Βίος Ὁσίου Πέτρου τοῦ Ἀθωνίτου - Ποίημα

Ἀπό τοὺς πρώτους ἀσκητὲς ποὺ κατοίκησαν στὸ Ἅγιον Ὅρος, ἦταν καὶ ὁ Ὅσιος Πέτρος ὁ Ἀθωνίτης, τὸν 9ον αιώνα μ.Χ.

Πρὶν γίνει Μοναχὸς κι ἔρθει στὸ Ἅγιον Ὅρος, ἦταν στρατιωτικὸς στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ σὲ κάποια μάχη μὲ τοὺς Ἀγαρηνούς, αἰχμαλωτίστηκε καὶ ὁδηγήθηκε στὴν χειρότερη φυλακή τῆς τότε ἐποχῆς, τὴν λεγομένη τοῦ “Σαμαρᾶ”.

Εὐλαβὴς ὅπως ἦταν ὁ Ὅσιος, προσεύχονταν στὸν Θεὸ γιὰ νὰ τὸν ἐλευθερώσει ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς φυλακῆς, ὅμως αἰσθανόταν καὶ ἔνοχος, διότι εἶχε τάξει πολλὲς φορὲς στὸν Θεὸ νὰ γίνει Μοναχός, ἀλλὰ δὲν ἔγινε.

Εἶχε ἰδιαίτερη εὐλάβεια στὸν Ἅγιο Νικόλαο, στὸν ὁποῖο εἶχε ἐναποθέσει ὅλες του τὶς ἐλπίδες καὶ τὸν ἐπικαλοῦνταν μὲ πολλὴ θέρμη, γιὰ νὰ τὸν βοηθήσει στὶς δυσκολίες ποὺ περνοῦσε μέσα στὴν φυλακή.

Πράγματι ὁ Ἅγιος Νικόλαος ἄκουσε τὶς προσευχές του καὶ τοῦ ἐμφανίστηκε στὸ κελλί του, ἀλλὰ τοῦ εἶπε ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ τὸν βοηθήσει, διότι εἶχε ἀθετήσει πολλὲς...

Τὸ Μπαλουκλὶ (Τὰ ψάρια τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς)

Ποίημα τοῦ Γεώργιου Βιζυηνοῦ

Σαράντα μέρες πολεμᾶ ὁ Μωχαμὲτ νὰ πάρη τὴν Πόλη τὴν μεγάλη. 

Σαράντα μέρες ἔκαμεν ὁ 'γούμενος τὸ ψάρι στὰ χείλη του νὰ βάλη. 

Ἀπ' τὲς σαράντα κι ὕστερα, πεθύμησε νὰ φάγη τηγανισμένο ψάρι. 

– Ἂν μᾶς φυλάγ' ἡ Παναγιὰ καθὼς μᾶς'ἐ φυλάγει, τὴν Πόλη ποιὸς θὰ πάρη; Ρίχτει τὰ δίχτυα στὸν γιαλό, τρία ψαράκια πιάνει,

– Θεὸς νὰ τὰ βλογήση! Τὸ λάδι βάλλει στὴν φωτιὰ μὲς στ' ἀργυρὸ τηγάνι, γιὰ νὰ τὰ τηγανίση. Τὰ τηγανίζ' ἀπὸ τὴν μιά, καὶ πὰ' νὰ τὰ γυρίση κι ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος. 

Ὁ παραγιὸς τοῦ βιαστικὰ πετὰ νὰ τοῦ μιλήση, καὶ τάχασεν ὁ γέρος! 

– Μὴν τηγανίζης, γέροντα, καὶ μόσχισε τὸ ψάρι στὴν Πόλη τὴν μεγάλη! Τὴν Πόλη τὴν ἑξακουστὴ οἱ Τοῦρκοι ἔχουν πάρει, μᾶς κόβουν τὸ κεφάλι! 

– Στὴν Πόλη Τούρκου δὲν πατοῦν κι Ἀγαρηνοῦ ποδάρια! Μὲ φαίνεται σὰν ψεύμα! Μ' ἂν εἲν' ἀλήθεια τὸ κακό, νὰ σηκωθοῦν τὰ ψάρια νὰ πέσουν μὲς στὸ ρεῦμα!

 Ακόμ' ὁ λόγος βάσταγε, τὰ ψάρι' ἂπ' τὸ τηγάνι, τὴν μιὰ μεριὰ ψημένα, πηδήξανε κι ἐπέσανε στῆς λίμνης τὴν λεκάνη,γερά, ζωντανεμένα...

Ἡ κατάρα τοῦ πεύκου - Ζαχαρίας Παπαντωνίου (1877-1940)

Σχόλιο Ρωμαίικου Ὁδοιπορικοῦ: Καὶ μὴν μᾶς ποῦν οἱ Οἰκολόγοι τῆς ἐποχῆς μας καὶ ὅλα τὰ συστημικὰ μέσα, ἀκόμη καὶ τὸ ἴδιο τὸ κράτος, πὼς εἶναι οἱ ἰδανικοὶ καὶ οἱ πρωτοπόροι στὴν προστασία τῆς Φύσης. Τὴν εὐαισθησία αὐτή, τὸν σεβασμὸ στὴ φύση καὶ στὰ πλάσματα ποὺ ὑπάρχουν καὶ ζοῦν μέσα σ` αὐτήν, τὴν ἔχει ὁ ἄνθρωπος τῆς ἀρετῆς, μαζὶ μὲ ὅλες τὶς ἄλλες, ἀξίες, μέσα στὴ συνείδησή του, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ ζεῖ. Ὁ Ζαχαρίας Παπαντωνίου καὶ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τοῦ πνεύματος ἤτανε...

Ἕνα ποίημα γιὰ τὸν Ἰωάννη Καποδίστρια

Τῆς Εὐαγγελίας Λάππα, Μαθήτριας Λυκείου, 16 ἐτῶν

Στὸν «ἅγιο» τῆς πολιτικῆς Ἰωάννη Καποδίστρια...

Χαῖρε τοῦ γένους ὑψιπέτη

τῆς Ἑλλάδας γνήσιε ἡγέτη

μάχησες μὲ θάρρος τὴν Φραγκιά[1]

ποὺ ‘θέλε τῆς μάνας[2] τὴ σκλαβιά...

Τὸ Μπαλουκλὶ (Τὰ ψάρια τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς)

Ποίημα τοῦ Γεώργιου Βιζυηνοῦ

Σαράντα μέρες πολεμᾶ ὁ Μωχαμὲτ νὰ πάρη τὴν Πόλη τὴν μεγάλη. 

Σαράντα μέρες ἔκαμεν ὁ 'γούμενος τὸ ψάρι στὰ χείλη του νὰ βάλη. 

Ἀπ' τὲς σαράντα κι ὕστερα, πεθύμησε νὰ φάγη τηγανισμένο ψάρι. 

– Ἂν μᾶς φυλάγ' ἡ Παναγιὰ καθὼς μᾶς'ἐ φυλάγει, τὴν Πόλη ποιὸς θὰ πάρη; Ρίχτει τὰ δίχτυα στὸν γιαλό, τρία ψαράκια πιάνει,

– Θεὸς νὰ τὰ βλογήση! Τὸ λάδι βάλλει στὴν φωτιὰ μὲς στ' ἀργυρὸ τηγάνι, γιὰ νὰ τὰ τηγανίση. Τὰ τηγανίζ' ἀπὸ τὴν μιά, καὶ πὰ' νὰ τὰ γυρίση κι ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος. 

Ὁ παραγιὸς τοῦ βιαστικὰ πετὰ νὰ τοῦ μιλήση, καὶ τάχασεν ὁ γέρος! 

– Μὴν τηγανίζης, γέροντα, καὶ μόσχισε τὸ ψάρι στὴν Πόλη τὴν μεγάλη! Τὴν Πόλη τὴν ἑξακουστὴ οἱ Τοῦρκοι ἔχουν πάρει, μᾶς κόβουν τὸ κεφάλι! 

– Στὴν Πόλη Τούρκου δὲν πατοῦν κι Ἀγαρηνοῦ ποδάρια! Μὲ φαίνεται σὰν ψεύμα! Μ' ἂν εἲν' ἀλήθεια τὸ κακό, νὰ σηκωθοῦν τὰ ψάρια νὰ πέσουν μὲς στὸ ρεῦμα!

 Ακόμ' ὁ λόγος βάσταγε, τὰ ψάρι' ἂπ' τὸ τηγάνι, τὴν μιὰ μεριὰ ψημένα, πηδήξανε κι ἐπέσανε στῆς λίμνης τὴν λεκάνη,γερά, ζωντανεμένα...

Γιὰ τὸν Κωνσταντὴ...

Δημήτρης Νατσιὸς 

Ἔλαβα ἕνα ὡραῖο, πατριωτικὸ ποιηματάκι γιὰ τὸν Κωνσταντῖνο Κατσίφα. Ἂς εἶναι ἀνθοδέσμη ἀπὸ ἀγριολούλουδα τῆς ἀγαπημένης τοῦ Βορείου Ἠπείρου. Τὴν Κυριακὴ εἶναι τὰ "σαράντα" του παλληκαριοῦ. Ὁ Κύριός μας ἂς ἀναπαύσει τὴν ἀνδρεία ψυχή του. Αἰωνία ἡ μνήμη... 

Γιὰ τὸν Κωνσταντὴ 

***** 

Κωνσταντή, Κωνσταντὴ 

Ἔστειλε ὁ Θεὸς τὴ σιωπὴ 

σού, νὰ βροντοφωνάξει σὲ 

ὅλη τὴ γῆ... 

Χαλάσματα κι ἐλπίδες…

Χαλάσματα κι ἐλπίδες…

Τὰ λόγια περιττεύουνε,
τὰ στόματα σωπαίνουν,
τὰ μάτια κλαῖν ἀλάλητα
μὲ τὴ σιωπὴ τους κραίνουν. 

Ψυχοῦλες πόσες χάθηκαν,
σπιτάκια πόσα κλείσαν…
Γιὰ ποῦ, μαθές, τὸ βάλανε
καὶ μόνους μᾶς ἀφῆσαν;

Σφραγίζει τώρα ἡ κάμαρα

τῆς μάνας, τοῦ πατέρα

κι ἀπ’ ἔξω κράζουν τὰ παιδιά:...