέσα τοῦ τὸ ἔνδοξον παρελθὸν καὶ τὶς ἐλπίδες ἀπολυτρώσεως". Καὶ ὃ Θ. Κολοκοτρώνης ἔλεγε στοὺς μαθητὲς τοῦ Α` Γυμνασίου στὴν Πνύκα, ὅτι ἡ ἐπανάσταση ἔγινε πρῶτα γιὰ τὴν Πίστη καὶ μετὰ γιὰ τὴν Πατρίδα. Ἡ ἐπαναστατικὴ προκήρυξη, ἄλλωστε, τοῦ Ἀλεξ. Ὑψηλάντη τὸν Φεβρουάριο τοῦ 1821 ἔφερε τὸν τίτλο: "Μάχου ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος". Ἀλλὰ καὶ ὁ πιστὸς ὀρθόδοξος Κυβερνήτης μᾶς Ι. Καποδίστριας διεκήρυττε: "Ἡ Χριστιανικὴ Θρησκεία (= ἡ Ὀρθοδοξία) ἐσυντήρησεν εἰς τοὺς Ἕλληνας καὶ γλῶσσαν καὶ πατρίδα καὶ ἀρχαίας καὶ ἐνδόξους ἀναμνήσεις, καὶ ἑξαναχάρισεν εἰς αὐτοὺς τὴν πολιτικὴν ὕπαρξιν, τῆς ὁποίας εἶναι στῦλος καὶ ἑδραίωμα".



Πῶς εἶναι δυνατόν, λοιπόν, νὰ ἐγκαταλείψει ὁ Ἕλληνας τὴν Πίστη του καὶ νὰ δεχθεῖ τὴν ὁποιαδήποτε μείωσή της; Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἀρνηθεῖ τὴν ἑλληνορθόδοξη ταυτότητά του; Ὁ Ἕλληνας νιώθει ὑπερήφανος γιὰ τὴν Πίστη του, ἀκόμη καὶ ὁ φαινομενικὰ ἀδιάφορος, διότι μέσα σ' αὐτὴν δοξάζεται καὶ μεγαλουργεῖ στοὺς αἰῶνες. Δὲν θέλει νὰ γίνει γενίτσαρος οὔτε πρὸς τὴν τουρκιά, οὔτε πρὸς τὴν φραγκιά. Σέβεται, ὅπως ὁ Μακρυγιάννης, κάθε ἄλλη πίστη, ἀλλὰ ἀπαιτεῖ νὰ σέβονται καὶ οἱ ἄλλοι τὴ δική του Πίστη. Ὁδηγοὶ σ' αὐτὸ εἶναι οἱ Μάρτυρές μας. Γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ μαρτυροῦν σ' ὅλους τους αἰῶνες, ἀπὸ τὸν πρωτομάρτυρα Στέφανο ὡς τὸν ἅγιο Γεώργιο Ἰωαννίνων (1838) καὶ τοὺς ἀκόμη νεωτέρους μάρτυρές μας. Ἐπειδὴ δὲ γίνεται λόγος καὶ γιὰ τὴν Εὐρώπη, ὅτι αὐτὴ ἀπαιτεῖ τὶς σχεδιαζόμενες ἀντορθόδοξες ἐνέργειες, θὰ ὑπενθυμίσουμε ὅτι τὸ 1981, ποὺ ἡ Ἑλλάδα ὑπέγραψε τὴν ἔνταξή της στὴν Ἑνωμένη Εὐρώπη, ἡ παγκόσμια ἔγκυρη γαλλικὴ ἐφημερίδα "Le Monde" ἔγραφε ὅτι "ἡ χώρα τῆς Φιλοκαλίας εἰσέρχεται στὴν Εὐρώπη". Ἡ χώρα, δηλαδή, τῆς πατερικῆς Ὀρθοδοξίας. Μόνο οἱ διευθύνοντες τὸ Μουσεῖο τῆς Εὐρώπης ὁμολογοῦν ὅτι δὲν χωρᾶμε σ' αὐτὸ ὡς Ὀρθόδοξοι, δείχνοντας ἔτσι, ὄχι μόνο τὴν ἱστορικὴ ἄγνοιά τους, ἀλλὰ καὶ τὴ στάση τῆς "ἄλλης Εὐρώπης" ἀπέναντί μας.



6. Ἡ Ὀρθοδοξία ὅμως δὲν εἶναι γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ ὑπόθεση μόνο τοῦ παρελθόντος. Ἀπὸ μεγάλους του πνεύματος ἀναγνωρίζεται καὶ σήμερα ὡς ἡ ψυχή, ἡ δύναμη καὶ τὸ καύχημά του. Ὁ μεγάλος ἄγγλος ἱστορικὸς Στῆβεν Ράνσιμαν καλεῖ τοὺς Ἕλληνες νὰ κρατήσουν τὴν ὀρθόδοξη ταυτότητά τους, γιὰ νὰ ἔχουν μέλλον καὶ πολιτισμικὴ προσφορὰ στὸν 21ο αἰῶνα. Ὁ γνωστὸς Γάλλος συγγραφέας Ζὰκ Λακαριὲρ δήλωσε στὸ ΒΗΜΑ τῆς 6.12.98 ὅτι "γιὰ ἕναν Ἕλληνα ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι τὸ σπίτι του". Καὶ δὲν εἶναι οἱ μόνοι, ποὺ μιλοῦν μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο γιὰ τὴν "ἀσύγχυτη καὶ ἀδιαίρετη" ἕνωση τοῦ Ἔθνους μας μὲ τὴν Ὀρθοδοξία. Καὶ δὲν εἶναι μόνο οἱ ξένοι ποὺ καταλήγουν σὲ παρόμοια συμπεράσματα. Θὰ περιορισθοῦμε στὴν ἀληθινὴ ὁμολογία πίστεως τοῦ γνωστοῦ Ἕλληνα Καθηγητοῦ καὶ ἐπιφανοῦς Γλωσσολόγου κ. Γεωργ. Μπαμπινιώτη: "Γιὰ μένα", ἔγραφε στὸ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, στὶς 19.4.1998, "ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι στοιχεῖο ἀχώριστο, συνυφασμένο μὲ τὴ συνείδησή μου ὡς Ἕλληνα... Ἡ ἔννοια τοῦ Γένους λ.χ, ποὺ σφράγισε τὸν Ἑλληνισμὸ στὴν τουρκοκρατία, ἀναδύθηκε μέσα ἀπὸ τὴν ὑπόδουλη πατρίδα, τὴν κοινὴ ὀρθόδοξη Πίστη καὶ τὴν κοινὴ ἑλληνικὴ γλῶσσα. Καὶ σήμερα ἀκόμη ἔννοιες, ὅπως ὁμογενὴς καὶ ὁμογένεια, δὲν νοοῦνται ἔξω ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία... Ὁποῖος μιλάει γιὰ Ὀρθοδοξία ἐρήμην του Ἑλληνισμοῦ, νομίζω ὅτι ματαιοπονεῖ· ὅποιος ὅμως μιλάει γιὰ Ἑλληνισμὸ ἐρήμην της Ὀρθοδοξίας κάνει κάτι χειρότερο ἀσχημονεῖ".



Ὁ κ. Καθηγητὴς θίγει, ἔτσι, τὸ θέμα τῆς ἑνότητος καὶ συνοχῆς μας ὡς Ἔθνους, ὄχι μόνο στὸ Ἑλληνικὸ Κράτος, ἀλλὰ καὶ στὸν Οἰκουμενικὸ Ἑλληνισμὸ (Διασπορά). Τὸ κύριο στοιχεῖο ἑνότητος εἶναι ἡ Ἐκκλησία - Ὀρθοδοξία. Ἐνῷ ὅλα τὰ ἄλλα (ἰδεολογίες, κομματικὲς παρατάξεις, γλωσσικὲς διαφορές, ἀθλητικὲς ὁμαδοποιήσεις κ.λπ.) διχάζουν, ἡ Πίστη μᾶς εἶναι ἡ μόνη ποὺ ἑνώνει. Αὐτὸ τὸ ζοῦν καὶ οἱ ἄλλοι Ὀρθόδοξοι σ' ὅλο τὸν κόσμο, ποὺ βλέπουν τοὺς Ἕλληνες ὡς πνευματικοὺς πατέρες καὶ ὁδηγούς τους. Τὴν ἐπιχειρούμενη ἀπὸ μᾶς διαγραφὴ τόσων αἰώνων ἱστορίας καὶ τῆς μεγαλειώδους ἑλληνορθόδοξης πολιτισμικῆς διάρκειάς μας, αὐτοί, ποὺ δοκίμασαν ὁλόκληρη τὴ δυτικὴ δυναστεία, διότι ἔζησαν καὶ τὴν μπολσεβικικὴ περίοδό τους, δὲν θὰ μᾶς τὴ συγχωρήσουν ποτέ!



Ἐλπίζουμε ὁ Θεὸς νὰ φωτίσει νὰ ἐπικρατήσει πνεῦμα αὐτοσυγκράτησης καὶ προσευχητικὴς ὑπομονῆς στὸ Λαό μας, ποὺ εἶναι "ποίμνιο" καὶ τῆς Πολιτείας καὶ τῆς Ἐκκλησίας, ὥστε νὰ ἐπικρατήσει τελικὰ αὐτὸ ποὺ συμφέρει τὸ Ἔθνος μας καὶ τὴν ἀναγκαία ἑνότητά του.
ΠΗΓΗ:ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΑ ΝΕΑ

ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος γιά τήν ὑπόθεση Βατοπαιδίου

http://www.romfea.gr/images/stories/metropolitan_mesogaias.jpg
Στὴν ὁμιλία τοῦ ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας κ. Νικόλαος, μεταξὺ ἄλλων ἀναφέρθηκε καὶ στὸ θέμα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Βατοπαιδίου τονίζοντας τὰ κάτωθι:

«Καὶ στὶς μέρες μας, ἐδῶ καὶ δεκαπέντε μῆνες, συγκλονίζεται ἡ πατρίδα μας ἀπὸ ἔντονο σκανδαλισμὸ ποὺ προκλήθηκε ἀπὸ συναλλαγὲς τῆς Μονῆς Βατοπαιδίου μὲ τὸ Δημόσιο.

Ἐξ αἰτίας αὐτῶν τῶν.....
σκανδάλων, ἀμφισβητήθηκε ἡ ἰσχὺς τῶν ἱστορικῶν προνομίων καὶ ἰδιοκτησιακῶν τίτλων τοῦ Ὅρους, ἐπανῆλθε ἡ δυσοσμία τῆς δημόσιας καὶ γενικευμένης διαστροφῆς τῶν θεσμῶν, ἔχασαν τὶς θέσεις τοὺς κορυφαῖοι ὑπουργοὶ καὶ συμπαρέσυραν σὲ ἐλεύθερη πτώση μία καθ’ ὅλα σταθερὴ κυβερνητικὴ πορεία, ἄλλαξε ἀπρόβλεπτα τὸ πολιτικὸ σκηνικὸ στὸν τόπο μας? ἀπαξιώθηκε κάθε ἔννοια ἱεροῦ καὶ ὁσίου, κυριάρχησε ἡ καχυποψία καὶ ἡ ἀπελπισία, σχόλια καὶ συζητήσεις συνετάραξαν ὁλόκληρο τὸν Ὀρθόδοξο κόσμο, ὀνόματα μοναχῶν καὶ ἱερῶν μονῶν πλειοδότησαν σὲ καυστικὰ ἄρθρα, σὲ σκληρὲς εἰρωνεῖες, σὲ ἄνευ προηγουμένου σαρκαστικὰ δημοσιεύματα, σὲ γελοιογραφίες, σὲ καρναβαλικὲς παρελάσεις, ταυτίστηκαν μὲ τὶς ὑπόγειες μεθοδεύσεις, ἡ δὲ λέξη Βατοπαίδι ἔγινε συνώνυμη μὲ τὴ διαφθορὰ καὶ τὴ διαπλοκή. Ἡ Ἐκκλησία παρουσιάστηκε ὡς κρυσφύγετο τῆς ἀνομίας καὶ ἡ ἁγιότητα ὡς ἡ μεγαλύτερη ἀπάτη.

Λογικά, ἡ ζημιὰ ποὺ προκάλεσε ἡ ὑπόθεση Βατοπαιδίου καὶ στὴν Ἐκκλησία καὶ στὸ Ἔθνος καὶ στὸν κοινωνικὸ βίο, ἔχει λάβει διαστάσεις γενικευμένης θεσμικῆς καταστροφῆς.

Ὁ τραυματισμὸς τοῦ δέους μας πρὸς τὸ Ὅρος ἔχει συμπτώματα καὶ συνέπειες ἀπροσμέτρητου μεγέθους, καθὼς ἄφησε πίσω του τὴν πικρὴ γεύση μίας ἀπροσδόκητης πνευματικῆς προδοσίας. Κανεὶς δὲν φαντάστηκε πὼς ἡ δόξα καὶ τιμὴ μποροῦσε νὰ ὑποκρύπτει αἰσχύνη καὶ ντροπή. Φάνηκε νὰ γκρεμίζεται καὶ τὸ τελευταῖο ὀχυρὸ τῶν ἀξιῶν καὶ τοῦ ἤθους. Ἔτσι τουλάχιστον φάνηκε!

Ἡ διαχείριση τῆς πληροφόρησης ἐπέβαλε μία κατευθυνόμενη λογικὴ ποὺ μεγένθυνε καὶ ἀναπαρήγαγε τὸ σκάνδαλο, ταυτόχρονα δὲ ἀπαγόρευε τὴν ἐλεύθερη σκέψη καὶ τὴ δικαιοκρισία.

Στὴν οὐσία προκαταλήφθηκε ἡ ἀπόφαση τῆς δικαιοσύνης, φανερώθηκε ἡ ἀτολμία καὶ ἡ ἔλλειψη κυβερνητικῆς καὶ πολιτικῆς εὐφυΐας, ἀντικαταστάθηκε ἡ τιμὴ τοῦ ἁγιορείτη μὲ τὴν καχυποψία καὶ τὸν ἐμπαιγμό. Ἡ Ἐκκλησία ξαναμπῆκε στὸ στόχαστρο τῆς σκληρῆς κριτικῆς καὶ ξιφούλκησε ἡ ἀμφισβήτηση τῆς καθαρῆς πίστης καὶ ζωῆς μὲ πρωτοφανῆ κοινωνικὴ ἀποδοχή.

Ἡ ἐλάχιστη πλέον ἐναπομείνασα περιουσία τῆς χαρακτηρίζεται δημόσια ὡς «ἀμύθητη» γιὰ νὰ ἐξάπτει τὴ φαντασία τῶν καχύποπτων.

Τὰ δεσμευμένα εὐάριθμα ἀκίνητά της βαπτίζονται «φιλέτα», γιὰ νὰ ἐρεθίζονται οἱ δύσπιστοι. Ἤδη κατασκευάστηκε μία λογική, ὅπου οἱ Μητροπολῖτες, γιὰ νὰ μποροῦν νὰ μιλοῦν, θὰ πρέπει νὰ φοροῦν μόνον σχισμένα ράσα καὶ μπαλωμένα παπούτσια, νὰ τρέφονται μόνο μὲ κονσέρβες καὶ περισσεύματα, νὰ κυκλοφοροῦν μόνο μὲ αὐτοκίνητα γιὰ ἀπόσυρση, νὰ διαμένουν μόνο σὲ ἐρείπια, νὰ καταργήσουν τὰ παγκάρια καὶ τοὺς ἐράνους, ἀλλὰ νὰ δίνουν παντοῦ καὶ πάντοτε καὶ σὲ ὅλους.

Μόλις προχθὲς κατηγορήθηκε ὁ ἡγούμενος τοῦ Βατοπαιδίου καὶ ἀναγκάστηκε νὰ δώσει δημόσιες ἐξηγήσεις, γιατί, λένε, χρησιμοποίησε ἔξι φορὲς τὴ λέμβο τοῦ Λιμενικοῦ (!) Ὅλα αὐτὰ ἀναπαράγονται ἀπὸ τὸ «σκάνδαλο τοῦ Βατοπαιδίου». Ὁ ἀποδέκτης τῆς ἀδικίας ταυτίζεται μὲ τὸν αἴτιο τῆς σκανδαλολογίας.

Βροντερὰ ὅμως ἐρωτήματα ἐπιμένουν νὰ ἀνακυκλώνονται ἀναπάντητα: Πῶς μπορεῖ μία ἁγιορείτικη Μονὴ νὰ ἐμπλέκεται σὲ ἀπίστευτου ὕψους οἰκονομικὲς συναλλαγές; Γιατί οἱ γνωριμίες καὶ οἱ διασυνδέσεις της νὰ ὁδηγοῦν σὲ συμφωνίες ἄγνωστες στὴν ἱερὰ Κοινότητα, οἱ δὲ καρποὶ τῶν συναλλαγῶν της νὰ ἀποκρύπτονται ἀπὸ τοὺς φορεῖς τῶν ἄμεσα ἐνδιαφερομὲ νῶν τοπικῶν κοινωνιῶν;

Πῶς μποροῦν νὰ συνδυαστοῦν οἱ πλεονεκτικὲς τάσεις τῶν μοναχῶν μὲ τὸ εὐαγγελικὸ κήρυγμα περὶ αὐταρκείας καὶ φιλοπτωχίας; Γιατί, μάλιστα σὲ μία περίοδο παγκόσμιας οἰκονομικῆς στενότητος, νὰ εὐνοεῖται σκανδαλωδῶς μία ἑστία αὐταπάρνησης καὶ περιφρόνησης τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν;

Πῶς εἶναι δυνατὸν μοναχοὶ ποὺ ὁμολογοῦν ὡς κύριο ἔργο τὴν προσευχὴ καὶ στηρίζονται στὴν ἄνευ ὅρων ἀποταγὴ τῶν ἐγκοσμίων, νὰ δικαιολογοῦν τὶς οἰκονομικὲς ἐπιδιώξεις τους, προφασιζόμενοι προγραμματισμοὺς μεγάλων ἔργων κοινωνικῆς πρόνοιας καὶ σχεδιασμοὺς πολυμέριμνων πρωτοβουλιῶν καὶ δράσεων;

Γιατί ἐνῷ ἐπιμένουν στὸ ἄβατό του Ὅρους γιὰ τοὺς ἄλλους δὲν ἐπιλέγουν τὸ ἄβατό του κόσμου γιὰ τοὺς ἴδιους;

Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, μπροστὰ μας ὀρθώνεται ἕνα μοναστῆρι μὲ ἀσύλληπτη ἱστορικὴ αἴγλη, μὲ πρωτοποριακὴ καὶ σὲ ἐλάχιστο χρόνο ἀριθ μητικὴ καὶ πνευματικὴ ἀναγέννηση, μὲ ὑποδειγματικὴ πρωτειὰ στὰ ἔργα ἀναστηλώσεώς του, μὲ πανθομολογούμενο, ἐντυπωσιακό, ἄμεσο καὶ ὁρατὸ διὰ γυμνοῦ ὀφθαλμοῦ νοικοκύρεμα σὲ ὅλες τὶς πτυχὲς τῆς ζωῆς του, μὲ σπάνια καὶ σὲ μεγάλους ἀριθμοὺς φιλοξενία, μὲ παγκόσμιο κῦρος καὶ ἀναγνώριση, μὲ γνωστὸ τοῖς πάσι βαρὺ καὶ γιὰ μοναχικὰ δεδομένα λατρευτικὸ καὶ πνευματικὸ πρόγραμμα, μὲ ἐμφανῶς ἁπλή, ταπεινὴ καὶ φτωχὴ ζωὴ τῶν ἴδιων τῶν μοναχῶν του, μὲ ψηλαφητὴ χάρι ἄσχετη ἀπὸ τὶς διοικητικὲς ἐπιλογὲς τῶν λίγων ὑπευθύνων του. Τὸ βλέπεις καὶ σοὺ προκαλεῖ θαυμασμό. Τὸ σκέπτεσαι καὶ σὲ συγκινεῖ ἡ χάρις του. Ἡ μὰρ τυρία τοῦ ἀποκλείεται νὰ μὴν εἶναι αὐθεντική.

Ρίχνεις μία ματιὰ στὴν εἰκόνα τῶν γεγονότων καὶ τῶν ἐξελίξεων καὶ ἀπορεῖς. Θὰ μποροῦσε κάλλιστα αὐτὸ ποὺ σήμερα ἑρμηνεύεται ὡς ἔνοχη συμπαιγνία νὰ ἀποτελοῦσε συνεργασία ἀξιοποίησης τῶν περιουσιακῶν στοιχείων του μὲ μοναδικὸ σκοπὸ τὴν κτιριακὴ ἀποκατάστασή του, μάλιστα μὲ τέτοιον τρόπο ποὺ καθόλου δὲν θὰ τραυμάτιζε τὴν πτωχεία καὶ τὴν ἀμεριμνία τῶν μοναχῶν του.

Τὸ ἐπιχείρημα τῆς σπατάλης τῶν ἐθνικῶν πόρων αὐτοκαταργεῖται, ὅταν αὐτοὶ ἐπενδύονται σὲ ἔργα πολιτισμικῶν ὑποδομῶν. Ὅπως ἕνα καλὸ μουσεῖο ἀποτελεῖ ἐπένδυση τῆς κοινωνίας καὶ τοῦ πολιτισμοῦ καὶ ὄχι τῶν ὑπαλλήλων του, ἔτσι καὶ ἡ ἀποκατάσταση τοῦ μοναδικοῦ μοναστηριακοῦ μνημείου ποὺ ὀνομάζεται Βατοπαίδι θὰ μποροῦσε νὰ ἀποτελεῖ πολιτισμικὴ καὶ πνευματικὴ ἐπένδυση μίας προοδευτικῆς χώρας στὸ πλαίσιο μακροχρόνιων τολμηρῶν πολιτι κῶν καὶ ὄχι μικρονοϊκὴ ἀξιοποίηση ἑνὸς μοναστηριοῦ, ποὺ θυσιάζει τὴν ἀσκητικὴ ζωὴ τῶν μοναχῶν στὸν βωμὸ τῆς καλοπέρασης, τῆς καλοζωΐας, τῆς μικροφιλοδοξίας καὶ τῆς κοσμικῆς ματαιοδοξίας εἴτε ἀσεβεῖ βάναυσα στὸ ἱερὸ σῶμα τῆς μοναχικῆς παραδόσεως, ζωῆς καὶ διδασκαλίας.

Ὅποιος ἐπισκέφθηκε τὸ Βατοπαίδι τὸ 1990 δὲν ἤθελε νὰ τὸ ξαναεπισκεφθεῖ. Τὸ γνωστὸ μεγαλεῖο της ἱστορίας τοῦ ἦταν θαμμένο κάτω ἀπὸ τὶς σκόνες καὶ τὶς ἀράχνες του τότε ἀποκρουστικοῦ παρόντος του. Μέσα σὲ λίγα χρόνια ἡ ἀνακάλυψη τῶν ἀμυθήτου ἀξίας θησαυρῶν του, ἡ καλαίσθητη καὶ κατ’ ἐπανάληψιν βραβευμένη ἀποκατάσταση τῶν παρεκκλησίων, τῆς τράπεζας καὶ τῶν πτερύγων του, ἡ παραδειγματικὴ ἀξιοποίηση τῶν κειμηλίων καὶ τῶν ὑποδομῶν του, ἡ κατασκευὴ τοῦ σκευοφυλακίου, ἡ ὀργάνωση τῆς σπάνιας βιβλιοθήκης του, ἡ ἐντυπωσιακὴ σὲ ρυθμοὺς ἐπάνδρωσή του καὶ πάνω ἀπ’ ὅλα ἡ ἀνάσταση τῆς ζωῆς καὶ δόξας τοῦ εἶναι ἀδύνατον νὰ ἔγιναν ἀπὸ ὄργανα διαπλοκῆς, ἀπὸ σκοτεινὲς φυσιογνωμίες ξένες πρὸς τὰ βιώματα τῆς πίστεως καὶ οἰκεῖες πρὸς τὴ διαφθορὰ καὶ τὴν διαστροφή.

Ἡ δόξα καὶ ἡ πρόοδος τῆς Μονῆς συνδυάστηκε μὲ τὴ λιτότητα, τὴν ταπείνωση καὶ τὴ μοναχικότητα τῶν πατέρων της. Ὅσο καὶ ἂν αὐτὸ φαίνεται ἀπίστευτο, εἶναι ἀληθές. Τὸ Βατοπαίδι τῆς τελευταίας εἰκοσαετίας ἀποτελεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα θαύματα τῆς ἐποχῆς μας, ποὺ πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ πιστωθεῖ σὲ αὐτοὺς ποὺ σήμερα σέρνονται στὰ δικαστήρια.

Ὁ συνδυασμὸς αὐτῶν τῶν φοβερῶν ποὺ ἀκούγονται μὲ αὐτὰ τὰ θαυμαστὰ ποὺ βλέπουμε ἀποτελεῖ ἄγνωστο μυστήριο ποὺ ὑπερβαίνει τὶς δικές μας ἱκανότητες καὶ δυνατότητες. Τὴ δικαιοσύνη δὲν θὰ τὴν ἀποδώσουν τὰ δικαστήρια οὔτε οἱ ἐξεταστικὲς ἐπιτροπὲς ἀλλὰ ἡ ἱστορία καὶ ὁ ἀπαράβατος νόμος τοῦ Θεοῦ.

Ἴσως τὸ Βατοπαίδι νὰ φιλοξένησε ἄκαιρα τὴν ὑπερβολικὴ καὶ ἄδικη γιὰ τὴν ἀλήθεια εὔνοια καὶ τιμὴ τὰ προγενέστερα χρόνια. Ἴσως τώρα νὰ χρειάζεται νὰ ὑποδεχθεῖ τὴν ἐπίσης ὑπερβολικὴ καὶ ἄδικη γιὰ τὴν ἀλήθεια κρίση καὶ κριτική. Γιὰ τὴν ἀντιμετώπισή τους τότε χρειαζόταν ἡ εὔκολη ταπείνωση, τώρα ἢ δύσκολη, ἡ ἁγιορείτικη.

Πάντως ἡ ἐθνικὴ ζημιὰ ποὺ προκλήθηκε ἀπὸ τὴν κατάρρευση τοῦ κύρους τοῦ Ἁγίου Ὅρους ὡς συμβόλου ἀναφορᾶς καὶ ἐλπίδας στὶς ψυχὲς τῶν Ἑλλήνων καὶ ἀπὸ τὴν αἴσθηση τῆς συντριβῆς καὶ τῶν τελευταίων μεγάλων ἀξιῶν εἶναι πολὺ μεγαλύτερη ἀπὸ τὶς ὅποιες συνέπειες τῆς προκληθείσης ἀστάθειας, τοῦ τραυματισμοῦ τῆς πολιτικῆς ἀξιοπρέπειας καὶ τοῦ κλονισμοῦ τῆς θεσμικῆς ἀξιοπιστίας, πολὺ μεγαλύτερη καὶ ἀπὸ τὴ ζημιὰ ποὺ ὑπέστη τὸ ἴδιο τὸ Βατοπαίδι.
πηγη:ΡΟΜΦΑΙΑ

Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑ

O BAΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΤΣΙΡΑΚΙΑ ΤΟΥ ΔΕΣΠΟΤΑΔΕΣ ΓΙΑ ΛΥΠΗΣΗ ΚΑΤΑΠΑΤΟΥΝ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΑΘΕΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΙ ΜΕ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΠΑΠΙΚΟΥΣ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ
ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΤΑ ΥΠΟΛΟΙΠΑ 2 ΒΙΝΤΕΟ ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΟ (ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ...)





36η Πρωτοχρονιά…


«Χρόνια, σκλαβκιές άτέλειωτες - τόμ πάτσον τζιαί τόν κλῶτσον τους. Ἐ μ ε ῖ ς τ ζ ι α μ α ί: Ἐλιές τζιαί τερατσιές πάνω στὀν ρότσον τους Κώστας Μόντης

Α Υ Τ Ο Υ Σ τοὺς στίχους θυμήθηκε νὰ προτάξει πρὶν ἀπὸ λίγες μέρες, ὅταν παρουσίαζε τὸ πολύτιμο βιβλίο τοῦ «Ὅλα καλά!», μὲ τὶς γελοιογραφίες 2004-2009, ὁ σεμνός, μάχιμος καὶ ἱκανός, καθημερινὰ πρωτοσέλιδός του «Φιλελευθέρου», Πὶν - Πέτρος Παπαπέτρου. Τοὺς εἶχε ἀναδείξει, μὲ τὴν .....
ἀρθρογραφία του, τὴν κρίσιμη περίοδο τῆς ἀντίστασης ἀπέναντι στὸ Σχέδιο Ἀνᾶν ὁ πανεπιστημιακὸς κοσμήτωρ Μιχάλης Πιερής. Ἐκφράζουν τόσο αὐθεντικὰ τὸν κόσμο - κόσμημα τῆς Κύπρου, ποὺ τοὺς τύπωσε στοὺς θυρεοὺς καὶ στὰ κάδρα ἐκπαιδεύσεώς της, μὲ ἱκανὸ διοικητή, ἡ 28η Ἐπιλαρχία τῆς Ἐθνικῆς Φρουρᾶς. Τοὺς ἀπάγγειλε στὴν ὁμιλία του, στὴν τελετὴ τῶν ἀποκαλυπτηρίων της προτομῆς τοῦ Κώστα Μόντη, στὸ ἵδρυμα «Φῶτος Φωτιάδης» ἐπὶ τῆς λεωφόρου Στασίνου 30.5.07, ὁ τότε Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας Τάσσος Παπαδόπουλος…

Α Λ Λ Α ΤΟ στρατηγικὸ σχέδιο ποὺ μὲ ζηλευτὴ συνέπεια, ἐπιμονὴ καὶ μεθοδεύσεις, ἐφαρμόζει ἀπὸ δεκαετίες ἐναντίον μᾶς ὁ τουρκικὸς ἐπεκτατισμός, διαφοροποιεῖ τὴν 36χρονη ἤδη τουρκικὴ σκλαβιὰ ἀπ’ ὅλες τὶς προηγούμενες. Τούτη, ἐκριζώνει τζὶ’ ἐλιὲς τζιαι τερατσιές. Τούτη, σχεδιάζει νὰ τουρτσιέψει τζιαι τὸν τελευταῖον ρότσον μας! Τὸ χειρότερο εἶναι ὅτι ἐμεῖς συνεχίζουμε νὰ πολιτεύουμε μὲ ψευδαισθήσεις. Εὐσεβεῖς πόθους καὶ αὐταπάτες.

Γ Ι Α ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ, ἐπὶ ἀγγλικῆς σκλαβιᾶς, τρέφαμε τὴν ψευδαίσθηση ὅτι «τὸ εὐγενὲς καὶ φιλελεύθερον ἀγγλικὸν ἔθνος», θὰ μᾶς χάριζε τὴν ἐλευθερία μας. Τὴν Ἕνωση μὲ τὴ μητέρα Ἑλλάδα. Ὅπως ἔπραξε μὲ τὰ Ἑπτάνησα ἀδέλφια μας. Οἱ Ἐθνάρχες καὶ οἱ ἡγέτες μας δὲν μελετοῦσαν… Θουκυδίδη! Αὐτὸ δυστυχῶς κρατάει ὡς σήμερα. Ἀπὸ Μπέντζαμιν Ντισραέλι ἕως Γκόρντον Μπράουν. Καὶ ἀπὸ Ἐτζεβὶτ - Ντενκτᾶς, ἕως Ἐρντογᾶν - Ταλάτ. Μὲ τὶς κυβερνῶσες ψευδαισθήσεις καὶ αὐταπάτες, ὡς διακηρυγμένο μάλιστα «ἀκρογωνιαῖο λίθο» τῆς πολιτικῆς μας ὅτι, δῆθεν, «σὲ συνεννόηση μὲ τοὺς Τουρκοκυπρίους θὰ λύσουμε τὸ Κυπριακὸ καὶ θ’ ἀπαλλάξουμε τὴν Κύπρο ἀπὸ τὸν Ἀττίλα»! Ψευδαισθήσεις ποὺ καταλήγουν μπούμερανγκ. Οἱ εὐθύνες δὲν ἀνήκουν μόνο στοὺς ἔτσι πολιτεύοντες ἡγέτες. Στὸ δημοκρατικό μας πολίτευμα, εὐθυνόμαστε καὶ ὁ λαός. Ἰδίως γιὰ τὰ προσόντα μὲ τὰ ὁποῖα κρίνουμε, κατὰ τὸ ἐκλέγειν καὶ ἐκλέγεσθαι…
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ

Χριστόφιας: «Δεν βρισκόμαστε κοντά σε λύση»


Κατώτερη των προσδοκιών η πρόοδος για το Κυπριακό, δηλώνει ο Δ.Χριστόφιας
«Δυστυχώς, δεν μπορώ να δηλώσω ότι βρισκόμαστε κοντά σε λύση του κυπριακού», δήλωσε ο πρόεδρος της Κύπρου Δημήτρης Χριστόφιας στο Πρωτοχρονιάτικο μήνυμα του.
«Σε διάφορες πτυχές του κυπριακού υπάρχει διάσταση απόψεων, ενώ υπάρχουν και....
πτυχές που δεν καταφέραμε να συζητήσουμε επαρκώς ένεκα των διαφορών που μας χωρίζουν. Εντούτοις, πρόοδος επετεύχθη, έστω και αν αυτή είναι κατώτερη των προσδοκιών μας», ανέφερε σχετικά με τις απευθείας διαπραγματεύσεις με τον Τουρκοκύπριο ηγέτη Μεχμέτ Αλί Ταλάτ.
Πρόσθεσε ότι οι συνομιλίες, όπως αναμενόταν, αποδεικνύονται δύσκολες και ότι χρειάζεται η επίδειξη υπομονής και ρεαλισμού, αλλά και επιμονής σε αρχές για να βρεθεί λύση. Είπε ακόμη ότι άλλη οδός δεν υπάρχει πέρα από τη διεξαγωγή συνομιλιών υπό την αιγίδα του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και στη βάση των ψηφισμάτων του διεθνούς οργανισμού.

«Διαπραγματευόμαστε με την τουρκοκυπριακή κοινότητα για να πετύχουμε μια λύση συμβιβαστική, αμοιβαία αποδεκτή. Μια λύση που δεν θα προσφέρεται για πανηγυρισμούς», ανέφερε ο κ. Χριστόφιας.
Πρόσθεσε, ωστόσο, ότι αγωνίζεται, η λύση να είναι βιώσιμη και λειτουργική, να απαλλάσσει τον τόπο από την κατοχή και τον εποικισμό, να επανενώνει το έδαφος, τον λαό, τους θεσμούς και την οικονομία, να διασφαλίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις βασικές ελευθερίες ολόκληρου του λαού, να προάγει την ειρήνη, τη φιλία και τη συνεργασία μεταξύ των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων, στο πλαίσιο της Ενωμένης Ομοσπονδιακής Κυπριακής Δημοκρατίας. «Να δημιουργεί ένα κράτος-μέλος της ΕΕ αποστρατιωτικοποιημένο, πραγματικά ανεξάρτητο, χωρίς κηδεμόνες», υπογράμμισε.
Ο Κύπριος πρόεδρος απηύθυνε έκκληση προς τον κυπριακό λαό «να κωφεύσει στις διαδόσεις που αφορούν σενάρια λύσης του κυπριακού και να μείνει ήρεμος και ψύχραιμος».
Τόνισε ότι «η ενότητα στο εσωτερικό επιβάλλει τον τερματισμό της κινδυνολογίας και της διασποράς διαφόρων σεναρίων για δήθεν υπογραφή ενδιάμεσης συμφωνίας και για ύπαρξη έτοιμου σχεδίου, που θα επιβληθεί στο λαό» και διαβεβαίωσε ότι «η Κυβέρνηση θα παραμείνει συνεπής στα περί Κύπρου ψηφίσματα του ΟΗΕ, στις αρχές του διεθνούς και του ευρωπαϊκού Δικαίου και στις συμφωνίες υψηλού επιπέδου του 1977 και ‘79 στις προσπάθειες για εξεύρεση λύσης».
«Λύσης που θα λυτρώνει το λαό μας και θα ανοίγει νέους ορίζοντες στην Κύπρο μας. Αυτό είναι το όραμα που μας εμπνέει. Αυτό είναι το όραμα που θέλουμε να μοιραστούμε με τους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας», τόνισε και πρόσθεσε ότι όσο απαραίτητη είναι η καλή θέληση της τουρκικής πλευράς για λύση του κυπριακού, άλλο τόσο απαραίτητη είναι η ύπαρξη ενότητας στο εσωτερικό μέτωπο. Εξέφρασε δε, λύπη διότι, όπως είπε, «το επίπεδο ενότητας, που υπάρχει, δεν μας ικανοποιεί».
Είπε, επίσης, ότι για την οικοδόμηση ενότητας επιβάλλεται να τερματιστεί η αμφισβήτηση της διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας ανεξαρτήτως προσχημάτων. Σημείωσε παράλληλα ότι η δέσμευση σε αυτή τη λύση, που η ελληνοκυπριακή πλευρά έχει αναλάβει από το 1977 και έκτοτε όλοι οι πρόεδροι της Κυπριακής Δημοκρατίας έχουν τιμήσει, είναι η ελάχιστη βάση οικοδόμησης ενότητας.
Ο κ. Χριστόφιας ανέφερε ότι το νέο έτος βρίσκει τον κόσμο ολόκληρο και μαζί την Κύπρο, να υφίστανται τις αρνητικές επιπτώσεις από την πρωτοφανή οικονομική κρίση.
«Η παγκόσμια κρίση έχει προκαλέσει μια σειρά προβλημάτων στη χώρα μας. Για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της οικονομικής κρίσης, η Κυβέρνηση έγκαιρα έχει λάβει σειρά μέτρων και έχει προωθήσει συγκεκριμένες πολιτικές στο πλαίσιο των δυνατοτήτων του κράτους», είπε και κατέληξε: «Αυτή την ώρα, που οι στιγμές είναι δύσκολες, επιβάλλεται η συλλογική προσπάθεια όλων των πολιτικών δυνάμεων και όλων των κοινωνικών εταίρων και χρειάζεται όλοι να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση, σοβαρότητα και υπευθυνότητα».
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ
ΠΗΓΗ:ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΥΠΕΡΗΦΑΝΙΑ

1 Ιαν 2010

Συνέντευξη μὲ τον Θεὸ


- Θὰ ἤθελες νὰ μοῦ πάρεις μία συνέντευξη… εἶπε ὁ Θεός.

- Ἂν ἔχετε χρόνο … ἀπάντησα.

Ὁ Θεὸς χαμογέλασε.

- Ὁ χρόνος μου εἶναι αἰωνιότητα … Τί θέλεις νὰ μὲ ρωτήσεις;

- Τί σᾶς ἐκπλήσσει περισσότερο στοὺς ἀνθρώπους;

Ὁ Θεὸς ἀπάντησε:

- Τὸ γεγονὸς ὅτι βαριοῦνται τὴν παιδικὴ ἡλικία, βιάζονται νὰ μεγαλώσουν … καὶ μετὰ ποθοῦν νὰ εἶναι παιδιά. Ὅτι χάνουν τὴν ὑγεία τους γιὰ νὰ βγάλουν λεφτὰ … καὶ στὴ συνέχεια χάνουν τὰ χρήματά τους γιὰ νὰ ἐπανακτήσουν τὴν ὑγεία.. Τὸ γεγονὸς ὅτι σκέφτονται μὲ φόβο γιὰ τὸ....
μέλλον καὶ ξεχνοῦν τὸ παρὸν καὶ ἔτσι δὲν ζοῦν οὔτε τὸ παρὸν οὔτε τὸ μέλλον. Ὅτι ζοῦν σὰν νὰ μὴν πεθάνουν ποτὲ καὶ πεθαίνουν σὰν νὰ μὴν ἔχουν ζήσει.

Ὁ Θεὸς πῆρε τὸ χέρι μου καὶ στάθηκε σιωπηλὸς γιὰ λίγο.

Τότε ρώτησα:

- Ὡς γονέας, ποιὰ εἶναι μερικὰ μαθήματα ζωῆς ποῦ θέλετε νὰ διδάξετε στὰ παιδιά Σας;

- Νὰ μάθουν ὅτι διαρκεῖ μόνο λίγα δευτερόλεπτα γιὰ νὰ ἀνοίξει βαθιὲς πληγὲς στὴν καρδιὰ αὐτῶν ποὺ ἀγαπᾶνε … καὶ χρειάζονται ἀρκετὰ χρόνια γιὰ νὰ ἐπουλωθοῦν. Νὰ μάθουν ὅτι πλούσιος ἄνθρωπος δὲν εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἔχει τὰ περισσότερα, ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ τοῦ χρειάζονται τὰ λιγότερα. Νὰ μάθουν ὅτι ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ τοὺς ἀγαποῦν, ἀλλὰ ἁπλῶς δὲν ξέρουν νὰ ἐκφράσουν τὰ συναισθήματά τους. Νὰ μάθουν ὅτι δύο ἄνθρωποι μποροῦν νὰ βλέπουν τὸ ἴδιο πρᾶγμα καὶ νὰ τὸ ἑρμηνεύουν διαφορετικά. Νὰ μάθουν ὅτι δὲν εἶναι ἀρκετὸ νὰ συγχωροῦν τοὺς ἄλλους, ἀλλὰ ἐπίσης, ὅτι πρέπει νὰ συγχωροῦν τοὺς ἑαυτούς τους..

- Σᾶς εὐχαριστῶ γιὰ τὸ χρόνο Σᾶς … εἶπα ταπεινά. Εἶναι κάτι ἀκόμα ποῦ θέλετε νὰ μάθει ὁ κόσμος;

Ὁ Θεὸς μὲ κοίταξε χαμογελώντας καὶ εἶπε:

- Ἁπλὰ ὅτι εἶμαι ἐδῶ, πάντοτε.

ΙΔΟΥ ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΗΝ Ι. ΜΗΤΡ. ΠΡΕΒΕΖΗΣ


Ἐντελῶς “συμπτωματικὰ” στὸ τελευταῖο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ “Συναξη” δημοσιεύεται “ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ σὲ ἀδελφὸ ἀντιρρησία, περὶ μεταφράσεων λειτουργικῶν κειμένων”. Γιὰ νὰ χρησιμοποιήσουμε τὴν ἄνομη γλῶσσα τῶν ἀνθρώπων τῆς Διοικήσεως τῆς Μητροπόλεως Πρεβέζης, πρόκειται γιὰ τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ κληρικαλισμοῦ. Ἐδῶ ἀποκαλύπτεται ἡ πλάνη καὶ σιγὰ-σιγὰ ὅλοι οἱ πιστοὶ θὰ ὑποχρεωθοῦν νὰ.....
ἀποκαλύψουν καὶ αὐτοὶ μὲ τὴν σειρὰ τοὺς τὴν προαίρεσί τους. Καταρχᾶς νὰ σημειώσουμε πὼς ὁ “ἀδελφός” ἔστειλε στὸν Πρεβέζης “κλειστὴ” ἀδελφικὴ ἐπιστολή. Στὸ περιοδικὸ δὲν ὑπάρχει ἡ ἐπιστολὴ αὐτὴ ὅπως θὰ 'πρεπε. Διότι ἡ Σύναξη πούλησε καὶ τὴν τελευταία ἰκμάδα ζωῆς ποὺ εἶχε, στὰ Ζηζιουλικὰ συμφέροντα.



Στὴν συνέχεια ἂς τονίσουμε τὴν χρήση τῆς λέξης “ἀντιρρησίας”! Βαρειὰ κουβέντα, ὅταν μέσα στὸ κείμενο προσπαθεῖ ὁ Ἐπίσκοπος νὰ μᾶς πείσει περὶ τῆς ἀγάπης καὶ τιμῆς ποὺ ἐκφράζει ἡ ἄγνωστη σὲ μᾶς ἐπιστολή! Μᾶς προδιαθέτει ὁ “Σεβασμιώτατος”. Μᾶς προετοιμάζει! Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ κρυφθεῖ στὸν γραπτὸ λόγο! Ὅπως δὲν μπορεῖ ἀπὸ τὰ παιδιὰ καὶ τοὺς τρελούς! Ἂς προχωρήσουμε!



«Ἡ ἐν ἠμὶν ἐλπὶς εἶναι ἡ διὰ Ἰησοῦ σωτηρία. Ὁ πυρήνας τῆς πίστης μας. Ἡ ἔκφραση καὶ διατύπωσή της πρέπει νὰ γίνεται στὸ μέτρο τοῦ ἀκούοντος. Ἀρχή, ποὺ ἴσχυε καὶ ἰσχύει καὶ πρέπει νὰ ἰσχύει σὲ ἀπόλυτο βαθμό». Νὰ λοιπὸν ὁ ἀντιρρησίας ἀδελφός.



Πέτρου Ἃ' (3,8): Τὸ δὲ τέλος πάντες ὁμόφρονες, συμπαθεῖς, φιλάδελφοι, εὔσπλαγχνοι, φιλόφρονες, μὴ ἀποδιδόντες κακὸν ἀντὶ κακοῦ ἢ λοιδορίαν ἀντὶ λοιδορίας, τουναντίον δὲ εὐλογοῦντες, εἰδότες ὅτι εἰς τοῦτο ἐκλήθητε, ἶνα εὐλογίαν κληρονομήσητε! [Δὲν λέει κληρονομήσατε ἤδη!]



Πέτρου Ἃ' (3,13): “Γιατί ποιὸς μπορεῖ νὰ σᾶς βλάψει, ὅταν ἐπιδιώκετε μὲ κάθε τρόπο τὸ καλό;” Καὶ τὶς ὁ κακώσων ὑμᾶς, ἐὰν τοῦ ἀγαθοῦ μιμηταὶ γένησθε; Ἡ μετάφραση καὶ τὸ πρωτότυπο! Γιὰ ὅποιον καταλαβαίνει δὲν ἔχουν καμμία νοηματικὴ ἀντιστοιχία! Αὐτὴ ἡ ἀβυσσαλέα διαφορὰ ἀνάμεσα στὸ “μιμηταὶ” καὶ στὸ “ἐπιδιώκετε μὲ κάθε τρόπο” γέννησε τὴν κακοδοξία ἡ ὁποία ἀπολυτοποιήθηκε! “Ἡ ἔκφραση τῆς πίστεως πρέπει νὰ γίνεται στὸ μέτρο τοῦ ἀκούοντος”! Ποιὸς διαθέτει τὸ μέτρο; Ὁ Ἐπίσκοπος βεβαίως! Ἡ Εἰκὼν τοῦ Χριστοῦ! Πῶς λέγαμε παληᾶ; Μέτρον πραγμάτων ἄνθρωπος;!



Οἱ Πράξεις τῶν Ἀποστόλων ἄλλα διδάσκουν! Τὸ Μέτρο ἀνήκει στὸ Ἅγιο Πνεῦμα! Γι' αὐτοὺς ποὺ δὲν ταυτίζονται μὲ τὸν Κύριο. Γι' αὐτοὺς ποὺ μὲ τὴν Μετάνοιά τους ἀγάπησαν τὸν Κύριο. Γι' αὐτοὺς ποὺ γνωρίζουν τὴν δόξα τοῦ Κυρίου καὶ τὸ ἀνθρώπινο σκότος.



Πέτρου Ἃ' (3,15): “Κύριον δὲ τὸν Θεὸν ἁγιάσατε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν (τοιουτοτρόπως συνείδησιν ἔχοντες ἀγαθὴν) ἕτοιμοι δὲ ἀεὶ πρὸς ἀπολογίαν παντὶ τῷ αἰτούντι ὑμᾶς λόγον περὶ τῆς ἐν ὑμὶν ἐλπίδος μετὰ πραύτητος καὶ φόβου, ἶνα ἐν ὢ καταλαλούσιν ὑμῶν ὡς κακοποιῶν (αὐτοὶ ποὺ δυσφημοῦν τὴν καλή σας χριστιανικὴ συμπεριφορά), καταισχυνθῶσιν οἱ ἐπηρεάζοντες ὑμῶν τὴν ἀγαθὴν ἐν Χριστῷ ἀναστροφὴν (θὰ καταντροπιαστοῦν γι' αὐτὰ ποὺ σᾶς κατηγοροῦν)”.



Μακρυγορήσαμε ἀλλὰ ὁ “ἀντιρρησίας” δὲν γίνεται κατανοητὸς διαφορετικά. Εἶναι κακοποιός. Παρότι ἀδελφὸς ὅπως μᾶς βεβαιώνει ρητορικῶς καὶ ματαίως ὁ Ἐπίσκοπος. Πῶς ἔγινε καὶ δὲν ἐμπίπτει ὁ Ἐπίσκοπος στὸν λόγο τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου “πάντες ὁμόφρονες, συμπαθεῖς, φιλάδελφοι, εὔσπλαγχνοι, φιλόφρονες...”; Ὁ Ἐπίσκοπος ἀσυνείδητα καὶ καταστροφικὰ ἔχει ταυτιστεῖ μὲ τὸν Κύριο. Δὲν εἶναι εἰς τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ, Χριστοῦ δὲ ἐσταυρωμένου. Εἶναι εἰκὼν τοῦ Χριστοῦ τῶν ἐσχάτων, τοῦ Χριστοῦ τῆς δόξης! Ἀκριβῶς ὅπως τὸ διδάσκει ὁ Ζηζιούλας! Μία ἀκτὶς ἀπὸ τὰ ἔσχατα φωτίζει τὸν Ἐπίσκοπο στὸ κέντρο τῆς Συνάξεως καὶ τῆς Θ. Εὐχαριστίας! Γι' αὐτὸ καὶ πιστεύει ὁ Ἐπίσκοπός μας πὼς ὅποιος δὲν εἶναι μαζί του εἶναι ἐναντίον του! Ἐγὼ Εἶμαι ὁ Κύριος ὁ Θεός σας!



Αὐτὴ εἶναι ἡ οὐσία τοῦ κληρικαλισμοῦ. Μάλιστα δὲ τώρα τελευταία οἱ μαθητὲς τοῦ Ζηζιούλα διαμαρτύρονται στὸν δάσκαλό τους γιὰ νὰ ἀναδείξει καὶ τοὺς Ἱερεῖς ἀποδέκτες τῆς ἐσχατολογικῆς ἀκτῖνος.



Καὶ γιατί ὅλα αὐτά; Γιατί ὁ Χριστὸς τῆς δόξης; Ἡ ἐσχατολογία; Γιὰ νὰ ἀποφύγουμε τὴν ἄκρα ταπείνωση! Τὴν Μετάνοια, τὴν ἀλήθεια. Πολὺ σκληρὴ στὰ ἀλήθεια! Γιὰ νὰ σώσουμε τὴν ὑπερηφάνειά μας, τὴν κενοδοξία μας, τὴν κενολογία μας (τὴν ὁποία θὰ ἀπολαύσουμε στὴν συνέχεια τοῦ κειμένου). Ἡ ἐν ἠμὶν ἐλπὶς εἶναι ὅτι διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ θὰ σώσουμε τὴν ὑπερηφάνειά μας ἀπὸ τὸν Ἑωσφόρο. Θὰ τὴν ἀπελευθερώσουμε ἀπὸ τὰ νύχια του, ἀπὸ τὴν μίμησί του, θὰ τὴν ἐνσαρκώσουμε, θὰ μεταλλάξουμε τὴν θεολογία σὲ ἀνθρωπολογία καὶ μὲ τὴν ὑπερηφάνειά μας σωσμένη, θὰ γίνουμε Ἀντίχριστοι.



Ἀντὶ τοῦ Χριστοῦ, ὅπως πρῶτος δίδαξε ὁ πάπας!

Αὐτὸς εἶναι ὁ κληρικαλισμός. Ὅ,τι προσπαθοῦσαν νὰ ἀποφύγουν, ἀπ' ὅτι προσπαθοῦσαν νὰ ἐλευθερωθοῦν οἱ Ἅγιοι, λαμβάνει ὑπόσταση στὴν Διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας! Στὴν Ἐκκλησία θεσμό. Ὁ Κύριος μὲ τὴν οἰκονομία Τοῦ ἀποκάλυψε τὴν οὐσία τοῦ ἀνθρώπου! Τὴν ὑπερηφάνεια, τὴν ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια. Μᾶς ἐλευθέρωσε ὅμως ἐρήμην Του ἀπὸ τὴν ἀνάγκη νὰ πιστεύουμε σὲ κάποιο θεό, μᾶς ἔκανε ἀληθινοὺς θεούς, κατέστρεψε τοὺς ἀντικατοπτρισμοὺς ποὺ εἴχαμε μέχρι τότε ἀνάγκη. Μᾶς ἐλευθέρωσε ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὴν ἀνάγκη τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ. Αὐτονομηθήκαμε. Τὰ βιώματά μας πλέον, ὁ τρόπος ζωῆς μας, εἶναι τώρα τὸ περιεχόμενο τοῦ προσώπου μας, ὅπως στὴν παλαιὰ παραδοσιακὴ Ἐκκλησία, ἀπὸ τὴν ὁποία ἐξελιχθήκαμε, περιεχόμενο τοῦ πιστοῦ ἦταν οἱ ἐμπειρίες τοῦ Ἅγιου Πνεύματος! Γι' αὐτὸ καὶ ὁ γηραιὸς Ἐπίσκοπος συνεχίζει κατὰ τοῦ ἀντιρρησία ἀδελφοῦ!

“Υπήρξα ἱεροκήρυκας 55 ὁλόκληρα χρόνια. Ξέρω τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα τῶν τεσσάρων χιλιετιῶν σὲ ὅλα τὰ πλάτη τῆς γὴς ποὺ μιλήθηκε”. ΕΧΩ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ. ΕΙΜΑΙ ΚΑΠΟΙΟΣ. ΠΡΟΣΩΠΟ!

Καὶ ὅμως Ἑλληνικὴ γλῶσσα στὸ κείμενό του δὲν βρίσκουμε! Δὲν τὸν ἀκούμπησαν οἱ μοῦσες στὴν κούνια του, ἀλλὰ οἱ μοῖρες τὴ βαρβαρότητος. Απ' ὅτι γνωρίζουμε δὲ καὶ ὁ ἀντιρρησίας ὑπῆρξε ἱεροκήρυκας για 50 ὁλόκληρα χρόνια περίπου! Ἀμέσως μετὰ τὸ ἱερὸ γερόντιο ἀπογειώνεται στὸ καλάμι του σὰν ἄλλος Χάρυ Πότερ. Κατηγορεῖ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Θεολόγο καὶ τὸν Ἰωάννη τὸν Δαμασκηνὸ γιὰ βαρβάρους. Δὲν ἄκουσε ποτὲ τοῦ τὸν Λόγο τοῦ Κυρίου: «ἦρθε ἡ ὥρα νὰ δοξαστεῖ ὁ Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου;» Ξέχασε τὸν Χρυσόστομο, τὴν ἑξαήμερό του Μεγάλου Βασιλείου; Ὅλοι τους βάρβαροι; Ἀνέβαζαν ἁπλὰ καὶ μόνον «γλωσσικὰ» τὸ «ἀκροατήριο»; Δὲν τοὺς ἄκουγαν πιστοὶ Χριστιανοί; Ἀκροατήριο στὴν Ἐκκλησία;

Χωρίζει τὰ αἰωνίως καὶ ἀρρήκτως ἑνωμένα: Τοὺς παραδοσιακοὺς ναοὺς ἀπὸ τὴν λογικὴ Λατρεία! Τὴν πίστη τῶν Πατέρων ἀπὸ τὴ γλῶσσα τῶν Πατέρων! Τὸν «Ἑλληνικὸ» πολιτισμὸ ποὺ ἐδημιουργήθη πρὸς ἀπολογίαν περὶ τῆς ἐν ἠμὶν ἐλπίδος, ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία.

Δὲν ὑποπτεύεται καν πὼς γνωρίζουμε πολὺ καλὰ ποιὸς διαιρεῖ γιὰ νὰ βασιλεύει καὶ ποιοῦ μιμητὴς γίνεται; Μετὰ φόβου Θεοῦ ἂς διαβάσουμε τὴν ἑξῆς παράγραφο: «Ὁδηγός μου σὲ ὅλα αὐτὰ δὲν ἦταν ἡ ἐπικύρωση (ἢ μὴ) τοῦ ἐκκλησιάσματος, ἀλλὰ ἡ ὑπηρεσία τοῦ θελήματος τοῦ Κυρίου. Ἡ σωτηρία τοῦ λαοῦ Τοῦ [ὁ ἴδιος εἶναι ἤδη σωσμένος]. Δὲν ἔκαμα ποτὲ κανένα γκάλοπ. Τὰ θεωρῶ ἀστειότητες [ἁπλῶς ὑπογράφουν ὅλοι τους σὲ λευκὸ χαρτί]. Ὁ Κύριος μὲ ἔκαμε ποιμένα, ὄχι πρόβατο. Ὁ Κύριος μὲ ἔκαμε κεφαλή, ὄχι οὐρά. [Πολὺ καίρια ἡ εἰκόνα τοῦ φιδιοῦ]. Ἡ εὐθύνη μου δὲν μετατοπίζεται σὲ κανέναν [Εἶμαι ἀναντικατάστατος]».



AΠΙΣΤΕΥΤΟ! Δὲν διάβασε ποτὲ τοῦ ὁλόκληρο τὸν 34ο Ἀποστολικὸ κανόνα, μόνο τὸν μισό; Μετὰ τὴν ἀποδοχὴ τοῦ πρώτου, οἱ Ἀπόστολοι συνεχίζουν: Ἂν οἱ πράξεις τοῦ Ἐπισκόπου γίνονται ἐρήμην του λαοῦ τοῦ Θεοῦ, παύει αὐτομάτως νὰ εἶναι Ἐπίσκοπος!

Ὁ Κύριος τὸν ἔκανε ποιμένα; Πραγματικὰ ἡ οἴηση μᾶς ἀφήνει ἄφωνους! Δὲν ἄκουσε ποτὲ τοῦ πὼς οἱ πρῶτοι γίνονται πολὺ εὔκολα ἔσχατοι καὶ οἱ ἔσχατοι πρῶτοι; Πῶς ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἦρθε νὰ διακονήσει καὶ ὄχι νὰ διακονηθεῖ; Καλὰ νομίζει πῶς τρῶμε κουτόχορτο; Δὲν γνωρίζουμε πῶς ἀναδεικνύονται οἱ Ἀρχιερεῖς; Τὴν λυσσαλέα μάχη τῶν ὀργανώσεων καὶ τῶν ἱδρυμάτων; Δὲν γνωρίζουμε ὅλοι μας τὸν λόγο ὑπάρξεως τῆς Χρυσοπηγῆς; Τί σχέση ἔχει ὁ Κύριος; Ἔλεος! Ἡ ἀνάγνωση αὐτῆς τῆς ἐπιστολῆς καταντᾶ πλέον λογικὸ μαρτύριο!

Ἂς δοῦμε ὅμως καὶ τὸν σύγχρονο θεολόγο, τὸν ἔμπειρό της ἐπιστημονικῆς θεολογίας. Ἂς δοῦμε γιατί ἡ οἴηση τοῦ κληρικαλισμοῦ καταλήγει φυσικὰ σχεδὸν στὸν οἰκουμενισμό! “Γιατί ἀγωνιζόμαστε; Γιὰ λέξεις; Ἢ γιὰ τὶς πραγματικότητες ποῦ δηλώνουν οἱ λέξεις; Ἂν ἀξία καὶ σημασία ἔχουν οἱ θεϊκὲς πραγματικότητες, πῶς τὸ ἀντέχεις σὺ νὰ κολλᾶς στὴ σκιὰ τῶν πραγματικοτήτων αὐτῶν, στὶς λέξεις, καὶ νὰ καταντᾶς νὰ παραμελεῖς τὴν οὐσία; Νὰ ἀφήνεις νὰ χάνεται ἡ οὐσία;” ὑποτίθεται πὼς λέει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς!!!



Ἀπὸ ὅτι γνωρίζουμε ὁ Ἅγιος Γρηγόριος δὲν ὑπῆρξε ποτὲ μαθητὴς τοῦ Ἀκινάτη. Ἀντιθέτως δίδαξε μὲ τὴν θεολογία τοῦ τοὺς “λόγους τῶν ὄντων” τοῦ Ἁγίου Μαξίμου. Οἱ λόγοι τῶν ὄντων δὲν μᾶς ἐπιτρέπουν νὰ καταλύσουμε ὁποιονδήποτε δεσμὸ ἀνάμεσα στὶς λέξεις καὶ στὰ πράγματα! Γι' αὐτὸν τὸν λόγο ἡ ὀρθοδοξία καὶ ἡ Λατρεία τῆς στηρίζονται στὴν δύναμη τοῦ ὀνόματος!

Γι' αὐτὸ καὶ ἡ πατερικὴ Θεολογία δὲν ἀσχολήθηκε ποτὲ τῆς μὲ τὰ νοήματα! Τὰ νοήματα ἢ τὸ νόημα, ἀκόμα καὶ τὸ νόημα τῆς ζωῆς καὶ ἡ ἑρμηνευτικὴ ποὺ ἐπικράτησε σὰν ἡ τελικὴ φιλοσοφία τοῦ ὑποκειμένου, εἶναι ἡ συνέπεια τῆς μεγάλης μάχης καὶ τῆς νίκης τῆς ὀνοματοκρατίας ἐναντίον τοῦ ρεαλισμοῦ τοῦ σχολαστικισμοῦ στὴ Δύση! Παρόλα αὐτὰ ἐπιμένει ὁ μεγάλος ποιμήν! “Ἂν ἐκφράζομε τὰ ἴδια νοήματα, τὶς ἴδιες θεϊκὲς πραγματικότητες, ὅ,τι λέξεις καὶ ἂν χρησιμοποιοῦμε, ΟΥ ΔΙΑΦΕΡΟΜΑΙ”.

Καὶ φτάνουμε στὸ μεγάλο θεολογικὸ ψητὸ «Ὁ Θεὸς εἶναι κατὰ τὴν οὐσία Τοῦ ἀπρόσιτος καὶ "ἀνόητος", δηλαδὴ ἀκατανόητος. Ὁ λόγος Τοῦ ὅμως δὲν εἶναι οὔτε ἀπρόσιτος οὔτε ἀνόητος καὶ ἀκατανόητος. [Δηλαδὴ δὲν ἀνήκει στὴν οὐσία Του;]. Ὁ λόγος Τοῦ εἶναι ἐνέργειά Του ποὺ «πρὸς ἠμᾶς καταβαίνει» γιὰ νὰ γίνει νοητὸς καὶ σωτήριος. Γι' αὐτὸ μας μιλᾶ ὁ Κύριος [ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ]. Γιὰ νὰ καταλάβουμε τὸν λόγο Του καὶ νὰ φωτισθοῦν νοῦς καὶ καρδιά μας, νὰ ποθήσουμε τὴν σωτηρία».

Ἡ ἐνέργεια δὲν εἶναι ἐκ τῆς οὐσίας; Καὶ ὁ Λόγος, ὁ Κύριος, ἐνέργεια;;; Ὁ Κύριος ἐνέργεια;; Ἡ Ὑπόσταση ἐνέργεια;;

Ὁ Κύριος ἐνανθρώπισε, γιὰ νὰ ποθήσουμε τὴν σωτηρία ἀπὸ λύκους σὰν καὶ τοῦ λόγου σου. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀλήθεια.

Καὶ γιὰ χωνευτικὸ ὁ μέγας ποιμὴν μᾶς ἔχει ἑτοιμάσει τὴν ἁμαρτία ἐναντίον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὴν μόνη ποὺ δὲν συγχωρεῖται!

“Όταν διαβάζουμε τὴν Ἁγία Γραφή, ὁ Θεὸς μιλάει σέ μας. Ὅταν προσευχόμαστε, ἐμεῖς μιλᾶμε στὸν Θεό. [Μὲ τὴν σειρά, πρῶτα ὁ Θεὸς μετὰ ἐμεῖς, μὲ Τάξη. Αὐτὸ σημαίνει ἐξάλλου θεανθρωπότης]. Ὅταν ἀκοῦμε ἢ διαβάζουμε τὸ Ἅγιο Εὐαγγέλιο καὶ δὲν καταλαβαίνουμε τίποτε, πῶς μᾶς μιλάει ὁ θεός; «ἀνοήτως»; Ποία ἡ δική μας ὠφέλεια; μηδενική; Καὶ ὅταν λέμε εὐχὲς καὶ δὲν τὶς καταλαβαίνουμε, τί λέμε στὸν θεό; Τίποτε;”

Φυσικὰ καταλαβαίνουμε ὅτι ἄκουσε πὼς ὁ θεὸς εἶναι πρόσωπο καὶ πὼς ἡ σχέση μας μὲ τὸν θεὸ εἶναι πρόσωπο μὲ πρόσωπο! Ἂν ἄκουγε ὅμως τὸν Ἀπόστολο Πέτρο καὶ ἂν δὲν ἀρνιόταν τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ὅπως ὁλόκληρη ἡ Δυτικὴ θεολογία, δὲν θὰ ἔπεφτε στὴν μεγαλύτερη ἁμαρτία, στὴν μόνη ἀσυγχώρητη! Διότι ἡ «κατανόηση» εἶναι τὸ ἔργο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος!

Αὐτὸ δὲν μᾶς ἐξήγησε ὁ Κύριος στὸ Εὐαγγέλιο; Ἂν δὲν περιμένουμε τὸν Παράκλητο γιὰ νὰ μᾶς διδάξει ὅλη τὴν ἀλήθεια καὶ καταλαβαίνουμε τὸν Λόγο τοῦ Κυρίου μόνο μὲ τὶς μεταφράσεις, χωρὶς Αὐτόν, τί κερδίζουμε; Γιὰ ποιὰ Ἀλήθεια μιλᾶμε τότε ἡ ὁποία θὰ ἐλευθερώσει ἠμᾶς; Καὶ τί λέει ὁ Ἀπόστολος Πέτρος; Πέτρου Ἃ' (3, 12): «Ὅτι ὀφθαλμοὶ Κυρίου ἐπὶ δικαίους καὶ ὦτα αὐτοῦ εἰς δέησιν αὐτῶν, πρόσωπον δὲ Κυρίου ἐπὶ ποιοῦντας κακά». Ἡ μετάφραση ἐξηγεῖ: Γιατί ὁ θεὸς βλέπει τοὺς δικαίους καὶ ἀκούει τὶς προσευχές τους. Ἐναντιώνεται ὅμως σ' αὐτοὺς ποὺ κάνουν τὸ κακό!

Ἔμεινε τίποτε ὄρθιο ἀπὸ τὴν παράδοσή μας; Συκοφάντησε ἀκόμη καὶ τοὺς Θεολόγους μας. Τόλμησε νὰ κατηγορήσει ἀκόμη καὶ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Θεολόγο, ὁ ἡμιμαθής. Διότι ἦταν ὁ πρῶτος ποὺ μᾶς προειδοποίησε γιὰ τὸ ποιὸν τῶν Ἐπισκόπων.

Ὅλα τὰ ψέματα ἔχουν ἕνα τέλος! Αὐτὸ εἶναι καὶ τὸ ἱερὸ διακόνημα τοῦ θανάτου. Νομίζουμε πῶς ὁ κληρικαλισμὸς δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἔχει καλύτερο τέλος! Αἰωνία του ἡ μνήμη σὰν μάθημα πρὸς ἀποφυγήν. Μποροῦμε ὅλοι μας πλέον ἥσυχα-ἥσυχα νὰ ἐπιστρέψουμε στὴν Ἐκκλησία τῶν Πατέρων, στὴν Ἐκκλησία τοῦ Κυρίου. Ὁ ἐμφύλιος πόλεμος τῶν ἐπισκόπων καὶ Ἀρχιερέων μὲ τὸν Κύριο καὶ τὴν Ἐκκλησία Τοῦ ἂς πάρει ἕνα Τ Ε Λ Ο Σ.

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhq2aeyzJZ1HunPobf4sEPlwDG7-PvgDeTBGpxSE_3w58Ukc7kcPrmXuABnboQeA1E4fa_wlxzWS1ZUT7_AIUvRU4BhxAsoWFtKinJJkAVP-_IYsYWYaY-1bsrVk4_qwFD3UHOBo2ocwpo/s640/1.jpg


https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgSD26rPd_5x8QCQe1TPWA2Tbf4a45ZfE8K7y8jSNKoT6zromYRfNtQy_sv9eaADfzJ8Bzce-4ZectbeZMcchMy2wxmHeL0ymQTRFyYryEFXvnD8lYH4g6P_8RIfwPMnpo34xQ870CVKY4/s640/2.jpg

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhSAXXbmiR3B_XcXl80ABFrpQEptIevng8G_stVsBgAmvHf_YpT_mnd7Xe4dy52fmaByRgFIaPOGPTM8e06Ztl-B_uZ7lNlzjZPGoUaW6G0t6y5A_GkVqlVn8Ndawdqs0DNnqhCRXgwHI4/s640/3.jpg

ΚΑΝΤΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ΜΑΣ.