- Γέροντα, μήπως ἀπὸ καιρὸ σὲ καιρὸ ἐπιτρέπει ὁ καλὸς Θεὸς νὰ γίνεται κάποιος διωγμός, ὠστε νὰ δοκιμάζεται ἡ γνησιότητα τῆς πίστεώς μας;
- Τὸ κάνει ἀπὸ καιρὸ σὲ καιρό. Παίρνει τὸ κόσκινο καὶ κοσκινίζει. Μᾶς δοκιμάζει καὶ συγχρόνως μᾶς παιδαγωγεῖ. "Ἐν θλίψει ἐμνήσθημέν σου, Κύριε", λέγει ὁ προφήτης Ἠσαΐας. Μέσα στὶς θλίψεις καὶ στοὺς πειρασμοὺς σὲ θυμηθήκαμε, Κύριε. Κατὰ τὴν Κατοχή, ἀλλὰ καὶ μετά, εἴχαμε πλησιάσει περισσότερο τὸν Θεό. Θυμᾶμαι στὴν πατρίδα μου, τὴν Μεσσηνία, κάπου στὸ 1947 εἶχαν γίνει πάλι σεισμοί. Καὶ οἱ Ἐκκλησίες γέμισαν. Πάνω στὸ ταρακούνημα τρέχουμε ὅλοι. Μετὰ ἀπὸ λίγο δυστυχῶς ξεχνᾶμε τὸν Θεό. Ὅταν ἔγινε ὁ σεισμὸς τοῦ 1981 στὴν Ἀθήνα, μοῦ ἔλεγε φίλος ἰατρὸς ὅτι ἄκριβώς ἐκείνη τὴν στιγμὴ κάποιος γνωστὸς του μάλωνε μὲ τὴν γυναῖκα του καὶ βλασφημοῦσε. Ἡ γυναῖκα του τοῦ ἔλεγε: "Μὴ βλαστημᾶς, μωρέ, μὴ βλαστημᾶς, γιατί θὰ ρίξει φωτιὰ ὁ Θεὸς ἀπὸ τὸν οὐρανό". Αὐτὸς συνέχισε. Ἐκείνη τὴν ὥρα ἀρχίζει τὸ ταρακούνημα, ὁπότε ἀρχίζει νὰ λέει:... "Κύριε ἐλέησον. Κύριε ἐλέησον. Κύριε ἐλέησον. Κύριε ἐλέησον"!
Πολλὲς φορές, λοιπόν, ὅταν ἔχουμε ὅλα τὰ ἀγαθά, ξεχνᾶμε τὸν Θεό. Ὅπως λέγει ἡ Γραφὴ γιὰ τὸν Ἰσραήλ: «ἐνεπλήσθη καὶ ἀπελάκτισεν ὁ ἠγαπημένος. Ἐλιπάνθη, ἐπαχύνθη, ἐπλατύνθη καὶ ἐγκατέλιπεν τὸν Θὲὸν τὸν ποιήσαντα αὐτὸν» (Δευτ. 32,15). Τὸν ἐκαλόθρεψα, λέγει, τὸν Ἰσραήλ, τὸν ἐπάχυνα, τοῦ ἔδωσα λαοὺς γύρω νὰ κατακτήσει, τοῦ ἔδωσα γῆ, ὅλα αὐτά, καὶ ἐκεῖνος μὲ ἀπελάκτισε, ἔφυγε. Καὶ πολλὲς φορὲς ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς νὰ ὑποδουλωθεῖ γιὰ νὰ ξαναγυρίσει σ’ Αὐτόν.
Ἑπομένως ὁ Θεὸς σέβεται τὴν ἐλευθερία μας καὶ μᾶς ἀφήνει νὰ κάνουμε αὐτὸ ποὺ θέλουμε, διότι ἡ ἐλευθερία εἶναι δῶρο Του, καὶ ὁ Θεὸς δὲν ἀναιρεῖ τὸν Ἑαυτό Του, δὲν παίρνει πίσω τὸ δῶρο ποὺ μᾶς ἔδωσε. Συγχρόνως, ὅμως, ὁ Θεός μᾶς ἀγαπᾶ διότι εἴμεθα παιδιά Του. Ὅταν λοιπὸν κάνουμε κακὴ χρήση τῆς ἐλευθερίας, μᾶς δίνει ἕνα κατακέφαλο γιὰ νὰ συνέλθουμε. Καὶ ἂν συνέλθουμε, συνήλθαμε. Ἂν δὲν συνέλθουμε, «ἄξια ὧν ἐπράξαμεν θὰ ἀπολάβωμεν» (βλ. Λουκ. 23,41).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου