Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στὰ πλαίσια τῆς ἑρμηνείας ποὺ ἔγινε στὸ κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 21 Φεβρουαρίου τοῦ 1999
Τὸ ἠχητικὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία - σὲ mp3 ἐδῶ
[Τὰ εὐαγγελικὰ κείμενα] εἶναι πάντοτε φωταγωγικά, μυσταγωγικά, καὶ θεραπεύουν καὶ ποτὲ δὲν εἶναι γραμμένα οὔτε γιὰ νὰ φοβίσουν, οὔτε γιὰ νὰ ἐξοντώσουν. Τὸ προκείμενο κείμενο ποὺ ἀναγνώστηκε πιθανῶς νὰ δημιουργεῖ τέτοιες ἐντυπώσεις. Ἀλλὰ μέσα στὴν ὀρθόδοξη ἑρμηνευτικὴ παράδοση, ἡ ὁποία ἀκολουθεῖ αὐτὸν τὸν μυσταγωγικὸ καὶ φωταγωγικὸ χαρακτῆρα στὴν ἑρμηνεία, μπορεῖς νὰ βρεῖς τὸ πραγματικὸ βαθὺ νόημα καὶ νὰ καταλάβεις πὼς ἡ περικοπὴ σίγουρα σὲ ἀφορᾶ (γιὰ τὸ πρόσωπο ποὺ ἀναφέρεται). Γιὰ νὰ μὴν ἔρθεις σὲ κρίση, ἔχει βάλει τὰ λόγια αὐτὰ ὁ Χριστὸς στὶς ἀκοές μας· ἀλλὰ ὅλα αὐτὰ γιὰ τὴ βαθιά σου θεραπεία καί, ὅπως εἶπα πρὶν ἀπὸ λίγο, γιὰ μιὰ βαθύτερη μυσταγωγία, πορευόμενος στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ μας, σὲ ἀντιδιαστολὴ μὲ μιὰ ἑρμηνεία ποὺ θὰ προσπαθοῦσε νὰ συνεγείρει συνειδήσεις διὰ τοῦ φόβου καὶ τοῦ τρόμου.
Γιὰ νὰ ἐπιβεβαιώσουμε αὐτὸ τὸ ὁποῖο τονίζουμε τώρα, δυό-τρία σημεῖα αὐτῆς τῆς περικοπῆς νὰ πάρουμε καὶ νὰ τὰ δοῦμε κάτω ἀπὸ αὐτὸ τὸ φωταγωγικὸ καὶ μυσταγωγικὸ χαρακτῆρα, γιὰ νὰ κατανοήσουμε πραγματικὰ αὐτὲς τὶς... θεραπευτικὲς προοπτικὲς τῆς περικοπῆς. Κοιτᾶξτε πῶς ἀποκαλύπτεται ὁ Χριστός. Ἔρχεται «ἐν δὸξῃ» καὶ μετὰ κάθεται, λέει, «ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ». Αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστός, δὲν κάνει κάτι παραπάνω ἀπὸ ὅ, τί ἦταν πάντοτε, ἀλλὰ τώρα ἁπλῶς ἀποκαλύπτεται ὅπως εἶναι: ποὺ σημαίνει, μᾶς ἀγαπάει συνέχεια καί, ἐπειδὴ ξέρει πὼς δὲν ἀντέχουμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὴν ἄρρητη καὶ ἀτέλειωτη δόξα Του, Ἐκεῖνος - συνεχῶς ταπεινούμενος - κρύβεται. Καὶ αὐτὸ θὰ τὸ προσλάβεις ἀγαπητικά, δηλαδὴ θὰ τὸ προσλάβεις ὑπὸ τὴν ἔννοια τοῦ ὅτι ὁ Κύριός σου δὲν σοῦ ἐπιβάλλεται. Αὐτὸ εἶναι θεραπεία, σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ οἱ ἄνθρωποι, ὁμιλοῦντες γιὰ ἐλευθερία, προσπαθοῦν νὰ ἀποτινάξουν ἀπὸ πάνω τους πάσης φύσεως δεσμούς. Ἐδῶ ὁ Χριστὸς προλαμβάνει τὴν ὁποιαδήποτε κουβέντά περί ἐλευθερίας καὶ ἔρχεται ὁ Ἴδιος καὶ θεραπεύει τὴν ἴδια ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, αὐτὸ ποὺ ψάχνει ὁ ἄνθρωπος καὶ αὐτὸ ποὺ τὸν κάνει ὄντως ἄνθρωπο. Ἐκεῖ ὅμως, σὲ ἐκεῖνα τὰ ἔσχατα - γιὰ αὐτὸ εἶναι κρίση - ἀποκαλύπτεται ὅπως εἶναι, τίποτε παραπάνω. Αὐτὸ εἶναι τὸ πρῶτο στοιχεῖο τὸ πολὺ σπουδαῖο.
Τὸ ἑπόμενο στοιχεῖο εἶναι τὸ ὅτι ἔρχεται μετὰ τῶν ἀγγέλων Αὐτοῦ, εἶναι ὁ ἐν Τριάδι Θεός, μετέχει στὴν Ἁγία Τριάδα, καὶ ἔρχεται μετὰ τῶν ἀγγέλων αὐτοῦ. Σημαίνει ὅτι Ἐκεῖνος εἶναι ἡ ὄντως κοινωνία! Καὶ αὐτὸ δὲν εἶναι σήμερα τὸ ζητούμενο; Ἡ ὄντως κοινωνία. Αὐτὸ τὸ ὁποῖο κάθε μέρα μας ἀπογοητεύει, μᾶς ταλαιπωρεῖ. Ἀποκαλύπτεται [ὁ Χριστὸς] λοιπὸν ὡς κοινωνία. Ξεπερνάει τὴ μοναξιά. Δηλαδὴ προτείνει ὄχι τὴ μοναξιά, ποὺ αὐτὸ εἶναι ἡ τραγωδία μας, αὐτὸ εἶναι ἡ ἀπελπισία μας. Καὶ ἔρχεται λοιπὸν καὶ δείχνει πού [Ἐκεῖνος] εἶναι κοινωνία. Καὶ γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς «συναχθήσονται πάντα τὰ ἔθνη». Βλέπετε, τὴν ὥρα τῆς κρίσεως πραγματώνεται μιὰ κοινωνία, συνάσσονται τὰ ἔθνη. Ὁ Χριστὸς τώρα ἐδῶ πέρα μᾶς λέει ὅτι ἐγώ σας θέλω μαζί, ἐγὼ θέλω νὰ εἶναι ὁ ἕνας πλάϊ στὸν ἄλλο, ἐγὼ δὲν θέλω νὰ εἶστε μόνοι. Αὐτὴ ἡ σύναξη δὲν γίνεται ἁπλῶς γιὰ νὰ μᾶς ἐξοντώσει καὶ νὰ μᾶς «μπροστιάσει» δημόσια, ἀλλὰ γίνεται γιὰ νὰ βροῦμε αὐτὸ ποὺ δὲν βρήκαμε μέχρι τώρα, τὴν ὄντως κοινωνία. Ἕνα ἄλλο, βλέπετε, βαθύ, θεραπευτικὸ στοιχεῖο.
Καὶ πίσω ἀπὸ αὐτὴ τὴν κοινωνία πιά, κρίνεσαι μέσα ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ στοιχεῖα: «ἐπείνασα», «ἐδίψησα», «ἐν φυλακῇ...» καὶ τὰ λοιπὰ· κρίνεται κατὰ πόσο στὴ ζωή σου ἤθελες ἡ κοινωνία νὰ γίνει κοινωνία. Κατὰ πόσο δηλαδὴ ἐσὺ θεραπευόσουν. Ὅταν ἀνοίξεις τὰ μάτια σου καὶ τὴν καρδιά σου πρὸς τὸ πλάϊ, ἐσὺ θεραπεύεσαι! Ἂν κάνεις τὴν κοινωνία κοινωνία στὸ μικρὸ ἐπίπεδο ὅπου βρίσκεσαι, ἐσὺ θεραπεύεσαι. Εἶναι λοιπὸν ἡ περικοπὴ κριτικοῦ φόβου ἢ θεραπευτικῆς ἀναγωγῆς; Καὶ μάλιστα ἐκεῖνα τὰ ἐρωτήματα, τὰ ὁποῖα ὑποβάλλουν καὶ οἱ δίκαιοι καὶ οἱ κολασμένοι, «πότε σὲ εἴδαμε;», μᾶς βάζουν στὴν οὐσία τοῦ πῶς γίνεται ἡ κοινωνία. Βλέπετε: τὸ νὰ βλέπεις! Τί νὰ βλέπεις; Νὰ βλέπεις πιὸ βαθιὰ ἀπὸ αὐτὸ ποὺ βλέπεις. Νὰ βλέπεις πέρα ἀπὸ αὐτὸ ποὺ εἶναι μπροστά σου, πιὸ βαθιά. Πίσω ἀπὸ τὸν πεινασμένο, γυμνό, φυλακισμένο, στὴν περίπτωση τὸ Εὐαγγελίου, νὰ βλέπεις κάτι παρακάτω. Γιατί ἐξωτερικὰ βλέπεις..., ἀλλὰ νὰ βλέπεις κάτι παραπάνω! Τί νὰ βλέπεις στὸ πρόσωπο τοῦ ἄλλου; τὴν δυνατότητα τῆς δικῆς σου σωτηρίας! Τὸ νὰ βλέπεις τὸν Χριστὸ πίσω ἀπὸ ὅλα αὐτὰ εἶναι ἡ δυνατότητα τῆς δική σου σωτηρίας! Τὸ νὰ βλέπεις, πίσω ἀπὸ τὸν φτωχό, τὸν Χριστὸ εἶναι ἡ δυνατότητα τῆς δικῆς σου σωτηρίας! Καὶ ἂν δὲν μπορεῖς νὰ τὸ δεῖς, νὰ βλέπεις τοὐλάχιστον πιὸ βαθιὰ τὸν ἄλλο, γιατί ὁ ἄλλος πιὰ εἶναι ἡ δυνατότητα τῆς δικῆς σου σωτηρίας!
Νὰ λοιπὸν ἡ θεραπευτική, νὰ τὸ μυσταγωγικό! Καί, τὴν ὥρα ποὺ τὸ κάνεις, ἀνοίγεσαι, σπάει ἡ μοναξιά, σπάει τὸ σκοτάδι. Καὶ δὲν ὑπάρχει πιὰ καμία ἔννοια κολάσεως! Καὶ εἰς κρίσιν «οὐκ» ἔρχεσαι. Ἡ κρίση πιὰ εἶναι ξεπερασμένη. Εἶναι μιὰ τελειωμένη κρίση. Γι’ αὐτὸ στὸ τέλος τῆς περικοπῆς ποὺ ἀκούσαμε, βλέπετε, «ἀπελεύσονται» λέει, «ἀπελεύσονται»! Πᾶνε, δὲν τοὺς σπρώχνει κανεὶς μὲ τὸ ζόρι, «ἀπελεύσονται». Δὲν ἀντέχουν αὐτὴν τὴν κατάσταση ζωῆς, δὲν μποροῦν νὰ τὴ «δοῦνε». Καὶ ἐπιλέγουν τὸ δρόμο τῆς μοναξιᾶς καὶ τοῦ σκοταδιοῦ, ποὺ εἶναι ἡ ὁριστικοποίηση τῆς κρίσεώς τους. Ἀπέρχονται σὲ μιὰ κατάσταση ποὺ τὴ διάλεξαν καὶ τὴν ἔφτιαξαν. Ἕνα ἄλλο θεραπευτικὸ στοιχεῖο ποὺ φωνάζει: κοίταξε πῶς λειτουργεῖς πάνω σου τὴ ζωή σου! Γιατί, εἶναι ἡ κρίση ἡ τελικὴ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο θὰ φτάσει τὰ πράγματα σὲ ἕνα ἀποκορύφωμα - ἀλλὰ τί γίνεται τ-ὦ-ρ-α μαζί σου; Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ ζεῖς τώρα; Τί εἶναι ἡ ἀπελπισία ποὺ περνᾶς τώρα; Τί εἶναι τὸ ἄγχος ποὺ περνᾶς τώρα; Τί εἶναι τὰ προβλήματα ποὺ σὲ πλακώνουνε τώρα; Ὅλα αὐτὰ δὲν εἶναι ἁπλῶς πτωχο- ἀναζητήσεις, «γιατί ἡ ζωὴ εἶναι δύσκολη» καὶ «γιατί ζοῦμε σὲ ἕνα δύσκολο κόσμο», ὄχι! Αὐτὰ ἀποκαλύπτουνε τὸ ὅτι ἐγὼ δὲν κάνω τίποτε γιὰ τὴ ζωή μου καὶ γιὰ τὴ ζωὴ τοῦ κόσμου, ὅτι δὲν κάνω τίποτα γιὰ νὰ πάψει ὁ κόσμος νὰ εἶναι «κρίσιμος»! Καί, ἀντὶ νὰ ζητῶ αἰτίες ἀπ’ ἔξω, ψάχνω νὰ βρῶ μέσα μου τὴν κόλαση ποὺ φτιάχνω. Ἔτσι λοιπὸν τὸ κείμενο ἔρχεται, μὲ ἀλλεπάλληλες τομὲς καὶ προτάσεις, νὰ ὁδηγήσει τὰ πράγματα σὲ θεραπευτικὲς καί, ὅπως εἶπα, μυσταγωγικὲς ἀναγωγές.
Ἔτσι ἀξιοποιεῖστε το γιὰ νὰ βρεῖτε, προσέξτε, ἀπαντήσεις στὸ τώρα! Γιατί, ἂν τὸ κείμενο δὲν εἶχε ἀπαντήσεις γιὰ τὸ τώρα, ὁ Χριστὸς δὲν θὰ τὸ ἔλεγε! Θὰ τὸ ἄφηνε νὰ γίνει ξαφνικά. Καὶ ὁ Χριστὸς θέλει ἀπὸ τώρα νὰ ἀναμετρηθοῦμε μὲ αὐτὰ τὰ πράγματα. Ὄχι ἁπλῶς νὰ τὰ ἐνθυμούμαστε καὶ νὰ τὰ φοβόμαστε, γιὰ τὸ τότε ποὺ δὲν τὸ ξέρουμε πότε θά ’ναί, ἀλλὰ τώρα νὰ τὰ πιάσουμε στὰ χέρια μας καὶ νὰ δοῦμε τὰ πράγματα σὰν νὰ εἶναι τ-ὦ-ρ-α ἡ κρίση, τώρα ποὺ δὲν βλέπουμε, τώρα ποὺ δὲν καταλαβαίνουμε, τώρα ποὺ δὲν εἴμαστε κοινωνία, τώρα ποὺ δὲν καταλαβαίνουμε τὴν ἀπόρρητη δόξα τῆς ταπεινώσεώς Του. Βάλτε λοιπὸν ἐκεῖνο τὸ ἔσχατο «τότε» στὸ τώρα καὶ πραγματικὰ αὐτὸ θὰ θεραπεύσει τὶς δικές σας δυνατότητες ζωῆς. Καὶ σίγουρα θὰ κάνετε, μέσα ἀπὸ τὴ δική σας ζωή, νὰ ξεπεραστεῖ ἡ κρίση τοῦ κόσμου στὸν χῶρο ποὺ βρίσκεστε καὶ στὴν γύρω περιφέρεια.
Φιλολογικὴ ἐπιμέλεια κειμένου
Ἑλένη Κονδύλη
Γιὰ νὰ ἐπιβεβαιώσουμε αὐτὸ τὸ ὁποῖο τονίζουμε τώρα, δυό-τρία σημεῖα αὐτῆς τῆς περικοπῆς νὰ πάρουμε καὶ νὰ τὰ δοῦμε κάτω ἀπὸ αὐτὸ τὸ φωταγωγικὸ καὶ μυσταγωγικὸ χαρακτῆρα, γιὰ νὰ κατανοήσουμε πραγματικὰ αὐτὲς τὶς... θεραπευτικὲς προοπτικὲς τῆς περικοπῆς. Κοιτᾶξτε πῶς ἀποκαλύπτεται ὁ Χριστός. Ἔρχεται «ἐν δὸξῃ» καὶ μετὰ κάθεται, λέει, «ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ». Αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστός, δὲν κάνει κάτι παραπάνω ἀπὸ ὅ, τί ἦταν πάντοτε, ἀλλὰ τώρα ἁπλῶς ἀποκαλύπτεται ὅπως εἶναι: ποὺ σημαίνει, μᾶς ἀγαπάει συνέχεια καί, ἐπειδὴ ξέρει πὼς δὲν ἀντέχουμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὴν ἄρρητη καὶ ἀτέλειωτη δόξα Του, Ἐκεῖνος - συνεχῶς ταπεινούμενος - κρύβεται. Καὶ αὐτὸ θὰ τὸ προσλάβεις ἀγαπητικά, δηλαδὴ θὰ τὸ προσλάβεις ὑπὸ τὴν ἔννοια τοῦ ὅτι ὁ Κύριός σου δὲν σοῦ ἐπιβάλλεται. Αὐτὸ εἶναι θεραπεία, σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ οἱ ἄνθρωποι, ὁμιλοῦντες γιὰ ἐλευθερία, προσπαθοῦν νὰ ἀποτινάξουν ἀπὸ πάνω τους πάσης φύσεως δεσμούς. Ἐδῶ ὁ Χριστὸς προλαμβάνει τὴν ὁποιαδήποτε κουβέντά περί ἐλευθερίας καὶ ἔρχεται ὁ Ἴδιος καὶ θεραπεύει τὴν ἴδια ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου, αὐτὸ ποὺ ψάχνει ὁ ἄνθρωπος καὶ αὐτὸ ποὺ τὸν κάνει ὄντως ἄνθρωπο. Ἐκεῖ ὅμως, σὲ ἐκεῖνα τὰ ἔσχατα - γιὰ αὐτὸ εἶναι κρίση - ἀποκαλύπτεται ὅπως εἶναι, τίποτε παραπάνω. Αὐτὸ εἶναι τὸ πρῶτο στοιχεῖο τὸ πολὺ σπουδαῖο.
Τὸ ἑπόμενο στοιχεῖο εἶναι τὸ ὅτι ἔρχεται μετὰ τῶν ἀγγέλων Αὐτοῦ, εἶναι ὁ ἐν Τριάδι Θεός, μετέχει στὴν Ἁγία Τριάδα, καὶ ἔρχεται μετὰ τῶν ἀγγέλων αὐτοῦ. Σημαίνει ὅτι Ἐκεῖνος εἶναι ἡ ὄντως κοινωνία! Καὶ αὐτὸ δὲν εἶναι σήμερα τὸ ζητούμενο; Ἡ ὄντως κοινωνία. Αὐτὸ τὸ ὁποῖο κάθε μέρα μας ἀπογοητεύει, μᾶς ταλαιπωρεῖ. Ἀποκαλύπτεται [ὁ Χριστὸς] λοιπὸν ὡς κοινωνία. Ξεπερνάει τὴ μοναξιά. Δηλαδὴ προτείνει ὄχι τὴ μοναξιά, ποὺ αὐτὸ εἶναι ἡ τραγωδία μας, αὐτὸ εἶναι ἡ ἀπελπισία μας. Καὶ ἔρχεται λοιπὸν καὶ δείχνει πού [Ἐκεῖνος] εἶναι κοινωνία. Καὶ γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς «συναχθήσονται πάντα τὰ ἔθνη». Βλέπετε, τὴν ὥρα τῆς κρίσεως πραγματώνεται μιὰ κοινωνία, συνάσσονται τὰ ἔθνη. Ὁ Χριστὸς τώρα ἐδῶ πέρα μᾶς λέει ὅτι ἐγώ σας θέλω μαζί, ἐγὼ θέλω νὰ εἶναι ὁ ἕνας πλάϊ στὸν ἄλλο, ἐγὼ δὲν θέλω νὰ εἶστε μόνοι. Αὐτὴ ἡ σύναξη δὲν γίνεται ἁπλῶς γιὰ νὰ μᾶς ἐξοντώσει καὶ νὰ μᾶς «μπροστιάσει» δημόσια, ἀλλὰ γίνεται γιὰ νὰ βροῦμε αὐτὸ ποὺ δὲν βρήκαμε μέχρι τώρα, τὴν ὄντως κοινωνία. Ἕνα ἄλλο, βλέπετε, βαθύ, θεραπευτικὸ στοιχεῖο.
Καὶ πίσω ἀπὸ αὐτὴ τὴν κοινωνία πιά, κρίνεσαι μέσα ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ στοιχεῖα: «ἐπείνασα», «ἐδίψησα», «ἐν φυλακῇ...» καὶ τὰ λοιπὰ· κρίνεται κατὰ πόσο στὴ ζωή σου ἤθελες ἡ κοινωνία νὰ γίνει κοινωνία. Κατὰ πόσο δηλαδὴ ἐσὺ θεραπευόσουν. Ὅταν ἀνοίξεις τὰ μάτια σου καὶ τὴν καρδιά σου πρὸς τὸ πλάϊ, ἐσὺ θεραπεύεσαι! Ἂν κάνεις τὴν κοινωνία κοινωνία στὸ μικρὸ ἐπίπεδο ὅπου βρίσκεσαι, ἐσὺ θεραπεύεσαι. Εἶναι λοιπὸν ἡ περικοπὴ κριτικοῦ φόβου ἢ θεραπευτικῆς ἀναγωγῆς; Καὶ μάλιστα ἐκεῖνα τὰ ἐρωτήματα, τὰ ὁποῖα ὑποβάλλουν καὶ οἱ δίκαιοι καὶ οἱ κολασμένοι, «πότε σὲ εἴδαμε;», μᾶς βάζουν στὴν οὐσία τοῦ πῶς γίνεται ἡ κοινωνία. Βλέπετε: τὸ νὰ βλέπεις! Τί νὰ βλέπεις; Νὰ βλέπεις πιὸ βαθιὰ ἀπὸ αὐτὸ ποὺ βλέπεις. Νὰ βλέπεις πέρα ἀπὸ αὐτὸ ποὺ εἶναι μπροστά σου, πιὸ βαθιά. Πίσω ἀπὸ τὸν πεινασμένο, γυμνό, φυλακισμένο, στὴν περίπτωση τὸ Εὐαγγελίου, νὰ βλέπεις κάτι παρακάτω. Γιατί ἐξωτερικὰ βλέπεις..., ἀλλὰ νὰ βλέπεις κάτι παραπάνω! Τί νὰ βλέπεις στὸ πρόσωπο τοῦ ἄλλου; τὴν δυνατότητα τῆς δικῆς σου σωτηρίας! Τὸ νὰ βλέπεις τὸν Χριστὸ πίσω ἀπὸ ὅλα αὐτὰ εἶναι ἡ δυνατότητα τῆς δική σου σωτηρίας! Τὸ νὰ βλέπεις, πίσω ἀπὸ τὸν φτωχό, τὸν Χριστὸ εἶναι ἡ δυνατότητα τῆς δικῆς σου σωτηρίας! Καὶ ἂν δὲν μπορεῖς νὰ τὸ δεῖς, νὰ βλέπεις τοὐλάχιστον πιὸ βαθιὰ τὸν ἄλλο, γιατί ὁ ἄλλος πιὰ εἶναι ἡ δυνατότητα τῆς δικῆς σου σωτηρίας!
Νὰ λοιπὸν ἡ θεραπευτική, νὰ τὸ μυσταγωγικό! Καί, τὴν ὥρα ποὺ τὸ κάνεις, ἀνοίγεσαι, σπάει ἡ μοναξιά, σπάει τὸ σκοτάδι. Καὶ δὲν ὑπάρχει πιὰ καμία ἔννοια κολάσεως! Καὶ εἰς κρίσιν «οὐκ» ἔρχεσαι. Ἡ κρίση πιὰ εἶναι ξεπερασμένη. Εἶναι μιὰ τελειωμένη κρίση. Γι’ αὐτὸ στὸ τέλος τῆς περικοπῆς ποὺ ἀκούσαμε, βλέπετε, «ἀπελεύσονται» λέει, «ἀπελεύσονται»! Πᾶνε, δὲν τοὺς σπρώχνει κανεὶς μὲ τὸ ζόρι, «ἀπελεύσονται». Δὲν ἀντέχουν αὐτὴν τὴν κατάσταση ζωῆς, δὲν μποροῦν νὰ τὴ «δοῦνε». Καὶ ἐπιλέγουν τὸ δρόμο τῆς μοναξιᾶς καὶ τοῦ σκοταδιοῦ, ποὺ εἶναι ἡ ὁριστικοποίηση τῆς κρίσεώς τους. Ἀπέρχονται σὲ μιὰ κατάσταση ποὺ τὴ διάλεξαν καὶ τὴν ἔφτιαξαν. Ἕνα ἄλλο θεραπευτικὸ στοιχεῖο ποὺ φωνάζει: κοίταξε πῶς λειτουργεῖς πάνω σου τὴ ζωή σου! Γιατί, εἶναι ἡ κρίση ἡ τελικὴ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο θὰ φτάσει τὰ πράγματα σὲ ἕνα ἀποκορύφωμα - ἀλλὰ τί γίνεται τ-ὦ-ρ-α μαζί σου; Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ ζεῖς τώρα; Τί εἶναι ἡ ἀπελπισία ποὺ περνᾶς τώρα; Τί εἶναι τὸ ἄγχος ποὺ περνᾶς τώρα; Τί εἶναι τὰ προβλήματα ποὺ σὲ πλακώνουνε τώρα; Ὅλα αὐτὰ δὲν εἶναι ἁπλῶς πτωχο- ἀναζητήσεις, «γιατί ἡ ζωὴ εἶναι δύσκολη» καὶ «γιατί ζοῦμε σὲ ἕνα δύσκολο κόσμο», ὄχι! Αὐτὰ ἀποκαλύπτουνε τὸ ὅτι ἐγὼ δὲν κάνω τίποτε γιὰ τὴ ζωή μου καὶ γιὰ τὴ ζωὴ τοῦ κόσμου, ὅτι δὲν κάνω τίποτα γιὰ νὰ πάψει ὁ κόσμος νὰ εἶναι «κρίσιμος»! Καί, ἀντὶ νὰ ζητῶ αἰτίες ἀπ’ ἔξω, ψάχνω νὰ βρῶ μέσα μου τὴν κόλαση ποὺ φτιάχνω. Ἔτσι λοιπὸν τὸ κείμενο ἔρχεται, μὲ ἀλλεπάλληλες τομὲς καὶ προτάσεις, νὰ ὁδηγήσει τὰ πράγματα σὲ θεραπευτικὲς καί, ὅπως εἶπα, μυσταγωγικὲς ἀναγωγές.
Ἔτσι ἀξιοποιεῖστε το γιὰ νὰ βρεῖτε, προσέξτε, ἀπαντήσεις στὸ τώρα! Γιατί, ἂν τὸ κείμενο δὲν εἶχε ἀπαντήσεις γιὰ τὸ τώρα, ὁ Χριστὸς δὲν θὰ τὸ ἔλεγε! Θὰ τὸ ἄφηνε νὰ γίνει ξαφνικά. Καὶ ὁ Χριστὸς θέλει ἀπὸ τώρα νὰ ἀναμετρηθοῦμε μὲ αὐτὰ τὰ πράγματα. Ὄχι ἁπλῶς νὰ τὰ ἐνθυμούμαστε καὶ νὰ τὰ φοβόμαστε, γιὰ τὸ τότε ποὺ δὲν τὸ ξέρουμε πότε θά ’ναί, ἀλλὰ τώρα νὰ τὰ πιάσουμε στὰ χέρια μας καὶ νὰ δοῦμε τὰ πράγματα σὰν νὰ εἶναι τ-ὦ-ρ-α ἡ κρίση, τώρα ποὺ δὲν βλέπουμε, τώρα ποὺ δὲν καταλαβαίνουμε, τώρα ποὺ δὲν εἴμαστε κοινωνία, τώρα ποὺ δὲν καταλαβαίνουμε τὴν ἀπόρρητη δόξα τῆς ταπεινώσεώς Του. Βάλτε λοιπὸν ἐκεῖνο τὸ ἔσχατο «τότε» στὸ τώρα καὶ πραγματικὰ αὐτὸ θὰ θεραπεύσει τὶς δικές σας δυνατότητες ζωῆς. Καὶ σίγουρα θὰ κάνετε, μέσα ἀπὸ τὴ δική σας ζωή, νὰ ξεπεραστεῖ ἡ κρίση τοῦ κόσμου στὸν χῶρο ποὺ βρίσκεστε καὶ στὴν γύρω περιφέρεια.
Φιλολογικὴ ἐπιμέλεια κειμένου
Ἑλένη Κονδύλη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου