Τὸν μῆνα Αὔγουστο ὁ χρόνος μὲ τὴν ξέφρενη πορεία του ποὺ συνοδοιπορεὶ μαζί μας καὶ «ἐκβάλλει» στὴν αἰωνιότητα, σταματᾶ, παίρνει βαθιὲς ἀνάσες, γονατίζει καὶ παρακλητικὰ κάνει στάση στὴ γιορτὴ τῆς Μεγάλης Μάνας τῆς Ὀρθοδοξίας μας! Συμμετέχει καὶ αὐτὸς στὴ χαρὰ τοῦ πένθους τῶν πιστῶν γιὰ τὴ «Ζωηφόρο Κοίμηση» τῆς Θεοτόκου.
Ἀπὸ κοντὰ γιορτάζουμε καὶ τὸ παράδοξο τῆς Ἑορτῆς ἀφοῦ ὁ θάνατος, αὐτὸς ὁ δίδυμος ἀδελφὸς τοῦ χρόνου, τραγικὴ συνέπεια τῆς ἁμαρτίας, ποὺ μόνο θλίψεις καὶ ἀνείπωτους πόνους σκορπίζει, μεταποιεῖται στὸ πρόσωπο τῆς Κυρίας Θεοτόκου, στὸ πιὸ χαρούμενο πένθος. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν θρηνοῦμε, ἀλλὰ μόνο πανηγυρίζουμε διότι ὁ θάνατός της «μόνον ὄνομα ἔχει» ἀφοῦ ἡ ἐκκλησία μας τὸν θάνατό της ὀνομάζει «ζωηφόρο». Kαι ἐπειδὴ ζωή της, εἶναι ἑνωμένη μὲ τὴν ἐνυπόστατη ζωὴ τοῦ Υἱοῦ καὶ Θεοῦ της, καὶ ὁ «τάφος» καὶ ἡ « νέκρωσις» αὐτὴν «οὐκ ἐκράτησεν».
Χαρὰ τὸ πένθος τῆς Κοίμησής της γιατί δὲν ἐγκατέλειψε τὸν κόσμο, ἀλλὰ... τώρα εἶναι πιὸ κοντά μας γιὰ νὰ ἀκούει τὶς δεήσεις μας, σπεύδει γιὰ νὰ μᾶς παρηγορήσει, νὰ μᾶς ἐνισχύσει, νὰ σφουγγίσει τὰ δάκρυά μας, καὶ νὰ ἐνσταλάξει στὴν ψυχή μας τὴν ἐλπίδα καὶ τὴ βεβαιότητα ὅτι ὅσο μένουμε κοντά της καὶ ὅσο ἀναθέτουμε στὴν ἀγάπη της τὶς μέριμνες καὶ τὰ προβλήματά μας, θὰ εἶναι πάντα ὁ μοναδικὸς βοηθὸς καὶ προστάτης μας. Ὁ κατ’ ἐξοχήν δογματικὸς καὶ θεοτοκόφιλος ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, πρεπούμενα καὶ ἱκετευτικὰ τὴν παρακαλεῖ: «Μὴ μᾶς ἀφήσεις ὀρφανοῦς ἐμᾶς ποὺ ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὸ θέλημα τοῦ Υἱοῦ σου Σὺ ποὺ εἶσαι ἡ μητέρα τοῦ συμπαθοῦς καὶ εὐσπλάχνου Θεοῦ. Ἂς σὲ ἔχουμε ἀνάπαυση στοὺς κόπους μας καὶ ἀνακούφιση στοὺς ἱδρῶτες καὶ τὶς ταλαιπωρίες...».
Ὁ Αὔγουστος, μᾶς φέρνει ἐλπιδοφόρα μηνύματα μὲ τοὺς γλυκόλαλους κτύπος μιᾶς καμπάνας. Καὶ πιὸ πολύ, γιατί εὐωδιάζει ἀπὸ τὸ θυμίαμά μας στὴ Χάρη της ἀπὸ τὶς κατανυκτικὲς ψαλμωδίες. Ἀκόμα πιὸ πολὺ κάθεται κάτω ἀπὸ τὸ ἀναμμένο καντήλι μπροστὰ στὴν Παναγία καὶ στέκεται ὁ καθένας καὶ σιωπηλὰ τῆς μιλᾶ. Κρατάει ἀνοιχτὸ δίαυλο μὲ τὸν οὐρανό, κουβεντιάζει μὲ δέος στὴ δική του γλῶσσα μὲ τὴ Μάνα τοῦ κόσμου. Παίρνουμε τὸ θάρρος σήμερα ποὺ πανηγυρίζουμε τὴν Μετάστασή της πρὸς τὴ ζωή, γιατί γνωρίζουμε πὼς οἱ δικές της θεομητορικὲς δεήσεις σκεπάζουν ἁμαρτίες καὶ περιστάσεις δύσκολες ποὺ μᾶς περικυκλώνουν...
Ἔχουμε Μάνα ποὺ δὲν γνωρίζει ξεκούραση, ποὺ «δουλειά της» εἶναι πάντα ἀκοίμητη γιὰ μένα, γιὰ σένα, γιὰ ὅλα της τὰ παιδιά. Γιὰ τοὺς προσευχόμενους μοναχούς, γιὰ τὶς ἀφιερωμένες ψυχὲς ποὺ θυσιαστικὰ διακονοῦν στὰ ἐκκλησιαστικὰ ἔργα, γιὰ τοὺς πονεμένους, τοὺς πληγωμένους ἀπὸ τὴν ἀχαριστία τοῦ κόσμου, τοὺς ἀνήμπορους, τοὺς ναρκομανεῖς καὶ καταφρονεμένους περιθωριακούς, καὶ προπάντων γιὰ τὰ ἀνήσυχα νιᾶτα. Πῶς ἀλήθεια συνδεθήκαμε τόσο πολὺ μαζί της; Γιατί τὴ νιώθουμε τόσο πολὺ κοντά μας; «Παναγιά μου!» ἀναφωνοῦμε καὶ προστρέχουμε γιὰ νὰ τὴν ὑμνήσουμε, κάθε φορὰ ποὺ ἡ καμπάνα μας προσκαλεῖ στὴ μεγάλη γιορτή της, στὸ πανηγύρι της μὲ τὶς αὐγουστιάτικες κατανυκτικὲς Παρακλήσεις.
Ἡ Παναγία δὲν ξεχωρίζεται ἀπὸ τὴν ψυχή μας. Ὅλοι μας λίγα τῆς λέμε καὶ πολλὰ ἀκοῦμε. Μᾶς ἔχει κοντά της καθὼς ἀτενίζουμε τὴν ἁγία μορφή της ποὺ συνδυάζει τὴν ἁγνὴ γλυκύτητα τῆς ταπεινῆς Παρθένου μὲ τὸ τρυφερὸ χαμόγελο πρὸς τὸν Υἱό Της.
Εἶναι βαθιὰ ριζωμένο στοὺς ὀρθόδοξους Ἕλληνες, ἀπὸ πατρογονικὴ παράδοση, πὼς τὸν Δεκαπενταύγουστο τὸν μῆνα της «ἐφημερεύει» μέρα νύχτα καὶ πὼς καὶ ἐμεῖς μὲ τὴ σειρά μας, ἀντίδωρο εὐγνωμοσύνης, δὲ βγάζουμε ποτὲ ἀξιόχρεα ἀπὸ τὸ νοῦ μας καὶ τὰ χείλη μας τὸ γλυκὸ Ὄνομά της.
Τὸ δῶρο στὴ γιορτὴ τῆς Παναγίας ἀπὸ ἐμᾶς τὰ ἑλληνορθόδοξα παιδιά της; Τελεία καὶ παῦλα στὶς βδελυκτὲς βλασφημίες τοῦ Παιδιοῦ της καὶ τὴν δική της ἄσπιλη μορφὴ μὲ ἀποκορύφωμα τὴν βεβήλωση τῆς Πινακοθήκης. Πληγωμένη ἀνεπανόρθωτα ἀπὸ ὅσους πολιτικούς μας ψήφισαν σοδομικοὺς νόμους καὶ καμαρώνουν τώρα στὶς λιτανεῖες. Ἰδιαίτερα θέλει τὴν σεμνότητα καὶ ἀγαπᾶ τὴν ἁγνότητα τῶν νέων.
Τὸν ἐπίλογο ὑπογράφει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς: «...Παναγία σὲ παρακαλῶ μετάδωσε πλούσια στὸ λαό σου ὅλα σου τὰ χαρίσματα. Φέρε τὴ βοήθεια καὶ θεραπεία σου ὡς ἀντίβαρο στὰ πάθη μας, δῶσε τὴν εὐεργεσία σου στὶς ψυχὲς καὶ στὰ σώματά μας καὶ νὰ παίρνουμε δύναμη ἀπὸ τὴ χάρη σου γιὰ τὴ δόξα τοῦ Υἱοῦ σου...».
Ἀπὸ κοντὰ γιορτάζουμε καὶ τὸ παράδοξο τῆς Ἑορτῆς ἀφοῦ ὁ θάνατος, αὐτὸς ὁ δίδυμος ἀδελφὸς τοῦ χρόνου, τραγικὴ συνέπεια τῆς ἁμαρτίας, ποὺ μόνο θλίψεις καὶ ἀνείπωτους πόνους σκορπίζει, μεταποιεῖται στὸ πρόσωπο τῆς Κυρίας Θεοτόκου, στὸ πιὸ χαρούμενο πένθος. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν θρηνοῦμε, ἀλλὰ μόνο πανηγυρίζουμε διότι ὁ θάνατός της «μόνον ὄνομα ἔχει» ἀφοῦ ἡ ἐκκλησία μας τὸν θάνατό της ὀνομάζει «ζωηφόρο». Kαι ἐπειδὴ ζωή της, εἶναι ἑνωμένη μὲ τὴν ἐνυπόστατη ζωὴ τοῦ Υἱοῦ καὶ Θεοῦ της, καὶ ὁ «τάφος» καὶ ἡ « νέκρωσις» αὐτὴν «οὐκ ἐκράτησεν».
Χαρὰ τὸ πένθος τῆς Κοίμησής της γιατί δὲν ἐγκατέλειψε τὸν κόσμο, ἀλλὰ... τώρα εἶναι πιὸ κοντά μας γιὰ νὰ ἀκούει τὶς δεήσεις μας, σπεύδει γιὰ νὰ μᾶς παρηγορήσει, νὰ μᾶς ἐνισχύσει, νὰ σφουγγίσει τὰ δάκρυά μας, καὶ νὰ ἐνσταλάξει στὴν ψυχή μας τὴν ἐλπίδα καὶ τὴ βεβαιότητα ὅτι ὅσο μένουμε κοντά της καὶ ὅσο ἀναθέτουμε στὴν ἀγάπη της τὶς μέριμνες καὶ τὰ προβλήματά μας, θὰ εἶναι πάντα ὁ μοναδικὸς βοηθὸς καὶ προστάτης μας. Ὁ κατ’ ἐξοχήν δογματικὸς καὶ θεοτοκόφιλος ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, πρεπούμενα καὶ ἱκετευτικὰ τὴν παρακαλεῖ: «Μὴ μᾶς ἀφήσεις ὀρφανοῦς ἐμᾶς ποὺ ἀγωνιζόμαστε γιὰ τὸ θέλημα τοῦ Υἱοῦ σου Σὺ ποὺ εἶσαι ἡ μητέρα τοῦ συμπαθοῦς καὶ εὐσπλάχνου Θεοῦ. Ἂς σὲ ἔχουμε ἀνάπαυση στοὺς κόπους μας καὶ ἀνακούφιση στοὺς ἱδρῶτες καὶ τὶς ταλαιπωρίες...».
Ὁ Αὔγουστος, μᾶς φέρνει ἐλπιδοφόρα μηνύματα μὲ τοὺς γλυκόλαλους κτύπος μιᾶς καμπάνας. Καὶ πιὸ πολύ, γιατί εὐωδιάζει ἀπὸ τὸ θυμίαμά μας στὴ Χάρη της ἀπὸ τὶς κατανυκτικὲς ψαλμωδίες. Ἀκόμα πιὸ πολὺ κάθεται κάτω ἀπὸ τὸ ἀναμμένο καντήλι μπροστὰ στὴν Παναγία καὶ στέκεται ὁ καθένας καὶ σιωπηλὰ τῆς μιλᾶ. Κρατάει ἀνοιχτὸ δίαυλο μὲ τὸν οὐρανό, κουβεντιάζει μὲ δέος στὴ δική του γλῶσσα μὲ τὴ Μάνα τοῦ κόσμου. Παίρνουμε τὸ θάρρος σήμερα ποὺ πανηγυρίζουμε τὴν Μετάστασή της πρὸς τὴ ζωή, γιατί γνωρίζουμε πὼς οἱ δικές της θεομητορικὲς δεήσεις σκεπάζουν ἁμαρτίες καὶ περιστάσεις δύσκολες ποὺ μᾶς περικυκλώνουν...
Ἔχουμε Μάνα ποὺ δὲν γνωρίζει ξεκούραση, ποὺ «δουλειά της» εἶναι πάντα ἀκοίμητη γιὰ μένα, γιὰ σένα, γιὰ ὅλα της τὰ παιδιά. Γιὰ τοὺς προσευχόμενους μοναχούς, γιὰ τὶς ἀφιερωμένες ψυχὲς ποὺ θυσιαστικὰ διακονοῦν στὰ ἐκκλησιαστικὰ ἔργα, γιὰ τοὺς πονεμένους, τοὺς πληγωμένους ἀπὸ τὴν ἀχαριστία τοῦ κόσμου, τοὺς ἀνήμπορους, τοὺς ναρκομανεῖς καὶ καταφρονεμένους περιθωριακούς, καὶ προπάντων γιὰ τὰ ἀνήσυχα νιᾶτα. Πῶς ἀλήθεια συνδεθήκαμε τόσο πολὺ μαζί της; Γιατί τὴ νιώθουμε τόσο πολὺ κοντά μας; «Παναγιά μου!» ἀναφωνοῦμε καὶ προστρέχουμε γιὰ νὰ τὴν ὑμνήσουμε, κάθε φορὰ ποὺ ἡ καμπάνα μας προσκαλεῖ στὴ μεγάλη γιορτή της, στὸ πανηγύρι της μὲ τὶς αὐγουστιάτικες κατανυκτικὲς Παρακλήσεις.
Ἡ Παναγία δὲν ξεχωρίζεται ἀπὸ τὴν ψυχή μας. Ὅλοι μας λίγα τῆς λέμε καὶ πολλὰ ἀκοῦμε. Μᾶς ἔχει κοντά της καθὼς ἀτενίζουμε τὴν ἁγία μορφή της ποὺ συνδυάζει τὴν ἁγνὴ γλυκύτητα τῆς ταπεινῆς Παρθένου μὲ τὸ τρυφερὸ χαμόγελο πρὸς τὸν Υἱό Της.
Εἶναι βαθιὰ ριζωμένο στοὺς ὀρθόδοξους Ἕλληνες, ἀπὸ πατρογονικὴ παράδοση, πὼς τὸν Δεκαπενταύγουστο τὸν μῆνα της «ἐφημερεύει» μέρα νύχτα καὶ πὼς καὶ ἐμεῖς μὲ τὴ σειρά μας, ἀντίδωρο εὐγνωμοσύνης, δὲ βγάζουμε ποτὲ ἀξιόχρεα ἀπὸ τὸ νοῦ μας καὶ τὰ χείλη μας τὸ γλυκὸ Ὄνομά της.
Τὸ δῶρο στὴ γιορτὴ τῆς Παναγίας ἀπὸ ἐμᾶς τὰ ἑλληνορθόδοξα παιδιά της; Τελεία καὶ παῦλα στὶς βδελυκτὲς βλασφημίες τοῦ Παιδιοῦ της καὶ τὴν δική της ἄσπιλη μορφὴ μὲ ἀποκορύφωμα τὴν βεβήλωση τῆς Πινακοθήκης. Πληγωμένη ἀνεπανόρθωτα ἀπὸ ὅσους πολιτικούς μας ψήφισαν σοδομικοὺς νόμους καὶ καμαρώνουν τώρα στὶς λιτανεῖες. Ἰδιαίτερα θέλει τὴν σεμνότητα καὶ ἀγαπᾶ τὴν ἁγνότητα τῶν νέων.
Τὸν ἐπίλογο ὑπογράφει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς: «...Παναγία σὲ παρακαλῶ μετάδωσε πλούσια στὸ λαό σου ὅλα σου τὰ χαρίσματα. Φέρε τὴ βοήθεια καὶ θεραπεία σου ὡς ἀντίβαρο στὰ πάθη μας, δῶσε τὴν εὐεργεσία σου στὶς ψυχὲς καὶ στὰ σώματά μας καὶ νὰ παίρνουμε δύναμη ἀπὸ τὴ χάρη σου γιὰ τὴ δόξα τοῦ Υἱοῦ σου...».
Καλή καὶ εὐλογημένη Παναγιά! Παῦλος Σαββίδης, 2026.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου