Μὴν κατέβεις στὴν παρέλαση φέτος Ἕλληνα. Μὴν πιάσεις τὸ παιδάκι σου ντυμένο τσολιαδάκι καὶ τὸ περιφέρεις ἄσκοπα, δὲν εἶναι ἀπόκριες. "Μὰ θέλω νὰ τιμήσω τοὺς ἥρωες" θὰ πεῖς... "Καὶ πῶς γίνεται αὐτό;" Σοῦ λέω ἐγώ...
Πῶς τοὺς τιμᾶς μὲ ἕνα στεφάνι καὶ ἕνα πλαστικὸ σημαιάκι τὴν ὥρα ποὺ ἡ καρδιά σου εἶναι πλημμυρισμένη ἀπὸ φόβο καὶ ζήλια; Τὴν ὥρα ποὺ λέξεις ὅπως ἐλευθερία καὶ δικαιοσύνη περνᾶνε πρῶτα ἀπὸ τὴν τσέπη σου καὶ τὸ γεμάτο ντουλάπι σου ἀγνοώντας τὴν κατάντια μας ὅσο δὲν χτυπάει τὴν δική σου πόρτα;
Ἀκόμη καὶ τότε εἶσαι εὐχαριστημένος ἀρκεῖ νὰ εἶναι ἄδειο καὶ τὸ ντουλάπι τοῦ γείτονα, τότε, πικρόχολος καὶ μίζερος γλυκαίνεσαι καὶ ὑπομένεις πάλι. Μὲ δειλία στριμώχνεις τὸ μέλλον τῆς χώρας καὶ τῶν παιδιῶν σου στὰ ἀνύπαρκτα ὄνειρά σου καὶ περιφέρεσαι σὰν σώφρων καὶ σοφὸς ποὺ ὑπομένεις τὴν κατάντια μας βασισμένος σὲ ὑποσχέσεις ψευτῶν καὶ....

























