«Πάτερ, γιατί;»
«Τί γιατί, παιδί μου;»
«Γιατί τὸ μοναστήρι λίγο πιὸ πέρα γεμίζει κάθε Κυριακὴ ἀπὸ πιστούς, ἐνῷ ἡ ἐκκλησία μας Ὄχι; Γιατί οἱ ἄνθρωποι κάνουν δρόμο γιὰ νὰ πᾶνε στὸ μοναστήρι, ἐνῷ ἐμεῖς ἔχουμε τὴν ἐκκλησία δίπλα στὸ σπίτι μας;»
Δὲν ἤξερα ἀμέσως τί νὰ τοῦ ἀπαντήσω.
Τὸν κοίταξα καὶ τοῦ εἶπα:
«Ἴσως γιατί ὁ ἄνθρωπος σήμερα δὲν ψάχνει μόνο ἕναν ναὸ γιὰ νὰ προσευχηθεῖ. Ψάχνει ἕναν ἄνθρωπο νὰ τὸν ἀκούσει.»
«Δηλαδή, πάτερ;»
«Ψάχνει κάποιον νὰ τοῦ πεῖ "ἔλα, παιδί μου", ὅταν ὅλοι οἱ ἄλλοι τοῦ λένε "φύγε". Ψάχνει μιὰ ἀγκαλιὰ ὅταν ἡ ζωή του ἔχει γίνει βαριά. Ψάχνει ἕναν πνευματικὸ πατέρα ὅταν δὲν ξέρει ποῦ νὰ ἀκουμπήσει τὸν πόνο του.»
Ἔμεινε σιωπηλός.
Καὶ συνέχισα:
«Μπορεῖ νὰ ἔχουμε ὄμορφες ἐκκλησίες, μεγάλους ναοὺς καὶ ὑπέροχες εἰκόνες. Ὅμως ἂν ὁ ἄνθρωπος μπαίνει μέσα καὶ αἰσθάνεται μόνος, τότε κάτι ἔχουμε χάσει ἀπὸ τὸ νόημα τῆς Ἐκκλησίας.»
«Καὶ τί πρέπει νὰ κάνουμε;» μὲ ρώτησε.
Τοῦ ἀπάντησα:
«Νὰ ξανακάνουμε τὴν ἐνορία οἰκογένεια. Νὰ γνωρίζουμε τὸν ἄνθρωπο... ποὺ μπαίνει ἀπὸ τὴν πόρτα. Νὰ ξέρουμε ποιός πονάει, ποιός εἶναι μόνος, ποιά μάνα κλαίει κρυφά, ποιό παιδὶ χρειάζεται μιὰ κουβέντα, ποιός ἡλικιωμένος περιμένει ἕνα χτύπημα στὴν πόρτα.»
Γιατί ὁ κόσμος δὲν θὰ ἔρθει στὴν Ἐκκλησία μόνο ἐπειδὴ χτυπᾶ ἡ καμπάνα.
Θὰ ἔρθει ὅταν μέσα στὴν Ἐκκλησία ἀκούσει τὴν καρδιὰ τοῦ Χριστοῦ.
Καὶ ἴσως τότε, μιὰ μέρα, ἡ ἐκκλησία ποὺ σήμερα εἶναι μισοάδεια νὰ γεμίσει ξανά.
Ὄχι ἐπειδὴ ἀλλάξαμε τὶς εἰκόνες. Ὄχι ἐπειδὴ μεγαλώσαμε τὸν ναό.
Ἀλλὰ ἐπειδὴ ξαναβάλαμε τὴν ἀγάπη στὸ κέντρο.
Καὶ τότε ἴσως κάποιος ἄλλος νὰ ἔρθει καὶ νὰ μᾶς ρωτήσει:
«Πάτερ, γιατί σήμερα ἡ ἐκκλησία εἶναι γεμάτη;»
Καὶ ἡ ἀπάντηση θὰ εἶναι ἁπλῆ:
«Γιατί ἐδῶ ὁ ἄνθρωπος ξαναβρῆκε τὸν Χριστό... καὶ μιὰ οἰκογένεια ποὺ τὸν περίμενε.»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου