1 Ιαν 2010

Ἡ Σύγκρουση Ἑλλήνων καὶ Ἀρμενίων στὰ Ἱεροσόλυμα. Ποιοὶ ἔχουν δίκαιο;

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης Ὄμ. Καθηγητὴς Α.Π.Θ
Ἡ Σύγκρουση Ἑλλήνων καὶ Ἀρμενίων στὰ Ἱεροσόλυμα. Ποιοὶ ἔχουν δίκαιο;
1. Ἐξισώνονται θύτες καὶ θύματα, ἐπιτιθέμενοι καὶ ἀμυνόμενοι, αἱρετικοὶ καὶ Ὀρθόδοξοι
Ἐξένισαν καὶ ἐξέπληξαν πολλοὺς οἱ μεταδοθεῖσες ἀπὸ τὶς τηλεοράσεις καὶ τὸ Διαδίκτυο εἰκόνες τῆς σύγκρουσης Ἑλλήνων καὶ Ἀρμενίων κληρικῶν καὶ μοναχῶν πρὸ τοῦ Παναγίου τάφου. Πρόκειται ἀσφαλῶς γιὰ λυπηρὸ γεγονός, ἐκ πρώτης ὄψεως καταδικαστέο καὶ ἀπορριπτέο, ἀφοῦ οἱ μαθητὲς καὶ ὀπαδοὶ τοῦ πράου καὶ εἰρηνικοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, πολὺ περισσότερο ἐξ αὐτῶν κληρικοὶ καὶ μοναχοί, πρέπει νὰ εἶναι......
πρᾶοι, ἐπιεικεῖς καὶ εἰρηνικοί, μὴ ἀνθιστάμενοι, ἀκόμη καὶ ὅταν τοὺς ἐπιτίθενται, στρέφουν καὶ τὸ ἀριστερὸ μάγουλο σ' αὐτὸν ποὺ τοὺς ραπίζει τὸ δεξιό, χωρὶς νὰ ἀνταποδίδουν τὸ κτύπημα (βλ. σήμ. 1).
Ἔτσι πρέπει ὄντως νὰ συμπεριφέρονται οἱ χριστιανοὶ σὲ προσωπικὸ ἐπίπεδο, ὅταν προσωπικὰ θίγονται καὶ ἀδικοῦνται. Δὲν πρέπει νὰ ἀνθίστανται, οὔτε πολὺ περισσότερο νὰ ἀνταποδίδουν κτυπήματα, ἀκόμη καὶ ὅταν ἀπειλεῖται ἡ ζωή τους, διότι ὅπως ἐπιγραμματικὰ τὸ διετύπωσε ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος καὶ τὸ ἀνέπτυξε θαυμάσια σὲ ὁμότιτλο ἔργο του: "Τὸν ἑαυτὸν μὴ ἀδικοῦντα οὐδεὶς παραβλάψαι δύνανται". Τὸ πρᾶγμα ὅμως ἀλλάζει, ὅταν προσβάλλονται τὰ ὅσια καὶ τὰ ἱερά, ὅταν βλασφημεῖται ὁ Θεός, "ὅταν Θεὸς ἡ κινδυνευόμενον", κατὰ τὴν σταθερὴ πατερικὴ θέση. Τότε οἱ πρᾶοι καὶ εἰρηνικοὶ Χριστιανοὶ γίνονται μαχητικοὶ καὶ ἀγωνιστικοί, ἀποκρούουν καὶ ἀπομακρύνουν τοὺς βλάσφημους, ὅπως ἔπραξε ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς μὲ ὀργή, ὅταν ἀπεμάκρυνε τοὺς ἐμπόρους ἀπὸ τὸν ναὸ τοῦ Σολομῶντος. Ὅπως ἐπὶ χίλια χρόνια ἔπραττε ἡ Ρωμανία, τὸ Βυζάντιο, ἀποκρούουσα τοὺς ἐχθρούς του Σταυροῦ καὶ ψάλλουσα τὸ "Σῶσον Κύριε τὸν λαόν σου καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν σου, νίκας τοῖς βασιλεύσει κατὰ βαρβάρων δωρούμενος καὶ τὸν σὸν φυλάττων διὰ τοῦ Σταυροῦ σου πολίτευμα". Ἔτσι ἔπραξαν καὶ πολλοὶ ἅγιοι ἀντιμετωπίζοντας αἱρετικοὺς ἢ ἀσύστολα ἁμαρτάνοντες, ὅπως π.χ. ὁ ἅγιος Νικόλαος, ποὺ χαρακτηρίζεται ὡς "εἰκόνα πραότητος", ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Ἃ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου (325), παρόντος τοῦ Μ. Κωνσταντίνου, ἐρράπισε τὸν Ἄρειο, ποὺ βλασφημοῦσε μὲ τὴν διδασκαλία τοῦ τὴν θεότητα τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι ἔπραξε καὶ ὁ ἅγιος Ἀμβρόσιος Μεδιολάνων, ὁ ὁποῖος ἐξεδίωξε ἀπὸ τὸν ναὸ τὸν πανίσχυρο αὐτοκράτορα Θεοδόσιο Ἃ΄ (379-395), μετὰ τὴν φρικτὴ σφαγὴ ἑπτὰ χιλιάδων Θεσσαλονικέων στὸν ἱππόδρομο τῆς Θεσσαλονίκης (390), γιὰ νὰ τὸν ὁδηγήσει σὲ μετάνοια καὶ γιὰ νὰ μὴν μιανθεῖ ὁ χῶρος τοῦ ναοῦ ἀπὸ τὸν ὑπεύθυνό της σφαγῆς χιλιάδων ἀθῴων ἀνθρώπων.
Ἱστορικὰ καὶ ἠθικὰ τὸ πρᾶγμα εἶναι ὁλοφάνερο καὶ εὐδιάκριτο. Δὲν ἐξισώνουμε τὸν θύτη καὶ τὸ θῦμα, τὸν ἐπιτιθέμενο καὶ τὸν ἀμυνόμενο, τὸν ἰδιοκτήτη αἳ τὸν κλέπτη, τὸν ὑβριστὴ καὶ βλάσφημο μὲ τὸν ἀγωνιζόμενο νὰ σώσει καὶ νὰ προστατεύσει τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια, τοὺς βλασφήμους αἱρετικοὺς καὶ τοὺς εὐσεβεῖς Ὀρθοδόξους. Διαφορετικὰ ὅλοι οἱ δίκαιοι ἀγῶνες μικρῶν καὶ ἀδύναμων λαῶν ἐναντίον πανίσχυρων καὶ ἀδίστακτων κατακτητῶν ἔπρεπε νὰ καταδικασθοῦν, καὶ νὰ τεθοῦν στὴν ἴδια μοῖρα θύτες καὶ θύματα. Νὰ καταδικασθοῦν π.χ. ὄχι οἱ Τοῦρκοι ποὺ καταδυνάστευσαν ἐπὶ αἰῶνες τοὺς Ἕλληνες καὶ τοὺς ἀνάγκαζαν νὰ ἐξισλαμισθοῦν, ἀλλὰ οἱ ἥρωες τοῦ 1821 ποὺ ἀπετίναξαν τὸν τουρκικὸ ζυγό. Ὄχι οἱ Ἀμερικανοὶ καὶ οἱ Νατοϊκοὶ ποὺ ρήμαξαν στὶς ἡμέρες μας τὴν Ὀρθόδοξη Σερβία, ἀλλὰ ἡ Σερβία ποὺ ἀντιστάθηκε. Ὄχι ὁ Ἀττίλας στὴν Κύπρο ποὺ κατέλαβε, πανταχόθεν ὑποστηριζόμενος, καὶ κατέχει ἀδίκως καὶ παρανόμως τὸ μισὸ νησί, ἀλλὰ οἱ ἀντισταθέντες καὶ ἀνθιστάμενοι Κύπριοι. Ὄχι οἱ Σκοπιανοί, ποὺ στηριζόμενοι στὴν Ἀμερικὴ καὶ στὸν πάπα ἐπιχειροῦν νὰ κατοχυρώσουν τὴν ὁλοφάνερη κλοπὴ τοῦ ὀνόματος Μακεδονία, ἀλλὰ οἱ ἀνθιστάμενοι καὶ διαμαρτυρόμενοι γιὰ τὸν ὁλοφάνερο σφετερισμὸ καὶ τὴν κακοποίηση τῆς Ἱστορίας Ἕλληνες. Νὰ καταδικασθοῦν τέλος ὄχι οἱ αἱρετικοὶ ποὺ ἐνόθευσαν καὶ παραποίησαν τὴν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Πατέρων, ἀλλὰ οἱ ἅγιοι Πατέρες ποὺ ἀγωνίσθηκαν καὶ ἔσωσαν τὴν Ὀρθοδοξία, διὰ τῶν αἰώνων.
2. Τουλάχιστον ἀμαθεῖς, ἂν μὴ κακόβουλοι ἢ καὶ ἐξαγορασμένοι
Ἡ ἠθικὴ ἀξιολόγηση τῆς σύγκρουσης Ἑλλήνων καὶ Ἀρμενίων, μπροστὰ στὸν Πανάγιο τάφο, δυστυχῶς δὲν ἔλαβε ὑπ' ὄψιν, ἀγνόησε, τὶς ὁλοφάνερες καὶ εὔλογες αὐτὲς ἀρχὲς τοῦ δικαίου καὶ τῆς Ἠθικῆς. Οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς δημοσιογράφους στὰ ἔντυπα καὶ στὰ ἠλεκτρονικὰ δημοσιογραφικὰ μέσα δὲν γνωρίζουν τὴν ἱστορία τῶν Ἁγίων Τόπων, τὸ καθεστὼς τῶν Ἁγίων Προσκυνημάτων (status Quo), ποιοὶ εἶναι οἱ ἱδρυτὲς καὶ ἰδιοκτῆτες, οἱ νόμιμοι ἐκκλησιαστικὰ κάτοχοί της Ἁγίας Γής, καὶ ποιοὶ οἱ κατακτητὲς καὶ οἱ σφετεριστὲς ἀλλοτρίων πραγμάτων καὶ δικαίων, ποιοὶ εἶναι οἱ Ὀρθόδοξοι καὶ ποιοὶ οἱ ἀλλόδοξοι καὶ αἱρετικοί. Πολὺ συχνὰ ἀκούγαμε ἀμαθεῖς δημοσιογράφους νὰ χαρακτηρίζουν τοὺς Ἀρμενίους ὡς Ὀρθοδόξους, καὶ νὰ παρουσιάζεται ψευδῶς ἡ σύγκρουση ὡς ἐνδοοικογενειακὴ ὑπόθεση τῆς Ὀρθοδοξίας, ὡς σύγκρουση μεταξὺ Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων καὶ Ὀρθοδόξων Ἀρμενίων, μὲ συνέπεια νὰ μειώνεται ἡ ἀγανάκτηση καὶ νὰ αὐξάνει ἡ λύπη τῶν Ὀρθοδόξων γιὰ τὴν κακὴ εἰκόνα τῶν ὁμοπίστων τους. Εἰς μάτην ἀγωνιζόταν ἁγιοταφίτης μοναχός, ἐμφανισθεῖς εἰς μερικὰ τηλεοπτικὰ κανάλια, νὰ διορθώσει τὸ λάθος καὶ νὰ πείσει τοὺς δημοσιογράφους νὰ μὴ χαρακτηρίζουν τοὺς Ἀρμένιους ὡς Ὀρθοδόξους, γιατί εἶναι αἱρετικοὶ μονοφυσῖτες, ποὺ ἀπέρριψαν τὴν Δ΄ ἐν Χαλκηδόνι Οἰκουμενικὴ Σύνοδο (451 μ.Χ.), γι' αὐτὸ καὶ ὀνομάζονται ἐπίσης ἀντιχαλκηδόνιοι ἢ Προχαλκηδόνιοι, ἀλλὰ καὶ τὶς μετὰ ταῦτα Οἰκουμενικὲς Συνόδους. Εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι Ὀρθόδοξος ποὺ ἀπορρίπτει ἀπὸ τὶς ἑπτὰ Οἰκουμενικὲς Συνόδους τὶς τέσσερις (Δ΄, Ε΄, ΣΤ΄, καὶ Ζ΄) καὶ ἀναγνωρίζει μόνον τὶς τρεῖς (Α΄, Β΄, καὶ Γ΄); Καὶ πρὸ παντὸς εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι Ὀρθόδοξος αὐτὸς ποὺ δὲν δέχεται ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι Θεάνθρωπος, ὅτι δηλαδὴ στὸ ἕνα πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ἑνώθηκαν ἡ θεία καὶ ἀνθρώπινη φύση, ἀσυγχύτως, ἀτρέπτως, καὶ ἀδιαιρέτως, καὶ ὅτι μετὰ τὴν ἕνωση παραμένουν αὐτὲς οἱ δύο φύσεις ἀκέραιες, τέλειες, ἀσύγχυτες, καὶ μποροῦμε μετὰ τὴν ἕνωση νὰ μιλᾶμε γιὰ δύο φύσεις, τέλειο Θεὸ καὶ τέλειο ἄνθρωπο; Οἱ Ἀρμένιοι, ὅπως καὶ οἱ ἄλλοι Ἀντιχαλκηδόνιοι (Κόπτες, Αἰθίοπες, Συροϊακωβίτες), οὔτε τὴν Δ΄ ἐν Χαλκηδόνι Οἰκουμενικὴ Σύνοδο καὶ τὶς μετὰ ταῦτα δέχονται, οὔτε ἀνέχονται νὰ γίνεται λόγος γιὰ δύο φύσεις μετὰ τὴν ἕνωση, ἀλλὰ μόνο γιὰ μία, τὴν θεία, ποὺ ἀπορρόφησε τὴν ἀνθρώπινη (Μονοφυσιτισμὸς) (βλ. σήμ. 2). Ἐμᾶς ποὺ δεχόμαστε τὶς δύο φύσεις τοῦ Χριστοῦ μᾶς ἀπορρίπτουν ὡς δυοφυσίτες καὶ Νεστοριανούς.
Χαιρέκακα οἱ ἔξυπνοι Προτεστάντες, ἀφοῦ μέσα στὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν μᾶς ὁμαδοποίησαν ὅλους ὡς Ὀρθοδόξους, καὶ ἐμᾶς δηλαδὴ καὶ τοὺς Ἀντιχαλκηδονίους Μονοφυσῖτες, καὶ μεῖς δεχθήκαμε αὐτὸ τὸ ξεπούλημα τοὺς Ὀνόματος "Ὀρθόδοξοι", ὅπως γίνεται καὶ μὲ τὸ ὄνομα τῆς Μακεδονίας, τώρα δικαιολογημένα βάζουν σὲ ἰστοσελίδα τοῦ διαδικτύου δύο γάτες νὰ μαλώνουν καὶ τὶς ὀνομάζουν "Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες καὶ Ὀρθόδοξοι Ἀρμένιοι". Δὲν θὰ ἀγανακτούσαμε, ἂν κάποιοι στὴν διένεξή μας μὲ τὰ Σκόπια ἐξίσωναν τὶς δύο πλευρὲς καὶ ἔγραφαν"Σκοπιανοὶ Μακεδόνες" ἢ "Σλάβοι Μακεδόνες" καὶ "Ἕλληνες Μακεδόνες"; Οἱ Ἕλληνες εἶναι Μακεδόνες καὶ οἱ Μακεδόνες Ἕλληνες, οἱ Σλάβοι καὶ οἱ Σκοπιανοὶ δὲν ἤσαν οὔτε εἶναι Μακεδόνες. Καὶ οἱ Μονοφυσῖτες Ἀρμένιοι δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι Ὀρθόδοξοι.
Θὰ μποροῦσε βέβαια νὰ μὴν δώσει κανεὶς σημασία σὲ ὅλα αὐτὰ καὶ νὰ μὴν ἀνοίξει ἱστορικὸ καὶ θεολογικὸ διάλογο μὲ πρόσωπα ποὺ φαίνεται ὅτι ἀγνοοῦν, δὲν μποροῦν καν νὰ συλλαβίσουν τὴν ἱστορικὴ θεολογικὴ γλῶσσα. Ἐπειδὴ ὅμως ἔστω καὶ ἔτσι δίδεται ἡ εὐκαιρία νὰ πληροφορηθοῦν οἱ πολλοὶ βασικὰ πράγματα, ἀκόμη καὶ οἱ ἀγνοοῦντες καὶ ὄχι ἐξωνημένοι δημοσιογράφοι, θεωρήσαμε καλὸ νὰ παρουσιάσουμε σύντομα τὴν ἱστορία καὶ τὴν διαμόρφωση τοῦ καθεστῶτος τῶν Ἁγίων Προσκυνημάτων, γιὰ νὰ φανοῦν οἱ ἀγῶνες καὶ οἱ θυσίες τῶν Ἁγιοταφιτῶν ἐναντίον τῶν ἀδίκων καὶ παρανόμων διεκδικήσεων τῶν Λατίνων ἐν πρώτοις καὶ μαζὶ μὲ αὐτούς, πάντοτε ἐπιθετικότερα καὶ θρασύτερα, τῶν Ἀρμενίων. Τὴν ἀπόφαση αὐτὴ ἐνίσχυσε ἕνα ἀναπάντεχο σχόλιο τῆς χαριτωμένης, ἀγωνιστικῆς καὶ αἰχμηρῆς κατὰ τῶν κακῶς ἐχόντων καὶ κρατούντων ἐπαρχιακῆς ἐφημερίδος "Ἀντιφωνητῆς", ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τιμὴ καὶ καύχημα γιὰ τὴν Ἀκριτικὴ Θρᾴκη, γιατί ἐπιδεικνύει πολὺ εὐαισθησία καὶ ἀντικειμενικότητα σὲ ἐθνικὰ θέματα. Τὰ Πανάγια Προσκυνήματα τῶν Ἁγίων Τόπων εἶναι πρωτίστως ἐκκλησιαστικό, ἀλλὰ συγχρόνως εἶναι καὶ μέγιστο ἐθνικὸ θέμα. Στεναχωρηθήκαμε λοιπόν, ὅταν στὸ φύλλο τοῦ "Ἀντιφωνητῆ" τῆς 16.11.2008, στὸ ὀπισθόφυλλο καὶ στὴν στήλη "Ἀντιφωνήματα" διαβάσαμε τὸ ἑξῆς ἀπρόσμενο σχόλιο: "Γιὰ τέταρτη χρονιὰ εἴχαμε συμπλοκὲς Ἑλλήνων καὶ Ἀρμενίων κληρικῶν στὰ Ἱεροσόλυμα. Αὐτὴ ἡ ὑπέρτατη ἄμφω ξεφτίλα πότε θὰ τελειώσει";
Ὑπάρχει στὸ σχόλιο μία ὑπέρτατη ἱστορικὴ καὶ ἠθικὴ ἀδικία εἰς βάρος τῶν Ἑλλήνων κληρικῶν, μία ὑπέρτατη ἄδικη ἐξίσωση ἰδιοκτητῶν καὶ κλεπτών, ἐπιτιθεμένων καὶ ἀμυνομένων, αἱρετικῶν καὶ Ὀρθοδόξων.
Ἐνισχυθήκαμε, ἀκόμη περισσότερο, ὅταν στὴν ἐκπομπὴ "Ἐμπόλεμη Ζώνη", ποὺ μεταδόθηκε ἀπὸ τὸ κανάλι Mega στὶς 30 Δεκεμβρίου, ὥρα 12 τὸ βράδυ, μὲ θέμα τὰ ἐπεισόδια μεταξὺ Ἑλλήνων καὶ Ἀρμενίων, ἐνῷ περιμέναμε ἀπὸ ἕνα Ἑλληνικὸ κανάλι καὶ ἀπὸ Ἕλληνες δημοσιογράφους νὰ ἀποδώσουν τὸ δίκαιο στοὺς Ἕλληνες Ἁγιοταφῖτες, ὄχι μεροληπτικά, ἀλλὰ ἀντικειμενικά, ὅπως προκύπτει ἀπὸ τὴν ἱστορία καὶ ἀπὸ τὴν ἐκκλησιολογία, αὐτοὶ ἔστησαν τὴν ἐκπομπὴ κατὰ τέτοιο τρόπο, ὥστε ὄχι ἁπλῶς νὰ ἐξισώνονται Ἕλληνες καὶ Ἀρμένιοι, ἀλλὰ ἡ πλάστιγγα νὰ γέρνει ὑπὲρ τῶν Ἀρμενίων. Λυπηθήκαμε μάλιστα πολύ, ὅταν ἀκούσαμε ἐπώνυμο καθηγητή, τὸν Χρῆστο Γιανναρά, νὰ ἰσχυρίζεται, ὅτι ὅλος αὐτὸ ὁ ἀνταγωνισμὸς γιὰ τὰ Πανάγια Προσκυνήματα ὀφείλεται σὲ μία ἀντικειμενοποίηση, εἰδωλοποίηση τῶν πραγμάτων καὶ ὅτι ὁ ἴδιος δὲν ξέρει σὲ ποιὰ πλευρὰ βρίσκεται τὸ δίκαιο.
Ὥστε λοιπὸν ὁ νέος ἅγιος τῶν Ὀρθοδόξων, μάρτυς Φιλούμενος ὁ Κύπριος, ποὺ κατεσφάγη ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους φυλάσσοντας τὸ Φρέαρ τοῦ Ἰακώβ, καὶ ποὺ τὸ σκήνωμά του μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ παραμένει ἄφθαρτο καὶ θαυματουργεῖ, εἶχε εἰδωλοποιήσει τὸ προσκύνημα ποῦ ἐφύλαγε; Ὅσοι ἀσχολήθηκαν ἐπιστημονικὰ καὶ ἔζησαν ἐμπειρικὰ στοὺς Ἅγιους τόπους, ὅπως ὁ μεγάλος Πατριάρχης Δοσίθεος Ἱεροσολύμων, ὁ μεγάλος ἱστορικὸς καὶ ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, καὶ πολλοὶ ἄλλοι μέσα ἀπὸ τὶς πηγὲς καὶ τὰ κείμενα, καὶ ὄχι μέσα ἀπὸ φαντασίες καὶ συλλογισμούς, ξέρουν ποιὸς ἔχει δίκαιο. Ἂς δοῦμε ὅμως σύντομα τὰ πράγματα ἱστορικὰ καὶ νομοκανονικά.
3. Ἡ μόνη νόμιμη τυπικὰ Ἐκκλησία βάσει τῶν ἱερῶν κανόνων εἶναι τὸ πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων.
Τὸ Ἑλληνορθόδοξο Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων μὲ τὸ ἰδιόμορφο καθεστὼς διοικήσεώς του ἀπὸ τὴν Ἁγιοταφιτικὴ Ἀδελφότητα, ἀπὸ τοὺς ἀποστολικοὺς ἀκόμη χρόνους, ἀλλὰ ἰδιαίτερα ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τὸ Μ. Κωνσταντίνου καὶ τῆς μητέρας τοῦ τῆς ἁγίας Ἑλένης, στοὺς ὁποίους ὀφείλεται ἡ οἰκοδόμηση καὶ ἡ ἀνάδειξη ὅλων σχεδὸν τῶν προσκυνημάτων, εἶχε καὶ ἔχει τὴν ἀποκλειστικὴ δικαιοδοσία ἐπὶ τῆς Ἁγίας Γὴς τῆς Παλαιστίνης, καὶ κατ' ἀκολουθίαν ἀναγνωρισμένη πλήρη κυριότητα ἐφ' ὅλων σχεδὸν τῶν Προσκυνημάτων, ὡς ἕνα ἀπὸ τὰ πέντε Πατριαρχεῖα, τὴν γνωστὴ "Πενταρχία" τῶν Πατριαρχῶν (Ρώμης, Νέας Ρώμης- Κωνσταντινουπόλεως, Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας, Ἱεροσολύμων), ποὺ ἀποτελοῦσαν τὸν κορυφαῖο θεσμὸ διοικήσεως τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ καθένα ἀπὸ τὰ πέντε Πατριαρχεῖα εἶχε τοπικὰ περιορισμένη δικαιοδοσία, ὅπως ἔχουν καὶ ὅλες οἱ Μητροπόλεις καὶ ἐπισκοπές. Ἀπαγορεύεται αὐστηρὰ ἀπὸ τοὺς ἱεροὺς κανόνες, καὶ μάλιστα ἀπὸ κανόνες Οἰκουμενικῶν Συνόδων ποὺ ὑπογράφτηκαν ἀπὸ ὅλους, ἡ ὑπερόρια ἐπέμβαση κάποιου πατριάρχου σὲ δικαιοδοσία ἄλλης τοπικῆς ἐκκλησίας. Μέχρι τοῦ σχίσματος καὶ τῆς ἀποκοπῆς τῆς Ρώμης ἀπὸ τὰ ἄλλα Πατριαρχεῖα δὲν θὰ διενοεῖτο ὁ πάπας νὰ ἐγείρει ἀξιώσεις ἐπὶ τῶν Προσκυνημάτων τῆς Παλαιστίνης, διότι ὡς παραβάτης ἱερῶν κανόνων θὰ ὑφίστατο τὶς προβλεπόμενες κυρώσεις. Ὅσοι Λατῖνοι κληρικοὶ καὶ μοναχοὶ μετέβαιναν στὰ Ἱεροσόλυμα γιὰ νὰ προσκυνήσουν ἢ νὰ ἐγκαταβιώσουν ἐκεῖ, ἔπρεπε νὰ ἔχουν τὴν εὐλογία καὶ ἔγκριση τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων.
Ἀκόμη μετὰ τὴν Ἀραβικὴ κατάκτηση τῆς Παλαιστίνης καὶ παρὰ τοὺς σποραδικοὺς διωγμοὺς καὶ τὶς λῃστρικὲς ἐπιδρομὲς ἐναντίον μοναστηρίων, ἐπισήμως τὸ καθεστὼς τῆς πλήρους κυριότητος καὶ εὐθύνης τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων ἐπὶ τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων ὄχι μόνον δὲν διαταράχθηκε, ἀλλὰ ἀναγνωρίσθηκε, ἐπικυρώθηκε καὶ τηρήθηκε ἀπὸ τοὺς Ἄραβες χαλῖφες. Ὁ Χαλίφης Ὀμὰρ ποὺ κατέλαβε τὰ Ἱεροσόλυμα (638) παρέδωσε στὸν Πατριάρχη Σωφρόνιο τὸν περίφημο Ἀχτιναμέ, ἔγγραφη δηλαδὴ συνθήκη, μὲ τὴν ὁποία χορηγοῦσε στὸ "βασιλικὸ" ἔθνος τῶν Ρωμαίων (=Ἑλλήνων) ἀσφάλεια ζωῆς, ἐλευθερία ἄσκησης τῶν τῆς θρησκείας καὶ πλήρη κυριότητα ἐπὶ τῶν Προσκυνημάτων, ὅπως συνέβαινε μέχρι τότε, ὡς καὶ ὑπαγωγὴ ὅλων τῶν ἄλλων Χριστιανῶν ὑπὸ τὸν πατριάρχη Ἱεροσολύμων: "Καὶ εἰς τὸ εἶναι τὰ λοιπὰ ἐκεῖ εὑρισκόμενα χριστιανικὰ ἔθνη Νασαρίδων, ἤτοι Ναζωραίων (οἶον Ἴβηρες καὶ Χαμπέσιοι) καὶ ἐκείνη οἵτινες ἔρχονται χάριν προσκυνήσεως Φράγκοι, Κόπται, Συριανοί, Ἀρμένιοι, Νεστοριανοί, Ἰακωβίται καὶ Μαρωνίται ὑποκείμενη καὶ ἀκόλουθοι εἰς τὸν ρηθέντα Πατριάρχην καὶ αὐτὸς πρωτεύει καὶ νὰ προηγεῖται αὐτῶν" (βλ. σήμ. 3).
4. Οἱ Λατῖνοι κατακτητὲς καὶ σφετεριστὲς
Τὰ πράγματα ἄλλαξαν μετὰ τὸ σχίσμα καὶ στὶς σταυροφορίες, τὸν 11ο καὶ 12ο αἰῶνα. Ὁ πάπας μετέβαλε τὸ πρωτεῖο τιμῆς σὲ πρωτεῖο ἐξουσίας καὶ δικαιοδοσίας ἐφ' ὅλου του χριστιανικοῦ κόσμου, ὡς μόνος καὶ ἀπόλυτος ἐκκλησιαστικὸς μονάρχης, τὸ ἐπέβαλαν δὲ διὰ τῆς βίας γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἀνατολὴ οἱ ἐπαίσχυντες σταυροφορίες τῶν Φράγκων. Μετὰ τὴν κατάληψη τῆς Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ τοὺς Σταυροφόρους τὸ 1009 ἐγκατέστησαν ὡς κατακτητές, ὅπως κάνουν σήμερα οἱ Ἀμερικανοὶ ἀνὰ τὸν κόσμο μὲ τὰ διάφορα προτεκτοράτα τους, ἐναντίον τῶν ἱερῶν κανόνων παράνομο λατινικὸ πατριαρχεῖο. Ἐξεδίωξαν τοὺς κανονικοὺς Ἕλληνες πατριάρχες, οἱ ὁποῖοι ἔμεναν πλέον μακρὰν τῶν Ἱεροσολύμων, καὶ κατέλαβαν διὰ τῆς στρατιωτικῆς βίας ὅλα τὰ ἱερὰ Προσκυνήματα καὶ τὰ κτήματα τῶν ναῶν καὶ τῶν μονῶν. Ἀνέχθηκαν βέβαια τὴν παραμονὴ τῶν Ἁγιοταφιτῶν μοναχῶν, οἱ ὁποῖοι ὅμως ἤσαν τώρα φιλοξενούμενοι μέσα στὸ ἴδιο τους τὸ σπίτι, ὑπαγόμενοι στὴ δικαιοδοσία τοῦ Λατίνου Πατριάρχου. Ἡ θέση καὶ τὸ κῦρος τοὺς βελτιώθηκε ὅταν, ὅπως διηγεῖται αὐτόπτης λατῖνος μάρτυς, ὁ Πουλχέριος, κατὰ τὸ Πάσχα τοῦ 1101, παρόντος τοῦ Λατίνου βασιλέως Βαλδουίνου, παρὰ τὶς ἐπίμονες προσευχὲς τοῦ λατινικοῦ κλήρου καὶ τοῦ ἰδίου τοῦ βασιλέως πρὸ τοῦ Παναγίου Τάφου, οἱ ὁποῖες παρετάθησαν καὶ στὴν ἡμέρα τοῦ Πάσχα, τὸ Ἅγιο Φῶς δὲν βγῆκε, παρὰ μόνον ὅταν ἀποχώρησαν οἱ Λατῖνοι ἀπογοητευμένοι κι ἔμειναν προσευχόμενοι θερμὰ οἱ Ἕλληνες Ἁγιοταφῖτες, ἀπὸ τοὺς ὁποίους προσέτρεξαν οἱ Λατῖνοι νὰ πάρουν τὸ Φῶς (βλ. σήμ. 4), συναισθανόμενοι στὸ βάθος τὴν ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Θεὸ ἀπόρριψη τῆς παράνομης καὶ βίαιης κατοχῆς τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων. Ἀπὸ τότε ἡ τελετὴ τοῦ Ἁγίου Φωτὸς ἀκόμη καὶ ἐπὶ τῆς ἐποχῆς τῶν Σταυροφόρων καὶ μέχρι σήμερα παρέμεινε καθαρὰ ἑλληνικὴ τελετή, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν γνωστὴ ἀπόπειρα τῶν Ἀρμενίων ποὺ ἐπέτυχαν μὲν νὰ ἐξαγοράσουν τὴν ἄδεια ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς, ἀπέτυχαν ὅμως νὰ λάβουν τὸ Φῶς, ὅπως καὶ θὰ ἐκθέσουμε στὴ συνέχεια.
Ἐκτὸς πάντως ἀπὸ τὸ θαῦμα αὐτὸ τοῦ ἁγίου Φωτὸς φαίνεται καὶ ἀπὸ ἄλλα γεγονότα ὅτι καὶ οἱ ἴδιοι οἱ Σταυροφόροι, παρὰ τὴν παράνομη κατοχὴ τῶν ἱερῶν Προσκυνημάτων, θεωροῦσαν τοὺς Ἕλληνες ὡς κανονικοὺς κατόχους καὶ ἰδιοκτῆτες, ὅπως φαίνεται καὶ ἐκ τοῦ ὅτι ἐπέτρεψαν μὲ παρέμβαση καὶ χρηματοδότηση τοῦ αὐτοκράτορος τῆς Ρωμανίας (=Βυζάντιο) Μανουὴλ Κομνηνοῦ νὰ γίνουν ἐκτεταμένες ἐπισκευὲς καὶ διακοσμήσεις στὰ προσκυνήματα καὶ στὰ Μοναστήρια (1169), ὅπως εἶχε γίνει ἐνωρίτερα καὶ ἐπὶ Ἀραβοκρατίας ἀπὸ τὸν Κωνσταντῖνο Μονομάχο, τὸν προηγούμενο αἰῶνα (1041-1048) (βλ. σήμ. 5). Οἱ "παρένθετοι" πάντως Λατῖνοι πατριάρχες, ὅπως ὀρθὰ χαρακτηρίζονται ἀπὸ τὸν ἐκ Κρήτης Ἰωάννη Φωκά, ἀξιωματοῦχο τοῦ Μανουὴλ Κομνηνοῦ, ποὺ ἐπισκέφθηκε τὸ 1187 τὴν Παλαιστίνη, ἐφοβοῦντο τόσο πολὺ τὴν ἀποκατάσταση τῆς ἐκκλησιαστικῆς νομιμότητος καὶ τὴν ἐπάνοδο τοῦ κανονικοῦ Πατριάρχου στὰ Ἱεροσόλυμα, ὥστε, ὅταν μὲ ἐνέργειες τοῦ αὐτοκρᾶ- τορος Μανουὴλ Κομνηνοῦ ἀναγνωρίσθηκε ὁ ἐκλεγεῖς τὸ 1170 πατριάρχης Λεόντιος Β΄ (1170-1190) ὡς νόμιμος πατριάρχης καὶ ἀπὸ τοὺς Λατίνους βασιλεῖς, οἱ Λατῖνοι κληρικοὶ καὶ μοναχοὶ δὲν τοῦ ἐπέτρεψαν οὔτε νὰ προσκυνήσει τὸν Πανάγιο Τάφο, οὔτε νὰ εἰσέλθει στὸν ναὸ τῆς Ἀναστάσεως. Προπηλακιζόμενος ἀπὸ τοὺς Λατίνους ὁ πατριάρχης Λεόντιος καὶ φοβούμενος τὶς ταραχὲς μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ Λατίνων ἀναγκάσθηκε νὰ καταφύγει στὴν Κωνσταντινούπολη (βλ. σήμ. 6).
Ὁ χαρακτηρισμὸς τῆς λατινοκρατίας ὡς παρενθέσεως καὶ τῶν Λατίνων πατριαρχῶν ὡς "παρενθέτων" ἐκφράζει διαχρονικὰ τὴν ἱστορικὴ καὶ ἐκκλησιαστικὴ πραγματικότητα. Ἡ λατινοκρατία καταλύθηκε σὲ λίγο, οἱ δὲ διαδοχικὰ καταλαβόντες τὰ Ἱεροσόλυμα σουλτάνοι, ὁ Αἰγύπτιος Σαλαχεδδὶν (1187) καὶ οἱ μετὰ ἀπὸ αὐτὸν Μαμελούκοι σουλτάνοι τῆς Αἰγύπτου, ἐξεδίωξαν τοὺς σταυροφόρους ἀπὸ τὴν Παλαιστίνη καὶ ἀποκατέστησαν τοὺς Ἕλληνες ὡς νόμιμους κατόχους τῶν ἱερῶν προσκυνημάτων, χωρὶς νὰ λείψουν κατὰ περιόδους διωγμοὶ ἐναντίον τῶν Ὀρθοδόξων καὶ ἁρπαγὲς ναῶν καὶ κτημάτων, ἰδιαίτερα μετὰ τὴν ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως (1453) ἀπὸ τοὺς Τούρκους. Τότε ἔπαυσε ἡ εὐεργετικὴ καὶ ἰσχυρὴ προστασία τῶν Ρωμαίων (=Ἑλλήνων) αὐτοκρατόρων.
Οἱ δὲ Μαμελούκοι σουλτάνοι τῆς Αἰγύπτου κατὰ τὸ διάστημα αὐτὸ τοῦ δευτέρου μισοῦ του 15ου αἰῶνος καὶ τῶν ἀρχῶν τοῦ 16ου αἰῶνος, μέχρι δηλαδὴ τῆς καταλύσεως τοῦ κράτους τῶν Μαμελούκων καὶ τῆς κατακτήσεως τῆς Συρίας, τῆς Παλαιστίνης καὶ τῆς Αἰγύπτου ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς Τούρκους (1517), προκάλεσαν πολλὰ δεινὰ στὴν ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων καὶ στὰ Ἱερὰ Προσκυνήματα. "Ἐπὶ πεντηκονταετίαν ὅλην, ἀφ' οὐ χρόνου ἑάλω ἡ Βασιλεύουσα, οὐδεμία σχεδὸν ὑπῆρχε τῶν λοιπῶν Ἐκκλησιῶν πρὸς τὴν τῶν Ἱεροσολύμων ἐπικοινωνία, οὐδεὶς ἤρχετο προσκυνητὴς εἰς τοὺς ἁγίους Τόπους, οὐδεὶς οὐδαμόθεν ἐφαίνετο ἐπίκουρός της Μητρὸς τῶν Ἐκκλησιῶν. Οἱ Ἕλληνες μοναχοὶ κατεδιώκοντο ὑπὸ τῶν ἀγριῶν της χώρας δεσποτῶν Μαμελούκων, τὰ Προσκυνήματα ἤσαν ἐγκαταλελειμμένα, οἱ ναοὶ σεσαθρωμένοι, καὶ ἑτοιμόρροποι, οἱ Πατριάρχαι ἀποχειροβίωτοι,ἀποκωλυόμενοι ὑπὸ τῶν Μαμελούκων καὶ ἀπ' αὐτῆς τῆς ἐλευθέρας τῶν θρησκευ- τικῶν καθηκόντων ἐπιτελέσεως" (βλ. σήμ. 7).
5. Ἐπὶ Ὀθωμανῶν (1517-1910) βελτιώθηκε ἡ κατάσταση. Τὸ διαμορφωθὲν καθεστὼς (Status Quo) ἀδικεῖ τοὺς Ἁγιοταφῖτες.
Ἡ κατάσταση βελτιώθηκε ἀπὸ τῆς κυριαρχίας τῶν Ὀθωμανῶν, οἱ ὁποῖοι διὰ σουλτανικῶν φιρμανίων ἀνανέωσαν τὸν Ἀχτιναμὲ τοῦ Ὀμὰρ τοῦ 638. Ἤδη ἀμέσως μετὰ τὴν κατάκτηση τῆς Παλαιστίνης ὁ σουλτάνος Σελὴμ Ἃ΄ (1512-1520) μὲ νέο Ἀχτιναμὲ ὁρίζει: Οἱ Ρωμαῖοι "τὰς ἐντὸς καὶ ἐκτός της Ἱερουσαλὴμ κειμένας ἐκκλησίας καὶ μοναστήρια ἶνα ἔχωσι πάλιν καθὼς καὶ ἀπ' ἀρχῆς ὑπὸ τὴν κυριότητα αὐτῶν καὶ χρῆσιν κατὰ τὸν ἱερὸν Ἀχτιναμὲ τοῦ Ὀμὰρ καὶ τοὺς ὁρισμοὺς τῶν προαπελθόντων βασιλέων... καὶ ἶνα ὦσι ἐλεύθεροι διόλου ἀπὸ ὅλα τὰ βίαια δοσίματα καὶ ἶνα μὴ ἐνοχλώνται ἀπὸ κανένα ἄλλο ἔθνος, κατὰ τὸν παρόντα μου ἱερὸν ὁρισμόν, ἀλλ' ἀπὸ πασῶν τῶν φυλῶν ὁ Πατριάρχης τῶν Ρωμαίων πρωτεύη" (βλ. σήμ. 8).
Δυστυχῶς ἡ ἐπισήμως ἀναγνωριζόμενη καὶ διαχρονικὰ ἰσχύουσα κυριότης τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων, ἐπὶ τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων, παραβιάσθηκε πολλὲς φορὲς ἀπὸ τοὺς ἀλλοεθνεῖς καὶ ἀλλοδόξους, διὰ δύο ἀποτελεσματικῶν μέσων. Εἴτε διὰ τῆς ἐξαγορᾶς ἀξιωματούχων Μουσουλ- μάνων μὲ τεράστια χρηματικὰ ποσά, ὅπου διέπρεψαν κυρίως οἱ Ἀρμένιοι, εἴτε διὰ πολιτικῶν καὶ διπλωματικῶν πιέσεων, κυρίως ὑπὲρ τῶν Λατίνων ἀπὸ μεγάλα καὶ ἰσχυρὰ χριστιανικὰ κράτη τῆς Εὐρώπης (Γαλλία, Ἀγγλία, Ἰταλία, Ὀλλανδία), σὲ περιόδους μάλιστα πολιτικῆς καὶ στρατιωτικῆς ἐξασθένησης τῆς Ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας.
Ἡ ἀπ' ἀρχῆς ἰδιοκτησία καὶ κατοχὴ τῶν Προσκυνημάτων ἀπὸ τὴν Ἁγιοταφιτικὴ ἀδελφότητα ἔγινε στόχος ἐνοχλήσεων καὶ διεκδικήσεων. Ὅλα ὅσα σήμερα κατέχονται ἀπὸ τοὺς ἄλλους χριστιανικοὺς λαούς, τόποι καὶ λειτουργικὰ δικαιώματα εἶναι ὑφαρπαγὴ καὶ ὑπεξαίρεση ξένων πραγμάτων καὶ δικαιωμάτων, ποὺ ἀνήκουν ἀποκλειστικὰ κατοχὴ καὶ δικαιοδοσία τῆς μόνης κανονικῆς καὶ μὲ ἀδιατάρακτη ἱστορικὴ συνέχεια ἑλληνορθόδοξης Ἐκκλησίας Ἱεροσολύμων, καὶ στὸ ἱστορικὰ ἑλληνόφωνο ποίμνιό της, τὸ ὁποῖο ἦταν πολυπληθές, ἀλλὰ ἐκλάπη καὶ αὐτὸ μέσα στὶς δύσκολες ἱστορικὲς συνθῆκες. Γλωσσικὰ ἑξαραβίσθηκε σχεδὸν στὸ σύνολό του, μεγάλο μέρος παρὰ ταῦτα ἐκράτησε τὴν Ὀρθόδοξη πίστη καὶ αὐτοσυνειδησία, ὑφιστάμενο μέχρι σήμερα ἄγριο καὶ ἀνηλεῆ προσηλυτισμό, μέσῳ τῆς Οὐνίας κυρίως τῶν Παπικῶν. Ἔκαναν τὸ πᾶν οἱ Λατῖνοι γιὰ νὰ μεταστρέψουν ἀπὸ τὸν ἐντόπιο πληθυσμὸ Ὀρθοδόξους στὸν Λατινισμὸ καὶ νὰ δικαιολογοῦν τοπικὰ τὴν παρουσία τους, ὡς ἔχοντες ποίμνιο. Μέχρι τοῦ 1550 δὲν ὑπῆρχε οὔτε ἕνας Λατῖνος στὴν Βηθλεέμ. Μέχρι ποὺ στεκόταν ὄρθια καὶ ἰσχυρὴ ἡ Ρωμανία τοῦ Βυζαντίου εἶχαν οἱ Ἁγιοταφῖτες πολιτικὴ κάλυψη καὶ προστασία ἀπέναντι στοὺς Μουσουλμάνους καὶ στὰ ἰσχυρὰ δυτικὰ κράτη. Ἐπὶ αἰῶνες κράτησαν τὰ Πανάγια Προσκυνήματα μόνο μὲ τὴν δύναμη τοῦ Θεοῦ, ἀληθινοὶ Φύλακες τοῦ Παναγίου Τάφου, διωκόμενοι καὶ ταλαιπωρούμενοι, συκοφαντούμενοι καὶ προπηλακιζόμενοι.
Ἐγνώριζαν ὅτι ἀγωνίζονται πρὸς ὠφέλειαν ὄχι μόνον τοῦ Γένους ἀλὰ κυρίως τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅπως ἄριστα ἐπισημαίνει ὁ ἐμβριθὴς γνώστης καὶ συγγραφεὺς τῆς Ἱεροσολυμιτικῆς ἱστορίας, ἀρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος: "Ἡ ὑπὸ τῶν Ἀρμενίων καὶ Λατίνων κατάληψις τῶν Προσκυνημάτων θὰ ἦτο μεγίστη ζημία διὰ τὸ ἡμέτερον Γένος, ὅπερ ἐπὶ μακροὺς αἰῶνας καὶ ὑπὸ περιστάσεις δυσχερεστέρας διέσωσεν αὐτά, ὡς καθιδρύματα αὐτοῦ καὶ ἱερὰ σεβάσματα, ἀλλ' ἐπὶ πλέον ἔμελλε νὰ συνεπαγάγη μεγίστην ζημίαν καὶ διὰ τὴν καθόλου Ὀρθοδοξίαν, ἤτις θὰ ἐξετοπίζετο ἐκ τῆς κοιτίδος τοῦ Χριστιανισμοῦ" (βλ. σήμ. 9).
Τὸ ἰσχῦον σήμερα καθεστὼς (Status Quo) δὲν διασφαλίζει τὰ πλήρη δικαιώματα τῶν Ἁγιοταφιτῶν. Εἶναι προϊὸν ὑποχωρήσεων καὶ συμβιβασμῶν καὶ πιέσεων Μεγάλων Δυνάμεων, ἰδιαίτερα τὴ Γαλλίας. Ἀκόμη καὶ ἡ μεγάλη ὁμόδοξη Ρωσία ἐπιχειρήσασα νὰ προστατεύσει τὰ Πανάγια Προσκυνήματα, δὲν κατόρθωσε νὰ διασφαλίσει ἱστορικῶς καὶ νομοκανονικῶς κατοχυρωμένα πλήρη δικαιώματα τῶν Ἁγιοταφιτῶν ἐπὶ τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων. Ἐπειδὴ ὑπῆρχε μεγάλη διαφοροποίηση τῶν ἐνδιαφερομένων ἰσχυρῶν, καὶ ὁ καθένας ἐπεδίωκε νὰ ἐπιβάλει τὶς δικές του ἐπιδιώξεις, συμφωνήθηκε νὰ παραμείνουν τὰ πράγματα, ὅπως εἶχαν διαμορφωθῆ μέχρι τότε, (Status Quo), ἀναγνωριζομένων δηλαδὴ τῶν ἀθεμίτων ἁρπαγῶν καὶ κλοπῶν τῶν Λατίνων καὶ τῶν Ἀρμενίων. Χαρακτηριστικό του πείσματος καὶ τῆς ἀδηφάγου πλεονεξίας τῶν Λατίνων μοναχῶν εἶναι τὸ σωζόμενο ἀπὸ τὸν μεγάλο Πατριάρχη Ἱεροσολύμων Δοσίθεο ὅτι τὸν ἐπιτευχθέντα σὲ κάποια περίοδο εἰρηνικὸ διακανονισμὸ καὶ γενόμενο ἀποδεκτὸ ἀπὸ τὸν ἐν Κωνσταντινουπόλει Λατῖνο ἐπίσκοπο καὶ ἀπὸ τὴ Ρώμη ἀπέρριψαν οἱ φανατικοὶ Φράροι (=μοναχοί, πατέρες) τῶν Ἱεροσολύμων, γιὰ τοὺς ὁποίους ὁ ἴδιος ὁ Λατῖνος ἐπίσκοπος εἶπε: " Οἱ Φράροι τότε ποιούσι μεθ' ὑμῶν ἀγάπην, ὄτε δώσετε αὐτοῖς πάντα τὰ προσκυνήματα καὶ τὰς ἐκκλησίας", διαφορετικὰ "καὶ τὸν ἅγιον τάφον, εἰ τὸ γὲ νῦν ἤδη αὐτοῖς δώσετε, αὐτοὶ εἰρήνη τί ἐστὶν οὐ γινώσκουσι" (βλ. σήμ. 10). Ἡ μικρὴ Ἑλλάδα κατὰ τὰ μέσα καὶ τὸ τέλος τοῦ 19ου αἰῶνος, ὅποτε ἐκυρώθη τὸ προσκυνηματικὸ καθεστώς, ἀδυνατοῦσε νὰ παίξει οὐσιαστικὸ ρόλο. θὰ θελήσει ἄραγε τώρα ποῦ εἶναι ἕνα σύγχρονο εὐρωπαϊκὸ κράτος, νὰ ἀναλάβει τὴ συνέχιση τῆς προστασίας τῶν Ρωμαίων αὐτοκρατόρων; Ἔχει συνείδηση τῆς σημασίας καὶ τῆς παγκόσμιας ἀκτινοβολίας τῶν Ἁγίων Τόπων;
Σὲ κάθε περίπτωση πάντως τὰ εὐρωπαϊκὰ δικαστήρια ποὺ ἐδικαίωσαν ἑλληνικὰ μοναστήρια, τὴν περιουσία τῶν ὁποίων μὲ νόμο τοῦ 1987 ἤθελε νὰ ἁρπάξει τὸ ἑλληνικὸ κράτος, στηριχθέντα ἀπὸ βυζαντινὰ χρυσοβουλλα καὶ στὰ Ὀθωμανικὰ Φιρμάνια, τὴν ἰσχὺ τῶν ὁποίων ἀμαθῶς καὶ ἀνοήτως ἀμφισβητοῦν ἐκκλησιομάχοι πολιτικοὶ καὶ δημοσιογράφοι, ὑποσκάπτοντες καὶ τὰ Πανάγια Προσκυνήματα καὶ χαροποιοῦντες τοὺς ἀνὰ τοὺς αἰῶνες διεκδικητᾶς, ἐλπίζουμε νὰ δείξουν εὐθυκρισία καὶ τὴν ἀμεροληψία τους, ἂν κάποιοι ἐπιχειρήσουν μὲ νέες συμφωνίες καὶ συμμαχίες νὰ ἀλλάξουν τὸ καθεστὼς εἰς βάρος τῆς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος. Τὸ καθεστὼς αὐτὸ στηρίζεται στὸ σουλτανικὸ Χάττι-Σερὶφ ποὺ ἐπιδόθηκε στὸν Πατριάρχη Ἱεροσολύμων Κύριλλο Β΄ τὸ 1852 καὶ ἐπικυρώθηκε κατόπιν ἀπὸ τὴν συνθήκη τοῦ Βερολίνου (1878), ἡ ὁποία μὲ τὸ 63ο ἄρθρο τῆς ὁρίζει "ὅτι οὐδεμία ἀλλοίωσις δύναται νὰ ἐπενεχθῆ εἰς τὸ Καθεστὼς (STATUS QUO) ἐν τοῖς Ἁγίοις Τόποις" (βλ. σήμ. 11). Κανονικὰ οἱ Ἁγιοταφῖτες πρέπει νὰ ζητήσουν ἐπανάκτηση πλήρη τῶν ἐπὶ αἰῶνες νομίμων κεκτημένων καὶ ἐκδίωξη τῶν κλεπτὼν καὶ καταπατητῶν ἀπὸ τὰ παρανόμως κατεχόμενας.
6. Δολοπλόκοι, κακότροποι καὶ φιλάρπαγες οἱ Ἀρμένιοι
Προκλητικότεροι καὶ θρασύτεροι μετὰ τοὺς Λατίνους εἶναι οἱ Ἀρμένιοι, οἱ ὁποῖοι, ἀπέκτησαν κὰ- ποιοὺς τόπους καὶ κάποια λειτουργικὰ δικαιώματα μὲ χρηματισμοὺς καὶ δολοπλοκίες, ἐκμεταλ-λευόμενοι ἱστορικὲς δυσχέρειες τῶν Ἑλλήνων στὶς σχέσεις τους μὲ τοὺς Ὀθωμανούς.
Εὐγενεῖς καὶ συνεργάσιμοι, χωρὶς νὰ δημιουργοῦν προβλήματα, εἶναι οἱ Κόπτες καὶ οἱ Ἀβυσ- σίνιοι, Μονοφυσῖτες καὶ αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ἐκμεταλλεύθηκαν τὴν ὑπὸ τοῦ Αἰγυπτίου Σαλαχεδδὶν (Σαλαδὶν) ἐκδίωξη τῶν Λατίνων καὶ παρὰ τὴν ἐπιστροφὴ τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων στοὺς Ἕλληνες εἰσέδυσαν σὲ τμῆμα τοῦ ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως, στὸν ναὸ τῆς εὑρέσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καὶ στὸν ναὸ τῆς Γεννήσεως στὴν Βηθλεέμ.
Οἱ Ἀρμένιοι πρὸς τοὺς ὁποίους οἱ σύγχρονοι Ἕλληνες νιώθουμε κάποια συμπάθεια, λόγω τῆς κοινῆς μὲ ἐμᾶς μαρτυρικῆς τους μοίρας καὶ πορείας κάτω ἀπὸ τοὺς Τούρκους στὶς ἀρχὲς τοῦ 20ου αἰῶνος, ποῦ συνέβησαν οἱ γενοκτονίες Ἀρμενίων καὶ Ἑλλήνων, συμπεριφέρθηκαν καὶ συμπεριφὲ-ρονται δυστυχῶς ἀνὰ τοὺς αἰῶνες ἔναντι τῶν Ἑλλήνων Ἀγοταφιτῶν μὲ πολλὴ σκληρότητα καὶ ἀγριότητα, ἐπιχειροῦντες νὰ κρατήσουν τὰ παρανόμως ἀποκτηθέντα καὶ νὰ ἀποκτήσουν ἀκόμη περισσότερα, χωρὶς νὰ ἔχουν κανένα ἱστορικὸ καὶ νομοκανονικὸ δικαίωμα, οὔτε ἀκόμη καὶ τὸ ἀποκρουστικὸ δίκαιό του ἰσχυροτέρου, ὅπως συνέβη μὲ τοὺς κατακτήσαντες στρατιωτικὰ τὴν Παλαιστίνη Λατίνους μέσῳ τῶν σταυροφοριῶν, ἀφοῦ οὐδέποτε οὔτε ὡς γηγενεῖς οὔτε ὡς κατακτητὲς ἀπέκτησαν σχέση μὲ τὴν γῆ τῆς Παλαιστίνης. Γεωγραφικὰ ἡ Ἀρμενία κατέχει τὴν γνωστὴ γεωγραφικὴ θέση στὴν Ἀνατολικὴ Μικρὰ Ἀσία. Ἐπὶ αἰῶνες ἦταν ἐπαρχία τῆς Ρωμανίας τοῦ Βυζαντίου, ἡ δὲ Ἐκκλησία τῆς εἶχε περιορισμένη τοπικὴ δικαιοδοσία μέσα στὰ ἐθνικὰ γεωγραφικὰ ὅρια τῆς ἐπικρατείας τῶν Ἀρμενίων. Ὅπως ὁ πάπας, ὡς πατριάρχης τῆς Δύσεως, δὲν δικαιοῦται νὰ ἔχει ὁποιαδήποτε δικαιοδοσία στὴν γῆ τῆς Παλαιστίνης, ὅπου ἀποκλειστικὰ ἀσκεῖ τὴν ἐκκλησιαστικὴ δικαιοδοσία ὁ πατριάρχης τῶν Ἱεροσολύμων ἐπὶ κεφαλῆς τῆς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος, ἔτσι καὶ ὁ Πατριάρχης τῶν Ἀρμενίων ἔχει τοπικὴ ἐκκλησιαστικὴ δικαιοδοσία στὰ γεωγραφικὰ ὅρια τῆς Ἀρμενίας.
Ὁ πατριάρχης Ἱεροσολύμων Δοσίθεος, στὸ δωδέκατο βιβλίο τῆς Δωδεκαβίβλου, ἀφιερώνει πολλὰ κεφάλαια στὶς ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων δολοπλοκίες καὶ ἀπάτες τῶν Ἀρμενίων, μὲ τὶς ὁποῖες κατόρθωναν ἰδιαίτερα μὲ τὴν προσφορὰ πολλῶν χρημάτων σὲ Τούρκους Βεζίρηδες καὶ ἄλλους ἀξιωματούχους, νὰ ἐξαγοράζουν ἱεροὺς τόπους καὶ λειτουργικὰ δικαιώματα. Τοὺς ὀνομάζει "κακὸ-τρόπον γένος καὶ φονικόν", καὶ περιγράφει ἀναλυτικὰ πολλὲς ἀπάτες καὶ δολοπλοκίες τους γιὰ τὴν ἀπόκτηση ἱερῶν προσκυνημάτων. Παρουσιάζει μάλιστα τὴν ἐκδίκαση τοῦ αἰτήματος τῶν "τοῦ ποιῆσαι αὐτοὺς τὴν τάξιν τοῦ ἁγίου φωτὸς" ἀπὸ ἀνώτατο Τοῦρκο δικαστή, ὁ ὁποῖος δὲν ἄργησε νὰ ἐκδώσει σωστὴ ἀπόφαση καὶ μόνο ἀπὸ μία ἀπάντηση ποὺ ἔλαβε ἀπὸ ἐρωτηθέντα Ἀρμένιο: "Ἀπὸ τίνων δηλονότι ἔλαβεν ὁ Ὦμερ (=Ὀμὰρ) τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἀκούσας παρ' αὐτοῦ ὅτι ἀπὸ τῶν Ρωμαίων εἶπε. Καὶ τί κοινὸν λοιπὸν Ἀρμενίοις καὶ τὴ Ἱερουσαλήμ; Καὶ λοιδορήσας τὸν Κατὴν ἤτοι τὸν Κριτὴν διὰ τὴν ἀναφορὰν (τὴν ὑπὲρ τῶν Ἀρμενίων) καὶ τοὺς γραμματεῖς δὶ' αὐτὸ τοῦτο, διωρίσατο εἶναι τὰ πρωτεῖα τῶν Ρωμαίων (= Ἑλλήνων) (βλ. σήμ. 12).
Οὐδέποτε βέβαια τὸ Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων παρενέβαλε ἐμπόδια στοὺς προσκυνητᾶς ὁποιουδήποτε ἔθνους καὶ ὁποιασδήποτε χριστιανικῆς ὁμολογίας, ὅπως γίνεται μέχρι σήμερα, ὥστε νὰ ἔχουν ἐλεύθερη πρόσβαση στὰ Πανάγια Προσκυνήματα. Αὐτὸ ὅμως δὲν σημαίνει ὅτι θὰ τοὺς ἀναγνωρίσει καὶ δικαιώματα κατοχῆς καὶ ἰδιοκτησίας, μὲ καταπάτηση τῶν ἱστορικὰ καὶ ἐκκλησιο-λογικὰ ἰδικῶν τοῦ δικαίων. Αὐτὸ θὰ ἐσήμαινε νὰ ζητήσουμε οἱ Ἕλληνες καὶ ἄλλοι χριστιανικοὶ λαοὶ ἀπὸ τὸ Βατικανό, νὰ μᾶς ἀναγνωρίσει ἰδιόκτητους χώρους στὸν ναὸ τοῦ Ἁγίου Πέτρου στὴν Ρώμη, στὸν ναὸ τοῦ Ἁγίου Παύλου ἐπίσης ἢ στὶς κατακόμβες, ἐπειδὴ πηγαίνουμε νὰ προσκυνήσουμε ἐκεῖ τους τάφους τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Μαρτύρων. Νὰ φθάσουμε μάλιστα μέχρι τοῦ σημείου νὰ παρεμποδίζουμε μὲ ποικίλους τρόπους τὶς ἀκολουθίες τῶν Λατίνων, ὅπως συστηματικὰ κάνουν μέχρι σήμερα μὲ μεγάφωνα καὶ ἄμουσες κραυγὲς στὸν ναὸ τῆς Ἀναστάσεως καὶ στὰ πέριξ Λατῖνοι καὶ Ἀρμένιοι.
Κανένας δὲν ἠμπορεῖ ἱστορικὰ νὰ ἀρνηθεῖ τὸ γεγονὸς τῆς παρουσίας Ἀρμενίων στοὺς Ἁγίους Τόπους, ὅπως συνέβαινε καὶ συμβαίνει μὲ ὅλους τους χριστιανικοὺς λαούς, λόγω τῆς ἰδιαίτερης καὶ μοναδικῆς γοητείας ποὺ ἀκοῦν τὰ Πανάγια Προσκυνήματα. Ὅσο καιρὸ μάλιστα οἱ Ἀρμένιοι ἤσαν ἑνωμένοι μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Καθολικὴ Ἐκκλησία, πρὶν δηλαδὴ νὰ παρασυρθοῦν ἀπὸ Σύρους στὴν αἵρεση τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ καὶ στραφοῦν ἐπίσημα ἐναντίον τῆς Δ΄ ἐν Χαλκηδόνι Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἐγίνοντο δεκτοὶ στὶς Ὀρθόδοξες Μοναστικὲς ἀδελφότητας ὡς μοναχοί, ὅπως συνέβαινε στὴν Ἱερὰ Λαύρα τοῦ ἁγίου Σάββα, ὁ ὁποῖος μαζὶ μὲ τὸν ἅγιο Θεοδόσιο ἔσωσαν τὴν Ἐκκλησία Ἱεροσολύμων καὶ ὅλη τὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τὸν Μονοφυσιτισμό, τὸν ὑποστηριχθέντα καὶ ἀπὸ βυζαντινοὺς αὐτοκράτορες.
Δὲν μποροῦμε βέβαια στὰ μικρὰ πλαίσια ἑνὸς ἄρθρου νὰ παρουσιάσουμε ἀναλυτικά της παράνομες ἐνέργειες τῶν Ἀρμενίων γιὰ ἁρπαγὴ ἱερῶν προσκυνημάτων καὶ δικαιωμάτων. Ἴσως μελλοντικῶς νὰ συνθέσουμε σὲ ἕνα ἄρθρο καὶ νὰ παρουσιάσουμε ὅσα ὁ πατριάρχης Δοσίθεος καὶ ἄλλοι τοὺς καταμαρτυροῦν. Θὰ περιορισθοῦμε μόνο στὴν ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ θαυματουργικὴ ἀπόρριψη τῆς μέχρι σήμερα ἐπαναλαμβανόμενης ἐπιθυμίας τους νὰ διώξουν τὸν Ἕλληνα πατριάρχη καὶ νὰ βγάλουν αὐτοὶ τὸ Ἅγιο Φῶς ἀπὸ τὸν Πανάγιο Τάφο.
Ἤδη μνημονεύσαμε κάποια προσπάθεια τοὺς ἐξαγορᾶς Ὀθωμανῶν ἀξιοματούχων, οὐ ἔφθασε μέχρι τῶν ἀρχιδικαστή, "τοῦ ποιῆσαι αὐτοὺς τὴν τάξιν τοῦ ἁγίου φωτός". Σύμφωνα λοιπὸν μὲ τὴν παράδοση τὸ 1549 οἱ Ἀρμένιοι κατόρθωσαν νὰ δωροδοκήσουν τὸν Τοῦρκο διοικητὴ ἢ κατ' ἄλλους τὸν ἴδιο τὸν Σουλτάνο Μουράτ, ὥστε νὰ ἀπαγορευθεῖ στὸν πατριάρχη Σωφρόνιο Δ΄ νὰ βγάλει τὸ Ἅγιο Φῶς, ἀντ' αὐτοῦ δὲ νὰ εἰσέλθει στὸν Πανάγιο Τάφο ὁ Ἀρμένιος Πατριάρχης. Οἱ φρουροὶ ἔκλεισαν τὴν Ἁγία Πόρτα καὶ ὁ πατριάρχης Σωφρόνιος μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους Ὀρθοδόξους κληρικοὺς καὶ μοναχοὺς ἔμειναν ἔξω ἀπὸ τὴν Πύλη προσευχόμενοι καὶ παρακαλοῦντες νὰ δώσει ὁ Θεὸς τὸ φῶς στοὺς Ἁγιοταφῖτες καὶ ὄχι στοὺς δολοπλόκους καὶ σφετεριστᾶς Ἀρμενίους.
Πράγματι τὴν ὁρισμένη ὥρα ποὺ βγαίνει τὸ Ἅγιο Φῶς σκίστηκε ἡ γρανιτένια ἐξωτερικὴ κολῶνα ἀριστερά της Πύλης, ποὺ μένει μέχρι σήμερα σχισμένη, καὶ ἀπὸ τὴν σχισμὴ βγῆκε τὸ Ἅγιο Φῶς καὶ ἄναψε τὰ κεριὰ ποὺ εἶχε στὰ χεριὰ τοῦ ὁ Ὀρθόδοξος Πατριάρχης, ἐνῷ ὁ Ἀρμένιος δὲν κατόρθωσε νὰ βγάλει τὸ Ἅγιο Φῶς καὶ ντροπιασμένος ἔφυγε. Λέγεται μάλιστα ὅτι τὸ ἀξιοθαύμαστο αὐτὸ γεγονὸς εἶδε καὶ τὸ μαρτύρησε ὁ ἐμίρης Τοῦνομ, ποὺ ἦταν φρουρὸς στὴν Ἁγία Πόρτα. Ἀπὸ τὸ θαῦμα αὐτὸ πίστεψε καὶ ἔγινε Χριστιανός, γι' αὐτὸ καὶ οἱ Τοῦρκοι τὸν σκότωσαν, ὥστε νὰ μὴ διαδοθεῖ τὸ γεγονός. Σύμφωνα μὲ ἄλλη ἐκδοχὴ ὁ ἐμίρης βρισκόταν πάνω στὸν μιναρὲ τοῦ παρακείμενου τζαμιοῦ καὶ προσευχόταν. Ὅταν ἀντελήφθη τὸ θαῦμα φώναξε: "Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀληθινὴ πίστη", καὶ ἔπεσε κάτω στὴν γῆ χωρὶς νὰ πάθει τίποτε. Οἱ Τοῦρκοι γιὰ τὴν ἀλλαξοπιστία τοῦ τὸν ἔκαψαν ζωντανό. Οἱ χριστιανὸ πῆραν τὸ σῶμα του καὶ τὸ ἔθαψαν. Μέρος ἀπὸ τὰ ὀστᾶ τοῦ φυλάσσεται στὸ Μοναστῆρι τῆς Μεγάλης Παναγίας (βλ. σήμ. 13).
7. Τὸ χρέος ὅλων μας
Αὐτὴ εἶναι, πέραν πάσης ἀμφιβολίας, ἡ ἀληθινὴ ἱστορικὰ καὶ ἐκκλησιολογικὰ εἰκόνα γιὰ τὰ Πανάγια Προσκυνήματα. Οἱ Ἁγιοταταφίτες νομικὰ καὶ ἠθικά, κατὰ διαχρονικὴ ἀναγνώριση, εἶναι οἱ κληρονόμοι τῶν κτητόρων, ἀλλὰ καὶ οἱ ἔχοντες τὴν τοπικὴ ἐκκλησιαστικὴ δικαιοδοσία, ὡς ἐπίσκοποι, κληρικοὶ καὶ μοναχοί της Ἐκκλησίας Ἱεροσολύμων, τῆς Μητρὸς τῶν Ἐκκλησιῶν. Εἶναι μοναδικὸ προνόμιο ποὺ ἔδωσε ὁ Θεὸς ἀπὸ τοὺς Ἀποστολικοὺς Χρόνους, τὸ ἐνίσχυσε μὲ τὸ ἔργο τῶν ἁγίων Θεοστέπτων βασιλέων Κωνσταντίνου καὶ Ἑλένης καὶ τῶν ἄλλων εὐσεβῶν βασιλέων τῆς Ρωμανίας, ἀλλὰ καὶ ἀρχόντων Ρωμιῶν ἐπὶ Τουρκοκρατίας, ὡς καὶ τοῦ εὐσεβοῦς λαοῦ τῶν Ὀρθοδόξων, καὶ τὸ διατηρεῖ μέχρι σήμερα, παρὰ τὸ ὅτι οἱ ἐσχάτως ἀλλοιωμένοι σὲ Φράγκους Ρωμιοί, κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, ἀκόμη καὶ μοναχοί, δὲν κατανοοῦν ἐπαρκῶς τὴν σημασία καὶ τὸ βάρος αὐτῆς τῆς τιμῆς.
Ὅλοι οἱ χριστιανικοὶ λαοὶ κάνουν τὸ πᾶν, χρησιμοποιοῦν κάθε μέσο γιὰ νὰ νομιμοποιήσουν ἐλάχιστη πρόσβαση καὶ κατοχὴ στὰ Πανάγια Προσκυνήματα, νὰ ἀποκτήσουν μία σπιθαμὴ ἐδάφους τῆς Ἁγίας Γής. Ἂν ἄλλα ἔθνη εἶχαν αὐτὸ τὸ προνόμιο, θὰ διέθεταν ἀπὸ πλευρᾶς προσώπων ὅ,τι ἐκλεκτότερο, ὅ,τι ἄριστο, γιὰ νὰ ἐκπροσωπεῖ τὴν Ἁγία Ρωμιοσύνη, τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους, τοὺς μεγάλους Ἁγίους Πατέρες καὶ ἀσκητὲς τῆς Παλαιστίνης. Ἀντὶ ὅμως νὰ ἐνισχύουμε μὲ ἀνθρώπινο δυναμικὸ καὶ μὲ ἄλλα μέσα τοὺς Ἁγιοταφῖτες, τοὺς ἀφήνουμε λίγους, πτωχοὺς καὶ καταφρονεμένους. Πῶς νὰ ἐπαρκέσουν καὶ νὰ ἀντέξουν τὸ τεράστιο βάρος τῆς φροντίδος καὶ τῆς διαφύλαξης τῶν Προσκυνημάτων, ἀλλὰ καὶ τῆς διαποίμανσης τοῦ ὀρθοδόξου ποιμνίου οἱ ἐλάχιστοι καὶ κουρασμένοι Ἁγιοταφῖτες; Πρέπει νὰ στείλουμε ἀνθρώπους ἱκανούς, ὑγιεῖς στὴν πίστη καὶ στὸ ἦθος, γιὰ νὰ ξεκουράσουν τοὺς παλιοὺς καὶ νὰ ἀνεβάσουν πνευματικὰ τὸ ἐπίπεδό της Ἀδελφότητος.
Ὅσοι τώρα πάντως βρίσκονται ἐκεῖ εἶναι ἄξιοι ἐπαίνων γιὰ τὶς θυσίες καὶ τοὺς κόπους τους καὶ ὄχι ἐξουθενωτικῶν καὶ ἰσοπεδωτικῶν σχολίων γιὰ τοὺς ἀγῶνες τους. Παλαιός, μὴ ἐπιζῶν Ἁγιοταφίτης, ὁ Μητροπολίτης Γάζης Στέφανος ἔλεγε σὲ Ἑλλαδῖτες προσκυνητές: "Νὰ εἶσθε ἐπιει- κεῖς, πατέρες καὶ ἀδελφοί, ἂν δῆτε κάτι στραβὸ ἐδῶ στοὺς Ἁγίους Τόπους. Πρέπει νάχει κανεὶς ὑπομονὴ μάρτυρα γιὰ νὰ ζήσει καὶ νὰ ἐργασθεῖ ὡς ὀρθόδοξος κληρικὸς ἐδῶ. Καὶ αὐταπάρνηση. Προσεύχεσθε νὰ μᾶς δίνει φωτισμὸ καὶ σύνεση ὁ Κύριος" (βλ. σήμ. 14).
Ὁ ἀρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος ἀναφερόμενος στοὺς ἀγῶνες ποὺ ἔκαναν λατῖνοι καὶ Ἀρμένιοι, ὥστε νὰ περιληφθοῦν στὸ ἐπικυρούμενο τὸν 19ο αἰῶνα καθεστὼς (Status Quo) ὡς συμμέτοχοι τῶν Ἑλλήνων, λέγει μεταξὺ ἄλλων τὰ ἑξῆς ἐπαινετικὰ γιὰ τοὺς Ἁγιοταφῖτες, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν σημασία ποὺ ἔδινε παλαιότερα τὸ Γένος στὰ Πανάγια Προσκυνήματα: "Οἱ ἀγῶνες οὗτοι ὑπῆρξαν, δυστυχῶς, λυπηρὸν θέαμα δεινῆς διαμάχης τῶν χριστιανικῶν λαῶν περὶ τὸν ἅγιόν του Κυρίου Τάφον, ἀλλ' οἱ Ἕλληνες, ἀνέκαθεν κατέχοντες τὰ ἱερὰ Προσκυνήματα, ἰδρυταὶ αὐτῶν, κτήτορες καὶ ἀνακαινισταὶ γενόμενοι, ἐπὶ μακροὺς χαλεποὺς αἰῶνας φυλάξαντες αὐτά, ἀγωνισθέντες ὑπὲρ αὐτῶν πρὸ τῆς σταυροφορικῆς κινήσεως τῶν ἄλλων χριστιανικῶν λαῶν καὶ μετ' αὐτήν, καθῆκον εἶχον ν' ἀμυνθῶσι καὶ νὰ ὑποστηρίξωσι τὴν "πατρικὴν καὶ προγονικὴν αὐτῶν κληρονομίαν", ὡς ἔλεγεν ὁ μέγας Πατριάρχης Δοσίθεος, ἐν κρισιμωτάτῃ περιστάσει τοῦ προσκυνηματικοῦ ἀγῶνος. Ἐν τὴ ἀμύνη αὐτῶν ταύτη εὑρέθησαν, κατ' ἀρχάς, ἀνίσχυροι ἲν' ἀγωνισθῶσι πρὸς πολυδύναμους ἀντιπάλους, οὐ μόνον πλοῦτον ἀλλὰ καὶ πολιτικὰ μέσα μεταχειριζομένους πρὸς ἐπικράτησιν ἐν τοῖς Προσκυνήμασιν. Εὐτυχῶς ὅμως διωργανωθῆ μὲν ἐσωτερικῶς ἡ Ἁγιοταφιτικὴ Ἀδελφότης, ἔτυχε δὲ τῆς ὁλοπροθύμου συνδρομῆς τοῦ Ἑλληνικοῦ Γένους, ὅπερ ἀντεπροσῶπευεν ἐν τοῖς Προσκυνήμασιν. Ἄνευ τῶν ἐκτάκτων καὶ κολοσσιαίων ἠθικῶν καὶ ὑλικῶν θυσιῶν τοῦ Γένους ἀδύνατος ἦτο ἡ διεξαγωγὴ τοῦ ἀγῶνος. Κατ' αὐτὸν πολὺ εὐλόγως ἐθεωρήθη τὸ ζήτημα τῶν Προσκυνημάτων, ὡς ζήτημα αὐτῆς τῆς ὑπάρξεως τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐν τὴ Ἀνατολή, ζήτημα αὐτῆς τῆς ὑπάρξεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Γένους, ὡς ὀρθοδόξου χριστιανικοῦ. Ὁ κίνδυνος τοῦ ἁγίου Τάφου ἐφαίνετο μείζων παντὸς ἄλλου ἐθνικοῦ καὶ θρησκευτικοῦ κινδύνου, τούτου δ' ἕνεκα ἡ ἀπαίτησις ἀδιαπαύστων θυσιῶν εὔρισκεν, ἐπὶ αἰῶνας ὁλοκλήρους, πρόθυμον τὸ Γένος. Τὰ ζητήματα τοῦ ἁγίου Τάφου, πάγκοινον προκαλοῦντα τὸ ἐνδιαφέρον, ἤσαν τὰ μόνο ζητήματα ἐν οἶς ἐλευθέρως ἐξεδηλοῦτο τὸ φρόνημα αὐτοῦ, ἐν τὴ συνειδήσει δὲ αὐτοῦ ὁ ἅγιος Τάφος μετὰ τῶν λοιπῶν ἁγίων Προσκυνημάτων προσέλαβεν ὅλως ἐκτάκτον σημασίαν. Ἡ συχνὴ ἐμφάνισις τῶν Ἁγιοταφιτῶν καὶ τῶν Πατριαρχῶν τῆς Ἱερουσαλήμ, ἀνὰ τὰς πόλεις καὶ τὰ χωρία, τὸ προσκύνημα τῶν ἐτησίως μεταβαινόντων εἰς Παλαιστίνην καὶ διὰ κωδωνοκρουσιῶν καὶ λιτανειῶν γινομένων, κατὰ τὴν ἐπάνοδον, δεκτῶν, τ' ἀνηρτημένα ἐν ἐκάστῳ ναῶ τῶν πόλεων καὶ τῶν χωρίων "κυτία τοῦ ἁγίου Τάφου", αἳ Ἐγκύκλιοι τῶν Πατριαρχῶν, αἳ ἀφηγήσεις περὶ τῶν ἀγώνων τῶν ἑλληνικῶν Μοναχῶν κατὰ τῶν "Φράγκων" καὶ τῶν Ἀρμενίων, πάντα ταῦτα ὑπέθαλπον τὴν μεγάλην καὶ ἐνθουσιώδη ἀγάπην τοῦ Γένους πρὸς τὰ Προσκυνήματα, ἐντεταμένην καὶ ἀδιάπτωτον συνεκράτουν τὴν προσοχὴ αὐτοῦ, εἴδομεν δὲ ὀπόση ὑπῆρξεν ἡ ἀγάπη αὐτὴ κατὰ τὴν ἀνοικοδόμησιν τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως, ἤτις εὐλόγως ἐθεωρήθη ὡς "θαῦμα τῆς πίστεως τῶν Ἑλλήνων". Αὐτὴ δὲ ἡ ἀφοσίωσις πρὸς τὸν ἅγιον Τάφον καὶ ἡ ἀγάπη ἤσκησε σπουδαιοτάτην ἐπιρροὴν ἐπὶ τῆς Θρησκευτικῆς καὶ ἠθικῆς καταστάσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Γένους, ὑπῆρξε, κατὰ μέγα μέρος, εἰς τῶν ζωτικωτέρων παραγόντων τοῦ ἀκαταβλήτου ἐκείνου φανατισμοῦ, πρὸς ἀπόκρουσιν τῆς σκανδαλώδους κατηχήσεως τῶν προπαγανδῶν πρὸς θρησκευτικὴν ἀποπλάνησιν τοῦ λαοῦ συντόνως ἐργαζομένων, καὶ τῆς ἀφοσιώσεως τῶν Ἑλλήνων εἰς τὴν θρησκείαν καὶ τὰς παραδόσεις τῶν πατέρων. Ἡ ἠθικὴ αὐτὴ σημασία τοῦ ὑπὲρ τῶν Προσκυνημάτων ἀγῶνος ἦτο καταληπτὴ καὶ ἐξεδηλοῦτο ἐν πάσῃ εὐκαιρία. Πάντες κατενόουν ὅτι ὁ ἐκτοπισμὸς τῶν Ἑλλήνων ἐκ τῶν Προσκυνημάτων ἔμελλε νὰ ἔχη σοβαρὰ ἐπακολουθήματα διὰ τὴν ὀρθοδοξίαν" (βλ. σήμ. 15).
Χρειάζεται ἀπὸ ὅλους καὶ ἀπὸ τοὺς Ἁγιοταφῖτες ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς ἁπανταχοῦ της γὴς ἄρχοντες καὶ λογίους του Γένους νὰ ζωντανέψουμε αὐτὴν τὴν ὡραία εἰκόνα τῆς σύντονης καὶ ὁμόθυμης προσπαθείας ὑπὲρ τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων. Ἡ μὲν Ἁγιοταφιτικὴ Ἀδελφότης ἐσωτερικὰ νὰ διοργανωθεῖ καὶ νὰ ἐνισχυθεῖ, ὅλοι δὲ νὰ ὑποκινήσουμε τὴν ἀγάπη τῶν πιστῶν καὶ ἰδιαίτερα τῶν νέων πρὸς τὸν Πανάγιο Τάφο καὶ τὰ ἄλλα Ἱερὰ Προσκυνήματα τῆς Ἁγίας Γής.
Μποροῦμε μὲ πολλὲς ἐνέργειες νὰ ἀποθαρρύνουμε τοὺς ἀλλοεθνεῖς καὶ ἑτεροδόξους νὰ ἐγείρουν διαρκῶς διεκδικήσεις καὶ προβλήματα. Οἱ Ἕλληνες πολιτικοὶ καὶ διπλωμάτες, ὡς διάδοχοι τῶν ἀξιωματούχων τῆς Ρωμανίας τοῦ Βυζαντίου. ἀλλὰ καὶ τῶν ἀρχόντων καὶ λογάδων τοῦ Γένους ἐπὶ Τουρκοκρατίας, πρέπει νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι ἡ διατήρηση τῶν Παναγίων Προσκυνημάτων εἶναι μεῖζον ἐθνικὸ καὶ ἐκκλησιαστικὸ θέμα, πρώτης προτεραιότητος. Οἱ ἐκκλησιαστικοὶ ταγοὶ στὶς ἀνταλλαγὲς ἐπισκέψεων καὶ φιλοφρονήσεων πρὸς τοὺς Ἀρμενίους νὰ θέσουν μὲ αὐστηρότητα τὸ θέμα τῆς συμπεριφορᾶς τῶν ὁμοεθνῶν τους, εἰ δ' ἄλλως νὰ διακόψουν κάθε σχέση καὶ κάθε διάλογο, γιὰ νὰ συνετισθοῦν καὶ οἱ Λατῖνοι, οἱ οὐδέποτε ἐγκαταλείψαντες τὰ σχέδια τους καὶ ἀναμένοντες τὴν κατάλληλη εὐκαιρία νὰ ἀνατρέψουν πρὸς περαιτέρω ὄφελος τῶν τὸ ὑφιστάμενο Καθεστὼς (Status Quo), ποὺ ἤδη ἀδικεῖ τοὺς Ἁγιοταφῖτες.
Οἱ τοπικοὶ ἄρχοντες, νομάρχες, δήμαρχοι κ.α., καλούμενοι κάθε χρόνο στὶς τελετὲς τῶν Ἀρμενίων γιὰ τὴν γενοκτονία ἀπὸ τοὺς Τούρκους, γιὰ τὴν ὁποία ὄντως ἀξίζουν τὴν συμπάθειά μας, νὰ βροῦν τρόπο νὰ δείξουν τὴν δυσαρέσκειά τους. Καλὲς εἶναι οἱ δημόσιες σχέσεις καὶ οἱ ψηφοθηρίες πρὸς τὶς μειονότητες, ἀλλὰ ὄχι νὰ προσβάλλεται καὶ ἡ ἱστορικὴ εὐαισθησία τῆς πλειονότητος τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων. Οἱ ἐπίσκοποι καὶ οἱ ἡγούμενοι νὰ μὴ προφασίζονται τὴν τωρινὴ κατάσταση ὡς λόγο ἀρνήσεως νὰ στείλουν στὰ Ἱεροσόλυμα κληρικοὺς καὶ μοναχοὺς . Ἂν δὲν μεταβοῦν νέα πρόσωπα, νέο δυναμικό, πῶς θὰ ἀλλάξει ἡ κατάσταση;
Οἱ πνευματικοὶ καὶ οἱ Γεροντάδες στὸν κόσμο, ἂς κατευθύνουν μερικὰ πνευματικά τους παιδιὰ πρὸς τὰ Ἱεροσόλυμα. Εἶναι ἐγωισμὸς νὰ τὰ θέλουν ὅλα γύρω τους. Οἱ σύλλογοι πολυτέκνων, οἱ πολύτεκνοι ἀλλὰ καὶ οἱ ὀλιγοτεκνοι γονεῖς, ἂς φροντίσουν νὰ ἐνισχύσουν τὴν πολὺ καλὴ Πατριαρχικὴ σχολὴ τῆς Σιῶν (Γυμνάσιο καὶ Λύκειο) μὲ τὴν ἐγγραφὴ μαθητῶν. Ἡ διαμονὴ καὶ ἡ σίτιση τοὺς εἶναι ἐντελῶς δωρεάν, ἀκόμη καὶ οἱ προοπτικὲς περαιτέρω σπουδῶν σὲ ἑλληνικὰ πανεπιστήμια, ἂν δὲν θελήσουν νὰ γίνουν κληρικοὶ καὶ μοναχοί, μέλη τῆς Ἁγιοταφιτικῆς Ἀδελφότητος. Δυνατὴ Ἁγιοταφιτικὴ Ἀδελφότητα, ἀριθμητικὰ καὶ πνευματικά, λειτουργεῖ ἀποτρεπτικὰ πρὸς ἄνομες διεκδικήσεις καὶ ἐκδηλώσεις.
Καὶ πρὸ παντὸς νὰ προσευχόμαστε ὅλοι μας νὰ ἀποκτήσει τὸ Γένος ἐσωτερικὴ ἑνότητα καὶ συμφωνία ἐπὶ τῶν τιμαλφῶν ποὺ παραλάβαμε, καὶ ποὺ τώρα ἀπρόσεκτα ἀφήνουμε νὰ περιφρονοῦνται καὶ νὰ ἀτιμάζονται μὲ τὴν δική μας συνέργεια. Ἂν ἀδιαφορήσουμε γιὰ τὶς παραδόσεις, τὶς ἀξίες, τοὺς πατρογονικοὺς θησαυρούς μας, τὴν κληρονομιά μας, θὰ ἔλθουν ἄλλοι νὰ τὰ κληρονομήσουν καὶ μεῖς θὰ μείνουμε μὲ ἄδεια χέρια. Δὲν θὰ μποροῦν οὔτε τὰ παιδιά μας νὰ ξαναποκτήσουν, διότι θὰ ἔχουμε σκοτώσει τὴ μνήμη τους, δὲν θὰ ἔχουν τίποτε μέσα τους, καὶ ὡς ἐκ τούτου "οὐκ ἂν λάβοις παρά του μὴ ἔχοντος". Ἡ θανάτωση τῆς μνήμης τῶν νέων εἶναι ὁ μεγαλύτερος καὶ πιὸ ὕπουλος κίνδυνος γιὰ τὸ Γένος, ἡ χειρότερη γενοκτονία, ἐπειδὴ εἶναι κρυφὴ καὶ ἀδιόρατη. Δὲν γίνεται μὲ ὄπλα, ἀλλὰ μὲ τὴν σχολικὴ παιδεία καὶ τὴν ἀδίστακτη τηλεοπτικὴ καταστροφὴ τῶν ἀξιῶν, ποὺ μᾶς συντήρησαν ἐπὶ αἰῶνες.
1. Μάτθ. 5,39: "Ἐγὼ δὲ λέγω ὑμὶν μὴ ἀντιστῆναι τῷ πονηρῷ ἀλλ' ὅστις σὲ ραπίσει ἐπὶ τὴν δεξιὰν σιαγόνα, στρέψον αὐτῶ καὶ τὴν ἄλλην".
2. Σχετικὰ μὲ τοὺς Ἀρμένιους καὶ περὶ τοῦ ἂν εἶναι Ὀρθόδοξοι βλ. Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, "Εἶναι οἱ Ἀρμένιοι Ὀρθόδοξοι; Οἱ θέσεις τοῦ Μ. Φωτίου", εἰς Θεοδώρου Ζήση, Τὰ ὅρια τῆς Ἐκκλησίας, Οἰκουμενισμὸς καὶ Παπισμός, Θεσσαλονίκη 2004, σέλ. 126-154. Τοῦ αὐτοῦ, "Ἡ "Ὀρθοδοξία" τῶν Ἀντιχαλκηδονίων Μονοφυσιτῶν", Αὐτόθι σέλ. 104-125.
3. Βλ. Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος, Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας Ἱεροσολύμων, Ἔκδοσις δευτέρα ἐπηυξημένη, Ἀθῆναι 1970, σέλ. 286-287.
4. Βλ. J. Mischaud, Histoire des Croisades, Paris 1856, τόμ.1, σέλ. 291. Τὸ γεγονὸς διηγεῖται ὡς ἑξῆς ὁ ἀρχιεπίσκοπος καθηγητὴς Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, ἐνθ' ἄνωτ., σέλ. 426-427: "Διηγεῖται αὐτόπτης Λατῖνος μάρτυς, ὁ Πουλχέριος, ὁ μετὰ ταῦτα γενόμενος Πατριάρχης, ὅτι κατὰ τὸ ἔτος ἐκεῖνο οὐδαμῶς ἐπεφαίνετο τὸ ἅγιον Φῶς, παρὰ πάσας τὰς τελεσθείσας λιτανείας, καθ' ἂς ἐψάλλετο τὸ "Κύριε Ἐλέησον" ὑπὸ πάντων τῶν λιτανευόντων. "Κατελήφθημεν ὑπὸ μεγίστης λύπης καὶ θλίψεως. Πόσαι ἀνακραυγαὶ πρὸς τὸν Κύριον! πόσοι στεναγμοί, πόσοι ὀδυρμοί! Διότι ἐν ὀδυρμοῖς πάντες ἐψάλλομεν "Κύριε Ἐλέησον" ἶνα διὰ τῆς ψαλμῳδίας ἐκζητήσωμεν τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ καὶ καθικετεύοντες αὐτὸν οὐδαμῶς ἐλαμβάνομεν τὸ ζητούμενον, Ἐγένετο ἤδη ἑσπέρα καὶ ἡ ἡμέρα ἔληξε καὶ ἐπειδὴ ἐσκέφθημεν, ὅτι ἕνεκα τῶν ἁμαρτιῶν ἠμῶν συνέβη, ὅ,τι ἐν ἄλλοις χρόνοις δὲν συνέβη, ἕκαστος ἠμῶν ἀπεφάσισεν ἐνδομύχως νὰ διορθωθῆ, ἐν οἶς ἐξήμαρτε πρὸς τὸν Θεόν". Τὸ ἅγιον Φῶς δὲν ἐφάνη οὔτε κατὰ τὴν πρωίαν τοῦ Πάσχα, ὁ Βασιλεὺς Βαλδουίνος ἄπελπις προσηύχετο πρὸ τοῦ Ἁγίου Τάφου, ὁ λατινικὸς κλῆρος εὑρέθη εἰς λίαν δυσάρεστον θέσιν, ἀγνοῶν ἂν ἔπρεπε νὰ τελέση ἡ οὐ τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα, ἄνευ ἁγίου Φωτός. Ἐν τοιαύτῃ ἀγωνιώδει καταστάσει διατελοῦντες οἱ λατῖνοι ἀπεφάσισαν νὰ ἐξελθῶσι τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως. Οἱ ἐναπολειφθέντες ὅμως ἐν αὐτῷ Ἕλληνες θερμοτεροι ἐγένοντο περὶ τὰς εὐχᾶς, ἀκολουθούμενοι δὲ ὑπὸ τῶν Ἰακωβιτῶν καὶ Ἀρμενίων, ἐλιτάνευσαν, ἱκέτευσαν τὸν Θεὸν καὶ τὸ ἅγιο Φῶς ἐπεφάνη, πληρῶσαν ὅλον τὸν Ναόν. Ἐν ἀλαλαγμῷ προσέτρεξαν οἱ λατῖνοι ἶνα λάβωσι παρὰ τῶν Ἑλλήνων τὸ Φῶς. Ἐπαναλαμβάνομεν ὅτι τὸ ἐπεισόδιον τοῦτο διηγεῖται αὐτόπτης λατῖνος, ὅπως δὲ καν θελήση νὰ ἐξηγήση τὶς αὐτό, ἀναντίρρητον εἶνε, ὅτι οἱ ταπεινωθέντες καὶ περιφρονηθέντες ὑπὸ τῶν σταυροφόρων Ἕλληνες ἐξυψώθησαν δὶ' αὐτοῦ. Ἔκτοτε δὲ ἡ τελετὴ τοῦ ἁγίου Φωτὸς καὶ ἐπὶ τῶν σταυροφόρων ἔτι παρέμειναν ὡς καθαρῶς ἑλληνικὴ τελετή".
5.Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, Αὐτόθι, σέλ. 433, 435.
6. Αὐτόθι, 438-439.
7.Αὐτόθι 503.
8.Αὐτόθι 504-505
9.Αὐτόθι 507.
10. Δοσιθέου Ἱεροσολύμων, Περὶ τῶν ἐν Ἱεροσολύμοις Πατριαρχευσάντων ἢ παράγραφος 9. Βλ. καὶ Εἰσαγωγὴν Ἀρχίμ. Εἰρηναίου Δεληδήμου εἰς τὸ πολύτομο ἔργο τοῦ Δοσιθέου Ἱεροσολύμων, Ἱστορία περὶ τῶν ἐν Ἱεροσολύμοις πατριαρχευσάντων, ἄλλως καλουμένη, Δωδεκάβιβλος, Θεσσαλονίκη 1982, τόμ. Ά΄, σέλ. κή΄, ἔκδ. Βάσ. Ρηγοπούλου.
11. Ἀρχιεπισκόπου Διοκαισαρείας Ἰακώβου Καπενεκᾶ, Οἱ Ἅγιοι Τόποι τῆς Παλαιστίνης καὶ τὸ Τάγμα τῶν Ἁγιοταφιτῶν, Ἱεροσόλυμα 1989, σέλ. 144 καὶ 166.
12. Δοσιθέου Ἱεροσολύμων, ἐνθ' ἀνώτ., τόμ. ἴβ΄, σέλ. 92 καὶ 106. Βαρεῖς χαρακτηρισμοὺς ὅπως "φιλάρπαγες", "θρασεῖς", φθονεροὶ χρησιμοποιεῖ γιὰ τοὺς Ἀρμενίους καὶ ὁ Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, ἐνθ' ἀνωτ., σέλ. 715, 755, 757.
13. Βλ. Ζ. Ραπτοπούλου, Θεολόγου, Ταξιδεύοντας στὴν Ἁγία Γῆ, Λεμεσὸς 1999, σέλ. 56-57. Θωμὰ Τσουλιά, Πρωτοπρεσβυτέρου- Θεολόγου, Τὰ Πανάγια Προσκυνήματα τῶν Ἁγίων Τόπων καὶ τοῦ θεοβαδίστου Ὅρους Σινᾶ, Κατερίνη 1991, σέλ,46-47.
14. Ἀρχιμανδρίτου Ἰωαννικίου (Κοτσώνη), Ἐκεῖ περπάτησε ὁ Θεός, Ὁδοιπορικὸ στοὺς Ἁγίους Τόπους, ἔκδ. Ι. Ἡσυχαστηρίου Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς, Κουφάλια Θεσσαλονίκης 1990, σέλ. 26-27.
15. Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, Αὐτόθι, σέλ. 860-862.
Ἱερὰ Μονὴ Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου

Ὄργανα τῶν τουρκικῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν οἱ ΔΗΘΕΝ «ἀνθρωπιστικὲς» ὀργανώσεις στὴν Ἑλλάδα ...

Περίεργες συμπτώσεις μεταξύ της προπαγάνδας τῶν Τουρκικῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν καὶ τῶν Ἐν Ἑλλάδι "ἀνθρωπιστικῶν" ὀργανώσεων


Διαστάσεις χιονοστιβάδας ἔχει πάρει στὴ γειτονικὴ Τουρκία ἡ ὑπόθεση μὲ τὴν παρακρατικὴ ὀργάνωση Ἐργκενεκὸν ἡ ὁποία ὅπως φαίνεται ἐλεγχόταν ἀπὸ τὸ....


τουρκικὸ στρατιωτικὸ ἐπιτελεῖο. Ἀπὸ τὰ ἕως τώρα στοιχεῖα ἔχει προκύψει πὼς οἱ Στρατηγοὶ τῆς Ἄγκυρας ἐκτὸς τῶν ἄλλων εἶχαν προχωρήσει καὶ σὲ προπαγανδιστικὸ πόλεμο ἐναντίον τῆς χώρας μᾶς , χρησιμοποιώντας καὶ τὸ διαδίκτυο. Σελίδες ὅπως οἱ cameria.org , yunanli.com , pontuslu.com, greekmurderes.net, turkishgenocide.net, κτλ εἶχαν στηθεῖ ἀπὸ τὴν 3η Μονάδα Πληροφοριῶν τοῦ τουρκικοῦ στρατοῦ μὲ ἐπικεφαλεῖς τοὺς συνταγματάρχες Γκοκτσέογλου, Ὀζγιέρ, Γκοκτᾶς καὶ Τσιτσέκ, Γκουσλού.

Ἀμέσως μετὰ τὸ ξέσπασμα τοῦ σκανδάλου οἱ περισσότερες ἀπὸ τὶς σελίδες αὐτὲς ἔχουν ἐξαφανιστεῖ. Οἱ ἰστότοποι αὐτοὶ προωθοῦσαν θέματα ὅπως ἡ Τσαμουριά, ἡ μὴ ὕπαρξη τῆς Ποντιακῆς γενοκτονίας ἀλλὰ ἀντίθετα τὰ ἐγκλήματα τῶν Ἑλλήνων Ποντίων, οἱ σχέσεις τῆς Ἑλλάδας μὲ "τρομοκρατικὲς" ὀργανώσεις ὅπως τὸ PKK, τὸ Κυπριακό, τὰ δικαιώματα τῶν "Μακεδόνων" κτλ. Ἡ θεματολογία αὐτή, θυμίζει ἐπικίνδυνα τά...

ἐπιχειρήματα καὶ τὴ γενικότερη ρητορία διαφόρων "ἀνθρωπιστικῶν" ὀργανώσεων ποὺ κόπτονται δῆθεν γιὰ τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα καὶ τὶς ἀνύπαρκτες μειονότητες στὴ χώρα μας καθὼς ἐπίσης καὶ κάποιες "προοδευτικὲς" γραφίδες ποὺ πάντα κατὰ σύμπτωση εἶναι βαθειὰ ἀνθελληνικές. Ἀρνοῦνται τὴ γενοκτονία τῶν Ποντίων γιὰ παράδειγμα χρησιμοποιώντας ἀκριβῶς τὰ ἴδια ἐπιχειρήματα μὲ αὐτὰ τῶν παρακρατικῶν της Ἐργκενεκόν.

Ἴσως ἀξίζει τὸν κόπο μία βαθύτερη διερεύνηση τῶν γεγονότων ἀπὸ τὶς ἑλληνικὲς κρατικὲς ὑπηρεσίες...
ΠΗΓΗ:ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΕΛΛΑΔΑ

Ἡ μεγάλη παρέα τῶν μίσθαρνων Ἐθνομηδεστῶν καὶ οἱ Χορηγοί της

ΑΠΟΔΟΜΗΣΤΕ ΤΗΝ ΞΕΝΟΚΙΝΗΤΗ ΨΕΥΔΟΙΝΤΕΛΙΓΚΕΝΤΣΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ ΤΩΡΑ!!


Σπύρος Χατζάρας


Ὁ Ἱστορικὸς Ἀναθεωρητισμός, κατέχει ἐξέχουσα θέση στὴν «νέα» στρατηγικὴ-ἰδεολογικὴ γραμμὴ τῆς Παγκόσμιας Διακυβέρνησης τῆς Νέας Τάξης.



Ὁ ἐθνομηδενισμὸς καὶ ἡ ἀποδόμηση τῆς ἐθνικῆς συνείδησης, τῆς ταυτότητας καὶ ἱστορίας , ὁδηγεῖ κατ’ εὐθεῖαν στὴν ἀποσταθεροποίηση καὶ γεωπολιτικὴ ἀναδιάταξη τῆς Εὐρώπης τῶν Ἐθνῶν.



Ἡ νέα γραμμὴ πέρασε μέσα ἀπὸ τὶς πανεπιστημιακὲς «δεξαμενῶν σκέψης», στὴν......
περίοδο 1980-1990 καὶ τώρα οἱ ἰδέες αὐτὲς διδίδονται στὴν κοινωνία μέσῳ τῶν «ἀποστόλων προπαγανδιστῶν».



Ἡ παγκόσμια διακυβέρνηση ἔχει ὡς στόχο τὴν ἐπιστροφὴ σὲ ἀντιδημοκρατικὲς πολιτικὲς λύσεις ,αὐτοκρατορικοῦ Τύπου, ἐπειδὴ πιστεύει, ὅτι τὰ πολυεθνικὰ κράτη, ὅπως οἱ αὐτοκρατορίες τῶν Καρολιδῶν, τῶν Ἀψβούργων ἢ τῶν Ὀσμανιδῶν, ὑπῆρξαν λειτουργικότερα (γιὰ αὐτοὺς) ἀπὸ τὰ διάδοχά τους ἐθνικὰ κράτη.



«Ἡ «λύση» τῆς ἀνασυστάσεως τῶν παλαιῶν αὐτοκρατοριῶν, ὑπὸ ἄλλην βεβαίως μορφή, ὡς ὀριζουσῶν συνιστωσῶν μίας παγκοσμίου τάξεως πραγμάτων, φαίνεται νὰ ἔχει προκριθεῖ ἀπὸ πολλοῦ χρόνου, ἀφ’ ἢς στιγμῆς, μάλιστα, ἡ ὑπερατλαντικὴ Ὑπερδύναμις ὁμολογημένα ἀδυνατεῖ νὰ ἐπωμίζεται, μόνη αὐτή, τὸ ὑπέρογκο βάρος τῆς περιφρουρήσεως τῆς διεθνοῦς τάξεως». (Ἠλίας Ἡλιοπουλος, 1995).



Ἡ ἐπιχειρούμενη, ἀναβίωση τῆς Ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας (νέο-Ὀθωμανισμός), προαπαιτεῖ ὁπωσδήποτε τὴν ἀποδόμηση καὶ διάλυση τῶν ἱστορικὰ διαμορφωμένων καὶ πολιτικὰ κυριάρχων Ἐθνῶν-Κρατῶν τῆς Βαλκανικῆς, μέσῳ τῆς ἐθνοπολιτισμικῆς τοὺς μετάλλαξης – καὶ τὸν συνακόλουθο ἐθνοφυλετικὸ κατακερματισμό τους. Δὲν θέλουν ἁπλὰ νὰ ἀνατρέψουν τὰ πολιτικὰ ἀποτελέσματα τῆς γαλλικῆς ἐπανάστασης, ἀλλὰ νὰ ἀνατρέψουν τὴν Ἱστορικὴ καὶ κοινωνικὴ ἐξέλιξη.



Αὐτὴ τὴ δουλειὰ στὴν Ἑλλάδα καὶ τὰ Βαλκάνια, ἔχουν ἀναλάβει μὲ συβόλαιο, τὸ «Κέντρο γιὰ τὴ Δημοκρατία καὶ τὴ Συμφιλίωση στὴ Νοτιοανατολικὴ Εὐρώπη», (μὲ χορηγὸ τὸ ΙΔΡΥΜΑ ΣΟΡΟΣ καὶ τὴν COCA-COLA τοῦ Μπίλντερμπεργκ-Δαβίδ) , καὶ οἱ ὁμάδες Δραγώνα , Κουλούρη, Λιάκου ,Φραγκιάδακη & Co. Δίπλα τους συναγωνιστὲς ,οἱ ὀπαδοὶ τῆς «Ἀνοιχτῆς Κοινωνίας», ( Μπίλντρεμπεργκ-Παπαλεξόπουλος ,Μπίλντερμπεργκ-Διαμαντοπούλου, Μπίλντρεμπεργκ-Παπανδρέου, Δήμου, Μουζέλης) καὶ τῶν «ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων», καὶ οἱ ἀνθρωπιστικὲς ΜΚΟ, ποὺ ἀγωνίζονται γιὰ τὴν «ἐλληνοποίηση» τῶν λαθρομεταναστῶν.



Ἂς δοῦμε μερικὰ πρόσωπα τοῦ θιάσου ποὺ παίζουν πολλαπλοὺς ρόλους.



-Ὁ Ἀντώνης Λιάκος ποὺ ὑπογράφει σὰν «καθηγητὴς» τοῦ «Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν», τὸ κείμενο συμπαράστασης στὴν Θάλεια Δραγώνα, δὲν εἶναι καθηγητής. Ἡ ἐκλογὴ τοῦ ἔχει ἀκυρωθεῖ τελεσίδικα μὲ τὴν ἀπόφαση 3138/1996 τοῦ 3ου Τμήματος τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας. (Τὸ Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν γιὰ χάρη τοῦ Λιάκου ἀρνεῖται 13 χρόνια νὰ ἐφαρμόσει τὴν ἀπόφαση). Ἑπομένως εἶναι «ψευδοκαθηγητής», καὶ ἡ ἐπίκληση τῆς ἰδιότητος συνιστᾶ ἀπάτη. Δικηγόρος τοῦ Λιάκου στὸ ΣτῈ ἦταν ὁ καθηγητὴς Ν. Ἀλιβιζάτος ποὺ ἐπίσης ὑπογράφει ὑπὲρ τῆς Δραγώνα. Λιάκος καὶ Ἀλιβιζάτος ὑπέγραψαν ὑπὲρ τοῦ σχεδίου Ἀννάν.



Ὁ καθηγητὴς Γιῶργος Παγουλάτος ,ἀπὸ τὸ Οἰκονομικὸ Πανεπιστήμιο, ἦταν μέλος τῆς συντακτικῆς ἐπιτροπῆς τοῦ περιοδικοῦ «Κοινωνία Πολιτῶν» ,τῆς «Ἕνωσης Πολιτῶν γιὰ τὴν ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ», τῆς ὁποίας πρόεδρος εἶναι ὁ Νίκος Μουζέλης, σύζυγος τῆς Θάλειας. Ὁ κ Γιῶργος Παγουλάτος καὶ ὁ (σύζυγος) Νίκος Μουζέλης, ὑπέγραψαν ὑπὲρ τοῦ σχεδίου Ἀννάν. Ὁ κ Γιῶργος ,(Παγουλάτος), στηρίζει τὴν Θάλεια.



Δραγώνα, Κουλούρη, Λιάκος ,Φραγκιάδακη συνεργάστηκαν μὲ τὸ «Κέντρο γιὰ τὴ Δημοκρατία καὶ τὴ Συμφιλίωση στὴ Νοτιοανατολικὴ Εὐρώπη» (CDRSEE), ποὺ τὸ χρηματοδοτεῖ ὁ Σόρος, γιὰ τὴν παραγωγὴ τῶν βοηθημάτων ποὺ μοιράζονται στὰ σχολεῖα,(Ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία, Ἔθνη καὶ Κράτη στὴ Νοτιοανατολικὴ Εὐρώπη, Οἱ Βαλκανικοὶ Πόλεμοι,Ὁ Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος), γιὰ τὴν ἀλλοίωση τῆς Ἱστορικῆς Ἀληθείας. Δραγώνα, Κουλούρη ,Φραγκιάδακη ὑπέγραψαν ὑπὲρ τοῦ σχεδίου Ἀννάν. Τώρα Κουλούρη , Φραγκιαδάκη ὑπογράφουν ὑπὲρ τῆς Θάλειας.



Ἀναγνωστοπούλου Σία , Ἀποστολίδου Βενετία, Βιρβιδάκης Στ. Ζαχαριάδου Ἐλισάβετ , Καλογήρου Ὀρέστης , Κάλφας Βασίλης , Κεχριώτης Βαγγέλης ἀπὸ τὸ Πανεπιστήμιο Βοσπώρου (τὸ ὁποῖο ἐπιχορηγεῖ τὸ ΙΔΡΥΜΑ) , Κούβελας Ἠλίας Ματσαγκάνης Μ., Παπαγεωργίου Κῶν/νὸς , Παπαθεοδώρου Γιάννης , Πεσμαζόγλου Στέφανος , Σαββάκης Χαράλαμπος (Μπάμπης) , Στυλιανοῦ Ἄρης , Τσακλόγλου Πάνος , Χριστόπουλος Δημήτρης , ὑπέγραψαν ὑπὲρ τοῦ σχεδίου Ἀννάν, καὶ τώρα ὑπογράφουν ὑπὲρ τῆς Θάλειας.

(Ὁ Χριστόπουλος εἶναι αὐτὸς ποὺ ἀγωνίζεται ὑπὲρ τῆς Τσαμουριᾶς).



Ὁ Νίκος Δήμου, ποὺ ὑπέγραψε ὑπὲρ τοῦ Σχεδίου Ἄνναν εἶναι ὁ ὕπ..ἂρ 1 τῆς «Ἀνοιχτῆς Κοινωνίας» καὶ «ἀπόστολος» τοῦ Πόπερ. Ὁ κ. Ἀλέξης Δημαρᾶς ,ποὺ ὑπέγραψε ὑπὲρ τῆς Θάλειας, συνεργάζεται μὲ τὸ Ἵδρυμα τῆς Ἐθνικῆς Τραπέζης.



Κοινὸ στοιχεῖο ὅλων τους, εἶναι ὅτι, «λυμαίνονται» τὴν μερίδα τοῦ λέοντος τῶν ἐπιχορηγήσεων ἀπὸ τὶς ἐπιχορηγήσεις σὲ πανεπιστημιακὰ «ἐρευνητικὰ» προγράμματα τῆς Ε.Ε καὶ τῶν ἐπιχορηγήσεων ἀπὸ τὸ Δημόσιος καὶ λοιποὺς ΧΟΡΗΓΟΥΣ.



Τὸ νέο μοντέλο αὐτοκρατορικῆς διακυβέρνησης, θὰ κρατήσει τὸν αὐταρχισμὸ καὶ τὴν ἀπολυταρχία τῆς κεντρικῆς ἐξουσίας, καὶ θὰ σεβαστεῖ τὴν αὐτοδιοίκηση, τῶν κατὰ τόπους «Πασάδων» καὶ «Κοτσαμπασήδων». Ἡ Παγκόσμια ἐλὶτ θὰ ἀσκεῖ τὴν ἐξουσία της, μέσῳ τῆς τοπικῆς νέο-ὀθωμανικῆς ψωρο-ἐλίτ.



Τὸ «δημοκρατικὸ ἄνοιγμα» τοῦ Ὁλοκληρωτισμοῦ, εἶναι τὰ ἀτομικὰ δικαιώματα. Ἡ παγκόσμια διακυβέρνηση λατρεύει καὶ προστατεύει, τὸ δικαίωμα στὴν «διαφορετικότητα» τοῦ gay, καὶ τοῦ πρεζάκια.



Εἶναι ὅλοι μία παρέα μίσθαρνων Ἐθνομηδεστῶν .



Στὴν ὑπηρεσία τοῦ Μεγάλου Ἀφεντικοῦ.

βλέπε καὶ .... http://resaltomag.gr/140.mag
και http://deltio11.blogspot.com/2010/01/blog-post_01.html

Ορθοδοξία και Χριστιανισμός 'ρυθμισμένος' στα δικά μας 'μέτρα και σταθμά'.


Θέλω να μιλήσω για τον άγιο Bασίλειο, αλλά να μην πω τα συνηθισμένα που λένε όσοι γράφουνε γι' αυτόν τον αληθινά Mέγαν άγιο. Προπάντων κάποιοι θεολόγοι φραγκοδιαβασμένοι, που δεν τους ενδιαφέρει σχεδόν καθόλου η αγιότητά του κ' η κατά Θεόν σοφία του, αλλά η "θύραθεν" σοφία του, η γνώση που είχε στα ελληνικά γράμματα, στη ρητορική και στάλλα εφήμερα και εξωτερικά στολίδια αυτής της βαθειάς ψυχής, λησμονώντας τι γράφει ο απόστολος Παύλος για την....
κοσμική σοφία, που τη λέγει "μωρίαν παρά τω Θεώ".
Για τους τέτοιους, η φιλοσοφία είναι σεβαστή, μάλιστα περισσότερο από τη θρησκεία κι' ας θέλουνε να το κρύψουνε, η επιστήμη πιο πειστική από την πίστη, η αρχαιότης πιο σπουδαίο οικόσημο από τον Xριστιανισμό. Γι' αυτό, όλα τα μετράνε μ' αυτά τα μέτρα.
H αξία των αγίων Πατέρων δεν έγκειται στην αγιότητά τους, αλλά στο κατά πόσον είναι δεινοί ρήτορες, δεινοί συζητηταί, δυνατοί στο μυαλό, μ' ένα σύντομον λόγο, κατά πόσον έχουνε όσα εκτιμούσε και εκτιμά η αμαρτωλή ανθρωπότητα κι' όσα είναι ή περιττά για το χριστιανό, ή βλαβερά, κατά το Eυαγγέλιο.

Mα δεν πάει να λέγη το Eυαγγέλιο! Aυτοί οι διδάσκαλοι του λαού δεν ρωτάνε τίποτα, αυτοί τραβάνε το χαβά τους. Tον Παύλο, που είχε πη χίλιες φορές και κατά χίλιους τρόπους πως η γλωσσική επιτηδειότητα δηλ. η ρητορεία, είναι ψεύτικη και δεν τη θέλει ο Xριστός, αυτοί, σώνει και καλά, με το ζόρι, τον ανακηρύξανε "μέγαν ρήτορα", αυτόν που είπε λ.χ. "ου γαρ απέστειλέ με ο Xριστός βαπτίζειν, αλλ' ευαγγελίζεσθαι, ουκ εν σοφία λόγου, ίνα μη κενωθή ο σταυρός του Xριστού", και που γράφει στους Kολοσσαείς: "Bλέπετε (προσέξετε) μη τις υμάς έσται ο συλαγωγών δια της φιλοσοφίας και κενής απάτης, κατά την παράδοσιν των ανθρώπων, κατά τα στοιχεία του κόσμου, και ου κατά Xριστόν".

Aυτοί όμως που εξηγούνε στο λαό την Aγία Γραφή, είναι κουφοί και τυφλοί, ή κάνουνε πως δεν ακούνε και δεν βλέπουνε, κι' αυτόν που είπε πως η φιλοσοφία είναι "κενή απάτη", τον ανακηρύξανε μέγαν φιλόσοφον, στοχαστήν, τετραπέρατον εγκέφαλον "κατά την παράδοσιν των ανθρώπων, κατά τα στοιχεία του κόσμου, και ου κατά Xριστόν". Θέλουνε να τον κάνουνε "εφάμιλλον των αρχαίων φιλοσόφων οίτινες εδόξασαν την ανθρωπότητα", ώστε να έχη κι' ο Xριστιανισμός κάποιους μεγάλους νόας κι' όχι μοναχά τους πτωχούς τω πνεύματι, τα φτωχαδάκια, τους αγράμματους Aποστόλους, τους απλοϊκούς ασκητάδες, τους ευκολόπιστους μάρτυρες και αγίους.

Tους τέτοιους ψευτοχριστιανούς τούς τρώγει η περηφάνια, η κοσμική ματαιοδοξία, επειδή είναι αυτοί που λέγει ο ίδιος ο Παύλος "εική φυσιούμενοι υπό του νοός της σαρκός αυτών", και "εν σαρκί όντες" και τα σαρκικά τιμώντες, θέλουν "Θεώ αρέσει". Tον Παύλο που είπε τον φοβερό τούτον λόγο "παν ό ουκ εκ πίστεως, αμαρτία εστίν" δηλ. "ό,τι δεν προέρχεται από την πίστη, είναι αμαρτία", με τη μικρόλογη διάνοιά τους, τον κατεβάσανε στα μέτρα τους, κάνοντάς τον λογοκόπο ρήτορα, φιλόσοφο, κοινωνιολόγο, πολιτικό, διοργανωτή, ψυχολόγο, παιδαγωγό, καιροσκόπο, επειδή αυτά καταλαβαίνουνε, κι' αυτά είναι οι πιο μεγάλοι τίτλοι που μπορούνε να φαντασθούνε.
Mε πιο γερά λόγια και πιο καθαρά, ζωηρά και τρανταχτά, δεν μπορούσε να τους πη αυτά τα πράγματα κανένα στόμα, παρεκτός από τον Παύλο, και όμως δεν πήρανε χαμπάρι οι καινούριοι γραμματείς. Aς είναι τα λόγια του σαν σφυριά που κοπανάνε τα ξερά καύκαλά τους, εκείνοι: το γουδί το γουδοχέρι. Άκουσε πώς μιλά ο Παύλος για την αρχαία σοφία: "Eπειδή (γαρ) εν τη σοφία του Θεού ουκ έγνω ο κόσμος δια της σοφίας (φιλοσοφίας) τον Θεόν, ευδόκησεν ο Θεός δια της μωρίας του κηρύγματος σώσαι τους πιστεύοντας. Eπειδή και Iουδαίοι σημείον αιτούσι, και Έλληνες σοφίαν ζητούσιν, ημείς δε κηρύσσομεν Xριστόν εσταυρωμένον, Iουδαίοις μεν σκάνδαλον, Έλλησι δε μωρίαν...". Λοιπόν, ιδού τι λέγει ο Παύλος και τι διδάσκουνε οι εξηγητές του Eυαγγελίου και του ίδιου του Παύλου, δηλαδή τη μεμωραμένη σοφία, που θεωρεί τη διδασκαλία του Xριστού μωρία.

Δείχνω μεγάλη επιμονή σ' αυτό το ζήτημα, γιατί αυτοί που θέλουνε να νοθέψουνε το κατακάθαρο νερό του Eυαγγελίου, "το ύδωρ το ζων το αλλόμενον εις ζωήν αιώνιον", με τα βαλτόνερα της γνώσης και της αρχαίας φιλοσοφίας που πίνανε κείνον τον καιρό οι ταλαίπωροι άνθρωποι, "οι μη έχοντες ελπίδα", χωρίς να ξεδιψάσουνε, αυτοί λοιπόν οι τυφλοί οδηγοί στραβώνουνε τον κόσμο, και γίνουνται αιτία με τις θεωρίες τους να πέφτουνε οι νέοι στην απιστία, γιατί ψυχές που θρέφονται με την "κενή απάτη", πού θα καταντήσουνε παρά στην απιστία, ομολογημένη ή ανομολόγητη;

Όλα αυτά προέρχονται από τον παραμορφωμένο Xριστιανισμό που μαθαίνουν όσοι δασκαλεύονται στα πανεπιστήμια της Δύσης, που είναι η πατρίδα του ορθολογισμού και του ουμανισμού, κ' ύστερα τον φέρνουνε αυτό τον ορθολογιστικό Xριστιανισμό σ' εμάς. Γιατί έχουμε την κατάρα να μαθαίνουνε όλα τα δικά μας από τους ξένους, ακόμα και την αρχαία γλώσσα.

Γυρίζω πάλι στον Παύλο, για να πάρω απ' αυτόν κι' άλλα θεόπνευστα λόγια που βγάζουνε ψεύτες αυτούς τους φραγκοσπουδασμένους ουμανίστες ψευτοχριστιανούς. Kαι παίρνω όλο λόγια του Παύλου, γιατί σ' αυτόν τον άγιο φανερώνουνε την περισσότερη εκτίμησή τους, επειδή, με τα μέτρα που τον κρίνουνε, βρίσκουνε σ' αυτόν περισσότερη εγκόσμια γνώση, κοινωνική δραστηριότητα, ρητορική δεινότητα, μεθοδικότητα, ψυχολογική cξύτητα, κι' ένα σωρό άλλα τέτοια που τα εκτιμούνε πολύ, χωρίς να μπορούνε να δούνε οι θεότυφλοι πως ο Παύλος είναι ο μεγαλύτερος και σφοδρότερος εχθρός και κατακριτής της στραβής αντίληψης που έχουνε για τη χριστιανική θρησκεία.

Γράφει λοιπόν ο θεόγλωσσος Παύλος και ρωτά: "Πού σοφός; Πού γραμματεύς; Πού συζητητής του αιώνος τούτου; (δηλ. της κοσμικής σοφίας). Oυχί εμώρανεν ο Θεός την σοφίαν του κόσμου τούτου;" Σαν να λέγη: "Ποιος από τους σοφούς του κόσμου τούτου, από τους φιλοσόφους και τους δεινούς συζητητάς, με τη διαλεκτική τους, θα μπορέση να συζητήση, ή καν να καταλάβη αυτά που λέμε εμείς οι μωροί, εμείς που δεν γνωρίζουμε τα μαστορικά γυρίσματα της διαλεκτικής, εμείς οι απαίδευτοι ανατολίτες, κι' όχι κατά βάθος εμείς, αλλά αυτά που λέγει το Πνεύμα το Άγιον με το στόμα μας;"

Kαι παρακάτω γράφει: "Σοφίαν δε λαλούμεν εν τοις τελείοις, σοφίαν δε ου του αιώνος τούτου, ουδέ των αρχόντων του αιώνος τούτου, των καταργουμένων". Ποιοι είναι οι άρχοντες του αιώνος τούτου, οι καταργούμενοι, παρά οι φιλόσοφοι κ' οι ρήτορες κ' οι άλλοι λογής-λογής μαστόροι της κοσμικής λογοτεχνίας, που τα σκοτεινά φώτα τους, λένε οι τυφλοί διδάσκαλοι του λαού πως χρειάζονται στο χριστιανό, σαν να μην τους φθάνη το φως του Eυαγγελίου, που λέγει "αν το φως που έχουνε μέσα τους (οι τέτοιοι) είναι σκοτάδι, το σκοτάδι τους πόσο πρέπει να είναι;"

Λοιπόν, κατά το πνεύμα "του αιώνος τούτου του καταργουμένου" εορτάζουνε και δοξάζουνε και τον άγιον Bασίλειον, όχι σαν άγιον και αγωνιστή της αληθινής θρησκείας, αλλά σαν συγγραφέα "καλλιεπών συγγραμμάτων", "σοφόν ηθικολόγον και παιδαγωγόν, λάτρην της ελληνικής σοφίας".

Aλλά πόσο σύμφωνος είναι ο άγιος με κείνους που τον δοξάζουνε για την ελληνομάθειά του και για την εκτίμηση που είχε στην αρχαία σοφία, το φανερώνουνε τα παρακάτω λόγια από μια επιστολή που έγραψε στον Eυστάθιο επίσκοπο Σεβαστείας:

"Eγώ, γράφει, αφού ξόδεψα πολύν καιρόν στα μάταια πράγματα, κι' αφού όλη σχεδόν τη νεότητά μου τη χάλασα με το να κοπιάζω για πράγματα ανώφελα (αδιαφόρετα), καταγινόμενος να μελετώ τα μαθήματα της "παρά του Θεού μωρανθείσης σοφίας", επειδή κάποτε ξύπνησα σαν να κοιμόμουνα σε βαθύν ύπνο, και άνοιξα τα μάτια μου στο θαυμαστό φως της αληθείας του Eυαγγελίου κ' είδα καλά πως ήτανε άχρηστη "η σοφία των αρχόντων του αιώνος τούτου των καταργουμένων", αφού έκλαψα πολύ για την ελεεινή ζωή μου, παρακαλούσα το Θεό να με χειροκρατήση για να φωτισθώ στα δόγματα της ευσέβειας. Kαι πριν απ' όλα προσπάθησα να αποκτήσω κάποια ηθική διόρθωση, επειδή είχε πάθει μεγάλη διαστροφή η ψυχή μου από τη συναναστροφή μου με τους κακούς ανθρώπους. Διάβασα λοιπόν το Eυαγγέλιο, και σαν είδα πως εκεί μέσα είναι γραμμένο πως συντείνει πολύ στη σωτηρία του ανθρώπου το να πουλήση τα υπάρχοντά του και να τα μοιράση στους φτωχούς αδελφούς του και να ζη χωρίς να φροντίζη καθόλου για τούτη τη ζωή, και να μην προσηλώνεται η ψυχή στα επίγεια από καμμιά συμπάθεια, παρακαλούσα να εύρω κάποιον από τους αδελφούς που να διάλεξε αυτόν το δρόμο στη ζωή του, ώστε, μαζί μ' αυτόν, να ταξιδέψω και να περάσω τούτη την περαστική φουρτούνα της ζωής".

Aλλά ποιος δίνει σημασία σ' αυτά που λέγει ο Mέγας Bασίλειος; Hμείς κάναμε ένα δικό μας Xριστιανισμό, ένα βολικό, έναν ανθρωπινό και λογικό Xριστιανισμό, όπως λέγει ο μεγάλος Iεροεξεταστής του Nτοστογιέφσκη, γιατί ο Xριστιανισμός που δίδαξε ο Xριστός είναι ανεφάρμοστος, απάνθρωπος. Eμείς, αντί ν' ανέβουμε προς τον Xριστό, που λέγει "εγώ σαν υψωθώ, θα σας τραβήξω όλους προς εμένα", τον κατεβάσαμε εκεί που βρισκόμαστε εμείς, και κάναμε ένα Xριστιανισμό σύμφωνο με τις αδυναμίες μας, με τα πάθη μας, με τις κοσμικές φιλοδοξίες μας, και δώσαμε και στους αγίους τα προσόντα που εκτιμούμε και που θαυμάζει η υλοφροσύνη μας, τους κάναμε φιλοσόφους, ρήτορας, πολιτικούς, ψυχολόγους, κοινωνιολόγους, παιδαγωγούς, επιστήμονες κ.λπ. O μεγάλος Iεροεξεταστής, σαν πήγανε μπροστά του τον Xριστό (που πρόσταξε να τον πιάσουνε, επειδή ξανακατέβηκε στη γη και τον ακολουθούσε ο κόσμος), του είπε: "Tον καιρό που ήρθες στον κόσμο έφερες στους ανθρώπους μια θρησκεία σκληρή, ανεφάρμοστη, απάνθρωπη. Eμείς την κάναμε βολική, ανθρωπινή. Tι ξαναήρθες να κάνης πάλι στον κόσμο; Nα μας τη χαλάσης, μόλις τη βάλαμε στο δρόμο; Γι' αυτό, θα διατάξω να σε κάψουνε εν ονόματί σου, σαν αιρετικόν".

O βολικός, ο ανθρωπινός Xριστιανισμός, αυτό το ανθρώπινο κατασκεύασμα, είναι η συχαμερή παραμόρφωση που έπαθε το Eυαγγέλιο από την πονηρή υλοφροσύνη της σαρκός.
ΠΗΓΗ:ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΑ ΝΕΑ

ΤΙ ΘΑ ΜΟΥ ΕΛΕΓΕ Ο ΙΗΣΟΥΣ ΣΗΜΕΡΑ;;;


ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΕΥΣΕΒΙΟΥ ΒΙΤΤΗ

«Άκούσομαι τι λαλήσει εν εμοί ο Κύριος». Θα αφουγκρασθώ τι θα μου πει ο Κύριος στα βάθη της καρδίας μου. Αυτό λέει ο ιερός ψαλμωδός. Και όντως άκουγε τότε τον ψίθυρο του Θεού ή αγαπημένη του εκείνη καρδιά. Και ότι άκουγε μας το έλεγε ο προφήτης. Και επειδή ήταν λόγος του Θεού, έμεινε στους αιώνες διαχρονικά μέχρι σήμερα. Και μας στηρίζει.
Ή δική μου όμως καρδιά δεν είναι τέτοια, Κύριε μου Ιησού, ώστε να λαλείς σε αυτήν Και αύτη να ακούει τα Θεία Σου λόγια, όπως ο ιερός Σου προφήτης. Όμως μίλησες, όταν βρισκόσουν στη γη. Και τότε είπες ότι.....
πιο σημαντικό για όλους Και για μένα. Με βάση λοιπόν από ότι είπες Και διαχρονικά μένει μέχρι σήμερα αναλλοίωτο, προσπαθώ να κάνω μια σύνθεση αυτών, πού θα μου έλεγες ακριβώς σήμερα, γιατί δεν έπαψες να είσαι πάρουν πάντα στην Εκκλησία Σου Και ιδιαίτερα πάντα παρών «όπου εισί δύο ή τρεις συνηγμένοι εις το όνομα Σου». Και είναι το ίδιο σαν Και τότε. Γιατί ξέρω, Κύριε, ότι Εσύ δεν φλυαρείς Και δεν μου λες περιττά πράγματα ή δεν λες Και ξαναλές, ότι ήδη μου είπες μέσω του ιερού Σου Ευαγγελίου Και των θείων Αποστόλων Σου. ότι λες, το λες μια για πάντα. Και έχει αξία για όλους Και για όλα. Πάντοτε. Και σήμερα ετούτη τη στιγμή. Και επομένως θα μου είναι επίκαιρο. Για αυτό και τολμώ τη σύνθεση αυτών, πού θα μου έλεγες και σήμερα. «Τείνω λοιπόν το ους μου», τεντώνω το αυτί της καρδιάς μου, και ακούω τι θα είχες να μου πεις με όλο μου το σεβασμό Και όλη την αγάπη της καρδιάς μου Και όλη μου την αφοσίωση, πού Σου αξίζει. Να, τι ακούω να μου λες:
«Ψυχή, πού λαχταράς να ακούσης το λόγο μου, δεν είναι ανάγκη να ξέρης πολλά ούτε να κάνης κάποιες ειδικές σπουδές ή να πάς σε κάποια σεμινάρια, για να ευαρεστήσεις ενώπιον μου. Αρκεί να με αγαπάς πολύ Και να είσαι έτοιμη να κάνης το θέλημα μου, γιατί αυτό είναι για σένα σωτήριο. Δεν σου το έχω ήδη δηλώσει: «Ό τηρών τα εντολές μου, εκείνος εστίν ο αγαπών με»;
-Ναι, Κύριε μου Ιησού. Έτσι είναι. Κι εγώ αυτό προσπαθώ να κάνω, όσο κι αν πέφτω. Όμως φροντίζω να σηκώνομαι με τη χάρη Σου. Λοιπόν Σε ακούω, Κύριε.
«Μίλα μου, ψυχή αγαπημένη, πού λες πώς με αγαπάς, όπως θα μιλούσες στη γλυκεία μανούλα Σου, όταν σε είχε στη θερμή της αγκαλιά, ή στα γόνατα του αγαπημένου σου πατέρα Και ένιωθες τους χτύπους της καρδιάς τους της γεμάτης αγάπη για σένα».
Και σε ρωτώ:

ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΚΑΠΟΙΕΣ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΕΣ ΝΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙΣ;

Πες μου τα ονόματα των γονιών σου, των συγγενών σου, των φιλικών σου προσώπων, των προσώπων, πού έτσι ή αλλιώς βρίσκονται στο περιβάλλον σου. στη δουλειά σου, στις κοινωνικές σου σχέσεις. Και μετά τα ονόματα ανάφερε μου τι θέλεις να κάνω για το καθένα. Δεν έκανε το ίδιο ο Ίάειρος; «Το θυγάτριόν μου, είπε, εσχάτως έχει, (παρακαλώ σε) ίνα έλθών επιθής αύτη τάς χείρας σου, όπως σωθή Και ζήσεται» (Μάρ. ε' 22). Δεν έκανε το ίδιο ένας πονεμένος πατέρας για τον δαιμονισμένο γιο του; Δεν μου ανέφερε δακρυσμένη ή Χαναναία μάνα για την κόρη της; Δεν έκραξαν σε μένα οι δυο τυφλοί ζητώντας να τους χαρίσω το φως τους; Το ίδιο Και τόσοι άλλοι, τόσοι άλλοι;
Πες μου λοιπόν τι θέλεις για αυτούς Και ζήτα το με θέρμη πολλή και πίστη ταπεινά Και επίμονα. Αγαπώ πολύ τις ευγενικές καρδιές, πού λησμονούν τον εαυτό τους χάριν των άλλων.
Μίλα μου
για τους φτωχούς, πού θέλεις να ελαφρύνεις την κατάσταση τους
για τους αδικημένους, πού καταπιέζονται
για τους συκοφαντημένους, πού δεν μπορούν να αποδείξουν την αθωότητα τους
για τους αρρώστους, πού υποφέρουν
γιο τους κακούς, πού θα ήθελες να μεταστραφούν στο καλό
για τους μοναχικούς, πού μαραζώνουν στη μοναξιά τους
για τους απογοητευμένους από τη ζωή
για τους βυθισμένους στο βούρκο της αμαρτίας και περικλεισμένους στη φυλακή των παθών τους.
για τους ποικίλως ψυχικά άρρωστους
για τα πρόσωπα, πού κάποτε σε αγαπούσαν, αλλά τώρα απομακρύνθηκαν από σένα, αλλά τόσο πολύ θα ήθελες να ξανάρθουν πάλι κοντά σου
για όλους, για όλους Και όλα, πού νιώθεις την ανάγκη να πεις θερμόν έναν λόγο, ένα αίτημα ιερό, μια ικεσία ολοκάρδια.
Μην ξεχνάς πώς έχω υποσχεθεί να ακούω κάθε προσευχή, πού αναδύεται από τα βάθη της καρδίας και πού με τα φτερά της αγάπης με ταχύτητα αφάνταστα πιο μεγάλη από το φως διασχίζει τα άπειρα ύψη Και φτάνει μπρος στον ουράνιο θρόνο μου ως ευαρεστεί Και ιερή προσφορά. Αυτού του είδους τις προσευχές δεν περιμένει πάντα ανυπόμονα;

Δεν έχεις να μου ζήτησης κάποιες χαρές;

Γράψε, αν έτσι το θέλεις, έναν κατάλογο, όσο μακρύς κι αν είναι, όλων όσα λαχταράς, όλων των αναγκών σου και ανάφερε της στην αγάπη μου. Όχι πώς δεν τα ξέρω όλα. Τα ξέρω όλα προτού καν να τα έχεις συνειδητοποιήσει. Όμως θέλω να τα ακούσω με τη δική σου φωνή. Θέλω να μου πεις ελεύθερα Και άγαπητικά ότι Και όπως το νιώθεις, ότι Και όπως Και όσο το λαχταράς. Και πες μου, ψυχή αγαπημένη, με όλη την απλότητα, ότι είσαι
δούλη των αισθήσεων σου,
σκλάβα των παθών σον,
δέσμια της υπερηφάνειας σον,
πληγωμένη από την ευθιξία σον,
εγωιστική όσο δεν το φαντάζεσαι,
χαλαρή χωρίς προηγούμενο,
φιλύποπτη χωρίς λόγο,
φίλαυτη χωρίς όρια,
αδιάφορη Και αμελής,
δυσκίνητη σαν παράλυτη,
δεμένη πολύ με τον κόσμο,
ολιγόπιστη στις δοκιμασίες σου,
πάμφτωχη σε αρετές,
με ασήμαντη πνευματική πρόοδο Και ό,τι άλλο.
Και ζήτα μου να έρθω να σε βοηθήσω στις προσπάθειες, που κατά βάλλεις, στις πτώσεις σου, στις αγωνίες σου, στις απογοητεύσεις σου.
Φτωχό μου παιδί, μην κοκκινίζεις από ντροπή! Ξέρω την κατάσταση σου πιο καλά από σένα, αλλά πρέπει εσύ να έκθεσης τον εαυτό σου. Διστάζεις; Μα γιατί; Λησμονείς πώς πολλοί άγιοι μου, πού τώρα ζουν ένδοξοι στον ουρανό μαζί μου, είχαν τα ίδια ή Και χειρότερα πάθη Και ίδιες Και σημαντικότερες πτώσης Και αμαρτίες; Μη ξεχνάς κάποια Μαρία Αιγύπτια, κάποια Ταισία κάποια Πελαγία, κάποιους Ζακχαίους και ασώτους, κάποιους μεγάλους αμαρτωλούς όλοι αυτοί σιγά σιγά διορθώθηκαν, αγιάστηκαν , σώθηκαν, δοξάστηκαν.
Μη διάτασης ακόμη να μου ζήτησης ό,τι καλό Και για το σώμα σου, το μυαλό σου, ολόκληρο το είναι , δηλαδή υγεία, ευεξία, σωστή λειτουργία του λογικού σου, εσωτερική ισορροπία, αισιοδοξία, δυναμισμό, επιτυχία στις τίμιες προσπάθειες σου Και ότι άλλο νιώθεις ως πιεστική ανάγκη. Μπορώ όλα να σου τα δώσω, αρκεί όλα, ή κάποια από αυτά, να είναι όντως απαραίτητα για τον αγιασμό και τη σωτηρία σου. Πρόσεξε όμως τα μέτρα μου δεν είναι γήινα, αλλά ουράνια. Μετρώ με μέτρο τη μακαριότητα του ουρανού, με έκταση την αιωνιότητα... Τι θέλεις όμως για σήμερα; Πες μου το. Και αν σε συμφέρει αληθινά, θα το έχεις. Και ξέρεις πόσο θέλω το καλό σου!

ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΚΑΠΟΙΑ ΣΧΕΔΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ;

Ανάφερε μου τα όλα. Αφορούν
Το τώρα
το μέλλον σον,
τη δουλειά σου,
την τακτοποίηση σου στη ζωή,
θέλεις να προσφέρεις κάποια χαρά στους γονείς σου,
στα μέλη της οικογένειας σου,
σε ψυχές, πού συνδέονται μαζί σου,
σε κάποιους, πού δοκιμάζονται πολύ; Σε ότι τέλος πάντων; Κάνε το χωρίς δισταγμό.
Ως προς εμένα δε, ψυχή μου αγαπημένη, δεν έχεις κάποιο ενδιαφέρον ιδιαίτερο για την μαζί μου σχέση τους; Δεν θέλεις να κάνης κάτι πολύ καλό για τα φιλικά σου πρόσωπα, για όσους αγαπάς πολύ, αλλά με έχουν ξεχάσει; Πες μου ποια είναι τα ενδιαφέροντα σου Και τα κίνητρα, πού σε ωθούν, Και ποια μέσα θα ήθελες να χρησιμοποίησης για το καλό τους...
Κατάθεσε μου τις αποτυχίες σου Και ζήτα μου να σου υποδείξω τις αιτίες τους. τι σε ενδιαφέρει για το έργο σου; Είμαι, παιδί μου, Κύριος των καρδιών Και μπορώ να τις οδηγήσω, όπου θέλεις, σύμφωνα βέβαια πάντα με τις αρχές, πού κατέγραψα με το αίμα μου πάνω στον σταυρό. Και θα τους φέρω σιγά σιγά κοντά σου, συνοδοιπόρους σου, αρκεί να μην προβάλλουν πεισματικά εμπόδια, γιατί ποτέ δεν καταπατώ το δώρο της ελευθερίας, πού τους χάρισα.

ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΕΣ;
Ω ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΠΕΣ ΜΟΥ

τις στενοχώριες σον με κάθε λεπτομέρεια.
τι σε κάνει να κουράζεσαι,
να απογοητεύεσαι,
να δυσκολεύεσαι,
να στενοχωριέσαι;
τι ή ποιος τσαλακώνει την καρδιά σου;
Ποιος έχει συντρίψει τη φιλαυτία σου;
Ποιος σε υποτίμησε ή σε περιφρόνησε;
Πες μου τα όλα, όλα χωρίς δισταγμό.
Θα σε ανακουφίσει αυτό. Και τελειώνοντας την αναφορά σου αυτήν πρόσθεσε μου, ότι συγχωρείς όλα και όλους, ότι. τα λησμονείς όλα, ότι δεν θα επιτρέψεις να σου διώξουν αυτά την ειρήνη σου Και δεν θα μειώσουν την αγάπη, πού όλα τα συγχωρεί. Και εγώ θα σε ευλογώ.
Μήπως σε φοβίζουν κάποια κουραστικά ζητήματα; Υπάρχουν στην ψυχή, είναι αλήθεια, κάποιοι ακαθόριστοι φόβοι, πού ενώ είναι αδικαιολόγητοι, όμως σε κάνουν να τρομάζεις; Εμπιστέψου τον εαυτό σου πλήρως σε μένα Και την πρόνοια μου για σένα.
Βρίσκομαι παντού,, ιδιαίτερα όμως πολύ κοντά σου, μέσα σου. Τα βλέπω όλα, όσα σε αφορούν. Τα ξέρω όλα. Και μπορώ τα πάντα ως παντοδύναμος. Μη φοβάσαι επομένως. Δεν θα σε αφήσω.
Μήπως υπάρχουν γύρω σου καρδιές, πού σου φαίνονται λιγότερες καλές από άλλοτε και πού ή αδιαφορία τους ή το ότι ίσως σε λησμόνησαν τις έκαναν να απομακρυνθούν από κοντά σου, αν Και εσύ δεν έκανες τίποτε για αυτή τους την απομάκρυνση; Παρακάλεσε με θερμά από τα βάθη της ψυχής σου Και εγώ θα ξαναφέρω κοντά σου, αρκεί να σου είναι χρήσιμες αναγκαία ή παρουσία τους για τον αγιασμό σου. λησμόνησε τες καλύτερα κι εσύ, όσο κι αν αυτό σου κοστίζει. Τέλος.
Δεν έχεις κάποιες χαρές να μου ανακοίνωσης;
Γιατί, αλήθεια, να μη με κάνης μέτοχον κάθε χαρά σου; Πες μου π. χ. ποιος από χτες ή προχτές ή τέλος παντών τελευταία ήρθε
να Παρηγόρηση
να σε ενθαρρύνει,
να σε βοηθήσει σε κάποια δυσκολία σου,
να σου χαρίσει ένα χαμόγελο, προκαλώντας έτσι Και
ένα δικό σου; ποιος Και πώς σε έκανε να χάρης;
Μπορεί να είναι
κάποια επίσκεψη απρόσμενη,
κάποιο γράμμα ενθαρρυντικό,
μια αγγελία πού σε έκανε ευτυχισμένη,
ένας φόβος, πού ξαφνικά εξαφανίσθηκε,
μια επιτυχία, πού αμφέβαλλες, ότι θα πραγματοποιηθεί,
ένα δείγμα αγάπης δυνατό,
ένα ενθύμιο ή δώρο ακριβό αγάπης Και φιλίας,
μια δοκιμασία, πού σε δυνάμωσε τελικά.
Όλα αυτά και τόσα άλλα εγώ τα φρόντισα
Και τα φροντίζω για σένα, ψυχή αγαπημένη.
Πώς λοιπόν να μη μου δείξεις την χαρά σου, την ευγνωμοσύνη σου και να μη μου επαναλαμβάνεις ασταμάτητα τις «εκ βαθέων» ευχαριστίες σου;
Μην ξεχνάς, ψυχή αγαπημένη, ότι ή ευγνωμοσύνη τραβάει την ευεργεσία κοντά της. Μη λησμονείς, ότι ή ευγνωμοσύνη συγκινεί τον ευεργέτη.
Μη σου ξεφεύγει πώς ή ευγνωμοσύνη εξευγενίζει Και ομορφαίνει αφάνταστα την ψυχή, την κάνει ιδιαίτερα χαριτωμένη Και πάρα πολύ αξία περισσότερων χαρίτων Και ελέους!».
Αυτά δεν θα μου έλεγες σήμερα, Ιησού γλυκύτατε; Τα άκουσα με αφάνταστη χαρά. Για όλα αυτά Σε ευχαριστώ Και θα Σε ευχαριστώ πάντα «εκ ψυχής», Κύριε μου. Κύριε της αγάπης και του ελέους, Και θα συμμορφωθώ με όλες τις υποδείξεις Σου. Είναι τόσο όμορφες Και πηγή ευλογιών Σου για μένα! Αμήν!
ΠΗΓΗ:ΑΠΑΝΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Ά-ΚΑΙΡΟΣ θεολογικός ακροβατισμός

ΠΗΓΗ:ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ
Οργανώνονται οι ευρωθεολόγοι της πολυπολιτισμικότητας προκειμένου να πετύχουν το στόχο της απορθοδοξοποίησης του μαθήματος των Θρησκευτικών. Μετά το απαράδεκτο κείμενο των «44 θεολόγων» (Μάιος 2009) που καταδικάστηκε από πλήθος θεολόγων και την ΠΕΘ, τώρα προχωρούν στην ίδρυση νέου θεολογικού συνδέσμου, με την ονομασία «ΚΑΙΡΟΣ για την αναβάθμιση της θρησκευτικής εκπαίδευσης»........

Πριν μερικές μέρες το blog Εθελούσια Λήθη και σήμερα το amen.gr προαναγγέλλουν την ίδρυση του ευρωθεολογικού συνδέσμου.
Η γνωστή ομάδα κουλτουριάρηδων θεολόγων (μεταξύ των οποίων και καθηγητές Θεολογικών Σχολών, Σχολικοί Σύμβουλοι, συγγραφείς σχολικών βιβλίων θρησκευτικών) προσπαθεί τώρα να αποκτήσει ευρύτερη αποδοχή στο χώρο των θεολόγων και να προωθήσει από το Δημοτικό σχολείο έως τις Θεολογικές Σχολές τις ιδέες της «ανοιχτής» θεολογίας της ετερότητας και της πολυπολιτισμικότητας. Είναι όμως γνωστά πλέον για τις απόψεις τους τα πρόσωπα που συμμετέχουν και στην κίνηση αυτή. Και θα βρούνε απέναντί τους το πλήθος των παραδοσιακών θεολόγων που θα απορρίψουν την πρόσκληση για ευρωθεολογική και οικουμενιστική συνοδοιπορία.
Είναι πάντως λυπηρό, τη στιγμή που το μάθημα των Θρησκευτικών βάλλεται, κάποιοι θεολόγοι με ά-καιρες κινήσεις να οδηγούν τον κλάδο σε διάσπαση αμφισβητώντας ευθέως την Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων (ΠΕΘ) –κι ας ισχυρίζονται πως δήθεν δεν κάνουν κάτι τέτοιο.
Φαίνεται πως οι ευρωθεολόγοι είναι αδίστακτοι όταν θέλουν να πετύχουν τους στόχους τους. Κατάφεραν να καταλάβουν υψηλές θέσεις (καθηγητές Θεολογικών Σχολών, Σχολικοί Σύμβουλοι), απέκτησαν τον έλεγχο εντύπων, κέντρων και του ραδιοσταθμού της Αρχιεπισκοπής και τώρα σχεδιάζουν την επιβολή των ιδεών τους στους θεολόγους των σχολείων. Θα τους το επιτρέψουμε;

Ὀπαδὸς τῆς πολυπολιτισμικῆς παιδείας καὶ ὁ Πάπας


«Τὸ σεβασμὸ τῶν ἄλλων ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ χρῶμα τοῦ δέρματος, τὴν ἐθνικότητα, τὴ γλῶσσα, τὴ θρησκεία» ζήτησε ὁ Πάπας Βενέδικτος XVI, χαρακτηρίζοντας τὸν ἀναγκαῖο γιὰ τὴν ἐξασφάλιση τῆς εἰρήνης στὸν πλανήτη.

«Κάθε παιδὶ εἶναι σημαντικὸ νὰ ἐκπαιδευτεῖ νὰ σέβεται τὸν ἄλλο ἀκόμη καὶ ὅταν εἶναι διαφορετικὸς ἀπὸ ἐμᾶς» δήλωσε ὁ Πάπας, προσθέτοντας ὅτι στὰ σχολεῖα εἶναι πιὰ συχνότερη ἡ παρουσία παιδιῶν μὲ διαφορετικὲς ἐθνικότητες........

«Τὰ πρόσωπά τους ἀντιπροσωπεύουν τὴν προφητεία τῆς ἀνθρωπότητας ποὺ καλούμαστε νὰ δημιουργήσουμε: μία οἰκογένεια οἰκογενειῶν καὶ ἀνθρώπων» σημείωσε ὁ Πάπας Βενέδικτος XVI, κατὰ τὴ διάρκεια ὁμιλίας του στὴν Ἁγία Ἕδρα.

«Ὁ ἄλλος εἶναι ἕνας ἀδελφὸς στὴν ἀνθρωπότητα, δὲν εἶναι οὔτε ἀντίπαλος οὔτε ἐχθρὸς» ἀνέφερε ὁ Ποντίφικας.

Ἀκόμη, ὁ Πάπας ζήτησε τὴν ἀνάπτυξη μίας «ἀνθρώπινης οἰκολογίας», ὑπογραμμίζοντας τὴ στενὴ σχέση μεταξύ του σεβασμοῦ τῶν ἀνθρώπων καὶ τὴ σωτηρία αὐτοῦ ἀπὸ τὸ ὁποῖο ἔχει δημιουργηθεῖ. «Ἂν ὁ ἄνθρωπος ἀπαξιωθεῖ, ὑποβαθμίζει τὸ περιβάλλον τοῦ» δήλωσε ὁ Πάπας.
ΠΗΓΗ:ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ ΣΧΟΛΙΑΖΕΙ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΜΑΣ ΠΡΟΪΔΕΑΖΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΑΥΡΙΟ


Ὅταν μοῦ πειράζουν τὴν πατρίδα μου καὶ θρησκεία μου, θὰ μιλήσω, θὰ ῾νεργήσω κι᾿ ὅ,τι θέλουν ἂς μοῦ κάμουν...
Μπαίνοντας εἰς αὐτὸ τὸ ἔργον καὶ ἀκολουθώντας νὰ γράφω δυστυχήματα ἀναντίον τῆς πατρίδος καὶ θρησκείας, ὁποῦ τῆς προξενήθηκαν ἀπὸ τὴν ἀνοησίαν μας καὶ ῾διοτέλειά μας καὶ ἀπὸ θρησκευτικοὺς καὶ ἀπὸ πολιτικοὺς καὶ ἀπὸ ῾μᾶς τοὺς....
στρατιωτικούς, ἀγαναχτώντας καὶ ἐγὼ ἀπ᾿ οὗλα αὐτά, ὅτι ζημιώσαμε τὴν πατρίδα μας πολὺ καὶ χάθηκαν καὶ χάνονται τόσοι ἀθῶοι ἄνθρωποι, σημειώνω τὰ λάθη ὁλωνῶν καὶ φτάνω ὡς σήμερον, ὁποῦ δὲν θυσιάζομε ποτὲς ἀρετὴ καὶ πατριωτισμὸν καὶ εἴμαστε σὲ τούτην τὴν ἄθλια κατάστασιν καὶ κιντυνεύομεν νὰ χαθοῦμεν...
Τὸ Ἔθνος ἀφανίστη ὅλως διόλου καὶ ἡ θρησκεία ἐκκλησία εἰς τὴν πρωτεύουσα δὲν εἶναι καὶ μᾶς γελᾶνε ὅλος ὁ κόσμος. ... Ὅ,τι τοῦ λὲς ἡ θρησκεία δὲν εἶναι τίποτας! Ἀλλοίμονο ῾σ ἐκείνους ὁποῦ χύσανε τὸ αἷμα τους καὶ θυσιάσανε τὸ δικόν τους νὰ ἰδοῦνε τὴν πατρίδα τους νὰ εἶναι τὸ γέλασμα ὅλου τοῦ κόσμου καὶ νὰ καταφρονιῶνται τ᾿ ἀθῷα αἵματα ὁποῦ χύθηκαν!

...Ὅσοι ἔχουν τὴν τύχη μας σήμερον εἰς τὰ χέρια τους, ὅσοι μας κυβερνοῦν, μεγάλοι καὶ μικροί, καὶ ὑπουργοὶ καὶ βουλευταί, τὸ ῾χουν σὲ δόξα, τὸ ῾χουν σὲ τιμή, τὸ ῾χουν σὲ ἰκανότη τὸ νὰ τοὺς εἰπῆς ὅτι ἔκλεψαν, ὅτι πρόδωσαν, ὅτι ἤφεραν τόσα κακὰ εἰς τὴν πατρίδα.2 Εἶναι ἄξιοι ἄνθρωποι καὶ τιμῶνται καὶ βραβεύονται. Ὅσοι εἶναι τίμιοι κατατρέχονται ὡς ἀνάξιοί της κοινωνίας καὶ τῆς πολιτείας.
Αὐτὰ δὲν τὰ λέγω ἐγὼ μοναχός, τὰ λέγει ὅλο τὸ κοινὸ καὶ οἱ ῾φημερίδες. Κι᾿ ὅσα σημειώνω τὰ σημειώνω γιατί δὲν ὑποφέρνω νὰ βλέπω τὸ ἄδικον νὰ πνίγη τὸ δίκιον. Διὰ ῾κεῖνο ἔμαθα γράμματα εἰς τὰ γεράματα καὶ κάνω αὐτὸ τὸ γράψιμον τὸ ἀπελέκητο, ὅτι δὲν εἶχα τὸν τρόπον ὄντας παιδὶ νὰ σπουδάξω· ἤμουν φτωχὸς κ᾿ ἔκανα τὸν ὑπερέτη καὶ τιμάρευα ἄλογα κι᾿ ἄλλες πλῆθος δουλειὲς ἔκανα νὰ βγάλω τὸ πατρικό μου χρέος, ὁποῦ μας χρέωσαν οἱ χαραμῆδες, καὶ νὰ ζήσω κ᾿ ἐγὼ σὲ τούτην τὴν κοινωνίαν ὅσο ἔχω τ᾿ ἀμανέτι τοῦ Θεοῦ εἰς τὸ σῶμα μου. Κι᾿ ἀφοῦ ὁ Θεὸς θέλησε νὰ κάμη νεκρανάστασιν εἰς τὴν πατρίδα μου, νὰ τὴν λευτερώση ἀπὸ τὴν τυραγνίαν τῶν Τούρκων, ἀξίωσε κ᾿ ἐμένα νὰ δουλέψω κατὰ δύναμη λιγώτερον ἀπὸ τὸν χερώτερον πατριώτη μου Ἕλληνα. Γράφουν σοφοὶ ἄντρες πολλοί, γράφουν τυπογράφοι ντόπιοι καὶ ξένοι διαβασμένοι γιὰ τὴν Ἑλλάδα – ἕνα πράμα μόνον μὲ παρακίνησε κ᾿ ἐμένα νὰ γράψω, ὅτι τούτην τὴν πατρίδα τὴν ἔχομεν ὅλοι μαζί, καὶ σοφοὶ καὶ ἀμαθεῖς καὶ πλούσιοι καὶ φτωχοὶ καὶ πολιτικοὶ καὶ στρατιωτικοὶ καὶ οἱ πλέον μικρότεροι ἄνθρωποι· ὅσοι ἀγωνιστήκαμεν, ἀναλόγως ὁ καθείς, ἔχομεν νὰ ζήσωμεν ἐδῶ. Τὸ λοιπὸν δουλέψαμεν ὅλοι μαζί, νὰ τὴν φυλάμεν κι᾿ ὅλοι μαζὶ καὶ νὰ μὴν λέγη οὔτε ὁ δυνατὸς «ἐγώ», οὔτε ὁ ἀδύνατος. Ξέρετε πότε νὰ λέγη ὁ καθεὶς «ἐγώ»; Ὅταν ἀγωνιστῆ μόνος του καὶ φκειάση, ἢ χαλάση, νὰ λέγη ἐγὼ· ὅταν ὅμως ἀγωνίζονται πολλοὶ καὶ φκειάνουν, τότε νὰ λένε «ἐμεῖς». Εἴμαστε εἰς τὸ «ἐμεῖς» κι᾿ ὄχι εἰς τὸ «ἐγώ». Καὶ εἰς τὸ ἑξῆς νὰ μάθωμεν γνώση, ἂν θέλωμεν νὰ φκειάσωμεν χωριόν, νὰ ζήσωμεν ὅλοι μαζί. Ἔγραψα γυμνὴ τὴν ἀλήθεια, νὰ εἰδοῦνε ὅλοι οἱ Ἕλληνες ν᾿ ἀγωνίζωνται διὰ τὴν πατρίδα τους, διὰ τὴν θρησκεία τους, νὰ ἰδοῦνε καὶ τὰ παιδιά μου καὶ νὰ λένε· «Ἔχομεν ἀγῶνες πατρικούς, ἔχομεν θυσίες», ἂν εἶναι ἀγῶνες καὶ θυσίες. Καὶ νὰ μπαίνουν σὲ φιλοτιμίαν καὶ νὰ ἐργάζωνται εἰς τὸ καλό της πατρίδας τους, τῆς θρησκείας τους καὶ τῆς κοινωνίας. Ὅτι θὰ εἶναι καλὰ δικά τους. Ὄχι ὅμως νὰ φαντάζωνται γιὰ τὰ κατορθώματα τὰ πατρικά, ὄχι νὰ πορνεύουν τὴν ἀρετὴ καὶ νὰ καταπατοῦν τὸν νόμον καὶ νά ῾χουν τὴν ἐπιρροὴ γιὰ ἰκανότη
(Από τα απομνημονεύματα του στρατηγού Μακρυγιάννη)

ΠΗΓΗ:ΚΛΑΣΣΙΚΟΠΕΡΙΠΤΩΣΗ

Φάκελος: Θάλεια Δραγώνα



http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=4016

Εν ριπή οφθαλμού το πανεπιστημιακό ιερατείο έσπευσε όχι μόνο να συμπαρασταθεί στην εκλεκτή επιδοτούμενη του Σόρος, Θαλεια Δραγώνα, αλλά και να εμφανίσει το μαύρο ως άσπρο:

α). Ότι ο πόλεμος για την επιδοτούμενη «επιστήμονα» έχει κηρυχτεί από την «ακροδεξιά»…

β). Ότι ασκείται μια κακόπιστη, σπερομολογική πολεμική στη.......


Δραγώνα αλλοιώνοντας τις «επιστημονικές» της απόψεις!!!

Φυσικά δεν παρέθεσαν ούτε ένα παράδειγμα που να αποδεικνύει την αλλοίωση των απόψεων της κ. Δραγώνα.

Σε τέτοια αναπόδεικτα, αφοριστικά και ισοπεδωτικά ουρλιαχτά περιορίζονται οι «επιστήμονες» της νέας, επιδοτούμενης «Ιεράς Εξέτασης».

Εδώ διαπράττονται ιστορικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και της χώρας μας και οι «επιστήμονες» σιωπούν σκανδαλωδώς!!!

Για το μέλος της συντεχνίας του ιερατείου τους άστραψαν και βρόντηξαν.

Είναι τόσο καλοαναθρεμμένη η «ευαισθησία» τους από τα σκανδαλώδη καθεστωτικά προνόμια (οικονομικά και κοινωνικά), που δεν είναι σε θέσει να αντιληφθούν την αηδία που προκαλούν στον ελληνικό λαό. Γλοιωδέστατοι οικότροφοι του καθεστώτος και των χρηματιστηριακών ιδρυμάτων της διεθνούς φρίκης ξεσηκώνονται, σαν αστραπή, όταν θιγούν τα ιερά και τα όσια τους: Τα αφεντικά που τους ταϊζουν με πακτωλούς χρημάτων και οι άθλιες υπηρεσίες που επιτελούν…

Πάντα στην ιστορία τα ακαδημαϊκά κατεστημένα ήταν φανατικά προσκολλημένα στους ισχυρούς του χρήματος και αποτελούσαν τους ιδεολογικούς ροπαλοφόρους τους.

Τα σημερινά πανεπιστημιακά ιερατεία ξεπερνούν κατά πολύ, σε μοχθηρία και σε απάτη κάθε ιστορικό προηγούμενο. Είναι πιο μακάβρια και την «Ιερά Εξέταση» του Μεσαίωνα. Και τούτο γιατί φοράνε κόκκινες και «αριστερές» προβιές: Λιποτάκτες και εξαγορασμένοι «αριστεροί» που ανέλαβαν εργολαβικά να συκοφαντήσουν την Αριστερά, να ξεθεμελιώσουν κάθε αγωνιστική ιδέα και μνήμη, κάθε ιστορική δημιουργία και παράδοση, να ρίξουν στον καιάδα το ελληνικό έθνος και το λαό του.

Όλο αυτό το ιερατείο αποτελεί το πλέον αποκρουστικό στίγμα γενιτσάρων της ελληνικής ιστορίας: Η φιλοσοφία του ιδεολογικού τρομοκράτη στην πιο μοχθηρή της μορφή…

Ανοίγουμε, λοιπόν, ένα φάκελο γύρω από αυτή την «επιστημονική κλίκα», που πίστεψε ότι μπορεί να μοιράζει πιστοποιητικά «προόδου» και πτυχία της «αριστερής» πολιτικής και ηθικής συμπεριφοράς…

Αρχίζουμε με μια συλλογή κειμένων με τον τίτλο: «Η παιδεία του Σόρος επελαύνει»!

ΕΔΩ:

http://resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=3864

Συνεχίζουμε με «Το χρυσοφόρο επάγγελμα του εθνομηδενισμού»

Από το:

http://ethnologic.blogspot.com/2009/12/blog-post_30.html




Η Θάλεια Δραγώνα είναι μαζί με την Άννα Φραγκουδάκη επιστημονικές υπεύθυνες του προγράμματος “Εκπαίδευση Μουσουλμανοπαίδων”. Το πρόγραμμα αυτό χρηματοδοτήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση, ξεκίνησε το 1997 και εξελίχθηκε σε φάσεις:

Στην πρώτη (1997-2000) και δεύτερη φάση (2002-2004) στοίχισε 9.640.000 ευρώ.

Στην τρίτη φάση (2004-2008) στοίχισε 7.350.000 ευρώ.

Συνολικά για το πρόγραμμα από το 1997 έως το 2008 οι κυρίες Δραγώνα και Φραγκουδάκη διαχειρίσθηκαν 17.000.000 ευρώ!

Μετά το τέλος της χρηματοδότησης από το Γ' Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης, τον Ιούλιο του 2008, οι κυρίες Δραγώνα και Φραγκουδάκη ζήτησαν την επαναπροκήρυξη του συγκεκριμένου προγράμματος. Τον Νοέμβριο του 2008 το υπουργείο Παιδείας επαναπροκήρυξε το πρόγραμμα για την περίοδο 2009-2012.

Για λόγους οικονομίας κλίμακος, όμως, οι μουσουλμανόπαιδες εντάχθηκαν στο ευρύτερο πρόγραμμα της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης για όλη την Ελλάδα που απευθύνεται σε παιδιά που δεν έχουν ως μητρική γλώσσα την ελληνική (βλ. προκήρυξη «Διαπολιτισμική Εκπαίδευση», με κωδικό: 01-03.73.43.01, για την πράξη «Ένταξη των παιδιών των παλιννοστούντων και αλλοδαπών και εκπαίδευση μουσουλμανοπαίδων»)

http://www.epeaek.gr/epeaek/jsp/el/search_details.jsp?id=1117.

Η προοπτική αυτή δεν άρεσε στις κυρίες Δραγώνα και Φραγκουδάκη που δεν ήθελαν να ενταχθούν σε κάποιο άλλο πρόγραμμα, αλλά επέμεναν να υπάρχει ξεχωριστό πρόγραμμα μόνον για τους μουσουλμανόπαιδες.

Η ανησυχία τους ήταν ότι θα έχαναν την αποκλειστικότητα στη διαχείριση των τεραστίων κονδυλίων. Κυρίως όμως τις ενδιέφερε ότι θα μειωνόταν το ποσό που θα διαχειρίζονταν οι ίδιες, αφού θα πήγαινε αναλογικά προς τον αριθμό των μουσουλμανοπαίδων.

Η δαπάνη για όλο το πρόγραμμα ανερχόταν σε 28.000.000 ευρώ. Οι μουσουλμάνοι μαθητές είναι περίπου 6.000-7.000 ενώ οι υπόλοιποι αλλοδαποί και παλιννοστούντες είναι περίπου 85.000.

Συνεπώς για το πρόγραμμα των μουσουλμανοπαίδων θα πήγαιναν σε μία τριετία λιγότερα από 4.000.000 ευρώ.

Καμία σχέση με την περίοδο των παχιών αγελάδων του Γ ΚΠΣ!

Η κ. Δραγώνα εκείνη την περίοδο ήταν βουλευτής επικρατείας του ΠΑΣΟΚ (2007-09) με αρμοδιότητα στα θέματα Παιδείας και προσπάθησε να ασκήσει την επιρροή της. Όταν έγινε ο ανασχηματισμός τον Ιανουάριο του 2009, με παρέμβαση της Υπουργού Εξωτερικών Ντόρας Μπακογιάννη προς τον νέο Υπουργό Παιδείας, Άρη Σπηλιωτόπουλο, η προκήρυξη ακυρώθηκε χωρίς να δοθεί καμία εξήγηση. Σε ανταπόδοση η κυρία Δραγώνα σε έναν τόσο κρίσιμο τομέα, όπως αυτός της Παιδείας, φέρθηκε με το γάντι απέναντι στον Υπουργό Παιδείας που της έκανε το χατήρι.

Οι προσωπικές ερωτήσεις που κατέθεσε στη Βουλή για θέματα παιδείας ανήλθαν συνολικά σε 4 (τέσσερις)! Παράλληλα συνυπέγραψε και άλλες 6 ερωτήσεις για θέματα παιδείας με άλλους συναδέλφους της (πηγή ιστοσελίδα του ΠΑΣΟΚ
http://www.pasok.gr/portal/resource/contentObject/contentTypes/basicText/%20relatedPersonSystemNames/DragwnaThalia/pageNumber/1/t/basicTextList).

Η ακύρωση του προγράμματος είχε ως αποτέλεσμα για όλο το σχολικό έτος 2008-2009 να μην υπάρξουν πουθενά στην Ελλάδα τα ειδικά προγράμματα για την εκπαίδευση των μαθητών που δεν έχουν ως πρώτη γλώσσα την ελληνική. Οι κυρίες Δραγώνα και Φραγκουδάκη, που κατά τα άλλα κόπτονται για τη διαπολιτισμική εκπαίδευση, ήσαν ικανοποιημένες. Δεν πειράζει οι αλλοδαποί μαθητές να μη μάθουν ελληνικά. Η διαχείριση του μπεζαχτά δεν άλλαξε χέρια. Τελικά, τον Αύγουστο του 2009 βγήκε νέα προκήρυξη και, ώ του θαύματος! Υπήρχε ξεχωριστό πρόγραμμα για τους παλιννοστούντες και αλλοδαπούς και ξεχωριστό πρόγραμμα για τους Μουσουλμανόπαιδες (βλ. πρόσκληση http://www.edulll.gr/default.asp?siteID=1&pageID=104&tablePageID=9&langID=1&entryid=64).

Στη νέα προκήρυξη για την περίοδο από 1/10/2009 έως 31/8/2012 μόνον για τους μουσουλμάνους το ποσόν είναι 9.000.000 ευρώ. Η κυρία Δραγώνα είχε κάθε λόγο να είναι ευτυχής. Μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου η κυρία Δραγώνα ανέλαβε ειδική γραμματέας διαπολιτισμικής εκπαίδευσης στο Υπουργείο Παιδείας. Από αυτή τη θέση έχει την εποπτεία όλων των προγραμμάτων διαπολιτισμικής εκπαίδευσης, περιλαμβανομένου και αυτού για τους μουσουλμάνους.

Νομικά μπορεί να εμφανίζεται ότι είναι εντάξει στις υποχρεώσεις της: Στην ιστοσελίδα του προγράμματος(http://www.museduc.gr/index.php?page=1⊂=1) αναφέρονται τα εξής: Eπιστημονικές υπεύθυνες του όλου έργου: Άννα Φραγκουδάκη Kοινωνιολόγος της Eκπαίδευσης, Kαθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Aθηνών, Θάλεια Δραγώνα, Kοινωνική Ψυχολόγος, Kαθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Aθηνών. Κατά το διάστημα 2007-08 επιστημονική υπεύθυνη είναι μόνο η Άννα Φραγκουδάκη.

Τα ερωτήματα που τίθενται όμως προς την υπουργό Παιδείας και τον Πρωθυπουργό (που σίγουρα ενδιαφέρεται για τη διαφάνεια) είναι τα ακόλουθα:

Θεωρούν ηθικά όσα έγιναν με τις ακυρώσεις και επαναπροκηρύξεις των προγραμμάτων το 2009;

Είναι ηθικό η κυρία Δραγώνανα έχει σήμερα την εποπτεία του προγράμματος Μουσουλμανοπαίδων το οποίο έχει προκηρυχθεί για την περίοδο από 1/10/2009 έως 31/8/2012;

Είναι ηθικό η κυρία Δραγώνα (τα βιβλία και τα εκπαιδευτικά προγράμματα της οποίας διδάσκονται στα πλαίσια του προγράμματος Μουσουλμανοπαίδων) να είναι και κρίνουσα (ως γενική γραμματέας) και κρινόμενη (ως περιεχόμενο του προγράμματος);

Υπάρχει περίπτωση η κυρία Δραγώνα να κρίνει ότι το πρόγραμμα που θα διευθύνει η φίλη της Φραγκουδάκη και οι παλιοί της συνεργάτες της δεν είναι καλό;

Για ποιό λόγο η κυρία Δραγώνα ανακάλεσε την άλλη πρόσκληση του ΕΠΕΑΕΚ για τους παλιννοστούντες και αλλοδαπούς (υποτίθεται για να επανεκτιμηθεί το πρόγραμμα) και δεν ανακάλεσε και την πρόσκληση για τους Μουσουλμανόπαιδες (βλ. απόφαση Διαμαντοπούλου 17529/13-11-2009 – την ημέρα δηλαδή που τελείωνε η κατάθεση των προτάσεων); Στη δεύτερη περίπτωση δεν χρειάζεται επανεκτίμηση;

Μήπως η κυρία Δραγώνα θα προσπαθήσει να επιβάλει από τη νέα θέση της τα βιβλία που εξέδωσε στο πρόγραμμα μουσουλμανοπαίδων ως βιβλία για όλη τη διαπολιτισμική εκπαίδευση στην Ελλάδα;
ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΣΤΟ ΥΠOΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, ΛΕΝΕ ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΟΙ



Στην Ακαδημία η πρόκληση της Δραγώνα ότι «Δεν είμαστε Έλληνες»!


Παρεμβαίνει η Ακαδημία Αθηνών για την προκλητική, ανιστόρητη, ύποπτη και εθνικά μειοδοτική στάση της ειδικής γραμματέως του Τομέα Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού και Εκπαίδευσης του υπουργείου Παιδείας Θάλειας Δραγώνα, μπροστά στις απόψεις και τις δοξασίες της οποίας ωχριά και η αλήστου μνήμης κ. Ρεπούση, που είχε αναστατώσει τη χώρα με το σχολικό βιβλίο της Ιστορίας το οποίο είχε επιμεληθεί και ανέφερε ότι οι Έλληνες κατά την Καταστροφή της Σμύρνης δεν σφαγιάστηκαν από τους Τούρκους αλλά πέθαναν από τον... συνωστισμό στην παραλία!

Η κ. Δραγώνα προχωράει ακόμα πιο πέρα! Στο απαράδεκτο βιβλίο της «Τι είναι η πατρίδα μας» αναφέρει, μεταξύ άλλων, τρομακτικά ανθελληνικές απόψεις, με αποκορύφωμα ότι «δεν είμαστε Έλληνες αλλά μας... έκαναν» και ότι είναι... ρατσιστικό να δηλώνουμε την ελληνική μας ταυτότητα!

Στο βιβλίο αυτό που είναι ένα... κήρυγμα μίσους ενάντια σε καθετί ελληνοπρεπές και ελληνικό, αναφέρεται ακόμα ότι η Επανάσταση του 1821 αποτελούσε «επεκτατική εθνική πολιτική» των Ελλήνων, των οποίων η εθνική ταυτότητα «ενισχύεται αποφασιστικά από την αποσιώπηση σημαντικών ιστορικών πληροφοριών σχετικά με το μεγαλείο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας»!

Δεν γνωρίζουμε τι περισσότερο θα έγραφε ένας τούρκος ιστορικός ή κάποιος ανθέλληνας προπαγανδιστής, εκείνο που γνωρίζουμε όμως είναι ότι η κ. Θάλεια Δραγώνα, με προσωπική εντολή του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου, ορίσθηκε ειδική γραμματέας Ενιαίου Διοικητικού Τομέα Θεμάτων Εκπαιδευτικού Σχεδιασμού και Εκπαίδευσης των Ελληνοπαίδων του υπουργείου Παιδείας! Δηλαδή μια κυρία που δεν θεωρεί ότι είναι Ελληνίδα, θεωρεί ρατσιστές τους Έλληνες και πιστεύει ότι ο νεοελληνικός πολιτισμός βασίσθηκε στον... τουρκικό πολιτισμό, διορίσθηκε σε μια νευραλγική θέση, η οποία έχει άμεση σχέση με την πορεία του Ελληνισμού, αφού θα έχει την ευθύνη για τον σχεδιασμό της εκπαιδευτικής πολιτικής που θα εφαρμοσθεί στα παιδιά μας! Δηλαδή αν η κ. Ρεπούση ήταν μια φορά επικίνδυνη, η κ. Δραγώνα είναι... δέκα φορές πιο επικίνδυνη, γιατί καθορίζει συνολικά τις δομές και τις αρχές της εκπαίδευσης που θα παρέχεται σε όλα τα ελληνικά σχολεία!

Αντί λοιπόν στη θέση αυτή να τοποθετηθεί ένας επιστήμονας με ξεκάθαρες απόψεις και θέσεις υπέρ της Ελλάδας, της ελληνικής φυλής και του ελληνικού πολιτισμού, γιατί είχε το βαρύ έργο να διαμορφώσει εν πολλοίς την εθνική συνείδηση των Ελληνόπαιδων της επόμενης γενιάς, τοποθετήθηκε μια κυρία που δηλώνει ότι δεν είναι Ελληνίδα, θεωρεί ρατσισμό του χειρίστου είδους το να λέμε ότι είμαστε Έλληνες και θαυμάζει την οθωμανική αυτοκρατορία και τον... τουρκικό πολιτισμό!

Κάποιες μικροαντιδράσεις για την κυρία αυτή είχαν σημειωθεί όταν ο Γ. Παπανδρέου την έβαλε σε εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ και βρέθηκε στη Βουλή το διάστημα 2007-2009. Τώρα, μετά την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, τοποθετήθηκε σε ακόμα καλύτερη θέση: Έχει την ευθύνη του σχεδιασμού της εκπαίδευσης των παιδιών μας! Ένα άτομο, που υποστηρίζει ότι τα σχολικά βιβλία διδάσκουν τον... εθνικισμό!

Στην Ακαδημία Αθηνών τέθηκε το θέμα από γνωστό ακαδημαϊκό στην ολομέλειά της, στις 19 του μήνα, και ορισμένα μέλη της αγανάκτησαν με τα... ανδραγαθήματα της κ. Δραγώνα και ζητούν από την ηγεσία του ανώτατου πνευματικού ιδρύματος της χώρας να παρέμβει στην κυβέρνηση, ότι δεν μπορεί η κυρία Δραγώνα να παραμείνει στο υπουργείο Παιδείας που έχει την ευθύνη της διαπαιδαγώγησης των νέων μας.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η συζήτηση που έγινε στην Ολομέλεια της Ακαδημίας ήταν έντονη, πρόκειται δε να υπάρξει συνέχεια σε επόμενη συνεδρίαση.

«Δεν είμαστε Έλληνες»

Η... δραστηριότητα της κ. Δραγώνα και τα ανθελληνικά «πιστεύω» της δεν είναι τωρινά. Εδώ και δέκα χρόνια πρωτοστατεί στον ονομαζόμενο «διεπιστημονικό διάλογο Ελλήνων και Τούρκων κοινωνικών επιστημόνων».

Καρπός της συνεργασίας αυτής είναι το βιβλίο «Ελλάδα και Τουρκία - Πολίτης και Έθνος - Κράτος» που εκδόθηκε υπό την αιγίδα του Πανεπιστημίου Μπογάτζιτσι της Κωνσταντινούπολης.

Ύστερα από αυτό όμως η κ. Δραγώνα συνέγραψε και το δικό της... αριστούργημα «Τι είναι η πατρίδα μας», μπροστά στο οποίο ωχριούν και συκοφαντικά κατά της χώρας μας βιβλία κορυφαίων συγγραφέων που διακρίνονται για τα ανθελληνικά τους αισθήματα!

Μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα από το βιβλίο, σας αναφέρουμε παρακάτω:

* «Είναι ρατσιστικό να δηλώνουμε ότι είμαστε Έλληνες», «Μας έκαναν Έλληνες, ενώ δεν ήμασταν».

* Η ελληνική εθνική ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από τον 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή έντονου εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού.

* Όποιος αξιολογεί τους πολιτισμούς σε κατώτερους και ανώτερους είναι ρατσιστής και δεν το ξέρει!

* Εξίσου ρατσιστής είναι και όποιος αποσιωπά τη σημασία, την τεράστια δύναμη, την έκταση και το κύρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας! Επίσης, όποιος αρνείται τις τουρκικές επιρροές στον νεοελληνικό μας πολιτισμό και όποιος ισχυρίζεται ότι ο τουρκικός πολιτισμός έχει επιδράσει αρνητικά στους Έλληνες!

Βασικός άξονας της επιχειρηματολογίας της κ. Δραγώνα για την εκ βάθρων αλλαγή των σχολικών συγγραμμάτων είναι ότι διαμορφώνουν στους έλληνες μαθητές μια «ψευδαισθητική και απατηλή ταυτότητα», προβάλλοντας το μεγαλείο του αρχαιοελληνικού πολιτισμού και τα ανδραγαθήματα των προγονών μας, ενώ αυτή η «στρατηγική παρέκκλισης» στηρίζεται στην «αποσιώπηση της σημασίας της τεράστιας δύναμης, της έκτασης και του κύρους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας»!
ΠΗΓΗ:ΚΛΑΣΣΙΚΟΠΕΡΙΠΤΩΣΗ

Όταν ο Πρόεδρος λίγο έλειψε να πάει Κερύνεια για διαπραγματεύσεις


Ώρες-ώρες διερωτούμαι αν η κατοχή υπάρχει μόνο στη φαντασία μου. Γιατί δεν εξηγείται άλλωσπως. Σε παρακαλώ θέρμα, κ. Χριστόφια, Τζερυνιώτη που το Δίκωμο: πες μας έναν (1) λόγο γιατί έπρεπε να διεξαχθεί οποιαδήποτε συνομιλία στην Κερύνεια.

Ο Πρόεδρος μας όμως, πέραν από το .....
ορθό ή το λανθασμένο του εγχειρήματος, βάλθηκε πριν λίγες μέρες να μας βγάλει όλους τρελούς!!

Αρχές του Δεκέμβρη κάνει ΔΗΛΩΣΗ ο κυβ. Εκπρόσωπος ότι ο Πρόεδρος πάει Κερύνεια για εντατικές διαπραγματεύσεις, ενώ στο τελευταίο Εθνικό Συμβούλιο ο κ. Χριστόφιας υπεραμυνόταν λυσσασμένα του «δικαίωματός» του αυτού, και δήλωνε με περισσή ιταμότητα ότι δε θα παίρνει και άδεια για το πού θα διεξάγει τις συνομιλίες!!!!!!!

Και μετά, η αξιοπιστία του Προέδρου στον κολοφώνα της! «Τα κόμματα να περιμένουν ως τη Δευτέρα, και μετά όποιος θέλει να ξιφουλκήσει ας το πράξει». «Τα κόμματα καλά κάνουν να μιλούν πρώτα με τον Πρόεδρο και μετά να βγάζουν συμπεράσματα». «Υπομονή και θα δείτε ότι γίνεται πολύ κακό για το τίποτε». ΑΥΤΑ λέει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μας στις 17/12/2009, διαψεύδοντας τον Στεφανάκο και τον εαυτό του.

Το «πολύ κακό» κ. Πρόεδρε, δεν έγινε «για το τίποτε». Έγινε επειδή μας ΔΗΛΩΣΕΣ πως θα συνομιλήσεις στην Κερύνεια.

«Τα κόμματα» κ. Πρόεδρε, δεν «κάνουν καλά να μιλούν πρώτα με τον Πρόεδρο και μετά να βγάζουν συμπεράσματα». ΕΣΥ ΟΦΕΙΛΕΙΣ να ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΕΣΑΙ με τα κόμματα εντός του Εθνικού Συμβουλίου, πριν πέσεις από τη μια γκάφα στην άλλη, δίνοντας δωρεάν άλλοθι στον Σύντροφο (εδώ γελάμε) Ταλάτ.

«Τα κόμματα» κ. Πρόεδρε, δεν έχουν καμιά υποχρέωση «να περιμένουν ως τη Δευτέρα για να ξιφουλκήσουν». Τα κόμματα ΟΦΕΙΛΟΥΝ να ξιφουλκούν σε ΔΕΔΗΛΩΜΕΝΗ σου ΑΠΑΡΑΔΕΧΤΗ πρόθεση.

Εκτός κι αν διαψεύδεις τον εαυτό σου, ή/και τον κ. Κυβερνητικό Εκπρόσωπο!!!!

Πριν είκοσι μέρες δήλωνες αναφανδόν Κερύνεια, στις 21/12 δηλώνεις οικία Ζεριχούν... Λοιπόν; Ποιο από τα δυο συμβαίνει; Έχουμε πάθει ομαδική παράκρουση και η δήλωση του Στεφάνου δεν έχει γίνει ποτέ; Ή μήπως είσαι αναξιόπιστος, άλλα λέγοντας κι άλλα πράττοντας;

Ας είναι, παρόλα αυτά...

Ευτυχώς που ανέκρουσες πρύμναν Πρόεδρε. Μόνο που κάθε σου γκάφα, την βρίσκουμε στην επόμενη στροφή του δρόμου... Όπως θα τη φάμε με την επιμονή σου για εντατικές διαπραγματεύσεις σε δευτερεύοντα ζητήματα κι όχι για τις καυτές πατάτες, δηλαδή εποίκους, ασφάλεια, εγγυήσεις, περιουσιακό. Όλα για βοήθεια του σύντροφου Ταλάτ.

Αλλά περισσότερα για τις εντατικές, λίαν συντόμως.

Ε ΟΧΙ ΡΕ ΚΟΥΜΠΑΡΕ!! ΔΕ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΑΣΕΙ!!!! ΟΥΤΕ ΤΟ 2010!!!!

Στη φωτογραφία:1974, οι Τουρκοι κάνουν ανενόχλητοι απόβαση στο Πέντε Μίλι της Κερύνειας. Ο Πρόεδρος μας, ανενόχλητος κι αυτός, πάει... Κερύνεια για διαπραγματεύσεις!!!!!!!!!
ΠΗΓΗ:ΑΝΤΙΠΑΡΑΚΜΗ

O Μέγας Βασίλειος της αυτοθυσιαστικής προσφοράς και ο παχύσαρκος «άγιος» της Coca Cola




Πράξη αντιστάσεως και αυτογνωσίας είναι η ενημέρωση των παιδιών μας για το ήθος και την προσωπικότητα, την πλήρη αυτοθυσίας και καλών έργων, του ιεράρχη της Καππαδοκίας Μεγάλου Βασιλείου.
Η Εκκλησία μας του έδωσε τον....

μοναδικό τίτλο του ουρανοφάντορος, δηλαδή αυτού που αποκάλυψε, φανέρωσε, τα μυστήρια του ουρανού, με τα δογματικά του έργα.
Πώς κατάφερε η διαφήμιση της Κόκα Κόλα (μονομανία τείνει να μου γίνει τον τελευταίο καιρό) να επιβάλλει αντί για τον λιτό, ασκητικό και σχετικά νέο άγιο ιεράρχη, τον παχύσαρκο, καλοζωισμένο, γερο-πωλητή των προϊόντων της, o οποίος μοιάζει μάλλον με τον χοντρό Βούδα των ανατολικών παρά με οποιονδήποτε χριστιανικό άγιο, είναι άξιο απορίας!

Μεταξύ των αγίων Πατέρων που καταφέρθηκαν εναντίον των αδίκων πλουσίων, που στηρίζονταν πάνω στα υλικά αγαθά, και περιφρονούσαν η αδιαφορούσαν για την αδικία και την πείνα που επικρατούσε στην κοινωνία, ήταν και ο Μέγας Βασίλειος. Πρέπει να σημειωθή ότι ο Μ. Βασίλειος μίλησε για τα καυτά κοινωνικά θέματα της εποχής του, αφού προηγουμένως ο ίδιος έδωσε το παράδειγμα. Μοίρασε στους πτωχούς την μεγάλη περιουσία που είχε και έπειτα έγινε ιερεύς και επίσκοπος της Καισαρείας της Καππαδοκίας. Έτσι δεν μιλούσε από το γραφείο θεωρητικά. Ο ίδιος πρώτα το έζησε και έπειτα δίδαξε, γι' αυτό και ο λόγος του ήταν βροντή, αφού προηγουμένως ο βίος του ήταν αστραπή.Ο Μ. Βασίλειος εργάσθηκε ποιμαντικά. Δεν προσπάθησε να μεταστρέψη την αγανάκτηση των πτωχών εναντίον των πλουσίων και να δημιουργήση μίσος, αλλά προσπάθησε να θεραπεύση τόσο τους πτωχούς όσο και τους πλουσίους να βλέπουν τα πράγματα διαφορετικά. Τα θέματα όταν αντιμετωπίζωνται επιφανειακά δημιουργούν μεγαλύτερα προβλήματα. Έτσι μιλώντας για την αβεβαιότητα του πλούτου και ότι εύκολα μεταβάλλεται, αφού αλλάξουν μερικά κοινωνικά δεδομένα, στην συνέχεια τονίζει το να περιφρονούμε τα υλικά αγαθά. Όπως έγραψα προηγουμένως αυτό το κάνει για να εργασθεί ποιμαντικά στον λαό. Το ευκολότερο πράγμα είναι να γίνει κανείς λαοπλάνος και να πετάει συνθήματα επιφανειακά. Το δυσκολότερο είναι να θεραπεύει τα πάθη του λαού. Με την διδασκαλία περί περιφρονήσεως των υλικών αγαθών θέλει να μετατοπίσει την σκέψη τόσο των πλουσίων όσο και των πτωχών από τα υλικά αγαθά, ώστε να παύσουν να νομίζουν ότι αυτά αποτελούν τα μόνα αγαθά πάνω στην γη. Ο λόγος της περιφρονήσεως των υλικών αγαθών δεν είναι μανιχαϊκός, αλλά εντάσσεται μέσα στην προσπάθεια να φέρει μια ισορροπία στην κοινωνία. Πράγματι δυο είναι οι δυνατές στάσεις που μπορεί να λάβει κανείς απέναντι των υλικών αγαθών. Η μια είναι η ειδωλολατρική (θεοποίησή τους) και η άλλη η μανιχαϊκή (η απόρριψή τους). Οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν δέχονται ούτε την μια ούτε την άλλη, αλλά δέχονται ότι τα υλικά αγαθά είναι δώρα του Θεού, που πρέπει να προσφέρονται ως αντίδωρα στον Θεό και στον συνάνθρωπο.
Όταν χρειάσθηκε να γίνει καυστικός το έκανε.
Όταν έβλεπε τους πλουσίους να καυχώνται για την δύναμη του πλούτου τους, τότε δεν σιώπησε. Σε ένα έργο του λέγει ότι θεωρεί τέλεια κοινωνία εκείνη από την οποία έχει εξορισθή η ιδιότητα της κτήσεως και η εναντίωση της γνώμης (οι φιλονικίες). Όμως, μελετώντας όλη την διδασκαλία του Μ. Βασιλείου, συμπεραίνουμε ότι δεν κατηγορούσε τόσο την ιδιοκτησία όσο την ιδιοποίηση των υλικών αγαθών. Θέλει να φιλοτιμήση τους πλουσίους να δίδουν ελεύθερα σ' αυτούς που έχουν ανάγκη, και έτσι να επικρατήση πάνω στην γη η κοινοχρησία. Αυτήν την κοινοχρησία προσπαθεί να τεκμηριώση με πολλά παραδείγματα.
Χρησιμοποιεί την περίπτωση των ζώων. Τα πρόβατα βόσκουν επάνω στα όρη και οι πολυπληθείς ίπποι απολαμβάνουν το χορτάρι στης γης στην ίδια πεδιάδα χωρίς έριδες μεταξύ τους. Εμείς όμως αρπάζουμε τα κοινά και ιδιοποιούμαστε αυτά που ανήκουν στους πολλούς. Χρησιμοποιεί επίσης επιχειρήματα φυσικά. Εκείνος, λέγει, που ιδιοποιείται τα υλικά αγαθά μοιάζει με τον θεατή που εισέρχεται πρώτος στο θέατρο, το καταλαμβάνει ολόκληρο και δεν αφήνει να εισέλθη άλλος, επειδή το θεωρεί απολύτως δικό του. Επίσης αφού ο άνθρωπος γεννιέται γυμνός και επιστρέφει στην γη γυμνός, είναι παράλογο να ιδιοποιήται τα υλικά αγαθά, επειδή πρόλαβε και τα απέκτησε αυτός. Χρησιμοποιεί ακόμη το επιχείρημα του κοινωνικού προορισμού των υλικών αγαθών και του πλούτου. Ο άρτος, λέγει, ανήκει στον πεινασμένο, το ιμάτιο στον γυμνό, το υπόδημα στον ανυπόδητο, το αργύριο στον πτωχό. Εκείνος ο οποίος κατακρύπτει τα αγαθά και αποφεύγει να ενδύση τον γυμνό η να θρέψη τον πεινασμένο δεν είναι καλύτερος από τον λωποδύτη που γυμνώνει τον πεινασμένο. Τα έλεγε αυτά ο άγιος γιατί στην εποχή του σε περίοδο πείνας οι πλούσιοι είχαν γεμάτες τις αποθήκες.
Επίσης χρησιμοποιεί το παράδειγμα της πρώτης Εκκλησίας στην οποία όλα ήταν κοινά, ο βίος, η ψυχή, η συμφωνία, η τράπεζα, η αδελφότης και η αγάπη η οποία μετέβαλε σε ένα τα πολλά σώματα και συνήρμοζε σε μία ομόνοια τις διάφορες ψυχές. Αυτή η κοινοκτημοσύνη πρέπει να ερμηνευθή ως κοινοχρησία.
Πέρα από αυτά στα έργα του ο Μ. Βασίλειος τονίζει πολύ την αξία του πραγματικού πλούτου, που είναι η Χάρη του Χριστού. Ο πλούσιος χωρίς Χριστό είναι πάμπτωχος και ο πτωχός με τον Χριστό είναι πάμπλουτος. Οι υλικές απολαύσεις, έλεγε, έχουν περισσότερο πόνο, παρά υλική ευχαρίστηση. Τα πλούτη έχουν τις επιβουλές, οι τρυφές, οι χορτασμοί και οι αδιάκοπες απολαύσεις έχουν την ποικιλία των ασθενειών και άλλα ακόμη πάθη. Οι Απόστολοι είχαν τον Χριστό και είχαν τα πάντα. Το ίδιο συμβαίνει και με τους αγίους.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας προσπάθησαν να λύσουν τα προβλήματα της εποχής τους με βάση τον Θεό και την σωτηρία του ανθρώπου, αλλά συνεχώς επεδίωκαν να ανεβάσουν τον νου των ανθρώπων στο πραγματικό αγαθό, που είναι ο Θεός.
ΠΗΓΗ:ΤΟ ΧΑΜΟΜΗΛΑΚΙ

Μαμά και παιδί «ξαναζωντάνεψαν»


Ήταν παραμονή Χριστουγέννων. Η Τρέισι και ο Μάικ Χέρμανστορφερ ήταν στο νοσοκομείο, Spring's Memorial του Κολοράντο.
Η Τρέισι θα έφερνε στον κόσμο το τρίτο παιδί της οικογένειας.
Στη διάρκεια του τοκετού, η μητέρα κουράστηκε. Της .....
χορηγήθηκε «τοπικό αναισθητικό» και έκλεισε τα μάτια της. «Και τότε άρχισε ο εφιάλτης», λέει ο Μάικ. «Μελάνιαζε. Έκλεισε τα μάτια της για να κοιμηθεί λιγάκι όμως δεν ξυπνούσε. Έχασε το χρώμα της. Έγινε "γκρι" σαν φάντασμα».
Η Τρέισι είχε σταματήσει να αναπνέει. Σύμφωνα με τους γιατρούς, το πιθανότερο είναι να έπαθε καρδιακή προσβολή. «Δυστυχώς, στις περισσότερες από αυτές τις περιπτώσεις, παρά τις προσπάθειες που καταβάλλονται από την ομάδα, η μητέρα δεν μπορεί να επανέλθει», επισήμανε η γιατρός Στέφανι Μάρτιν μιλώντας σε εκπομπή του τηλεοπτικού δικτύου ABC.
Όπως δήλωσε η γιατρός της, η Τρέισι δεν ανταποκρινόταν στις προσπάθειες ανάνηψης και ύστερα από αρκετά λεπτά, η ομάδα των γιατρών έστρεψε το ενδιαφέρον στο παιδί. Έκαναν καισαρική χωρίς αναισθητικό και τότε συνειδητοποίησαν ότι ούτε το παιδί ανταποκρινόταν.
«Όταν πήρα το παιδί...δεν είχε ζωή». Ύστερα όμως συνέβη κάτι που ακόμη και τώρα η Μάρτιν δεν μπορεί να το εξηγήσει. «Μόλις πήρα το βρέφος, επανήλθε ο χτύπος της καρδιάς στην μητέρα, δηλαδή, 4-5 λεπτά αφού είχε σταματήσει. Η αναπνοή της είχε σταματήσει ένα με δύο λεπτά νωρίτερα».
Οι γιατροί ολοκλήρωσαν γρήγορα την καισαρική. Άλλοι συνάδελφοί τους είχαν πέσει πάνω στο παιδί προσπαθώντας να το επαναφέρουν. Τελικά τα κατάφεραν. Ο πατέρας τα είχε δει όλα. Ήταν εκεί.

«Δεν ξέρουμε τι ακριβώς συνέβη»
Η Δρ. Μάρτιν δήλωσε ότι η αποδέσμευση του παιδιού από το σώμα της μητέρας ίσως να την βοήθησε, ανακουφίζοντας στην ουσία το σώμα της από τις πιέσεις του τοκετού ή να ενεργοποίησε ξανά τη ροή του αίματος στο υπόλοιπο σώμα. Στην ουσία όμως, δεν γνωρίζουν ακόμη και σήμερα οι γιατροί τι ακριβώς βοήθησε τη μητέρα να επανέλθει.
«Δεν έχω κάποια συγκεκριμένη εξήγηση», λέει η γιατρός ενώ ο πατέρας μιλάει για «θαύμα».
Η μητέρα και ο γιός της έφυγαν υγιείς από το νοσοκομείο τη Δευτέρα
ΠΗΓΗ:ΤΟ ΧΑΜΟΜΗΛΑΚΙ

Υπογράψτε ηλεκτρονικά για το δημοψήφισμα

Διαδώστε το:

Πατώντας στην εικόνα θα μπορείτε να υπογράψετε για την συλλογή υπογραφών «Θέλω Δημοψήφισμα» για το επαίσχυντο νομοσχέδιο νομιμοποίησης των λαθρομεταναστών:

Υπογράψτε ηλεκτρονικά για το δημοψήφισμα:


Τα εθνικά προβλήματα των Κυπρίων και ο Πάγκαλος


«Η Κύπρος αποφασίζει, η Ελλάς συμπαρίσταται», «Συναποφασίζομεν», Συμπαρατασσόμεθα» «Συμπολεμούμε έχοντας το κοινό αμυντικό δόγμα σαν φάρο που μας οδηγεί».


ΤΟΥ ΔΡΑ ΝΙΚΙΑ ΛΕΙΒΑΔΑ
Στον αγώνα για ελευθερία και για επιβίωση στα....
πατρογονικά τους εδάφη, οι Έλληνες της Κύπρου είχαν πάντοτε δίπλα τους τούς απανταχού Έλληνες της κυρίως Ελλάδας και της διασποράς. Η βοήθεια της Ελλάδος είχε περάσει από πολλά δόγματα, πολιτικές και στρατιωτικές φάσεις, που όλοι τις θυμόμαστε.

Τον Παπάγο που έφερε το θέμα της ελευθερίας της Κύπρου στον ΟΗΕ, τον γέρο Γ. Παπανδρέου που έστειλε τη μεραρχία στην Κύπρο, τον Γ. Παπαδόπουλο που την απέσυρε, τον Ιωαννίδη που έκανε το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου, τους κληρωτούς στρατιώτες της Ελλάδος που σαν Ελδυκάριοι έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία της Κύπρου και τίμησαν την Ελλάδα.

Μετά την τουρκική εισβολή και κατοχή, ακολούθησαν κοινοί διπλωματικοί και πολιτικοί αγώνες, που εβαφτίζοντο σαν δόγματα συνεργασίας Ελλάδος-Κύπρου όπως:

«Η Κύπρος αποφασίζει, η Ελλάς συμπαρίσταται», «Συναποφασίζομεν», Συμπαρατασσόμεθα» «Συμπολεμούμε έχοντας το κοινό αμυντικό δόγμα σαν φάρο που μας οδηγεί». Αυτό το τελευταίο κάπως το χάλασε ο τότε υπουργός των εξωτερικών κ. Πάγκαλος, που τον Αύγουστο του 1998 με δηλώσεις του απεδέχθη ώστε το νεοαποκτηθέν αμυντικό όπλο της Κύπρου, οι πύραυλοι S300 να μεταφερθούν και να καταχωνιαστούν στην Κρήτη.

Φαίνεται ότι ο κ. Πάγκαλος φιλοδόξησε από τότε να δημιουργήσει ένα δικό του καινούργιο δόγμα για αγώνα του Ελληνισμού της Κύπρου, προφανώς για να μείνει αθάνατο το όνομά του στην Ιστορία. Και μας το παρουσίασε τώρα που είναι αντιπρόεδρος της κυβέρνησης από το πιο επίσημο βήμα, που διαθέτει το ελληνικό κράτος, τη Βουλή των Ελλήνων, για να το ακούσουν όλοι οι Έλληνες οπουδήποτε κι αν ευρίσκονται, στη διασπορά, στην Ελλάδα και στην Κύπρο.

«Αφήστε τους Κυπρίους μόνους να λύσουν τα εθνικά τους προβλήματα», μας είπε. Αυτό είναι το καινούργιο δόγμα! Υπενθυμίζουμε ότι τα εθνικά προβλήματα των Ελλήνων Κυπρίων, στα οποία αναφέρεται ο κ. Πάγκαλος, είναι η κατοχή της μισής Κύπρου από την Τουρκία, η ίδρυση και λειτουργία του ψευδοκράτους και οι έποικοι που κουβάλησε στην βόρεια περιοχή η Άγκυρα. Αποτελεί, ακόμη, οξύτατο εθνικό πρόβλημα η προσπάθεια της Τουρκίας να θέσει υπό τον παντοτινό έλεγχό της την Κύπρο, με σχέδια σαν το Ανάν και το εκκολαπτόμενο σχέδιο αυτής της φάσης, που βασίζεται σε «δύο κράτη, δύο λαούς, δύο θρησκείες».

Αυτό είναι το εθνικό πρόβλημα των Ελλήνων Κυπρίων και σε αυτό ασφαλώς αναφέρεται ο κ. Πάγκαλος. Γιατί οι Τούρκοι Κύπριοι έχουν λυμένο το δικό τους εθνικό πρόβλημα, χάρις στη «μητέρα» Τουρκία, που έχει εισβάλει και καταλάβει για χάρη τους το 33% του εδάφους του νησιού και τους εγκατέστησε εκεί δημιουργώντας τους δικό τους κράτος που το φρουρούν 40 χιλιάδες ετοιμοπόλεμου στρατού.

Και ο κ. Πάγκαλος καλεί από την έδρα της Βουλής των Ελλήνων τους απανταχού Έλληνες να καθίσουν φρόνιμοι στις εξέδρες, στις καρέκλες και τους καναπέδες και να παρακολουθούν τον άνισο αγώνα των 600 χιλιάδων Ελλήνων της Κύπρου που αγωνίζονται, ενάντια στα 70 εκατομμύρια των Τούρκων, για να επιβιώσουν στην πατρίδα τους.
Ας ελπίσουμε ότι δεν θα γίνει και πανελλήνιο δόγμα, αυτό το νεοφανές για τους Έλληνες δόγμα, και δεν θα λειτουργήσει με τέτοιο τρόπο, ώστε να γίνει το μόνιμο πολιτικό πιστεύω της σημερινής κυβέρνησης. Ακόμη ας ελπίσουμε ότι δεν θα ακουστεί και το άλλο: «Αφήστε τους Θράκες και τους Αιγαιοπελαγίτες να λύσουν τα εθνικά τους προβλήματα μόνοι τους».

Είναι άραγε αυτή μια εθνική αγωνιστική συμβουλή που βγαίνει από την καρδιά και των υπόλοιπων Ελλήνων αντιστασιακών, που καμαρώνουν ότι ξεχώρισαν σαν αγωνιστές εναντίον της Χούντας;

ΠΗΓΗ:ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΑ


Αρχιεπίσκοπος: Σχέδιο που δεν θα προνοεί αποχώρηση των εποίκων δεν πρόκειται να περάσει


Την πεποίθηση πως στην περίπτωση που ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας παρουσιάσει ενώπιον του λαού σχέδιο λύσης του Κυπριακού που να προβλέπει δυο κράτη ή που με το οποίο δεν αποχωρούν οι έποικοι από την Κύπρο, αυτό δεν πρόκειται να εγκριθεί από το....
λαό εξέφρασε σήμερα ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος Β’.

Σε δηλώσεις του το πρωί στην Αρχιεπισκοπή όπου δέχτηκε τις φιλαρμονικές ορχήστρες της Αστυνομίας, της Εθνική Φρουράς και της ΕΛΔΥΚ, οι οποίες του τραγούδησαν τα κάλαντα και απαντώντας στα όσα είπε χτες ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Αρχιεπίσκοπος σημείωσε πως είναι στον Πρόεδρο που είπε ο Τούρκος Πρωθυπουργός ότι δεν υπάρχουν έποικοι, επισημαίνοντας παράλληλα πως σε περίπτωση που ο Πρόεδρος φέρει σχέδιο με το οποίο δεν θα αποχωρούν οι έποικοι από την Κύπρο τότε «δεν θέλει Παπά να του πει ότι δεν περνά».

Πρόσθεσε δε πως τόσο ο Τούρκος πρόεδρος όσο και ο Τούρκος πρωθυπουργός είπαν στον Πρόεδρο ότι στην Κύπρο «θέλουν δυο κράτη και όχι ομοσπονδία και μάλιστα λειτουργική», σημειώνοντας πως αν φέρει τέτοιο σχέδιο που να προβλέπει δυο κράτη και πάλι «δεν περνά από το λαό».

«Λέμε μερικές αλήθειες και επειδή ο Πρόεδρος δεν είναι πρωτάρης αλλά έχει πολλά χρόνια που προΐσταται μιας παράταξης πρέπει να μάθει να αντέχει και να ακούει και αντίλογο δήλωσε, αναφέροντας πως σε αυτό τον τόπο υπάρχει δημοκρατία και ελευθερία λόγου και δεν θα πρέπει να αναστατώνεται ο Πρόεδρος «όταν κάποιος κάνει μια δήλωση που δεν του αρέσει». «Δεν πρέπει να ακούμε εκείνα που μας αρέσουν, ν’ ακούμε κι εκείνα που δεν μας αρέσουν φτάνει να είναι σωστά» είπε.

Για τον Πουργουρίδη
Ο Αρχιεπίσκοπος σχολίασε και τη χτεσινή γραπτή δήλωση του Κοινοβουλευτικού Εκπρόσωπου του ΔΗΣΥ Χρήστου Πουργουρίδη αναφέροντας εμφαντικά πως «ως βουλευτής ο κ. Πουργουρίδης μπορεί να πάει στη Βουλή και να εισηγηθεί την αλλαγή του Συντάγματος»

«Δεν είναι η πρώτη φορά που το έκαναν. Μπορούν να το ξανακάνουν και ακόμα μπορούν να επιβάλουν και δικτατορία» σημείωσε, προσθέτοντας πως εκείνο που έχει πει προς τον κ. Πουργουρίδη είναι ότι η Εκκλησία έζησε κατά τη δισχιλιόχρονη πορεία της πολλές δικτατορίες, πολλούς άθεους αυτοκράτορες που την πίεζαν και επέζησε γιατί δεν είναι ανθρώπινο κατασκεύασμα αλλά Θείο δημιούργημα.

«Γι’ αυτό» πρόσθεσε, «αντιπαρερχόμεθα όλες εκείνες τις απειλές και αν παραστεί ανάγκη να δώσουμε και όλη την περιουσία της Εκκλησίας, ότι έχει και δεν έχει, είμαστε έτοιμοι να τη δώσουμε για τη σωτηρία της πατρίδας».

«Όχι μόνο βιβλία θα αγοράζαμε, για να διανέμουμε δωρεάν στο λαό αλλά όλοι την περιουσία της Εκκλησίας, ως διαχειριστές, είμαστε έτοιμοι τα πάντα να δώσουμε για την πατρίδα» σημείωσε, υποδεικνύοντας πως «δεν μπορεί ο κ. Πουργουρίδης να μας λέει ότι σπαταλούμε την περιουσία της Εκκλησίας».

Ο Αρχιεπίσκοπος υπέδειξε τέλος πως παρά την παγκόσμια οικονομική ύφεση η Αρχιεπισκοπή φέτος έδωσε 1,5 εκατ. ευρώ περισσότερα από πέρσι, για να συμπαρασταθεί, όπως είπε, στους φτωχούς και στους αρρώστους.

Ύβρεις κατά Αρχιεπισκόπου από τον «γνωστό» Πουργουρίδη
Έντονα ενοχλημένα είναι αρκετά στελέχη του Δημοκρατικού Συναγερμού, σε σχέση με το περιεχόμενο χθεσινής γραπτής δήλωσης του Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου του κόμματος Χρίστου Πουργουρίδη. Παρά το γεγονός ότι ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ Νίκος Αναστασιάδης, μόλις την περασμένη Δευτέρα είχε δηλώσει ότι δεν πρόκειται να μπει «σε μία λογική χαρακτηρισμών» σε σχέση με τον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο και κάλεσε όλους σε «ψυχραιμία, νηφαλιότητα και ολιγότερες δηλώσεις», ο Πουργουρίδης προέβη χθες σε δήλωση πλούσια σε χαρακτηρισμούς, η οποία δεν χαρακτηριζόταν ούτε από ψυχραιμία, ούτε από νηφαλιότητα, ούτε από φειδώ.

«Ανοησίες» που διώχνουν τον κόσμο από την Εκκλησία
Σύμφωνα με τη δήλωσή του, ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΔΗΣΥ αν είχε τη δυνατότητα να εκκλησιάζεται σε ορθόδοξη εκκλησία, η οποία να μην ανήκει στην Εκκλησία της Κύπρου, θα το έκανε ευχαρίστως. Όπως εξήγησε, «πηγαίνω εκκλησία για να βρω γαλήνη και φεύγω με ταραχή μεγάλη κάθε Χριστούγεννα και Ανάσταση, από τις ανοησίες που περιέχονται στις εγκυκλίους του Αρχιεπισκόπου». Πρόσθεσε δε, ότι ο λόγος του Αρχιεπισκόπου «αντί να ενώνει διχάζει» και ότι οι πράξεις του «αντί της αγάπης καλλιεργούν το μίσος»! Συνεπώς, επισήμανε, «απωθούν τον κόσμο αντί να τον φέρνουν κοντά στην Εκκλησία».

Ακρότητες, προπαγάνδα και κατασπατάληση της περιουσίας
Σύμφωνα με τον ανεκδιήγητο Πουργουρίδη, «ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β’ συνεχίζει να καταχράται του αξιώματός του και να προκαλεί τα αισθήματα μίας μεγάλης μερίδας του πληρώματος της Εκκλησίας της Κύπρου». Πρέπει «να τεθεί τέρμα στις ακρότητες του Αρχιεπισκόπου», τόνισε. Πρόσθεσε ότι η αποστολή της Εκκλησίας «δεν είναι να προπαγανδίζει ενάντια στη λύση αλλά να προάγει την αλήθεια και όχι να συντηρεί μύθους και όνειρα».

«Ο Αρχιεπίσκοπος κατασπαταλά την περιουσία της Εκκλησίας για αλλότριους προς την αποστολή της σκοπούς», ισχυρίστηκε ο Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του ΔΗΣΥ. Πρόσθεσε ότι αντί να αγοράσει 10.000 αντίτυπα του βιβλίου του Χριστόδουλου Χριστοδούλου [ΣΗΜ. του αγωνιστή του Απελευθερωτικού μασ Αγώνα και όχι κάποιου πρακτορίσκου―και ο νοών νοείτω], με σημαντικότατο κόστος, μπορούσε να δώσει το ποσό αυτό στους φτωχούς. Ο Αρχιεπίσκοπος και η Ιερά Σύνοδος φαίνεται ότι δεν κατανοούν πως τα χρήματα και η περιουσία της Εκκλησίας δεν είναι προσωπική τους περιουσία αλλά ανήκουν στο πλήρωμα της Εκκλησίας και συνεπώς δεν μπορούν να τα χρησιμοποιούν κατά το δοκούν, υπογράμμισε.

Για το λόγο αυτό και «εφόσον ο Αρχιεπίσκοπος συνεχίζει να προκαλεί με τη συμπεριφορά του», ο κ. Πουργουρίδης αναφέρει ότι «έφθασε η ώρα η Βουλή να προχωρήσει σε τροποποίηση του Συντάγματος, έτσι που η διαχείριση της περιουσίας της Εκκλησίας να συνεχίσει να γίνεται από τους Ιεράρχες όπως σήμερα, αλλά να τεθεί κάτω από τον πλήρη έλεγχο ενός ανεξάρτητου οργάνου, το οποίο διορίζεται από τους εκλελεγμένους εκπροσώπους του κυπριακού ελληνισμού και όχι από την Ιερά Σύνοδο». Κατέληξε μάλιστα λέγοντας ότι «είναι καθήκον της Βουλής των Αντιπροσώπων να επιφέρει τις αναγκαίες νομοθετικές ρυθμίσεις, που να θέσουν τέρμα στις αυθαιρεσίες και τις καταχρήσεις στα οικονομικά της Εκκλησίας».

Κανένας δεν υιοθετεί τις ύβρεις του πρακτορίσκου
Η δήλωση του Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου του ΔΗΣΥ, πάντως, έπιασε το κόμμα απροετοίμαστο. Αρκετά στελέχη απέφυγαν να σχολιάσουν τη δήλωση, αλλά έσπευσαν να σημειώσουν ότι είναι προσωπικού χαρακτήρα και δεν εκφράζει το σύνολο του κόμματος σε καμία περίπτωση. «Είναι αυστηρά προσωπικές απόψεις και απορρίπτω τους χαρακτηρισμούς απ' όπου κι αν προέρχονται», μας είπε χαρακτηριστικά στέλεχος του κόμματος, τονίζοντας ότι δεν είναι κάτι που αποδέχονται συλλογικά στον ΔΗΣΥ. «Αποφάσεις εκ μέρους του κόμματος μόνο τα συλλογικά όργανα είναι σε θέση να λάβουν», υπογράμμισε στέλεχος. «Ο κ. Πουργουρίδης έχει το δικό του στιλ» [ποιας πρεσβείας;], μας είπε άλλο στέλεχος, προσθέτοντας ότι «δεν είμαστε ΑΚΕΛ και ο καθένας εκφράζει την άποψή του». Πιο κατηγορηματικά, άλλο στέλεχος τόνισε ότι το μίσος το ενσπείρουν «οι φανατικοί από όποιο χώρο και αν προέρχονται», ενώ άλλο στέλεχος τόνισε ότι με την ίδια λογική που ο Πουργουρίδης έχει το δικαίωμα να λέει αυτά τα πράγματα, έχει και ο Αρχιεπίσκοπος να θέτει τις δικές του απόψεις.

Αρκετά ήταν και τα μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας που επιβεβαίωσαν ότι η πρόταση Πουργουρίδη δεν ήταν κάτι που επεξεργάστηκαν και σκόπευαν να καταθέσουν επίσημα στη Βουλή και αυτό είναι εντελώς διαφορετικό θέμα από τη φορολόγηση της Εκκλησίας.

Όλοι οι ανανικοί αμερικανόδουλοι στο ίδιο σακκί...
Ο Πρόεδρος του κόμματος Νίκος Αναστασιάδης, κληθείς να σχολιάσει τη δήλωση, επικαλέστηκε... άγνοια ως προς το περιεχόμενό της και επιφυλάχθηκε να τοποθετηθεί σε μεταγενέστερο χρόνο, εάν το κρίνει απαραίτητο. Ο Εκπρόσωπος Τύπου Χάρης Γεωργιάδης απέφυγε τόσο να υιοθετήσει τα λεγόμενα τουΠουργουρίδη όσο και να τον αφήσει «ακάλυπτο», λέγοντας ότι το κόμμα επίσημα αποφάσισε να μην ασχολείται και να μη σχολιάζει τις παρεμβάσεις του Αρχιεπισκόπου, αλλά τα στελέχη δικαιούνται να εκφράζουν απόψεις. «Δεν τίθεται θέμα σε κάθε έκφραση άποψης το κόμμα να προσδίδει μία ετυμηγορία αν είναι κοινή θέση ή όχι», τόνισε, προσθέτοντας ότι ο κ. Πουργουρίδης είναι ένας άνθρωπος πολύ κοντά στην Εκκλησία και ασφαλώς δικαιούται να εκφράζει την άποψή του.

Οι ξένοι μπορούν αλλά ο Αρχιεπίσκοπος όχι;
Πέραν του Εκπροσώπου Τύπου και δύο μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΔΗΣΥ μίλησαν επώνυμα για το θέμα. Ο βουλευτής Ανδρέας Θεμιστοκλέους τόνισε ότι «ασφαλώς και δεν συμμερίζομαι αυτές τις απόψεις. Εάν έχουν δικαίωμα να συμβουλέψουν τον Κυπριακό Ελληνισμό ξένες δυνάμεις, ξένες πρεσβείες και ξένοι αξιωματούχοι, πολύ περισσότερο το δικαίωμα αυτό το έχουν Κύπριοι πολίτες και οι πολιτικοί, πνευματικοί και θρησκευτικοί ηγέτες τους». «Εγώ προσωπικά αναγνωρίζω, σέβομαι και υπερασπίζομαι του δικαιώματος της Εκκλησίας της Κύπρου και του Αρχιεπισκόπου να έχουν άποψη για όλα τα ζητήματα και ιδιαιτέρως δε, για όσα αφορούν την επιβίωση του Κυπριακού Ελληνισμού. Η Εκκλησία της Κύπρου είναι θεσμός καταξιωμένος στις συνειδήσεις των Ελλήνων της Κύπρου για αιώνες και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διατήρηση της ταυτότητάς του», τόνισε.

«Η πρόταση για να περιέλθει η περιουσία της Εκκλησίας και η διαχείρισή της κάτω από έλεγχο έξω από την Ιερά Σύνοδο στρέφεται κάθετα και βίαια εναντίον της ίδιας της Εκκλησίας, εναντίον της αποστολής της και εναντίον της υπόστασής της», υπογράμμισε. «Οι πιστοί που έδωσαν την περιουσία τους στην Εκκλησία της Κύπρου αν ήταν για να την έδιναν στο κράτος εξ υπαρχής θα την έδιναν στο κράτος», εκτίμησε. «Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου θα έπρεπε να τυγχάνει ως ηγέτης της Εκκλησίας της Κύπρου περισσότερου σεβασμού από όλους και ιδίως όσους δηλώνουν ότι θρησκεύουν νυχθημερόν», πρόσθεσε. Κατέληξε δε, λέγοντας ότι «ο Κυπριακός Ελληνισμός δεν κινδυνεύει από τις δήθεν ανοησίες του Αρχιεπισκόπου, κινδυνεύει όμως, και μάλιστα πολύ περισσότερο, από τις ανοησίες των πολιτικών του».

Απαιτείται σεβασμός
Ο Αντιπρόεδρος του ΔΗΣΥ Ιωνάς Νικολάου τόνισε ότι «δεν δικαιολογούνται δηλώσεις με τέτοιο περιεχόμενο, έναντι οποιασδήποτε άποψης η οποία ακούγεται, όσο και αν ακόμα κάποιοι διαπιστώνουν εκτροπές και όσο και αν διαφωνούμε». «Θεωρώ ότι κάθε ένας από εμάς πρέπει να επιδεικνύει τον απαραίτητο σεβασμό στους άλλους και να αποφύγουμε μηδενιστικές δηλώσεις ή ωραιοποιήσεις του παρελθόντος, ειδικότερα σε σχέση με το Κυπριακό», πρόσθεσε. «Η διαχείριση της εκκλησιαστικής περιουσίας δεν αφορά τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά την ίδια την Εκκλησία και δεν νομίζω να εγείρεται θέμα αναφορικά με τα θέματα διαχείρισης», κατέληξε.

Πιο κομψά τα είπε το ΑΚΕΛ
Για το θέμα του Αρχιεπισκόπου τοποθετήθηκε και ο Γ.Γ. του ΑΚΕΛ Άντρος Κυπριανού, χωρίς όμως να προβεί σε οποιουσδήποτε χαρακτηρισμούς. Δήλωσε ότι το κόμμα του διαφωνεί με τις απόψεις του Αρχιεπισκόπου σε ό,τι αφορά τις προσπάθειες επίτευξης λύσης και αυτό «είναι ηλίου φαεινότερον». Απ’ εκεί και πέρα, ο κ. Κυπριανού είπε ότι είναι «δικαίωμά του» να αγοράσει και να διανέμει δωρεάν το βιβλίο του κ. Χριστοδούλου, όμως «τα λεφτά, τα οποία δίνουν οι πιστοί στην Εκκλησία, δεν μπορεί ο καθένας να τα χειρίζεται με τον τρόπο που ο ίδιος επιθυμεί και επιδιώκει». Πρόσθεσε ότι θα έπρεπε να διαχειρίζονται με μεγαλύτερη φειδώ και προσοχή. «Κατά τα άλλα θέλω να στείλω την αγάπη μας στο Μακαριότατο. Θεωρούμε ότι η Εκκλησία αυτές τις μέρες θα έπρεπε να ήταν κήρυκας αγάπης και ενότητας και όχι οτιδήποτε άλλο», κατέληξε.

Το πρόβλημα του Πουργουρίδη ονομάζεται Ανάν [και όχι μόνι!]
«Τα κίνητρα του κ. Πουργουρίδη είναι φανερό ότι δεν είναι το κόστος του βιβλίου μου και η δήθεν σπατάλη, αφού το κάθε αντίτυπο που έχει αγοράσει ο Αρχιεπίσκοπος είναι κάτω από τα 2 ευρώ έκαστο, που δεν καλύπτει ούτε το εκτυπωτικό κόστος», τόνισε ο Χριστόδουλος Χριστοδούλου, κληθείς να σχολιάσει κατά πόσον θεωρεί κατασπατάληση την αγορά αντιτύπων του βιβλίου του. «Πρόκειται συνεπώς περί μη σοβαρού επιχειρήματος η δήθεν σπατάλη», σημείωσε.

«Η ουσία είναι ότι ο Αρχιεπίσκοπος έχει και καθήκον και δημοκρατικό δικαίωμα να ενημερώνει το ποίμνιό του για τις εξελίξεις στο κυπριακό πρόβλημα, μία σημαντική πτυχή του οποίου είναι και η οικονομική», ανέφερε. «Ο ίδιος έκρινε ορθώς ότι οι διεξαγόμενες συνομιλίες οδηγούν σε λύση που θα επιφέρει καταστροφή της κυπριακής οικονομίας, αν η λύση αυτή υιοθετηθεί», πρόσθεσε. «Αυτά είναι που ενοχλούν τον κ. Πουργουρίδη, γνωστό φανατικό θιασώτη του εκτρωματικού σχεδίου Ανάν και όχι η δήθεν σπατάλη ασήμαντου ποσού χρημάτων του Αρχιεπισκόπου», κατέληξε ο κ. Χριστοδούλου. Ανέφερε ότι θα τοποθετηθεί γραπτώς και εκτεταμένα σήμερα.

ΠΗΓΗ:ΙΝΦΟΓΝΩΜΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΑ

ΚΑΝΤΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ΜΑΣ.