Τρεῖς ἀνατροπὲς ποὺ ἐλευθερώνουν τὸν ἄνθρωπο

Γράφει ὁ Γεώργιος Ἀποστολάκης

Εἶπε ὁ Ἀββᾶς Ματώης· «Τρεῖς Γέροντες πῆγαν στὸν Ἀββᾶ Παφνούτιο τὸν Κεφαλᾶ νὰ τὸν παρακαλέσουν γιὰ καμμιὰ συμβουλή.
Τοὺς ρώτησε λοιπὸν ὁ Γέροντας· “Τί θέλετε νὰ σᾶς πῶ; Πνευματικὰ ἢ σωματικὰ πράγματα;”.
Τοῦ ἀπαντοῦν· “Πνευματικά”.
Τότε τοὺς λέει ὁ Γέροντας· “Πηγαίνετε στὴν εὐχὴ τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἀγαπήσετε πιότερο τὴν θλίψη παρὰ τὴν ἀνάπαυση· τὶς προσβολὲς περισσότερο παρὰ τὴν δόξα· τὸ δόσιμο καλύτερα παρὰ τὸ πάρσιμο”».
Παράξενα λόγια γιὰ τὴ σημερινὴ ἐποχή. Ἴσως μάλιστα περισσότερο παράξενα σήμερα ἀπ’ ὅ,τι ὅταν τὰ εἶπε ὁ Ἀββᾶς Παφνούτιος στοὺς τρεῖς Γέροντες ποὺ πῆγαν νὰ ζητήσουν πνευματικὴ συμβουλή. Διότι ὁλόκληρος σχεδὸν ὁ σύγχρονος τρόπος ζωῆς μᾶς διδάσκει τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο.
Νὰ ἀποφεύγουμε τὴ θλίψη καὶ νὰ ἐπιδιώκουμε τὴν ἄνεση. Νὰ ἀποφεύγουμε τὴν προσβολὴ καὶ νὰ ἐπιζητοῦμε τὴν ἀναγνώριση. Νὰ δίνουμε ὅσο γίνεται λιγότερα καὶ νὰ ἀποκτοῦμε ὅσο γίνεται περισσότερα. Κι ὅμως, ὁ Γέροντας ἀνατρέπει αὐτὴ τὴ λογικὴ μὲ τρεῖς μόνο φράσεις...

Ἡ Εὐωδία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος – Μαρτυρία γιὰ τὸν Ἅγιο Ἐφραὶμ τὸν Κατουνακιώτη

Ἱερομόναχος Λουκᾶς Γρηγοριάτης, γιὰ τὸν Ἅγιο Ἐφραὶμ τὸν Κατουνακιώτη

Κάποτε, ἐπισκεπτόμενος τὸ Ἅγιον Ὄρος, βρέθηκα στὰ Κατουνάκια.

Ἐκεῖ ὑπῆρχε ἕνας ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος εἶχε φθάσει σὲ μεγάλο ὕψος ἁγιότητος. Ὡμοίαζε περισσότερο μὲ ἄγγελο…

Τὸ πρόσωπό του ἔλαμπε ἀπὸ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ. Στὴν πορεία μου αὐτὴ γιὰ τὰ Κατουνάκια εἶχα μαζί μου δύο καθηγητὲς θεολόγους καὶ ἕναν φοιτητὴ τοῦ Πολυτεχνείου. Φθάσαμε στὸν γέροντα μετὰ ἀπὸ μεγάλη ἀνάβαση…

Μᾶς ὑποδέχθηκε μὲ ἀπέραντη χαρὰ καὶ ἀγάπη.

«Ἔχω μεγάλη χαρά», ἔλεγε. «Παπᾶς ἦρθε στὸ κελλί μου».

Καθίσαμε καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς καθηγητὲς ρώτησε:

— Γέροντα, μπορεῖτε νὰ μᾶς πεῖτε κάτι γιὰ τὴν εὐωδία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος;

Ὁ γέροντας σοβάρεψε καὶ ρώτησε:

— Τί ἐννοεῖς;

— Νὰ, γέροντα, τὰ ἅγια Λείψανα, οἱ ἱερὲς εἰκόνες δὲν ἐκπέμπουν...

Ἅγιος Σωφρόνιος: Στὸ Παρίσι, στὸ θεολογικὸ ἰνστιτοῦτο, ὅλη μέρα μοῦ μιλοῦσαν γιὰ τὸν Θεὸ καὶ Θεὸ δὲν ἔβλεπα...!

Ἅγιος Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ 

Στὸ Παρίσι, στὸ θεολογικὸ ἰνστιτοῦτο, ὅλη μέρα μοῦ μιλοῦσαν γιὰ τὸν Θεὸ καὶ Θεὸ δὲν ἔβλεπα. 

Μετὰ ἀπὸ 4 χρόνια πῆγα στὸ Ἅγιον Ὅρος, στὸ ρώσικο μοναστήρι τοῦ ἁγίου Παντελεήμονος. Ἐκεῖ γνώρισα τὸν ἅγιο γέροντα Σιλουανὸ τὸν Ἀθωνίτη καὶ ἔγινα πνευματικό του παιδί. 

Αὐτός, τίποτε δὲν μοῦ εἶπε γιὰ Θεό, καὶ Θεὸ εἶδα. 

"Θὰ προσεύχομαι, ἀλλὰ γιὰ νὰ προσεύχομαι θέλω καὶ λεφτά.."

Ἕναν τέτοιο γέροντα ἀμέριμνο, ἁπλό, ταπεινό, μὲ μεγάλη ἐμπιστοσύνη στὸν Χριστὸ καὶ τὴν Παναγία, γνωρίσαμε. 

Ἦταν ἀπὸ τὸ Ριζοκάρπασο τῆς σήμερα τουρκοκρατούμενης Κύπρου κι ἦλθε στὸ Ἅγιον "Ὅρος ὅταν κι αὐτὸ ἦταν Τουρκοκρατούμενο. 

Ἐκοιμήθη πρὶν δώδεκα ἔτη σὲ ἡλικία ἑκατὸν ἕξι ἐτῶν. Εἶχε στὸ Ἅγιον "Ὅρος ὀγδόντα ἕξι ἔτη! 

Ἐξῆλθε αὐτοῦ μία δύο φορές, γιὰ νὰ πάει προσκυνητῆς στὰ Ἱεροσόλυμα. Ὀγδόντα ἕξι ἔτη εἶχε νὰ φάει κρέας. Ὀγδότα ἕξι ἔτη εἶχε νὰ δεῖ γυναῖκα. 

Εἴκοσι πέντε ἔτη εἶχε νὰ πλύνει τὸ πιάτο του! Ὑγιέσταστος, ἐγκρατέστατος, ἐξυπνότατος , ἀγαθότατος. Ἑκατὸν τριῶν ἐτῶν ἀνέβηκε στὴ σκέπη τοῦ κελλιοῦ του νὰ διορθώσει τὰ κεραμίδια.. 

«’Ὅτι ζητάω ἀπὸ τὴν Παναγία μου τὸ στέλνει» ἔλεγε. «Ἔχω τὴν εἰκόνα της, τῆς Οἰκονόμισσας, καὶ μὲ οἰκονομεῖ ἡ Ὑπερευλογημένη ... Νά, τώρα ἤθελα νερὸ καὶ ἦλθες νὰ μοῦ φέρεις». 

Μιὰ φορὰ ἦλθαν δύο φίλοι ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, νεαροὶ οἰκογενειάρχες, καὶ μὲ ρωτοῦσαν ἂν ὑπάρχουν γέροντες τοῦ Γεροντικοῦ καὶ τῆς Φιλοκαλίας. Ὑπάρχουν τοὺς εἶπα καὶ τοὺς πῆγα στὸν γέροντα αὐτόν, τὸν μοναχὸ Ἰωσὴφ τὸν Κύπριο. Ἦταν τότε ἑκατὸν πέντε ἐτῶν. Ἦταν ξαπλωμένος κι ἔκανε κομποσχοίνι. 

«Οἱ κύριοι» τοῦ λέγω, «εἶναι ἀπὸ τὴν Ἀθήνα καὶ ἤθελαν νὰ...

Γέροντας Χαράλαμπος Διονυσιάτης: Φανερὰ δείγματα αὐταπαρνήσεως

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Μοναχοῦ Ἰωσὴφ Διονυσιάτου, «Ἱερομόναχος Χαράλαμπος Διονυσιάτης, Ὁ διδάσκαλος τῆς νοερᾶς προσευχῆς». 

Μιὰ φορὰ στὴν Νέαν Σκήτην ἐπρόσεξα, ὅτι τὰ πόδια μου ἦταν λίγο πρησμένα. Τρομαγμένος λοιπὸν τρέχω στὸν Γέροντα νὰ τὸν πληροφορήσω, ὅτι κάτι σοβαρὸ μοῦ συμβαίνει. 

Ὁ Γέροντας μόλις τὸ ἄκουσε, μειδίασε λίγο καὶ μοῦ ἀπάντησε: 

Τόσο μεγάλος ἀγωνιστὴς εἶσαι! Ἀμέσως τρομοκρα τήθηκες; Δὲν εἶναι τίποτε, παιδί μου. Ἀπὸ τὴν ὀρθοστασίαν εἶναι. Θέλεις νὰ δῇς καὶ τὰ δικά μου πόδια; 

Σηκώνει λίγο τὸ ροῦχο καὶ μοῦ ‘δειξε μέχρι τὸ γόνατο. Πραγματικὰ τρόμαξα· ἦταν φοβερό. Πρησμένα καὶ τὰ δυὸ πόδια τόσο πολύ, ὥστε νὰ νομίζης πὼς εἶναι ἀσκιά. Δὲν ἔφθανε ὅμως αὐτό. 

Πατάει μὲ τὰ δάκτυλά του γερὰ στὰ πρησμένα πόδια. Ἀμέσως βούλωσαν καὶ τὰ δύο καὶ ἔμειναν οἱ δαχτυλιὲς βουλωμένες. Τρομαγμένος, αὐθόρμητα φώναξα: 

Γέροντα, κάτι σοβαρὸ σᾶς συμβαίνει προσέξετε τὰ πόδια σας. 

Καὶ ὁ Γέροντας μὲ ἀπάθειαν ἀπαντᾶ: 

Γιατί τρομάζεις παιδί μου; Αὐτὸ τό ‘χω ἀπὸ τὸν καιρὸν ποὺ ἦλθα στὴν καλογερική. Δὲν εἶναι τίποτε. Ἀπὸ τὴν ὀρθοστασίαν εἶναι. Τὸ ἄλλο εἶναι ποὺ λίγο...

Ἀόρατοι γυμνοὶ ἀσκητές τῆς Ραϊθοῦ τὴν ἁγία Μεγάλη Πέμπτη

Γεροντικὸ τοῦ Σινᾶ, Στέφανος ὁ Καππαδόκης, σελ. 425 

Ὁ ἀββᾶς Στέφανος ὁ Καππαδόκης μᾶς διηγήθηκε τὰ ἑξῆς: «Πρὶν ἀπὸ πέντε χρόνια ἤμουν στὴ Ραϊθοῦ καὶ τὴν ἁγία Μεγάλη Πέμπτη, ἐνῷ στεκόμουν στὴν ἐκκλησία καὶ τελοῦνταν ἡ ἁγία ἀναφορά, βλέπω δυὸ ἀναχωρητὲς νὰ μπαίνουν στὴν ἐκκλησία. Ἦταν γυμνοί, ἀλλὰ κανένας ἄλλος ἀπὸ τοὺς πατέρες δὲν εἶδε ὅτι ἦταν γυμνοὶ ἐκτὸς ἀπὸ μένα. Ὅταν λοιπὸν μετάλαβαν τὸ ἄχραντο Σῶμα καὶ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Θεοῦ μας, βγῆκαν ἀπὸ τὴν ἐκκλησία καὶ μαζί τους κι ἐγώ. Ὅταν βγήκαμε ἀπὸ τὸ κάστρο κάνω μετάνοια μπροστά τους λέγοντας: «Κάντε ἀγάπη καὶ πᾶρτε με μαζί σας». Κατάλαβαν αὐτοὶ ὅτι τοὺς εἶδα γυμνοὺς καὶ λένε: «Καλᾶ κάθεσαι, ἡσύχαζε στὸν τόπο σου». Καὶ πάλι ἐγὼ γιὰ δεύτερη φορὰ ἔκανα μετάνοια παρακαλῶντας νὰ μὲ πάρουν μαζί τους καὶ πάλι μοῦ ἀποκρίθηκαν:...

Ἅγιος Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης - Σ' ἀγαπῶ γιατί μοῦ μοιάζεις!

Τοῦ Ὁσίου Γέροντος Ἐφραίμ τοῦ Κατουνακιώτου 

«Ἡ δουλειὰ τοῦ παπᾶ εἶναι νὰ διαβάζει ὀνόματα, χιλιάδες ὀνόματα, εἰδικὰ τῶν κεκοιμημένων. Οἱ ζωντανοὶ ὅλο καὶ κάποιον θὰ βροῦν νὰ τοῦ ποῦν τὸν πόνο τους, ὅλο καὶ κάποιος θὰ τοὺς στηρίξει ἔστω λίγο. Στὴν ἄλλη ζωὴ ὅλοι εἶναι ἐν μετανοίᾳ, ἀλλὰ δὲν μποροῦν οἱ ἴδιοι νὰ κάνουν τίποτα. Δουλειὰ τοῦ παπᾶ, εἶναι νὰ μνημονεύει ὀνόματα κεκοιμημένων στὴν Προσκομιδή». 

«Μιὰ φορά», ἔλεγε ὁ παπα-Ἐφραίμ, κοιμήθηκε ἕνα καλογέρι μου. Εἶδα κατόπιν ὅτι τὸ καλογέρι δὲν εἶχε πάει σὲ καλὸ μέρος... Ἔκανα λοιπὸν μεγάλη προσευχὴ γιὰ τὴν ψυχή τοῦ καλογεριοῦ μου. 

Τὸ βράδυ ἐμφανίζεται ὁ Χριστὸς καὶ μοῦ λέει: «Σταμάτα νὰ προσεύχεσαι γιὰ τὸ καλογέρι σου, γιατί αὐτὸς ἔχει τελειώσει». 

Ὁ παπα-Ἐφραίμ, τίποτα. Συνέχιζε ἀκάθεκτος τὶς προσευχὲς καὶ τὰ κομποσχοίνια καὶ τὴ μνημόνευση τοῦ καλογεριοῦ του στὴν Προσκομιδή. 

Τοῦ ἐμφανίζεται ξανὰ ὁ Χριστός μας καὶ τοῦ λέει: «Σὲ παρακαλῶ, σταμάτα νὰ τὸν μνημονεύεις. Αὐτὸς δὲν θὰ ἀλλάξει μέρος». 

Ὁ παπα-Ἐφραὶμ συνέχιζε τὴν προσευχὴ γιὰ τὸ καλογέρι, τοῦ ὁποίου ἡ ψυχὴ δὲν εἶχε πάει στὸν Παράδεισο. Ἔρχεται ὁ Χριστός μας γιὰ τρίτη φορὰ στὸν παπα-Ἐφραὶμ καὶ τοῦ λέει: «Σ΄αγαπῶ, γιατί μοῦ μοιάζεις! Τὸ καλογέρι σου δὲν ἀξίζει ὅ,τι ζητᾶς, ἀλλὰ θὰ γίνει, ἐπειδὴ μοῦ μοιάζεις!».

Ἱστορίες ἀπ' τὸ Ἅγιον Ὅρος: «Ὁ παπα-Νικόλας ποὺ κάθε βράδυ τριγυρνοῦσε ἔξω ἀπ' τα κελλιὰ τῶν Μοναχῶν»

Σὲ μιὰ μεγάλη Σκήτη τοῦ Ἁγίου Ὅρους, ζοῦσε ἕνας ἡλικιωμένος μοναχός, ὁ παπα-Νικόλας. Ὁ παπα-Νικόλας εἶχε μιὰ συνήθεια ποὺ πολλοὶ θεωροῦσαν «ἰδιοτροπία» τῶν γηρατειῶν: Κάθε νύχτα, πρὶν ξεκινήσει ὁ Ὄρθρος, ἔβγαινε ἀπὸ τὸ κελλί του καὶ ἔκανε μιὰ βόλτα σὲ ὅλο τὸ συγκρότημα τῶν κελλιών. 
Κρατοῦσε στὸ χέρι του ἕνα μικρὸ φανάρι ἢ ἕνα ἀναμμένο δαδί. Περπατοῦσε ἀργά, μὲ τὸ κομποσκοίνι του νὰ τρέχει ἀνάμεσα στὰ δάχτυλα. Σταματοῦσε ἔξω ἀπὸ κάθε πόρτα κελλιοῦ. Δὲν χτυποῦσε, δὲν φώναζε. Ἁπλῶς ἀκουμποῦσε τὸ μέτωπό του στὸ ξύλο τῆς πόρτας γιὰ λίγα δευτερόλεπτα, ψιθύριζε κάτι καὶ μετὰ ἄφηνε μιὰ μικρὴ μετάνοια (ὑπόκλιση). 
Ἕνας νεαρὸς δόκιμος, ποὺ εἶχε τὴν περιέργεια τῆς νιότης, τὸν παραφύλαξε μιὰ νύχτα. Ὅταν ὁ παπα-Νικόλας ἔφτασε στὴν πόρτα του, ὁ Παῦλος βγῆκε ξαφνικὰ ἔξω. 
«Γέροντα, γιατί τὸ κάνετε αὐτὸ κάθε βράδυ; Γιατί δὲν ξεκουράζεστε γιὰ τὴν ἐκκλησία;» 
«Εὐλογημένο παιδί», ἀπάντησε ὁ γέροντας ξαφνιασμένος, «κάνω τὸν ἔλεγχο τῆς ἀγάπης». 
Ὁ γέροντας ἐξήγησε στὸν δόκιμο τὸ μυστικό του:...

Ὅταν ὁ Μητροπολίτης Μυτιλήνης ἔκανε πώς δὲν τὸν εἶδε, μέχρι πού βρῆκε τὸν παπα-Φώτη μπροστά του...

Ἡ Μητρόπολη Μυτιλήνης κρατοῦσε σὲ ἀπόσταση τὸν παπα-Φώτη τὸν Λαυριώτη. Ἕνα βράδυ γυρνῶντας ὁ  Μητροπολίτης ἀπὸ κάποιο χωριὸ τὸν εἶδε νὰ περπατάει μόνος του μέσα στὴ βροχή. 
Δὲν σταμάτησε οὔτε νὰ τοῦ μιλήσει, οὔτε νὰ τὸν πάρει. Φτάνοντας ὁ Μητροπολίτης στὴν Μητρόπολη καὶ μὴ ἔχοντας κάνει καμιὰ ἄλλη στάση στὸν δρόμο, βλέπει τον παπα-Φώτη νὰ στέκεται χαμογελαστὸς ἔξω ἀπὸ τὴν εἴσοδο τῆς Μητροπόλεως καὶ νὰ τὸν χαιρετᾶ. Κανένας δὲν ξέρει μὲ ποιὸν τρόπο βρέθηκε νωρίτερα ἀπὸ τὸν Δεσπότη ἐκεῖ, κάπου 50 χλμ μακριὰ ἀπὸ τὴν πόλη καὶ χωρὶς νὰ ὑπάρχει κανεὶς ἄλλος πιὸ σύντομος δρόμος. 
Ὁμολόγησε τότε ὁ μητροπολίτης καὶ εἶπε: Ὁ παπα-Φώτης ἢ μεγάλος τρελὸς εἶναι ἢ μεγάλος Ἅγιος καὶ μᾶς δουλεύει ὅλους. 

5 Μαρτίου ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ. 
Νὰ ἔχουμε τὴν εὐχή του

Ὅσιος Ἰωσὴφ Ἡσυχαστής: Πιὸ πολλοὶ οἱ πειρασμοὶ τὴν Σαρακοστή

Ὁσίου Γέροντος Ἰωσὴφ τοῦ Ἡσυχαστοῦ 

Ὁ δὲ διάβολος, ὅσον περνᾶ ὁ καιρὸς καὶ φθάνει τὸ τέλος του, τόσον πολεμεῖ καὶ βιάζεται μὲ ἄκραν μανίαν ὅλους νὰ μᾶς κολάση. 
Τώρα πρὸ παντὸς τὴν Μεγάλη Σαρακοστὴν ποὺ μᾶς ἔρχεται, πολλοὺς πειρασμοὺς καὶ πολλὰς ταραχὰς κινοῦν κατ' ἐπάνω μας οἱ παμμόχθηροι δαίμονες. 
Ἐπειδὴ καὶ ἡμεῖς κατ' αὐτὸν τὸν καιρόν τούς θλίβομεν περισσῶς μὲ νηστείαν καὶ προσευχή, γίνονται καὶ αὐτοὶ καθ' ἡμῶν ἀγριώτεροι. 
Φρόντισε λοιπὸν νὰ κερδίσης στεφάνους εἰς τὸ στάδιον αὐτὸ τῆς ἀθλήσεως. 
Πρέπει νὰ γίνης γενναιότερος. Νὰ παραταχθῇς στῆθος πρὸς στῆθος πρὸς αὐτοὺς τοὺς ἀσάρκους. Μὴν τοὺς φοβῆσαι...

Διδαχὲς Γέροντος Γαβριὴλ Ἁγιορείτου

1) Ἔχασα τὰ πάντα ἐκτὸς ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ ἔδωσα.
2) Τίποτα δὲν εἶναι δικό μου, ὅταν εἶναι μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό μου.
3) Τὰ χέρια τοῦ κουλοῦ εἶναι καλύτερα ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ τσιγκούνη.
4) Θέλεις νὰ γίνεις φτωχὸς καὶ ἐσὺ καὶ ἐγώ; Θησαύριζε!
5) Θέλεις νὰ γίνεις φτωχός; Νὰ κλέβεις καὶ νὰ δουλεύεις Κυριακές.
6) Θέλεις νὰ ἔχεις ἀφθονία; Σκόρπιζε!
7) Θέλεις νὰ γίνεις ζητιάνος; Ἀποθήκευε!
8) Θέλεις νὰ πεθάνεις ἀπὸ τὴν πεῖνα; Κλεῖσε τὰ μάτια σου καὶ τὰ αὐτιά σου στὸν ἀνθρώπινο πόνο καὶ στὴν ἀνθρώπινη δυστυχία!
9) Χαρὰ στὰ μάτια ποὺ δακρύζουν γιὰ κάποιον ἄλλο ποὺ πονᾶ, γιατί τὰ μάτια αὐτὰ θὰ εἰδοῦνε τοῦ παραδείσου τὰ καλά!
10) Χαρὰ στὰ χέρια ὅπου ντύνουν μικρὰ παιδιὰ καὶ ὀρφανά, γιατί τὰ χέρια αὐτὰ θὰ γίνουν φτερὰ γιὰ νὰ πετοῦν ψηλά!!
11) Χαρὰ στὸ στόμα ὅπου λέγει λόγια παρήγορα γλυκά, γιατί τὸ στόμα...

Γκρινιάζεις στὴν γυναῖκα σου γιὰ τὸ φαγητό;

Σὲ μιὰ σκήτη τοῦ Ἁγίου Ὅρους, ἕνας ὑποτακτικὸς ποὺ ἤθελε νὰ περιποιηθεῖ τὸν Γέροντά του, βγῆκε στὸ βουνὸ νὰ μαζέψει χόρτα. Ἀπὸ ἄγνοια, ὅμως, μάζεψε κάποια χόρτα ποὺ ἦταν ἐξαιρετικὰ πικρά, σχεδὸν δηλητηριώδη στὴ γεύση. 

Μαγείρεψε τὰ χόρτα καὶ τὰ σέρβιρε στὸν Γέροντα. Ἐκεῖνος ἄρχισε νὰ τρώει σιωπηλός. Ἔφαγε ὅλο τὸ πιάτο του χωρὶς νὰ ἀλλάξει ἡ ἔκφραση τοῦ προσώπου του. 

Ὅταν ὁ ὑποτακτικὸς πῆγε νὰ φάει τὰ ὑπόλοιπα, μὲ τὴν πρώτη μπουκιὰ κόντεψε νὰ πνιγεῖ ἀπὸ τὴν πικράδα. «Γέροντα!» φώναξε ἔντρομος. «Αὐτὸ εἶναι φαρμάκι! Γιατί δὲν μοῦ εἴπατε τίποτα; Γιατί τὸ φάγατε ὅλο;» 

Ὁ Γέροντας τὸν κοίταξε μὲ ἀπέραντη γαλήνη καὶ τοῦ εἶπε: 

«Παιδί μου, ἐσὺ κόπιασες νὰ τὰ μαζέψεις, ἐσὺ ἄναψες τὴ φωτιά, ἐσὺ...

Μαρτυρία τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας Κοσμᾶ γιὰ τὸν Ἅγιο Τύχωνα τὸν Ρῶσο

✟ Μακαριστοῦ Μητροπολίτου Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας κυροῦ Κοσμᾶ

«Συγχωρήστε με, δὲν θέλω νὰ μιλῶ ποτέ γιὰ τὶς προσωπικές μου στιγμές. Ἀφοῦ ὅμως μοῦ ζητήθηκε νὰ ἀναφέρω προσωπικὲς μου ἐμπειρίες ἀπὸ τὴν ἐπικοινωνία μου μὲ τὸν ἅγιο Παΐσιο, θὰ ἀναφέρω ἀπλὰ μερικὰ γεγονότα, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ ὠφελήσουν ὅλους μας [...]
Νέος ἱερεὺς πλησίασα τὸ Ἱερὸ κελλί τοῦ Τιμίου Σταυροῦ τῆς Καψάλας τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ὅπου ἀσκοῦνταν ὁ π. Παΐσιος, πρὶν ἐγκαταβιώσῃ στὴν Παναγούδα. Πολὺ φόβο πήγαινα γιὰ νὰ τὸν γνωρίσω, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ ἐναποθέσω τὰ προβλήματά μου. Ἔπλαθα μέσα μου μία εἰκόνα ἐπισήμου μοναχοῦ, ὁ ὁποῖος θὰ μᾶς ἐντυπωσίαζε καὶ θὰ μᾶς ἐδίδασκε.
Ὅταν εἰσήλθαμε στὸ κελλί καὶ μᾶς ὑποδέχθηκε ὁ ἅγιος Παΐσιος, ἀντικρύσαμε ὄχι ἕναν ἐπιβλητικὸ μοναχό, ἀλλὰ ἕναν ἁπλό, ταπεινό, εὐπρεπισμένο βέβαια, ἀλλὰ φτωχὰ ντυμένο μοναχό, ὁ ὁποῖος ἔλαμπε ἀπὸ χάρη Θεοῦ, σκόρπιζε...

Ἡ ἐμφάνιση τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους στὸν Ἅγιο Ἀρσένιο τὸν Καππαδόκη

Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου, «Ὁ Ἅγιος Ἀρσένιος ὁ Καππαδόκης», Ἐκδόσεις Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Μοναζουσῶν «Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος» Βασιλικὰ Θεσσαλονίκης. 
Μιὰ φορὰ στὴν μνήμη τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους», ἔλεγε ὁ Πρόδρομος, «πήγαμε στὴν Παναγιὰ (στὸ Κάντσι) νὰ κάνουμε ὁλονυκτία. Ὅταν φτάσαμε στοὺς Αἴνους, βγῆκε καὶ ὁ Χατζεφεντὴς ἀπὸ τὸ Ἱερό, γιὰ νὰ ψάλλουμε μαζί. Ἐνῷ ψάλαμε στὸ ἴδιο ἀναλόγιο, βλέπω ξαφνικὰ ἕναν Ἀσπρομάλλη Γέρο στὸ ἀπέναντι ἀναλόγι, ὁ ὁποῖος ἦταν σκυφτὸς καὶ ἀκουμποῦσε στὴν πατερίτσα του, κι ἄρχισα νὰ τρέμω ἀπὸ εὐλάβεια. Ὁ Χατζεφεντὴς ὅταν μὲ εἶδε, μὲ ρώτησε. 
Μήπως κρυώνεις; Καὶ ἐγώ του εἶπα «ὄχι» καὶ τοῦ ἔδειξα τὸν Ἀσπρομάλλη Γέρο ποὺ ἦταν ἀπέναντί μας. Ὁ Χατζεφεντὴς δὲν ταράχτηκε καθόλου καὶ τοῦ μίλησε Τουρκικά. 
Ἐλᾶτε νὰ ψάλλουμε μαζί. Ὁ Ἀσπρομάλλης ὅμως δὲν ἀπάντησε, παρὰ μᾶς ἔκανε νόημα νὰ συνεχίσουμε μόνοι μας. Ἐπειδὴ ἐγὼ δὲν πρόσεχα πιὰ στὸ βιβλίο ἀλλὰ κρυφοκοιτοῦσα τὸν Γέρο ἐκεῖνο καὶ ὁ νοῦς μου ἦταν σ’ αὐτόν, αὐτὸ εἶχε δημιουργήσει χασμωδία καὶ ὁ Ἀσπρομάλλης ἀναγκάστηκε νὰ φύγει. Φεύγοντας...

Γέρων Ἐφραίμ: Ὅταν φορᾶμε κάποια μάσκα ἢ μεταμφιεζόμαστε σὲ καρναβάλι μιμούμαστε καὶ ὁμοιάζουμε τὸν διάβολο!

Μακαριστὸς Γέρων Ἐφραίμ, Δικαῖος τῆς Ἱερᾶς Σκήτεως τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου (Σεράϊ) Ἁγίου Ὅρους, 1956-2023.
Ὁ πρῶτος καρνάβαλος εἶναι ὁ διάβολος, διότι μπορεῖ νὰ μετασχηματιστεῖ καὶ νὰ πάρει μορφὴ κάποιου ζώου π.χ. σαύρα, φίδι, νὰ πάρει μορφὴ Ἀγγέλου φωτός, μέχρι καὶ τὴν μορφὴ τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας καὶ τῶν Ἁγίων μπορεῖ νὰ πάρει, προκειμένου νὰ μᾶς ἐξαπατήσει!
Γι' αὐτὸ δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ντυνόμαστε καρναβάλια καὶ νὰ συμμετέχουμε σὲ αὐτά.
Ὅταν φορᾶμε κάποια μάσκα ἢ μεταμφιεζόμαστε σὲ καρναβάλι μιμούμαστε καὶ ὁμοιάζουμε τὸν διάβολο καὶ τὸν ἀποδεχόμαστε ὡς ἀρχηγό μας. Τὰ καρναβάλια εἶναι ἐφεύρεση τοῦ διαβόλου.

Ἅγιος Αντώνιος ὁ Μέγας: Ὁ πολιστής τῆς Ἐρήμου

Συμβουλὲς γιά τὸ ἦθος τῶν ἀνθρώπων καὶ τὴν ἐναρέτη ζωὴ

Οἱ ἄνθρωποι λέγονται λογικοὶ καταχρηστικά. Δέν εἶναι λογικοὶ ἐκεῖνοι πού ἔμαθαν τοὺς λόγους καὶ τὰ βιβλία τῶν ἀρχαίων σοφῶν, ἀλλὰ ὅσοι ἔχουν λογικὴ ψυχὴ καὶ μποροῦν νά διακρίνουν ποιό εἶναι τὸ καλὸ καὶ ποιό εἶναι τὸ κακό. Καὶ ἔτσι ἀποφεύγουν τὰ κακὰ καὶ ψυχοβλαβῆ, μελετοῦν ὅμως σοβαρὰ τὰ καλὰ καὶ ψυχωφελῆ καὶ τὰ πράττουν μὲ μεγάλη εὐχαριστία πρὸς τὸν Θεό. Μόνο αὐτοὶ πρέπει ἀληθινὰ νά λέγονται λογικοὶ άνθρωποι.
Ὁ ἀληθινὰ λογικὸς ἄνθρωπος μία μόνο φροντίδα ἔχει, νά ὑπακούει καὶ νά εἶναι ἀρεστὸς στόν Θεό, τὸν Κύριο τῶν ὅλων, καὶ σὲ τοῦτο καὶ μόνο νά ἀσκεῖ τὴν ψυχὴ του, πῶς νά γίνει ἀρεστὸς στόν Θεό, εὐχαριστώντας Τον -ὅποια κι ἂν εἶναι ἡ θέση του στή ζωή- γιά τὴν μεγάλη καὶ ἐξαιρετικὴ πρόνοιά Του καὶ τὴν κυβέρνηση ὅλου τοῦ κόσμου. Γιατὶ εἶναι παράλογο, τό νά εὐχαριστοῦμε τοὺς γιατροὺς ὅταν μᾶς δίνουν τὰ πικρὰ καὶ ἀηδιαστικὰ φάρμακα γιά χάρη τῆς ὑγείας τοῦ σώματός μας, νά εἴμαστε ὅμως ἀχάριστοι στόν Θεὸ γιά ὅσα φαίνονται σ’ ἐμᾶς δυσάρεστα καὶ νά μὴν ἀναγνωρίζουμε ὅτι τὰ πάντα γίνονται ὅπως πρέπει καὶ πρὸς τὸ συμφέρον μας σύμφωνα μὲ τὴν πρόνοιά Του. Γιατὶ ἡ ἀναγνώριση αὐτὴ καὶ ἡ πίστη στόν Θεὸ εἶναι ἡ σωτηρία καὶ ἡ...

Γέρων Νικόδημος, Ἡγούμενος Ἱ. Μονῆς Φιλοθέου Ἁγίου Ὅρους: "Γέροντας Ἐφραίμ της Ἀριζόνας"

 

Τὴν Δευτέρα 20 Ὀκτωβρίου, 23η ἡμέρα τῶν ἑορταστικῶν ἐκδηλώσεων «ΔΗΜΗΤΡΙΑ 2025» τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Δημητρίου, Δήμου Ἁγίου Δημητρίου, στὶς 7.00 τὸ ἀπόγευμα, καὶ μετὰ τὴν τέλεση τοῦ ἑσπερινοῦ καὶ τῆς ἱερᾶς παρακλήσεως στὸν Ἅγιο Ἐφραὶμ τὸν Κατουνακιώτη καὶ στὸν Ἅγιο Δημήτριο τὸν Μυροβλήτη, σύμφωνα μὲ τὸ πρόγραμμα, ὁμιλητὴς ἦταν ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης Γέροντας Νικόδημος, Ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Φιλοθέου Ἁγίου Ὅρους, μὲ θέμα: «Ὁ Γέροντας Ἐφραὶμ ὁ Φιλοθεΐτης καὶ Ἀριζονίτης». 
Ὁ Γέροντας Νικόδημος ξεκίνησε τὴν ὁμιλία του ἀναφερόμενος σὲ κάποια σύντομα στοιχεῖα τοῦ βίου τοῦ Γέροντος Ἐφραίμ του Φιλοθεϊτη, πρὶν γίνει ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Φιλοθέου Ἁγίου Ὅρους. Ἔπειτα ἀναφέρθηκε στὶς...

Πτώση καὶ ἀνάσταση

Κάποτε ὁ ἅγιος Κολούμπα καθόταν πάνω στὸν λόφο ποὺ βλέπει πρὸς τὸ μοναστήρι. Ξαφνικὰ στράφηκε πρὸς τὸν ἀδελφὸ ποὺ τὸν διακονοῦσε καὶ εἶπε:
«Ἀπορῶ γιατὶ ἀργεῖ τόσο τὸ πλοῖο νὰ φθάσει ἀπὸ τὴν Ἰρλανδία. Μεταφέρει κάποιον λόγιο ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος ἔχει πέσει σὲ μεγάλες ἁμαρτίες, ἀλλὰ γρήγορα θὰ ἔλθει ἐδῶ νὰ ἐκτελέσει μεγάλο κανόνα.»
Δὲν πέρασε πολλὴ ὥρα, καὶ κοιτάζοντας πρὸς τὸν νότο εἶδαν ἕνα πλοῖο νὰ πλησιάζει τὸ λιμάνι. Ὁ Κολούμπα σηκώθηκε λέγοντας:
«Πᾶμε νὰ συναντήσουμε τὸν προσκυνητή, τοῦ ὁποίου τὴν ἀληθινὴ μετάνοια δέχεται ὁ Χριστός.»
Ὁ ἅγιος μόλις εἶχε φθάσει στὸ λιμάνι, ὅταν ο άγνωστος πήδησε ἀπὸ τὸ πλοῖο καὶ ἔτρεξε νὰ τὸν συναντήσει. Πέφτοντας μπροστὰ στὰ πόδια του, μὲ κλάματα, ὀδυρμοὺς καὶ ἀναστεναγμοὺς ἐξαγορευόταν ἐνώπιον ὅλων τὶς ἁμαρτίες ποὺ εἶχε διαπράξει.
Γεμᾶτος δάκρυα καὶ ὁ ἅγιος, εἶπε στὸν μετανοοῦντα:
«Σήκω, γιέ μου, καὶ παρηγορήσου. Οἱ ἁμαρτίες σου ἔχουν συγχωρηθεῖ, διότι, ὅπως ἔχει λεχθεῖ, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει.»
Ὁ Φιάχνε σηκώθηκε χαρούμενος καὶ ὁ ἅγιος τὸν ἀγκάλιασε....

Γερω-Εὐδόκιμος Ἁγιοπαυλίτης

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Ἀπὸ τὴν ἀσκητικὴ καὶ ἡσυχαστικὴ Ἁγιορειτικὴ παράδοση, Ἅγιον Ὅρος 2011, σελ. 216. 
Ὁ γερω-Εὐδόκιμος ὁ Ἁγιοπαυλίτης, κατὰ κόσμον Εὐάγγελος Τραυλός, γεννήθηκε τὸ ἔτος 1910 στὸ Φανάρι Καρδίτσας. Ὅταν ἀπολύθηκε ἀπὸ τὸν Στρατό, εἶπε νὰ γράψουν στὸ φύλλο πορείας Δάφνη, καὶ ἔτσι δὲν πῆγε στὸ χωριό του, ἀλλὰ ἦρθε κατ' εὐθεῖαν γιὰ μοναχός. Ἦταν νὰ κοινοβιάση ἀλλοῦ. Στάθμευσε γιὰ ἕνα βράδυ στὸν Ἅγιο Παῦλο, τοῦ ἄρεσε ἡ τάξη καὶ ἔμεινε. Τὸν κράτησαν. Ἦταν ἐγγράμματος, ἀπόφοιτος Σχολαρχείου. Ὁ Ἡγούμενος τὸν εἶχε βοηθό του. Τὸ 1935 ἔγινε ἡ κουρά του. 
Ἡ μητέρα του, οἱ ἀδελφές του καὶ ὁ ἀδελφός του δὲν ἤθελαν νὰ γίνη μοναχός. Αὐτός, ἀφ' ὅτου ἔγινε μοναχός, ποτέ του δὲν πῆγε στὸ χωριὸ νὰ δὴ τοὺς συγγενεῖς του. Καὶ στὸν κόσμο βγῆκε μετὰ ἀπὸ τριάντα χρόνια, γιατί εἶχε αἱμορραγία ἀκατάσχετη ἀπὸ τὴν μύτη καὶ ὁ γιατρὸς φοβήθηκε μὴν πεθάνη. 
Μιὰ χρονιὰ ἔγινε σεισμὸς καὶ οἱ πατέρες κοιμόνταν ἔξω στὸν πίσω κῆπο, στὰ πεζούλια. Ὁ γερω-Εὐδόκιμος δὲν βγῆκε. Κοιμόταν στὸ κελλί του καὶ ὅταν τὸν ρωτοῦσαν γιατί δὲν φοβᾶται, ἀπαντοῦσε: 
«Ἐγὼ ἦρθα γιὰ τὸ Μοναστήρι. Ἅμα θέλει ἡ Παναγία νὰ ρίξη τὸ Μοναστήρι, τι την θέλω τὴν ζωή μου;». Ὁ ἴδιος ἄναβε τὰ καντήλια καὶ καθ’ ὅλη...

Γέρων Πανάρετος Φιλοθεΐτης – Διήγησις περὶ κατακρίσεως

Ὁ μακαρίτης πνευματικὸς ἀπὸ τὴ σκήτη τῶν Καυσοκαλυβίων, παπα-Νικόδημος, μοῦ διηγήθηκε τὴν ἀκόλουθη ἱστορία, παρμένη ἀπὸ πατερικὰ Ἁγιορείτικα χειρόγραφα.
Ἕνας πιστὸς χριστιανός, πήγαινε ἐπὶ δεκαπέντε χρόνια στὸν πνευματικό του καὶ ἐξομολογοῦνταν τὶς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες του. Μιὰ μέρα ὅμως, ὅπως συνήθιζε, πῆγε στὸν πνευματικό του νὰ ἐξομολογηθεῖ καὶ ἀνοίγοντας τὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ του βρῆκε τὸν πνευματικὸ νὰ πορνεύει μὲ μία γυναῖκα. Ἀμέσως βγῆκε ἔξω καὶ φεύγοντας εἶπε στὸν ἑαυτό του: «ἄχ, τί ἔπαθα ἀλοίμονο σὲ μένα, ἐγὼ ἔχω τόσα χρόνια ποὺ ἐξομολογοῦμαι σ᾿ αὐτόν, καὶ τώρα τί θὰ κάνω; Θὰ κολασθῶ; διότι ὅσα ἁμαρτήματα καὶ ἂν μοῦ συγχώρησε, ἐφόσον εἶναι τόσον ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος, εἶναι, τί εἶναι; εἶναι ὅλα ἀσυγχώρητα», ἔλεγε καὶ χτυπιόταν ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὸ κακὸ ποὺ τὸν βρῆκε καὶ δὲν ἤξερε τί πρέπει νὰ κάνει.
Στὸ δρόμο ποὺ ἔφευγε, δίψασε. Προχώρησε λίγο καὶ μπροστά του βρέθηκε ἕνα μικρὸ ῥεματάκι, στὸ ὁποῖο ἔτρεχε γάργαρο καὶ πεντακάθαρο νερό. Ἔσκυψε καὶ ἤπιε. Ἤπιε τόσο ποὺ χόρτασε καὶ δὲν τοῦ ῾κανε καρδιὰ νὰ φύγει, ἀλλὰ ἤθελε...