Στὸ Ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας ὁ Παπα-Τύχων ὁ Ἁγιορείτης!

Στὴν Ἁγιοκατάταξη τοῦ Παπα-Τύχωνος τοῦ Ἁγιορείτου, τοῦ πνευματικοῦ τοῦ Ἁγίου Παϊσίου, προέβη σήμερα ἡ Ἁγία καὶ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἡ ὁποία συνεδριάζει στὸ Φανάρι ὑπὸ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαῖο. 
Πρόκειται γιὰ ἀκόμη μία Ὁσιακὴ μορφὴ τοῦ Ἁγίου Ὅρους ἡ ὁποία συγκαταλέγεται στὴ χωρία τῶν Ἁγίων.
O Παπα-Τύχων γεννήθηκε στὴ Ρωσία, στὴ Νόβια Μιχαλόσκα τὸ 1884. Οἱ γονεῖς του, ὁ Παῦλος καὶ ἡ Ἑλένη, ἦταν εὐλαβεῖς ἄνθρωποι καὶ ἑπόμενο ἦταν καὶ ὁ γιός τους, ὁ Τιμόθεος κατὰ κόσμον, νὰ ἔχει κληρονομικὴ τὴν εὐλάβεια καὶ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ νὰ θέλει νὰ ἀφιερωθεῖ στὸν Θεὸ ἀπὸ μικρὸ παιδί. Ἔβλεπαν οἱ γονεῖς τὸν μεγάλο θεῖο ζῆλο τοῦ παιδιοῦ τους, ἀλλὰ δίσταζαν νὰ τοῦ δώσουν τὴν εὐχή τους νὰ πάει σὲ Μοναστήρι, ἐπειδὴ τὸ ἔβλεπαν μὲ ζωηρὴ φύση. Ἤθελαν νὰ ὠρίμασει καὶ στὴν σκέψη καὶ μετὰ νὰ ἀποφασίσει μόνος του ὁ Τιμόθεος. Τοῦ ἔδωσαν ὅμως εὐλογία νὰ ἐπισκέπτεται τὶς Μονὲς τὸ διάστημα τῶν τριῶν ἐτῶν, ἀπὸ δέκα ἑπτὰ μέχρι εἴκοσι χρονῶν. Τότε ἔκανε τὰ μεγάλα καὶ ἀτέλειωτα προσκυνήματα στὰ Μοναστήρια τῆς Ρωσίας καὶ πέρασε περίπου ἀπὸ διακόσιες Μονές. Στὰ Μοναστήρια ποὺ πήγαινε, παρ' ὅλο ποὺ ἦταν κατάκοπος καὶ ἐξαντλημένος ἀπὸ τὴν ὁδοιπορία του, ἀπέφευγε μὲ τρόπο τὴν φιλοξενία, γιὰ νὰ ἀσκεῖται ὁ ἴδιος καὶ... νὰ μὴν ἐπιβαρύνει τοὺς ἄλλους. 

Μετὰ λοιπὸν ἀπὸ τὰ Μοναστήρια τῆς πατρίδας του, ἔκανε προσκύνημα στὸ Θεοβάδιστον Ὅρος τοῦ Σινᾶ, ὅπου παρέμεινε δύο μῆνες, καὶ ἀπὸ ἐκεῖ στοὺς Ἁγίους Τόπους, ὅπου καὶ ἀσκήτεψε ἕνα χρονικὸ διάστημα, πέρα ἀπὸ τὸν Ἰορδάνη ποταμό. Ἐνῷ τὸν βοηθοῦσε ὁ Ἅγιος Τόπος, ἡσυχία ὅμως δὲν ἔβρισκε ἀπὸ τὸ ἀνήσυχο κοσμικὸ πνεῦμα τῆς ἐποχῆς μας. Γι’ αὐτὸ ἀναγκάστηκε νὰ φύγει γιὰ τὸ Ἅγιον Ὅρος. 

Στὸ Ἅγιον Ὅρος, ἡ πρώτη του μετάνοια ἦταν τὸ Κελλί τοῦ  Μπουραζερίου, ὅπου καὶ παρέμεινε πέντε χρόνια. Ἐπειδὴ σ’ αὐτὸ δὲν εὕρισκε ἡσυχία ἀπὸ τοὺς πολλοὺς προσκυνητὲς Ρώσους, πῆρε εὐλογία καὶ πῆγε στὰ Καρούλια καὶ ἐκεῖ ἀσκήτεψε δεκαπέντε χρόνια. Ὅλο τὸ διάστημα στὰ Καρούλια περνοῦσε μὲ σκληροὺς ἀγῶνες. Φιλότιμα ἀγωνιζόταν γιὰ νὰ γίνει καὶ ἐσωτερικὰ Ἄγγελος καὶ ὄχι μόνο ἐξωτερικὰ μὲ τὸ Ἀγγελικὸ Σχῆμα. 

Μετὰ ἀπὸ τὰ Καρούλια ἦρθε στὴν ἄκρη τῆς Καψάλας (πάνω ἀπὸ τὴν Καλιάγρα), σ’ ἕνα Κελλὶ Σταυρονικητιανό, καὶ γηροκόμησε ἕναν Γέροντα. Ἀφοῦ πέθανε τὸ Γεροντάκι, καὶ πῆρε τὴν εὐχή του, ἔμεινε μόνος του στὴν Καλύβη. Ἀπὸ τότε ὄχι μόνο δὲν ἀμέλησε τοὺς πνευματικούς του ἀγῶνες, ἀλλὰ τοὺς αὔξησε καὶ ἑπόμενο ἦταν νὰ δεχθεῖ πλούσια τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ ἀγωνιζόταν φιλότιμα καὶ μὲ πολλὴ ταπείνωση. 

Ἡ Θεία Χάρις πιὰ τὸν φανέρωνε στοὺς ἀνθρώπους, κι ἔτρεχαν πολλοὶ πονεμένοι ἄνθρωποι, γιὰ νὰ τὸν συμβουλευθοῦν καὶ νὰ παρηγορηθοῦν ἀπὸ τὴν πολλή του ἀγάπη. Ἄλλοι τὸν παρακαλοῦσαν νὰ ἱερωθεῖ, γιὰ νὰ βοηθάει πιὸ θετικὰ μὲ τὸ Μυστήριο τῆς θείας Ἐξομολογήσεως, ἀφοῦ θὰ ἔδινε καὶ τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν. Αὐτὴ τὴν ἀνάγκη, νὰ βοηθηθοῦν οἱ ἄλλοι, τὴν διεπίστωσε καὶ ὁ ἴδιος καὶ δέχτηκε νὰ χειροτονηθεῖ. 

 

Γιὰ τὸν ἑαυτό του ὁ Γέροντας δὲν νοιαζόταν καθόλου οὔτε καὶ φοβόταν, γιατί εἶχε πολὺ φόβο Θεοῦ (θεία συστολὴ) καὶ εὐλάβεια. Ἐπειδὴ ἀγωνιζόταν καὶ μὲ πολλὴ ταπείνωση, δὲν διέτρεχε οὔτε τὸν πνευματικὸ κίνδυνο τῆς πτώσεως. Πάντα μὲ τὸ Δόξα σοι ὁ Θεὸς θὰ ἄρχιζε καὶ μὲ τὸ Δόξα σοι ὁ Θεὸς θὰ τελείωνε ὁ Γέροντας. Εἶχε συμφιλιωθεῖ πιὰ μὲ τὸν Θεό, γι’ αὐτὸ χρησιμοποιοῦσε περισσότερο τὸ Δόξα σοι ὁ Θεὸς παρὰ τὸ Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον με. Κινεῖτο, ὅπως εἴδαμε, στὸν θεῖο χῶρο, ἀφοῦ λάμβανε μέρος καὶ στὴν οὐράνια δοξολογία μὲ τοὺς Ἁγίους Ἀγγέλους τὴν ὥρα τῆς Θείας Λειτουργίας. 

Τὸ 1968 εἶχε προαισθανθεῖ πιὰ τὸν θάνατο του, γιατί συνέχεια ἀνέφερε γιὰ τὸν θάνατο. Τὸν εἶχαν ἐγκαταλείψει καὶ οἱ λίγες σωματικές του δυνάμεις. Μετὰ τῆς Παναγίας τὸν Δεκαπενταύγουστο, εἶχε πέσει στὸ κρεβάτι καὶ ἔπινε μόνο νερό, γιατί καιγόταν ἐσωτερικά. Παρ' ὅλο ποὺ βρισκόταν σ` αὐτὴ τὴν κατάσταση, πάλι δὲν ἤθελε νὰ μένει ἄνθρωπος κοντά του, γιὰ νὰ μὴ τὸν περισπᾶ στὴν ἀδιάλειπτη προσευχή του. 

orthodoxia