π. Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης: Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Νεομαρτύρων

Ἐκπομπὴ μὲ τὸν ὀσιολογιώτατο π. Ἀρσένιο Βλιαγκόφτη ποὺ μεταδίδεται ἀπὸ τὰ κανάλια Atlas TV καὶ Ἀχελῶος TV (Κυριακὴ 7 Ἰουλίου 2019).

Ὁ Ἅγιος Νεομάρτυς Χρῆστος ὁ κηπουρός, μνήμη 12 Φεβρουαρίου

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

Οἱ Νεομάρτυρες ἀποτελοῦν τὴν ξεχωριστὴ χορεία τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ ὁποῖοι ὁμολόγησαν τὴν πίστη τους στὸ Χριστὸ καὶ ἔδωσαν τὴ ζωή τους γιὰ τὴν σώζουσα ὀρθόδοξη πίστη, κατὰ τὴ διάρκεια τῶν μαύρων χρόνων τῆς τουρκοκρατίας. Ἀνάμεσά τους ὁ ἅγιος Νεομάρτυς Χρῆστος ὁ Κηπουρός.

Δυστυχῶς δὲν μᾶς ἔχουν διασωθεῖ πολλὰ στοιχεῖα γιὰ τὴ ζωή του, ὡς τὰ σαράντα του χρόνια. Γεννήθηκε περὶ τὸ 1707 στὴ Βόρειο Ἤπειρο, στὰ μέρη κοντὰ στὸν ποταμὸ Γενοῦσο καὶ γι’ αὐτὸ εἶναι γνωστὸς ὡς «Ἀρβανίτης». Στὰ σαράντα του χρόνια ἀποφάσισε νὰ μεταναστεύσει ἀπὸ τὴ φτωχὴ πατρίδα του, γιὰ τὴν ἀναζήτηση καλύτερης ζωῆς. Προορισμός του ἡ Κωνσταντινούπολη, ἡ καρδιὰ τῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας, ὅπου ὑπῆρχαν προϋποθέσεις γιὰ νὰ ζήσει ἀνετότερα. Ἀποφάσισε νὰ ἐργαστεῖ ὡς κηπουρός. Κάθε μέρα κατέβαινε στὴν ἀγορὰ καὶ πωλοῦσε τὰ προϊόντα του. Κάποια μέρα τοῦ χειμώνα τοῦ 1748 πῆγε νὰ πουλήσει μῆλα. Προθυμοποιήθηκε κάποιος τοῦρκος μουσουλμάνος νὰ τὰ ἀγοράσει, ἀλλὰ σὲ πολλὴ χαμηλὴ τιμή. Ὅταν ὁ Χρῆστος ἀρνήθηκε, ἐκεῖνος τὸν ἔβρισε καὶ οἱ δύο ἄνδρες λογομάχησαν. Ὁ χριστιανὸς κηπουρὸς ἔφυγε, χωρὶς νὰ τοῦ τὰ πωλήσει.

Ὁ μουσουλμάνος θεώρησε τὴ συμπεριφορὰ τοῦ «ἄπιστου» Χριστιανοῦ προσβλητική. Κυριευμένος ἀπὸ θυμὸ καὶ ὑπερηφάνεια ἀποφάσισε νὰ τὸν ἐκδικηθεῖ. Ἐδῶ θὰ πρέπει νὰ ἐπισημάνουμε τὸ γεγονὸς πὼς οἱ τοῦρκοι μουσουλμάνοι κατακτητὲς δὲν ἔβλεπαν τοὺς κατακτημένους Χριστιανοὺς ὡς ἰσότιμους ἀνθρώπους, ἀλλὰ ὡς κατώτερους ἀνθρώπους. Τοὺς θεωροῦσαν μισητούς του Ἀλλὰχ καὶ γι’ αὐτὸ τοὺς μισοῦσαν καὶ οἱ ἴδιοι καὶ δὲν τοὺς ἀναγνώριζαν οὔτε τὰ στοιχειώδη δικαιώματα. Δὲν μποροῦσαν ἔτσι νὰ ἀνεχτοῦν καμιὰ αὐθάδεια ἢ ἀντίδρασή τους, τὴν ὁποία τιμωροῦσαν αὐστηρότατα. Ὅταν δὲν ὑπῆρχε ἐμφανὴς αἰτία, δημιουργοῦσαν ἀπίστευτες...

Γέροντας Ἐφραὶμ Φιλοθεΐτης: «Ὁμολογία Χριστοῦ καὶ Νεομάρτυρες»

Τὰ δάκρυα τοῦ Μητροπολίτη Νικαίας γιὰ τὸ μαρτύριο τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης

Μὲ μεγάλη κατάνυξη ἑορτάσθηκε στὴν προσφυγομάνα πόλη τῆς Νίκαιας ἡ ἑορτὴ ὅλων αὐτῶν ποὺ μαρτύρησαν κατὰ τὴν μικρασιατικὴ καταστροφὴ τοῦ 1922.

Τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης καὶ ὅλων τῶν κληρικῶν καὶ λαϊκῶν ποὺ πότισαν μὲ τὸ αἷμα τους τὰ ἱερὰ χώματα τῆς Ἰωνίας καὶ τῶν ἄλλων ἀλησμονήτων πατρίδων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ὅπου ἔλαμψε καὶ μεγαλούργησε ὁ ἑλληνισμὸς ἐπὶ 3000 χρόνια.

Τὴν 7η Σεπτεμβρίου 2014, Κυριακὴ πρὸ τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, κατὰ τὴν ὁποία ἡ Ἱερὰ Σύνοδος ἔχει ὁρίσει νὰ ἑορτάζονται οἱ ὡς ἄνω Ἱερομάρτυρες...

Οἱ Νεομάρτυρες τῆς Νάουσας μαρτυροῦν τὴν Ἀνάσταση!

Ἡ Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ ἀποτελεῖ γιὰ τὴν τοπικὴ Ἐκκλησία ἡμέρα ἑορτασμοῦ, τιμῆς καὶ μνήμης, τοῦ ἐνδόξου μαρτυρίου τῶν δύο χιλιάδων Ναουσαίων ἡρώων μαρτύρων ποὺ σφαγιάσθησαν τὸ 1822 κατὰ τὸ ὁλοκαύτωμα τῆς ἡρωϊκῆς πόλεως τῆς Νάουσας καὶ ἀναγνωρίστηκαν ἐπισήμως ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο. 

Εἶχε προηγηθεῖ τὸν Φεβρουάριο κατὰ τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας ἡ κήρυξη τῆς ἐπαναστάσεως κατὰ τῶν δυναστῶν, ἡ μεγάλη μάχη στὸμοναστήρι τῆς Παναγίας Δοβρᾶ τὸν Μάρτιο, ἐνῷ τὸν Ἀπρίλιο ἡ πολιορκία τῆς πόλεως ἀπὸ τὸν τοῦρκο στρατάρχη, γιὸ ὀρθοδόξου ἱερέως, τὸν αἱμοσταγῆ Ἀμποὺ Λουμποὺτ πασᾶ. Ἡ Νάουσα ἀντιστάθηκε γενναῖα, ὅμως οἱ τοῦρκοι εἰσῆλθαν στὴν πόλη καὶ τὴν κατέστρεψαν ὁλοσχερῶς. Ὅσοι ἄνδρες συνελήφθησαν, ὡδηγήθηκαν τὴν Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ στὸ μεγάλο φυσικὸ μπαλκόνι τῆς πόλης, τὸ Κιόσκι, ὅπου ὁ ἴδιος ὁ πασᾶς εἶχε ἑτοιμάσει τὴν σκηνή του, γιὰ νὰ ἐπιβλέπῃ τὴν ἐκτέλεση τῶν αἰχμαλώτων. Χίλιοι διακόσιοι σαράντα ἕνας αἰχμάλωτοι, προτοῦ ἀποκεφαλιστοῦν, ῥωτήθηκαν ἂν ἤθελαν νὰ ἀρνηθοῦν τὸν Χριστὸ καὶ νὰ γίνουν μουσουλμάνοι, γιὰ νὰ σωθοῦν. Κανένας ἀπὸ αὐτοὺς δὲν πρόδωσε τὴν πίστη στὸν Ἀναστάντα Χριστό καὶ μὲ τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη» νὰ ἀντηχῇ στὰ χείλη τους πορεύθηκαν πρὸς τὸ μαρτύριο. Οἱ ἀποκεφαλισμοὶ σταμάτησαν, μόνον ὅταν τὸ ἀκέφαλο σῶμα τοῦ τελευταίου μάρτυρα, τοῦ ἁγίου Νικόλαου Κοκοβίτου, σηκώθηκε, πῆρε τὸ κεφάλι του στὰ χέρια, περπάτησε, πήδηξε ἕνα ῥυάκι, πέρασε στὴν ἄλλη ὄχθη καὶ σταμάτησε λίγο πιό πέρα. Οἱ ὑπόλοιποι αἰχμάλωτοι ἀπαγχονίστηκαν στὸν μεγάλο πλάτανο, δίπλα στὴ σωρὸ τῶν καρατομημένων μαρτύρων.

Γυναῖκες μὲ τὰ παιδιά τους, γιὰ νὰ μὴν τουρκέψουν, ἀποφάσισαν νὰ...

Ὁ Νεομάρτυρας πατὴρ Ἰωάννης ἐφημέριος στὴν πόλη τῆς Σάντα Κροὺζ Καλιφόρνια Ἀμερικῆς.

Ὁ Βίος του: 1. Νέος μάρτυρας. Ὁ πατὴρ Ἰωάννης Καρασταμάτης γεννήθηκε τὸ 1937 στὸ ἑλληνικὸ χωριὸ Ἀποίκια στὸ νησί της Ἀνδρου. Ἡ ἀτμόσφαιρα τοῦ χωριοῦ ἦταν ποτισμένη μὲ τὸν Ὀρθόδοξο τρόπο ζωῆς. Οἱ κάτοικοι τοῦ χωριοῦ ἦταν πιστοὶ κι ἀκολουθοῦσαν πάντα τὸ πρόγραμμα τῆς ἐκκλησίας. Αὐτὸ ἐπηρέαζε βαθύτατα τὸν νεαρὸ Ἰωάννη ποὺ ἔβλεπε μέσα στὴν ἄδολη καρδιά του νὰ ἀνάβει ὁ πόθος γιὰ τὸν Θεό. Σὰν ἀγόρι ποὺ ἔζησε τὰ παιδικά του χρόνια στὸ νησὶ τῆς Ἀνδρου εἶδε πολλὰ θαύματα ποὺ ὁ Θεὸς ἔκανε στὴν καθημερινὴ ζωὴ τῶν χωρικῶν. Εἶδε τὴν δύναμη τῆς προσευχῆς καὶ δυνάμωσε τὴν πίστη του στὸν Θεό. Ἂν καὶ δὲν παρακολούθησε ὁποιοδήποτε θεολογικὸ σχολεῖο, θέλησε νὰ βάλει τὴν πίστη του σὲ ἐφαρμογὴ καὶ νὰ γίνει ἱερέας. Τὸ 1957, σὲ ἡλικία εἴκοσι χρονῶν ὁ Ἰωάννης πηγαίνει στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες. Πέντε χρόνια ἀργότερα παντρεύεται μία Ἑλληνίδα γυναῖκα, τὴν Ἀθανασία Ματσέλη. Ἔγινε σύντομα ὁ πατέρας δύο παιδιῶν, τῆς Μαρία καὶ τοῦ Φωτίου. Οἱ πόλεις στὶς Η.Π.Ἃ ἦταν σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ αὐτὸ ποὺ ἔζησε στὸ χωριὸ τοῦ τὰ παιδικά του χρόνια. Ὅλες αὐτὲς οἱ ἀναμνήσεις δὲν τὸν ἄφησαν ποτὲ στὴν νέα γῆ ποὺ ἔζησε. Μὲ τὴν ὑποστήριξη καὶ τὴν ἐνθάρρυνση τοῦ Ἱερέα Γεωργίου Βογδάνου, ἑνὸς ἱερέα ποὺ ἀναγνώρισε στὸ πρόσωπο τοῦ πατέρα Ἰωάννη τὴν ἀκεραιότητα καὶ τὸ ζῆλο ἑνὸς ἀληθινοῦ ἱερουργοῦ διορίστηκε στὸ deaconate τὸ 1971 μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἰακώβου, ὁ ὁποῖος...

Ἀφανίζουν τὴν Ἑλληνορθοδοξία στή Συρία!

«Σκοτώνουν ἀνθρώπους. Δὲν τοὺς ἐνδιαφέρουν οἱ ἀνθρώπινες ζωές». Μὲ αὐτὰ τὰ δραματικὰ λόγια περιγράφει τὴν κατάσταση στὴ Συρία ὁ Μητροπολίτης Λουκᾶς, ὁ ὁποῖος ὑπηρετεῖ στὸ Πατριαρχεῖο Ἀντιοχείας.

Ὁ Μητροπολίτης, σὲ συνέντευξή του, ἀποκαλύπτει τόν διωγμὸ ποὺ ὑφίστανται οἱ Ἑλληνορθόδοι τῆς περιοχῆς, ἀπὸ τότε ποὺ ξέσπασε ἡ ἐξέγερση κατὰ τοῦ καθεστῶτος τοῦ Μπασὰρ Ἂλ Ἄσαντ.

Εἰδικὰ στὴν πόλη Χόμς, ἔχει συντελεστεῖ ἤδη σφαγὴ ἑκατοντάδων χριστιανῶν ἀπὸ τοὺς ἀντικαθεστωτικούς τῆς Μουσουλμανικῆς Αδελφότητας, ἐνῶ δεκάδες εἶναι καὶ οἱ περιπτώσεις βιασμῶν.

«Οἱ ἐκκλησίες μας ἔχουν ὑποστεῖ ἀνυπολόγιστες καταστροφές. Τὶς καῖνε, σπᾶνε τοίχους, τὶς λεηλατοῦν. Ἐδῶ δὲν ἐνδιαφέρονται γιὰ τὶς ἀνθρώπινες ζωές, θὰ ἐνδιαφερθοῦν γιὰ τοὺς ἱερούς μας χώρους; Οἱ ἐνορίτες μας ξυλοκοποῦνται καὶ δέχονται βίαιες ἐπιθέσεις. Ὅλα ὅσα συμβαίνουν “νομιμοποιούνται” λόγω τῆς ἐξέγερσης καὶ κανεὶς δὲν ἀντιδρᾶ», ἀναφέρει ὁ Ἑλληνορθόξος ἱερέας.

«Οἱ πρόγονοί μας ἦρθαν σὲ αὐτὴ τὴ γῆ...

Ὁ π.Γεώργιος Μεταλληνὸς μιλάει γιὰ τοὺς Νεομάρτυρες

Ἀπὸ τὴν διαδικτυακὴ τηλεόραση τῆς Πειραϊκῆς Ἐκκλησίας. 

Μὲ θέμα: «Οἱ Νεομάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ γιὰ πρότυπα ποὺ οἱ νέοι πρέπει νὰ ἀναζητοῦν σήμερα.»

Τό Κήρυγμα

Ποῖον κήρυγμα; Τὸ κήρυγμα ἐκεῖνο, εἰς τὸ ὁποῖον ὁ ἱεροκῆρυξ προσπαθεῖ νὰ θαμπώσῃ τοὺς ἀκροατὰς μὲ ῥητορικὰ σχήματα-πυροτεχνήματα; Ποῖον κήρυγμα; Τὸ κήρυγμα ἐκεῖνο, κατὰ τὸ ὁποῖον ὁ ἱεροκῆρυξ ὁμιλεῖ εἰς γλῶσσαν ὑψηλήν, ἀπρόσιτον καὶ ἀκατάληπτον ἀπὸ τὸν πολὺν λαόν; Ποῖον κήρυγμα; Τὸ κήρυγμα, τὸ ὁποῖον διαρκῶς κοινωνιολογεῖ καὶ οὐδέποτε ἀσχολεῖται μὲ τὸ κυριώτερον τῶν θεμάτων, τὴν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν; Ὄχι. Τὸ κήρυγμα τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ εἶχε τὴν σφραγῖδα τοῦ γνησίου ἀποστολικοῦ κηρύγματος. Ἐν πρώτοις ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος δι᾿ ἑαυτὸν καὶ τοὺς λοιποὺς Ἀποστόλους: ἐπίστευσα, διὸ ἐλάλησα. (Β´ Κορ. 4, 13), εἶχε τὴν πλήρη ἐφαρμογήν του εἰς τὸν ἅγιον τοῦτον ἄνδρα.

Ὁ Κοσμᾶς ἐπίστευεν εἰς ὅλας τὰς σωτηριώδεις ἀληθείας τῆς Ὀρθοδόξου. Ἐπίστευεν ἀκραδάντως. Ἐγὼ -ἐκήρυττεν- ἐδιάβασα πολλὰ περὶ Ἑβραίων, ἀσεβῶν, αἱρετικῶν καὶ ἀθέων. Τὰ βάθη τῆς σοφίας ἠρεύνησα. Ὅλες οἱ πίστες εἶνε ψεύτικες. Τοῦτο ἐκατάλαβα ἀληθινά· μόνον ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων εἶνε καλὴ καὶ ἁγία, τὸ νὰ πιστεύωμεν καὶ νὰ βαπτιζώμεθα εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρός, καὶ τοῦ Υἱοῦ, καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Τοῦτο σᾶς λέγω εἰς τὸ τέλος· νὰ εὐφραίνεσθε ὅπου εἶσθε Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, καὶ νὰ κλαίετε διὰ τοὺς ἀσεβεῖς καὶ τοὺς αἱρετικοὺς ὅπου περιπατοῦν εἰς τὸ σκότος. Καὶ τὴν πίστιν αὐτὴν ἐκήρυττε μὲ ἁπλότητα θαυμαστήν. Ἐκήρυττε τόσον ἁπλᾶ, ὥστε καὶ ἕνα παιδὶ ἀκόμα ἠδύνατο νὰ ἐννοήσῃ. Ἐκήρυττε μὲ συναίσθησιν. Ἐκήρυττε μὲ δάκρυα. Ἐκήρυττε κάτω ἀπὸ....

ἡ ἀσκητική ζωή καί ὁ μαρτυρικός θάνατος τοῦ ἱερομονάχου Ἀνδρέα

ἀπὸ τὰ Κόμανα τῆς Γεωργίας, φύλακος τοῦ τάφου τοῦ ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

Τὸν Αὔγουστο τοῦ 1992 ξέσπασε ἕνας σφοδρὸς ἐμφύλιος πόλεμος στὴ βορειοδυτικὴ περιοχὴ τῆς Γεωργίας, στὴν Ἀμπκχαζία (Abkhazia). Οἱ μουσουλμᾶνοι αὐτονομιστὲς τῆς Ἀμπκχαζίας παίρνοντας συμμάχους ἀπὸ τὴν Ἀνατολικὴ Τουρκία, τὴν κεντρικὴ Ἀσία, τὴν Συρία, τὴν Ἰορδανία, τὴ Ρωσία καὶ τὴν Οὐκρανία, σκότωσαν 20.000 ἀνθρώπους καὶ ἔδιωξαν 250.000 ἀπὸ τὴν πατρίδα τους πεζούς. Ἡ κάποτε γνωστὴ γιὰ τὶς φυσικὲς ὀμορφιές της στὶς ἀκτὲς τῆς Μαύρης Θάλασσας Ἀμπκχαζία, ἔγινε τόπος ἐθνικῆς καθάρσεως. Οἱ περισσότεροι ἐκδιωχθέντες ἦταν Γεωργιανοὶ ―οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦσαν τὸ 44% τοῦ πληθυσμοῦ τῆς περιοχῆς― ὅπως ἐπίσης Ἀρμένιοι, Ἐσθονοὶ καὶ Ἑβραῖοι.
Μὲ τὴν κατάρρευσι τῆς σοβιετικῆς κυβερνήσεως...

ΜΟΝΑΧΗ ΧΕΡΟΥΒΕΙΜΙΑ-Τὴν σκότωσαν ἐπειδὴ δὲν δέχθηκε νὰ προδώσει τὴν ὀρθόδοξη πίστη της

Στὸ κοιμητήριο τῆς Ι.Μ Πέτρου Βόντα ἀναπαύεται ἡ μοναχὴ Χερουβείμiα-κατὰ κόσμον Σβετλάνα Μιχαέλα Τανάσα.Ἡ ἀδελφὴ Χερουβειμία σπούδασε ἀρχαία ἑλληνικὰ καὶ λατινικὰ στὰ πανεπιστήμιο Ἰασίου Ρουμανιᾶς καὶ ἔλαβε μία ὑποτροφία ἀπὸ τὸ ἵδρυμα Σόρος,γιὰ ἕνα μάστερ στὸ CEU(Central European University) τῆς Βουδαπέστης.Ἡ ἐργασία ποὺ τῆς ἀνέθεσαν ἦταν νὰ ἐρευνήσει ἕνα χειρόγραφό της Ἑρμηνείας στὴ Γένεση τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου καὶ ἐκεῖ ἀπέδειξε ὅτι τὸ κείμενο ποὺ εἶχαν τυπώσει οἱ Ἰησουίτες καὶ ἔπειτα εἰσήγαγε ὁ J.P.Migne στὴν Ἑλληνικὴ Πατρολογία εἶχε πολλὲς παρεμβάσεις καὶ ἀλλοιώσεις σὲ σχέση μὲ τὸ ἐρευνόμενο χρυσοστομικὸ κείμενο..

Τὸ συμπέρασμα τῆς ἦταν ὅτι μία κριτικὴ ἔκδοση τῆς Ἑρμηνείας τῆς Γένεσης θὰ ἀποδείκνυε τὶς αὐθαίρετες προσθῆκες τῶν Ἰησουιτῶν.

Οἱ καθηγητὲς ἐκτίμησαν τὴ δουλειά της καὶ τῆς πρότειναν νὰ κάνει καὶ διδακτορικό.

Ἡ διδακτορική της διατριβὴ θὰ εἶχε ὡς κεντρικὸ ἄξονα τὴν ἑρμηνεία τῆς Γενεσeως.Ἔπρεπε νὰ ἀποδείξει ὅτι οἱ Ἅγιοι Πατέρες στὴν ἑρμηνεία τῆς Γενέσεως στηρήχθηκαν στὸν Ὠριγένη.Ἡ Σβετλάνα ἄρχισε νὰ μελετᾶ χωρὶς νὰ ἔχει καταλαβεῖ ἀρχικὰ τί σκοπὸ εἶχαν.Ὅσο ὅμως διάβαζε τοὺς Ἅγιους Πατέρες καταλάβαινε τί βλασφημία τῆς ζητοῦσαν νὰ ἀποδείξει.Μοῦ εἶχε ἀφήσει ἡ ἴδια καὶ τὰ ἔχω ἐδῶ ,τὴν ἑρμηνεία τοῦ Ἁγίου...Αὐγουστίνου (στὰ λατινικά),τοῦ Ὠριγένη(στὰ ἑλληνικά) του Θεοδωρήτου(στὰ ἑλληνικά),τοῦ Ἁγίου Ἐφραιμ τοῦ Σύρου(στὰ Ἀγγλικά),ἀκόμα καὶ ἕνα σχόλιο τοῦ Φίλωνος τοῦ Ἀλεξανδρινοῦ (στὰ ἑλληνικά).ἔργα τὰ ὁποῖα εἶχε διαβάσει στὸ πρωτότυπο στὴ Βουδαπεστη .'Ὅσο διάβαζε τόσο καταλάβαινε ὅτι οἰ Αγιοι Πατέρες ὄχι μόνο δὲν ἀκολούθησαν τὶς θέσεις τοῦ Ὠριγένη, ἀλλὰ ἕνας ἀπὸ τοὺς λόγους ποὺ τὰ ἔγραψαν ἦταν γιὰ νὰ καταπολεμήσουν τὶς αἱρετικὲς θέσεις τοῦ Ὠριγένη.

Κάποια στιγμὴ παίρνοντας πληροφορίες γιὰ τοὺς καθηγητὲς τῆς ἔμαθε ὅτι οἱ πιὸ πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἦταν Ἕβραιοι,ἐνῶ σιγὰ-σιγά διαπιστωσε τὸ πόσο περιφρονοῦσαν τὴν Ὀρθοδοξία

'Ὅταν ἀνακοίνωσε τὸ πόρισμα τῆς ἔρευνας τῆς εἶπαν:''Ὄχι,διάβασε τὸ ἄλλη μία φορά,δὲν εἶναι ἔτσι,ξανασκέψου τό.Ἐμεῖς σὲ πληρώνουμε γιὰ νὰ ἀποδείξεις κάτι καὶ ἐσὺ πρέπει νὰ τὸ κάνεις'Ἀκολούθησαν πολλὲς ἀντεγκλήσεις καὶ ἐπιχειρηματολογίες.



Μετὰ ἀπὸ κάποιο διάστημα γύρισε στὴν πατρίδα τῆς τὴ Ρουμανία γιὰ νὰ πάρει κάποια πράγματα.Ἐπειδὴ δὲν αἰσθανόνταν καλὰ ἐπισκέφθηκε ἕναν γιατρὸ γιὰ ἐξετάσεις.Ἐκεῖ διαπίστωσε ὅτι εἶχε καρκίνο τοῦ δέρματος μὲ γρήγορη ἐξάπλωση,στὴν ἀριστερὴ ὠμοπλάτη.Τὴν εἶχαν ἀκτινοβολήσει.(σήμ. π.Γεωρ.. Είχαν τοποθετήσει δηλαδὴ ἕναν μηχανισμὸ ποὺ ἐκπέμπει δέσμη ἀκτινοβολίας σὲ κάποιο μέρος ποὺ σύχναζε καὶ περνοῦσε πολλὲς ὧρες.π.χ τὸ γραφεῖο της καὶ ἡ ἀκτινοβολία ἔπεφτε πάνω της,στὴν προκειμένη περίπτωση στὴν ἀριστερὴ ὀμωπλάτη.Μ΄αὐτὸν τὸν τρόπο καὶ οἱ κομμουνιστὲς τοῦ Τσαουσέσκου εἶχαν «φάει» πολλούς.Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ὁ Τσαουσέσκου εἶχε πάντα μαζί του ἀνιχνευτὴ ἀκτινοβολίας).


Ὁ γιατρὸς τῆς εἶπε ὅτι ἔχει λίγους μῆνες ζωῆς.Γύρισε στὴ Βουδαπέστη νὰ πάρει τὰ πράγματά της.τῆς.΄΄Μὴ φεύγεις ἔχουμε λύσεις γιὰ τὴν ἀρρώστια σου.Ἄκου μας καὶ θὰ γλυτώσεις΄΄.Πῆρε ὅσα πράγματα μποροῦσε(τὰ πιὸ πολλὰ βιβλία τῆς ἔμειναν ἐκεῖ)καὶ γύρισε στὴ χώρα της στὸν πατέρα Ιουστινο Πίρβου(σήμ.π.Γεωρ.ἡγούμενος τῆς μονῆς Πέτρου Βόντα καὶ μέγας ὁμολογητὴ τῆς πίστεώς μας)καὶ τοῦ τὰ διηγήθηκε ὅλα.Αὐτὸς τῆς εἶπε νὰ μείνει στὸ μοναστήρι.Αὐτὸ ἔγινε τὸν Αὔγουστο τοῦ 1997.

Πέρασε ἐνάμιση χρόνο γεμάτο πόνους.Γρήγορα ἔκανε μετάσταση.'Ἔλιωνε μέρα μὲ τὴ μέρα.Δέχτηκε νὰ ρασοφορεθεῖ καὶ λίγο πρὶν πεθάνει ἔγινε μοναχή.Δὲν ἤθελε νὰ πάρει μορφίνη,θέλοντας μὲ τὸν πόνο νὰ σβήσει τὶς ἁμαρτίες της.


[...] Ο Θεὸς εἰσάκουσε τὴν τελευταία της ἐπιθυμία νὰ μὴν πεθάνει πρὶν τὴν πανήγυρη τῆς μονῆς (Σύναξις τῶν Ἁγίων Ἀρχαγγέλων). Μετὰ τὴν ἀγρυπνία τὴν νύχτα τῆς 7ης πρὸς 8η Νοεμβρίου 1998 στὶς 03.00 ἡ Ἁγία μάρτυς Χερουβειμία ἐκοιμηθη,ἕτοιμη νὰ ὁμολογήσει μπρὸς στὸν Τριαδικὸ Θεὸ τῶν ἀγώνα τῶν Ὀρθοδόξων ἐνάντια στὸν ἄρχοντα τοῦ αἰώνα τούτου.

Ἡ ἀδελφὴ Χερουβειμία μᾶς διηγοῦνταν ὅτι εἶχαν φύγει ἀπὸ τὸ CEU γιὰ τὸν ἴδιο λόγο,καρκίνο τοῦ δέρματος,ἕνας φοιτητὴς ἀπὸ τὴ Βουλγαρία,ἕνας ἀπὸ τὴ Γεωργία καὶ ἕνας ἀπὸ τῆς Η.Π.Α.Λυπᾶμαι ποὺ δὲ μπορῶ νὰ πῶ τὰ ὀνόματά τους, ἴσως κάποιος κάποτε τὰ μάθει.Ἡ ὀρθοδοξία εἶναι ζωντανὴ καὶ καρποφορεῖ ἐν ἀληθεία.,ἐνῶ ὁ σπόρος τῆς πίστεως εἶναι τὸ αἷμα τῶν μαρτύρων.

Μετάφραση:proskynitis.blogspot.com
Ἀπό:Πενταπόσταγμα

Τῶν Ὁσιομαρτύρων Πατέρων τῶν ὑπὸ τῶν Λατίνων ἀναιρεθέντων

Τῶν Ὁσιομαρτύρων Πατέρων

τῶν ὑπὸ τῶν Λατίνων ἀναιρεθέντων

διὰ τὴν ἁγίαν καὶ Ὀρθόδοξον Πίστιν

ἐν Ἄθωνος τῷ Ὄρει καὶ ἀλλαχοῦ

(ὧν ἡ Σύναξις ἐπιτελείτει τὴν Πέμπτην του Ἁγίου Πνεύματος)

Τὸ ὅτι ὁ παπισμὸς εἶναι αἵρεσις καὶ ὁ οἰκουμενισμὸς παναίρεσις δὲν ὑπάρχει οὐδεμία ἀμφιβολία, σύμφωνα μὲ τὰς θείας διδασκαλίας τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ Ὁμολογητῶν τῆς ὀρθοδόξου ἁγίας ἠμῶν Ἐκκλησίας.

Τὰ εἰς τὴν σεπτήν, Ἱερὰν καὶ Ἁγίαν εἰκόνα ἱστορούμενα μαρτύρια τῶν Ὁσιομαρτύρων Πατέρων, τῶν ὑπὸ τῶν Λατινοφρόνων καὶ Λατίνων ἀναιρεθέντων, εἶναι ἕνα φωτεινὸν παράδειγμα καὶ ἕνα φρένο δὶ’ ὅλους ἠμᾶς πρὸς ἀποφυγὴν παντὸς νεωτερισμοῦ καὶ καινοτομίας ἐν τὴ Ὀρθοδόξω Ἐκκλησία.

Ὁ μαρτυρικὸς τῶν θάνατος εἰς ὅλους ἠμᾶς διασαλπίζει τὴν μεγίστην διαφορὰν τῆς ὀρθοδοξίας ἀπὸ τὸν παπισμόν, δὲν τυγχάνει παρανυχίς, ὅπως θέλουν νὰ μᾶς παρουσιάσουν οἱ οἰκουμενισταὶ...σήμερον.

Ἀπὸ ἀπόψεως θεολογικῆς καὶ σωτηριολογικὴς αἳ διαφοράι εἶναι τόσο μεγαλαι, ὅση ἡ ἀπόστασις ἢ χωρίζουσα τὸν Παράδεισον ἀπὸ τὴν κόλασιν. Δὶ αὐτὸ οἱ ὁσιομάρτυρες Ἅγιοι Πατέρες οὗτοι, προτίμησαν τὰ φρικτὰ μαρτύρια καὶ τὸν θάνατον ἀπὸ τὸν ἐκλατινισμὸν ἔστω καὶ εἲσ τὸ ἐλάχιστον, λέγοντες «ἠμεῖς βουλόμεθα ἀποθανεῖν ἢ Λατινίσαι ποτέ».

Ἡ ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας, διὰ τοὺς λόγους τούτους τιμᾶ καὶ γεραίρει τὴν μνήμην τῶν ἐντός του ἔτους, εἰς διαφόρους ἡμερομηνίας συμφώνως μὲ τὸ συναξάριόν της , δοξάσουσα τὸν Τριαδικὸν μόνον ἀληθινὸν Θεόν, τὸν «θαυμστὸν ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ».

α) Τὴν 22αν Σεπτεμβρίου τοὺς ὁσιομάρτυρας Ζωγραφίτας.
β) Τὴν 4ην Ἰανουαρίου τοὺς ὁσιομάρτυρας Βατοπαιδινούς.
γ) Τὴν 13ην Μαΐου τους ὁσιομάρτυρας Ἰβηρίτας.
δ)Τὴν 19ην Μαΐου τοὺς ὁσιομάρτυρας Καντάρας τῆς Κύπρου
ε) Τὴν 5ην Δεκεμβρίου τοὺς ὁσιομάρτυρας Καρεώτας.
στ) Τὴν Κυριακὴν τῶν Ἁγιορειτῶν τοὺς 12 ὁσιομάρτυρας Κουτλουμουσιανούς.
ζ) Τὴν Κυριακὴν τῶν Ἁγιορειτῶν τοὺς ὁσιομάρτυρας Ξενοφωντινούς.

Ἀπολυτίκιον Κοινὸν
Ἦχος ἅ’. Τῆς ἐρήμου πολίτης

Τὴν Ὀρθόδοξον πίστιν, ἀσινὴ ἐφυλάξατε, τῶν αἱρετιζόντων Λατίνων, τὰς ποινᾶς μὴ πτοούμενοι, ἐν Κύπρω τῆς Καντάρας Μονασταί, ἐν Ἄθω τὲ Ζωγράφου Καρυῶν, Ξενοφῶντος Κουτλουμούσιον σὺν αὐτοῖς, Ἰβήρων Βατοπαίδιον. Χαίρετε τῶν πατέρων ὁ χορός, χαίρετε λύχνοι Ἄθωνος, χαίρετε ἀληθείας οἱ φρουροί, ἐν ἔργων ἀποδείξεσιν.


Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον …

Ὅρος θεῖον Ἄθωνος, φαιδρῶς ἀγάλλου, καὶ λαμπρῶς ἐόρτασον, τῶν σῶν Πατέρων τὸν χορόν, οὖς οἱ Λατίνοι ἀβίσασαν, διὰ τὴν πίστιν, Χριστοῦ τὴν Ὀρθόδοξον.


Μεγαλυνάριον

Χαίρετε τῆς πίστεως οἱ Φρουροί, καὶ τῆς ἀληθείας οἱ θεμέλιοι οἱ στερροί, Ἄθωνος καὶ Κύπρου Μονάζοντες Πατέρες, τὴν πλάνην τῶν Λατίνων, οἱ διελέγξαντες.

Ἡ σεπτὴ αὔτη ἱερὰ εἰκὼν ἱστορήθη ἐν ἔτει 2010 μόχθοις καὶ ἀναλώμασι †Ἀρχιμ. Δωροθέου Θεμελῆ, Καθηγουμένου. Δία ἀναξίων χειρῶν Ἡλιοῦ Δημητρέλου

Ἡ εἰκόνα δίδεται εὐλογίας χάριν ὑπὸ τοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Δωροθέου Θεμελῆ Καθηγουμένου
Πηγή:Ι.Μ.Παντοκράτορος

Σύχρονοι νεομάρτυρες. Ἡ μάρτυς Ντανιέλα ἀπό τό Βουκουρέστι. Μία σύγχρονη ὀσιακή μορφή

Πολλές φορές τυχαίνει ὅλοι μας νά ἀναρωτηθοῦμε, “ὑπάρχουν ἄραγε Ἅγιοι στήν σύγχρονη ἐποχή;”. Ἡ ἀπάντηση εἶναι μία. Ἅγιοί του Θεοῦ θά ἀναδεικνύονται πάντα καί γιά πάντα. Ἡ ὕπαρξή τους εἶναι συνυφασμένη μέ τήν ζωοποιό ὕπαρξη τοῦ 3ου προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος. Τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἐφόσον λοιπόν τό Ἅγιο Πνέυμα τοῦ Θεοῦ ἐνεργεῖ καί κυριαρχεῖ στόν κτιστό κόσμο μας, οἱ Ἁγιοί Του θά ἐμφανίζονται γιά νά μᾶς δίνουν δύναμη ἀλλά καί νά ταπεινώνουν τόν ἀντίχριστο διάβολο καί τούς ὀπαδούς του, πού κινοῦνται γύρω μας. Πολλές φορές ἀκόμα καί μέσα στήν ἴδια μᾶς τήν οἰκογένεια, ὅσο κι ἄν αὐτό ἀκούγεται τρομερό.
Ἡ ἀπιστία ἤ ἡ ἐλαφρότητα τῶν γονέων πολλές φορές παιδεύουν τούς νέους καί τίς νέες πού θέλουν νά βρίσκονται κοντά στόν Θεό. Οἱ γονεῖς μέ ἐγωϊσμό καί μήν ἀναγνωρίζοντας ὅτι τό σπλάχνο τούς εἶναι ἕνα Θεϊκό δῶρο προσπαθοῦν, πολλές φορές (μέ ὀλέθρια συνήθως ἀποτελέσματα) νά ξεριζώσουν τήν κλήση πρός τόν Θεό πού ἡ Θεία Χάρις δίνει ἐπιλέκτικα σέ...νέους καί νέες μέ ἀρετές καί ἀδαμάντινους χαρακτῆρες.

Στήν σύγχρονη ἐποχή πού ὅλα ἰσοπεδώνονται, πού ἡ ἁγνότητα ἰσοδυναμεῖ μέ...
... ανοησία καί γραφικότητα, πού ἔχουμε μάθει νά ἀναγνωρίζουμε τό διαφορετικό μόνο ὅταν ἔχει σχέση μέ τήν ἀνωμαλία καί τήν διαστροφή, ὑπάρχει γύρω μας καί σέ μερικούς ἀπό ἐμᾶς μέσα μας, μία ἄλλη διαφορετικότητα. Μία διαφορετικότητα πού σκοπό ἔχει τήν ἀνύψωση τοῦ ἀνθρώπου. Μία διαφορετικότητα πού ὁδηγεῖ τόν ἄνθρωπο σέ πνευματικές καταστάσεις ἄγνωστες στούς πολλούς. Τόν κάνει νά μοιάζει μέ τόν Χριστό. “Μιμητής Χριστού” ὅπως λένε καί οἱ Πατέρες μας.

Μία τέτοια ἱστορία πού συνέβει δίπλα μας στήν γειτονική Ρουμανία. Μία ἱστορία πού διαδραματίστηκε στά χρόνιά μας, θά δοῦμε παρακάτω.

Μία ἀπάντηση γιά ὅσους νομίζουν ὅτι οἱ μάρτυρες τῆς Πίστης μᾶς ἔπαψαν νά ὑπάρχουν.

Κι ὅμως ὑπάρχουν καί τά μαρτύριά τους ὅπως θά δεῖτε δέν εἶναι πλέον ἕνας ὀλιγόλεπτος ἀποκεφαλισμός ἤ ἕνας πολύωρος βασανισμός, χωρίς αὐτό νά μειώνει τήν ἀξία καί τόν στέφανο τῆς δόξης τῶν ἀρχαίων καί παλαιοτέρων μαρτύρων. Ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη μετατρέπει τόν βασανισμό τοῦ σώματος ἀλλά καί τοῦ πνεύματος σέ πολύχρονη διαδικασία. Ἴσως γί αὐτό λέγεται ἀπό τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ὅτι οἱ μάρτυρες τῶν ἐσχάτων καιρῶν καί τῆς ἐποχῆς τοῦ Ἀντιχρίστου θά εἶναι ἴσως, οἱ μεγαλύτεροι τῶν Αἰώνων τῆς Πίστης μας.

Ἡ μάρτυς Ντανιέλα (1967-2004).

Αὐτό τό ἐκλεκτό λουλούδι ἄνθισε στή ρουμανική γῆ τό 1967. Ἀπό μικρή ἦταν πολύ κοντά στό Θεό. Ὅταν ἔβγαινε ἀπό τό σχολεῖο περνοῦσε πάντοτε ἀπό τήν ἐκκλησία. Γι’ αὐτό ὁ πατέρας τῆς τήν μάλωνε πολύ σκληρά. «Ποῦ ἤσουν; Ὅλη μέρα στήν ἐκκλησία πᾶς μέ τούς παπάδες σου; Τί σου πρόσφερε ὁ Θεός;» Ἐνῶ αὐτή δέν ἔλεγε τίποτα, μόνο δάκρυα ἔτρεχαν ἀπό τά μάτια της. Ἦταν εὐλαβής καί προσευχόταν πολλές ὧρες. Στό σχολικό χορό, ὅταν τελείωσε τό λύκειο, δέν ἤθελε νά πάει. Ἡ καθηγήτριά της τήν παρακαλοῦσε νά πάει κι αὐτή μαζί τους, ἐνῶ ἐκείνη ἔλεγε «Δέν μπορῶ. Ξέρετε ὅτι σᾶς ἀγαπῶ ὅλους πολύ, ἀλλά συγχωρῆστε μέ, δέν μπορῶ νά ἔρθω στό τραπέζι».

Εἶχε χαρακτήρα πράο καί ἦταν καλή μέ ὅλους. Βοηθοῦσε τούς συμμαθητές της στά μαθήματα καί καθόνταν τή νύχτα καί ἔγραφε γι’ αὐτούς. Ἦταν πολύ καλή μαθήτρια τόσο στό σχολεῖο ὅσο καί στό πανεπιστήμιο. Ἦταν πολύ ἐργατική. Ὅλα τά ροῦχα τῆς τά ἐφτίαχνε μόνη της. Ἦταν πνευματικό τέκνο τοῦ μεγάλου πνευματικοῦ π. Σοφιανού ἀπό τή μονή Ἀντίμ.

Ὅταν ἦταν φοιτήτρια περιποιοῦνταν μία παράλυτη γριά τήν ὁποία εἶχαν ξεχάσει ὅλοι, τήν κυρά-Ἰωάννα. Ἡ Ντανιέλα πήγαινε καθημερινά, τό πρωί πρίν τό πανεπιστήμιο καί τό βράδυ. Ἦταν ἀρκετά μακριά καί ὁ κόπος μεγάλος. Τήν ἐπλένε, τήν περιποιοῦνταν, τῆς ἔκανε τίς ἀγορές, τῆς τραγουδοῦσε καί τῆς διάβαζε καί ἔφερνε χαρά στήν ψυχή τῆς γριᾶς. Μία φορά κάποιος τήν χτύπησε πολύ τήν ὁσία Ντανιέλα ἄν καί ἦταν ἀθώα. Ἀφοῦ ὑπέμεινε ἐν σιωπή τό ξύλο, γονάτισε καί φίλησε τό πόδι πού μέ ἀγριότητα τήν εἶχε χτυπήσει. Ἦταν πολύ πράος χαρακτήρας καί ἐλεοῦσε τούς ἄλλους. Ποτέ δέν κατηγοροῦσε κανέναν καί πάντα ἔριχνε τό φταίξιμο στόν ἑαυτό της.

Κάποια πρόσωπα ἀπό τήν οἰκογένειά της προσπαθοῦσαν νά τήν πείσουν νά παντρευτεῖ. «Ὄχι, ὄχι, ἐγώ θέλω νά μείνω μέ τό Θεό» ἔλεγε. «Μπορεῖς νά εἶσαι μέ τό Θεό καί παντρεμένη» τῆς ἔλεγαν. Κι αὐτή ἀπαντοῦσε «Ναί, ἀλλά ἄν θά παντρευτῶ σημαίνει ὅτι θά βάλω λίγο τό Θεό στήν ἄκρη καί ἐγώ δέν τό θέλω αὐτό. Θέλω νά δώσω τό πᾶν στό Θεό». Τή νύχτα προσευχόταν πολλές ὧρες. Ποτέ δέν ἔπεφτε γιά ὕπνο χωρίς νά κάνει τόν κανόνα της. Τ΄ ἀδέλφια τῆς τῆς φώναζαν «Τί σου δίνει ὁ Θεός, τί μᾶς ζαλίζεις μέ τούς παπάδες σου, τί σου δίνει ἡ πίστη σου; Ἀφοῦ ὁ πατέρας σου δίνει φαγητό. Γιατί πῆγες στό πανεπιστήμιο, γιά νά μπεῖς σέ μοναστήρι;»

Ὅταν τελείωσε τό πανεπιστήμιο πῆγε στό μοναστήρι. Ὁ πατέρας τῆς τήν ἔψαχνε γιά πολύ καιρό καί ἀφοῦ τήν ἔφερε σπίτι τήν χτύπησε φριχτά. Μία φορά, τήν τελευταία βραδιά πρίν τήν τελευταία ἀναχώρησή της γιά τό μοναστήρι, ἔκλαψε καί προσευχήθηκε ἀσταμάτητα. Ἔκανε χίλιες μετάνοιες ζητώντας φωτισμό ἀπό τήν Παναγία. Ξημερώματα ἀποκοιμήθηκε. Ὅταν ξύπνησε πῆρε τήν εἰκονίτσα τῆς Παναγίας πού τῆς εἶχε χαρίσει ὁ π. Σοφιανός. Ἔκανε τό σταυρό της, φίλησε τήν εἰκονίτσα καί ἀποφασισμένη μάζεψε τά πράγματά της κι ἔφυγε. Ἔπειτα ἔδωσε ἕνα γράμμα σέ μία φίλη της γιά νά τό δώσει στόν π. Σοφιανό. Νά τό περιεχόμενό του: «Πάτερ, εἶδα στό ὄνειρό μου τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας. Καί εἶδα τήν εἰκόνα νά ζωντανεύει καί ἡ Παναγία μέ κοίταζε προσεχτικά καί ἐγώ τή ρωτοῦσα, τί νά κάνω. Καί εἶδα ὅτι μέ κοίταζε μέ πολύ πόνο. Καί εἶδα δάκρυα στό μάγουλό της. Ξαφνικά ἅπλωσε τά χέρια της νά προσευχηθεῖ καί ἕνα δάκρυ ἔσταξε στό χέρι μου. Ὅταν μ΄ ἀκούμπησε τό δάκρυ Τῆς ξύπνησα καί ἀποφάσισα νά φύγω. Κι ἔφυγε. Στό δρόμο τοῦ Σταυροῦ, στό δρόμο τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ.

Ὅμως ὁ πατέρας τῆς τή βρῆκε καί αὐτήν τήν φορά. Ὅταν τήν ἔφερε ἀπό τό μοναστήρι τή χτύπησε πάλι φριχτά. Τῆς ἔσχισε τήν μοναχική ἐνδυμασία μ΄ ἕνα ψαλίδι καί τήν πέταξε στά σκουπίδια. Τῆς ἔβγαλε ἀπό τό λαιμό τό σταυρό καί τῆς φώναξε «Οἱ παπάδες σου καί ἡ ἐκκλησία.». Τότε ἐκείνη λιποθύμησε. Ὅταν ξύπνησε εἶπε στόν πατέρα της «Σέ παρακαλῶ ἄφησέ μου τίς εἰκόνες, δέν μπορῶ νά ζήσω χωρίς αὐτές». Τότε ὁ πατέρας τῆς ἔβαλε τίς εἰκόνες κάτω, τίς πάτησε καί τίς πῆρε ὅλες. Τότε αὐτή τοῦ εἶπε «Καλά, μοῦ τά πῆρες, ὅλα ἀλλά τήν ψυχή δέν μπορεῖς νά μοῦ τήν πάρεις». Καί ἀπό τότε προσευχόνταν μόνο ἔτσι «Παναγία, βοήθησε μέ, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ μή μέ ἀφήνεις».

Βλέποντας ὁ πατέρας της ὅτι δέν μπορεῖ νά τήν κάνει νά παρεκκλίνει ἀπό τήν ὀρθόδοξη ζωή, σκέφτηκε κάτι διαβολικό. Βρῆκε κάποιους συναδέλφους τοῦ γιατρούς καί τῆς ἔβγαλαν διάγνωση «παρανοϊκή σχιζοφρένεια συνοδευόμενη ἀπό μυστικιστικό ντελίριο». Μέχρι τό τέλος τῆς ζωῆς τῆς ἦταν ὑποχρεωμένη νά παίρνει φάρμακα «γιά νά ἡσυχάσει». Τά δύο τελευταία χρόνια της τά πέρασε στό νοσοκομεῖο μέ σωληνάκια στή μύτη. Ἐξαιτίας τῶν φαρμάκων ἦταν σχεδόν πάντα ἀναίσθητη.

Ὁ πατέρας τῆς τή φύλαγε ἀπό τό πρωί μέχρι τό βράδυ, μήν τυχόν καί ἔρθει σέ ἐπαφή μέ εὐσεβῆ καί πιστά πρόσωπα. Ἡ ἀκινησία της στό κρεββάτι καί τά φάρμακα πού τῆς ἔδινε ὁ ψυχίατρος τῆς προκάλεσαν παράλυση καί ἀπόφραξη τοῦ αὐλοῦ τοῦ ἐντέρου. Ἔτσι βασανισμένη πέθανε τήν Τρίτη 6 Ἀπριλίου 2004, τή Μεγάλη Ἑβδομάδα.

Αὐτό ἔγινε περίπου στίς 22.00. Ἐπειδή ὁ πατέρας της δέ θά δεχόταν νά ἔρθει ἱερέας, κατά θαυμαστό τρόπο ἔμαθε γιά τό θάνατό της ὁ π. Κωνσταντῖνος καί κατά τίς 23.00 ἐτέλεσε τήν ἀκολουθία εἰς κεκοιμημένους. Ὁ πατέρας της γιά πρώτη φορά ἔλειπε, ἄν καί προηγουμένως τόν εἶχαν δεῖ στό νοσοκομεῖο.

Στόν τάφο τῆς ἄρχισαν νά γίνονται θαύματα. Τό πρῶτο θαῦμα ἔγινε τήν Τετάρτη 12 Μαΐου 2004, κάνοντας καλά ἕνα νέο πού ἐπί 8 χρόνια ἔπασχε ἀπό τήν ἴδια μ΄ αὐτήν ἀσθένεια. Τό 2004 ἔκανε καλά ἕναν φοιτητή πού ἔπασχε ἀπό μία ἀσθένεια τῶν ἀγγείων καί τό 2005 ἕναν νεαρό πού εἶχε κρίση σκωληκοειδίτιδος. Ὁ τάφος τῆς ὁσίας Ντανιέλας βρίσκεται στό κοιμητήριο Ἀντρονάκε στή συνοικία Κολεντίνα στό Βουκουρέστι.

Ἄρθρο τοῦ Ἰοᾶν Βλαντούκα γιά τό περιοδικό ATITUDINI.

tacoalatipota
ΠΗΓΗ:ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ

Ὁ ἅγιος Μιχαήλ Πακνανᾶς

stavrodromi.wordpress.com
Ὁ ἅγιος Μιχαήλ Πακνανᾶς, γεννήθηκε στήν Ἀθῆνα ἀπό ἐνάρετους γονεῖς καί ἔζησε στή συνοικία τῆς Βλασσαρούς, ἡ ὁποία βρισκόταν στό σημερινό χῶρο τῆς Ἀρχαίας Ἀγορᾶς. Λόγω τῆς πενίας τῶν γονέων του, ἔμεινε ἀγράμματος καί ἔγινε κηπουρός. Κάποια ἡμέρα ἐνῷ ἐπέστρεφε στήν Ἀθῆνα ἀπό κάποιο χωριό, συνελήφθη ἀπό τούς Τούρκους φύλακες καί συκοφαντήθηκε ὅτι μετέφερε κρυφά μπαροῦτι γιά τούς ἐπαναστάτες Ἕλληνες.

Ὁδηγήθηκε στόν κριτή ὅπου διαμαρτυρήθηκε γιά τήν ἀδικία εἰς βάρος του, ἀλλά καταδικάστηκε σέ θάνατο ἐκτός καί ἐάν δεχόταν νά ἀρνηθεῖ τήν πίστη του καί νά ἀσπασθεῖ τό Ἰσλάμ, ὅποτε καί θά ἔσῳζε τή ζωή του. Ὅμως ὁ εὐσεβής καί ἔντιμος ἐκεῖνος Ἀθηναῖος, ἀπαντοῦσε μέ ὕφος ἀγέρωχο στίς συνεχιζόμενες ἀπειλές τῶν Τούρκων μέ τήν χαρακτηριστική φράση «Δέν τουρκεύω». Καταδικάσθηκε σέ θάνατο καί ὁδηγήθηκε στόν τόπο τῆς ἐκτέλεσης μέ χαρά καί εὐχαριστώντας τόν Κύριο πού τόν ἀξίωσε τῆς τιμῆς τοῦ μαρτυρίου. Στήν ἀρχή ὁ δήμιος χτύπησε τόν ἅγιο μέ ἀντεστραμμένο ξίφος στό λαιμό γιά νά τόν ἐκφοβίσει, προσδοκώντας τήν μεταστροφή του. Ὅμως ὁ γενναῖος μάρτυρας τόν παρότρυνε μέ θάρρος λέγοντας «Χτύπα γιά τήν πίστη». Καί ὅταν ὁ δήμιος ἔβαλε τό μαχαῖρι του στόν τράχηλο τῶν ἁγίων καί τόν πλήγωσε λίγο ἄκουσε ἀπό τό στόμα τοῦ ἁγίων τήν ἴδια φράση «Χτύπα γιά τήν πίστη». Τελικά ὁ δήμιος τόν ἀποκεφάλισε, χαρίζοντάς του τό ἁμαράντινο στεφάνι τοῦ μαρτυρίου καί πλουτίζοντας τήν Ἐκκλησία τῶν Ἀθηνῶν μέ ἕνα καλλίνικο μάρτυρα. Ἡ μνήμη του τιμᾶται στίς 9 Ἰουλίου.

Τό σπίτι τοῦ ἁγίου Μιχαήλ τοῦ Πακνανᾶ στήν παλιά ἀθηναϊκή συνοικία τῆς Βλασσαρούς ἡ ὁποία βρισκόταν κάτω ἀπό τήν Ἀκρόπολη, στό σημερινό χῶρο τῆς Ἀρχαίας Ἀγορᾶς (φωτογραφία ἀπό τό ἀρχεῖο τῆς Ἀμερικανικῆς Σχολῆς Κλασσικῶν Σπουδῶν στήν Ἀθῆνα - 1935)

Ὁ ἅγιος νεομάρτυς Δημήτριος (2 Ἰουνίου)

Μαρτύρησε στή Φιλαδέλφεια τῆς Μικρᾶς Ἀσίας στίς 2 Ἰουνίου 1657
Ὁ Ἅγιος καταγόταν ἀπό σπουδαία οἰκογένεια τῆς Φιλαδέλφειας. Ὁ πατέρας τοῦ ἦταν ἱερεύς ὁ ὁποῖος ὅμως ἐκοιμήθη ἐνῷ ὁ ἅγιος ἦταν μικρό παιδί. Ἡ πρεσβυτέρα μητέρα τοῦ τόν ἀνέθρεψε «ἐν παιδείᾳ καί νουθεσία Κυρίου».
Ὅταν ἦταν ὅμως δεκατριῶν ἐτῶν, κάποιοι Τοῦρκοι , ἐκμεταλλευόμενοι τήν παιδική του ἀφέλεια, προσφέροντάς του τιμές, πλούτη καί ἀξιώματα ἤ ἀπειλώντας τόν, κατάφεραν νά τόν ἐξισλαμίσουν. Τόν πῆρε δέ στήν ὑπηρεσία τοῦ ὁ πασάς τῆς Φιλαδέλφειας. Κοντά στόν πασά ἀπέκτησε πολλή περιουσία, δόξα καί τιμές. Ἀνῆλθε μάλιστα στά ὑψηλότερα ἀξιώματα τῆς στρατιωτικῆς ἱεραρχίας. Ἀρραβωνιάστηκε καί μία ἀπό τίς πρῶτες καί εὐγενέστερες κοπέλες τῆς Φιλαδέλφειας....
Ὅταν ὅμως ἔφθασε στήν ἡλικία τῶν εἴκοσι πέντε ἐτῶν, ἄρχισε , μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, νά ἐνθυμεῖται τήν προγονική του πίστη καί νά τήν συγκρίνει μέ τό Ἰσλάμ πού εἶχε ἀποδεχθεῖ. Θρηνοῦσε γιά τό πάθημά του, κατηγοροῦσε τόν ἑαυτό τοῦ ἀλλά καί πάλι σκεφτόταν ὅτι μπορεῖ νά ἐπανορθώσει τό λάθος του μέ ὁμολογία καί μαρτύριο , μέ τή βοήθεια τῶν προγενεστέρων μαρτύρων .
Πῆρε τήν ἀπόφαση , προσευχήθηκε καί πῆγε μπροστά στόν πασά καί τούς ἄλλους Τούρκους ἀξιωματούχους τῆς Φιλαδέλφειας. Ἐκεῖ ἄρχισε τήν ὁμολογία του :
Εἶναι δώδεκα χρόνια τώρα πού τυφλώθηκα καί δέν ἔβλεπα τό φῶς τῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς πίστης μου, τώρα φωτίστηκε ὁ νοῦς μου ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα καί κατάλαβα πώς ἡ θρησκεία τῶν Ἀγαρηνῶν εἶναι μία ἀπάτη καί δέν ὑπάρχει σ’ αὐτήν καμία σωτηρία Γι’ αὐτό κι ἐγώ τήν ἀρνοῦμαι καί ὁμολογῶ ὅτι προσκυνῶ τόν Χριστό ὡς ἀληθινό Θεό καί εἶμαι Χριστιανός ,ὅπως ἤμουν καί πρίν ,καί ὀνομάζομαι Δημήτριος. Γιά τό ὄνομα καί τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ μου εἶμαι ἕτοιμος νά θυσιαστῶ καί νά πεθάνω. Λοιπόν μήν ἀργοπορεῖτε ἀλλά κατακόψτε μου τό σῶμα, ἐγώ σέβομαι τόν Χριστό μου πού μ’ ἔσωσε καί ἀποστρέφομαι τόν προφήτη σας.
Ἀμέσως τόν ἅρπαξαν , τόν ξάπλωσαν κάτω καί τοῦ ἔδωσαν τριακόσιους δεκαπέντε ραβδισμούς. Ὁ ἅγιος τους ὑπέμεινε χαρούμενος ψάλλοντας μεγαλόφωνα : Δόξα σοί ὁ Θεός ἠμῶν , δόξα σοί . Ἅγιε Δημήτριε, Ἅγιε Γεώργιε, βοηθῆστε μέ . Προφθάσε, ἅγιε Νικόλαε .
Μετά τούς ραβδισμούς τόν ἔκλεισαν στή φυλακή μήπως ἀλλάξει γνώμη. Τή νύχτα μαζεύτηκαν οἱ μουσουλμάνοι δάσκαλοι μαζί μέ ἕνα μάγο καί πῆγαν στή φυλακή μήπως καί τόν μεταστρέψουν. Μάταια ὅμως , ὁ ἅγιος μάρτυς παρέμενε σταθερός καί ἀκλόνητος στήν πίστη .
Ὅταν ξημέρωσε, ὁ πασάς τόν ἔβγαλε ἀπό τή φυλακή καί τόν ἄφησε ἐλεύθερο. Ὁ ἅγιος βλέποντας ὅτι στερήθηκε τή χαρά καί τόν στέφανο τοῦ μαρτυρίου λυπήθηκε πολύ. Χωρίς ἀργοπορία πῆγε στόν τούρκικο καφενέ καί ἄρχισε νά ἐλέγχει τούς παρευρισκόμενους μεγαλόφωνα γιά τήν πίστη τους. Τούς ὀνόμαζε πλανημένους καί σκοτισμένους ἀφοῦ δέν βλέπουν πώς ὁ Χριστός εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός καί σωτῆρας τοῦ κόσμου. Ἔβγαλε μάλιστα τό σαρίκι πού φοροῦσε στό κεφάλι καί τόν πράσινο μανδύα , χαρακτηριστικά της πίστης τοῦ Ἰσλάμ, καί τά καταπατοῦσε.
Ὅρμησαν ὅλοι πάνω του μέ μανία καί τόν χτυποῦσαν μέ ξύλα καί μέ πέτρες μέχρι πού ἔπεσε κάτω σάν νεκρός, ὥστε πολλοί νά νομίζουν πώς πέθανε. Ἐκεῖνος ὅμως προσευχόταν νοερῶς. Ἀκούγοντάς τους νά συζητοῦν γιά νά τόν κάψουν, σηκώθηκε πάνω καί τούς λέει : ἔχω χρήματα νά σᾶς δώσω, ν’ ἀγοράσετε ξύλα καί νά μή νομίζετε πώς πέθανα, ὁ Χριστός μου μέ δυναμώνει. Κάποιος τότε τόν χτύπησε μέ μία μαχαίρα στήν πλάτη τρεῖς φορές τόσο πού κάθε φορᾶ ἡ μαχαίρα ἔβγαινε ἐμπρός στό στῆθος. Παρά τά θανατηφόρα αὐτά χτυπήματα ὁ ἅγιος δέν πέθαινε, μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἐνῷ τόν πήγαιναν στόν τόπο τῆς ἐκτελέσεως , ἕνας ἄλλος τόν χτύπησε μέ μία μαχαίρα στό κεφάλι, ὥστε τό πρόσωπό του χωρίστηκε στά δύο. Ὁ ἅγιος , χωρίς νά δειλιάσει, ἐπίασε μέ τά χέρια τοῦ τά δύο κομμάτια τῆς κεφαλῆς του, σήκωσε τά μάτια του στόν οὐρανό, ἐπικαλέστηκε τόν ἅγιο Δημήτριο, τά πλησίασε καί ἀμέσως ἑνώθηκαν. Βλέποντας ἐκεῖνος τό θαῦμα τόν ξαναχτύπησε ἀπό τό πίσω μέρος τῆς κεφαλῆς καί τήν χώρισε στά δύο. Καί πάλι ὁ ἅγιος τή θεράπευσε ὅπως προηγουμένως. Ἀντί νά μετανοήσουν οἱ ἀνήμεροι βλέποντας αὐτά τά θαυμάσια γεγονότα , τόσο περισσότερο σκλήραιναν τή στάση τους καί ἔσπρωχναν τόν ἅγιο νά πᾶνε νά τόν κάψουν.
Ἐκεῖ πού προχωροῦσαν βλέποντας ὁ ἅγιος μία ἐκκλησία μπῆκε μέσα μέ πολλή ταπείνωση καί εὐλάβεια καί μέ δάκρυα προσευχήθηκε : Κύριε ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστέ, πρός ἐσένα ἔρχομαι σήμερον διά νά γίνω θυσία σου καί εἰς τάς ἁγίας σου χεῖρας παραδίδω τό πνεῦμα μου. Τότε οἱ δήμιοί του μήν ὑποφέροντας ἄλλο νά βλέπουν τόν μάρτυρα τόν θανάτωσαν κόβοντάς του καί τά δύο πόδια . Ὕστερα παίρνοντας ξύλα ἀπό ἕνα δημόσιο λουτρό , ἄναψαν φωτιά καί ἔριξαν μέσα τό ἅγιο λείψανο γιά νά τό κάψουν. Ἡ φωτιά ὅμως τό σεβάστηκε, χωρίστηκε σέ δύο μέρη καί δέν τό ἔκαιγε. Ἔριξαν πέντε στάμνες λάδι στή φωτιά γιά νά καεῖ τό σῶμα τοῦ μάρτυρος, μάταια ὅμως. Τέλος ἀπελπισμένοι πῆραν τά σιδερένια ἐργαλεῖα τοῦ λουτροῦ , μέ τά ὁποία συνδαυλίζουν τά ξύλα γιά νά καίγονται καί κατέκοψαν τό ἀθλητικότατο σῶμα τοῦ ἁγίου μάρτυρος.
Μετά τήν τελείωσή του πολλές θεραπεῖες τέλεσαν καί τελοῦν τά ἅγια λείψανα τοῦ ἁγίου νεομάρτυρες Δημητρίου σέ ὅσους τόν τιμοῦν καί ἐπικαλοῦνται τό ὄνομά του.
ΑΠΟΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΟΝΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ

ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΕΣ

Ποίημα τοῦ Ἀρχ. Ἰωήλ Κωνστάνταρου
***
Ποιός εἶδε καί δέν ἔφριξε τοῦ Μιχαήλ τήν πράξη,
νά ταπεινώσει τούς πιστούς, στοῦ Παπισμοῦ τά λάθη.
Πολλοί ἐφοβηθήκανε κι’ ἔσκυψαν τό κεφάλι,
μή χάσουνε τά πλούτη τους, μἠ πάψουν νἆναι φαῦλοι.

***
Γιά ὅσους ἐτολμήσανε νά ψιθυρίσουν κάτι,
ἀπόφαση σκληρόκαρδη ἐβγῆκε ἀπ’ τό παλάτι.
Ρωμιοί κλεῖστε τό στόμα σας καί κάντε ἡσυχία,
τήν Πόλη γιά νά σὠσουμε, ἀφῆστ’ Ὀρθοδοξία.

***
Κι’ ὅλοι τους ἐμουδιάσανε στοῦ...τύραννου τόν λόγο,
παπάδες, ψάλτες, κληρικοί, ὑπακοῆς ὁ λόγος…
Ὑπακοή ὀνόμασαν οἱ ἄθλιοι τήν δειλία,
δέν εἶν’ καιρός ὡσάν αὐτόν γιά ζῆλο, παρρησία
***
Καί ἐδάκρυσε ἡ Δέσποινα πού φύλαγε τήν Πόλιν,
τοῦ Κωνσταντίνου ἔνδοξου, τήν Ρωμιοσύνην ὅλην.
Δέν θά βρεθεῖ τάχα κανείς νά ὀρθοτομήσει πάλι,
τόν Βέκκο καί τόν Μιχαήλ στή θέση τους νά βάλει;

***
Καί βρέθηκαν στόν Ἄθωνα στῆς Παναγιᾶς τόν τόπο,
πατέρες ἄξιοι, φλογεροί πού ἐτράνωσαν τόν λόγο.
Ἰβήρων τε καί Καρυῶν, Μονῆς Βατοπαιδίου,
μά πιό πολύ ἐλέγξανε ἡ τοῦ Ζωγράφου ἁγίου.
Μοναστηριοῦ Ὀρθόδοξου πατέρες βλογημένοι,
πού βίωναν τήν πίστη τους, ἀσκήσει τιμημένη,
ἐκλείστηκαν στή βίγλα τους, στόν πύργο κοινοβίου,
καί ἔλεγξαν παπόφιλους, προδότες Βυζαντίου.

***

Φανατικοί καλόγεροι μή μᾶς ἀντιμιλᾶτε
καί κᾶντε τήν ὑπακοή καί πᾶψτε νά ἀγροικᾶτε.
Ἐδῶ Βέκκος καί Μιχαήλ, Λυών εἰς τήν Γαλλίαν,
ὑπέγραψαν ἀναφορά, στόν Πάπα ἡ Ἐκκλησία.
Δέν εἶστε σεῖς οἱ ἀρχηγοί τῆς Ἐκκλησίας πάσης,
δεῦτε καί προσκυνήσετε νά ζήσετε ἐν πᾶσι…

***

Ἐμεῖς ὅρκον ἐδώσαμε στόν Κύριο Ἰησοῦ μας,
νά ζήσουμε Ὀρθόδοξη ζωή τοῦ λυτρωτοῦ μας.
Δέν προσκυνοῦμε τύραννους, Ἔθνους κι’ Ὀρθοδοξίας,
Ἰοῦδες δέν θά γίνουμε, προδότες Ἐκκλησίας.

***
Κι’ ἔβαλαν πεῖσμα καί ὀργή τοῦ Πάπα τά κοπέλια,
τοῦ πύργου τῆς ἅγιας Μονῆς ν’ ἀνάψουν τά θεμέλια.
Νά κάψουν μέσα ζωντανούς τῆς Παναγιᾶς τά τέκνα,
μάρτυρες τῆς ὑπακοῆς, τῆς Ἐκκλησιᾶς τ’ ἀστέρια.

***
Πατέρες, ἅγιοι, ὅσιοι, τέκνα Ὀρθοδοξίας,
ἐπέσατε ἀτρόμητοι ἕνεκεν ἀληθείας.
Χαρίστε μας τήν δέηση, τήν ἅγια τήν εὐχή σας,
νά μένουμε ἀκλόνητοι στήν ἅγια προσευχή σας.
Νά διατρανώσουμε ξανά πάλι στούς Παποφίλους,
πού προσπαθοῦν νά παύσουνε τούς Θεοτοκοφίλους,
πώς ὅποιο κι’ ἄν εἶν’ τό κόστος μας ἕνεκεν ἀληθείας,
πιστοί θά παραμείνουμε χάριν Ὀρθοδοξίας.

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ἤ ΘΑΝΑΤΟΣ