3 Ιουλ 2010

Κυκλοφορεῖ τὸ φύλλον τῆς 2.7.10 τοῦ «Ὀρθοδόξου Τύπου»



Μερικὰ ἀπὸ τὰ περιεχόμενά του:
◇ Ἀποκηρύσσουν τήν Ὀρθόδοξον Θεολογίαν τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας.
◇ Ἡ Ὀρθόδοξος Σερβία εἰς τά «δίκτυα» τοῦ Παπισμοῦ–Οἰκουμενισμοῦ. Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, Ὁμοτίμου Καθηγητοῦ Α.Π.Θ.
◇ Τό Βατικανόν διακηρύσσει ὅτι εἶναι ἀνεξάρτητον Κράτος μέ ὑπηρεσίας. Διαθέτει καὶ εἰδικευμένους εἰς τὴν ἐξωτερικὴν πολιτικὴν τοῦ Πάπα.
◇ Ἡ Κυβέρνησις χρησιμοποιεῖ τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ὡς «γέφυρα» μέ τήν Τουρκίαν.
◇ Ἔντασις εἰς τήν ἔκτακτον Συνεδρίαν τῆς Ἱεραρχίας. Πολλοί Μητροπολῖται ἐστράφησαν ἐναντίον τοῦ Ἀρχιεπισκόπου.
◇ Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφείμ: «Δέν ἐπιτρέπομεν ἐπι κήδειον ἤ ἐπιμνημόσυνον ἀκολουθίαν διά τόν ἐπιλέγοντα τήν ἀποτέφρωσιν συν ειδητῶς».
◇ Διατί παρητήθη ὁ βοηθός Ἐπίσκοπος τοῦ Μητροπολίτου Καλαβρύτων;
◇ Μεγάλη ἡ ἀπουσία Ἱεραρχῶν ἐκ τῆς ἐκτάκτου Συγκλήσεως τῆς Ἱεραρχίας.
◇ Μέ τά αἴτια τῆς συγχρόνου κρίσεως θά ἀσχοληθῆ ἡ Ἱεραρχία τοῦ Ὀκτωβρίου.
◇ Οἰκουμενιστική καί Ὀρθόδοξος Ἐκκλησιολογία. Τοῦ Θεολόγου κ. Ἰωάννη Τάτση.
◇ Διά πρώτην φοράν πανηγυρικόν Συλλείτουργον εἰς τήν Καππαδοκίαν. Οἰκουμενικός Πατριάρχης: «Μή ξεχνᾶτε τήν γῆν τῶν Πατέρων σας».
Γεγονότα καί Σχόλια. Βιβλιοκρισίαι καί ἄλλη ἐνδιαφέρουσα ὕλη συμπληρώνουν τό φύλλον.

“Ὁ Γέροντας μᾶς Ἰωσήφ”. Στίχοι, μουσική: Βατοπαιδινοί πατέρες

Τὴν ἡμέρα τοῦ μνημoσύνου τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Ἰωσὴφ Βατοπαιδινοῦ, οἱ πατέρες τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Βατοπαιδίου ἔψαλαν τὸ τραγούδι ποὺ ἔγραψαν γιὰ τὸν Γέροντα Ἰωσήφ.

Πηγή:Ἀπόψεις γιὰ τὴν Μονὴ Βατοπαιδίου

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

--> Ἀρχ. Ἰωήλ Κωνστάνταρος Ἱεροκήρυκας - Γενικός Ἀρχιερατικός Ἐπίτροπος Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης
Ρώμ. ΙΒ΄ 6-14
Θὰ πρέπει νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι ὁ Χριστιανὸς δὲν μπορεῖ νὰ ζεῖ μόνος του, πολὺ δὲ περισσότερο δὲν μπορεῖ νὰ περιμένει ὅτι ἀπὸ μονωμένος καὶ ἀποκομμένος ἀπὸ τὴν Χριστιανικὴ κοινότητα, θὰ μπορέσει νὰ προοδεύσει καὶ νὰ προκόψει στὴν πνευματική του ζωή, ἔστω καὶ ἂν διαθέτει μεγάλα χαρίσματα. Αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν πραγματικότητα θέλει νὰ τονίσει ὁ Ἄπ. Παῦλος, γι’ αὐτὸ καὶ καταγράφει στὸ ἱερὸ κείμενο μὲ ἕνα μοναδικὸ ρυθμὸ καὶ οὐράνιο παλμό, τὸ πῶς πρέπει νὰ καταρτίζει ὁ πιστὸς τὴν ζωὴ τοῦ μέσα στὴν ἀτμόσφαιρα τῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας.

Ὁπωσδήποτε ὁ κάθε Χριστιανὸς ἔχει χαρίσματα «κατὰ τὴν χάριν τὴν δοθεῖσαν ἠμίν» , ἀνάλογα δήλ. μὲ τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἡ ὁποία μᾶς δόθηκε κατὰ τὴν ὥρα τοῦ Βαπτίσματος καὶ τοῦ Χρίσματος. Καὶ βέβαια τὰ χαρίσματα εἶναι πολλὰ καὶ διάφορα. Προφητεία, διακονία, διδασκαλία, πνευματικά, διοικητικά, καὶ τόσα ἄλλα χαρίσματα ποὺ καταγράφονται στὸ ἱερὸ κείμενο, ἀλλὰ καὶ... ποὺ τὰ γνωρίζουμε νὰ ὑφίστανται στὰ πρόσωπα τῶν πιστῶν ἐντός της Ἐκκλησίας μας. Ἀφοῦ λοιπὸν ἡ δωρεὰ καὶ παροχὴ τῶν χαρισμάτων δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸν καθένα μας, εἶναι καθαρῶς δωρεὰ τοῦ Θεοῦ, γι’ αὐτὸ καὶ ὁ πιστὸς ἄνθρωπος, πρέπει νὰ ἐπαναπαύεται σὲ ὅσα ἔλαβε καὶ νὰ μὴ ζητᾶ ἄλλα, ἀνώτερα ὅπως ἴσως νομίζει χαρίσματα. Ἀλλά, ἀρκούμενος σ’ αὐτὰ ἂς καταβάλει κάθε προσπάθεια γιὰ νὰ τὰ ἀνακαλύψει κατ’ ἀρχὰς καὶ στὴ συνέχεια νὰ τὰ καλλιεργήσει ἐν ταπεινώσει καὶ συστηματικά, ὥστε νὰ τὰ χρησιμοποιήσει κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Νὰ τὰ προσφέρει πρὸς δόξαν τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, γιὰ τὴν ὠφέλεια τῶν ἀδελφῶν του καὶ βέβαια γιὰ τὸ καλό της ψυχῆς του. 
Ὁ κάθε στίχος τῆς Ἀποστολικῆς περικοπῆς, ἀποτελεῖ καὶ ἕνα πνευματικὸ διαμάντι ποὺ θὰ χρειάζονταν τόμοι ὁλόκληροι γιὰ νὰ ἀναπτύξει κανεὶς σὲ βάθος καὶ πλάτος τὴν ὅλη τους θεολογικὴ σπουδαιότητα καὶ τὴν Ἐκκλησιαστικὴ καὶ κοινωνική τους ἀξία. 
Θὰ σταθοῦμε ὅμως στὸν ἔνατο στίχο τοῦ κειμένου ὁ ὁποῖος ἐκφράζει γενικὴ ἀρχή. Ἀποτελεῖ δὲ θεμέλιο λίθο τοῦ ὅλου Χριστιανικοῦ οἰκοδομήματος: «Ἡ ἀγάπη ἀνυπόκριτος, ἀποστυγοῦντες τὸ πονηρόν, κολλώμενοι τῷ ἀγαθῶ» (Ρώμ. ΙΒ΄ 9). Δήλ. Ἡ ἀγάπη ἂς εἶναι εἰλικρινὴς καὶ ἐλεύθερη ἀπὸ τὴν ὑποκρισία. Νὰ ἀποστρέφεσθε μὲ ὅλη σας τὴν δύναμη τὸ πονηρὸ καὶ νὰ εἶστε προσκολλημένοι στὸ ἀγαθό. 
Ἀδελφοί μου, ἂς τὸ βάλουμε καλὰ μέσα στὸ νοῦ μας καὶ κυρίως στὴν καρδιά μας. Ὅσα χαρίσματα κι ἂν διαθέτουμε, ἂν δὲ βαλθοῦμε νὰ καλλιεργήσουμε τὸ ἐπιστέγασμα καὶ ἀκριβῶς εἰπεῖν, τὴν κορωνίδα τῶν ἀρετῶν, τὴν ἀγάπη, τὴν Εὐαγγελικὴ Χριστιανικὴ ἀγάπη, ἄνευ ἀντιλογίας ὁλόκληροι οἱ κόποι μᾶς πᾶνε χαμένοι. 
Ἀγάπη λοιπὸν Χριστιανική! 
Ὥστε εἶναι τόσο εὔκολη ὑπόθεση νὰ κατορθώσει ὁ πιστὸς αὐτὴ τὴν κορυφὴ ποὺ ξεπερνᾶ καὶ αὐτὸν τὸν οὐρανό; 
Φίλοι μου, εἶναι καὶ εὔκολο καὶ δύσκολο τὸ κατόρθωμα. Ἀναλόγως τὸ πῶς κανεὶς τοποθετεῖ τὴν ὕπαρξή του ἔναντί της ἀποκαλύψεως ποὺ φέρει ὁ Ἰησοῦς διὰ τοῦ Εὐαγγελίου στοὺς ἀνθρώπους. 
Ἐὰν ὑπάρχει ἡ διάθεση τῆς ὑπακοῆς στὸ πανάγιο καὶ παντοκρατορικὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἐὰν ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀποδέχεται τὴν πίστη εἶναι ἕτοιμος γιὰ θυσίες καὶ ἀγωνίζεται νὰ παραμένει ἀσυμβίβαστος μὲ τὸ κατεστημένο τῆς πολυκέφαλης ἁμαρτίας, τότε τὸ πράγμα γίνεται εὔκολο. (Ἐννοεῖται βέβαια πὼς θὰ ἔχει ἄμεση ἐπαφὴ μὲ τοὺς ἀγωγούς της χάριτος, τὰ ἱερὰ δήλ. μυστήρια καὶ τὴν αὐθεντικὴ Ἐκκλησιαστική μας ζωή). 
Ἂν ἐξ’ ἀντιθέτου ὁ ἄνθρωπος ἔχει νομίσει τὸν Χριστιανισμὸ ὡς μία ἄνευρη ἠθικιστικὴ ζωὴ τῶν ξερῶν τύπων, ἐὰν φρονεῖ ὅτι ἡ πίστη εἶναι ἁπλῶς μία πρακτικὴ ἀντιμετώπιση ἐπιμέρους ἠθικῶν διλημμάτων, καταντώντας τὸ Εὐαγγελικὸ μήνυμα μία ξεπεσμένη καζουϊστικὴ ἀρχή, τότε δὲν μπορεῖ νὰ γίνεται καν λόγος περὶ τῆς ἀγάπης καὶ μάλιστα τῆς ἀνυποκρίτου, ὅπως ἐπιτάσσει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον διὰ τοῦ Ἀποστόλου. 
Θὰ ἦταν ὄντως ἡ χειρότερη παραποίηση τοῦ Ἀποστολικοῦ κηρύγματος, ἂν φανταστοῦμε τὴν Χριστιανικὴ ἀγάπη ὡς ἕνα πλαδαρὸ συναίσθημα ποὺ ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο σὲ μία ἀρρωστημένη πνευματικὴ αὐτάρκεια καὶ σὲ μία ἀπαράδεκτη ἀπομόνωση, ἐγκαταλείποντας ὁ πιστὸς τὰ προβλήματα τῆς Ἐκκλησιαστικῆς κοινότητας. Ἀντιθέτως, μὲ ὅλη τους τὴν ψυχικὴ δύναμη, οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Ἰησοῦ, καὶ μὲ ὅλη τὴ δύναμη τῆς ἀποστροφῆς τους, εἶναι ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη νὰ ἀντιτίθενται πρὸς κάθε πονηρὸ πράγμα. Ταυτοχρόνως δὲ χρειάζεται νὰ εἶναι ἐπιμόνως στραμμένοι, κυριολεκτικῶς προσκολλημένοι στὸ ἀγαθό. 
Μόνο μὲ αὐτὲς τὶς προϋποθέσεις καὶ πάνω σ’ αὐτὴ τὴν ἀρραγῆ βάση τῆς γνήσιας καὶ ὑγιοῦς ἀγάπης,μποροῦμε στὴ συνέχεια νὰ κάνουμε σοβαρὸ λόγο περὶ «φιλαδελφίας», περὶ «τιμῆς» καὶ «εὐγενείας» καὶ γιὰ ὅλα αὐτὰ τὰ πράγματι ἐξαίρετα χαρίσματα τῆς σπουδῆς καὶ τοῦ ζήλου, τῆς ἐλπίδας καὶ τῆς προσφορᾶς στοὺς ἀνθρώπους τῆς Ἐκκλησίας καὶ γενικώτερα στὸν κόσμο. 
Μόνο ἔτσι μπορεῖ ὁ πιστὸς νὰ μὴ ἀνταποδίδει κακό, νὰ ἐκφέρει καλὰ λόγια καὶ συνάμα νὰ προσεύχεται γι’ αὐτοὺς ποὺ τὸν πληγώνουν, ὥστε νὰ τοὺς ἐλεήσει ὁ Θεός. 
Μόνο μέσα σ’ αὐτὴ τὴν σφαίρα τῶν καλλιεργημένων χαρισμάτων τοῦ Πνεύματος καὶ προπαντός της ἀγάπης, μποροῦμε νὰ παραμένουμε εἰρηνικοί, διατηρώντας τὴν πνευματικὴ ἀρχοντιὰ καὶ εὐλογώντας τοὺς διώκοντας ἠμᾶς, διότι κυρίως αὐτοὶ ἔχουν ἀνάγκη τὴν ἀγάπη μας. 
Αὐτὸς ἀδελφοί μου εἶναι ὁ κατὰ τὸ δυνατὸν τέλειος Χριστιανός, ἡ κορυφὴ τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς ἁγιότητας, ὁ ἄνθρωπος τῆς εἰλικρινοῦς ἀγάπης. Ὁ φιλόστοργος καὶ φιλάγαθος ποὺ εἶναι πάντοτε πρόθυμος σὲ κάθε ἔργο θεάρεστο καὶ ταυτοχρόνως προσεύχεται γιὰ τοὺς διῶκτες καὶ συκοφάντες του. 
Καὶ ἂς μὴ λησμονοῦμε ποτέ: «Οἱ ἄνθρωποι ἀξίζουν τὴν ἀγάπη μας, ὅταν αὐτοὶ δὲν ἀξίζουν τὴν ἀγάπη μας»! 
Ἀμήν. 


2 Ιουλ 2010

“Όραμα Παιδείας γιὰ τὸ Σχολεῖο τοῦ Μέλλοντος”

Στίς μέρες μας τὸ νὰ μιλήσεις γιά τὸ σχολεῖο τοῦ σήμερα φαίνεται ἐκ προοιμίου περιττὸ ἢ ἀτελέσφορο. Καὶ τοῦτο γιατὶ πολλὰ λέγονται καὶ ἐλάχιστα γίνονται. Ἐπικρατεῖ, σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδά της πραγματικότητας, ἔνας ἀκατάσχετος βερμπαλισμός, ποὺ ἐκπέμπεται ἀπὸ πολιτικούς, δημοσιογράφους, συνδικαλιστές, ἐκπαιδευτικούς κ.α., οἲ ὁποίοι διαπιστώνουν μεν την δεινὴ κατασταση των ἐκπαιδευτικών μας πραγμάτων, ἐφαρμόζουν μεταρρυθμίσεις, “ἐκσυγχρονίζουν” τὸ ἐκπαιδευτικὸ σύστημα, ἀλλὰ ὄμως χρόνια ὁλοκληρα θεραπεία δεν ἔχει βρεθεῖ. Κι αὐτὸ γιατί, ὅπως πολὺ εὔστοχα, εἰλικρινὰ καὶ ἐμπεριστατωμένα ἐπισημαίνει ὁ καθηγητὴς καὶ ἐμβριθὴς διανοητὴς Χρῆστος Γιανναρᾶς «στὸ καθεστὼς τῆς κομματοκρατίας δὲν ὑπάρχει πτυχὴ τοῦ κοινωνικοῦ καὶ τοῦ κρατικοῦ βίου ποὺ νὰ μὴν ὑπηρετεῖ πρωτίστως (ἢ ἀποκλειστικὰ) τὰ κόμματα. Τὸ Σύνταγμα τὸ συντάσσουν τὰ κόμματα, τὸ ψηφίζουν τὰ κόμματα, τὸ ἀναθεωροῦν τὰ κόμματα, ἐρήμην του λαοῦ. Τὸν Πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας (ἐγγυητὴ τοῦ πολιτεύματος) τὸν ἐκλέγουν τὰ κόμματα μὲ παρασκηνιακὸ μεταξύ τους ἀλισβερίσι. Τοὺς προέδρους τῶν ἀνώτατων δικαστηρίων, τὸ ἴδιο. Τὴν ἡγεσία τῶν Ἐνόπλων Δυνάμεων, ἐπίσης. Ὁ συνδικαλισμὸς εἶναι... κομματικός: ὑπηρετεῖ τὶς σκοπιμότητες τῶν κομμάτων, ὄχι τὰ συμφέροντα τῶν ἐργαζομένων. Ἡ τοπικὴ δῆθεν αὐτοδιοίκηση κομματικὰ κατευθυνόμενη. Τὰ Μέσα Μαζικῆς Ἐνημέρωσης διαπλεκόμενα μὲ τὰ κόμματα. Οἱ ἐκλογὲς πρυτάνεων καὶ προέδρων Τμημάτων στὰ Πανεπιστήμια ἔχουν προαποφασιστεῖ στὰ κομματικὰ γραφεῖα. Τὰ διοικητικὰ συμβούλια ἐπιστημονικῶν συλλόγων, ἐπιμελητηρίων, κρατικῶν θεάτρων, ἐρευνητικῶν ἰνστιτούτων, δημόσιων καὶ ἡμιδημόσιων ὀργανισμῶν κοινῆς ὠφέλειας κομματοκρατοῦνται. Τὸ ἴδιο καὶ οἱ συνελεύσεις πανεπιστημιακῶν τμημάτων, οἱ σχολικὲς ἐφορεῖες, οἱ ἀγροτικοὶ συνεταιρισμοί, οἱ σύλλογοι τῶν ἀποδήμων σὲ κάθε γωνιὰ τῆς γής. Καθεστὼς στὴν κυριολεξία ὁλοκληρωτικό, ἡ κομματοκρατία δυναστεύει ἀνάλγητα τὸ κοινωνικὸ σῶμα, τὸ φιμώνει, τὸ ἐκβαρβαρώνει».
Μέσα σὲ αὐτὸ τὸν ἀναξιοκρατικὸ ὀρυμαγδὸ ἀλλοιώνεται, ἀποστεώνεται, χάνεται καὶ τελικὰ πεθαίνει ἡ ἀξία καὶ ἡ ἀξιοπρέπεια τοῦ προσώπου χωρὶς κομματικὴ ὀμπρέλα. Καὶ ἡ ὁλοκληρωμένη παιδεία, πάνω ἀπὸ κομματικὲς ἀγκυλώσεις καὶ στρεβλώσεις, εἶναι ἡ δυνατότητα ὑπεύθυνης διαμόρφωσης τῶν προσωπικῶν μας ἐπιλογῶν, ἡ ἀξία καὶ ἡ δύναμη στὴν ἐλευθερία, ποὺ εἶναι τὸ πιὸ πολύτιμο πνευματικὸ καὶ κοινωνικὸ ἀγαθὸ γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Ἐλευθερία ἔκφρασης καὶ ἀνάπτυξης ἰδεῶν, καὶ ἐλευθερία ἀτομικῶν ἐπιλογῶν καὶ πλοήγησης μὲ γνώμονα μία προσωπικὴ πυξίδα.
Προσπαθώντας νὰ κάνω μία σύντομη ἀλλὰ περιεκτικὴ ἀναδρομὴ στὸ παρελθόν, διαβάζω στὸ βιβλίο «Ξύλινη γλώσσα» τοῦ Γ. Καλιόρη, ἔκδοση τοῦ 1991: «Ἡ περιλάλητη ἀναβάθμιση – τῆς Παιδείας, τῆς Διοικήσεως κ.λ.π. – κατάντησε ψευδώνυμό της λούφας καὶ τῆς συντεχνιακῆς ἀνευθυνότητας, τῆς ἥσσονος προσπάθειας καὶ τῆς ἄκοπης προαγωγῆς: στὴν ἐκπαίδευση λ.χ. σημαίνει νὰ μὴν καταργηθεῖ ἡ ἐπετηρίδα κι οἱ πτυχιοῦχοι τῶν πανεπιστημίων νὰ διορίζονται σὲ γυμνάσιο καὶ λύκειο μὲ μόνο προσὸν τὸ πτυχίο – κι αὐτὸ ἀνεξαρτήτως βαθμοῦ – χωρὶς ἄλλη μετεκπαίδευση ἢ προπαρασκευή? οἱ καθηγητὲς τῆς Μέσης νὰ συνεχίσουν νὰ προάγονται αὐτομάτως, καὶ ἀναξιολόγητα ἅμα τὴ συμπληρώσει ὁρισμένοι χρόνου, δίχως ἔλεγχο ἐπιθεωρητῶν ἢ ἄλλης προϊσταμένης ἀρχῆς? οἱ μαθητὲς νὰ προάγονται ἄνευ ἐξετάσεων στὸ γυμνάσιο καθὼς καὶ ἀπὸ τὸ γυμνάσιο στὸ Λύκειο, ἐνῶ στὴν ἀνώτατη ἐκπαίδευση νὰ καταργηθεῖ ὁ «αὐταρχισμὸς» τῶν ἐξετάσεων καὶ ἡ «καπιταλιστικὴ ἐντατικοποίηση τῶν σπουδῶν», νὰ καταχωρηθεῖ ἐσαεὶ τὸ ἕνα ἐγχειρίδιο καὶ νὰ θεσμοποιηθεῖ ἡ παρεργομάθεια. Καὶ γενικῶς οἱ πάντες ζητοῦν ἀναβάθμιση τῶν πάντων φτάνει νὰ μὴν θιγοῦν τὰ ὑποβαθμιστικᾶ “κεκτημένα” τοῦ καθενός». (ἔκδ. «Ἁρμός», σέλ. 231).
Στὴν πορεία τῶν ἐξελίξεων στὴν Ἐκπαίδευση, χάθηκε στην πράξη ὂ στόχος καὶ τὸ ὅραμα: ἀπόλυτα ζητούμενα εἴναι ἢ χρησιμοθηρικὴ γνώση ποὺ θὰ δώσει ἐπιτυχία στις ἐξετάσεις καὶ ἐπαγγελματικὴ ἀποκατάσταση. Συνέπεια εἴναι ἢ ἀποξένωση τοὺ μαθητὴ ἀπὸ τὸ σχολεῖο, ἢ ἀντικατάσταση τοὺ ἀπὸ τὸ φροντιστήριο, ἢ ἐπικέντρωση στὸ εἰδικό, δηλαδὴ στις γνώσεις ποὺ θὰ ἑξασφαλίσουν τὴν ἐπιτυχία στὶς ἐξετάσεις καὶ ἡ συνακόλουθη ἀπώλεια τοὺ γενικοῦ, τῆς «ἐποπτείας», δηλαδὴ της γνώσης μὲ τὴ βαθύτερη ἔννοια τοῦ ὄρου, τοὺ νοήματος καὶ τοὺ ὁράματος. Τὸ ζητούμενο στην παιδεία μας ἐπαψε νὰ εἴναι πλέον ἢ ἀναζήτηση της ἀλήθειας, ἡ ἔρευνα, ἢ καθολικὴ γνώση, ἡ σφαιρικὴ-συνθετικὴ ἀντιμετώπιση τῶν πραγμάτων, ἢ διαμόρφωση ἤθους, δηλαδὴ τρόπου ζωής καὶ νοηματοδότησης τοὺ βίου. Οἲ πολλές ἀλλαγές στὸ ἐκπαιδευτικὸ μας σύστημα, ἢ ἀξιοποίηση των ἀρχών της παιδικής ψυχολογίας καὶ των σύγχρονων παιδαγωγικών μεθόδων θεωρήθηκαν πανάκεια για την ἀναβάθμιση τοὺ σχολείου. Ἀλλὰ τὸ προβλημα παραμένει βαθυτερο καὶ ἔγκειται στην ἀπουσία της σχέσης.
Πρωταρχικά, ἡ σχέση διδάσκοντα καὶ μαθητή, μια σχέση ποὺ πρέπει νὰ εἴναι οὐσιαστικὰ μορφωτικὴ για νὰ γίνει «διδακτική», θὰ πρέπει νὰ χαρακτηρίζεται ἀπὸ εὐπρέπεια καὶ ἀλληλοεκτίμηση. Η σχέση της ἀγάπης, ἐμπιστοσύνης καὶ ἀμοιβαιότητας εἴναι προϋπόθεση για την διδασκαλία κάθε πράγματος. Τόσοι ἐπιτυχημένοι δάσκαλοι ἔχουν ἀποδείξει ὄτι πρώτα διδάσκει τὸ παράδειγμα, ἢ ζωή. Σχολεῖο ἴσον δάσκαλος καὶ τὸ τοῦ Πλάτωνος: «παιδεία ἐστὶ οὐ τὴν ὑδρία πληρῶσαι ἀλλὰ ἀνάψαι αὐτήν», ἡ παιδεία εἶναι φλόγα ψυχῆς καὶ ὄχι γέμισμα ἄδειου δοχείου.
Τούτη ἢ ἀπόπειρα διαμόρφωσης «ὁράματος» γιὰ τὴν Παιδεία θαρρῶ εἴναι ἡ τελική. Ὅλοι μας παίρνουμε μαθήματα, προσπαθώντας νὰ γράψουμε για την παιδεία σὲ ἐποχὴ πνευματικοῦ, κοινωνικοῦ καὶ οἰκονομικοῦ ἀναβρασμοῦ. Δεν μποροῦμε νὰ γράψουμε εὔκολα για ὄ,τι ἀγαποῦμε πολὺ καὶ μας πληγώνει. Η ἀγάπη μας κάνει την ἀποψη ἐξομολογητικὴ ἢ παράπονο. Η ἐξομολόγηση εἴναι προσωπική, ὄπως εἴναι καὶ τὸ παράπονο. Χρειάζεται ἀπόσταση, για νὰ μην προσθέσουμε ταραχὴ στην ταραχὴ ἀλλά, ἀντίθετα, νὰ προσφέρουμε στήριγμα ἔστω κὶ ἀμυδρό.
Περπατώντας ἀναμεσα στὰ ἀποκαΐδια τοὺ δάσους της παιδείάς μας, συνήθως καταφεύγουμε σὲ φαεινὲς ἑξαιρέσεις για νὰ συναντήσουμε τις συστάδες δροσιάς καὶ τὸ καταφύγιο ζωής των δέντρων ποὺ δεν κάηκαν καὶ θάλλουν καὶ ἀντιστέκονται, ὦστε νὰ στηριχθοῦμε στον ἀγώνα για νὰ ξαναδώσουμε δροσιὰ στὸ χώμα ποὺ διψᾶ, προστασία στους σπόρους ποὺ ἀνυπομονοῦν νὰ φυτρώσουν, θάρρος στὰ λουλούδια ποὺ φοβούνται νὰ μην ποδοπατηθούν πριν ἀνθίσουν.
Ἀναμεσα στις πολυάριθμες μορφές ποὺ παίρνει ἢ βία, ἐκείνη ποὺ φαίνεται νὰ μας ἀναστατώνει περισσότερο εἶναι ἢ σχολική, τὸ πιθανότερο γιατὶ συγκρούεται μὲ ἰδανικὰ ποὺ τρέφουμε ὅλοι μέσα μας για την παιδικὴ ἀνεμελιὰ καὶ ἀθωότητα. Ό,τι ξερουμε για την «αὐλὴ» τοὺ σχολείου εἴναι ἢ εἰκόνα ποὺ ἔχουμε περνώντας ἂπ΄ἔξω κάποιο πρωινό: χαρούμενες νεανικές φωνές, κυνηγητὸ κάτω ἀπὸ τις μπασκέτες καὶ χαμόγελα εὐτυχίας, παρόλο ποὺ ἢ προσωπικὴ ἐμπειρία τοὺ καθενός, ὄσα χρόνια καὶ ἀν μας χωρίζουν ἀπὸ αὐτήν την «αὐλή», καταγράφει την ἀντίφαση. Ποτὲ τὸ σχολεῖο δεν ἤταν ὂ παραδεισος ποὺ θέλουμε μεγαλώνοντας νὰ πιστεύουμε. Ὡστόσο, δεν μιλούσαμε συχνὰ για περιστατικὰ βίας ἀναμεσα σὲ μαθητές, μέσα ἢ λίγο ἔξω ἀπὸ τὴ σχολικὴ κοινότητα.
Μὲ τον ὄρο «σχολικὴ βία» ἀναφερόμαστε σὲ ἔνα εὐρὺ φάσμα συμπεριφορῶν, ποὺ μπορεὶ νὰ ἐκτείνεται ἀπὸ τὴν λεκτικὴ ἐπιθετικότητα μέχρι καὶ την τέλεση ἐγκληματικών πράξεων. Σ’ αὐτὸ τὸ φάσμα ἐντάσσονται ἀπειλές, ὑβριστικές ἐπιθέσεις, σπρωξίματα, σεξουαλικές παρενοχλήσεις ἢ ἀκόμη καὶ ξυλοδαρμοί. Τὰ περιστατικὰ ἀφορούν κυρίως μαθητές ἢ μαθητές καὶ ἐξωσχολικούς, σπανιότερα ἐμπλέκουν ἐκπαιδευτικούς, ἐνὼ συμμετοχὴ ἐνδέχεται νὰ ὑπάρχει καὶ ἀπὸ γονεῖς. Η καταγραφὴ των ἐκδηλώσεων βίας παραμένει μια σκοτεινὴ ὑπόθεση, πρώτον λόγω της σχετικότητας-ἀσάφειας τοὺ ὁρισμοῦ της σχολικής βίας καὶ δεύτερον λόγω πιθανής ἀποκρυψης των περιστατικών εἶτε ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ παιδιὰ εἶτε ἀπὸ τὴ σχολικὴ κοινότητα.
Σαφώς καὶ τὸ φαινόμενο της σχολικής βίας δεν εἴναι καθολικὸ οὖτε ἀφορὰ ὅλους τους μαθητές. Τὸ κοινωνικοοικονομικὸ ἐπιπεδο της οἰκογένειας καὶ τὰ βιώματά της, ἢ δεδομένη σχολικὴ κοινότητα ἀλλὰ καὶ ἢ προσωπικότητα τοὺ μαθητὴ εἴναι στοιχεία ποὺ ἀλληλοδιαπλέκονται καὶ καταλήγουν στην ἐμφάνιση της ὅποιας ἐπιθετικής συμπεριφορᾶς. Ἐπειδὴ ἀκριβώς προκειται για ἔνα πολυπαραγοντικό, «ψυχοκοινωνικὸ» καὶ ὄχι «ψυχολογικὸ» πρόβλημα, ἢ ἐπιλυσὴ τοὺ θὰ πρέπει νὰ ἀναζητηθεὶ στὴ συνεργασία πολλῶν, για την ἀκρίβεια ὅλων, ὄσοι ἐνδιαφέρονται για τὸ σχολεῖο καὶ τὰ παιδιά: μαθητές, ἐκπαιδευτικοί, γονεῖς, εἰδικοί, τοπικὴ κοινωνία, Ἐκκλησία. Ἀν ὅλοι μαζὶ καταφέρουν νὰ δημιουργήσουν ἔνα σχολεῖο-κοινότητα, ποὺ θὰ λειτουργεὶ σαν δεύτερο σπίτι μὲ ἀξίες, μὲ ὀράματα καὶ μὲ σεβασμὸ στον ἄνθρωπο, τότε τὰ πράγματα θὰ εἴναι σαφώς καλύτερα.
Η βία εἴναι ἔνας τρόπος ἄμυνας ἀπέναντι σὲ πραγματικούς ἢ φανταστικούς κινδύνους. Ο ἀνθρωπος ποὺ ἐπιτίθεται, ὄσο περιεργο καὶ ἀν ἀκούγεται, πρῶτα ἀπὸ ὄλα φοβᾶται. Ἀς δημιουργήσουμε, λοιπόν, ἔνα σχολεῖο για νὰ μὴ φοβάται καὶ νὰ μὴ φοβίζει.
Ἀναμφίβολα, ἡ ἀνάγκη γιὰ ἀναμόρφωση τοὺ ἐκπαιδευτικοὺ συστήματος ἀποτελεὶ ἔνα ἀπὸ τὰ μείζονα προβλήματα της Ἑλλάδας. Ἀν ὄμως θέλουμε ὠς χώρα νὰ μὴ μείνουμε πίσω σὲ ὅλους τους τομεῖς, θὰ πρέπει νὰ θέσουμε τώρα τις βάσεις για τὸ σχολεῖο τοὺ μέλλοντος.
Πως θὰ θέλαμε, λοιπόν, νὰ εἴναι αὐτὸ τὸ σχολεῖο; Ο πρώτος στόχος ποὺ πρέπει νὰ πραγματοποιηθεὶ εἴναι ἢ ἀνοικοδόμηση σχολείων μὲ ἀνθρώπινο πρόσωπο. Στὴ σύγχρονη ἐκπαίδευση ἀπαιτούνται κτίρια ποὺ δὲ θὰ εἴναι «μουντὰ» καὶ θὰ μοιάζουν μὲ φυλακές, ἀλλὰ λειτουργικὰ μὲ αἴθουσες προσαρμοσμένες στις σημερινές παιδαγωγικές ἀπαιτήσεις, ἐξοπλισμένες μὲ τὰ ἀπαραίτητα ἐποπτικὰ μέσα, μὲ καταλληλους χώρους για ποικίλες δραστηριότητες. Αἴθουσες, πολλές φορές χωρίς θέρμανση καὶ μόνωση, μας κάνουν νὰ νιώθουμε ἐγκλωβισμένοι σ’ ἔνα χῶρο ποὺ δὲ μας ἐκφράζει καὶ δεν μπορεὶ νὰ καλλιεργήσει τὴ δημιουργικότητα καὶ τὴ φαντασία μας. Γιατὶ ἐκτός ἀπὸ τὴ γνώση, εἴναι ἀπαραίτητο νὰ παρέχονται καὶ δυνατότητες για ψυχαγωγία καὶ ἐνασχόληση μὲ τὰ «χόμπι» καὶ τις ἰδιαίτερες κλίσεις τῶν μαθητῶν. Παράλληλα, τὰ κτίρια εἴναι ἀναγκη νὰ πλαισιώνονται ἀπὸ δέντρα καὶ πράσινο, μακριὰ ἀπὸ τὸ τσιμέντο καὶ τὸ θόρυβο των πόλεων, που ἠρεμούν καὶ ἀναζωογονοῦν.
Στὸ σχολεῖο τοὺ μέλλοντος τὰ βιβλία θὰ πρέπει νὰ εἶναι καλογραμμένα καὶ προσαρμοσμένα στις ἀπαιτήσεις της ἐποχής μας. Ἐπίσης, ἢ διδασκαλία θὰ ἤταν πιο ἐνδιαφέρουσα, ἀν ὑποστηριζόταν ἀπὸ καταλληλο ἐποπτικὸ ὑλικὸ καὶ ἐνσωμάτωνε σὲ καθημερινὴ βάση τὴν εἰκόνα καὶ τὸ σχολιασμό της. Φωτογραφίες, βίντεο, cd, συνδεση μὲ τὸ διαδίκτυο, διαδραστικοὶ πίνακες, θὰ ἔκαναν τὸ μάθημα πιο ἐνδιαφέρον καὶ ἔτσι αὐτὸ θὰ ἐνεργοποιοῦσε περισσότερους ἀπὸ τοὺς μαθητές μας.
Ὡστόσο, σὲ σχέση μὲ τὴν ἀλόγιστη χρήση τῶν ἠλεκτρονικῶν ὑπολογιστῶν στὸ χῶρο τοῦ σχολείου, εἶναι πολὺ χρήσιμο νὰ λάβουμε ὑπ’ ὄψιν τὰ σχετικὰ συμπεράσματα στὴν περίπτωση τῶν ΗΠΑ ποὺ καταγράφονται στὸ βιβλίο «Ἡ ἀνοκλήρωτη ἐπανάσταση» τοῦ Μ. Δερτούζου (μακαρίτη πιά), ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε καθηγητὴς στὸ ΜΙΤ, ἐπιστήμονας παγκόσμιας ἐμβέλειας καὶ αὐθεντία στοὺς ὑπολογιστές. Γράφει: «Σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο, ἀγέλες πολιτικῶν, ὁδηγούμενες ἀπὸ αὐτοὺς τῶν Η.Π.Α., ἐπαναλαμβάνουν τὸ ἀκατάληπτο δόγμα τοῦ συρμοῦ ὅτι ἑκατομμύρια παιδιῶν σὲ χιλιάδες σχολεῖα πρέπει νὰ εἶναι διασυνδεδεμένα. Μπορεῖτε νὰ αἰσθανθεῖτε τὴ ζέση τους. Δὲν εἶναι τόσο ὑπεύθυνο καὶ μοντέρνο νὰ θέσουμε τὴ νέα τεχνολογία στὴν ὑπηρεσία τοῦ εὐγενικότερου κοινωνικοῦ στόχου τῆς ἐκπαίδευσης τῶν παιδιῶν μας; Ὄχι ἀκριβῶς. Μετὰ ἀπὸ 35 χρόνια πειραματισμῶν μὲ τοὺς ὑπολογιστὲς σὲ διάφορους τομεῖς τῆς ἐκπαίδευσης, δὲν ἔχει βρεθεῖ ἀκόμη ἀπάντηση στὸ κεντρικὸ ἐρώτημα: “Οἱ ὑπολογιστὲς εἶναι πράγματι ἀποτελεσματικοὶ στὴν ἐκπαίδευση;”. Τὰ στοιχεῖα ἀπὸ πολυάριθμες μελέτες πάνω στὸ ἂν οἱ ὑπολογιστὲς βελτιώνουν τὴν οὐσιαστικὴ μαθησιακὴ διαδικασία εἶναι συντριπτικὰ ἐκκρεμή…. Ἂς ἀσχοληθοῦμε ἁπλῶς μὲ μία στατιστικὴ ἀπὸ τὸν σωρὸ τῶν στοιχείων. Οἱ Ἀμερικανοὶ μαθητὲς γυμνασίου καὶ λυκείου κατατάσσονται σταθερὰ ἀπὸ δωδέκατοι μέχρι δέκατοι ὄγδοοι, διεθνῶς, στὶς ἱκανότητες ποὺ ἐμφανίζουν στὰ μαθηματικὰ καὶ τὴ φυσική, ἐνῶ οἱ Ἀσιάτες μαθητὲς ἔρχονται πρῶτοι. Καὶ ὅμως οἱ Ἀμερικανοὶ μαθητὲς ἔχουν πολὺ μεγαλύτερη πρόσβαση σὲ ὑπολογιστὲς ἀπ’ ὅ,τι οἱ ἀντίστοιχοι Ἀσιάτες. Τί εἶναι αὐτὸ ποῦ κάνουν οἱ Ἀσιάτες ἐκπαιδευτικοὶ χωρὶς τὴν τεχνολογία, ποῦ καλὸ θὰ ἦταν νὰ μιμηθοῦν οἱ Ἀμερικανοὶ ἐκπαιδευτικοί; Ἕνας λόγος ποὺ οἱ ἀπόψεις συνεχίζουν νὰ εἶναι διχασμένες ἔχει ἄμεση σχέση μὲ αὐτὸ ποὺ κάνουν καλύτερα οἱ ἄνθρωποι – δάσκαλοι. Δηλαδὴ νὰ ἀνάβουν τὴ φλόγα στὴν ψυχὴ τοῦ μαθητῆ, νὰ τὸν στηρίζουν, νὰ ἀποτελοῦν πρότυπο. Κανένα ἀπὸ αὐτὰ τὰ χαρακτηριστικὰ δὲν μεταφέρεται εὔκολα μέσω τῆς πληροφορικῆς». (Ἔκδ. «Λιβάνη», σὲλ 243-244).
Παρῆλθαν 10 χρόνια ἀπὸ τότε ποὺ γράφτηκε τὸ βιβλίο καὶ ἤδη στὴν Ἀμερικὴ- «ἂν θέλεις νὰ δεῖς τὴν Ἑλλάδα τοῦ μέλλοντος ἐπισκέψου τὴν σημερινὴ Ἀμερικὴ»- ὑπάρχει τρομερὴ ἀνησυχία γιὰ τὸν διαδικτυακὸ ἐθισμὸ ἢ «ἠλεκτρονικὴ μορφίνη» ὅπως ὀνομάζεται.
Παράλληλα σὲ καμιὰ περίπτωση δὲν πρέπει νὰ ἀνάγεται, «ἀναβαθμίζεται» ἡ πληροφορία, δηλαδὴ τὸ ἐφήμερο, τὸ πρόσκαιρο καὶ χρήσιμο, σὲ «Μεγάλη Ἰδέα» τῆς Παιδείας καὶ νὰ ἐξοβελίζεται ὁ ἀνθρωπιστικὸς χαρακτήρας τοῦ σχολείου. Πολὺ σημαντικές σὲ αὐτὴ τὴν κατεύθυνση θεωροῦμε τις ὁμαδικές ἐργασίες, ὅπου δίνεται ἢ εὐκαιρία νὰ δεθοῦν οἱ μαθητὲς καὶ οἱ μαθήτριες περισσότερο μεταξύ τους, νὰ ἀνταλλάξουν ἀπόψεις, νὰ ἑξασκηθούν στὸ διαλογο καὶ νὰ μάθουν νὰ σέβονται τις ἀποψεις των ἄλλων. Ἄλλωστε, τὸ σύγχρονο σχολεῖο θὰ πρέπει νὰ ἀποτελεὶ μὲ την ὁμαδικὴ τοὺ ζωὴ μια μικρογραφία της σύγχρονης, προηγμένης κοινωνίας. Καὶ θὰ πρέπει, ἐπίσης, νὰ προβάλλει ἠθικὰ προτυπα καὶ ἀξίες, ὄπως εἴναι ἢ δημοκρατία, ἢ ἐλευθερία, ὁ ἀνθρωπισμός.
Ὅλα, βέβαια, τὰ παραπάνω δεν ἔχουν νόημα, ἀν δεν τὰ χειρίζονται καταλληλοι καὶ ἐπαρκώς ἐνημερωμένοι ἐκπαιδευτικοί. Συγκεκριμένα, τὸ σχολεῖο τοὺ μέλλοντος πρέπει νὰ βασίζεται ὄχι μόνο σὲ ἄρτια καταρτισμένους στον ἐπιστημονικὸ τομέα δασκάλους-καθηγητές, ἀλλὰ καὶ μὲ ἐπαρκείς γνώσεις παιδαγωγικής καὶ ψυχολογίας, για νὰ ἐπικοινωνούν καλύτερα μὲ τους ἐφήβους. Ὁραματιζόμαστε, λοιπόν, δασκάλους-καθηγητές ποὺ πάνω ἀπ’ ὄλα θὰ εἴναι ἄνθρωποι, θὰ συμβάλλουν ὄχι μόνο στην καλλιέργεια τοὺ πνεύματος μὲ τὸ νὰ εἴναι καταρτισμένοι καὶ ἰκανοὶ στὴ μεταδοση της γνώσης, ἀλλὰ θὰ συζητούν μὲ τοὺς μαθητὲς τους για θέματα εὐρύτερου ἐνδιαφέροντος, ποὺ τους ἀπασχολοῦν. Ἄρα θὰ πρέπει νὰ εἴναι προσιτοί, εὐχάριστοι, μὲ φαντασία, μὲ μεγάλη ὑπομονὴ καὶ κατανόηση. Θέλουμε ἀπὸ τους καθηγητές καὶ τοὺς δασκάλους νὰ «ἀνοίγουν δρόμους», νὰ μὴ μεταδίδουν στείρες γνώσεις ἀλλὰ νὰ «ἐρεθίζουν» τὸ νοὺ καὶ την ψυχή , για νὰ γίνουν οἱ μαθητὲς καὶ οἱ μαθήτριές τους ἀνθρωποι ἐλεύθεροι καὶ σκεπτόμενοι.
Γι’ αὐτό, λοιπόν, θὰ ἐπιθυμούσαμε τὸ σχολεῖο, στὸ ὁποῖο τὰ μέλη τῆς μαθητικῆς κοινότητας περνούν ἔνα σημαντικὸ διαστημα της ζωής τους καὶ αὐτὸ ἀποτελεὶ ἀναπόσπαστο κομμάτι της, νὰ ἔχει πιο ἀνθρώπινο πρόσωπο. Νὰ στοχεύει στὴ διαμόρφωση ἐλεύθερων προσωπικοτήτων, ποὺ θὰ διακρίνονται για την ἀνθρωπιά, την ἀνοχὴ στὴ διαφορετικότητα, την εὐαισθησία, στοιχεία τόσο σπάνια πια στην ἐποχή μας. Χρειαζόμαστε ἔνα σχολεῖο πού, πέρα ἀπὸ τις γνώσεις ποὺ θὰ παρέχει, θὰ διαμορφώνει καὶ θὰ ὑπηρετεὶ τον ἄνθρωπο.
Μια προϋπόθεση: ἀν μετράμε τὸ σχολικὸ χρόνο γιὰ ὅλα αὐτὰ μὲ τὸ χρονόμετρο – κὶ αὐτὸ συχνὰ μας ἐπιβάλλεται ἀπὸ τὴ διδακτέα ὕλη καὶ τὸ βραχνὰ τῆς – τέτοιες προσπάθειες δεν εὐοδώνονται. Στην περιπτωση ποὺ οἲ μαθητές ἐργάζονται ὁμαδικά, διευρύνουν μόνοι τους τὸ ἀντικείμενο καὶ παραγουν σκέψη καὶ λόγο δικό τους, ὂ σχολικός χρόνος ποὺ ἀπαιτείται εἴναι μεγαλύτερος. Η χρήση τῆς σχολικῆς βιβλιοθήκης καὶ τοὺ ἐργαστηρίου των Η/Υ για τὴ διδασκαλία ἀντικειμένων διαφορετικών ἀπὸ αὐτὸ της πληροφορικής σημαίνει «ἀπώλεια χρόνου», μὲ τη συμβατικὴ ἔννοια τοὺ ὄρου. Ὅμως, συνήθως, ὄ,τι χάνω σὲ ἀπολυτους ἀριθμούς τὸ κερδίζω σὲ ἐμβάθυνση. Οἲ μαθητές ἐρευνούν τις πηγὲς τῆς γνώσης, τις ἐπεξεργάζονται καὶ τις κρίνουν, μαθαίνουν νὰ συνεργάζονται, αὐτοδιορθώνονται. Τὸ πιο σημαντικό: συμμετέχουν στην παραγωγὴ της γνώσης.
Τεχνολογία χρησιμοποιοῦμε ἤδη στὴ διδασκαλία μας. Χαρτὶ καὶ μολύβι, πίνακα καὶ κιμωλία. Μόνο ποὺ προκειται για τεχνολογία πολυχρησιμοποιημένη καὶ γι’ αὐτὸ τὸ λόγο «διαφανῆ». Τὸ ἴδιο μπορεὶ νὰ συμβεὶ καὶ μὲ τους ὑπολογιστές. Ἴσως κάποιοι ἀπὸ ἐμάς νὰ εἴμαστε παρόντες καὶ νὰ τὸ δοῦμε. Ἀδιαμφισβήτητα, τὸ νέο σχολεῖο δὲν πρέπει νὰ εἶναι "ξύλινο" καὶ ἀπωθητικό. Ὁ μαθητὴς δὲν πρέπει νὰ εἶναι ἕρμαιο τῆς νέας τεχνολογίας, ἀλλὰ ἀντίθετα νὰ τὴ χρησιμοποιεῖ γιὰ νὰ μαθαίνει εὐκολότερα τὶς γνωστικὲς παραμέτρους τῶν γνωστικῶν ἀντικειμένων. Γιὰ νὰ μὴν ἀναγκαστοῦμε στὸ τέλος νὰ προσυπογράψουμε στὴν πράξη τὸ στίχο τοῦ Ἔλιοτ: «Χάσαμε τὴ σοφία γιὰ χάρη τῆς γνώσης, χάσαμε τὴ γνώση γιὰ χάρη τῆς πληροφορίας».
Εἴναι γεγονὸς ὅτι σήμερα, πολὺ περισσότερο ἀπὸ ὅτι στὸ παρελθόν, οἱ νέοι μας ζοῦν σὲ ἕνα περιβάλλον ἀβεβαιότητας, κατάρρευσης ἀξιῶν καὶ προτύπων, ἀλλὰ καὶ μεγάλων ἀπαιτήσεων καὶ ἀνταγωνισμοῦ. Ἡ πρωτοφανὴς πράγματι κρίση στὴν παγκόσμια οἰκονομία καὶ πρόσφατα στὴ χώρα μας, ποὺ οἱ μεγαλύτεροι τοὺς προκάλεσαν, δημιουργεῖ ἀμείλικτα ἐρωτηματικὰ καὶ ἕνα κλίμα ἀπογοήτευσης, ἀνασφάλειας ἢ ἀκόμη καὶ φόβου, κλονίζοντας τὴν ἐμπιστοσύνη τῶν νέων στὸ ἴδιο τους τὸ μέλλον. Μονολεκτικὲς ἢ ἁπλουστευτικὲς ἀπαντήσεις στὰ σύνθετα ἐρωτήματα ποὺ ἐγείρονται δὲν ὑπάρχουν. Οὔτε ὅμως, ἄκριτες ἀμφισβητήσεις, γενικευμένοι ἀφορισμοὶ ἢ ἰσοπεδωτικὲς λογικές, δίνουν ποτὲ διέξοδο σὲ τίποτα καὶ σὲ κανέναν, ἀλλὰ ὁδηγοῦν μόνο σὲ πνευματικὸ μαρασμό, ὀπισθοδρόμηση καὶ ἀποτυχία.
Ἡ Γνώση καὶ ἡ Παιδεία ἀποτελοῦν λοιπὸν θεμέλιο λίθο μίας πολιτισμένης κοινωνίας, καὶ ἀπαραίτητη προϋπόθεση γιὰ τὴν ἀτομικὴ καὶ συλλογικὴ ἐξέλιξη, ἐλευθερία καὶ ἀνάπτυξη. Εἶναι ὑποχρέωση ὅλων μας νὰ προσπαθοῦμε συνειδητὰ καὶ μὲ εἰλικρίνεια νὰ τὴν προστατεύσουμε ἀπὸ κάθε κίνδυνο ἀπαξίωσης.
ΠΗΓΗ:ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ



Ὁ εὐσεβὴς λαὸς φρουρὸς τῆς Ὀρθοδοξίας

«...Διαμαρτυρόμενος ὁ λαὸς κατά των αναξίων αρχιερέων δεν ασέβει, διότι·
Ὁ εὐσεβὴς λαὸς κατὰ τὸ κανονικὸ δίκαιο εἶναι Ο ΦΡΟΥΡΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ καὶ ἔχει ὑποχρέωση, ὅσες φορές κάποιος ἀρχιερεὺς παρεκκλίνει ἐκ τῶν γραμμῶν τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ κηρύττει κάτι που είναι ἀσυμβίβαστον με την Ορθόδοξη πίστη, ὁ λαὸς ὄχι μόνον πρέπει νὰ...διαμαρτύρεται, για την παρεκτροπή ἀλλὰ καὶ νὰ διακόπτῃ κάθε πνευματικὴ σχέση με τον παρεκτρεπόμενο ἀρχιερέα.
Ἐπικαίρως δὲ ὑπενθυμίζομε κάτι που εγράφη από τον κ. Τρεμπέλα, ὅτι· ὁ εὐσεβὴς λαὸς ἐπὶ αὐτοκράτορος Ἡρακλείου, έχοντας πνευματικοὺς οδηγούς δύο μοναχούς, τὸν Σωφρόνιον καὶ τὸν Μάξιμον, ἐπέτυχε τὴν καθαίρεση καὶ τὸν ἀναθεματισμὸ όχι μόνο τῶν πατριαρχῶν τῆς Ἀνατολῆς ἀλλὰ καὶ τοῦ πάπα Ρώμης. Κατά τοὺς χρόνους τῆς ἐν Φλωρεντίᾳ συνόδου καταξέσχισε τὸ ἑνωτικόν της ψήφισμα, υπό τὴν ἡγεσίαν ἑνὸς καὶ μόνον ἐπισκόπου, τοῦ Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ.
(Ἀπόσπασμα ἀνοικτῆς ἐπιστολῆς τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου, πρὸς τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχη, («ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΠΙΘΑ», ἀριθμ. φύλ. 248-249 Μάϊος-Ἰούνιος 1962. Ἀναδημοσιεύθη στὸ βιβλίο τοῦ Μητροπολίτου• «Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ», σὲλ 99)
ΠΗΓΗ:Π.ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ

Ὁμιλία Γέροντος Ἰωσὴφ Βατοπαιδινοὺ γιὰ τὴν ἑορτὴ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων.


Πηγή:Ἀπόψεις γιὰ τὴν Μονὴ Βατοπαιδίου
Ἡ ἔκπληξη τὴν ἡμέρα τοῦ μνημόσυνου τοῦ Γέροντα Ἰωσήφ, ἦταν ἕνα βίντεο μὲ ὁμιλία του γιὰ τὴν ἑορτὴ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων.

Ἔκθεση ἀπὸ μαθητὴ τοῦ δημοτικοῦ μὲ θέμα: «Τὶ νὰ ζητήσω ἀπὸ τὸν Θεό».

«Θεέ μου, ἀπόψε σοῦ ζητάω κάτι ποὺ τὸ θέλω πάρα πολύ. Θέλω νὰ μὲ κάνεις τηλεόραση! Θέλω νὰ πάρω τὴν θέση τῆς τηλεόρασης ποὺ εἶναι στὸ σπίτι μου. Νὰ ἔχω τὸν δικό μου χῶρο. Νὰ ἔχω τὴν οἰκογένειά μου γύρω ἀπὸ ἐμένα. Νὰ μὲ παίρνουν στὰ σοβαρὰ ὅταν μιλάω. Θέλω νὰ εἶμαι τὸ κέντρο τῆς προσοχῆς καὶ νὰ μὲ ἀκοῦνε οἱ ἄλλοι χωρὶς διακοπὲς ἢ ἐρωτήσεις. Θέλω νὰ... ἔχω τὴν ἴδια φροντίδα ποὺ ἔχει ἡ τηλεόραση ὅταν δὲν λειτουργεῖ. Ὅταν εἶμαι τηλεόραση, θἄχω τὴν παρέα τοῦ πατέρα μου ὅταν ἔρχεται σπίτι ἀπὸ τὴν δουλειά, ἀκόμα κι ἂν εἶναι κουρασμένος. Καὶ θέλω τὴ μαμά μου νὰ μὲ θέλει ὅταν εἶναι λυπημένη καὶ στενοχωρημένη, ἀντί νὰ μὲ ἀγνοεῖ… Θέλω τ΄ ἀδέλφια μου νὰ μαλώνουν γιὰ τὸ ποιὸς θὰ περνάει ὧρες μαζί μου. Θέλω νὰ νοιώθω ὅτι ἡ οἰκογένειά μου ἀφήνει τὰ πάντα στὴν ἄκρη, πότε – πότε, μόνο γιὰ νὰ περάσει λίγο χρόνο μὲ μένα. Καὶ τὸ τελευταῖο, κάνε με ἔτσι ὥστε νὰ τοὺς κάνω ὅλους εὐτυχισμένους καὶ χαρούμενους.

Θεέ μου, δε ζητάω πολλά. Θέλω μόνο νὰ γίνω σὰν μιὰ τηλεόραση!»

Τὴν δασκάλα ποὺ τὴν διάβασε (καθὼς βαθμολογοῦσε) τὴν ἔκανε νὰ κλάψει. Ὁ σύζυγός της ποὺ μόλις εἶχε μπεῖ στὸ σπίτι, τὴν ρώτησε: «τὶ συμβαίνει;» Αὐτὴ ἀπάντησε: «Διάβασε αὐτὴν τὴν ἔκθεση, τὴν ἔχει γράψει ἕνας μαθητής μου». Ὁ σύζυγος εἶπε: «Τὸ καημένο τὸ παιδί. Τὶ ἀδιάφοροι γονεῖς εἶναι αὐτοί!» Τότε αὐτὴ τὸν κοίταξε καὶ εἶπε: «Αὐτὴ ἡ ἔκθεση εἶναι τοῦ γιοῦ μας!..»
(Μᾶς τὸ ἔστειλαν)

Σύντομη βιογραφία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη Μαξίμοβιτς (1896 - 1966)

Ο Ἅγιος Ἰωάννης γεννήθηκε στὶς 4 Ἰουνίου τὸ 1896 στὸ χωριὸ Ἀντάμοβκα τῆς ἐπαρχίας Χαρκὼβ τῆς Νότιας Ρωσίας. Ἦταν ἀπόγονός της ἀριστοκρατικῆς οἰκογένειας Μαξίμοβιτς ποὺ ἕνα μέλος αὐτῆς τῆς οἰκογένειας ἀνακηρύχτηκε Ἅγιος του 1916 καὶ εἶναι ὁ ἱεράρχης Ἰωάννης Μαξίμοβιτς Μητροπολίτης Τομπὸλσκ ποὺ τὸ λείψανό του παραμένει ἄφθαρτο μέχρι σήμερα στὸ Τομπόλσκ. Ὁ Ἅγιος αὐτὸς Ἱεράρχης Ἰωάννης ἐκοιμήθη στὶς ἀρχὲς τοῦ 18ου αἰῶνος ἀλλὰ μεταλαμπάδευσε τὴν χάρη του στὸν μακρινό του ἀνιψιό, τὸ Μιχαὴλ (γιατί αὐτὸ ἦταν τὸ βαπτιστικὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη καὶ ὅταν ἔγινε ἀργότερα μοναχὸς πῆρε τὸ ὄνομά του θείου του. Ὁ πατέρας του, ὁ Μπόρις ἦταν στρατάρχης τῶν εὐγενῶν σὲ μία ἐπαρχία τοῦ Χαρκὼβ καὶ ὁ θεῖος τοῦ ἦταν πρύτανις Πανεπιστημίου Κιέβου. Ἡ σχέση του μὲ τοὺς γονεῖς τοῦ ἦταν πάντα ἄριστη. Κατὰ τὴν παιδική του ἡλικία ὁ Μιχαὴλ ἦταν...φιλάσθενος καὶ ἔτρωγε λίγο. Ἦταν ἥσυχο παιδὶ καὶ πολὺ εὐγενικὸς καὶ εἶχε βαθειὰ θρησκευτικότητα. Ὅταν ἔπαιζε, ἕντυνε τὰ στρατιωτάκια τοῦ μοναχούς, μάζευε εἰκόνες, θρησκευτικὰ βιβλία καὶ τοῦ ἄρεσε νὰ διαβάζει βίους Ἁγίων. Τὰ βράδια στεκόταν ὄρθιος γιὰ πολλὴ ὥρα προσευχόμενος. Ἐπειδὴ ἦταν ὁ μεγαλύτερος ἀπὸ τὰ 5 ἀδέλφια τοῦ ἦταν αὐτὸς ποὺ γνώριζε τόσο καλά τους βίους τῶν Ἁγίων καὶ ἔγινε καὶ ὁ πρῶτος δάσκαλός τους στὴν πίστη. Ἦταν πολὺ αὐστηρὸς μὲ τὸν ἑαυτό του στὴν ἐφαρμογὴ τῶν ἐκκλησιαστικῶν καὶ ἐθνικῶν παραδόσεων. Τόσο πολὺ ἐντυπωσίασε τὴν παιδαγωγό του ποὺ ἦταν Γαλλίδα καὶ καθολικὴ ποὺ ἐπηρεάστηκε ἀπὸ τὴν χριστιανικὴ ζωὴ τοῦ μικροῦ Μιχαὴλ καὶ βαπτίστηκε Ὀρθόδοξος.

Είχαν μία ἐξοχικὴ κατοικία κοντὰ σ' ἕνα Μοναστήρι ποὺ τὸ ἐπισκεφτόταν τακτικὰ ὁ μικρὸς Μιχαήλ. Σὲ ἡλικία 11 ἐτῶν οἱ γονεῖς τοῦ Μπόρις καὶ Γλαφύρα τὸν ἔστειλαν στὴν Στρατιωτικὴ σχολὴ τῆς Πολτάβα ποὺ συνέχισε νὰ ζεῖ μὲ ριζωμένη βαθειὰ τὴν πίστη τοῦ γιατί ὅταν τὰ παιδιὰ λείπουν γιὰ ἀρκετὸ καιρὸ ἀπὸ τὸ σπίτι τοὺς ἐπηρεάζονται εὔκολα οἱ νέες τους ψυχές. Αὐτὸς ὅμως ἔμεινε σταθερὸς στὴν πίστη του. Ἐκεῖ συνάντησε καὶ τὸν Ἐπίσκοπό της Πολτάβα τὸν Θεοφάνη ποὺ ἦταν ἕνας πολὺ ἀγαπητὸς Ἱεράρχης ποὺ ἐπηρέασε τὸν Μιχαήλ. Σὲ μία στρατιωτικὴ παρέλαση ἐνῶ περνοῦσαν ἀπὸ τὸν Καθεδρικὸ Ναὸ ὁ μικρὸς Μιχαὴλ (ἦταν τότε 13 ἐτῶν) ἔκανε τὸν σταυρό του, οἱ συμμαθητὲς τοῦ γελοῦσαν καὶ τὸν κορόιδευαν, τιμωρήθηκε ἀπὸ τὶς ἀρχὲς γιὰ τὴν πράξη τοῦ αὐτή, ὅμως ὁ πρίγκιπας Κωνσταντῖνος ποὺ ἦταν προστάτης τῆς Σχολῆς εἶπε νὰ μὴν τιμωρηθεῖ ὁ δόκιμος Μιχαὴλ γιατί μὲ τὴν πράξη τοῦ αὐτὴ δηλώνει βαθειὰ καὶ ὑγιῆ θρησκευτικὰ αἰσθήματα. Τὸ 1914 τελείωσε τὴν Στρατιωτικὴ σχολὴ καὶ ἤθελε νὰ συνεχίσει τὶς σπουδές του στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Κιέβου ἀλλὰ οἱ γονεῖς τοῦ ἐπέμεναν νὰ πάει στὴν Νομικὴ σχολὴ καὶ ὁ Μιχαὴλ κάνει ὑπακοὴ στοὺς γονεῖς του. Καὶ ὅπως παρατηροῦσαν οἱ συμμαθητὲς τοῦ αὐτὸς περισσότερο διάβαζε τοὺς βίους τῶν Ἁγίων ἀπὸ τὰ μαθήματά του, ὡστόσο ὅμως ἦταν καλὸς μαθητής. Τὰ χρόνια πέρασαν καὶ τελείωσε τὶς σπουδές του. Τότε ἄρχισε ἕνα ἀντιχριστιανικὸ ρεῦμα ν' ἁπλώνεται στὴν Ρωσία, ὅμως ὁ Μιχαὴλ εἶχε βαθειὰ μέσα τοῦ τὴν πίστη καὶ ἦταν τολμηρός. Τὸ ἐκκλησιαστικὸ συμβούλιο τοῦ Χάρκων συζητοῦσε νὰ ξεκρεμάσουν τὴν ἀσημένια καμπάνα τοῦ Ι. Ναοῦ καὶ νὰ τὴν λιώσουν.
Ὅλοι συμφώνησαν, ἄλλοι φοβόντουσαν ν' ἀντιδράσουν καὶ ἑτοιμάζονταν νὰ τὸ κάνουν αὐτό, ὅμως ὁ Ἅγιος διαφώνησε μαζὶ μὲ λίγους καὶ ἄρχισαν οἱ συλλήψεις. Οἱ γονεῖς τοῦ εἶπαν νὰ φύγει νὰ κρυφτεῖ, ὅμως ὁ Μιχαὴλ τοὺς εἶπε: «Δὲν ὑπάρχει τόπος ποὺ μπορεῖ κανεὶς νὰ κρυφτεῖ ἀπὸ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ ὅτι χωρὶς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ δὲν γίνεται τίποτα, δὲν πέφτει οὔτε μία τρίχα ἀπὸ τὸ κεφάλι μας». Ἔτσι φυλακίστηκε καὶ μετὰ ἀπὸ 1 μήνα τὸν ἄφησαν ἐλεύθερο, ξανὰ συλλαμβάνεται καὶ ἀφοῦ διαπίστωσαν ὅτι δὲν τὸν ἐνδιέφερε ἐὰν θὰ ἦταν ἐλεύθερος ἢ φυλακισμένος, τὸν ἔβγαλαν ἀπὸ τὴν φυλακή. Ὁ Μιχαὴλ ζοῦσε σὲ ἄλλο κόσμο καὶ ποθοῦσε τὸν Θεό. Τὸ 1921 φεύγει ὅλη ἡ οἰκογένεια τοῦ (ἀφοῦ ξέσπασε στὴ Ρωσία ἐμφύλιος πόλεμος) καὶ πᾶνε στὴν Γιουγκοσλαβία ὅπου σπούδασε στὸ Βελιγράδι στὴν Θεολογικὴ σχολὴ καὶ γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ τὰ βγάζει πέρα πουλοῦσε ἐφημερίδες. Τὸ 1924 χειροτονήθηκε ἀναγνώστης στὴν Ρωσικὴ Ἐκκλησία τοῦ Βελιγραδίου ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο Ἀντώνιο καὶ τὸ 1926 χειροτονήθηκε διάκος καὶ ἐκάρη μοναχὸς μὲ τ' ὄνομα Ἰωάννης στὸ Μοναστήρι τοῦ Μίλκοβ. Ἀργότερα μέχρι τὸ 1934 διορίστηκε στὴν Ἱερατικὴ σχολὴ στὴν πόλη Βιτὼλ τῆς Σερβίας καὶ τελοῦσε λειτουργίες καὶ στὰ Ἑλληνικὰ γιὰ τοὺς Ἕλληνες τῆς περιοχῆς ποὺ τὸν ἀγαποῦσαν πολύ. Ἐκεῖ στὴν Ἱερατικὴ σχολὴ φρόντιζε πολὺ γιὰ τοὺς μαθητές του, πήγαινε στὰ δωμάτια τοὺς τὰ βράδια καὶ τοὺς σκέπαζε, τοὺς σταύρωνε καὶ ἔφευγε. Αὐτὸς δὲν κοιμόταν καθόλου σὲ κρεβάτι καὶ τὶς λίγες ὧρες ποὺ ξεκουραζόταν τὰ βράδια κοιμόταν σὲ καθιστὴ στάση ἢ γονατιστὸς στὸ πάτωμα μπροστὰ στὰ εἰκονίσματα.
Όταν ἔφευγαν οἱ μαθητὲς γιὰ διακοπὲς στὰ σπίτια τοὺς μιλοῦσαν μὲ θαυμασμὸ γιὰ τὸν καθηγητὴ τοὺς τὸν Βλαντίκα Ἰωάννη ποὺ πάντα προσευχόταν, ποὺ ποτὲ δὲν εἶχε κοιμηθεῖ στὸ κρεβάτι, ποὺ νήστευε αὐστηρὰ καὶ λειτουργοῦσε καὶ κοινωνοῦσε καθημερινά. Τὸ 1934 ἀποφασίζουν νὰ τὸν ἐκλέξουν Ἐπίσκοπο, ὁ Ἅγιος ἀρνεῖται καὶ τοὺς λέει ὅτι ἔχει πρόβλημα στὴν ὁμιλία του, αὐτοὶ τοῦ λένε ὅτι καὶ ὁ Μωυσῆς εἶχε πρόβλημα καὶ τὸν ἐκλέγουν καὶ τὸν χειροτονοῦν Ἐπίσκοπο γιὰ τὴν Σαγγάη. Φτάνει στὶς 21 Νοεμβρίου τὸ 1934 στὴν Σαγγάη καὶ βρίσκει μία μισοκτισμένη Ἐκκλησία καὶ μὲ κάποια προβλήματα στοὺς κατοίκους ἐκεῖ ποὺ προσπάθησε νὰ τοὺς βοηθήσει ὥστε νὰ ‘ρθεῖ ἡ εἰρήνη, ὀργάνωσε ὀρφανοτροφεῖο καὶ τὸ ἀφιερώνει στὸν Ἅγιο Τύχωνα τοῦ Ζαντόσκο ποὺ ἀγαποῦσε τὰ παιδιά. Μάζευε ἄρρωστα φτωχὰ καὶ πεινασμένα παιδιὰ ἀπὸ τοὺς δρόμους καὶ τὰ στενὰ τῆς Σαγγάης καὶ ξεκίνησε μὲ 8 παιδιὰ καὶ στὸ τέλος ἔφτασε τὰ 3.500 παιδιά. Ὅταν ἦρθαν καὶ ἐκεῖνοι οἱ κομουνιστὲς πῆρε τὰ παιδιὰ καὶ τὰ μετέφερε στὶς Φιλιππίνες καὶ μετὰ στὴν Ἀμερική. Ἔτρωγε μία φορὰ τὴν ἡμέρα στὶς 11 τὸ βράδυ. Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς πρώτης καὶ τῆς τελευταίας ἑβδομάδας τῆς Μ. Σαρακοστῆς δὲν ἔτρωγε ἀπολύτως τίποτα καὶ τὴν ὑπόλοιπη νηστεία ὅπως καὶ στὴν νηστεία τῶν Χριστουγέννων ἔτρωγε μόνο πρόσφορο.
Τις νύχτες προσευχόταν πολὺ καὶ ὅταν αἰσθανόταν ἐξάντληση, ὅπως ἦταν γονατιστός, ἔβαζε τὸ κεφάλι του στὸ πάτωμα καὶ κοιμόταν λίγο μέχρι νὰ πάει τὸ πρωὶ στὴν Θεία Λειτουργία καὶ ἄρρωστος νὰ ἦταν θὰ λειτουργοῦσε. Δὲν ἦταν μόνο ἕνας μεγάλος ἀσκητὴς ἀλλὰ ὁ Θεὸς τοῦ εἶχε δώσει καὶ τὸ προορατικὸ χάρισμα καὶ οἱ προσευχὲς τοῦ ἔφερναν τὴν θεραπεία. Καθημερινὰ ἐπισκεπτόταν τοὺς ἀσθενεῖς του, τοὺς ἐξομολογοῦσε καὶ τοὺς κοινωνοῦσε. Σὲ σοβαρὰ ἀσθενεῖς σκεκόταν ὧρες δίπλα τους προσευχόμενος καὶ γονατιστὸς καὶ γινόταν πολλὲς φορὲς τὸ θαῦμα. Ὅταν ἦρθαν στὴν Κίνα οἱ κομμουνιστὲς ἔφυγαν οἱ Ρῶσοι γιὰ τὴν Ἀμερικὴ καὶ φεύγει καὶ ὁ Ἅγιος τὸ 1951 στὴν Ἀμερικὴ μεταφέροντας τὸ ποίμνιό του. Οἱ Ἐπίσκοποί της Συνόδου ἀποφασίζουν καὶ τὸν στέλνουν στὴν Ἐπισκοπὴ τοῦ Παρισιοῦ καὶ τῶν Βρυξελλῶν. Ἔτσι ὁ Ἅγιος τελοῦσε θεῖες λειτουργίες στὰ Γαλλικά, στὰ Ὀλλανδικά, ὅπως τελοῦσε πρῶτα στὰ Ἑλληνικά, στὰ Κινέζικα καὶ στὰ Ἀγγλικά. Δὲν ἐπέτρεπε στὶς γυναῖκες ποὺ εἶχαν κραγιὸν νὰ ἀσπαστοῦν τὶς εἰκόνες καὶ τὸν Τίμιο Σταυρό. Μία πνευματική του κόρη ἡ Ζηναίδα Ζουλιέμ, ποὺ τὸν ὑπηρέτησε στὴν Γαλλία μᾶς ἀναφέρει μερικὰ περιστατικὰ ἀπὸ τὴν προορατικότητα τοῦ Ἁγίου.

Γνώρισα λέει γιὰ πρώτη φορὰ τὸν Ἅγιο πηγαίνοντας στὸ σπίτι του στὶς Βερσαλλίες, ἕνα κελλὶ ποὺ ἦταν ἕνα μικρὸ δωμάτιο μὲ μικρὰ κουτιὰ μὲ γράμματα μέσα, ἕνα τραπέζι, ἕνα καναπὲ καὶ μία σακούλα μὲ ξερὰ πρόσφορα. Φοροῦσε πέδιλα ἢ παντόφλες καὶ πολλὲς φορὲς ἦταν καὶ ξυπόλητος γιατί τὰ ἔδινε στοὺς φτωχούς. Κάλτσες δὲν φοροῦσε, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὶς καιρικὲς συνθῆκες. Τοῦ ζήτησε νὰ πάει νὰ ἐργαστεῖ σὲ κάποια περιοχὴ καὶ ἦρθε νὰ τῆς δώσει εὐλογία, ὅμως ὁ Ἅγιος της εἶπε νὰ πάει σὲ κάποια ἄλλη περιοχὴ νὰ ἐργαστεῖ καὶ ὅπως πράγματι ἔτσι καὶ ἔγινε λὲς καὶ τὸ πρωτογνώριζε. Τὸν γνώρισε τὸ 1958 καὶ ὁ πατέρας τῆς πείθανε τὸν 1957, πρὶν πεθάνει τῆς εἶπε: «ἀπόψε μ' ἐπισκέφθηκε ἕνας μοναχὸς κοντὸς μὲ μαῦρα» καὶ ἀναρωτιόταν, ποιὸς νὰ ἦταν τότε δὲν ἤξερε τὸν Ἅγιο Ἰωάννη. Ὅταν τὸν γνώρισα λοιπὸν λέει ἡ Ζηναίδα, μία μέρα ἐνῶ ἤμουνα στὸ σπίτι τοῦ σκεφτόμουν, κρίμα, ἐὰν τὸν εἶχα γνωρίσει τότε ποὺ ἦταν ἄρρωστος ὁ πατέρας μου θὰ προσευχόμουν καὶ θὰ γινόταν καλὰ τότε ὁ Ἅγιος στράφηκε καὶ τῆς λέει: ξέρεις, ἐπισκέφτηκα τὸν πατέρα στοῦ ὅταν ἦταν ἄρρωστος στὸ νοσοκομεῖο καὶ ἄνοιξε τὸν μικρό του κατάλογο καὶ βρῆκε στὴν σελίδα τ' ὄνομα τοῦ πατέρα μου «Βασίλειος Ζουλιέμ». Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ γνώριζε τὶς σκέψεις μου ἐὰν δὲν ἦταν προορατικός, ἄρα δὲν ἦταν θέλημα Θεοῦ νὰ ζήσει ὁ πατέρας μου.
Πολλές φορὲς ἤθελα νὰ τὸν ρωτήσω πολλὰ ἀλλὰ ἦταν ἀπασχολημένος καὶ τὸ βράδυ ποὺ θὰ ἦταν ἡ κατάλληλη στιγμὴ νὰ τὸν ρωτήσω ἐγὼ τὰ εἶχα ξεχάσει καὶ ἐκεῖνος ἐνῶ ἔτρωγε τὴν σούπα τοῦ σιγοψιθύριζε καὶ ἄκουγα ὅλα ὅσα ἤθελα νὰ μάθω ἀπὸ τὶς ἐρωτήσεις ποὺ σκεφτόμουν νὰ τοῦ κάνω καὶ ὁ Ἅγιος σὰν νὰ τὶς γνώριζε καὶ μοῦ τὶς ἀπαντοῦσε. Ὅταν ἀργότερα θὰ ἔφευγε γιὰ τὸ Σὰν Φρανσίσκο στεναχωριόμουν πολὺ καὶ ἐνῶ μᾶς μιλοῦσε στὴν Ἐκκλησία ἐγὼ ἔκλαιγα καὶ τότε γυρίζει καὶ μοῦ λέει: «οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν τοὺς ἴδιους στόχους καὶ ἀγωνίζονται γιὰ τὴν κατάκτηση τοῦ ἰδίου πράγματος ἔχουν ἑνότητα ψυχῆς καὶ δὲν αἰσθάνονται τὴν ἀπόσταση τοῦ χωρισμοῦ, ἡ ἀπόσταση δὲν μπορεῖ νὰ γίνει ἐμπόδιο στὴν πνευματικὴ ἑνότητα τῶν ἀνθρώπων σὲ μία ψυχή». Καὶ ἀμέσως ἠρέμησα. Ὅταν προσευχόταν στὴν Ἁγία Τράπεζα τὸ Ἄκτιστο Φῶς τὸν ἔλουζε καὶ δὲν πατοῦσε στὴν γῆ. Πάντοτε ράντιζε μὲ ἁγιασμὸ τὸν Ναὸ καὶ τὸ γραμματοκιβώτιο ποὺ ἔριχνε τὰ γράμματα τοῦ μόνος του ἀφοῦ τὰ σταύρωνε πήγαινε ξυπόλητος στὸ χιόνι καὶ στὴν βροχὴ καὶ τὰ ἔριχνε. Ὅταν ἔφυγε στὴν Ἀμερικὴ ἄλλαξαν τὸ γραμματοκιβώτιο μὲ ἄλλο καινούργιο, ἐγὼ στεναχωρέθηκα καὶ ὅταν ἀργότερα ἦρθε πάλι γιὰ λίγο στὴν Γαλλία ὁ Ἅγιος τὸν εἶδα νὰ παίρνει τὸν ἁγιασμὸ καὶ νὰ πηγαίνει νὰ ραντίσει τὸ νέο γραμματοκιβώτιο χωρὶς ἐγὼ νὰ τοῦ ἔχω πεῖ τίποτα. Μία μέρα περνώντας ἀπὸ τὸν Ναὸ ἄκουσε κλάματα, προχώρησε μέχρι τὸ ἱερὸ κοιτώντας μέσα εἶδε τὸν Ἅγιο νὰ εἶναι γονατιστὸς πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα καὶ νὰ κλαίει γοερὰ γιὰ τὰ προβλήματα τῶν ἄλλων, Δὲν ἄντεχε ἡ ψυχή της νὰ τὸν ἀκούει ποὺ ἔκλαιγε καὶ ἔφυγε ἀθόρυβα ἀπὸ τὸν Ναό.
Πρὶν φύγει γιὰ τὴν Ἀμερικὴ τῆς εἶχε πεῖ: ὅταν ἐσὺ Ζηναίδα εἶσαι ἄρρωστη ἢ κάποιος ἄλλος νὰ μὲ εἰδοποιεῖτε νὰ ἔρθω καὶ πράγματι μόλις διάβαζαν τὴν Παράκληση θεραπευόταν. Τὸ 1962 στὶς 21 Νοεμβρίου τὸν στέλνουν στὸ Σὰν Φρανσίσκο ὡς Ἐπίσκοπο στὴν Ρωσικὴ Ἐκκλησία τῆς διασπορᾶς. Γύρω στὸ λαιμὸ τοῦ εἶχε δέσει μία δερμάτινη θήκη μὲ τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας μέσα, ποὺ εἶχε φέρει ἀπὸ τὴν Ρωσία. Ὅταν πήγαινε στοὺς ἀσθενεῖς διάβαζε τοὺς Χαιρετισμοὺς τῆς Παναγίας καὶ γινόταν τὸ θαῦμα. Ἀγαποῦσε πολὺ τὰ παιδιὰ καὶ τὰ κοιτοῦσε μὲ τὸ στοργικό του βλέμμα, ὅλοι δὲν ξεχνοῦσαν τὸ ζεστό του βλέμμα, ὅταν σὲ κοίταζε ἤξερες ὅτι ἐκείνη τὴν στιγμὴ ἤσουν τὸ πιὸ ἀγαπημένο πρόσωπο στὸν κόσμο. Συνήθιζε νὰ περπατᾶ ξυπόλητος ἀκόμα καὶ στὸ πιὸ ἄγριο τσιμέντο στὸ πάρκο στὶς Βερσαλίες, ἔτρωγε μία φορὰ τὴν ἡμέρα στὶς 11 τὸ βράδυ καὶ μόνο ὅταν κάποιος φρόντιζε γι' αὐτό, ἀλλιῶς τὸ παρέλειπε καὶ αὐτό. Τελοῦσε καθημερινὰ τὴν Θεία Λειτουργία καὶ τὸ Ἅγιο Δισκάριο ἦταν πάντοτε γεμάτο γιατί μνημόνευε πλῆθος ὀνομάτων ἀπὸ κάθε τσέπη τοῦ ἔβγαζε χαρτάκια μὲ ὀνόματα καὶ κάθε μέρα προστίθενται καὶ ἄλλα ὀνόματα ἀπὸ τὰ γράμματα ποὺ τοῦ ἔστελναν καὶ τοῦ ζητοῦσαν νὰ κάνει προσευχή. Στὴν Μεγάλη Εἴσοδο τῶν Τιμίων Δώρων ξαναδιάβαζε πάλι τὰ ὀνόματα ποὺ ἐντωμεταξὺ τοῦ εἶχαν δώσει καὶ ἄλλα καὶ ἀργοῦσε πολύ. Μετὰ τὴν θεία Λειτουργία παρέμενε γιὰ ὧρες στὴν Ἐκκλησία. Μὲ περισσὴ φροντίδα καθάριζε τὸ Ἅγιο Δισκοπότηρο καὶ τὸ Ἅγιο Δισκάριο, τὴν Ἁγία Τράπεζα καὶ τὴν Ἁγία Πρόθεση. Παράλληλα ἔτρωγε λίγο πρόσφορο καὶ ἔπινε ἄφθονο ζεστὸ νερό. Τὰ γράμματα ποὺ λάβαινε τὰ διάβαζε τὸ ἀπόγευμα μετὰ τὴ θεία λειτουργία ἀφοῦ ἔβαζε ἕνα πρόσωπο ἐμπιστοσύνης καὶ τὰ ἄνοιγε μὴν τυχὸν καὶ ὑπάρχει σὲ κάποιο γράμμα ἐπείγουσα ἀνάγκη. Πολλὲς φορὲς ἔλεγε τὸ περιεχόμενο τῶν γραμμάτων πρὶν ἀκόμα τὰ διαβάσει, εἶχε τὸ χάρισμα τῆς προορατικότητας. Πολλὲς φορὲς ἐκεῖ στὴν Σαγγάη ποὺ ἦτα γύριζε ἔξω τί νύχτες καὶ ἔδινε ψωμὶ καὶ χρήματα στοὺς ἀστέγους καὶ ζητιάνους, ἀκόμη καὶ σὲ μεθυσμένους.

Τὸ Σάββατο στὶς 2 Ἰουλίου τὸ 1966 ὁ Ἅγιος ἔφυγε ἀπὸ αὐτὴ τὴν ζωή. Εἶχε πάει στὸ Σιάτλ μαζὶ μὲ τὴν θαυματουργικὴ εἰκόνα τῆς Παναγίας τοῦ Κούρση. Μόλις τελείωσε τὴν Θεία Λειτουργία καὶ ἀφοῦ πέρασε 3 ὧρες προσευχόμενος μέσα στὸ ἱερὸ πῆγε στὸ δωμάτιό του νὰ ξεκουραστεῖ, κάθισε στὴν πολυθρόνα του καὶ στὶς 4 παρὰ δέκα τὸ ἀπόγευμα κοιμήθηκε τὸν αἰώνιο ὕπνο ἤρεμα χωρὶς πόνο. Ἀκούστηκες ἕνας θόρυβος καὶ ὅταν μπῆκαν μέσα τὸν βρῆκαν κάτω πεσμένο ἀπὸ τὴν πολυθρόνα του καὶ ὅπως λένε προγνώριζε τὴν ἡμέρα τοῦ θανάτου τοῦ ἐκ τῶν προτέρων καὶ ἤξερε ὅτι ὁ θάνατος τοῦ πλησιάζει καὶ εἶχε προετοιμαστεῖ ὅπως οἱ μεγάλοι Ἅγιοί της Ἐκκλησίας μας. Γι' αὐτὸ καὶ ἐκείνη τὴν ἡμέρα τοῦ θανάτου τοῦ ἔστειλε ἕνα γράμμα στέλνοντας γιὰ τελευταία φορὰ τὴν εὐλογία του στὶς μοναχές της Λέσνα στὴν Γαλλία ποὺ τόσο πολὺ τὸν εἶχαν βοηθήσει καὶ ἐξυπηρετήσει. Σχεδόν 24 ὧρες ἀργότερα τὸ σῶμα τοῦ ἔφθασε στὸν Καθεδρικὸ Ναό του Σὰν Φρανσίσκο ποὺ ὁ ἴδιος εἶχε ὁλοκληρώσει. Τὸν προϋπάντησαν οἱ κληρικοί, ἔγινε ὁλονύχτια ἀγρυπνία ποὺ κράτησε 4 ὧρες, ὅλη τὴν νύχτα διάβαζαν τὸ ψαλτήρι καὶ ὅλοι ἀγρυπνοῦσαν γιὰ τελευταία φορὰ μαζί του. Ὁ κόσμος ἐρχόταν γιὰ νὰ προσκυνήσει καὶ νὰ χαιρετήσει γιὰ τελευταία φορὰ τὸν Δεσπότη τους.
Όλοι οἱ Ἱεράρχες ποὺ τὸν γνώριζαν μιλοῦσαν γιὰ τὴν ἀσκητική του ζωή. Μία ζωὴ ὅλο ἀγώνα πνευματικὸ ποὺ δὲν εἶχε ξαπλώσει γιὰ 40 χρόνια σὲ κρεβάτια ἀπὸ τότε ποὺ ἔγινε μοναχός, ποὺ κοιμόταν μόνο μία ἢ δύο ὧρες τὸ βράδυ εἴτε ὄρθιος, εἴτε γονατιστὸς καὶ σκυφτὸς στὸ πάτωμα, πολλὲς φορὲς κοιμόταν γιὰ λίγο ἀπαντοῦσε κανονικὰ στὸ τηλέφωνο, ὅπως μαρτυρεῖ κάποιος ποὺ ἔτυχε νὰ' ναὶ μπροστά του στὸ δωμάτιό του, ἐνῶ μιλοῦσε τοῦ ἔπεσε τὸ ἀκουστικὸ λίγο πάνω στὰ γόνατα καὶ κοιμισμένος, ὅπως ἦταν, ἀπαντοῦσε σὰν ν' ἄκουγε τὸν συνομιλητή του. Ὅλοι ἐνοίωσαν ὅτι εἶχαν μείνει ὀρφανοὶ γιατί ὁ Ἅγιος ἔδειχνε κατανόηση στὸν καθένα τους καὶ πολλὴ ἀγάπη. Τὸν κήδεψαν στὶς 7 Ἰουλίου τὸ ἀπόγευμα. Τὸ σῶμα τοῦ τόσες μέρες δὲν εἶχε κανένα σημάδι ἀποσύνθεσης καὶ ὅλοι ἀκουμποῦσαν ἐπάνω του σταυροὺς λουλούδια καὶ νήπια γιὰ νὰ πάρουν τὴν εὐλογία καὶ μερικοὶ Ἱεράρχες τὰ ἐγκόλπιά τους.
Ο Ναὸς ἦταν ἀφιερωμένος στὴν Παναγία, «στὴν Χαρὰ ὅλων τῶν θλιβομένων». Ἐδῶ ὑπηρέτησε τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἀνθρώπους καὶ ἐδῶ ἀναπαύεται ὁ Ἅγιος. Μετὰ τὸ τελευταῖο ἀσπασμὸ ἔγινε 3 φορὲς ἡ λιτάνευση τοῦ Ἱεροῦ λειψάνου τοῦ γύρω ἀπὸ τὸν Ναό. Τὸ φέρετρο τὸ βάσταζαν ὀρφανὰ ποὺ ὁ Ἅγιος εἶχε σώσει καὶ μεγαλώσει στὴν Σαγγάη. Ἕνας Ἱεράρχης παρομοίασε τὴν λιτάνευση τοῦ Ἁγίου μὲ τὴν λιτάνευση τοῦ Ἐπιταφίου του Χριστοῦ τὴν Μέγ. Παρασκευή. Ἐτάφη σ' ἕνα μικρὸ ὑπόγειο παρεκκλήσιο κάτω ἀπὸ τὸ Ἱερό. Ὅλοι ἔφερναν στὴν μνήμη τοὺς τὸν Ἅγιο Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ ποὺ τοὺς εἶχε ὑποσχεθεῖ ὅτι καὶ μετὰ τὴν κοίμηση τοῦ θ' ἄκουγε τὶς προσευχές τους καὶ τὶς θλίψεις τοὺς ὅπως συμβαίνει σ' ἕναν ζωντανὸ ἄνθρωπο. Ἔτσι πήγαιναν τακτικὰ στὸν τάφο τους. Τὸ φθινόπωρο τοῦ 1993 ἡ Σύνοδος τῶν Ἐπισκόπων της Ἀμερικῆς μὲ ὑπεύθυνο τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀντώνιό του Σὰν Φρανσίσκο, ἀφοῦ ἔγινε μία παννυχίδα στὸν τάφο τοῦ Ἁγίου, ἀποφάσισαν νὰ τὸν ἀνοίξουν. Μόλις ἄνοιξαν τὴν λάρνακα, εἶχε σκουριάσει λίγο τὸ φέρετρο γιατί ἦταν μεταλλικό, ἄνοιξαν μὲ φόβο Θεοῦ καὶ προσευχὴ τὸ φέρετρο. Τὸ πρόσωπο τοῦ Ἁγίου ἦταν σκεπασμένο μὲ τὸν ἀέρα (κάποιο πανὶ) καὶ ἡ ματιὰ τοὺς ἔπεσε στ' ἄφθαρτα χέρια τοῦ Ἁγίου. Ξεσκέπασαν καὶ τὸ πρόσωπό του καὶ ἀποκαλύφθηκε καὶ τὸ ἄφθαρτο πρόσωπό του. Μία ὑπερκόσμια πνευματικὴ γαλήνη, μία εὐλαβικὴ σιωπὴ ἁπλώθηκε παντοῦ. Βίωναν ὅλοι στιγμὲς θείας Χάριτος μπροστὰ στὸν Ἅγιό του Θεοῦ. Ἀποφασίστηκε καὶ τὴν ἑπόμενη χρονιὰ τὸ 1994 στὶς 2 Ἰουλίου νὰ γίνει ἡ ἀνακήρυξη τοῦ Ἁγίου ἐπίσημα πλέον. Ὁ Θεὸς δὲν μᾶς ἐγκατέλειψε καὶ μᾶς ἔστειλε ἕνα μεγάλο Ἅγιο νὰ πρεσβεύει γιὰ ἐμᾶς δίπλα στὸν Θρόνο τοῦ Θεοῦ στὰ χρόνια αὐτὰ τῆς γενικῆς ἀποστασίας μας ἀπὸ τὸν Θεό.

Ὁ Καθεδρικὸς Ναὸς μὲ τοὺς χρυσοὺς τρούλους καὶ ποὺ εἶναι ἀφιερωμένος στὴν Παναγία, στὴν χαρὰ τῶν θλιβομένων, βρίσκεται στὴ λεωφόρο Γκίρι μεταξὺ 26ης καὶ 27ης λεωφόρου καὶ εἶναι τὸ κτίριο ποὺ δεσπόζει στὴν βορειοδυτικὴ πλευρά του Σὰν Φρανσίσκο. Ὁ Ναὸς εἶναι ὁρατὸς ἀπὸ πολλὰ σημεῖα τῆς πόλης, ἢ ἔρχεσαι ἀπὸ τὴ θάλασσα ἢ ἀπὸ τὴν γέφυρα Χρυσὴ πύλη. Τὸ κουβούκλιο τοῦ τάφου βρίσκεται δύο πατώματα κάτω ἀπὸ τὸ Ἱερό. Κατεβαίνει σ' ἕνα ὑπόγειο παρεκκλήσιο μὲ χαμηλὸ ἁγιογραφημένο ταβάνι μὲ τὸν Παντοκράτορα καὶ μὲ ἁγιογραφίες στοὺς τοίχους καὶ γυαλιστερὸ μαρμάρινο δάπεδο. Ἐδῶ ἔρχονται καθημερινά, μετὰ τὴν κοίμηση τοῦ οἱ πιστοὶ καὶ προσεύχονται στὸν τάφο του. Χιλιάδες πιστοὶ ἐπισκέπτονται τὸν Ἅγιο, ἄλλοι τοῦ στέλνουν γράμματα καὶ ζητοῦν τὴν βοήθειά του καὶ τὶς προεσβεῖες του. Ζητοῦν τὸ νῆμα ἀπὸ τὰ κεριὰ ποὺ ἀνάβουν στὸν τάφο του καὶ λίγες σταγόνες λάδι ἀπὸ τὴν καντήλα ποὺ καίει ἐκεῖ.
Κάθε χρόνο στὶς 2 Ἰουλίου τελεῖται ἡ Θεία Λειτουργία καὶ καταφθάνουν ἐκεῖ στὸ παρεκκλήσιο τοῦ τάφου τοῦ πλήθους κόσμου. Στὸ κέντρο βρίσκεται ἡ λάρνακα ποὺ εἶναι σκεπασμένη μὲ τὸν μανδύα τοῦ Ἁγίου, γύρω ὑπάρχουν μανουάλια μὲ κεριὰ ἀναμμένα. Στὴν κεφαλὴ τῆς λάρνακας βρίσκεται τοποθετημένη ἡ Ἐπισκοπικὴ μίτρα τοῦ Ἁγίου καὶ ἡ ποιμαντορική του ράβδος βρίσκεται στὸ κάτω μέρος τῆς λάρνακας. Καὶ ἐκεῖ βρίσκεται ἕνα ἀναλόγιο μὲ τὸ Ψαλτήρι ποὺ τὸ διαβάζουν οἱ πιστοὶ ὅταν πηγαίνουν στὸ Ἅγιο καὶ μετὰ τοῦ λένε τὰ προβλήματά τους. Σ' ἕνα ἄλλο ἀναλόγιο δίπλα εἶναι ἡ εἰκόνα τῶν Εἰσοδίων τῆς Παναγίας ποὺ τὴν ἀφιέρωσε μία οἰκογένεια ἀπὸ τὴν Κίνα στὸν Ἅγιο ὡς εὐγνωμοσύνη ποὺ τοὺς εἶχε βοηθήσει καὶ ἔδωσε ἕνα ἱερὸ ὅρκο ἡ κυρία αὐτὴ μαζὶ μὲ τὴν μητέρα της νὰ δωρίσουν τὴν εἰκόνα τοὺς αὐτή, τὸ κειμήλιό τους στὸν Ἅγιο Ἰωάννη στὸν τάφο του. Αὐτὴ ἡ εἰκόνα εἶχε ἕναν ἰδιαίτερο νόημα γιὰ τὸν Ἅγιο, χωρὶς αὐτοὶ νὰ τὸ ξέρουν, γιατί στὴν ζωὴ μᾶς τίποτα δὲν συμβαίνει τυχαία. Αὐτὴ τὴν γιορτὴ τῶν Εἰσοδίων τῆς Παναγίας μας ὁ Ἅγιος τὴν ἀγαποῦσε πολύ, ἡ κουρὰ τοῦ ἔγινε σὲ Μοναστήρι τῆς Γιουγκοσλαβίας ποὺ ἦταν ἀφιερωμένο στὴν ἑορτὴ τῶν Εἰσοδίων. Ἐπίσης τὴν ἡμέρα τῶν Εἰσοδίων πῆγε ὡς Ἐπίσκοπος στὴν Σαγγάη στὸν Ναὸ τῆς Παναγίας μας ποῦ ὀνομαζόταν; «ἡ ἁμαρτωλῶν Σωτηρία» καὶ πάλι τὴν ἡμέρα τῶν Εἰσοδίων ἔρχεται στὸ Σὰν Φρανσίσκο ὡς Ἐπίσκοπος. Ὅταν παντρεύτηκε ἡ κυρία αὐτὴ πῆγε στὴν Ἀμερικὴ στὸν Σὰν Φρανσίσκο καὶ ἀπέχτησαν ἕναν ἀγόρι τῶν Ἰωάννη. Ὅταν ἀργότερα κατατάχτηκε στὸ στρατὸ καὶ θὰ τὸν ἔστελναν στὸν πόλεμο στὸ Βιετνάμ, τὸ ἀγόρι ποὺ εὐλαβεῖτο πολὺ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη πῆγε στὸν τάφο του καὶ τοῦ ἄφησε μία φωτογραφία ποὺ εἶχε τοῦ Ἁγίου πάνω στὴν Ἐπισκοπική του μήτρα, ποὺ βρίσκεται πάνω στὴν Λάρνακα καὶ μετὰ ἀπὸ λίγες μέρες τὴν πῆρε ὡς εὐλογία, τὴν ἔβαλε στὴν τσέπη τῆς στολῆς του στὸ μέρος τῆς καρδιᾶς καὶ πῆγε στὸν πόλεμο. Καὶ ἀπὸ ὅτι ἔγραφε στὴν μάνα τοῦ ὁ ἀξιωματικὸς γιὸς τῆς ὁ Ἅγιος τὸν προστάτεψε καὶ καμία σφαίρα δὲν τὸν χτύπησε. Κάποτε τὸ ἀπόσπασμα τοῦ αἰχμαλωτίστηκε καὶ αὐτὸς γλύτωσε, μία βόμβα ἔπεσε δίπλα τους, ἄλλοι τραυματιστῆκαν σοβαρὰ καὶ αὐτὸς ἔμεινε ἀβλαβής.
Η καντήλα πάνω ἀπὸ τὴ Λάρνακα τοῦ Ἁγίου καίει συνεχῶς. Ἔρχονται ἐδῶ ὅλοι μὲ μία παιδικὴ πίστη νὰ μιλήσουν στὸν Ἅγιο, νὰ παραπονεθοῦν γιὰ τὶς θλίψεις τους καὶ ὁ Ἅγιος τους ἀκούει καὶ τοὺς βοηθάει. Ὁ Ἅγιος θέλει νὰ προσευχόμαστε καὶ νὰ μὴν ξεχνᾶμε νὰ μνημονεύουμε τοὺς κεκοιμημένους ἀπὸ ἕνα περιστατικὸ ποὺ φανερώθηκε στὸν ὕπνο κάποιου ἀνθρώπου καὶ τοῦ εἶπε: «νὰ προσεύχεσαι γιὰ τοὺς κεκοιμημένους». Ἐπίσης καὶ σ' ἕνα διάκο φανερώθηκε καὶ τοῦ εἶπε ὅτι: «εἶμαι πολὺ εὐτυχὴς ποὺ προσεύχεσαι γιὰ τοὺς ἀρρώστους, πάντα νὰ προσεύχεσαι καὶ νὰ ἐπισκέφτεσαι τοὺς ἀρρώστους». Σὲ κάποια γυναίκα ποὺ τὸν εἶδε στὸν ὕπνο της, τῆς εἶπε: «πεῖτε στὸν κόσμο παρόλο ποὺ ἔχω πεθάνει εἶμαι ἀκόμα ζωντανὸς» μία νοσοκόμα διηγεῖται ὅτι ἕνα βράδυ ἕνας σοβαρὰ ἄρρωστος ζητοῦσε τὸν Ἅγιο νὰ πάει ἐκεῖ ἐνοίωθε ὅτι θὰ πέθαινε, εἶχε ὅμως ξεσπάσει μία καταιγίδα καὶ μὲ τὸν ἀέρα ποὺ φυσοῦσε κόπηκε τὸ ρεῦμα, δὲν λειτουργοῦσαν καὶ τὰ τηλέφωνα καὶ ἡ νοσοκόμα τοῦ εἶπε ὅτι τώρα δὲν μποροῦμε νὰ τὸν εἰδοποιήσουμε τὸ πρωὶ θὰ πάει κάποιος στὸν Ἐπίσκοπο. Σὲ μισῆ ὥρα ἀκούστηκαν κτύποι στὴν εἴσοδο τοῦ Νοσοκομείου καὶ ὅταν ρώτησε ὁ μισοκοιμισμένος φύλακας, ποιὸς εἶναι; - Ἀνοῖξτε τὴν πύλη, εἶμαι ὁ Ἐπίσκοπος Ἰωάννης, μὲ κάλεσαν καὶ μὲ περιμένουν. Ἄνοιξε ὁ φύλακας καὶ ὁ Ἅγιος διέσχισε γρήγορα τὸν διάδρομο καὶ ρώτησε τὴν νοσοκόμα: «ποιὸς εἶναι ὁ ἄρρωστος ποὺ μὲ περιμένει, πήγαινε μὲ σὲ αὐτόν». Πῶς ὁ Ἅγιος διάβασε τὴν σκέψη τοῦ ἀρρώστου καὶ πῆγε μέσα στὴν καταιγίδα στὸ νοσοκομεῖο δίπλα του; ἦταν προορατικὸς καὶ τὰ ἀψηφοῦσε ὅλα γιὰ τοὺς ἀσθενεῖς του. Ἐπειδὴ ταξίδευε συχνὰ ἀεροπορικῶς καὶ ἡ σωρὸς τοῦ πάλι ἀεροπορικῶς ἦρθε ἀπὸ τὸ Σιάτλ στὸ Σὰν Φρανσίσκο, θεωρεῖται προστάτης τῶν ταξιδευόντων ἀεροπορικῶς, ἀλλὰ ἐπειδὴ γλύτωσε κάποιος ἀπὸ τροχαῖο θεωρεῖται καὶ προστάτης τῶν ταξιδιωτῶν.
Μια δασκάλα φωνητικῆς, ἡ Ἄννα, εἶχε βοηθήσει τὸν Ἅγιο στὴν Σαγγάη ποὺ ἦταν. Τοῦ μάθαινε νὰ προφέρει σωστὰ τὰ φωνήεντα, γιατί εἶχε πρόβλημα μὲ τὸ κάτω σιαγόνι του καὶ δὲν μποροῦσε νὰ προφέρει τὶς λέξεις. Ἀπὸ τὴν πολλὴ νηστεία ἦταν ἐξαντλημένος ὁ ὀργανισμός του καὶ κρεμόταν πολὺ τὸ κάτω σιαγόνι του. Αὐτὸς πάντα τῆς ἔδινε σὲ κάθε ἐπίσκεψη 20 δολλάρια. Μόλις ἄρχιζε τὴν νηστεία, ἄρχιζε πάλι τὸ ἐλάττωμα αὐτὸ καὶ τὸν ἐπισκεφτόταν συχνά. Τὸ 1945 τραυματίστηκε στὸν πόλεμο σοβαρὰ καὶ ζητοῦσε νὰ ‘ρθεῖ στὸ νοσοκομεῖο ὁ Ἅγιος νὰ τὴν κοινωνήσει. Ὅμως εἶχε ἄσχημο καιρὸ μὲ ἀνεμοθύελλα. Ἦταν 10 μὲ 11 τὴν νύχτα, οἱ γιατροὶ τῆς εἶπαν δὲν μπορεῖ νὰ γίνει αὐτό, ἐπειδὴ ἦταν περίοδος πολέμου καὶ τὸ νοσοκομεῖο ἔκλεινε μετὰ τὴν δύση τοῦ ἡλίου. Τὸ πρωὶ θὰ εἰδοποιοῦσαν τὸν Ἐπίσκοπο. Ἐγὼ φώναζα: ἔλα Βλαντίκα, καὶ ξαφνικὰ ἀνοίγει ἡ πόρτα τοῦ θαλάμου καὶ μπαίνει μέσα ὁ Ἅγιος μουσκεμένος ἀπὸ τὴν βροχή. Τὸν ἄγγιξα γιατί νόμισα πὼς ἦταν τὸ πνεῦμα του, ἐκεῖνος χαμογέλασε, μὲ κοινώνησε καὶ ἐγὼ κοιμήθηκα. Ὅταν ἀργότερα ξύπνησα τοὺς εἶπα ὅτι ἦρθε ὁ Ἅγιος καὶ μὲ κοινώνησε, αὐτοὶ ὅμως δὲν μὲ πίστεψαν τὸ νοσοκομεῖο κλείνει μετὰ τὴν δύση μου εἶπαν, οἱ πόρτες εἶναι κλειστές. Μία ἄλλη ἀσθενὴς τοὺς εἶπε ὅτι πράγματι εἶχε ἔρθει ὁ Ἅγιος ἐκεῖ, ἀλλὰ οὔτε ἐκείνη τὴν πίστεψαν. Καὶ ἐνῶ ἡ νοσοκόμα ποὺ δὲν τὴν πίστευε τῆς ἐφτίαχνε τὸ προσκέφαλο, βρῆκε 20 δολλάρια. Ὁ Ἅγιος ὅταν ἦρθε τῆς ἄφησε καὶ λεφτὰ γιατί δὲν εἶχε τίποτα ἐκεῖνο τὸ διάστημα. Τὰ χρόνια πέρασαν, ὅταν ἔφυγε ὁ Ἅγιος γιὰ τὸ Σὰν Φρανσίσκο, ἦρθε καὶ ἐκείνη ἐκεῖ καὶ ἤθελε νὰ τὴν ψάλλει καὶ νὰ τὴν κηδέψει ὁ Ἅγιος. Καὶ πράγματι τὸ 1968 πέθανε τὸ βράδυ τῆς Μεταμορφώσεως ἀπὸ ἀέριο ἀπὸ γκάζι τοῦ σπιτιοῦ της καὶ μία ἄλλη κυρία, ἡ Ὄλγα, εἶδε στὸν ὕπνο τῆς ἐκεῖνο τὸ βράδυ τὸν Ἅγιο μέσα στὸν Ναὸ νὰ θυμιάζει ἕνα φέρετρο μὲ τὴν Ἄννα μέσα καὶ νὰ τῆς ψέλνει τόσο ὡραία τὴν νεκρώσιμη ἀκολουθία. Ἔτσι ὁ Ἅγιος της ἐκπλήρωσε τὴν ἐπιθυμία της. Τὸ πρωὶ ἔμαθε ἡ Ὄλγα ὅτι ἐκεῖνο τὸ βράδυ πέθανε ἡ Ἄννα.
Της Ζηναίδας τῆς εἶχε ἀναθέσει τὰ δωρεὰν γεύματα γιὰ πτωχούς, ἔπαιρνε λεφτὰ ἀπὸ τὸ ταμεῖο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ἕνα ποσὸ τῶν 20 δολαρίων κάθε μήνα γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτό. Μία μέρα τῆς ἔκανε δῶρο 10 γαλλικὰ φράγκα, ἐγὼ λέει ἡ Ζηναίδα, τὰ ξόδεψα ὅλα γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτὸ καὶ εἰδικὰ αὐτὸν τὸν μήνα ἔκανα πολλὰ ἔξοδα καὶ χρώσταγα 70 δολλάρια. Δὲν ἤξερα τί νὰ κάνω, ἔκανα προσευχὴ στὸν Ἅγιο (γιατί ἔλειπε στὴν Ἀμερική), τοῦ ζητοῦσα νὰ μὲ βοηθήσει, κάνω αὐτὸ πού μου εἶπες, ἀλλὰ τώρα ἔχω πολλὰ προβλήματα, βοήθησε μέ. Καὶ τὸ πρωὶ ὁ ταχυδρόμος τῆς ἔδωσε ἕνα γράμμα ἀπὸ τὸ ταμεῖο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου. Νόμισε πὼς θὰ ἦταν τὰ συνηθισμένα 20 δολλάρια μέσα, ὅταν ὅμως τὸ ἄνοιξε βρῆκε 70 δολάρια, ἀκριβῶς ὅσα χρωστοῦσε. Πῆγε λοιπὸν καὶ ξεχρέωσε, ἔγραψε καὶ ἕνα εὐχαριστήριο γράμμα καὶ τὸν ἑπόμενο μήνα ἦταν πάλι τὰ καθιερωμένα 20 δολλάρια. Ἐκεῖνα τὰ λεφτὰ τῆς τὰ εἶχε στείλει ὁ Ἅγιος. Πρὶν φύγει τῆς ἀνέθεσε νὰ φροντίζει ἕνα ὀρφανὸ παιδί, τὸν Βλαντιμίρ. Ἀλλὰ κάτι μὲ τὰ δωρεὰν γεύματα, κάτι μὲ τὴν ἡλικιωμένη μητέρα της καὶ τὸν θεῖο τῆς ἔσπασαν τὰ νεῦρα της καὶ ἄρχισε νὰ παρακαλεῖ τὸν Ἅγιο νὰ τὴ βοηθήσει νὰ τὰ βγάλει πέρα. Θὰ τὰ παρατήσω, ἔλεγε, δὲν ἀντέχω ἄλλο. Καὶ τὸ βράδυ εἶδε στὸν ὕπνο τῆς τὸν Ἅγιο νὰ ἔρχεται σπίτι της καὶ νὰ πηγαίνει σὲ αὐτὴν μόνο καὶ νὰ τὴν εὐλογεῖ. Τὸ πρωὶ ὁ ταχυδρόμος τῆς ἔφερε ἕνα δέμα, ἕνα περιοδικὸ ποὺ εἶχε τὴν μορφὴ τοῦ Ἁγίου ὅπως τὸν εἶχε δεῖ στὸν ὕπνο της καὶ στὸ ἐξώφυλλο ἕνα σημείωμα: «Στὴν Ζηναίδα». Ἀμέσως πῆρε χαρὰ καὶ δύναμη νὰ συνεχίσει τὸν ἀγώνα τῆς αὐτό. Ἄλλη μία φορὰ τὴν ἔσωσε ἀπὸ βέβαιο θάνατο. Μία μέρα ἐνῶ θὰ ἔβγαινε ἔξω, κοιτώντας ἀπὸ τὸ παράθυρο τὸν κόσμο εἶχε ἀνάμεσα σὲ κάτι αὐτοκίνητα κάτι σὰν μία μικρὴ σωλήνα, τὴν κυρίεψε ἡ περιέργεια καὶ ἄρχισε νὰ ντύνεται γιὰ νὰ πάει κάτω νὰ δεῖ νὰ τὸ κλωτσήσει. Τότε κτυπάει ἡ πόρτα, ἀνοίγει ἦταν ὁ Ἅγιος. Μπῆκε μέσα, κάθισε στὴν πολυθρόνα 5 λεπτὰ καὶ ἔφυγε χωρὶς νὰ τῆς πεῖ τίποτα. Τότε ξανακτυπᾶ στὸ παράθυρο καὶ εἶδε ἀστυνομικοὺς στὸ δρόμο νὰ παίρνουν μὲ πολλὴ προσοχὴ αὐτὸ τὸ παράξενο πράγμα. Κατέβηκε γρήγορα κάτω καὶ ἔμαθε ὅτι ἦταν βόμβα καὶ θὰ ἦτα νεκρὴ ποὺ σκεφτόταν νὰ τὸ κλωτσήσει ἐὰν δὲν τὴν καθυστεροῦσε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης.
Μια κυρία ἄρρωστη μὲ πρόβλημα καρδιᾶς, φοροῦσε μία κονκάρδα μὲ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη καὶ μία μέρα λιποθύμησε στὴν Ἐκκλησία, τότε ὁ ψάλτης τὴν σταύρωσε μὲ τὴν κονκάρδα, προσευχήθηκε στὸν Ἅγιο Ἰωάννη νὰ τὴν κάνει καλὰ καὶ πράγματι ἀμέσως συνῆλθε.
Μια μέρα λέει ἡ Ζηναίδα εἶχε μαγειρέψει ἡ μητέρα τῆς ἕνα φαγητό, τὰ βαρενίκι, ποὺ τὸ τρῶνε πολὺ στὴν Ρωσία εἶναι ἕνα εἶδος ζυμαρικῶν μὲ τυρὶ καὶ θὰ πήγαινε στὸν Ἐπίσκοπο Ἰωάννη. Τὰ εἶδε στὸ τραπέζι ὁ θεῖος της καὶ τὰ λαχτάρησε, πῆγε ἡ Ζηναίδα στὸν Ἅγιο μετὰ τὸ φαγητὸ μαζὶ μὲ τὰ βερανίκι καὶ ὁ Ἅγιος ἔφαγε πολὺ λίγο ἀπὸ τὰ τρόφιμα ποὺ τοῦ πῆγε, τὰ βερενίκι ὅμως δὲν τὰ ἄγγιξε καθόλου, τὸν πίεζε νὰ φάει ἡ Ζηναίδα, ὅμως αὐτὸς δὲν ἔφαγε καθόλου λὲς καὶ προγνώριζε ὅτι τὰ εἶχε λαχταρήσει ὁ θεῖος της.
Κάποτε σκεφτόταν νὰ πάει νὰ τοῦ ζητήσει εὐλογία νὰ πάει σὲ Μοναστήρι. Τὸ βράδυ τὸν εἶδε στὸν ὕπνο της καὶ δὲν τῆς ἔδινε εὐλογία καὶ κοιτώντας στὸν τοῖχο τῆς λέει: γιὰ χάρη τοῦ μεῖνε, καὶ ἄνοιξε ὁ τοῖχος καὶ βγῆκε ἕνα μωρό. Ἐκείνη ἔκλαιγε καὶ ξύπνησε καὶ σὲ λίγες μέρες γέννησε ἡ γυναίκα τοῦ ἀδελφοῦ της, ἀλλὰ ἀρρώστησε ἀπὸ φυματίωση καὶ πάνω στὸν μήνα πέθανε, καὶ ὁ ἀδελφός της τῆς ἔδωσε νὰ μεγαλώσει τὸ μωρό. Γὶ΄ αὐτὸ τότε τῆς εἶχε πεῖ ὁ Ἅγιος αὐτὰ τὰ λόγια. Τὸν νοιώθει τόσο κοντὰ τῆς τὸν Ἅγιο Ἰωάννη ἡ Ζηναίδα ἀκόμη καὶ τώρα ποὺ ἔχει πεθάνει. Κάποτε θὰ πήγαινε μὲ τὸν ἀνηψιό της, τὸν Φιλίπ, στὴν Ἀμερικὴ καὶ ὁ ἀνηψιὸς τῆς τὰ χάλασε τὰ λεφτά του, θὰ ‘χεῖ ἡ θεία μου, ἔλεγε, καὶ δὲν τοὺς ἔφταναν γιὰ τὰ εἰσιτήρια. Τῆς εἶχε στείλει καὶ λίγα χρήματα κάποιος γνωστός της ἀρχιμανδρίτης εἰς μνήμη τοῦ ἀγαπημένου Ἐπισκόπου Ἰωάννη. Καὶ ἀποφάσισαν νὰ πᾶνε, ἀλλὰ τὰ χάλασε ὁ ἀνηψιὸς τῆς τὰ δικά του καὶ ἄρχισε νὰ προσεύχεται στὸν Ἅγιο νὰ τὴν βοηθήσει. Ἔλεγε. Ἐὰν νομίζεις πὼς αὐτὸ τὸ ταξίδι θὰ ‘ναὶ γιὰ τὸ καλό του Φιλίπ, βοήθησέ μας. Καὶ ἐκείνη τὴν ἡμέρα πῆρε ἕνα σημείωμα ἀπὸ τὸ ταχυδρομεῖο 7.700 φράγκων στ' ὄνομά της, ἀκριβῶς τὸ ποσὸ ποὺ χρειάζονταν γιὰ τὰ εἰσιτήρια. Πῆγε στὸ ταχυδρομεῖο καὶ τῆς εἶπαν ὅτι μπορεῖ νὰ πάρει ἀμέσως σήμερα τὰ χρήματα καὶ τὰ πῆρε χωρὶς νὰ χεῖ μαζί της οὔτε καν τὴν ταυτότητά της. Εὐχαρίστησα τὸν Ἅγιο ποὺ πάντα μὲ βοηθάει. Ἤθελε νὰ πάρει κόκκινες κρυστάλλινες καντηλόκουπες ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴ (γιατί στὴν Γαλλία δὲν ἔβρισκε) καὶ ὅλο τὸ ξεχνοῦσε ἐκεῖ ποὺ γύριζε στὴν Ἀμερική, καὶ μόλις πῆγαν στὸν τάφο τοῦ Ἁγίου, ἀμέσως τὸ θυμήθηκε καὶ πῆγε μετὰ καὶ ἀγόρασε, ὁ Ἅγιος τὴν βοήθησε νὰ τὶς θυμηθεῖ. Τὴν εὐλογία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη νὰ ἔχουμε ὅλοι μας.
ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ
ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΑΓΓΑΗΣ ΚΑΙ ΣΑΝ ΦΡΑΝΣΙΣΚΟ

Ἀπολυτίκιον.
Ἦχος πλ. Α'
Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Ἰωάννη Μαξίμοβιτς, ἀγγελόμορφε, ἱεραρχῶν θεοφόρων καὶ διδασκάλων σοφῶν ἐκλαμψάντων ἄρτι σάπφειρε πολύτιμε, ὡς Ὀρθόδοξων ἀσκητῶν καλλονὴν καὶ ποταμὸν ἀστείρευτον θαυμασίων, σὲ ἀνυμνοῦντες εὐχᾶς σου θερμᾶς πρὸς Κύριον αἰτούμεθα.

Κοντάκιον
Ἦχος πλ. δ'. Τὴ Ὑπερμάχω

Τὸν ταπεινόν, ἁπλοῦν, φιλόθεον, φιλάρετον, σεμνόν, μακρόθυμον, πραὺν καὶ εὐμπάθητον, εὐφημήσωμεν Ὀρθόδοξον ἱεράρχην, Ἰωάννην τὸν Μαξίμοβιτς, μελίσμασιν ὡς θαυμάτων φρέαρ ὄντως ἀκεσώδυνον, πόθω κράζοντες, Χαίροις, χάριτος σκήνωμα.
Μεγαλυνάριον.

Χαίροις, ἱεράρχα νεοφανές, μάκαρ Ἰωάννη, ταπεινώσεως κορυφή, χαίροις, ὁ ἀνύσας οὐρανοδρόμον ἄρτι πορείαν καὶ θαυμάτων κρήνη γενόμενος.

(Ἀπὸ τὴν Ἀκολουθία τοῦ Ἁγίου ΙΩΑΝΝΟΥ ΜΑΞΙΜΟΒΙΤΣ, ἔκδ. Ι. Μονῆς Ἁγίου Νεκταρίου Τρίκορφου Φωκίδος 2006).
Πηγή: Ὁ Ὅσιος Φιλόθεός της Πάρου Τεῦχος 23 Μάιος - Αὔγουςτος 2008
Ἐκδόσεις "Ὀρθόδοξος Κυψέλη" Θεσσαλονίκη

ΑΠΟ:Ι.Μ.ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ

Μήτις καὶ πόρος γιὰ τὰ χρόνια τοῦ ζόφου

Κανεὶς δὲν γνωρίζει μὲ τί θὰ μοιάζει ἡ Ἑλλάδα σὲ λίγα χρόνια. Ἡ κρίση ποὺ μᾶς πλήττει τώρα φαίνεται νὰ εἶναι οἰκονομικὴ καὶ πολιτική• πολὺ σύντομα θὰ φανεῖ καὶ σὰν κρίση κοινωνικὴ καὶ ἀνθρωπολογική. Ἡ ἀναμενόμενη ὕφεση ― γιὰ δύο, τρία, πέντε, περισσότερα χρόνια; ― ὅταν καὶ ὅπως ἀποδράμει, θὰ ἀφήσει πίσω της μία Ἑλλάδα διαφορετική, τέτοια ποὺ ἀδυνατοῦμε νὰ φανταστοῦμε τώρα. Θὰ ΄ναὶ μία δεκαετία δακρύων.
Ἡ μετανάστευση τῶν νεότερων καὶ πιὸ εὐέλικτων ὁμάδων τοῦ πληθυσμοῦ, ἴσως εἶναι τὸ πρῶτο φαινόμενο ποὺ θὰ ἐκδηλωθεῖ ἁλυσιδωτὰ μετὰ τὴν ἀναμενόμενη ἀνεργία καὶ τὴν ὕφεση. Ἡ μετανάστευση αὐτὴ πολὺ λίγο θὰ μοιάζει μὲ τὴν μετανάστευση τῆς δεκαετίας 1910 ἢ τῆς δεκαετίας 1960• τότε τὴν χώρα ἐγκατέλειπαν ἀγρότες καὶ ἐργάτες, τώρα θὰ φύγουν ἐπιστήμονες, στελέχη, μορφωμένοι. Οἱ συνέπειες μίας τέτοιας μετανάστευσης, ποὺ πλήττει ἤδη χῶρες μὲ παρόμοια προβλήματα, ὅπως ἡ...Ἰρλανδία, θὰ εἶναι δημογραφικὴ ἀλλοίωση: ὅπως μετὰ ἕναν πόλεμο, θὰ παρατηρηθεῖ "λειψανδρία" στὴν κρίσιμη ἠλικιακὴ ζώνη 20-35.
Αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ γενιὰ εἶναι πιθανότερο νὰ θυσιαστεῖ στὸ βωμὸ τῆς ὕφεσης. Ποιὰ θὰ εἶναι ἡ τύχη μίας χώρας ἀπαρφανισμένης καὶ στραγγισμένης, ὅταν ἐπιτέλους θὰ τελειώσει ἡ δεκαετία τῶν δακρύων; Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ξέρει. Δὲν χωροῦν προβλέψεις. Ἡ Ἑλλάδα τούτη τὴ στιγμὴ εἶναι τὸ πιὸ προχωρημένο πεδίο πειραματισμοῦ στὴν δυτικὸ κόσμο, ἕνα ἐργαστήριο κοινωνικῆς μηχανικῆς. Θὰ ἀντέξει τὸ σὸκ τῆς μαζικῆς φτώχειας καὶ τῆς βίαιης πειθάρχησης μία δυτικὴ μεσαιοστρωματικὴ κοινωνία; Θὰ μπορέσει νὰ αὐτοαναπαραχθοῦν τὰ μεσαία στρώματα μέσα στὴ μέγγενη τῆς πτώχευσης καὶ τῆς κατάστασης ἔκτακτης ἀνάγκης; Ἢ θὰ ζήσουμε διαδικασίες πληβειοποίησης καὶ βιαιότατης ἀναδιανομῆς τοῦ πλούτου; Θὰ ἐξακολουθήσει ἐν ἰσχύι τὸ κοινωνικὸ συμβόλαιο τοῦ μεταπολέμου, μὲ τὴν τοπικὴ ἰδιομορφία τοῦ ἔστω; Θὰ ἀντέξουν οἱ θεσμοὶ καὶ ὁ συνταγματικὸς χάρτης ὑπὸ τούτη τὴν ἰδιότυπη μόνιμη κατάσταση ἐξαίρεσης, ποῦ ἀνομιμοποιεῖ ραγδαία τὸ τρέχον πολιτικὸ σύστημα;
Τὶς ἀπαντήσεις σὲ αὐτὰ τὰ πρωτοφανῆ ἐρωτήματα εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ τὶς δώσουμε ἐμεῖς, οἱ Ἕλληνες, νὰ τὶς ἀνακαλύψουμε ἢ τὶς ἐπινοήσουμε. Εἶναι ἡ ἱστορική μας μοίρα. Στοὺς νεότερους χρόνους πορευτήκαμε πάντα ὑπὸ τὴν σκιὰν τῆς Ἀκροπόλεως, μὲ τὸ δυσβάστακτο βάρος αὐτῆς τῆς κληρονομημένης σκιᾶς. Ὅταν χρειαζόμασταν ἰδέες καὶ ἀπαντήσεις, σπανίως κοιτάζαμε πρὸς τοὺς ἑαυτούς μας, κοιτάζαμε πάντα πρὸς τὴν Εὐρώπη. Τώρα, ἡ Εὐρώπη κοιτάζει πρὸς ἐμᾶς. Οἱ ἀπαντήσεις, οἱ ἰδέες, θὰ εἶναι πρωταρχικὰ δικές μας, γιατί ἡ βόμβα ἔσκασε πρῶτα στὰ δικά μας χέρια.
Ἀσφαλῶς, θὰ ἀναζητήσουμε συμμάχους παντοῦ, ἰδίως στοὺς λαοὺς ποὺ θὰ ἀκολουθήσουν, πιθανὸν συντομότατα, τὸν δικό μας χορὸ τοῦ ζόφου. Καὶ σύμμαχοι θὰ βρεθοῦν, ἀργὰ ἢ γρήγορα, γιατί τὸ ντόμινο, ποὺ ἄρχισε ἀπὸ τὴν Ἰρλανδία καὶ τὴν Ἰσλανδία, συνέχισε στὴ Βαλτική, πῆγε στὴν Οὐγγαρία, συνέχισε πρὸς τὴ Ρουμανία, ἦρθε μὲ νέο ντύμα καὶ σφοδρότητα στὴν Ἑλλάδα, ἤδη ἀπειλεῖ ὅλο τὸν Μεσογειακὸ Νότο καὶ τὴν ἴδια τὴν ὑπόσταση τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης.
Ἀλλὰ τὸ ὅτι θὰ ὑπάρξουν συμμαχίες στὸ μέλλον καὶ ὅτι καὶ ἄλλοι λαοὶ θὰ ὑποφέρουν σὰν κι ἐμᾶς, δὲν μᾶς ἀπαλλάσσει οὔτε ἀπὸ τὴν ὀδυνηρὴ ἐπίγνωση τοῦ τί πρέπει νὰ περιμένουμε οὔτε ἀπὸ τὴν κατεπείγουσα ὑποχρέωση νὰ ὀργανώσουμε στρατηγικὲς καὶ τακτικὲς ἐπιβίωσης. Ὥστε ὅταν θὰ μετρηθοῦμε, νὰ βροῦμε πολὺ περισσότερους αὐτοὺς ποὺ σώθηκαν, ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ βούλιαξαν.
Σὲ κατάσταση ἐκτάκτου ἀνάγκης τὸ πολυτιμότερο κεφάλαιο ποὺ πρέπει νὰ διαφυλαχθεῖ εἶναι τὸ φρόνημα. Εἶναι τὸ ἀναντικατάστατο κεφάλαιο, καὶ ὑπὸ ὅρους τὸ πιὸ ἀκαταμάχητο ὅπλο. Τὸ πνεῦμα• ἡ διάνοια• τὸ ψυχικὸ σθένος. Νὰ παραμείνουμε διαυγεῖς καὶ ἀναλυτικοί, νὰ μποροῦμε διαρκῶς νὰ ἀναστοχαζόμαστε τὴ θέση μας, τὸ περιβάλλον, τὶς δυνατότητες. Νὰ εἴμαστε διαρκῶς ἕτοιμοι νὰ διαφυλάσσουμε τὸ κοινωνικὸ συμβόλαιο, τοὺς θεμελιώδεις κοινωνικοὺς δεσμούς, τὸν συλλογικὸ βίο.
Ἐφόσον διασώσουμε τὸ φρόνημα, πρέπει νὰ ὀργανώσουμε ἐκ βάθρων καὶ νὰ τελειοποιήσουμε νέες τακτικὲς στὴν καθημερινὴ ζωή. Ἡ ζωὴ θὰ εἶναι βίαια διαφορετική, ἄρα κι ἐμεῖς θὰ εἴμαστε διαφορετικοί. Ὁ φιλόσοφος Μισὲλ ντὲ Σερτῶ, ποὺ πρῶτος στοχάστηκε τὶς πρακτικές της καθημερινῆς ζωῆς στὴν ὥριμη νεωτερικότητα, λέει:
«Μοναδικὸς τόπος τῆς τακτικῆς εἶναι ὁ τόπος τοῦ ἄλλου. [...] H τακτική, ἐπειδὴ δὲν ἔχει τόπο, ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ χρόνο, ἐπαγρυπνώντας γιὰ νὰ πιάσει στὸν ἀέρα' τὶς δυνατότητες κέρδους. Ὅ,τι κερδίζει, δὲν τὸ φυλάει. Πρέπει διαρκῶς νὰ παίζει μὲ τὰ συμβαίνοντα γιὰ νὰ τὰ μετατρέψει σὲ εὐκαιρίες'. Πρέπει ἀδιάκοπα ὁ ἀδύνατος νὰ ἀντλεῖ ὀφέλη ἀπὸ δυνάμεις ποὺ τοῦ εἶναι ξένες.» (μεταφρ.: Κικὴ Καψαμπέλη)
Τόπος τῆς τακτικῆς γιὰ ἀτομικὴ ἐπιβίωση εἶναι ὁ ἄλλος. Ἀτομικὴ καὶ συλλογικὴ ἐπιβίωση ἔχουν κοινὸ τόπο τὸν ἄλλο. Στὸ ἄξενο περιβάλλον ποὺ ἀνοίγεται μπρός μας, πρωταρχικὴ ἔγνοια ἂς εἶναι ἡ διάσωση τοῦ κοινοῦ τόπου• ὅπλο μας ἂς εἶναι ἡ μήτις, ἡ πολυτροπὴ νόηση, ἡ διαρκὴς μετατόπιση, ὁ ἑλιγμός, τὸ τέχνασμα καὶ ἡ προσποίηση, τὸ δῶρο καὶ τὸ ἀντίδωρο, ἡ κατίσχυση τοῦ ἀδύνατου ἐπὶ τοῦ δυνατοῦ, ἡ ἀδιάκοπη εὕρεση τοῦ περάσματος παρὰ τὰ ἐμπόδια, ἡ νίκη ἐπὶ τῆς ἀπορίας.
Δίκτυα ἀλληλεγγύης, δίκτυα τοπικὰ καὶ ὑπερεθνικά, ἀραχνωτὲς μοριακότητες, δίκτυα ἀόρατα καὶ φανερά, κοινότητες μοιράσματος, τελετὲς δώρων. Δίκτυα μοιραζόμενης καὶ πολλαπλασιαζόμενης εὐφυΐας• δίκτυα διασπορᾶς ἀγαθῶν καὶ ἐνίσχυσης φρονήματος. Ὅλα τοῦτα τὰ σκόρπια, τὰ σχεδὸν ἀκατανόητα θραύσματα τώρα, ἂς εἶναι σπέρματα γιὰ ἕνα σωτήριο ἀντιπαράδειγμα, ποὺ θὰ μᾶς κρατήσει ὄρθιους τὰ χρόνια του ζόφου, νὰ μὴ βουλιάξουμε. Μὲ τὴν μήτιν πρὸς τὸν πόρο: Ἂν ὀρθώσουμε τὸ ἀνάστημα τοῦ ἀντιπαραδείγματος, ἂν ἐφαρμόσουμε τολμηρὲς τακτικὲς ἐπιβίωσης, ὁ χρόνος θὰ εἶναι στὸ πλευρό μας, θὰ τὸν διαπλεύσουμε. Καὶ μᾶλλον δὲν ἔχουμε ἄλλη ἐπιλογή:
Οἱ ἀπειλὲς εἶναι τόσο καινοφανεῖς, τόσο ὑπερμοντέρνες, τόσο τρομακτικές, ὥστε εἴμαστε ἀναγκασμένοι νὰ εἴμαστε ὑπερμοντέρνοι, ριζοσπάστες, καινοτόμοι. Μόνο ὡς πολυμήχανοι παρτιζάνοι μποροῦμε νὰ ἐλπίζουμε: ὅτι θὰ συνεχίσουμε νὰ ὑπάρχουμε, καὶ ὅτι μέσα ἀπὸ τὸν μακρὺ ζοφερὸ πόρο, θὰ φανεῖ σῶος ὁ κοινὸς τόπος, ἄλλος, καὶ ἐμεῖς, ἄλλοι.
ΠΗΓΗ:ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ

Ἐπίσκεψη ἀλησμόνητη

Μαρτυρία ἀνωνύμου ἀπὸ τὸν Βόλο:
''Μία ὁμάδα ἀπὸ ἔξι ἄτομα πήγαμε στὸ Ἅγιον Ὅρος νὰ συναντήσουμε καὶ νὰ γνωρίσουμε τὸν Γέροντα Παΐσιο,τὸ ἔτος 1974 μία ἑβδομάδα πρὶν ἀπὸ τὴν εἰσβολὴ τῶν Τούρκων στὴν Κύπρο.Τότε δὲν ἦταν τόσο γνωστὸς ὁ Γέροντας.Ἀκολουθήσαμε ἕνα στενὸ μονοπάτι γεμάτο χαμόκλαδα καὶ βρεθήκαμε σὲ μία Καλύβη.Εἴδαμε ἕνα γεροντάκι μὲ τριμμένο ράσο ποὺ ἔσκαβε.Ἕνας ἀπὸ τὴν παρέα μᾶς ρώτησε:
-Ποῦ εἶναι ὁ Γέροντας Παΐσιος;
-Ἐδῶ εἶναι,ἀπαντᾶ.
Μᾶς ἄνοιξε τὴν πόρτα,μπήκαμε καὶ προσκυνήσαμε.Ὅταν βγήκαμε βλέπουμε τὸν μοναχὸ πιὸ περιποιημένο.Ἐκεῖνος ποὺ εἶχε ρωτήσει τὴν πρώτη φορὰ ξανατώρα:
-Ποῦ εἶναι ὁ π.Παΐσιος;
-Ἐσεῖς ἤρθατε νὰ δεῖτε ἕνα μεγάλο καρπούζι καὶ βρήκατε ἕνανεροκολόκυθο.
Ὅλοι τότε καταλάβαμε ὅτι βρισκόμασταν μπροστὰ στὸν π.Παΐσιο.
Καθήσαμε κάτω ἀπὸ μία ἐλιά,ἄλλοι σὲ πέτρες καὶ ἄλλοι στὰ χόρτα.Τὸ τί ἀκολούθησε δὲν περιγράφεται.Ἡ συζήτηση ἦταν μία πνευματικὴ πανδαισία.Εἶχε τὴν πιὸ κατάλληλη,φωτισμένη καὶ πνευματικὴ ἀπάντηση στὶς ἐρωτήσεις καὶ ἀπορίες μας.
Μετὰ ἀπὸ συζήτηση μίας ὥρας μέσα ἀπὸ τὰ χαμόκλαδα ἐμφανίστηκε ἕνα τεράστιο φίδι.Δενδρογαλιὰ πρέπει νὰ ἦταν.''Φίδι'',φώναξε κάποιος ἀπὸ τὴν παρέα μας καὶ πετάχθηκε ἐπάνω παίρνοντας μία πέτρα στὸ χέρι του.Ὁ π.Παΐσιος μᾶς καθησύχασε λέγοντας:''Μὴν τὸ πειράζετε,αὐτὸ ἔρχεται καὶ μοῦ κάνει παρέα''.
Σηκώθηκε,πῆρε ἕνα τενεκεδάκι,τὸ γέμισε νερὸ καὶ τὸ ἄφησε πιὸ πέρα.Ἀφοῦ ἤπιε τὸ νερό,ὁ Γέροντας εἶπε στὸ φίδι:''Φύγε τώρα,ἔχω παρέα''.Ἀμέσως τὸ φίδι ὑπακούοντας χάθηκε στὰ χόρτα καθὼς ἦλθε.Μείναμε ἄναυδοι.Τὸ τί νιώσαμε δὲν περιγράφεται.Τὸ γεγονὸς αὐτὸ καὶ ἡ συζήτηση χαράχτηκαν βαθειὰ στὴν ψυχή μας.Ἰδιαίτερα ὁ Γέροντας μᾶς ἐπεσήμανε προφητικὰ τὰ γεγονότα ποὺ ἀκολούθησαν μὲ τὴν εἰσβολὴ τῶν Τούρκων στὴν Κύπρο μας''.
ΠΗΓΗ:ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ

Ἀθάνατα λόγια καὶ συμβουλὲς τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Ἀμβροσίου τῆς Μονῆς Δαδίου (+2006).

Ὁ Γέροντας Ἀμβρόσιος μὲ τὸν Μακαριστὸ Μητροπολίτη Σισανίου καὶ Σιατίστης Ἀντώνιο. Δύο ὀσιακὲς μορφὲς τῆς Ὀρθοδοξίας μας ποὺ ὅπως φαίνεται καὶ στὴν φωτογραφία εἶχαν ψυχὲς μικρῶν παιδιῶν ὅπως δίδαξε ὁ Κύριός μας.
Γέροντας Ἀμβρόσιος τῆς Μονῆς Δαδίου
1) Στὸ τέλος Αὐγούστου 2001, κάποιος τὸν παρακάλεσε νὰ προσευχηθεῖ στὸν Ἅγιο Νεκτάριο, γιὰ νὰ τὸν βοηθήσει. Καὶ ὁ Γέροντας:
- Ἄστον, παιδί μου, τὸν Ἅγιο. Αὐτὸς εἶναι στὴν Ἀμερική. Τρέχει νὰ σώσει ζωές.
Στὶς 11 Σεπτεμβρίου 2001 ἔπεσαν οἱ Δίδυμοι Πύργοι. Λίγους μῆνες νωρίτερα εἶχε πεῖ ὅτι ἐκεῖνο ποὺ πρόκειται νὰ συμβεῖ στὴν Ἀμερικὴ θ’ ἀλλάξει τὸν ροῦ τῆς Ἱστορίας:
- Μεγάλο κακὸ θὰ βρεῖ τὴν Ἀμερική, καὶ ὄχι μόνο μέσα στὸν Σεπτέμβριο. Ἀλλοίμονο!
Αὐτὸ τὸ εἶχε προαναγγείλει ἐπίσης καὶ στὸν μακαριστὸ Ἐπίσκοπο Σισανίου καὶ Σιατίστης Ἀντώνιο σὲ μία ἀπὸ τὶς ἐπισκέψεις τοῦ τελευταίου (φωτογραφία), καὶ ἦταν παρόντες κι ἄλλοι, χωρὶς ὅμως νὰδώσει ἐξηγήσεις:
- Σεβασμιώτατε, νὰ δεῖτε τί θὰ πάθουν οἱ Ἀμερικανοὶ σὲ δύο μῆνες, εἶχε πεῖ. (σέλ. 119)
2) Τὸ 1990 εἶχε πεῖ ὅτι σύντομα ὁ Θεός, ἐπειδὴ θέλει νὰ στηρίξει τοὺς ἀνθρώπους, θὰ ἀποκαλύπτει τοὺς Ἁγίους Του ὀφθαλμοφανῶς. Ἐπειδὴ οἱ πειρασμοὶ θὰ εἶναι μεγάλοι καὶ τὰ βάσανα δυσβάσταχτα, θὰ παραχωρήσει ὁ Κύριος νὰ ἐμφανίζονται Ἅγιοι, καὶ μάλιστα μεγάλοι, ὅπως ὁ Ἅγιος Δημήτριος ἢ ὁ Ἅγιος Γεώργιος. Θὰ ἀκοῦν οἱ ἄνθρωποι ὅτι τὴ μία ἑβδομάδα παρουσιάστηκε ὁ τάδε Ἅγιος στὴν Κρήτη, τὴν ἄλλη ὁ τάδε στὴ Μακεδονία, ἄλλος ἐδῶ, ἄλλος ἐκεῖ. (σέλ. 122)
3) – Τί νὰ κάνω μὲ τὰ παιδιά μου, γέροντα, ποῦ εἶναι δύσκολα; Μοῦ φωνάζουν, κοιτάζουν τὰ ἐπικίνδυνα προγράμματα τῆς τηλεόρασης καὶ ἐπηρεάζονται.
- Μόνος ὁ Κύριος διορθώνει τὴν κατάσταση, θὰ λές: «Κύριε, σῶσε ἐμένα, διόρθωσε μέ, καὶ φώτισε καὶ τὰ παιδιά μου νὰ εἶναι κοντά Σου».
Καὶ ὁ Κύριος θὰ σὲ ἀκούσει καὶ θὰ σοὺ δώσει ἐκεῖνο ποὺ πρέπει.
- Μᾶς ἀκούει, ὅμως, ὁ Κύριος; Φτάνει ἡ φωνή μας ἐκεῖ;
- Δὲν ξέρω… τὸν περασμένο μήνα τὸν πονοῦσαν τ’ αὐτιά (!)
- Θὰ ἔρθουν χρόνια δύσκολα, ἀλλὰ μὴ φοβάστε. Τὰ παιδιὰ Τοῦ ὁ Θεὸς δὲν τὰ ἐγκαταλείπει, θὰ τὰ φυλάει σκανδαλωδῶς.
- Δηλαδή, Γέροντα;
- Τί δηλαδή; Νά, ἅμα δὲν θὰ ἔχεις νὰ φᾶς, θὰ ξυπνᾶς τὸ πρωί, θὰ βρίσκεις μία φραντζόλα πάνω στὸ τραπέζι καὶ θὰ λές: «Αὐτὸ ἀπὸ ποῦ ἦρθε»; Ἀλλὰ πρέπει νὰ ἔχεις πίστη. Χωρὶς πίστη, δὲν γίνεται τίποτα. (σέλ. 178)
4) – Ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα, δὲν ἔχεις διανοηθεῖ τί θὰ δεῖς καὶ τί θὰ ἀκούσεις. Δὲν ἔχουν ξαναγίνει ποτὲ στὸν κόσμο, εἶπε μία μέρα τὸ καλοκαίρι τοῦ 2005.
- Στὴν Ἑλλάδα θὰ συμβοῦν;
- Σὲ ὅλο τὸν κόσμο καὶ σ’ ἐμᾶς. Καὶ γιατί; Γιατί ἐμεῖς, λέει, εἴμαστε ὁ φάρος τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλὰ καταντήσαμε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία χειρότεροι ἀπὸ τοὺς ἄθεους. (σέλ. 178)
5) Ὁ Γέροντας ἔλεγε γιὰ τὴ συντέλεια τοῦ κόσμου ὅτι θὰ διαρκέσει ὅσο κρατάει ὁ Ἑξάψαλμος, λίγα λεπτά. Τὴν ὥρα ποῦ θὰ κρινόμαστε, στὸν οὐρανὸ θὰ ψέλνουν τὸν Ἑξάψαλμο οἱ Ἄγγελοι. Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ποὺ θὰ ζοῦν ἐκείνη τὴ στιγμὴ θὰ βιώσουν τὸν θάνατο ἀκαριαία καὶ ἀμέσως μετὰ θὰ ἀναστηθοῦν, θὰ εἴμαστε ὅλοι μὲ τὰ σώματα μᾶς ἄϋλα, δὲν θὰ πιάνουμε χῶρο, ὁ ἕνας θὰ βλέπει τὸ σῶμα τοῦ ἄλλου καὶ ὅλοι θὰ εἶναι στὴν ἡλικία τῶν 33 χρόνων.
Ὁ Κύριος θὰ κρατᾶ τὸ βιβλίο τῆς ζωῆς, τὸ Εὐαγγέλιο, καὶ αὐτομάτως θὰ πηγαίνουμε δεξιὰ ἢ ἀριστερὰ ἀπὸ μόνοι μας, γιατί θὰ ξέρουμε ἂν εἴμαστε γιὰ τὸν Παράδεισο ἢ ὄχι. Γι’ αὐτὸ καὶ στὸ Δεσποτικό, ποῦ κάθεται ὁ Δεσπότης, στὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἀνοιχτὸ τὸ βιβλίο καὶ δὲν ὑπάρχει καντήλι ἐπάνω – δηλώνει ὅτι δὲν ὑπάρχει ἔλεος στὴ Δευτέρα Παρουσία. Ἐνῶ στὸ τέμπλο εἶναι κλειστὸ τὸ βιβλίο ποῦ κρατάει ὁ Χριστὸς καὶ ὑπάρχει καντήλι, διότι ἀκόμη ἔχουμε ἔλεος. (σέλ. 183)
6) Ἐπειδὴ ἔρχονται πολὺ δύσκολες μέρες γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα, ὁ Θεὸς πῆρε ὁρισμένους ἀνθρώπους καὶ τοὺς ἔκανε ἀξιωματικούς. (σέλ. 210)
7) Τὰ πράγματα θὰ ἐξελιχθοῦν πολὺ γρήγορα. Ὁ διάβολος θὰ κυριαρχήσει. Ὅσοι τὸν πλησιάσουν, θὰ τοὺς τσακίσει, θὰ τοὺς συντρίψει. Φίλους αὐτὸς δὲν ἔχει. (σέλ. 210)
8) Νὰ προσέχετε, γιατί ὁ κακὸς στήνει παγίδες. Μὴ γελᾶτε! Εἶναι δίπλα μας κι ἐσεῖς δὲν μπορεῖτε νὰ τὸν δεῖτε. Ἀκουστὲ τί σᾶς λέω. Μὴ σταματᾶτε νὰ προσεύχεσθε!
Βάζει ὁ διάβολος τὸν κόσμο νὰ ἁμαρτήσει, καὶ μετὰ τὴν ἁμαρτία τοὺς φοβίζει καὶ τοὺς κάνει νὰ ντρέπονται νὰ ἐξομολογηθοῦν.
Πῆγα ἕνα τέταρτο στὴν κόλαση καὶ νόμιζα ὅτι ἤμουν τρεῖς ὧρες. (σέλ. 210)
9) Ὅσοι κάνουν τὸ χάραγμα, δὲν θὰ βροῦν στιγμὴ ἡσυχίας. Πρέπει ν’ ἀποκτήσετε ἰσχυρὴ πίστη, μόνοι σας, μὲ ὑπομονή, μὲ καλοσύνη, μὲ δικαιοσύνη. Νὰ μὴ χάσουμε τὴν πίστη! Σταθερὴ πίστη, καὶ ὁ Θεὸς θὰ δώσει βοήθεια. Χωρὶς τὴν προσευχή, πᾶμε χαμένοι. Μὴ σκέφτεστε γιὰ τὸ μέλλον. Εἶναι ὅλα στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. Νὰ διαβάζετε Πατερικὰ κάθε μέρα ἀπὸ λίγο καὶ ὁ Θεὸς θὰ φωτίζει. Ὕστερα θὰ δυναμώνει ὁ νοῦς σας. (σέλ. 211)
10) Ἡ εὐχὴ «Κύριε, ἐλέησον» εἶναι σὰν ἕνα σπαθὶ ποὺ κόβει στὰ δύο τὸν Σατανᾶ.
Βρεθήκαμε στοὺς ἔσχατους καιροὺς ἐμεῖς οἱ ταλαίπωροι, καὶ οἱ μοναχοὶ καὶ κοσμικοί, ἀλλὰ ὁ ἀγώνας εἶναι ἀγώνας. Δὲν θὰ σταματήσεις τὸν ἀγώνα οὔτε δευτερόλεπτο. Ἀγώνας μέχρι τέλους! καὶ τότε ὁ Κύριος, ποῦ στεφανώνει τοὺς ἀνθρώπους καὶ τοὺς ἀποκαθιστᾶ αἰώνια, Ἐκεῖνος τὴν τελευταία ὥρα θὰ σοὺ χαρίσει ὄχι πράγματα ψεύτικα καὶ μάταιά της ζωῆς αὐτῆς, ἀλλὰ θὰ σὲ κάνει ἄξια νὰ βασιλεύεις μέσα στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Αἰώνια! Ὄχι γιὰ 1.000 χρόνια, γιὰ 100.000 χρόνια.
Αἰώνια [σημαίνει] δὲν ἔχει τέλος. (σέλ. 211)
11) Ἄλλη τόση νὰ εἶναι ἡ γῆ (σὲ πληθυσμό), μπορεῖ ὁ Θεὸς νὰ τὴ θρέψει. Περὶ ἀναστάσεως τῶν σωμάτων μὴν ἀμφιβάλλετε. Νά, εἶμαι 90 χρόνων. Αὐτὸ τὸ σῶμα πρέπει νὰ λιώσει στὸν τάφο, γιὰ νὰ βγεῖ καινούριο, ἄφθαρτο, αἰώνιο, χωρὶς νὰ ἀρρωσταίνει, χωρὶς νὰ πονᾶ, χωρὶς νὰ διψᾶ, χωρὶς νὰ ζεσταίνεται, θὰ εἶναι ὅπως τὰ ἀγγελικὰ σώματα. Ἀρκεῖ νὰ μὴν πέσουμε στὴν ἁμαρτία. Ὁ Θεὸς θέλει νὰ Τοῦ ποῦμε ὅτι μόνο γι’ Αὐτὸν θὰ ζοῦμε. Ἂν μείνουμε στὴν ἁμαρτία, τότε καὶ τὰ καταχθόνια εἶναι αἰώνια. Δὲν ἀλλάζει ἀπὸ κεῖ ἡ κατάσταση, ἡ βάσανος, ἡ ὀδύνη, ὁ πόνος, οἱ φωτιές.
Ἐσᾶς στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ αὐτὰ σας τὰ λένε μαλακά. Οὔτε ὁ Ἰάκωβος οὔτε ὁ Πορφύριος τὰ ἔλεγαν αὐστηρά. Ἔτσι ἔπρεπε νὰ τὰ ποῦν, νὰ τὰ ἀκούσει ὁ κόσμος καὶ νὰ μετανοήσει. Ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ μὲ χτυπάει ἀλύπητα. Μοῦ λέει: «Μὴν τοὺς τὰ λὲς τόσο καθαρά. Ἄστους νὰ κοιμοῦνται. Μὴν τοὺς ἀφήνεις νὰ ξυπνοῦν». (σέλ. 211)
12) Ἡ ἁμαρτία μπαίνει ἀπὸ τὰ αἰσθητήρια ὄργανα. Πρέπει νὰ τὴ σταματᾶμε στὸ μυαλὸ μὲ τὴν προσευχὴ καὶ μὲ τὴν εὐχή.
Ὁ φθόνος εἶναι τὸ χειρότερο ἁμάρτημα καὶ δὲν ἔχουμε ἐλαφρυντικά. Πρέπει νὰ φεύγει ἀπὸ μέσα μας.
Καὶ οἱ Ἅγιοι ἁμάρτησαν, ἀλλὰ ἁγίασαν. Ὡς ἄνθρωποι, κι αὐτοὶ ἔπεσαν σὲ παραπτώματα, ἀλλὰ ἁγίασαν. (σέλ. 214)
13) (Γιὰ κάποιον ποὺ ὑπέφερε ἀπὸ κατάθλιψη) Ἀκόμα δὲν ἔχει τελειοποιηθεῖ ὡς πρὸς τὴν πίστη του. Ὅταν πιστέψουμε πραγματικά, μιλᾶμε στὸν Χριστὸ ὅπως σὲ φίλο, ὅπως στὸν πατέρα. Καὶ τότε Αὐτὸς θὰ συνομιλήσει μαζί μας. Ὁ Χριστὸς θὰ μᾶς μιλήσει σὲ κάθε μᾶς ζήτημα, εἴτε μέσω κάποιου ἄλλου εἴτε ἐσωτερικὰ θὰ μιλήσει καὶ θὰ τὸν καταλάβουμε.
Ὁ Θεὸς δὲν ἔχει ἄκρες.
Ὁ Θεὸς μὲ ἕνα χάδι διορθώνει τὰ πάντα.
Ἐὰν σφάλλουμε, ὁ Ἄγγελος-φύλακας φεύγει, κάθεται πιὸ πέρα στενοχωρημένος. Ἀλλὰ μ’ ἕνα «συγγνώμη», παιδί μου, ὅταν εἶναι ἀπὸ τὸ βάθος τῆς ψυχῆς μας, ἐπιστρέφει.
Αὐτοὶ ποὺ φεύγουν τὴν ἑβδομάδα τῶν Παθῶν πᾶνε κατευθείαν ἐπάνω. Εἶναι εὐλογημένος ὁ ἄνθρωπος ποῦ πεθαίνει Σάββατο καὶ κηδεύεται Κυριακή. Ὁ δρόμος γιὰ τὸν Παράδεισο εἶναι ἀνοιχτός. (σέλ. 214)
14) Οἱ δαίμονες κάποιες φορὲς τοῦ ἐμφανίζονταν καὶ δὲν ἦταν λίγες οἱ περιπτώσεις ποὺ ἦρθε σὲ ἀντιπαράθεση μαζί τους, προκειμένου νὰ προστατέψει κάποιον ἄνθρωπο, μάλιστα κάποτε τὸν χτυποῦσαν κιόλας. Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν τὸ ἀποκάλυπτε εὔκολα. Γιὰ παράδειγμα, μία φορὰ τοῦ ἐμφανίστηκε ἕνας γιγαντόσωμος δαίμονας ποῦ τοῦ ἔδωσε μία γροθιὰ στὸ πρόσωπο καὶ ὁ Γέροντας, ὁ ὁποῖος τότε ἦταν ὄρθιος καὶ γερός, δὲν δίστασε καὶ τοῦ τὴν ἀνταπέδωσε. Τὰ σημάδια τῶν χτυπημάτων ἐπάνω του μερικὲς φορὲς ἦταν ὁρατά, σὰν τότε ποὺ τὸν εἶχαν δαγκώσει στὸ δεξὶ χέρι, ἀνάμεσα στὸν δείκτη καὶ τὸν ἀντίχειρα, καὶ ὁ μακαριστὸς Ἐπίσκοπος Σισανίου καὶ Σιατίστης Ἀντώνιος, ὁ ὁποῖος τὸ εἶδε, γύρισε καὶ εἶπε σὲ ἕνα πνευματικὸ παιδί του ποὺ τὸν συνόδευε:
- Εἶδες τί τοῦ ἔχει κάνει ὁ σατανᾶς;
Μίαν ἄλλη φορᾶ, ὅταν πλέον ἦταν κατάκοιτος καὶ δὲν μποροῦσε οὔτε νὰ ἐξομολογεῖ, ὁ γιατρὸς Θ. Ντοῦρος γύρευε Πνευματικὸ καὶ ὁ Γέροντας τὸν ἐξομολόγησε, ὅμως τὴ νύχτα ὑπέφερε ἀπὸ τὶς ἐπιθέσεις τῶν δαιμόνων ποῦ τὸν χτυποῦσαν, γιατί πῆρε ἐπάνω του τὶς ἁμαρτίες τοῦ γιατροῦ. Ἀλλὰ ὅταν κάποτε ἕνα πνευματικό του παιδὶ τοῦ ζήτησε νὰ τὸν συγχωρήσει ποὺ τοῦ ἔφερε τόση ταλαιπωρία μετὰ τὴν ἐξομολόγηση, ἐκεῖνος τὸν ἀνέπαυσε:
- Αὐτὴ εἶναι ἡ δουλειά μου, παιδί μου, εἶπε. (σέλ. 89)
15) Πῆγε ὁ Γέροντας σὲ κάποιο Μοναστήρι μ’ ἕνα νέο ἱερέα, πνευματικό του παιδί, γιὰ νὰ προσκυνήσουν. Στὸ ἀρχονταρίκι ποὺ κάθισαν, ὑπῆρχε μία παλιὰ φωτογραφία μοναχῶν της Μονῆς. Τὴν ὥρα ποὺ ἔπιναν τὸν καφέ, ἐπίασε τὴ φωτογραφία καὶ τοῦ εἶπε στὸ αὐτί, δείχνοντας ἕνα μοναχὸ ἀπὸ τοὺς 20 περίπου ποῦ εἰκονίζονταν:
- Τοὺς βλέπεις; Μόνο αὐτὸς σώθηκε. (σέλ. 107)
16) Δύο χρόνια πρὶν τὴν κοίμησή του, εἶχε πεῖ σὲ ἕνα πνευματικό του παιδὶ ποὺ ἐκτιμοῦσε πολύ, ὅταν ἐκεῖνος τοῦ πρότεινε νὰ τὸν πάει μία σύντομη βόλτα γιὰ νὰ ξεσκάσει, λίγο μετὰ τὴν ἔξοδό του ἀπὸ τὸ «Ἀττικὸ» νοσοκομεῖο:
- Ἐγώ, Γιῶργο, ἀπὸ ἐδῶ ποῦ εἶμαι πηγαίνω παντοῦ. Τὰ βλέπω ὅλα.
Τὰ γνωστὰ περιστατικὰ εἶναι ἀποκαλυπτικὰ γι’ αὐτὸ τὸ χάρισμα ποὺ τοῦ εἶχε δώσει ὁ Θεός, ἰδίως κατὰ τὰ τελευταία τρία χρόνια της ζωῆς του. Γιὰ παράδειγμα, κάποια φορᾶ ἀποκάλυψε ὅτι ἦταν σὲ μία σπηλιὰ καὶ ἔκανε λειτουργία μὲ τοὺς πρωτοχριστιανούς.
Τὰ πνευματικά του ταξίδια ὅμως, δὲν ἀφοροῦσαν μόνο τὸ παρελθόν. Μποροῦσε νὰ μεταφέρεται πνευματικὰ καὶ νὰ πληροφορεῖται γιὰ διάφορα ποῦ συνέβαιναν καὶ στὸ παρὸν ἢ στὸ μέλλον. Μία φορά, γιὰ παράδειγμα, εἶχε ἐκμυστηρευτεῖ ὅτι ἦταν στὴν Κρήτη καὶ συλλειτουργοῦσε μὲ ἕναν Ἱερέα, ἀγαπημένο πνευματικό του παιδί, ἦταν δὲ πολὺ εὐχαριστημένος ἀπὸ αὐτὸ ποῦ εἶχε ζήσει. (σέλ. 124)
17) Ὅπως θὰ θυμοῦνται ὅλοι, τὸ πρωὶ τῆς 11ης Σεπτεμβρίου 2004 κατέπεσε στὴ θαλάσσια περιοχὴ τοῦ Σιγγιτικοῦ κόλπου, ὀκτὼ ναυτικὰ μίλια ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὅρος, τὸ ἑλικόπτερο Σινούκ, τὸ ὁποῖο μετέφερε τὸν Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας Πέτρο καὶ τοὺς 16 ἀνθρώπους ποὺ ἦταν μαζί του, κληρικοὺς καὶ λαϊκούς. Τὸ ἴδιο βράδυ ὁ Γέροντας ἦταν σὲ μεγάλη προσευχή. Ἔβλεπε ποὺ εἶναι καὶ πονοῦσε γι’ αὐτὸ ποῦ ἔβλεπε, γιατί τὸ πρόσωπο τοῦ μαζευόταν καὶ ἔκανε γκριμάτσες. Ἀποκάλυψε μόνο ὅτι οἱ ἄνθρωποι ἔφυγαν μαρτυρικά, γιατί κατάλαβαν ὅτι πεθαίνουν καὶ πολὺ ταλαιπωρήθηκαν.
Κάποιος τὸν ρώτησε:
- Γέροντα, γιατί μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, σ’ αὐτὸ τὸ μέρος, καὶ τόσο πολλοί;
- Τοὺς μάζεψε ὅλους ὁ Θεός, παιδί μου, γιατί ἔτσι ἦταν τὸ θέλημά Του, ἀπάντησε.
Ἀλλὰ ἔπειτα ἀπὸ κάποιες μέρες, ὅταν εἶχαν πάλι τὸ θέμα αὐτὸ στὴ συζήτηση, πρόσθεσε καὶ τὰ ἑξῆς:
- Ὁ τρόπος ποὺ πεθάνανε τοὺς πάει στὸν Παράδεισο ὅλους. (σέλ. 124)

http://vatopaidi.wordpress.com

www.gerontas.gr
Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ
τὸ εἴδαμε στὸΘΑΝΟΣ-ΕΥΗ

1 Ιουλ 2010

μακαριστὸς Γέροντας Ἰωσὴφ Βατοπαιδινὸς (1921-2009). Ὁ Γέροντας τῆς καρδιάς μας(μέρος β΄)

ΛΟΓΟΙ ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΩΣ. ΛΟΓΟΙ ΑΓΑΠΗΣ (β΄)

* Νὰ μὴ φοβᾶται κανεὶς τὸ κακὸ ποὺ ὁλοένα ἐξαπλώνεται, γιατί δὲν θὰ ἀφήσει ὁ Θεὸς τοὺς δικούς του ὅσο καὶ ἂν τὸ κακὸ εἶναι ὀργανωμένο, γιατί «μείζων ἐστι ὁ ἐν ἠμὶν ἢ ὁ ἐν τῷ κόσμω».

* Μὴ φοβάστε, δὲν πρόκειται νὰ χαθεῖτε. Μᾶς στηρίζει ὅλους ἡ χάρη τοῦ Ἰησοῦ μας καὶ οἱ εὐχὲς τῶν πατέρων καὶ γεροντάδων μας.

* Μέρα-νύχτα μένω μαζί σας, σᾶς κρατῶ στὴν ἀγκαλιά μου καὶ πάσχω γιὰ σᾶς· σᾶς παρακολουθῶ καὶ κλαίοντας παρακαλῶ γιὰ σᾶς, τὰ παιδιά μου.

* Ἐφόσον μπήκατε στὴν ὑπακοή, μὴ φοβάστε τοὺς πειρασμούς. Τί θὰ σᾶς κάνουν; Σταγονίδια, σάλια μόνο σᾶς πετοῦν! Μὴ φοβάστε, οὔτε θὰ προδώσετε, οὔτε θὰ ὑποχωρήσετε.

* Ποῦ μποροῦσα νὰ φανταστῶ ἐγώ, ἕνας ἄσημος χωρικός, ὅτι ἡ χάρις θὰ μὲ ἀξίωνε νὰ ἀποχτήσω τόσα πνευματικὰ παιδιὰ καὶ τέτοια συνοδεία; Γι’ αὐτὸ κλαίω καὶ παρακαλῶ: «Ἄνες Κύριε, τὰ κύματα τῆς χάριτός σου…».

* Ὁ ἄνθρωπος, ἰδιαίτερα σήμερα, θέλει τὰ σπλάχνα τῶν οἰκτιρμῶν. Βέβαια λιγόστεψαν οἱ τέτοιοι ἄνθρωποι στὸ κόσμο· ποτὲ ὅμως δὲν ὑπῆρχαν...πολλοί.

* Βρισκόμαστε ὅλοι μέσα στὴ χούφτα τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶναι γεμάτος ἀγάπη· ἂς μᾶς κάνει ὅ,τι θέλει!

*Μακάριος ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἄφησε τὸ ζῆλο του νὰ ψυχραθεῖ.

*Μακάριος ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἄφησε τὴν πίστη πρὸς τὸν γέροντά του νὰ ἐλαττωθεῖ.

*Πίστη, εὐλάβεια, αὐταπάρνηση, σεβασμὸς στὸν Γέροντα. Ὅσο περισσότερο ἔχεις ,τόσο περισσότερο παίρνεις.

*Ἀποχαλινώθηκε ὁ διάβολος καὶ δρᾶ ἐλεύθερα στὰ δικά του ὄργανα, πολιτικὰ καὶ ἐκκλησιαστικά. Αὐτὲ δὲ ποὺ εἶναι κοντὰ καὶ πλησιάζουν, ποιὸς νὰ περιγράψει; Θάρρος καὶ ὑπομονὴ χρειάζεται.

* Ὅταν προηγοῦνται οἱ παχιὲς ἀγελάδες, συμβολίζουν τὶς ἐρχόμενες ἰσχνές! Ἀλλὰ ἐδῶ τὸ θέμα εἶναι βαθύτερο. Ἡ πρακτικὴ καὶ πραγματικὴ κοινωνία τῶν ὁμοψύχων μελῶν κατ’ ἀνάγκη συμμετέχει καὶ πάσχει μὲ τὸν ἴδιο τρόπο, καὶ τὴν ἴδια ἔνταση. Ἀλλιῶς δὲν γίνεται.

* Δὲν ὠφελεῖ ἡ ὀπισθοχώρηση καὶ ἡ δειλία. Δὲν εἶναι φυσικὴ ἡ θέση αὐτὴ γιατί κανένας λόγος δὲν συντρέχει. Μᾶλλον κύμα λαίλαπας καὶ τυφώνα ἐπέπεσε καὶ βρῆκε στὸ περιβάλλον νύχτα καὶ παγωνιά.

* Οἱ ἀλλοιώσεις δὲν καταργοῦνται στὴ διάρκεια τοῦ πνευματικοῦ πολέμου, ἀλλὰ καὶ αὐτὲς ἀνάλογα μὲ τοὺς ἀγωνιστές, μετασχηματίζονται. Τὸ «καιρὸς παντὶ πράγματι» τοῦ Σολομῶντος, ἐδῶ ἔχει θέση.

* Τὸ συμπέρασμα εἶναι, ὅτι, ὁ τρόπος τῆς ἐπιτυχίας, ὁ ἐπικερδέστερος, ὁ πλέον προσοδοφόρος σὲ ὅ, τί ἀφορᾶ στὰ παιδιά, εἶναι ἡ ἀγάπη. Τὸ μόνο ποὺ ἔμμεσα ἢ ἄμεσα κερδίζει καὶ ποτὲ δὲν ἀστοχεῖ, ὅσο κι ἂν φαίνεται ὅτι ἐκεῖνα ἀδιαφοροῦν. Ἂν ὄχι στὸ παρόν, πάντως ὅμως στὸ μέλλον, θὰ ἀποδώσει καρπούς.

* Μεγάλος πειρασμὸς ἡ ἀνατροφὴ τῶν παιδιῶν σήμερα, ἀφοῦ τὸ πνεῦμα τῆς ἀποστασίας κατέκτησε τὰ πάντα! Ἡ συμπεριφορὰ τῆς ἀγάπης, θὰ πείσει ὅταν ἐφαρμόζεται μὲ ἠπιότητα, παρὰ μὲ σκληρὰ μέτρα.

* Τὰ παιδιὰ θέλουν νὰ γεύονται τὴν ἀγάπη τῶν γονιῶν τους. Οὔτε τὰ κουρέλια(ροῦχα), οὔτε οἱ τενεκέδες(κοσμήματα), ἔχουν καμιὰ ἀξία. Μόλις λίγο μεγαλώσουν θὰ καταλάβουν ὅτι ὅλα αὐτὰ εἶναι ματαιότητες καὶ θὰ τὰ πετάξουν. Ὅμως θὰ τοὺς μείνει ἡ ἀγάπη καὶ ἡ κατανόηση τῶν γονιῶν τους. Αὐτὸ εἶναι τὸ μεγάλο κέρδος!

* Τρία πράγματα νὰ κρατᾶτε στὴ ζωή σας: αὐστηρότητα στὸν ἑαυτό σας, συμπάθεια στοὺς συνανθρώπους σας, καί, πίστη στὸ Θεό. Ὅλα αὐτὰ ἑλκύουν τὴ χάρη καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

* Ἡ πίστη στὸ Χριστὸ μᾶς λύνει τὰ πάντα, γιατί ὅλα ἀπ’ Αὐτὸν προέρχονται. Αὐτὸς μας χάρισε τὸν κλῆρο τῆς δικῆς του ἐπιγνώσεως, Αὐτὸς μας κράτησε κοντά του, παρ’ ὅλες τὶς προδοσίες μας, Αὐτὸς μας ἕνωσε καὶ μᾶς συνέδεσε μεταξὺ μας τόσο πιστὰ καὶ γερὰ μὲ τὴ χάρη του. Πῶς τώρα, ἐνῶ ἐλπίζουμε στὸ πλήρωμα τῶν θείων τοῦ ἐπαγγελιῶν, θὰ μᾶς ἐγκαταλείψει;

* Καρτερία, σιωπή, ὑπομονή. Τίποτε παραπάνω, τίποτε παρακάτω, ἀλλὰ μόνο μία σφραγίδα θὰ μπεῖ στὶς περιστάσεις ποὺ παρουσιάζονται γιὰ νὰ δοκιμασθεῖ ὁ ἄνθρωπος. Ἀφοῦ εἶναι γνωστὴ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ὑπόσχεσή του ὅτι μᾶς ἐτοιμάζεται τόπος στὴν αἰωνιότητα γιὰ νὰ συμβασιλεύσουμε μὲ ὅλους τους Ἁγίους.

* Ἀμεταμέλητα τὰ θεία χαρίσματα καὶ βέβαιες οἱ θεῖες ἐπαγγελίες. Προσέχετε τὶς ἀλλοιώσεις, καί, μὴ χάνετε τὸ θάρρος σᾶς ὅταν οἱ ἰσχνὲς ἀγελάδες παίρνουν τὴ θέση τῶν παχιῶν.

* Προσεύχεσθε, προσεύχεσθε καλά μου παιδιά, γιατί πλησιάζει ὁ χρόνος, ποῦ περιγράφουν οἱ Πατέρες μας, καί, τότε ποιὸς εἶναι ἱκανὸς νὰ παραστεῖ στὸ θρόνο τοῦ Κυρίου;

* Ἡ προσοχὴ μᾶς πρέπει νὰ εἶναι στὴ θέση της, γιατί ὁ πονηρός, οὔτε κοιμᾶται οὔτε διστάζει, ἀλλά, ζητᾶ ποιὸν θὰ καταπιεῖ. Δὲν σημαίνει αὐτὸ ὅτι θὰ φοβηθοῦμε ἢ θὰ διστάσουμε, ἀλλὰ μόνο θὰ προσέχουμε μὲ αὐτομεμψία καὶ καρτερία στοὺς πειρασμούς, ποὺ προκαλοῦν τὴ σωτηρία μας.

* Ὅπως ζητοῦμε ἀπὸ τὸ Θεὸ τὸ «μέγα ἔλεος», ἔτσι καὶ μεῖς πρέπει νὰ γινόμαστε συμπονετικοὶ στοὺς ἀνθρώπους καὶ ἀγαπητοί. Ποιὸς δὲν ἀγαπᾶ τὸν ταπεινὸ ἄνθρωπο, ἀφοῦ καὶ στὴν ἄλογη φύση, τὰ ζῶα, εἶναι ἀγαπητός; Καὶ πάλι ποιὸς δὲν ἀποστρέφεται τὸν ἐγωιστὴ καὶ ὑπερήφανο;

* Μὴ χαρακτηρίζετε τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ κάποιο τυχαῖο γεγονός. Γιατί ὅπως ξέρετε, ὅλα τὰ διέπει ἡ ἀστάθεια καὶ ἡ τρεπτότητα. Χάρη λοιπὸν αὐτοῦ, κανεὶς ἄνθρωπος (μὰ τί λέω ἄνθρωπος, ἀφοῦ καὶ τὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως, ἀκόμα καὶ ὁ χρόνος ὑπόκεινται στὴν τροπὴ καὶ ἀστάθεια), δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ συμπεράνει καὶ νὰ κρίνει ἀπὸ τὶς ἐφήμερες κινήσεις καὶ ἐκφράσεις τὸ συνολικὸ χαρακτήρα καὶ τὴν ποιότητα τῶν ἄλλων.

* Τὰ χνῶτα τοῦ δράκοντα τοῦ ἀρχαίου, ποὺ θὰ πειράξει τὴν οἰκουμένη, ἄρχισαν νὰ μᾶς προκαλοῦν ἀσφυξία καὶ ἐμετό, καί, μένει πλέον σὰν σημεῖο παρηγοριᾶς αὐτὸ ποὺ ὁ ἄγγελος εἶπε τότε στὸν Λὼτ «Φύγε, πήγαινε στὴ Σιγὼρ γιὰ νὰ σωθεῖς». Ἀλλοίμονο στὴ νέα γενιά, ποὺ θὰ βρεθεῖ στὸ κέντρο τοῦ κυκλώνα, τί πρόκειται νὰ συναντήσει!

Α.-Μ.

Πηγή:Ἀπόψεις γιὰ τὴν Μονὴ Βατοπαιδίου

Ἀκοῦστε τὴν καταπληκτικὴ ἐκπομπὴ τοῦ πατρὸς Ἀνδρέου Κονάνου μὲ θέμα: Μὴν ζηλεύεις, βρὲς τὸ χάρισμά σου.


ΚΑΝΤΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ΜΑΣ.