Δημήτριος Τσελεγγίδης: «Ἐπιχειρεῖται θεσμικὴ νομιμοποίηση τοῦ Χριστιανικοῦ Συγκρητισμοῦ - Οἰκουμενισμοῦ, ἀπὸ τὴν Μεγάλη Σύνοδο»

Ὁ Καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς ΑΠΘ κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης ἀπέστειλε πρὸς τοὺς ὀρθοδόξους ἀρχιερεῖς τὶς πρῶτες θεολογικὲς παρατηρήσεις του ἐπὶ τοῦ κειμένου: «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν Χριστιανικὸν κόσμον».

Θεσσαλονίκη 3/2/2016

Τὸ κείμενο αὐτὸ ἐμφανίζει κατὰ συρροὴ τὴν θεολογικὴ ἀσυνέπεια ἢ καὶ ἀντίφαση. Ἔτσι, στὸ ἄρθρο 1 διακηρύσσει τὴν ἐκκλησιαστικὴ αὐτοσυνειδησία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, θεωρώντας αὐτὴ –πολὺ σωστὰ– ὡς τὴν «Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία». Ὅμως, στὸ ἄρθρο 6 παρουσιάζει μία ἀντιφατικὴ πρὸς τὸ παραπάνω ἄρθρο (1) διατύπωση. Σημειώνεται χαρακτηριστικά, ὅτι «ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀναγνωρίζει τὴν ἱστορικὴν ὕπαρξιν ἄλλων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καὶ Ὁμολογιῶν μὴ εὐρισκομένων ἐν κοινωνία μετ’ αὐτῆς».

Ἐδῶ γεννᾶται τὸ εὔλογο θεολογικὸ ἐρώτημα: Ἂν ἡ Ἐκκλησία εἶναι «ΜΙΑ», κατὰ τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως καὶ τὴν αὐτοσυνειδησία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας (Ἄρθρ. 1), τότε, πῶς γίνεται λόγος γιὰ ἄλλες Χριστιανικὲς Ἐκκλησίες; Εἶναι προφανές, ὅτι αὐτὲς οἱ ἄλλες Ἐκκλησίες εἶναι ἑτερόδοξες.

Οἱ ἑτερόδοξες ὅμως «Ἐκκλησίες» δὲν μποροῦν νὰ κατονομάζονται καθόλου ὡς...

Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἐπαναστάτης ἢ Θεάνθρωπος Λυτρωτής;

Ἱερὰ Μητρόπολις Πειραιῶς,

Γραφεῖο ἐπὶ τῶν αἱρέσεων καὶ τῶν παραθρησκειῶν

Ὁ θεοδόχος Συμεών, ὁ πολιός, βιβλικὸς καὶ ἅγιος ἐκεῖνος ἄνδρας, ὁ ὁποῖος ἀξιώθηκε νὰ κρατήσει στὰ γεροντικά του χέρια τὸν Θεάνθρωπο Λυτρωτὴ μας Χριστό, ἐμπνεόμενος ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, προεφήτευσε γιὰ τὸ Θεῖο Πρόσωπο τοῦ Σωτήρα τοῦ κόσμου, σὺν τοῖς ἄλλοις, ὅτι «οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραὴλ καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον» (Λούκ.2,34). Δηλαδὴ τὸ θεανδρικὸ Του Πρόσωπο θὰ γίνει αἰτία πνευματικῆς πτώσεως καὶ ἀναστάσεως πολλῶν μεταξὺ τῶν ἰσραηλιτῶν, ἀλλὰ καὶ ἀντικείμενο διαφωνίας καὶ διαμάχης μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων. Τὴν ἴδια αὐτὴ ἀλήθεια ἐκφράζουν καὶ ὁ ἀπόστολος Πέτρος στὴν Α΄ Καθολική του ἐπιστολή, (2,7), καθὼς καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὴν πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολή του, (9,33), ὅπου χαρακτηρίζουν τὸ πανάγιο πρόσωπο τοῦ Κυρίου μας ὡς «λίθο προσκόμματος καὶ πέτρα σκανδάλου». Ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος - Χριστός, ποὺ βαστάζει ὅλο τὸ πνευματικὸ οἰκοδόμημα τῆς Ἐκκλησίας, γίνεται ὁ «λίθος» πάνω στὸν ὁποῖο σκοντάφτουν οἱ ἄπιστοι καὶ γκρεμίζονται στὴν ἀπώλεια. Καὶ τοῦτο διότι ἡ πεπερασμένη ἀνθρώπινη φύση δὲν μπορεῖ, μὲ τὶς δικές της μόνο δυνάμεις νὰ εἰσχωρήσει στὸ βάθος τοῦ μυστηρίου τῆς Θείας Ἐνανθρωπήσεως. Ἡ ἱστορία εἶναι ὁ ἀψευδὴς μάρτυρας. Κανένα ἄλλο πρόσωπο τῆς ἀνθρώπινης...

Τὸ βδέλυγμα ἐν τόπω ἁγίω: Τὸ Ἰσλὰμ στὴν Ὀρθόδοξη Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ ΑΠΘ

Πανελλήνια Ἕνωση Θεολόγων, 

παράρτημα Νομοῦ Λαρίσης

Τὰ παιδιά μας ἀπὸ φέτος καλοῦνται νὰ ἐπιλέξουν στο μηχανογραφικὸ καὶ Ἰσλάμ!

Ἀπὸ τὸ 1941 λειτουργεῖ ἡ Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης(ΑΠΘ), ὑπηρετώντας τὴν Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ Παραδοση  καὶ στελεχώνοντας μὲ θεολόγους Ἐκπαιδευτικοὺς τὰ δημόσια σχολεῖα τῆς Β/θμιας Ἐκπαίδευσης 

Στὴ Θεολογικὴ Σχολή ἡ Θρησκειολογία ἦταν καὶ εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ βασικὰ μαθήματα καὶ ἀντικείμενα τοῦ προγράμματός της.

Δυστυχῶς αὐτὴ ἡ διαχρονικὴ ὁμαλότητα στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ ΑΠΘ θραύεται τὴ φετινὴ χρονιά, ἐξαιτίας τῆς ἐπέμβασης τῆς Πολιτείας. Ἡ Πολιτεία, παραβιάζοντας τὸν...

Ἡ Μεγάλη Σύνοδος καὶ οἱ προσυνοδικὲς ἀποφάσεις

Περιοδικὸ "Ὁ Ὅσιος Γρηγόριος", ἐτήσια ἔκδοση 
Ι. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὅρους, ΤΕΥΧΟΣ 40, σελ. 176-179)

Ἡ πορεία πρὸς τὴ Μεγάλη Σύνοδο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας βαίνει πρὸς τὸ τέλος της. Τὴν Πεντηκοστή τοῦ 2016, ἐκτὸς ἀπρόοπτου. Ἐλπίδα καὶ ἀγωνία, ἀνάμεικτα συναισθήματα, γιὰ τὴν ἔκβαση τῆς συνόδου. Κάθε σύνοδος εἶναι μία διακινδύνευσις. Θὰ τὴν ἀποδεχθεῖ ἄραγε τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας ἢ θὰ ὑπάρξουν σχίσματα;

Ἕνα εἶναι τὸ ἀδιαφιλονίκητο κριτήριο: ἡ ὀρθοδοξία τῶν ἀποφάσεών της, ἡ πιστότης στὴν διδασκαλία τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Ὅπως τὸ διατύπωσε ὁ Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής: «Ἐκείνας οἶδεν ἁγίας καὶ ἐγκρίτους συνόδους ὁ εὐσεβής της Ἐκκλησίας κανών, ἃς ὀρθότης δογμάτων ἔκρινεν» (PG 90, 148).

Αὐτὸ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὶς προϋποθέσεις, τὶς διαδικασίες καὶ τὶς ἀποφάσεις της. Προσευχόμαστε ὅλα νὰ γίνουν ἁγιοπνευματικὰ καὶ ὄχι μὲ μεθόδους τοῦ κόσμου τούτου, οἱ ὁποῖες δὲν εἶναι δυστυχῶς ἄγνωστες στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία. Ἡ ἐκκοσμίκευσης καὶ ὁ ἀνθρωποκεντρισμὸς εἶναι κακὲς καὶ ἐπικίνδυνες προϋποθέσεις. Τὸ «ἑπομένοι τοῖς ἁγίοις πατράσι» καὶ ἡ ἐκζήτησις τοῦ θείου θελήματος εἶναι ἀσφαλεῖς προϋπόθεσης. «Ὄτε ὠμίλουν ἐκ τοῦ νοός μου, συνέβαινον λάθη», ἔλεγε ὁ ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ.

Οἱ ἅγιοι Ἀρχιερεῖς ἔχουν τὴν εὐθύνη. Ἐμεῖς οἱ μοναχοί, μαζὶ μὲ τὸν πιστὸ λαὸ τῆς Ἐκκλησίας, μποροῦμε νὰ....

Νέος Ἰσπανὸς Οὐνίτης «ἐπίσκοπος» Ἀθηνῶν!

Ἱερὰ Μητρόπολις Πειραιῶς, 

Γραφεῖο ἐπὶ τῶν αἱρέσεων καὶ τῶν παραθρησκειῶν

Μὲ πραγματικὴ ὀδύνη καὶ θλίψη διαπιστώνουμε συνεχῶς ὅτι τὸ θηρίο τῆς Ρώμης φορώντας δορὰ προβάτου προχωρεῖ ἀκάθεκτο στὴν κατασπάραξη τῶν λογικῶν προβάτων τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. Ὁ ὑπερφίαλος βασιλιὰς τοῦ «κράτους τοῦ Βατικανοῦ» καὶ καταληψίας τοῦ σεβασμίου Πατριαρχείου τῆς Δύσεως, πάπας Φραγκίσκος, συνεχίζει ἀκάθεκτος τὸ ἐδῶ καὶ δέκα αἰῶνες ἔργο τῶν προκατόχων του, νὰ ὑποτάξει ὡς «ὑποπόδιον τῶν ποδῶν» του πάσα ἀρχὴ ἐξουσία, καὶ φυσικὰ τὴν φιλτάτη Ὀρθοδοξία μας.

Μία ἀπὸ τὶς πλέον δόλιες μεθόδους καὶ πρακτικὲς ποὺ ἐπενόησε ποτὲ ὁ Παπισμὸς ἐδῶ καὶ ἑπτακόσια τόσα χρόνια ἀπέναντι στὴν Ὀρθοδοξία, μὲ σκοπὸ τὴν ἀπορρόφηση καὶ τελικὰ τὴν ἐνσωμάτωσή της στὸν Παπισμό, ὑπῆρξε ἡ Οὐνία, τὴν ὁποία δίκαια κάποιοι ἀποκαλοῦν ὡς «πέμπτη φάλαγγα» καὶ ὡς «δούρειο ἵππο» τοῦ Παπισμοῦ. Αἰῶνες τώρα προσπαθεῖ νὰ ἐξαπατᾶ τοὺς ἀφελεῖς μὲ τὸ νὰ ντύνει τοὺς φραγκοπαπάδες του μὲ τὰ ἐνδύματα τῶν Ὀρθοδόξων κληρικῶν, νὰ χτίζει παπικοὺς ναοὺς μὲ βυζαντινὸ ρυθμὸ καὶ διακόσμηση καὶ νὰ τελεῖ τὰ «μυστήρια» καὶ τὶς ἀκολουθίες του, χρησιμοποιώντας τὸ Ὀρθόδοξο τυπικό. Ἡ ἱστορικὴ πορεία καὶ δράση της μέσα στὸν χῶρο τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι συνδεδεμένη μὲ γεγονότα θλιβερὰ ποὺ προκαλοῦν φρίκη καὶ ἀποτροπιασμό. Γεγονότα στὰ ὁποῖα ὁ δόλος καὶ ὁ φανατισμὸς συναγωνίζονται τὴν βία καὶ τὴν θηριωδία μὲ σκοπὸ τὴν ὑποδούλωση τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν...

"Γράμματα Σπουδάματα": ἡ ἀλήθεια γιά τούς λαθρομετανάστες

Mέ τόν Δάσκαλο καί Θεολόγο Δημήτρη Νατσιό καί τόν Λυκοῦργο Μαρκούδη, διευθυντή τοῦ ρ/σ τῆς Πειραϊκῆς ἐκκλησίας.

Ἔρως ἔρωτι νικᾶται

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρὸς

Ὁ ἀκριβὴς ἀριθμὸς τῶν ἐκτρώσεων, ποὺ γίνονται κάθε χρόνο στὴν πατρίδα μας, γιὰ εὐνόητους λόγους, εἶναι ἀδύνατον νὰ ὑπολογισθεῖ.  Πάντως, τὰ περισσότερα δημοσιεύματα μιλᾶνε γιὰ περίπου 300-350 χιλιάδες! Ἡ εἴδηση ἀπὸ μόνη της εἶναι φρικτή. Καθίσταται, ὅμως, ἀκόμα πιὸ δραματική, ἐὰν λάβουμε ὑπ’ ὄψη μας, ὅτι οἱ 40.000 ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἐκτρώσεις πραγματοποιοῦνται πρὶν ἀπὸ τὸν γάμο τους ἀπὸ κορίτσια 14-17 χρονῶν! 

Μὲ ἄλλα λόγια, οἱ λεγόμενες προγαμιαῖες σχέσεις πληρώνονται κάθε χρόνο μὲ 40.000 δολοφονίες ἀνυπεράσπιστων παιδιῶν!(*)

Καὶ νὰ ἤτανε μονάχα οἱ 40.000 ἐκτρώσεις τὸ ἀντίτιμο τῶν προγαμιαίων σχέσεων; Μᾶλλον ὄχι. Διότι, ὅπως φαίνεται, ὁ κατάλογος τῶν παράπλευρων ἀπωλειῶν στὶς σχέσεις αὐτὲς -ὅσο καὶ ἂν σκοπίμως ἀποσιωποῦνται- εἶναι πολὺ μακρύς: ἀπογοητεύσεις, καταθλίψεις, τύψεις, ἀθυμίες, ἀντιπαλότητες, ἀντιζηλίες, ὀργανονευρώσεις, ἀγιάτρευτα σωματικὰ τραύματα ἀπὸ....

Ὑποχρεωτικὲς οἱ συναλλαγὲς μὲ κάρτες

Μὲ βαριὲς «καμπάνες» κινδυνεύουν ὅσοι δὲν ἀποδεχθοῦν τὶς πληρωμὲς μὲ κάρτες!

Μὲ στόχο τὴ σταδιακὴ ἐξάπλωση τοῦ πλαστικοῦ χρήματος, τὸ Ὑπουργεῖο Οἰκονομικῶν συντάσσει σχετικὴ νομοθετικὴ ρύθμιση ἡ ὁποία θὰ συνδέει τὶς πληρωμὲς μὲ κάρτες μὲ τὸ ἀφορολόγητο καὶ τὶς ἐκπτώσεις δαπανῶν. Στον σχεδιασμὸ τῆς κυβέρνησης συμπεριλαμβάνεται ἡ ἐπιβολὴ τῆς χρήσης εἰδικῶν μηχανημάτων καρτῶν γιὰ ὅλες τὶς συναλλαγὲς λιανικῶν πωλήσεων σὲ ἐπιχειρήσεις. Ἡ ἀρχὴ θὰ γίνει ἀπὸ ἐπιχειρήσεις ὅπως χῶροι ἑστίασης, ξενοδοχεῖα καὶ θὰ ἐπεκταθεῖ καὶ σὲ ἐπιτηδευματίες, ὅπως γιατρούς, μηχανικούς, ὑδραυλικοὺς κ.ο.κ.

Στὸ μεταξύ, σχεδιάζεται ὁ περιορισμὸς πληρωμῶν μὲ μετρητά. Ἕνα σενάριο ποὺ βρίσκεται ὑπὸ ἐξέταση εἶναι ἡ ἐπιβολὴ πλαφὸν στὶς πληρωμὲς μὲ μετρητὰ μὲ ὅριο τὰ 200-300 εὐρώ. Ὑπενθυμίζεται πὼς οἱ ἀγορὲς ἀπὸ ἰδιῶτες ἐξοφλοῦνται μόνο μὲ χρεωστικές, πιστωτικὲς ἢ ἐπιταγές, ὅταν....

Πνευματικὰ ἐπεῖγον: Στὰ Προπύλαια τὴν Κυριακὴ θὰ στριμώχνονται οἱ Ἄγγελοι

Εἶναι μεσημέρι πρὸς ἀπόγευμα τοῦ Σαββάτου. Ἔχω βάλλει τὸ πληκτρολόγιο στὰ  γόνατα καὶ προσπαθῶ νὰ γράψω αὐτὸ πού μου μεταφέρθηκε πρὶν ἀπὸ λίγο καὶ σχετίζεται μὲ τὴν συγκέντρωση διαμαρτυρίας –ὁμολογίας  ποὺ θὰ γίνει στὰ Προπύλαια τὴν Κυριακὴ γιὰ τὶς ἠλεκτρονικὲς ταυτότητες. Τόσο καιρὸ προσπαθοῦσα νὰ ἔρθω σὲ ἐπικοινωνία μὲ ἕνα γεροντάκι ποὺ ἀσκητεύει σὲ μιὰ ἀνεμοδαρμένη βραχώδη ἀπόληξη τῶν Κυκλάδων καὶ δὲν μποροῦσα.  Ο λόγος ποὺ τὸν ἤθελα ἦταν νὰ τὸν ρωτήσω ἂν πῆρε τὸ πακετάκι μὲ τὰ μελισσοκέρια ποὺ τοῦ ἔστειλα.

Τὸ τηλέφωνο τοῦ Γέροντα μᾶλλον ἦταν κομμένο καὶ ἔτσι παρεκάλεσα ἕνα βοσκὸ ποὺ ἔχει ποιμνιοστάσιο κοντά του νὰ πάει μὲ τὸ κινητὸ στὸ ἀσκητήριό του γιὰ νὰ τὸν βρεῖ καὶ νὰ ἐπικοινωνήσω μαζί του. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἡ ἐπικοινωνία μὲ....

π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ: Ἡ Ὀρθόδοξη Νηπτικὴ Παράδοση ὡς θεμέλιο τῆς Ῥωμηοσύνης

Πρωτοπρεσβυτέρου πατρός Γεωργίου Δ. Μεταλληνοῦ, Ὁμ. Καθηγητοῦ Ἐ.Κ. Πανεπιστημίου

Εἰσήγηση στό Θεολογικό Συνέδριο «Θεολογία καί Ποιμαντική».

Παρουσίαση τοῦ Συνεδρίου ἀπὸ τὸ κανάλι τῆς Ε. Π στὸ youtube

Στό πλαίσιο τῆς ἐμψυχούμενης ἀπό τίς ἡσυχαστικές πρακτικές παράδοσης εἶναι δυνατόν νά ἑρμηνευθεῖ ἒγκυρα ἡ ἐθνική, κοινωνική, πολιτιστική, ἀλλά καί πολιτική ἱστορία τῆς Ἑλληνορθοδοξίας. Ἡ «Βυζαντινή» καί «Μεταβυζαντινή» διάρκεια δέν μπορεῖ νά ἀποτιμηθεῖ σωστά χωρίς γνώση τῆς πατερικῆς Θεολογίας, πού δέν εἶναι ἂσαρκη, στοχαστική-διανοητική θεολόγηση, ἀλλά καρπός εὒχυμος τῆς ἡσυχαστικῆς πράξης, ὡς ἂσκησης...

Πανορθόδοξη τιμωρία τῶν «ἀγωνιστῶν τῆς Ὀρθοδοξίας»

Τοῦ Ἰωάννη Τάτση, Θεολόγου

Ἡ εἰσαγωγικὴ εἰσήγηση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου στὴ Σύναξη τῶν Προκαθημένων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν στὴ Γενεύη ἀποτελεῖ πράγματι μία κραυγὴ ἀγωνίας.

Τῆς προσωπικῆς δικῆς του ἀγωνίας μήπως τὸ ἐγχείρημα τῆς σύγκλησης τῆς Μεγάλης Συνόδου ἀποτύχει. Στὴν εἰσήγησή του αὐτὴ ὁ Πατριάρχης παρέθεσε τὰ πολλὰ μικρὰ καὶ μεγαλύτερα προβλήματα ποὺ προέκυψαν κατὰ τὶς ἐργασίες προετοιμασίας τῆς Μεγάλης Συνόδου καὶ τὰ ὁποία εἶναι ἀπαραίτητο ἄμεσα νὰ ἐπιλυθοῦν ἂν πράγματι ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ἐπιθυμοῦν τὴ σύγκληση τῆς Μεγάλης Συνόδου τὸν προσεχῆ Ἰούνιο.

Μεταξὺ τῶν ζητημάτων ποὺ ἔθεσε ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἦταν καὶ ἐκεῖνο τῆς αὐθεντίας τῆς Συνόδου. Ἀνέφερε σχετικά: «Ἡ Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδος θέλει πραγματοποιηθῆ εἰς μίαν ἐποχήν, κατὰ τὴν ὁποίαν οἱ θεσμοὶ γενικῶς διέρχονται κρίσιν αὐθεντίας, ἀμφισβητούμενοι ὑπὸ τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου, τοῦτο δὲ τείνει νὰ ἐπηρεάσῃ, δυστυχῶς, καὶ τὸν χῶρον τῆς Ἐκκλησίας. Συνοδικαὶ ἀποφάσεις, αἱ ὁποῖαι ἄλλοτε ἐγένοντο σεβασταὶ ὑπὸ τοῦ κλήρου καὶ τοῦ λαοῦ ὡς φωνὴ Θεοῦ («ἔδοξε γὰρ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι καὶ ἡμῖν» {Πράξ. ιε’, 28}), σήμερον ἀμφισβητοῦνται ὑπὸ μερίδος πιστῶν, ἐνίοτε πρὶν ἢ ληφθοῦν καὶ ἀνακοινωθοῦν. Εἶναι γνωστὸν...

π. Ἀβραὰμ Ἁγιορείτης: «Ἀρνοῦμαι τὴν παραχάραξη τῶν ἐπίβουλων τῆς Ρωμηοσύνης»

Ὁ πολὺ γνωστὸς συγγραφέας Ἁγιορείτης Γέροντας π. Ἀβραὰμ στέλνει σοβαρὸ μήνυμα πρὸς τὸν Ἑλληνισμὸ γιὰ τὰ ἐπίκαιρα θέματα τῆς ἀριθμοποίησης τοῦ ἀνθρώπου μέσω τῶν νέων ταυτοτήτων καὶ τῶν ἀχρήματων συναλλαγῶν!

Μητροπολίτης Κονίτσης Ἀνδρέας: «Διαμαρτύρομαι ἐντόνως γιὰ τὰ καμώματα τῆς ἀλβανικῆς ἡγεσίας»

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κ. ΑΝΔΡΕΑΣ, 

ἔκανε τὶς ἀκόλουθες Δηλώσεις:

«Ὀδυνηρὴ κατάπληξη ἐδοκίμασα ἀπὸ τὴν πληροφορία, ὅτι ἡ Ἀλβανία πρόκειται νὰ δεχθῇ ἑκατὸν πενῆντα χιλιάδες (150.000) πρόσφυγες, γιὰ τοὺς ὁποίους θὰ χρηματοδοτῆται ἀπὸ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση!

Ἡ παραπάνω πληροφορία προέρχεται ἀπὸ λίαν ἀξιόπιστη πηγή. Πρὸς ἐπιβεβαίωση δὲ αὐτοῦ τοῦ γεγονότος, προστίθεται καὶ τὸ ὅτι ἐξέχον μέλος τοῦ Βορειοηπειρωτικοῦ Ἑλληνισμοῦ συνελήφθη γιὰ δῆθεν κατάχρηση δημοσίου χρήματος καὶ ἤδη βρίσκεται στὴν φυλακή.

Ἀλλὰ ἡ σύλληψη καὶ φυλάκιση τοῦ ἐν λόγῳ Βορειοηπειρώτη ἔχει σὰν αἰτία κυρίως τὸν ἐκφοβισμὸ τῶν Ἑλλήνων καί, στὴν συνέχεια, τὴν ἐκδίωξή τους ἀπὸ τὴν πατρογονική τους γῆ, προκειμένου νὰ ἐγκαταστήσῃ ἐκεῖ, τὸ ἀλβανικὸ καθεστώς, τοὺς πρόσφυγες...

Ἄν, ὅμως, συμβῇ αὐτό, ἡ Βόρειος Ἤπειρος θὰ κινδυνεύσῃ τὰ ἔσχατα. Γιατὶ τόσο οἱ πιέσεις τῆς Ἀλβανικῆς Κυβερνήσεως, ὅσο καὶ οἰ ἀλλότριες συνήθειες καὶ τὰ διαφορετικὰ ἤθη τῶν ἐπήλυδων μουσουλμάνων προσφύγων, θὰ ἀναγκάσουν - ἐκ τῶν πραγμάτων - τοὺς Βορειοηπειρῶτες «νὰ πάρουν τὰ μάτια τους» καὶ νὰ ἐκπατρισθοῦν. Ὁπότε, τὸ ζήτημα τῆς Βορείου Ἠπείρου...

Ὁ Ὅσιος Παΐσιος καὶ ἡ κληρονομιά του

Ἀπόσπασμα Ὁμιλίας τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Γέροντος Χριστοδούλου,

Καθηγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Κουτλουμουσίου Ἁγίου Ὅρους

Ποιὰ ἦταν –ποιὰ εἶναι καὶ σήμερα– ἡ φωνή τοῦ ὁσίου Γέροντος; Ποιὰ εὐωδία ἀνέδιδε –καὶ ἀναδίδει ἀκόμα– ἡ παρουσία του στὴ μονή μας, στὴν ἀδελφότητά μας, καὶ σὲ ὅλη τὴν ἀδελφότητα τοῦ Ἁγίου Ὄρους; Ποιὰ εἶναι ἐν τέλει ἡ κληρονομιὰ ποὺ μᾶς ἄφησε; Ξεχώρισα τέσσερα συναφῆ χαρακτηριστικά, τὰ ὁποῖα δὲν τονίζονται ὅσο θὰ ἔπρεπε στὶς ἀναφορὲς γιὰ τὸ πρόσωπό του.

Πρῶτον, εἶναι ἡ ἐπίγνωση, ποὺ γεννᾶται ἀπὸ τὴν αὐτογνωσία. Σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ ἡ θεολογία τῆς νοερᾶς προσευχῆς καὶ τοῦ ἀκτίστου φωτὸς εἶχε ἀρχίσει νὰ παίρνει μορφὴ μόδας, καὶ ἀπὸ ἀληθινὴ ἐμπειρία νὰ γίνεται «φιλολογίες ἐξωτερικοῦ ἀνθρώπου» ἀπὸ μοναχοὺς καὶ κοσμικοὺς ποὺ νομίζουν ὅτι μὲ τὸ διάβασμα καὶ τὰ σχήματα εὐσεβείας γίνονται ἰσοστάσιοι τῶν νηπτικῶν Ἁγίων, ἦλθε ὁ γέροντας νὰ μᾶς προσγειώσει, καὶ νὰ μᾶς τονίσει ὅτι πρέπει νὰ στοχεύσουμε στὴ μετάνοια, στὴ γνώση τοῦ ἑαυτοῦ μας, κι ὄχι σὲ φῶτα καὶ θεῖες δωρεές.

Δεύτερο χαρακτηριστικὸ τοῦ Ὁσίου ἦταν τὸ μέτρο, καρπὸς κι αὐτὸ τῆς αὐτογνωσίας, δηλαδὴ τὸ ὅτι δὲν ἔκλινε δεξιὰ ἢ ἀριστερὰ στὴν πνευματικὴ ζωή, ἀλλὰ φρόντιζε νὰ ἀκολουθεῖ σὲ ὅλα τὴ βασιλικὴ ὁδό.

Τρίτον, ἡ λεπτότητα τῆς ψυχῆς καὶ εὐαισθησία. Εὐαισθησία στὸ νὰ προσέχει τὴ συνείδηση τῶν ἄλλων, νὰ φροντίζει γιὰ ὅλα τὰ πλάσματα τοῦ Θεοῦ, καὶ μὲ πολλὴ σπουδὴ καὶ σοβαρότητα νὰ μεριμνᾶ γιὰ τὴν προκοπὴ καὶ οἰκοδομὴ τῶν ἀνθρώπων. Ὅταν ἤμουν στὸ...

Πῶς νὰ προσέχει ὅποιος ζεῖ στὸν κόσμο

Γράφει ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov

Πῶς πρέπει νὰ προσέχει τὸν ἑαυτὸ του ὅποιος ζεῖ μέσα στὸν κόσμο (1)
Ψυχὴ ὅλων τῶν ἀσκήσεων, ποὺ γίνονται γιὰ τὸν Κύριο, εἶναι ἡ προσοχή. Δίχως προσοχή, ὅλες αὐτὲς οἱ ἀσκήσεις εἶναι ἄκαρπες, νεκρές. Ὅποιος ποθεῖ τὴ σωτηρία του πρέπει νὰ μάθει νὰ προσέχει ἄγρυπνα τὸν ἑαυτό του, εἴτε ζεῖ στὴ μόνωση εἴτε ζεῖ μέσα στὸν περισπασμό, ὁπότε καμιὰ φορά, καὶ χωρὶς νὰ τὸ θέλει, παρασύρεται ἀπὸ τὶς συνθῆκες.
Ἂν ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ γίνει τὸ ἰσχυρότερο ἀπ’ ὅλα τ’ ἄλλα αἰσθήματα τῆς καρδιᾶς, τότε πιὸ εὔκολα θὰ προσέχουμε τὸν ἑαυτό μας, τόσο στὴν ἡσυχία τοῦ κελιοῦ μας ὅσο καὶ μέσα στὸν θόρυβο ποὺ μᾶς κυκλώνει ἀπὸ παντοῦ.
Στὴ διατήρηση τῆς προσοχῆς πολὺ συμβάλλει ἡ συνετὴ μετρίαση τῆς τροφῆς, ποὺ μειώνει τὴ θέρμη τοῦ αἵματος. Ἡ αὔξηση αὐτῆς τῆς θέρμης ἀπὸ τὰ πολλὰ φαγητά, ἀπὸ τὴν ἔντονη σωματικὴ δραστηριότητα, ἀπὸ τὸ ξέσπασμα τῆς ὀργῆς, ἀπὸ τὸ μεθύσι τῆς κενοδοξίας καὶ ἀπὸ ἄλλες αἰτίες προκαλεῖ πολλοὺς λογισμοὺς καὶ φαντασιώσεις, δηλαδὴ τὸν σκορπισμὸ τοῦ νοῦ. Γι’ αὐτὸ οἱ ἅγιοι πατέρες σ’ ἐκεῖνον ποὺ θέλει νὰ προσέχει τὸν ἑαυτὸ του συστήνουν πρὶν ἀπ’ ὅλα τὴ μετρημένη, διακριτικὴ καὶ διαρκῆ ἐγκράτεια ἀπὸ τὶς τροφὲς (2).
Ὅταν σηκώνεσαι ἀπὸ τὸν ὕπνο πρόκειται γιὰ μιὰ προεικόνιση τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν, ποὺ περιμένει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους—, νὰ κατευθύνεις τὶς σκέψεις σου στὸν...

Ἡ Πατρίδα μας μπροστὰ στὸν μεγαλύτερο κίνδυνο στὴν Ἱστορία της

Ἀνακοίνωση τῆς Ἑνωμένης Ῥωμηοσύνης

Σύμφωνα μὲ κυβερνητικὲς ἐξαγγελίες καὶ διαρροὲς σὲ δημοσιογραφικὰ μέσα, ἐντός τοῦ 2016 πρόκειται νὰ ἀρχίσει νὰ ἐφαρμόζεται ἡ κατάργηση τῶν μετρητῶν καὶ ἡ ἀντικατάστασή τους μὲ ἠλεκτρονικὲς συναλλαγὲς μέσῳ καρτῶν. Ἐπίσης θὰ κληθοῦμε ὅλοι μας νὰ ἀλλάξουμε τὶς ταυτότητές μας μὲ μία κάρτα γνωστὴ ὡς Κάρτα τοῦ Πολίτη, ποὺ θὰ περιέχει ἠλεκτρονικὸ πλινθίο (chip) καὶ στὴν ὁποία θὰ ἐνσωματωθοῦν διάφορες πληροφορίες καὶ ἀριθμοὶ συναλλαγῆς μὲ τὶς Κρατικὲς Ὑπηρεσίες, ὅπως ὁ ΑΦΜ, ὁ ΑΜΚΑ, ὁ ἀριθμὸς Ταυτότητος κ.ἂ. Ὑπάρχει μάλιστα τεχνολογικὰ ἡ δυνατότητα αὐτὲς οἱ κάρτες νὰ ἑνοποιηθοῦν σὲ μία κάρτα, ποὺ θὰ εἶναι ταυτόχρονα ἡ ταυτότητά μας, τὸ πορτοφόλι μας ἀλλὰ καὶ τὸ βιβλιάριο ὑγείας καὶ τὸ δίπλωμα...

Πατήρ Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης: «Ἡ γενιὰ τῆς ἀδιαφορίας»

Ἐκπομπὴ ἀπὸ τὸν ὀσιολογιώτατο Μοναχὸ πατέρα Ἀρσένιο Βλιαγκόφτη, γιὰ τὴν παιδεία μὲ ἀφορμὴ τὴν ἑορτὴ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν ἀλλὰ καὶ τὶς προκλήσεις τῆς Νέας Ἐποχῆς…

Μία ἄλλη πτυχὴ τοῦ ζητήματος τῶν ζηζιουλείων ληρημάτων...

Γράφει ὁ Λυκοῦργος Νάνης

Ὀρθοτατη καὶ ἐπιβεβλημένη τυγχάνει, ἀναντιλέκτως, ἡ συγκεκριμένη ἐνέργεια ἀπ΄ τὴν πλευρὰ τοῦ ἐγκρατοῦς τῆς Θεολογίας, μητροπολίτου Ναυπάκτου. Εἶναι ἀδιανόητο νὰ καθίστανται δέκτες ὀθνείων διδασκαλιῶν, ἐτεροδιδασκαλιῶν μᾶλλον, ἀνατρεπουσῶν καὶ καταλυουσῶν τὸ Ὀρθόδοξο Δόγμα, οἱ φοιτῶντες στὶς «θεολογικὲς» σχολές, ἔνιοι τῶν ὁποίων, μάλιστα, προώρισται νὰ ἐνταχθοῦν στὸν ἱερὸ κλῆρο καὶ κάποιοι ἄλλοι πρόκειται νὰ διδάξουν στοὺς μαθητὲς τῶν σχολείων μας βασικὰ δόγματα τῆς Ὀρθοδόξου χριστιανικῆς πίστεως.

Πλήν, ὅμως, ὑφίσταται καὶ μία ἄλλη πτυχὴ τοῦ ζητήματος τῶν ζηζιουλείων ληρημάτων, οὐδόλως ὑποδεέστερη τῆς προδιαληφθείσης.

Καὶ αὐτὴ συνίσταται καὶ ἔγκειται στὴν, ἐν προκειμένω, στάση τῶν συνεπισκόπων του, γενικῶς, καὶ τῆς προισταμένης του, ἐκκλησιαστικῶς, ἀρχῆς.

Ἀπὸ πολλὰ χρόνια, ὡς τυγχάνει γνωστὸ στοὺς παρακολουθοῦντες τὰ θεολογικὰ καὶ ἐκκλησιαστικὰ πράγματα, ποικίλες θέσεις καὶ ἀπόψεις τοῦ μητροπολίτου Περγάμου ἔχουν καταστεῖ ἀντικείμενα ἐξουθενωτικῆς καὶ καταλυτικῆς κριτικῆς ἀπ΄ τὴν πλευρὰ διακεκριμένων θεραπόντων τῆς Θεολογίας καὶ ὄχι μόνο.

Κατετέθη, μάλιστα, καὶ μήνυση ἐναντίον τοῦ ρηθέντος ἐπισκόπου ἀπὸ ἱκανὸ ἀριθμὸ...

Ὁ Ἅγιος Γέροντας Ἰωσὴφ ὁ ἡσυχαστὴς

Προλογίζει ὁ Γέροντας Φιλόθεος Καρακαλλινὸς γιὰ τὸν Ἅγιο Γέροντα Ἰωσὴφ τὸν Ἡσυχαστὴ

Ὁ Νηπτικὸς Πατὴρ καὶ Διδάσκαλος

Πρόλογος

Χαῖρε ἅγιον ὅρος καὶ Θεοβάδιστον,

χαῖρε ἔμψυχε βάτε καὶ ἀκατάφλεκτε,

χαῖρε ἡ μόνη πρὸς Θεὸν κόσμου γέφυρα

ἡ μετάγουσα θνητοὺς πρὸς τὴν αἰώνιον ζωήν,

χαῖρε ἀκήρατε Κόρη, ἡ ἀπειράνδρως τεκοῦσα

τὴν σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἠμῶν.

(Θεοτοκίον. Ἦχος πλ. α)

Μὲ τὸν ὑπέροχον αὐτὸν ὕμνον παρουσιάζει ἡ Ἁγία Ἐκκλησία μας ἀλληγορικῶς τὴν Παναγίαν ὡς νοητὸν ὅρος, καὶ ἰδιαίτερα, ὡς τὸ ὅρος Σινά, ἐκεῖ ποὺ ὁ Προφήτης Μωϋσῆς ἔλαβε τὶς θεοχάρακτες πλάκες τοῦ Θείου Νόμου, τὶς Δέκα Ἐντολές. Τὸ ὅρος αὐτὸ συνδέεται ἀκόμη περισσότερο μὲ τὸ θαῦμα τῆς Βάτου, τῆς καιομένης καὶ μὴ καταφλεγομένης, τὴν ὁποίαν εἶδε ὁ Προφήτης Μωυσῆς καὶ ἡ ὁποία ἐσήμαινε προφητικῶς τὸ ἀειπάρθενόν της Παναγίας, καθὼς μέσω Αὐτῆς θὰ ἐγεννάτο ἀσπόρως ὁ Ἐνανθρωπήσας Θεὸς Λόγος, ὁ νέος Μωϋσῆς, ὁ Ὁποῖος θὰ ἔδιδε στὸν κόσμο τὸν νέον, σωτήριον Εὐαγγελικόν τῆς Χάριτος Νόμον.

Ὅλα ὅμως αὐτὰ τὰ θαυμαστὰ ἔχουν σχέση μὲ τὸν Παλαιὸν Νόμον τοῦ Θεοῦ. Ἂς ἔλθωμεν τώρα εἰς τὸν καιρὸν τῆς νέας Χάριτος, εἰς ἕνα ἄλλο ἅγιον ὅρος τὸ ὁποῖον διάλεξε ἀπὸ ὅλον τὸν κόσμον καὶ ξεχώρισε ἡ Παναγία, δίδουσα εἰς αὐτὸ τὴν χάριν καὶ εὐλογίαν Της, προκειμένου εἰς αὐτὸ νὰ δοξασθῆ ὁ Γιός Της, ὁ Κύριος ἠμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ἀπὸ ἀναρίθμητες ψυχὲς ποὺ Αὐτὴ...

Τί δὲν μᾶς ἀφήνει νὰ σηκώσουμε κεφάλι...

Ὅ,τι ἀγαπᾶ κάποιος ἀπὸ τὰ πράγματα τοῦ κόσμου, αὐτὸ καταβαραίνει τὸν νοῦ του καὶ τὸν δεσμεύει καὶ δὲν τὸν ἀφήνει νὰ σηκώσει κεφάλι.

Σὲ αὐτὸν τὸ σταθμὸ καὶ τὴ ροπὴ καὶ τὸ ζύγι τῆς κακίας δοκιμάζεται ὅλο τὸ ἀνθρώπινο γένος, Χριστιανοὶ τῶν πόλεων καὶ τῶν βουνῶν, τῶν μονῶν, τῶν ἀγρῶν ἢ τῶν ἐρήμων, ὅτι δελεαζόμενος ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὸ δικό του προσωπικὸ θέλημα, ἀγαπᾶ κάποιο πράγμα ἤ πάθος, καὶ δένεται σὲ αὐτὸ ἡ ἀγάπη του, γι’ αὐτὸ καὶ δὲν προσφέρεται ὅλη στὸν Θεό.

Ἄλλος ἀγάπησε κτήματα,
ἄλλος χρυσὸ ἢ ἄργυρο,
ἄλλος τὴν κοιλιά του ἤ τὶς σαρκικὲς ἐπιθυμίες,
ἄλλος τὴν κοσμικὴ σοφία γιὰ τὴν δόξα τῶν ἀνθρώπων,
ἄλλος ἐξουσία, δόξα καὶ τιμές,
ἄλλος ὀργὴ καὶ μῆνιν,
ἄλλος ἄκαιρες συντυχίες,
ἄλλος ζῆλο,
ἄλλος νὰ μετεωρίζεται ἡδονικὰ ὅλη μέρα,
ἄλλος νὰ ἀπατᾶται ἀπὸ ἀργόσχολους...

Μητρ. Ναυπάκτου Ἱεροθέου: ἡ συστηματική παρερμηνεία τῶν ἁγίων Ἀθανασίου, Καππαδοκῶν καί Μαξίμου ἀπό τόν Μητροπολίτη Περγάμου Ἰωάννη Ζηζιούλα («Ἡ ὀντολογία τοῦ προσώπου»)

Ὁ Μητροπολίτης Περγάμου Ἰωάννης Ζηζιούλας
φιλάει τὸ χέρι τοῦ Πάπα Φραγκίσκου

ΔΕΛΤΙΟΝ ΤΥΠΟΥ

Κείμενο τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου γιά τήν «ὀντολογία τοῦ προσώπου»

Στήν ἱστοσελίδα τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἐκκλησιαστική Παρέμβαση (Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου: «Ἡ ὀντολογία τοῦ προσώπου») δημοσιεύθηκε κείμενο τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου κ. Ἱεροθέου μέ τίτλο «"Ἡ ὀντολογία τοῦ προσώπου": ἡ συστηματική παρερμηνεία τῶν ἁγίων Ἀθανασίου, Καππαδοκῶν καί Μαξίμου ἀπό τόν Μητροπολίτη Περγάμου Ἰωάννη Ζηζιούλα».

Στό κείμενο αὐτό ἐπισημαίνονται οἱ παρακινδυνευμένες ἀπόψεις τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Περγάμου κ. Ἰωάννου γι΄α τήν «ὀντολογία τοῦ προσώπου» καί κυρίως γιά τήν δῆθεν «μία ἐλεύθερη βούληση, αἰώνια, ἀΐδια» τοῦ Πατρός, γιά τό δῆθεν «ἐλεύθερο θέλημα τοῦ Πατρός», καί παρουσιάζονται οἱ συνέπειές τους.

Συγχρόνως παρατίθεται ἡ διδασκαλία βασικῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ἐπισημαίνοντας ὅτι εἶναι θεολογικό λάθος καί θεολογικό ἀτόπημα νά συνδέεται ἡ φύση μέ τήν ἀνάγκη, ἡ βούληση μέ τό πρόσωπο, νά γίνεται λόγος γιά τήν ἐλευθερία τοῦ προσώπου, γιά προτεραιότητα τοῦ προσώπου ἔναντι τῆς οὐσίας, γιά κοινωνία προσώπων καί ὄχι γιά κοινωνία φύσεως.

Διαβάστε παρακάτω τὸ κείμενο: Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου: «Ἡ ὀντολογία τοῦ προσώπου»...

Οἱ ὀρθοδοξεύοντες Τοῦρκοι καὶ οἱ ἀθεΐζοντες Ἕλληνες

Φωτογραφία: Τοῦρκοι προσκυνητὲς στὸν Ἅγιο Γεώργιο τὸν Κουδουνὰ

Ὁ φανατισμὸς τῶν Ἰσλαμιστῶν στὴν Τουρκία δὲν ἐπιτρέπει διαφοροποιήσεις εἰδικὰ σὲ θέματα θρησκείας. Αὐτὸ ὅμως ποὺ δὲν ἐπετεύχθη μὲ «ζεϊμπέκικα καὶ κουμπαριὲς» τὸ πράττει ἡ Ὀρθοδοξία ἀφοῦ εἶναι ἔκδηλο σὲ πολλοὺς Τούρκους τὸ Ὀρθόδοξο ὑπόβαθρο. Ἂν καὶ οἱ λιγοστοὶ Σελτζοῦκοι ἄλλαξαν τὸν ἐθνοθρησκευτικὸ χαρακτήρα ἑκατομμυρίων Ἑλλήνων (Μικρασίας, Θράκης, Πόντου κ.α.) ποῦ λόγω βίας ἢ συμφερόντων ἐξισλαμίσθηκαν ἀκόμα καὶ ἐπιφανειακά, σήμερα μία κρυμμένη Ὀρθόδοξη θρησκευτικότητα ἐκδηλώνεται ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους τους.

Οἱ κρυπτοχριστιανοὶ ἀποτελοῦν γιὰ τὸ Πατριαρχεῖο ἕνα κρυφὸ ποίμνιο τραγικῶν θυμάτων μιᾶς αὐταρχικῆς διοίκησης αἰώνων. Ζοῦν παντοῦ. Κυρίως στὸν Πόντο ποὺ ἴσως εἶναι 2 ἑκατομμύρια!Ἔρημοι ναοὶ λειτουργοῦν καὶ ξαφνικὰ γεμίζουν κρυπτοχριστιανοὺς ποὺ κοινωνοῦν συνειδητά, νηστεύουν ἀκόμα καὶ τὸ λάδι ὅλα τα 5ήμερα τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς. Γράφονται συνθήματα σὲ τοίχους ἀπὸ νέους μὲ ἀναζητήσεις: «Δὲν θέλουμε νὰ εἴμαστε πιὰ μουσουλμάνοι. Θέλουμε νὰ γίνουμε Χριστιανοί»! Τοῦρκοι λένε σὲ....

Ὅταν τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ γίνεται σκότος τοῦ Διαβόλου

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

«ΥΜΕΙΣ ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου» (Ματθ. ε´ 14).Ὁ λόγος αὐτὸς τοῦ Χριστοῦ πρωτίστως ἀναφέρεται στοὺς κληρικούς, οἱ ὁποῖοι πρέπει νὰ ἔχουν πνευματικὴ εὐαισθησία καὶ σταθερὴ ἐπιθυμία νὰ βοηθοῦν τοὺς ἀνθρώπους, γιὰ νὰ στραφοῦν στὸν Θεὸ καὶ νὰ τηροῦν τὶς ἐντολές.

Πολλοὶ κληρικοὶ ὅμως δὲν συμφωνοῦν μὲ αὐτό. Ἰσχυρίζονται ὅτι πρέπει νὰ στηρίζεται ὁ κληρικὸς καὶ στὰ δεδομένα τῆς ἐπιστήμης καὶ νὰ δίνει νέες ἑρμηνεῖες τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ ἢ καὶ νὰ τὶς καταργεῖ, ἀφοῦ πιὰ ζοῦμε σὲ νέα ἐποχὴ καὶ οἱ ἄνθρωποι ἀρνοῦνται τὴν ἠθικὴ ζωὴ καὶ ἐπιλέγουν τὶς σαρκικὲς ἡδονές. Οἱ συγκεκριμένοι νεωτεριστὲς κληρικοὶ εἶναι ἐπιστήμονες διαφόρων εἰδικοτήτων καὶ τὴν Ἐκκλησία τὴν βλέπουν ὡς ἕνα παραδοσιακὸ χῶρο, ποὺ πρέπει νὰ ἐκσυγχρονιστεῖ, μὲ ὁδηγὸ πάντα τὴν κοσμικὴ σοφία τῆς ἐπιστήμης καὶ ἰδιαίτερα τῆς ψυχολογίας, τῆς ψυχιατρικῆς κ.λπ. Αὐτὸ τὸ βλέπουμε σὲ πολλὲς περιπτώσεις. Ἰδιαίτερα μᾶς ἐντυπωσιάζει ἀρνητικὰ ἡ προσπάθειά τους νὰ δικαιολογήσουν τὶς προγαμιαῖες σχέσεις, ἀλλὰ καὶ τὴν ὁμοφυλοφιλία, τὴν ὁποία θεωροῦν ἀθώα ἀδυναμία μερικῶν ἀξιοσυμπάθητων ἀνθρώπων!

Μὲ τοὺς συγκεκριμένους αὐτοὺς κληρικοὺς δὲν μπορεῖ νὰ συμφωνήσει ὁ συνειδητὸς χριστιανός. Ἡ κατὰ κόσμον σοφία τους καὶ εἰδικότερα οἱ ἐπιδόσεις τους στὴν παιδοψυχιατρικὴ τοὺς ἔχουν ὁδηγήσει στὴ «θερμὴ» ὑπερηφάνεια καὶ ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ ἀνηθικότητα καὶ ἡ ὁμοφυλοφιλία δὲν εἶναι ἁμαρτία! Τὰ συμπεράσματα τῆς ἐπιστήμης τους ἔχουν μεγαλύτρη ἀξία ἀπ᾽ ὅ,τι οἱ ἁπλές, σαφεῖς καὶ....

Νοσοκομεῖο πού «νοσεῖ» πῶς μπορεῖ νὰ σώσει;

Γράφει ὁ Ἠλιάδης Σάββας,

Δάσκαλος

Ὁ  ἐκτὸς Ἐκκλησίας ἄνθρωπος τῆς Δύσης εἶναι ἀφώτιστος. Καὶ ἀφοῦ δὲν ἔχει ἐμπειρίες καὶ δὲν καταδέχεται νὰ ἀκούσει τὴν ἀλήθεια ἀπὸ τοὺς γνήσιους θεοπτες, τοὺς ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας, δὲν μπορεῖ νὰ καταλάβει τί σημαίνει Ἀλήθεια. Ἐπιχειρεῖ νὰ σχετικοποιήσει τὰ πάντα περὶ τὴν ἀλήθεια. Θέλει νὰ προωθήσει, σχετικοποιώντας ἢ ἀμφισβητώντας, τὴ γνησιότητα καὶ τὴν καθαρότητα τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία τὸν ἐνοχλεῖ καὶ μπαίνει ἐμπόδιο στὸ ἁμαρτωλὸ θέλημά του καὶ στὴν προσπάθεια νὰ κάνει πονηροὺς ἑλιγμούς, μὴ ἐλεγχόμενος ἀπὸ τὴν ὁδὸ τῆς ἀλήθειας. 

Λέει πὼς χρειάζεται ἐξαγιασμὸ ἡ Ἐκκλησία. Ποιὸς ὅμως θὰ τὴν ἁγιάσει ἔτι περισσότερο τὴν Ἐκκλησία καὶ μὲ ποιὰ προσόντα. Ὁ ἀσθενὴς  θὰ διδάξει στοὺς γιατροὺς καὶ στοὺς νοσοκόμους πῶς νὰ ἀποκτήσουν τὴν ὑγεία τους; Εἶναι δυνατόν; Δὲν εἶναι πλήρης παραλογισμός; Αὐτὸ ἐννοεῖ τὸ μήνυμα τὸ ἐξ Ἑσπερίας προερχόμενο. Τὸ πλάσμα θὰ διορθώσει, θὰ διδάξει, θὰ συμπληρώσει τὸν Δημιουργό.

Ἀλήθεια, ὅταν κάποιος ἀρρωσταίνει, τί νοσοκομεῖο ἀναζητᾶ, γιὰ νὰ θεραπεύσει τὸ σῶμα του;  Μήπως νοσοκομεῖο ἀμφιβόλου ἱστορικοῦ ὡς πρὸς τὰ θεραπευτικά του ἀποτελέσματα ἢ ἀμφιβόλου καθαρότητας καὶ ἱκανότητας τῶν γιατρῶν καὶ....

Ἐκδήλωση στὸ Ναύπλιο: "Ψηλαφίσματα Ὀρθοδοξίας στὴν σύγχρονη Τουρκία"

Τὴν Κυριακὴ 21 Φεβρουαρίου καὶ ὥρα 6 μ.μ ἡ "Ἑνωμένη Ρωμηοσύνη" θὰ πραγματοποιήσει στὸν Ἱερὸ Ναὸ Παναγίας Ναυπλίου ἐκδήλωση μὲ θέμα "Ψηλαφίσματα Ὀρθοδοξίας στὴν σύγχρονη Τουρκία".

Τὴν ἐκδήλωση θὰ προλογίσει ὁ πρωτοσύγκελος τῆς Μητροπόλεως Ἀργολίδος π. Χρυσόστομος Μιχαλόπουλος ἐνῶ θὰ ἀκολουθήσει ἡ κύρια ὁμιλία ἀπὸ τὴν κ. Ἀναστασία Ἁρπατζὴ, συγγραφέα καὶ μεταφράστρια.

Τὴν ἴδια ἡμέρα θὰ τελεστεῖ ἀγρυπνία στὴν μνήμη τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου ἐπὶ τῇ θαυμαστῇ ἐπισκέψει τοῦ Ὁσίου Ἀρσενίου στὸν Ἴδιο.

«Ὅλοι ἀνεξαρτήτως θὰ πιστέψουν.

Δὲν θὰ ὑπάρχει οὔτε ἕνας ἄνθρωπος ἄπιστος.» (Ἅγιος  Παίσιος)

enromiosini

Ἀρχιμ. Ἀθαν. Ἀναστασίου: «Ἡ ἄρνηση τῆς κάρτας τοῦ πολίτη ὡς ὁμολογία πίστεως»

Κυ­κλο­φορήθηκε ἀ­πό τήν Σύ­ναξη Ὀρ­θο­δό­ξων Ρω­μη­ῶν «ΦΩ­ΤΗΣ ΚΟΝ­ΤΟ­ΓΛΟΥ», τό ἔν­τυ­πο «Ἡ ἄρ­νη­ση τῆς κάρ­τας τοῦ πο­λί­τη ὡς ὁ­μο­λο­γί­α πί­στε­ως», πού ὑ­πο­γρά­φει ὁ Ἀρ­χιμ. Ἀ­θα­νά­σιος Ἀ­να­στα­σί­ου, Προ­η­γού­με­νος τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μο­νῆς Με­γά­λου Με­τε­ώ­ρου, Ἁ­γί­ων Με­τε­ώ­ρων.

Πρόκειται γιά μιά συλ­λο­γι­κή προ­σπά­θεια καί με­λέ­τη ὁ­μά­δας θε­ο­λό­γων, νο­μι­κῶν, τε­χνι­κῶν, κλη­ρι­κῶν, μο­να­χῶν καί λα­ϊ­κῶν, πού ἀ­σχο­λοῦν­ται μέ τό συγ­κε­κρι­μέ­νο ζή­τη­μα καί πα­ρα­κο­λου­θοῦν συ­στη­μα­τι­κά τίς ἐ­ξε­λί­ξεις του ἐδῶ καί δύο δεκαετίες. 

Ἡ ἐρ­γα­σί­α αὐ­τή βα­σί­ζε­ται στήν ἑρ­μη­νεί­α τῶν Ἁ­γί­ων Πα­τέ­ρων τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας, κα­θώς καί συγ­χρό­νων πα­τέ­ρων, γε­ρόν­των καί θε­ο­λό­γων καί κα­τ’ ἐ­ξο­χήν στά προ­φη­τι­κά καί ἀ­πο­κα­λυ­πτι­κά κεί­με­να τοῦ με­γά­λου Ἁ­γί­ου τῶν ἡ­με­ρῶν μας, τοῦ Ὁ­σί­ου Παϊσίου τοῦ Ἁ­γι­ο­ρεί­του. Ἀ­πο­τε­λεῖ δέ συ­νέ­χεια πο­λυ­ά­ριθ­μων ἀ­να­φο­ρῶν, ἀ­πο­φά­σε­ων, ἀ­να­κοι­νώ­σε­ων, κει­μέ­νων, δι­α­μαρ­τυ­ρι­ῶν, ψη­φι­σμά­των, ἐγ­κυ­κλί­ων, ἄρ­θρων, ἐ­πι­στο­λῶν, δη­μο­σι­ευ­μά­των, συ­νε­δρί­ων καί συ­ζη­τή­σε­ων πού πα­ρή­χθη­σαν, κα­θ’ ὅ­λη τήν διά­ρκεια αὐ­τῶν τῶν ἐ­τῶν, ἀ­πό τήν Ἱ­ε­ρά Σύ­νο­δο τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος, τήν Ἱ­ε­ρά Κοι­νό­τη­τα τοῦ Ἁ­γί­ου Ὄ­ρους, Μη­τρο­πό­λεις καί Ἱ­ε­ρές Μο­νές, Κα­θη­γη­τές Θε­ο­λο­γι­κῶν Σχο­λῶν, κλη­ρι­κούς, μο­να­χούς, φο­ρεῖς καί συλ­λό­γους.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ...

Γεωργία: μητέρα καὶ τροφὸς τῶν ἄλλων τεχνῶν

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος - Κιλκὶς

Εἶχα διαβάσει σὲ μικρότερη ἡλικία, ὅταν πολλὲς φορὲς διαβάζουμε ἀνώριμα, περίπου βουλιμικὰ κάποια βιβλία, τὴν ἐξαίσια πραγματεία τοῦ Ξενοφῶντος μὲ τίτλο «Οἰκονομικός». Ἀνήκει στὴν τετραλογία τῶν φιλοσοφικῶν του ἔργων, ποὺ στρέφονται γύρω ἀπὸ τὴν μορφὴ τοῦ μεγάλου δασκάλου του, τοῦ Σωκράτη. Τὰ ἄλλα τρία τιτλοφοροῦνται «Ἀπομνημονεύματα», «Συμπόσιον» καὶ «Ἀπολογία». Στὸ ἔργο αὐτὸ ὁ μέγας φιλόσοφος ἀναφέρεται κυρίως στὴν γεωργία, σημειώνοντας στὴν εἰσαγωγὴ τοῦ πέμπτου κεφαλαίου ὅτι «ἔοικε γὰρ ἡ ἐπιμέλεια αὐτῆς εἶναι ἅμα τὲ ἡδυπάθεια τὶς καὶ οἴκου αὔξησις καὶ σωμάτων ἄσκησις εἰς τὸ δύνασθαι ὅσα ἀνδρὶ ἐλευθέρω προσήκει», δηλαδή, ἡ γεωργία εἶναι πηγὴ τέρψεως καὶ τῆς περιουσίας αὔξηση καὶ τοῦ σώματος ἄσκηση, ὥστε νὰ μπορεῖ τὸ σῶμα νὰ κάνει ὅσα ἁρμόζουν σ’ ἕναν ἄνθρωπο ἐλεύθερο, διότι «τῶν σωμάτων θηλυνομένων καὶ αἳ ψυχαὶ πολὺ ἀρρωστότεραι γίγνονται».

Πρὶν σχολιάσουμε τοὺς λόγους τοῦ προγόνου μας, μία ἀκόμη ἐπίκαιρη παραπομπή. Στὸ ἴδιο κεφάλαιο, στίχος 17, λέει ὁ Σωκράτης. «Καλῶς δὲ κακεῖνος εἶπεν ὃς ἔφη, τὴν γεωργίαν τῶν ἄλλων τεχνῶν μητέρα καὶ τροφὸν εἶναι. Εὖ μὲν γὰρ φερομένης τῆς γεωργίας ἔρρωνται καὶ αἳ ἄλλαι τέχναι ἀπασαι…σχεδὸν τί καὶ κατὰ γῆν καὶ κατὰ θάλατταν». Μετάφραση: (Χρησιμοποιῶ τὴν...

2 Φλεβάρη, ἑορτή τῆς Ὑπαπαντῆς, ἡ ὀρθόδοξη ἑορτή τῆς μητέρας!!!

Γιορτὴ τῆς Μητέρας σήμερα καὶ ὅλες οἱ μανάδες ...δέχονται εὐχὲς καὶ ἀγάπη ποὺ ἐκφράζεται μὲ διάφορους τρόπους ἀπὸ τὰ παιδιά τους.

Στὴν Ἑλλάδα, ἠ Γιορτή της Μητέρας γιορτάστηκε γιὰ πρώτη φορὰ στὶς 2 Φεβρουαρίου τοῦ 1929, γιὰ νὰ συνδυαστεῖ ἡ Γιορτὴ αὐτὴ μὲ τὴν χριστιανικὴ γιορτὴ τῆς Ὑπαπαντῆς.

Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς δεκαετίας τοῦ 1960 ὅμως, μεταφέρθηκε στὴν 2η Κυριακή τοῦ Μαΐου (μιμούμενοι τούς εὐρωπαίους, ἀποκόπτοντας τήν ἱερή αὐτή γιορτή ἀπό τήν Πίστη μας).

π. Ἀρσένιος Κουτλουμουσιανός: Μήνυμα Ἀφύπνισης πρὸς τοὺς Κυβερνῶντες καὶ τὸν ἔντιμο Ἑλληνικὸ Λαὸ

Τοῦ Μοναχοῦ Ἀρσενιου,

Σκήτη Κουτλουμουσίου

Πολὺς λόγος γίνεται σήμερα γιὰ τὶς λέξεις ποὺ λέγονται ἐλευθερία, σεβασμός, ἀνθρώπινα δικαιώματα. Λένε πολλοί, πὼς ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο ἐλεύθερο καὶ ἄρα σέβεται ὁ Ἴδιος τὴν ἐλευθερία του. Μάλιστα, ἀκούγεται καὶ ἀπὸ πνευματικοὺς ἀνθρώπους, πὼς πρέπει νὰ ἔχουμε βαθὺ σεβασμὸ στὴν ἐλευθερία ἐπιλογῆς τοῦ συνανθρώπου μας.

Εἶναι ὅμως ἔτσι τόσο ἁπλά; Ἀλλὰ ἃς ἐξετάσουμε τὰ πράγματα, ὅσο μποροῦμε μὲ βαθιὰ εἰλικρίνεια. Καὶ ἃς ἀρχίσουμε πρῶτα ἀπὸ τὸ Θεό μας, ποὺ ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο. Κανεὶς δὲν ἀμφιβάλλει, πὼς ὁ Θεὸς ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο δίνοντάς του καὶ τὸ μεγάλο δῶρο τῆς ἐλευθερίας του. Γιατί ὅμως τοῦ ἔδωσε τὸ δῶρο τῆς ἐλευθερίας; Ἔδωσε τὸ δῶρο τῆς ἐλευθερίας στὸν ἄνθρωπο ὁ Θεός, ἐπειδὴ τὸν ἔπλασε κατ' εἰκόνα Του καὶ κὰθ΄ὁμοίωσιν. Καὶ ἀπὸ τὸ κὰθ΄ὁμοίωσιν γεννᾶται ἡ ἐλευθερία. Ἐὰν ὅμως ὁ ἄνθρωπος ἀρνηθεῖ νὰ γίνει κὰθ΄ὁμοίωσιν τοῦ Θεοῦ, τότε τὸ μεγάλο δῶρο τῆς ἐλευθερίας, ποὺ ἔχει ὁ ἄνθρωπος, γίνεται καταστροφικὴ σκλαβιὰ γιὰ τὸν ἑαυτό του καὶ γιὰ τὸν πλησίον του. Καὶ αὐτὸ ἀποδεικνύεται πρῶτα μὲ τοὺς πρωτοπλάστους. Ἐφόσον, ὅπως λέγουν μερικοί, ὁ Θεὸς σέβεται τὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, γιατί ἀπαγόρευσε στοὺς πρωτοπλάστους μέσα στὸν Παράδεισο νὰ φᾶνε ἀπὸ τὸν ἀπαγορευμένο καρπό; Ἐφόσον σέβεται ὁ Θεὸς τὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, γιατί ἔπνιξε τὴν ἀνθρωπότητα, ἐπὶ ἐποχῆς τοῦ Νῶε μὲ κατακλυσμό; Γιατί ἔκαψε ὁ Θεὸς τὶς πόλεις Σόδομα καὶ Γόμορα; Γιατί πάλι ὁ Θεὸς ἐπέτρεψε τὴν καταστροφὴ τοῦ Ναοῦ τοῦ Σολομώντα; Γιατί ἄφησε πάλι ὁ Θεός μας καὶ....

Ἡ Ἐκκλησία ἔχει ἀνάγκη ἐξαγιασμοῦ της;

Ἱερὰ Μητρόπολις Πειραιῶς, Γραφεῖο ἐπὶ τῶν αἱρέσεων καὶ τῶν παραθρησκειῶν

(Σχόλιο σὲ σχετικὸ παπικὸ δημοσίευμα)

Ὁ Παπισμὸς παραμένει δυστυχῶς μέχρι σήμερα ἀπόλυτα ἀμετανόητος, «γαντζωμένος» καὶ ἀμετακίνητος στὸ ἐφιαλτικὸ μεσαιωνικὸ παρελθόν του. Ἀπὸ τότε ποὺ ἀποσχίστηκε ἀπὸ τὴν Μία, Ἁγία Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ ἔπαψε νὰ εἶναι Ἐκκλησία, δὲν ἄφησε τίποτε ὄρθιο σ’ αὐτή. Καμιά, ἀπὸ τὶς πάμπολλες πλάνες, ποὺ συσσώρευσε, μετὰ τὴν ἀπόσχισή του τὸ 1054 μ.Χ., δὲν ἀποκήρυξε. Τὸ ἀντίθετο μάλιστα. Ἐφεῦρε αἱρετικὲς διδασκαλίες καὶ εἰσήγαγε καινοτομίες, ποὺ διαστρέφουν ἐκ θεμελίων τὴν βιβλικὴ καὶ ἁγιοπατερικὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας, τὶς ὁποῖες φροντίζει νὰ προβάλλει καὶ νὰ «ντύνει» μὲ «ἁγιογραφικὸ» μανδύα καὶ νὰ ὑπεραμύνεται γι’ αὐτές! Μία ἀπὸ αὐτὲς εἶναι καὶ ἡ περὶ «Ἀσπίλου Συλλήψεως τῆς Θεοτόκου», γιὰ τὴν ὁποία ἤδη κάναμε λόγο σὲ προηγούμενο ἄρθρο μας. Θέσπισε ἐπίσης καὶ μία σειρὰ ἑορτῶν, ἄσχετες καὶ ἐν πολλοῖς ἀντίθετες μὲ τὸ πνεῦμα τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας τῆς πρώτης χιλιετίας, ὅπως εἶναι ὁ θεσμὸς τῶν ἰωβηλαίων ἐτῶν, γιὰ τὸν ὁποῖο ἐπίσης ἀναφερθήκαμε σὲ προηγούμενο ἄρθρο μας.

Σὲ ἕνα σχετικὰ πρόσφατο σχόλιο στὴν ἐφημερίδα τῶν ἐν Ἀθήναις Οὐνιτῶν «ΚΑΘΟΛΙΚΗ» (φ.167,31-12-2015), μὲ τίτλο: «Ἡ Ἄσπιλη Σύλληψη τῆς Ἀειπαρθένου Μαρίας», γίνεται καὶ πάλι λόγος γιὰ τὸ «Ἔκτακτο Ἰωβηλαῖο τῆς Εὐσπλαχνίας», τὸ ὁποῖο κήρυξε, ὡς γνωστὸν...