Ἡ Πεποικιλμένη, Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης 

Εἶχα τάξιμον νὰ ὑπάγω στὴν Κεχριάν, νὰ ψάλω τὸ «Πεποικιλμένη», εἰς τὰ Ἐννιάμερα, τὴν 23 Αὐγούστου. Ἀπὸ δέκα χρόνων δὲν εἶχα ἐπισκεφθῆ τὴν Παναγίαν τὴν Κεχριάν. Δέκα χρόνια εἶχα ν᾿ ἀσπασθῶ τὴν σεβασμίαν παλαιὰν Εἰκόνα τῆς Κοιμήσεως, ὁποὺ εἶναι ζωγραφισμένοι, ἐπάνω εἰς δύο ὑπερῷα, ἔνθεν καὶ ἔνθεν, ὁ ἱερὸς Κοσμᾶς (αὐτὸς ὁ θεσπέσιος ποιητὴς τῆς Πεποικιλμένης) 〈καὶ〉 ὁ θεῖος Δαμασκηνός, τείνοντες δύο τόμους κάτω πρὸς τὴν σύνθεσιν τῆς Εἰκόνος, ἐφ᾿ ὧν εἶναι γεγραμμένα δύο τροπάρια, τὸ «Γυναῖκά σε θνητήν, ἀλλ᾿ ὑπερφυῶς καὶ Μητέρα Θεοῦ», καὶ τὸ «Ἀξίως ὡς ἔμψυχόν σε οὐρανὸν ὑπεδέξαντο…» Καὶ δὲν εἶχα ἀγναντέψει οὔτε μακρόθεν τὸν περικαλλῆ θόλον τοῦ σεμνοῦ ναΐσκου, ὅπου ἀστράπτει εἰς τὸν ἥλιον ὅλος πεποικιλμένος ἀπὸ τὰ ὡραῖα παλαιὰ πινάκια, τὰ ἐγκολλημένα εἰς τὸ κτίριον ὡς ὄστρακα μαργαριτοφόρα...

Ἡ κοίμηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

Γεώργιος Ι. Μαντζαρίδης
Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς ΠΘ
«Ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς ἐν μνημείω τίθεται
καὶ κλίμαξ πρὸς οὐρανὸν ὁ τάφος γίνεται».
(Προσόμοιον Μ.Ἑσπερινοῦ Κοιμήσεως Θεοτόκου).

Σήμερα, ὅπως καὶ σὲ κάθε γιορτὴ ἁγίου τῆς Ἐκκλησίας μας, κάνουμε κάτι πού φαίνεται παράδοξο·γιορτάζουμε τὸν θάνατο. Καὶ τὸ κάνουμε αὐτό, ὄχι γιατί χαιρόμαστε γιὰ τὸν θάνατο, ἀλλὰ γιατί χαιρόμαστε γιὰ τὴν δύναμη πού μᾶς παρέχει ἡ Ἐκκλησία νὰ ὑπερνικήσουμε τὸν θάνατο.
Γιορτάζουμε τὸν θάνατο ὡς πρόσκαιρη κοίμηση. Τὸν γιορτάζουμε ὄχι ὡς κάθοδο στὸν ἅδη, ἀλλὰ ὡς ἄνοδο στὸν οὐρανό. Καὶ ὅλοι μας ἔχουμε τὴν δωρεὰ τοῦ Θεοῦ νὰ ζήσουμε ὡς κοίμηση τὸν θάνατο· δωρεὰ πού πρώτη δέχθηκε ἡ Παναγία μὲ τὴν πρόθυμη αὐτοπροσφορά της στὴν πρόσκληση τοῦ Θεοῦ κατὰ τὸν Εὐαγγελισμό, νὰ δεχθεῖ νὰ γεννηθεῖ ἀπὸ αὐτὴν ὁ Χριστός: «Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ρῆμα σου» (Λουκ. 1, 38). Καὶ μὲ τὴν ἀπόλυτη αὐτὴ ὑπακοή της ἡ Παναγία ἔκανε προσιτὴ σὲ ὅλους μας τὴν δωρεὰ τῆς νίκης ἐναντίον τοῦ θανάτου. Ἀλλὰ ὁ Χριστός, πού γεννήθηκε «ἐφάπαξ κατὰ σάρκα» ἀπὸ τὴν Παναγία, γεννιέται ἔκτοτε διαρκῶς «κατὰ πνεῦμα» ἀπὸ ἀγάπη πρὸς τὸν καθένα πού εἶναι πρόθυμος νὰ τὸν δεχθεῖ· γίνεται βρέφος καὶ μορφοποιεῖται μέσα του μὲ τὶς ἀρετὲς

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ: Τό Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ ἤ Μεγάλη Παρασκευή;

(Ἡ παραποίηση τοῦ λειτουργικοῦ τύπου τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου).
Ἀλγεινὰ αἰσθήματα μᾶς προκάλεσε κι ἐφέτος ἡ παραποίηση τοῦ λειτουργικοῦ τύπου τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου.
Ἐπιτάφιοι νὰ περιφέρονται, σώματα τῆς Θεοτόκου ἀποκομμένα ἀπὸ τὴν εἰκόνα τῆς Κοιμήσεως νὰ ἐναποτίθενται ἐντὸς κι ἐκτὸς ἐπιταφίων, νὰ λιτανεύονται στοὺς ὤμους καί τίς ἀγκαλιές τοῦ ἱερατείου καὶ φυσικὰ τὰ ἀνάλογα ἐγκώμια πρὸς μίμησην τῶν ἐγκωμίων τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς εἰς τὴν ταφὴν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Κι ἔτσι ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ παραποιεῖται καὶ διαστρεβλώνεται ἡ ὀντολογικὴ προσέγγιση τῆς ἑορτῆς μὲ κύρια ἐπιδίωξη τὴν πρόκληση συναισθηματικοῦ φόρτου.
Ἀντὶ γιὰ τὴν ἀπ' αἰώνων κρυστάλλινη καταστάλαξη τοῦ εἰκονογραφικοῦ τύπου τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, ἀποκόπτεται βιαίως τὸ σῶμα τῆς Παναγίας...

Δεκαπενταύγουστος στὴν Ἑλλάδα: Ἐκεῖ ὅπου ἡ πίστη γίνεται παράδοση

Τοῦ Κωνσταντίνου Χασόγια, 
Θεολόγου τοῦ Ε.Κ.Π.Α. φοιτητὴ τοῦ Τμήματος Ἱστορίας καὶ Ἀρχαιολογίας τοῦ Ε.Κ.Π.Α. 

Ἀναμφίβολα ὁ Δεκαπενταύγουστος ἀποτελεῖ σὲ ὁλόκληρη τὴν Ἑλλάδα μία ἀπὸ τὶς κορυφαῖες στιγμὲς τόσο τῆς θρησκευτικῆς ὅσο καὶ τῆς λαϊκῆς παράδοσης, καθὼς ἡ τιμὴ πρὸς τὴν Παναγία συνδέεται μὲ πλῆθος ἠθῶν καὶ ἐθίμων ποὺ διατηροῦνται ζωντανὰ μέχρι σήμερα. 
Σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ἡ Παναγία δὲν ἐγκαταλείπει τὸν κόσμο, ἀλλὰ μεταβαίνει «πρὸς τὴν ζωήν», παραμένοντας ἀδιάλειπτη πρέσβειρα ἐνώπιον τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὑπὲρ τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὁλόκληρου τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Ἡ Ἐκκλησία δὲν ἑορτάζει μόνον τὸν θάνατο, δηλαδὴ τὴν Κοίμηση τῆς Ἀειπαρθένου Μαρίας, ἀλλὰ καὶ τὴν εἰς οὐρανοὺς Μετάστασή της, τὴν ὁλοκλήρωση τῆς ἐπίγειας διακονίας τῆς Μητέρας τοῦ Θεανθρώπου καὶ τὴ μετάβασή της στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ὁ Δεκαπενταύγουστος ἀποκαλεῖται τὸ «Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ», καθὼς συμπυκνώνει τὴ χαρὰ τῆς ἐλπίδας, τὴ δύναμη τῆς πίστης καθὼς καὶ τὴν ἰδιαίτερη εὐλάβεια τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ πρὸς τὸ...

Ὢ τοῦ παραδόξου θαύματος!

Οἱ πατέρες τοῦ κελιοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου Σκήτης Κουτλουμουσίου, ψάλλουν τὸ Στιχηρὰ τοῦ Ἑσπερινοῦ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου. 

Στιχηρὰ Προσόμοια, 

Ἦχος α' Αὐτόμελον

Ὢ τοῦ παραδόξου θαύματος! ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς, ἐν μνημείῳ τίθεται, καὶ...

Ἡ θαυμαστή ἐμφάνιση τῆς Παναγίας στόν Ἅγιο Παΐσιο

Περί Προσευχής - Λόγοι Παϊσίου

– Γέροντα, ποιά εἰκόνα τῆς Παναγίας Τήν ἀποδίδει περισσότερο;

– Ἡ Παναγία ἡ Ἱεροσολυμίτισσα.

Μία φορά Τήν εἶδα ἐκεῖ στό Καλύβι, στήν Παναγούδα… Ἄν σου τό πῶ, σέ πόσους θά τό πῆς;

– Σέ κανέναν, Γέροντα.

– Λοιπόν, εἶδα σέ ὅραμα ὅτι θά πήγαινα μακρινό ταξίδι καί ἔπρεπε νά ἑτοιμάσωτά χαρτιά μου, διαβατήριο, συνάλλαγμα κ.λπ., ἀλλά οἱ ὑπάλληλοι δέν μοῦ ἔκαναν τά χαρτιά. Ἐκεῖ ἦταν πολλοί ἄνθρωποι, ὅμως δέν ὑπῆρχε κανείς νά...

Ἡ Κοίμησις τῆς Θεοτόκου

Ὁμιλία τοῦ ἀειμνήστου Κυθήριου Ἁγιορείτου Ἡγουμένου π. Γεωργίου Καψάνη

Οἱ ἑορτές τῆς Παναγίας μας, οἱ Θεομητορικές Ἑορτές καί μέσα σ' αὐτές ἡ μεγαλύτερη εἶναι ἡ ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, ἕνα Πάσχα μικρό, ἕνα Πάσχα μές τό καλοκαίρι, μᾶς δίνει τήν εὐκαιρία νά ἐκφράσωμε τήν βαθειά μας εὐγνωμοσύνη πρός τήν Μητέρα τοῦ Λυτρωτοῦ μας καί δική μας Μητέρα γιά ὅτι ἔχει κάνει γιά τό ἀνθρώπινο γένος καί γιά τόν κάθε ἕνα ἀπό μᾶς. Διότι, χωρίς τή δική της συνέργεια καί προσφορά εἰς τόν Ἅγιον Τριαδικόν Θεόν δέν θα ἐνσαρκοῦτο ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ. Περίμενε ὁ Θεός νά...

Ἐγκύκλιος τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ’ γιὰ τὴν τιμὴ πρὸς τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο

Ἀγαπητοί μου χριστιανοί,
Μετὰ τὸν Θεάνθρωπο Σωτῆρα καὶ Λυτρωτὴ τοῦ κόσμου, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ἡ πιὸ γλυκειά μορφὴ γιὰ τοὺς πιστοὺς Χριστιανοὺς εἶναι τὸ πρόσωπο τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.
Ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ ποὺ ἀναφέρεται στὴν Ἁγία Γραφὴ τὸ ὄνομα τῆς Παναγίας, αὐτὸ, περιβάλλεται μὲ ἐξαιρετικὴ τιμή. Ἀπὸ τὴν γέννησή της μέχρι καὶ αὐτὴ ἀκόμη ἡ Κοίμησή Της, ὅλα εἶναι ἱερὰ πανήγυρη γιὰ τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἐπακριβῶς καὶ ἡ ἴδια ἡ Θεοτόκος τὸ προφήτευσε: «Μακαριοῦσί με πᾶσαι αἱ γενεαί» (Λουκ. 1, 48).
Ἐκεῖνο, βεβαίως, στὸ ὁποῖο κυρίως ἡ Παναγία ἔχει ξεπεράσει ὅλες τὶς γυναῖκες τοῦ κόσμου, εἶναι τὸ ὅτι ἀνεδείχθη «σκηνὴ τοῦ Θεοῦ καὶ Λόγου». Ἀξιώθηκε, δηλαδή, νὰ ὑπηρετήσει τὸ Μυστήριο τῆς θείας Ἐνανθρωπήσεως, νὰ γεννήσει τόν Υἱόν καί Λόγον τοῦ Θεοῦ, τόν Χριστό. Αὐτό εἶναι τιμὴ ὑψίστη καὶ μοναδικὴ στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος. Καί ἡ Παναγία, μόνη ἀπ' ὅλες τὶς γυναῖκες ἀξιώθηκε...

Ἡ Μητέρα τοῦ Φωτός

Γράφει ἡ Ἀδαμαντία Τσιώνα, μαθήτρια Γ` λυκείου 

Ἡ ζωή μας. Μία συνεχὴς ἐναλλαγὴ μαύρων καὶ γκρίζων τοπίων, χωρὶς τίποτα νὰ μᾶς ἀγγίζει ποτέ. Τίποτα ἀρκετὰ βαθὺ γιὰ νὰ φτάσει στὴν ψυχή μας. Χάθηκε τὸ χρῶμα τοῦ κόσμου καὶ ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ μία λεπτὴ διαφάνεια, χωρὶς αἰσθήματα, χωρία καμία χαραμάδα φωτός. Μέσα στὴν ἀνελέητη καθημερινότητα, ὅλες τὶς ὑποχρεώσεις ποὺ βουίζουν στὰ αὐτιά μας, χάσαμε τὴν ἱκανότητα νὰ παρατηροῦμε, νὰ χαιρόμαστε, νὰ εὐεργετούμαστε ἀπὸ ὅλα τὰ μικρὰ καὶ φαινομενικὰ ἀσήμαντα γεγονότα ποὺ προσπερνοῦμε κάθε μέρα. 
Ἀγνοοῦμε πὼς εἶναι ἀρκετὲς αὐτὲς οἱ μικρὲς εὐλογίες ποὺ μᾶς δίνει ὁ Κύριος γιὰ νὰ ἐλαφρύνουν τὰ βάρη μας, νὰ κάνουν τὸν κόσμο μας ξανὰ φωτεινὸ μὲ τὴν πίστη μας στὸν Θεὸ καὶ νὰ διαλύσουν τὰ σύννεφα ποὺ κρύβουν τὸν ἥλιο μας. Ξεχνᾶμε ὅμως, ξεχνᾶμε πὼς ἡ πιὸ μεγάλη, ἡ πιὸ σημαντικὴ εὐεργεσία ποὺ ὑπῆρξε ποτὲ στὸν κόσμο μᾶς προαναγγέλθηκε καὶ μᾶς δόθηκε πολλὰ χρόνια πρίν, ὅταν ὁ Θεὸς Πατέρας ἔστειλε στὴν Γῆ τὸν Μονογενῆ Του Υἱὸ γιὰ νὰ γίνει ἄνθρωπος, ἀφήνοντάς μας νὰ δοῦμε το φῶς Του. 
Τὸ πιὸ σπουδαῖο θαῦμα τοῦ κόσμου βέβαια, σταμάτησε πλέον νὰ γιορτάζεται. Σταματήσαμε νὰ εὐχαριστοῦμε τὸν Κύριο γιὰ τὴν ταπείνωση ποὺ ὑπέστη γιὰ ἐμᾶς ὡς ἄνθρωπος. Σταματήσαμε ὅμως νὰ τιμοῦμε καὶ τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἔγινε...

Τῆς Παναγίας μας τὸ πιὸ χαρούμενο πένθος!

Γράφει ὁ Παῦλος Σαββίδης, θεολόγος 

Τὸν μῆνα Αὔγουστο ὁ χρόνος μὲ τὴν ξέφρενη πορεία του ποὺ συνοδοιπορεὶ μαζί μας καὶ «ἐκβάλλει» στὴν αἰωνιότητα, σταματᾶ, παίρνει βαθιὲς ἀνάσες, γονατίζει καὶ παρακλητικὰ κάνει στάση στὴ γιορτὴ τῆς Μεγάλης Μάνας τῆς Ὀρθοδοξίας μας! Συμμετέχει καὶ αὐτὸς στὴ χαρὰ τοῦ πένθους τῶν πιστῶν γιὰ τὴ «Ζωηφόρο Κοίμηση» τῆς Θεοτόκου. 
Ἀπὸ κοντὰ γιορτάζουμε καὶ τὸ παράδοξο τῆς Ἑορτῆς ἀφοῦ ὁ θάνατος, αὐτὸς ὁ δίδυμος ἀδελφὸς τοῦ χρόνου, τραγικὴ συνέπεια τῆς ἁμαρτίας, ποὺ μόνο θλίψεις καὶ ἀνείπωτους πόνους σκορπίζει, μεταποιεῖται στὸ πρόσωπο τῆς Κυρίας Θεοτόκου, στὸ πιὸ χαρούμενο πένθος. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν θρηνοῦμε, ἀλλὰ μόνο πανηγυρίζουμε διότι ὁ θάνατός της «μόνον ὄνομα ἔχει» ἀφοῦ ἡ ἐκκλησία μας τὸν θάνατό της ὀνομάζει «ζωηφόρο». Kαι ἐπειδὴ ζωή της, εἶναι ἑνωμένη μὲ τὴν ἐνυπόστατη ζωὴ τοῦ Υἱοῦ καὶ Θεοῦ της, καὶ ὁ «τάφος» καὶ ἡ « νέκρωσις» αὐτὴν «οὐκ ἐκράτησεν». 
Χαρὰ τὸ πένθος τῆς Κοίμησής της γιατί δὲν ἐγκατέλειψε τὸν κόσμο, ἀλλὰ...

«Παναγία μου, Παναγία μου πρόφθασε»

Γερόντισσα Γαλακτία

Νὰ προσεύχεσθε στὴν Παναγία μὲ τοὺς Χαιρετισμοὺς καὶ τὴν Παράκλησή της.

 Ἂν δὲν προλαβαίνετε, νὰ τῆς φωνάζετε: «Παναγία μου, Παναγία μου πρόφθασε». 

Τὸ ὄνομά της, τὰ ἔχει ὅλα μέσα.

 Νὰ λέτε πολλὲς φορὲς καὶ τὸ «Χαῖρε Νύμφη ἀνύμφευτε». Καὶ μόνο νὰ πεῖτε μὲ τὴν καρδιά σας: «Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος ἐλέησον ἡμᾶς» ἔχει τέτοια δύναμη, ποὺ μπορεῖ νὰ σᾶς κρατήσει ὅλη τὴν ἡμέρα. Ἀρκεῖ νὰ τὸ λέτε ὅπως πρέπει.

Πρώτη ἡ Θεοτόκος εἶδε τὸν Ἀναστάντα

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς

Μυροφόρες εἶναι οἱ γυναῖκες ποὺ ἀκολουθοῦσαν τὸ Κύριο μαζὶ μὲ τὴ Μητέρα του, ἔμειναν μαζί της κατὰ τὴν ὥρα τοῦ σωτηριώδους πάθους καὶ φρόντισαν νὰ ἀλείψουν μὲ μύρα τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου.

Ὅταν δηλαδὴ ὁ Ἰωσὴφ καὶ ὁ Νικόδημος ζήτησαν κι\’ ἔλαβαν ἀπὸ τὸ Πιλᾶτο τὸ δεσποτικὸ σῶμα, τὸ κατέβασαν ἀπὸ τὸ σταυρό, τὸ περιέβαλαν σὲ σινδόνια μαζὶ μὲ ἐκλεκτὰ ἀρώματα, τὸ τοποθέτησαν σὲ λαξευτὸ μνημεῖο κι\’ ἔβαλαν μεγάλη πέτρα πάνω στὴ θύρα τοῦ μνημείου, παρευρίσκονταν θεωρώντας κατὰ τὸν εὐαγγελιστὴ Μᾶρκο ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ ἄλλη Μαρία ποὺ καθόταν ἀπέναντι τοῦ τάφου. Ἄλλη Μαρία ἐννοοῦσε ὁπωσδήποτε τὴ Θεομήτορα. Δὲν παρευρίσκονταν μόνο αὐτές, ἀλλὰ καὶ πολλὲς ἄλλες γυναῖκες, ὅπως ἀναφέρει καὶ ὁ Λουκᾶς.

Ἡ ἀνάσταση τοῦ Κυρίου εἶναι ἀνανέωση τῆς ἀνθρώπινης φύσεως καὶ ἀνάπλαση καὶ ἐπάνοδος πρὸς τὴν ἀθάνατη ζωὴ τοῦ πρώτου Ἀδὰμ ποὺ καταβροχθίσθηκε...

Τὸ θαῦμα τῶν Χαιρετισμῶν!

Ἡ Ἁγία Σοφία, ἡ ἀσκήτρια τῆς Κλεισούρας, εἶχε σὲ πολὺ μεγάλη εὐλάβεια τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο! 

Παρ' ὅλο ποὺ κατὰ τὴν θύραθεν παιδεία ἦταν ἀγράμματη, ἦταν πλούσια στὴν παιδεία τοῦ Κυρίου, καὶ γνώριζε ἀπὸ καρδίας πολλὲς προσευχὲς ἐκ τῶν ὁποίων ἰδιαίτερα ἀγαποῦσε τοὺς Χαιρετισμοὺς τῆς Παναγίας μας! 

Ὅσοι τὴν γνώρισαν ἀναφέρουν ὅτι συχνὰ τὴν ἄκουγαν νὰ σιγοψιθυρίζει κάτι, καὶ ὅσοι μὲ παρρησία ἢ καὶ μὲ ἄδολη ἀφέλεια τὴν ρωτοῦσαν τί λέει, ἡ Γερόντισσα μὲ χαρά τούς ἀπαντοῦσε "Τοὺς Χαιρετισμούς, παιδία, τοὺς Χαιρετισμοὺς τῆς Παναγίας μας!" 

Ἕνα ἀπὸ τὰ διακονήματά της ἦταν καὶ τὸ νά ἀνάβει τὰ καντήλια στὰ...

Ἅγιος Παΐσιος - Οἱ Χαιρετισμοὶ τῆς Παναγίας

Ἁγίου Παισίου Ἁγιορείτου, Λόγοι ΣΤ’ «Περὶ Προσευχῆς», ἐκδόσεις «Ἱερόν Ἡσυχαστήριον Ἑὐαγγελιστής Ἰωάννης ὁ Θεολόγος», Βασιλικά Θεσσαλονίκης
-Πέστε μας, Γέροντα, κάτι γιὰ τὴν Παναγία.
-Τί νὰ σᾶς πῶ; Μὲ φέρνετε σὲ πολὺ δύσκολη θέση. Γιὰ νὰ μιλήση κανεὶς γιὰ τὴν Παναγία, πρέπει νὰ Τὴν ζήση.
-Γέροντα, καὶ τὸ ὄνομα τῆς Παναγίας ἔχει δύναμη πνευματική, ὅπως τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ;
-Ναί. Ὅποιος ἔχει πολλὴ εὐλάβεια στὴν Παναγία, ἀκούει τὸ ὄνομά Της καὶ ἀλλοιώνεται. Ἤ, ἂν τὸ βρῇ κάπου γραμμένο, τὸ ἀσπάζεται μὲ εὐλάβεια καὶ σκιρτάει ἡ καρδιά του. Μπορεῖ νὰ κάνη ὁλόκληρη Ἀκολουθία μὲ ἕναν συνεχῆ ἀσπασμὸ στὸ ὄνομα τῆς Παναγίας[1]. Καὶ ὅταν προσκυνᾶ τὴν εἰκόνα Της, δὲν ἔχει τήν αἴσθηση ὅτι εἶναι εἰκόνα, ἀλλὰ ὅτι εἶναι ἡ ἴδια ἡ Παναγία, καὶ πὲφτει κάτω...

Χαιρετισμοὶ τῆς Παναγίας - Ἡ περίοδος ποὺ τὰ μοναστήρια γεμίζουν πιστοὺς ἀπὸ διάφορα μέρη τῆς Ἑλλάδος

Σήμερα οἱ δρόμοι δὲν ὁδηγοῦν ἁπλᾶ σὲ προορισμούς, ἀλλὰ σὲ καταφύγια. 

Εἶναι ἡ μέρα τῶν Α' Χαιρετισμῶν καὶ τὰ μοναστήρια μας γεμίζουν μὲ ἀνθρώπους ποὺ ταξίδεψαν ἀπὸ κάθε γωνιὰ τῆς Ἑλλάδος. Ἄλλοι ἀπὸ τὴν πόλη, ἄλλοι ἀπὸ μακριά, ὅλοι ὅμως μὲ τὴν ἴδια ἀνάγκη, νὰ ἀφήσουν γιὰ λίγο πίσω τὸν θόρυβο τῆς καθημερινότητος καὶ νὰ βροῦν τὴν ἠρεμία κάτω ἀπὸ τὸ βλέμμα τῆς Παναγιᾶς. 

Τὸ ἡμίφως τῶν κεριῶν, ἡ μυρωδιὰ τοῦ λιβανιοῦ καὶ τὸ «Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε» ποὺ ψιθυρίζεται ἀπὸ ἑκατοντάδες χείλη εἶναι μιὰ μικρὴ πνευματικὴ ἀνάσα ποὺ μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι, ὅσο μακριὰ κι ἂν βρισκόμαστε, ὅλοι κάπου ἀνταμώνουμε. 

Ἐσεῖς ποῦ θὰ ἐπιλέξετε νὰ ἀκούσετε τοὺς Πρώτους Χαιρετισμοὺς ἀπόψε; Προτιμᾶτε τὴν ἡσυχία ἑνὸς ἀπόμερου μοναστηριοῦ ἢ τὴν ἐνορίας σας; 

Οἱ Παρασκευές μας ἀλλάζουν καὶ θὰ μοσχοβολοῦν «Παναγία»....

Τὴν Παρασκευὴ οἱ καμπάνες θὰ χτυπήσουν διαφορετικά, πιὸ γλυκά, πιὸ κατανυκτικά. Ξεκινοῦν οἱ Χαιρετισμοὶ τῆς Παναγίας καὶ ἡ Σαρακοστὴ ἀποκτᾶ τὸ δικό της ἄρωμα. 
Ὅπως ἔλεγαν παλιά, οἱ Παρασκευὲς αὐτὲς «περνοῦν τὴ μυρωδιὰ τῆς Παναγίας» μέσα στὶς μέρες μας. Εἶναι ἐκεῖνο τὸ ἄρωμα ἀπὸ τὸ λιβάνι ποὺ μπλέκεται μὲ τὴν πρώτη ἀνάσα τῆς ἄνοιξης, εἶναι τὸ «Χαῖρε» ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὰ χείλη μας ὡς ἐλπίδα καὶ ὡς εὐχαριστία. 
Σὲ ἕναν κόσμο γεμᾶτο θόρυβο, οἱ Χαιρετισμοὶ εἶναι ἡ δική μας «στάση» γιὰ ἀνάσα. Μιὰ ἀγκαλιὰ ἀνοιχτὴ γιὰ ὅλους, μιὰ παρηγοριὰ ποὺ μᾶς συντροφεύει μέχρι τὸ Πάσχα... Κλεῖσε τὰ μάτια καὶ θὰ τὸ νιώσεις. 

Καλὴ καὶ εὐλογημένη ἀρχὴ στὴν Α' Στάση τῶν Χαιρετισμῶν!

Δεύτερη μέρα τῶν Χριστουγέννων: Ἡ Σύναξη πρὸς τιμὴν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

Τοῦ πατρὸς Ἀλεξάνδρου Σμέμαν

Μπορεῖ νὰ εἰπωθεῖ δίχως ὑπερβολὴ, ὅτι ἡ εὐλάβεια τῆς Ἐκκλησίας πρὸς τὴν Παναγία, ἀπὸ μικρὸς σπόρος ποὺ ἦταν, ἀναπτύχθηκε σὲ μεγάλο δένδρο, ξεκινώντας ἀπὸ τὴ φάτνη τῆς Βηθλεέμ. Σ’ αὐτὴ τὴν ἀπόλυτα μοναδικὴ νύχτα γιὰ τοὺς Χριστιανούς, τότε ποὺ γεννήθηκε ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἡ εἰκόνα τῆς Μητέρας καὶ τοῦ Παιδιοῦ ἔγινε – καὶ παραμένει γιὰ πάντα – ἡ σπουδαιότερη, ἡ βαθύτερη καὶ ἡ πλέον χαρμόσυνη εἰκόνα τῆς πίστεώς μας… Ὅλες οἱ ἐορ­τές, οἱ προσευχὲς καὶ ἡ ἀγάπη, ποὺ ἡ Ἐκκλησία ἀ­πευθύνει στὴ Θεοτόκο, ριζώνουν στὸν ἑορτασμὸ τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ.
Στὴν ἀρχαία ἐποχή, ὅταν δὲν εἶχε ἐξελιχθεῖ ἀκόμη τὸ ἐκκλησιαστικὸ ἡμερολόγιο, ἡ μόνη ἑορτὴ ποὺ ἦταν ἀφιερωμένη στὴν Παναγία ἦταν ἡ δεύτερη ἡμέρα τῶν Χριστουγέννων, ἡ 26η Δεκεμβρίου, γνωστὴ μὲ τὸν ἀρχαῖο τίτλο ὡς “Σύναξη πρὸς τιμὴν τῆς Ὑπερ­αγίας Θεοτόκου”. Ἀκριβῶς ἐδῶ, στὴν ἑορτὴ τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴ Γέννηση τοῦ Χρίστου, στὶς εὐχὲς καὶ στοὺς ὕμνους τῶν Χριστουγέννων, βρίσκουμε τὸ βαθύτερο ἐπίπεδο τῆς Χριστιανικῆς σκέψεως ὅσον ἀφορᾶ...

π.Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος - Λόγος εἰς τὰ Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στὰ πλαίσια τῆς ἑρμηνείας ποὺ ἔγινε στὸ κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 21 Νοεμβρίου τοῦ 1993. 

Τὸ ἠχητικὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία - σὲ mp3 ἐδῶ 

Κάθε γιορτὴ ποὺ προβάλλεται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία μας πρὸς τὸν κόσμο ἔχει πολλαπλὲς προοπτικές. Μὲ δύο βασικές: ἡ πρώτη προοπτικὴ εἶναι ἡ θύμηση ἁγιασμένων γεγονότων, ἀλλὰ καὶ αὐτὴ ἡ θύμηση πάντα πρέπει νὰ ἔχει τὴν δεύτερη προοπτική, ποὺ εἶναι ἡ βαθιὰ παιδαγωγία ποὺ θέλει νὰ ἀσκήσει ἡ Ἐκκλησία μας πάνω στοὺς πιστούς της, φέροντας στὴ μνήμη τους καὶ στὴ θύμησή τους τὸ γεγονὸς τὸ ὁποῖο γιορτάζουμε. Αὐτὸ συμβαίνει κατ' ἐξοχὴν καὶ σήμερα. Καὶ μάλιστα γιορτάζουμε μιὰ γιορτή, ἡ ὁποία δὲν ἀναφέρεται κἂν στὰ κείμενα τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τῆς Καινῆς Διαθήκης· προτυπώνεται στὴν Παλαιὰ διαθήκη μὲ τρόπο προφητικό, ἀλλὰ δὲν περιγράφεται στὴν Καινὴ Διαθήκη. Ἡ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας, τὰ λόγια τῶν Πατέρων καὶ τὰ Συναξάρια ἔφεραν νὰ γιορτάζουμε σήμερα αὐτὴ τὴ γιορτή. 
Κάθε φορὰ ποὺ μπαίνω σὲ ἕνα ναὸ καὶ συναντάω αὐτὴ τὴν εἰκόνα τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου, ποὺ μικρὸ παιδάκι τὴν παραδίδουν οἱ γονεῖς της στοὺς ἱερεῖς, καὶ ἀπὸ πίσω νέα κορίτσια τὴ συνοδεύουνε, μοῦ ἔρχεται στὸ νοῦ ἕνα ἦθος...

Λόγος εἰς τὰ Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς

Ἐὰν τὸ δένδρο ἀναγνωρίζεται ἀπὸ τὸν καρπό, καὶ τὸ καλὸ δένδρο παράγει ἐπίσης καλὸν καρπὸ (Ματθ. 7, 16. Λουκ. 6, 44), ἡ μητέρα τῆς αὐτοαγαθότητος, ἡ γεννήτρια τῆς ἀΐδιας καλλονῆς, πῶς δὲν θὰ ὑπερεῖχε ἀσυγκρίτως κατὰ τὴν καλοκαγαθία ἀπὸ κάθε ἀγαθὸ ἐγκόσμιο καὶ ὑπερκόσμιο; Διότι ἡ δύναμις ποὺ ἐκαλλιέργησε τὰ πάντα, ἡ συναΐδια καὶ ἀπαράλλακτη εἰκὼν τῆς ἀγαθότητος, ὁ προαιώνιος καὶ ὑπερούσιος καὶ ὑπεράγαθος Λόγος, ἀπὸ ἀνέκφραστη φιλανθρωπία κι᾽ εὐσπλαγχνία γιὰ χάρι μας ἠθέλησε νὰ περιβληθῇ τὴν ἰδική μας εἰκόνα, γιὰ νὰ ἀνακαλέσῃ τὴν φύσι ποὺ εἶχε συρθῇ κάτω στοὺς μυχοὺς τοῦ ἅδη καὶ νὰ τὴν ἀνακαινίσῃ, διότι εἶχε παλαιωθῆ, καὶ νὰ τὴν ἀναβιβάσῃ πρὸς τὸ ὑπερουράνιο ὕψος τῆς βασιλείας καὶ θεότητός του. Γιὰ νὰ ἑνωθῇ λοιπὸν μὲ αὐτὴν καθ᾽ ὑπόσταση, ἐπειδὴ ἐχρειαζόταν σαρκικὸ πρόσλημα καὶ σάρκα νέα συγχρόνως καὶ ἰδική μας, ὥστε νὰ μᾶς ἀνανεώσῃ ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς ἴδιους, ἐπὶ πλέον δὲ ἐχρειαζόταν καὶ κυοφορία καὶ γέννα σὰν τὴ δική μας, τροφὴ μετὰ τὴ γέννα καὶ κατάλληλη ἀγωγή, γινόμενος πρὸς χάριν μας καθ᾽ ὅλα...

Ἡ Δεομένη Μητέρα

Ἠλίας Μηνιάτης, Ἐπίσκοπος Κερνίτζης καὶ Καλαβρύτων

«Ἡ Παναγία μας, ὅταν μεσιτεύει πρός τόν Θεόν γιά τούς Χριστιανούς, αὐτή μεσιτεύει πρός τόν Υἱόν της διά τούς υἱούς της. Παρακαλεῖ λοιπόν τόν Θεό μέ τόση παρρησία, ὅση πρέπει νά ἔχη ἡ Μητέρα πρός τόν Υἱόν. Καί παρακαλεῖ γιά τούς χριστιανούς μέ τόση ἀγάπη, ὅση μιά Μάννα γιά τά παιδιά της. Ἀλλά ἡ δική της ἀγάπη καί ἡ παρρησία, εἶναι ἄπειρη. Τί θά ζητοῦσε ποτέ, καί θά λάμβανε ἀπό ἕναν τέτοιο Υἱό; Τί θά ζητούσαμε ἐμεῖς, καί δέν θά λαμβάναμε ἀπό μιά τέτοια Μητέρα;…
Ὀρφανοί, πού ἔχετε στερηθεῖ τούς γονεῖς σας· ξένοι, πού χάσατε τήν πατρίδα σας· ἄρρωστοι, θλιμμένοι, σκλαβωμένοι, ἁμαρτωλοί, μή λυπᾶσθε. Ἐσεῖς ἔχετε μητέρα τήν Μητέρα τοῦ Θεοῦ. Μητέρα πού σᾶς κυβερνᾶ στήν ὀρφάνια σας, πού σᾶς σκέπει στήν ξενιτειά σας, πού σᾶς τρέφει στήν πτώχεια σας, πού σᾶς δίδει τή γιατρειά στά πάθη, στίς θλίψεις τήν παρηγοριά, στή σκλαβιά τήν ἐλευθερία, στίς ἁμαρτίες τή συγχώρηση. Μή λυπᾶσθε· ἐσεῖς ἔχετε μητέρα τήν Μητέρα τοῦ Θεοῦ.
Γεωργοί, πού δουλεύετε τή γῆ, τήν Παρθένον νά ἐπικαλεῖσθε, γιά νά ἔχετε εὐλογία καρποφορίας στούς κόπους σας. Νέοι, πού σπουδάζετε στά σχολεῖα, τήν...