Προσεγγίζοντας τὴν ἡσυχαστικὴ ζωὴ τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαάκ τοῦ Σύρου

Τοῦ Ἰωάννη Τάτση, Θεολόγου

Ὁ Ἀββᾶς Ἰσαὰκ ὁ Σῦρος ὑπῆρξε ἕνας ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους ἡσυχαστὲς τοῦ ὀρθόδοξου μοναχισμοῦ. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ καὶ οἱ ἀσκητικοί του λόγοι ἀπευθύνονται κατ' ἐξοχὴν στοὺς μοναχοὺς ποὺ ζοῦνε μὲ τὸν ἡσυχαστικὸ τρόπο ζωῆς. Θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ συμπεράνει ὅτι οἱ λόγοι τοῦ ὁσίου δὲν ἀφοροῦν τὴ μεγάλη πλειοψηφία τόσο τῶν πιστῶν ποὺ ζοῦνε μέσα στὸν κόσμο ὅσο καὶ τῶν μοναχῶν ποὺ ἐπέλεξαν τὴν κοινοβιακὴ ζωή. Κι ὅμως. Ὁ Γέροντας Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης προτρέπει ὄχι μόνο τοὺς προχωρημένους ἡσυχαστὲς νὰ μελετοῦν τὸν ἀββᾶ Ἰσαὰκ ἀλλὰ καὶ τοὺς ἀρχαρίους. Γράφει σχετικά: «Πολὺ θὰ σὲ βοηθήσει ὁ Ἀββᾶς Ἰσαὰκ διότι καὶ τὸ βαθύτερο νόημα τῆς ζωῆς δίνει νὰ καταλάβει κανεὶς καὶ κάθε εἴδους μικρὸ ἢ μεγάλο κόμπλεξ καὶ ἐὰν ἔχει ὁ ἄνθρωπος ποὺ πιστεύει στὸν Θεό, τὸν βοηθάει γιὰ νὰ τὰ διώξει. Ἡ ὀλίγη μελέτη στὸν Ἀββᾶ Ἰσαὰκ ἀλλοιώνει τὴν ψυχὴ μὲ τὶς πολλές της βιταμίνες»[1]. 

Ὁ ἀββᾶς Ἰσαὰκ ἦταν συριακῆς καταγωγῆς καὶ ἔγινε μοναχὸς σὲ μικρὴ ἡλικία. Παρέμεινε γιὰ λίγο σὲ κοινόβιο μοναστήρι καὶ ἀργότερα ἀποσύρθηκε...

Βίος καὶ Πολιτεία τῆς Ὁσίας Μητρὸς ἡμῶν Εὐφροσύνης

Ὁ βίος τῆς ἁγίας Εὐφροσύνης εἶναι θαυμαστὸς καὶ ὁ τρόπος τῆς ζωῆς της ἀσυνήθιστος. Ἀποτελεῖ ὑπόδειγμα πνευματικῆς ἀνδρείας, ἁγνείας καὶ σωφροσύνης.
Γεννήθηκε στὴν Ἀλεξάνδρεια τὸν 5ο αἰώνα μ. Χ. Ἦταν μοναχοκόρη καὶ πολὺ πλούσια. Ὁ ὑλικὸς πλοῦτος, εὐτυχῶς, δὲν κατόρθωσε νὰ τῆς σκληρύνῃ τὴν ψυχή, ὥστε νὰ γίνῃ φίλαυτη καὶ φιλάργυρη, ὅπως συμβαίνει τὶς περισσότερες φορές, ἀλλὰ ἦταν καὶ παρέμεινε φιλάνθρωπη καὶ ἐλεήμων. Οἱ γονεῖς της, ἄνθρωποι φιλόθεοι καὶ φιλάνθρωποι, κατάφεραν νὰ τῆς μεταδώσουν τὸν ἀληθινὸ πλοῦτο τῆς καρδιᾶς, δηλαδὴ νὰ τῆς ἐμπνεύσουν τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τοὺς ἀνθρώπους.
Σὲ ἡλικία δώδεκα ἐτῶν ἔμεινε ὀρφανὴ ἀπὸ μητέρα καὶ ὁ πατέρας της ἔδειξε μεγαλύτερο ζῆλο καὶ ἐπιμέλεια στὴν ἀνατροφή της. Ὅταν ἔγινε δεκαοκτὼ ἐτῶν θέλησε νὰ τὴν παντρέψῃ μὲ ἕναν νέο ὑψηλῆς κοινωνικῆς τάξης. Ἡ Εὐφροσύνη ὅμως εἶχε ἐκλέξει τὸν δρόμο τῆς κατὰ Χριστὸν παρθενίας καὶ ἡ ἀπόφασή της ἦταν σταθερὴ καὶ ἀμετάκλητη. Γι᾿ αὐτὸ κάποια ἡμέρα, ἀφοῦ μοίρασε τὰ ὑπάρχοντά της στοὺς πτωχοὺς ἔφυγε κρυφά, καὶ γιὰ νὰ μὴ τὴν ἀνακαλύψῃ ὁ πατέρας της καὶ τὴν ὑποχρεώσῃ νὰ ἐπιστρέψῃ στὸν κόσμο καὶ νὰ παντρευτῇ παρὰ τὴν θέλησή της, μεταμφιέστηκε καὶ ἐγκαταβίωσε σὲ ἀνδρικὸ μοναστήρι παρουσιαζομένη ὡς εὐνοῦχος μὲ τὸ ὄνομα Σμάραγδος. Ἔζησε στὸ ἀνδρικὸ μοναστήρι τριανταοκτὼ ὁλόκληρα χρόνια χωρὶς...

21 Σεπτεμβρίου, ἑορτάζει ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυρας Πλάτων (1852-1921)

Ὁ Πλάτων Ἀϊβαζίδης (Ἀϊβάζης ἢ Ἀϊβαζόγλου) γεννήθηκε τὸ 1852 στὴν Πάτμο ἀπὸ τὸν χιώτη Νικόλαο καὶ τὴ Μαρία. Μαθήτευσε στὴν Πατμιάδα Σχολὴ καὶ σὲ ἡλικία 15 ἐτῶν ἔγινε δόκιμος στὴν Ι.Μ Ἁγ. Ἰωάννου Θεολογου, ὅπου μόναζαν δύο θεῖοι του μοναχοὶ καὶ παρέμεινε ὡς τὰ 25 του ἔτη. Μετὰ πορεύεται στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ φοιτᾶ στὴ Μεγάλη τοῦ Γένους Σχολὴ καὶ τὴ Θεολογικὴ Σχολή της Χάλκης, γνωρίζοντας τὸν ἐκεῖ φοιτητὴ Γερμανὸ Καραβαγγέλη. Παράλληλα, ἐκτελοῦσε χρέη Διακόνου στὴ Μητρόπολη Καστοριὰς (1883-1888) καὶ Λήμνου (1888- 1894). 

Στὴ Λῆμνο χειροτονεῖται πρεσβύτερος καὶ γίνεται Πρωτοσύγγελος (δηλαδὴ δεύτερος τῇ τάξει) ἀπὸ τὸν Μήτρ. Ἀθανάσιο Καποράλη. Τὸ 1899 ὁ Μήτρ. Ἀθανάσιος μετατίθεται στὴν Καστοριὰ καὶ παίρνει μαζί του τὸν Πρωτοσύγγελο Πλάτωνα. Σὲ ἕνα μόλις χρόνο ξαναμετατίθεται στὴ Σάμο καὶ τὴ θέση του παίρνει ὁ Μητρ. Γερμανός, ὁ ὁποῖος ὅμως κρατᾶ κοντά του τὸν Πλάτωνα. Τὸ διάστημα μέχρι τὸ 1908, οὐσιαστικὰ ὅλη τὴν περίοδο τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγῶνα, διακονεῖ πιστά τον Καραβαγγέλη, παραμείνει στὴν πόλη ὡς ὑπεύθυνος κατὰ τὶς μεγάλες περιοδεῖες του, φροντίζει γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῶν πληγέντων γυναικόπαιδων καὶ τὴ σωστὴ λειτουργία ἱδρυμάτων. Οἱ δύο μαζὶ τέλεσαν τὴν κηδεία καὶ τὰ τρισάγια στὸ μνῆμα τοῦ Παύλου Μελᾶ....

«Οὐκ ἐγήγερται ἐν γεννητοῖς γυναικῶν μείζων Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ»

Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς 

Σήμερα εἶναι μιά μικρή Μεγάλη Παρασκευή, μιά δεύτερη Μεγάλη Παρασκευή. Γιατὶ σήμερα ὁ μεγαλύτερος ἄνδρας μεταξὺ ἐκείνων πού γεννήθηκε ἀπὸ γυναῖκα, Ἰωάννης, ὁ Πρόδρομος καὶ Βαπτιστὴς τοῦ Κυρίου, θανατώνεται. Τὴ Μεγάλη Παρασκευή, οἱ ἄνθρωποι θανατώνουν τὸν Θεό, σταυρώνουν τὸν Θεό. Στή σημερινὴ ἁγία μεγάλη γιορτή, οἱ ἄνθρωποι θανατώνουν τὸν μέγιστο ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Δέν εἶμαι ἑγώ πού ἐπέλεξε νά χρησιμοποιήσει τὴν ἔκφραση «τὸν μείζονα». Τί εἶναι ὁ ἔπαινός μου γιά τὸν μεγάλο καὶ ἔνδοξο Πρόδρομο τοῦ Κυρίου, τὸν ὁποῖο ὁ Κύριος ἐπαίνεσε περισσότερο ἀπὸ ὁποιονδήποτε ἄλλο ἄνθρωπο, περισσότερο ἀπὸ ὅλους, ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους, τοὺς Ἀγγέλους, τοὺς Προφῆτες, τοὺς δικαίους, τοὺς Σοφούς; Ἀπὸ τὸν Κύριο εἰπώθηκε γι’ αὐτόν: «οὐκ ἐγήγερται ἐν γεννητοῖς γυναικῶν μείζων Ἰωάννου τοῦ βαπτιστοῦ» (Ματθ. 11,11). Σὲ ὅλη τή Δημιουργία, δέν ὑπάρχει κανένας μεγαλύτερος ἔπαινος.

Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος πού σήμερα εἶναι μιά μικρή...

Ὁ Ἅγιος Παντελεήμων θεραπεύει τὸν Ἅγιο Σιλουανὸ τόν Ἀθωνίτη

Ἅγιος Παντελεήμων ὁ Μεγαλομάρτυς καὶ Ἰαματικὸς

Γιά όποιον παραδόθηκε στό θέλημα τοῦ Θεοῦ ἡ ζωὴ γίνεται πολὺ εὐκολότερη, γιατὶ στίς ἀρρώστιες, στήν φτώχεια καὶ στόν διωγμὸ σκέφτεται: «Ἔτσι εὐδόκησε ὁ Θεὸς καὶ πρέπει νά ὑπομείνω γιά τὶς ἁμαρτίες μου».
Νά, ἐδῶ καί πολλὰ χρόνια πάσχω ἀπὸ πονοκέφαλο καὶ δύσκολα τὸν ὑποφέρω, ἀλλά μέ ὠφελεῖ, γιατί μέ τὴν ἀσθένεια ταπεινώνεται ἡ ψυχὴ. Ἡ ψυχή μου ἐπιθυμεῖ διακαῶς νά προσεύχεται καὶ νά ἀγρυπνεῖ, ἀλλὰ ἡ ἀσθένεια μέ ἐμποδίζει, διότι τὸ ἄρρωστο σῶμα ἀπαιτεῖ ἀνάπαυση. Καὶ παρακάλεσα πολὺ τὸν Κύριο νά μὲ θεραπεύσει, ἀλλὰ δέν μὲ ἄκουσε. Κι αὐτὸ σημαίνει πώς αὐτὸ δέν θὰ ἦταν πρὸς ὄφελός μου.
Νά, ὅμως, καὶ μία ἄλλη περίπτωση, ποὺ ὁ Κύριος μέ ἄκουσε καί μέ ἔσωσε. Σὲ μιά γιορτὴ πρόσφεραν στήν τράπεζα ψάρι. Ἐνῶ λοιπὸν ἔτρωγα, ἕνα κόκαλο μπῆκε πολὺ βαθιὰ στό λαιμό μου. Ἐπικαλέστηκα τὸν Ἅγιο Παντελεήμονα, παρακαλώντας νά μὲ θεραπεύσει, γιατὶ ὁ γιατρὸς τοῦ Μοναστηριοῦ δέν θὰ μποροῦσε νά μοῦ βγάλει τὸ κόκκαλο ἀπὸ τὸ φάρυγγα. Καὶ μόλις εἶπα: «Γιάτρεψέ με», ἡ ψυχή μου πῆρε ἀπάντηση: «Βγές, ἔξω ἀπὸ τὴν τράπεζα, κάνε μιά βαθιὰ εἰσπνοή καὶ μιά ἀπότομη ἐκπνοή καὶ τὸ κόκκαλο θὰ βγεῖ μὲ αἷμα». Ἔτσι κι ἔκαμα καὶ βγῆκε ἕνα...

Οἱ Ἅγιοι Βασιλοπαθοφόροι Ρομανώφ: Τὸ μαρτύριο τῆς πίστεως καὶ τῆς χριστιανικῆς ὑπομονῆς

Ἐπιμέλεια ἄρθρου ὑπὸ τοῦ Κωνσταντίνου Χασόγια, Θεολόγου Ε.Κ.Π.Α 

17η Ἰουλίου, Τῶν Ἁγίων Ἐνδόξων Βασιλοπαθοφόρων Νικολάου Β΄, Ἀλεξάνδρας, Ὄλγας, Τατιανῆς, Μαρίας, Ἀναστασίας καὶ Ἀλεξίου τῶν Ρομανώφ. 
Ἡ 17η Ἰουλίου ἀποτελεῖ ἡμέρα ἰδιαίτερης τιμῆς γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας, καθὼς κατὰ τὴν ἡμέρα αὐτὴ μνημονεύονται οἱ Ἅγιοι Βασιλοπαθοφόροι Ρομανώφ, ὁ τελευταῖος Αὐτοκράτορας τῆς Ρωσίας Ἅγιος Νικόλαος Β΄, ἡ σύζυγός του Ἁγία Ἀλεξάνδρα Θεοδώροβνα, ὁ διάδοχος Ἀλέξιος καὶ οἱ τέσσερις θυγατέρες τους, Ὄλγα, Τατιανή, Μαρία καὶ Ἀναστασία. Μαζὶ τοὺς τιμῶνται ἐπίσης οἱ πιστοὶ συνοδοί τους, οἱ ὁποῖοι συμμερίσθηκαν μέχρι τέλους τὴ δοκιμασία καὶ τὸν μαρτυρικό τους θάνατο .Κατὰ τὴ νύκτα τῆς 17ης Ἰουλίου 1918, ἡ αὐτοκρατορικὴ οἰκογένεια ἐκτελέστηκε ἀπὸ τὶς μπολσεβικικὲς ἀρχὲς στὸ Αἰκατερίνενμπουργκ, γεγονὸς ποὺ σφράγισε ὁριστικὰ τὸ τέλος τῆς δυναστείας τῶν Ρομανὼφ καὶ σηματοδότησε μία ἀπὸ τὶς πλέον τραγικὲς στιγμὲς τῆς ρωσικῆς ἱστορίας τοῦ 20οῦ αἰῶνα. Ἡ αὐτοκρατορικὴ οἰκογένεια κρατοῦνταν ὑπὸ φρούρηση ἀπὸ τὶς μπολσεβικικὲς ἀρχὲς στὸ Αἰκατερίνενμπουργκ, ἐνῷ ἀρχικὰ ὑπῆρχε ἡ πρόθεση νὰ παραπεμφθοῦν σὲ δίκη. Ὡστόσο, ἡ ἐξέλιξη τοῦ Ρωσικοῦ Ἐμφυλίου Πολέμου καὶ ἡ προέλαση τῶν δυνάμεων τοῦ Λευκοῦ Στρατοῦ πρὸς τὴν πόλη δημιούργησαν ἔντονη ἀνησυχία στοὺς Μπολσεβίκους...

Ἁγία Μαρίνα ἡ μεγαλομάρτυς: Ἡ πανέφημη νύμφη τοῦ Χριστοῦ

Λάμπρου Σκόντζου, 

Θεολόγου - Καθηγητοῦ 

Οἱ γυναῖκες Μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας μας δὲν ὑστέρησαν σὲ ἡρωικὸ φρόνιμα ἀπὸ τοὺς ἄνδρες. Ὑπέδειξαν τὸ ἴδιο μὲ ἐκείνους ἡρωισμὸ ἢ καὶ τοὺς ξεπέρασαν πολλὲς φορές. Γι’ αὐτὸ καὶ τιμῶνται τὸ ἴδιο λαμπρὰ μὲ ἐκείνους. 

Μία ἀπὸ τὶς μεγαλομάρτυρες γυναῖκες εἶναι καὶ ἡ ἁγία Μαρίνα. Γεννήθηκε στὴν Ἀντιόχεια τῆς Πισιδίας τῆς Μ. Ἀσίας περὶ τὸ 255 μ. Χ. ἀπὸ ἐπιφανεῖς γονεῖς. Ὁ πατέρας της ὀνομαζόταν Αἰδέσιος ἦταν ὁ ἐπίσημος ἱερέας τῶν εἰδώλων τῆς περιοχῆς. Ἡ μητέρα της πέθανε λίγες μέρες μετὰ τὴ γέννα τῆς μονάκριβης κόρης της, τὴν ὁποία ὀνόμασαν Μαρίνα. Ὁ πατέρας της, μὴ μπορώντας νὰ φροντίσει τὸ βρέφος τὸ παρέδωσε σὲ μία γυναίκα ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη γιὰ νὰ τὸ φροντίζει μέχρι νὰ μεγαλώσει. Ἡ γυναίκα αὐτὴ ἦταν κρυφὴ καὶ ἔνθερμη Χριστιανή. Ἡ μικρὴ Μαρίνα ἄκουγε στὸ χριστιανικὸ ἐκεῖνο σπίτι νὰ μιλοῦν γιὰ τὸ Χριστὸ καὶ νὰ τὸν λατρεύουν μὲ εὐλάβεια καὶ σεμνότητα. Ἄκουγε ἱστορίες γιὰ τὴ θαυμαστὴ ζωή του, γιὰ τὰ θαύματά του, γιὰ τὴ διδασκαλία του, γιὰ τὴ...

Ἁγία Ὄλγα: Ἡ πρώτη Ἁγία τῆς Ρωσίας καὶ πρόδρομος τοῦ ἐκχριστιανισμοῦ τῶν Ρῶς

ΙΕΡΑ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΟΛΓΑΣ, ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΣ ΚΑΙ ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΟΥ (11 ΙΟΥΛΙΟΥ) 

Τοῦ Κωνσταντίνου Χασόγια, Θεολόγου Ε.Κ.Π.Α. 
- Φοιτητὴ Τμήματος Ἱστορίας & Ἀρχαιολογίας ΕΚΠΑ. 

Ἡ Ἁγία Ὄλγα ἀποτελεῖ μία ἀπὸ τὶς πλέον ἐμβληματικὲς μορφὲς τῆς ἱστορίας τῆς Ὀρθοδοξίας. Μὲ τὸν προσωπικό της ἐκχριστιανισμὸ ἄνοιξε τὸν δρόμο γιὰ τὴ βάπτιση τῶν Ρῶς τοῦ Κιέβου, θέτοντας τὰ θεμέλια τῆς πνευματικῆς πορείας ἑνὸς λαοῦ ποὺ ἐπρόκειτο νὰ διαδραματίσει καθοριστικὸ ρόλο στὴν ἱστορία τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης. Ἡ Βασίλισσα Ὄλγα ὑπῆρξε ἡ πρώτη ἁγία στὴν ἱστορία τῆς Ρωσίας καὶ τιμήθηκε ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ρωσίας μὲ τὸν ὑψηλὸ τίτλο τῆς Ἰσαποστόλου. Ὁ τίτλος αὐτὸς ἀποδίδεται σὲ πρόσωπα πού, μὲ ἐνάρετο βίο καὶ ἱεραποστολικὸ ἔργο, καθὼς συνέβαλαν καθοριστικὰ στὴ διάδοση τοῦ χριστιανικοῦ μηνύματος, κατὰ τὸ πρότυπο τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. 
Ἡ ἠγεμόνισσα Ὄλγα ἦταν σύζυγος τοῦ ἡγεμόνα τοῦ Κιέβου Ἰγκὸρ Α΄. Τὸ 945, μετὰ τὴ δολοφονία τοῦ συζύγου της, ἀνέλαβε τὴ διακυβέρνηση τῶν Ρῶς...

Ὁ Ἅγιος Νεομάρτυρας Εὐγένιος τῆς Ρωσίας

«Ἡ Συγκλονιστικὴ Ἱστορία τοῦ Ἁγίου Νεομάρτυρος Εὐγενίου τῆς Ρωσίας. Τὸ Μαρτύριο καὶ ἡ Πίστη του». 
Ἡ συγκλονιστικὴ ζωὴ καὶ τὸ μαρτύριο τοῦ Ἁγίου Νεομάρτυρος Εὐγενίου τῆς Ρωσίας, ἑνὸς νέου ποὺ ἔμεινε ἀκλόνητος στὴν Ὀρθόδοξη πίστη του μέχρι τὸ τέλος.
Στὸ βίντεο θὰ γνωρίσετε τὴν ἱστορία, τὶς δοκιμασίες, τὰ βασανιστήρια καὶ τὴ θυσία τοῦ Ἁγίου Εὐγενίου, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ σύγχρονο παράδειγμα πίστης, θάρρους καὶ ἀγάπης πρὸς τὸν Χριστό.

Ὁ Μητροπολίτης Πάφου Τυχικὸς παρουσίασε τὸν Ἅγιο Καλανδίωνα

 

Ὁ Ἅγιος Καλανδίων ὑπῆρξε Πατριάρχης Ἀντιοχείας κατὰ τὸν Ε΄ αἰῶνα, σὲ μιὰ ἐποχὴ ἔντονων δογματικῶν ἀναταραχῶν ποὺ ἀκολούθησαν τὴν Δ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τῆς Χαλκηδόνος (451). 
Ἔμεινε σταθερὸς ὑπερασπιστὴς τῶν ἀποφάσεων τῆς Συνόδου, ὁμολογῶντας τὴν ἀλήθεια γιὰ τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἀπέναντι στὶς μονοφυσιτικὲς τάσεις τῆς ἐποχῆς. 
Γιὰ τὴν πιστότητά του αὐτὴ δοκιμάστηκε, ἐξέπεσε τοῦ θρόνου καὶ ὁδηγήθηκε στὴν ἐξορία, παραμένοντας ὡς τὸ τέλος ἀδιάσειστος στὴν ὁμολογία τῆς Ὀρθοδοξίας — γι' αὐτὸ καὶ τιμᾶται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ὡς ὁμολογητής. 
Στὸ βίντεο ὁ Μητροπολίτης ἐπισκέφθηκε τοὺς τόπους τῆς Κύπρου ποὺ...

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Εὐσέβιος μπροστά στήν αἵρεση καί τούς αἱρετικούς δέν κράτησε τό στόμα του ἑφτασφράγιστο. Δέν πρόδωσε τήν εὐσέβεια, τήν Ὀρθοδοξία

Στίς 22 Ἰουνίου τιμᾶται ἡ μνήμη τοῦ ἱερομάρτυρος Εὐσεβίου, Ἐπισκόπου Σαμοσάτων.
Ἔζησε στά χρόνια τοῦ Ἄρειανιστή αὐτοκράτορα Κωνσταντίου (338), σέ ἡμέρες δηλαδή κατά τίς ὁποῖες ὁ Ἀρειανισμός εἶχε ἐξαπλωθεῖ πάρα πολύ στήν Βασιλεύουσα.
Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Εὐσέβιος μπροστά στήν αἵρεση καί τούς αἱρετικούς δέν κράτησε τό στόμα του ἑφτασφράγιστο. Δέν πρόδωσε τήν εὐσέβεια, τήν Ὀρθοδοξία. Μέ μεγάλη ἀνδρεία καί μέ περιφρόνηση τῶν παρόντων ἀγωνίσθηκε γιά τήν καταπολέμηση τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἀρείου καί τήν ἀνάδειξη τῆς εὐσέβειας καί τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως.
Ὁ αὐτοκράτορας Κωνστάντιος, ὡς Ἀρειανιστής, πρόβαλε πολλά ἐμπόδια στό ἔργο τοῦ ἁγίου Εὐσεβίου, καί μάλιστα κάποια ἡμέρα τόν ἀπείλησε ὅτι θά τοῦ κόψει τό χέρι τό δεξί, γιά νά σταματήσει νά γράφει καί νά μιλάει κατά τοῦ αἱρεσιάρχη Ἀρείου. Ὁ ἅγιος Εὐσέβιος ὄχι μόνον δέν ἐδειλίασε, ἀλλά ἀτρόμητος ἅπλωσε νά τοῦ κόψει καί τά δύο χέρια, δηλώνοντας ὅτι τήν Ὀρθοδοξία δέν θά τήν προδώσει ποτέ.
Ἐξορίσθηκε στίς περιοχές γύρω ἀπό τόν Δούναβη ποταμό, καί μετά...

Οἱ Ἅγιοι Πάντες: Οἱ μοναδικοὶ παιδαγωγοὶ τῆς Ὀρθοδοξίας

Ἀπό τό τρίτομο ἔργο τοῦ πατρός Θεοδώρου Ζήση «ΟΜΙΛΙΕΣ στίς Κυριακές καί στίς Ἑορτές τοῦ ἔτους», τόμος Γ΄, σελ. 1419, ἐκδόσεις «Τό Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη Δεκέμβριος 2024.
Οἱ «Βίοι τῶν Ἁγίων», λέγει ὁ σοφός καί ἁγιασμένος καί φωτισμένος Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, εἶναι ἡ μοναδική Παιδαγωγική τῆς Ὀρθοδοξίας.
Ψάχνουμε νά βροῦμε παιδαγωγικά πρότυπα γιά τούς σκοπούς τῆς Παιδείας κι ἔχουμε ἐδῶ τούς μοναδικούς παιδαγωγούς, τούς Ἁγίους· εἶναι οἱ μοναδικοί παιδαγωγοί, τούς ὁποίους δέν γνωρίζουμε. Ποιός διαβάζει «Βίους Ἁγίων»; Πότε παρουσιάζουμε στά σχολεῖα μας τούς «Βίους τῶν Ἁγίων»;
Ἡ μοναδική Παιδαγωγική τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι οἱ Βίοι τῶν Ἁγίων. Διότι μέσα εἰς αὐτούς κατά ἀναριθμήτους εὐαγγελικούς τρόπους, τελείως δοκιμασμένους διά τῆς μακραίωνος ἐμπειρίας, ἔχει καταδειχθεῖ πῶς διαπλάσσεται καί οἰκοδομεῖται τό τέλειο ἀνθρώπινο πρόσωπο, ὁ τέλειος ἄνθρωπος, καί πῶς αὐξάνει «εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ» (Ἐφ. 4, 13). [*]

Ἅγιος Εὐμένιος ὁ νέος (Σαριδάκης)

Λάμπρου Κ. Σκόντζου, Θεολόγου - Καθηγητοῦ

Ἡ ἀνάδειξη ἁγίων εἶναι τὸ διαρκὲς θαῦμα στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας μας, καθότι ἄλλωστε αὐτὸ εἶναι τὸ ἔργο της, νὰ μεταποιεῖ ἁμαρτωλοὺς σὲ ἁγίους. Δὲν ὑπάρχει ἐποχή, στὴ δισχιλιόχρονη ἱστορική της πορεία, ποὺ νὰ μὴν ἔχουν ἀναδειχτεῖ ἅγιοι. Ἰδιαίτερο θαῦμα εἶναι ἡ ἀνάδειξη πληθώρας ἁγίων καὶ στὴν ἐποχή μας, ὅπου ἔχει περισσέψει τὸ κακό, γιγαντώθηκε ἡ ἁμαρτία, καὶ ὁ κόσμος βρίσκεται σὲ πρωτοφανῆ ἠθικὴ καὶ πνευματικὴ κατάπτωση. Ἀλλά, «οὐ δὲ ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία, ὑπερεπερίσσευσεν ἡ χάρις» (Ρώμ. 5,20), σύμφωνα μὲ τὸν ἀπόστολο Παῦλο. Στὸν ταραγμένο 20ὸ αἰῶνα ἔχει ἀναδειχτεῖ μία πλειάδα ἁγίων, μεταξὺ τῶν ὁποίων συγκαταλέγεται καὶ ὁ ἅγιος Εὐμένιος ὁ Νέος (Σαριδάκης), μία πραγματικὰ ὁσιακὴ καὶ ἁγιασμένη μορφή, ὁ ὁποῖος ἔχει καταταχτεῖ πρόσφατα στοὺς ἁγιολογικοὺς δέλτους τῆς Ἐκκλησίας μας.
Ὁ ἁγιασμένος Γέροντας γεννήθηκε τὴν Πρωτοχρονιὰ τοῦ 1931 στὸ χωριὸ Ἐθιὰ Μονοφατσίου τοῦ νομοῦ Ἡρακλείου Κρήτης. Καταγόταν ἀπὸ πολυμελῆ καὶ φτωχὴ οἰκογένεια. Οἱ γονεῖς του ἦταν ἁπλοϊκοὶ καὶ φτωχοί, ἀλλὰ πιστοὶ ἄνθρωποι. Ὁ πατέρας του ὀνομάζονταν Γεώργιος καὶ ἡ μητέρα του Σοφία καὶ ἦταν τὸ ὄγδοο παιδὶ τῆς οἰκογένειας καὶ τὸ βαπτιστικό του ὄνομα ἦταν Κωνσταντῖνος.
Τὰ παιδικά του χρόνια ὑπῆρξαν πολὺ δύσκολα, βιώνοντας τὴ φτώχεια καὶ...

Κωνσταντῖνος ὁ Μέγας: Ἕνας Θεόσταλτος Χριστιανὸς Αὐτοκράτορας

Τοῦ Κωνσταντίνου Χασόγια, Θεολόγου τοῦ ΕΚΠΑ / φοιτητοῦ Φιλοσοφικῆς Σχολῆς, Τμήματος Ἱστορίας & Ἀρχαιολογίας ΕΚΠΑ. 
Ὁ Κωνσταντῖνος Α΄ (Flavius Valerius Constantinus), γεννήθηκε στὶς 27 Φεβρουαρίου τοῦ 280 μ.Χ. στὴ Ναϊσσό, τὴ σημερινὴ Νίς τῆς Σερβίας. Ἦταν υἱὸς τῆς Ἁγίας Ἑλένης, ἡ ὁποία σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση καταγόταν ἀπὸ ταπεινὴ οἰκογένεια, καὶ τοῦ Καίσαρα Κωνστάντιου Χλωροῦ. 
Τὸ 306 μ.Χ. ὁ Κωνστάντιος πέθανε στὴ Βρετανία. Τότε οἱ ρωμαϊκὲς λεγεῶνες ἀνακήρυξαν τὸν υἱό του Κωνσταντῖνο, στὸ Ἐβόρακο —τὴ σημερινὴ Ὑόρκη τῆς Ἀγγλίας— Αὔγουστο τῆς Δύσεως. Στὴ συνέχεια, ὁ Κωνσταντῖνος ἔλαβε μέρος σὲ σειρὰ ἐμφυλίων πολέμων, κατὰ τοὺς ὁποίους ἀναδείχθηκε σπουδαῖος στρατιωτικὸς ἡγέτης, νικῶντας ὅλους τοὺς ἀντιπάλους του. Τὸν Ὀκτώβριο...

2 Μαρτίου ἑορτάζει ὁ Ἅγιος Νικόλαος Πλανᾶς

Ὁ "Ἅγιος τῶν Ἀθηνῶν", ὁ παπᾶς ποὺ περπατοῦσε μὲ λυμένα κορδόνια στοὺς δρόμους τῆς Πλάκας καὶ τοῦ Ψυρρή, δὲν εἶχε πτυχία, οὔτε ρητορικὴ δεινότητα. Εἶχε ὅμως μιὰ καρδιὰ ποὺ χωροῦσε ὅλο τὸν κόσμο. 
Ὁ Παπα-Νικόλας ἔκανε Θεία Λειτουργία κάθε μέρα γιὰ 50 χρόνια, ἀνεξαρτήτως καιροῦ ἢ ὑγείας. Οἱ λειτουργίες του κρατοῦσαν ὧρες, γιατί διάβαζε χιλιάδες ὀνόματα στὴν Πρόθεση. Ὅταν τοῦ ἔδιναν χαρτάκια μὲ ὀνόματα, δὲν πετοῦσε ποτὲ κανένα. Τὰ κρατοῦσε στὶς τσέπες του μέχρι νὰ λιώσουν, μνημονεύοντας ζωντανοὺς καὶ κεκοιμημένους μὲ μιὰ ἐπιμονὴ ποὺ συγκλόνιζε τοὺς πιστούς. 
Παρ' ὅλο ποὺ ὁ ἴδιος ἦταν ἕνας ἁπλὸς ἄνθρωπος μὲ ἐλάχιστη μόρφωση, γύρω του συγκεντρώνονταν οἱ μεγαλύτεροι διανοούμενοι τῆς ἐποχῆς, ὅπως ὁ Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης καὶ ὁ Ἀλέξανδρος Μωραϊτίδης. Ἐκεῖνοι ἔψαλλαν στὸ ἀναλόγιό του στὸν Ἅγιο Ἐλισαῖο στὸ Μοναστηράκι, ἀναγνωρίζοντας στὸ πρόσωπό του τὴ γνήσια βυζαντινὴ καὶ ὀρθόδοξη παράδοση. 
Ὅ,τι χρήματα τοῦ ἔδιναν οἱ πιστοί, τὰ μοίραζε ἀμέσως. Συχνὰ ἐπέστρεφε στὸ σπίτι του χωρὶς παλτὸ ἢ χωρὶς παπούτσια, γιατί τὰ εἶχε δώσει σὲ κάποιον φτωχὸ ποὺ συνάντησε στὸν δρόμο. Ζοῦσε μὲ μιὰ ταπεινὴ σύνταξη καὶ δὲν κράτησε...

Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Τήρων, ὅπως στή ζωή του ἠγωνίσθη κατά τῶν εἰδώλων, ἔτσι ἠγωνίσθη καί παρενέβη καί μετά ἀπό τόν θάνατό του, θαυματουργικῶς, διά τοῦ θαύματος τῶν Κολλύβων

Ἀπό τό τρίτομο ἔργο τοῦ πατρός Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ., «ΟΜΙΛΙΕΣ στίς Κυριακές καί στίς Ἑορτές τοῦ ἔτους», τόμος Β΄, ἐκδόσεις «Τό Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη Δεκέμβριος 2024.
Ὁ αὐτοκράτορας Ἰουλιανός -χριστιανός ὤν προηγουμένως- ἐκδικούμενος τούς χριστιανούς κατ’ αὐτήν τήν πρώτη ἑβδομάδα τῶν Νηστειῶν, εἶπε: «Οἱ χριστιανοί αὐτήν τήν ἑβδομάδα ἐξαγνίζονται, νηστεύουν. Ἐγώ θά τούς βρωμίσω καί θά τούς μιάνω, χωρίς νά πάρουν εἴδηση». Καί δίνει διαταγή στόν ἔπαρχο τῆς Κωνσταντινουπόλεως ν’ ἀποσυρθοῦν ἀπό τήν ἀγορά ὅλα τά τρόφιμα καί νά ξαναμποῦν στά καταστήματα ἄλλα καινούργια τρόφιμα, τά ὁποῖα προηγουμένως εἶχε μιάνει ὁ Ἰουλιανός καί τό ἐπιτελεῖο του μέ αἵματα θυσιῶν ἀπό τράγους καί μόσχους, ἀπό τίς θυσίες τῶν εἰδώλων. Ὅλα μολυσμένα, ὅλα βρώμικα.
Καί τώρα μολύνονται καί μιαίνονται ὅλα. Ὑπάρχει τίποτε ἀμόλυντο; Τηλεοράσεις, περιοδικά, σχολεῖα, τῦπος, συμπεριφορές. Ὄλα βρώμικα καί μολυσμένα εἶναι. Ὑπάρχει τίποτε πού νά μήν τό ἔχουν μιάνει οἱ σημερινοί οἱ Ἰουλιανοί οἱ ἀποστάτες; Τά ἔχουν μιάνει ὅλα. Καί ἐμεῖς ἀντιδροῦμε; Ὑπάρχουν ἐπίσκοποι...

Δύο Ἅγιοι ἐπίκαιροι, δύο φωτεινά παραδείγματα πρός μίμηση γιά ὅλους τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς, καί ἰδιαιτέρως γιά τούς Πατριάρχες καί τούς Ἐπισκόπους μας

Στίς 25 τοῦ μηνός Φεβρουαρίου ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τήν μνήμη δύο μεγάλων ἁγίων: τοῦ ἁγίου Ταρασίου, Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως καί τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Ρηγίνου, ἐπισκόπου Σκοπέλου.
Ὁ πρῶτος, ὁ ἅγιος Ταράσιος, διακρίθηκε γιά τούς ἀγῶνες του ἐναντίον τῆς αἱρέσεως τῆς εἰκονομαχίας, καί ὡς πατριάρχης Κωνσταντινουπόλως πρωτοστάτησε τό 783 στήν συγκρότηση τῆς 7ης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, κατά τήν ὁποία καταδικάσθηκε ἡ εἰκονομαχία, ἀναθεματίστηκαν οἱ εἰκονομάχοι καί ἐπανῆλθε στήν Ἐκκλησία ἡ σεπτή παράδοση τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί τῶν προηγουμένων Οἰκουμενικῶν Συνόδων.
Ὁ ἄγιος Ταράσιος ἐκυβέρνησε τήν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ εἴκοσι δύο χρόνια. Στό συναξάρι τονίζεται ἰδιαιτέρως ἡ ἀγάπη του στόν μοναχισμό καί τό ἐνδιαφέρον...

Σάββατο τῶν ὁσίων Πατέρων

Διασκευὴ τοῦ κειμένου τοῦ Τρωδίου μὲ τὴ βοήθεια καὶ τῆς μετάφρασης τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ Παρίου ποὺ περιέχεται στὸ βιβλίο "Νέον Λειμωνάριον", Βενετία 1819, σελ. 277. 
Τὴν ἡμέρα αὐτὴ τελοῦμε τὴ μνήμη ὅλων τῶν ἁγίων, ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν, ποὺ ἔλαμψαν κατὰ καιροὺς στὴν ἄσκηση. 
Οἱ θεοφόροι Πατέρες, ἀφοῦ βαθμιαῖα μᾶς παιδαγώγησαν μὲ τὶς προηγούμενες ἑορτὲς καὶ μᾶς ἑτοίμασαν γιὰ τὸ στάδιο τῆς νηστείας καὶ μᾶς ἀπομάκρυναν ἀπὸ τὴν τρυφὴ καὶ τὸν κορεσμό, καὶ μᾶς κατάρτισαν μὲ τὸν φόβο τῆς μέλλουσας κρίσης, καὶ μὲ τὴν ἑβδομάδα τῆς Τυροφάγου μᾶς προκαθάρισαν ὅπως ἔπρεπε, τώρα βάζουν μπροστά μας ὅλους ὅσους ἔζησαν ὁσιακὰ καὶ μὲ πολλοὺς κόπους, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, ὥστε μὲ τὴ μνήμη αὐτῶν καὶ τῶν ἀγώνων τους νὰ μᾶς κάνουν πιὸ εὔρωστους γιὰ τὸ στάδιο τῆς νηστείας, καθὼς θὰ ἔχουμε τοὺς βίους τους πρότυπο καὶ ὁδηγό, καὶ ἀφοῦ ἐπισύρουμε τὴ συμμαχία καὶ τὴ βοήθειά τους νὰ ἀρχίσουμε τοὺς πνευματικοὺς ἀγῶνες, ἀναλογιζόμενοι ὅτι καὶ ἐκεῖνοι ἦταν...

Στὸ Ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας ὁ Χατζη-Γεώργης ὁ Ἀθωνίτης!

Στὴν Ἁγιοκατάταξη τοῦ Ὁσίου Γέροντος Χατζη-Γεώργη τοῦ Ἁγιορείτου, προέβη σήμερα ἡ Ἁγία καὶ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἡ ὁποία συνεδριάζει στὸ Φανάρι ὑπὸ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαῖο. Πρόκειται γιὰ ἀκόμη μία Ὁσιακὴ μὸρφὴ τοῦ Ἁγίου Ὅροῦς ἡ ὁποία συγκαταλέγεται στὴ χωρία τῶν Ἁγίων. Ὁ Ὅσιος Χατζη-Γεώργης (1809-1886), μιὰ ἀπὸ τὶς ἐπιβλητικότερες μορφὲς τοῦ 19ου αἰῶνος στὸ Ἅγιον Ὅρος. Ἡ αὐστηρότητα τῆς ἀσκήσεώς του καὶ ἡ πνευματική του ἀκτινοβολία δημιούργησαν μιὰ ὁλόκληρη γενιὰ Μοναχῶν ποὺ βάδισαν στὰ ἴχνη τῆς πατερικῆς παραδόσεως.

Μνήμη Ὁσίου Χατζη-Γεώργη τοῦ Ἀθωνίτου - 

31 Δεκεμβρίου (ν.ἡ.) 

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου: «Γέρων Χατζη-Γεώργης ὁ Ἀθωνίτης 1809-1886» Ἅγιον Ὅρος, ἔκδοση Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Μοναζουσῶν «Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος» Βασιλικά Θεσσαλονίκης:
Ἐὰν γιὰ τὶς ἀρετὲς τῶν δικαίων ψυχῶν (Ἁγίων Πατέρων μας) πρέπει νὰ μιλᾶμε καὶ νὰ γράφουμε, πόσο μᾶλλον δὲν πρέπει νὰ ἀμελοῦμε ἢ νὰ σιωποῦμε γιὰ τὶς ψυχὲς τῶν δικαίων, ἀλλὰ καὶ πολὺ ἀδικημένων Ἁγίων Πατέρων μας, ποὺ ταλαιπωρήσαμε μὲ διωγμοὺς καὶ ἐξορίες ἐμεῖς οἱ ταλαίπωροι ἄνθρωποι μὲ τὶς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες μας, ζήλειες, φθόνους!...
Μεταξὺ λοιπὸν τῶν ἀδικημένων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι...

Στὸ Ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας ὁ Παπα-Τύχων ὁ Ἁγιορείτης!

Στὴν Ἁγιοκατάταξη τοῦ Παπα-Τύχωνος τοῦ Ἁγιορείτου, τοῦ πνευματικοῦ τοῦ Ἁγίου Παϊσίου, προέβη σήμερα ἡ Ἁγία καὶ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἡ ὁποία συνεδριάζει στὸ Φανάρι ὑπὸ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαῖο. 
Πρόκειται γιὰ ἀκόμη μία Ὁσιακὴ μορφὴ τοῦ Ἁγίου Ὅρους ἡ ὁποία συγκαταλέγεται στὴ χωρία τῶν Ἁγίων.
O Παπα-Τύχων γεννήθηκε στὴ Ρωσία, στὴ Νόβια Μιχαλόσκα τὸ 1884. Οἱ γονεῖς του, ὁ Παῦλος καὶ ἡ Ἑλένη, ἦταν εὐλαβεῖς ἄνθρωποι καὶ ἑπόμενο ἦταν καὶ ὁ γιός τους, ὁ Τιμόθεος κατὰ κόσμον, νὰ ἔχει κληρονομικὴ τὴν εὐλάβεια καὶ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ νὰ θέλει νὰ ἀφιερωθεῖ στὸν Θεὸ ἀπὸ μικρὸ παιδί. Ἔβλεπαν οἱ γονεῖς τὸν μεγάλο θεῖο ζῆλο τοῦ παιδιοῦ τους, ἀλλὰ δίσταζαν νὰ τοῦ δώσουν τὴν εὐχή τους νὰ πάει σὲ Μοναστήρι, ἐπειδὴ τὸ ἔβλεπαν μὲ ζωηρὴ φύση. Ἤθελαν νὰ ὠρίμασει καὶ στὴν σκέψη καὶ μετὰ νὰ ἀποφασίσει μόνος του ὁ Τιμόθεος. Τοῦ ἔδωσαν ὅμως εὐλογία νὰ ἐπισκέπτεται τὶς Μονὲς τὸ διάστημα τῶν τριῶν ἐτῶν, ἀπὸ δέκα ἑπτὰ μέχρι εἴκοσι χρονῶν. Τότε ἔκανε τὰ μεγάλα καὶ ἀτέλειωτα προσκυνήματα στὰ Μοναστήρια τῆς Ρωσίας καὶ πέρασε περίπου ἀπὸ διακόσιες Μονές. Στὰ Μοναστήρια ποὺ πήγαινε, παρ' ὅλο ποὺ ἦταν κατάκοπος καὶ ἐξαντλημένος ἀπὸ τὴν ὁδοιπορία του, ἀπέφευγε μὲ τρόπο τὴν φιλοξενία, γιὰ νὰ ἀσκεῖται ὁ ἴδιος καὶ...