22 Αυγ 2009

ΘΕΙΑΣ ΧΑΡΙΤΟΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ, ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΙΩΣΗΦ Ο ΗΣΥΧΑΣΤΗΣ (7) – Το “δεματάκι”

osios-iosif-o-isihastis2

(+Γέροντος Ιωσήφ Βατοπαιδινού)

Εμείς τον ερωτούσαμεν: «Ποιά πρέπει να είναι η βάσις του πραγματικού σκοπού του μοναχού»; Και μας έλεγε: «Κάθε αφορμή που γίνεται αιτία να αποταχθή κάποιος και να μονάση είναι καλή και κατά Θεόν, όταν δεν έχη υλικούς σκοπούς. Κατ’ εμέ όμως θεωρώ ανωτέρα την εκκίνησιν από την εις Χριστόν αγάπην. Πολλές φορές ο άνθρωπος δέν έχει ως βάσιν της εκκινήσεως του εις την πνευματικήν του ζωήν αυτήν, αλλά άλλην αιτίαν, όπως βλέπωμεν καθημερινώς. Άλλος στρέφεται εις την χριστιανικήν ζωήν από φόβον για την μέλλουσαν δικαιοσύνην, άλλος επειδή απεστράφηκε τον αμαρτωλόν βίον, άλλος για τα μέλλοντα αγαθά και άλλος από επίγνωσιν της χριστιανικής αληθείας, εν συγκρίσει με τας απατηλάς και κούφιας θεωρίας της ψευδωνύμου γνώσεως. Μπορεί όμως ύστερα να επικέντρωση τον σκοπόν του εις την προς τον Χριστόν αγάπην και ας ξεκίνησε διαφορετικά εις την αρχήν. Όσοι αξιωθούν να γνωρίσουν την αγάπην αυτήν μέσα τους από ιδικήν της ενέργειαν, που τους αξίωσεν ο Κύριος, αυτοί εγνώρισαν την ουσίαν και πραγματικότητα του Χριστιανισμού και σε αυτούς, κατά αλήθειαν, αρμόζει το του αποστόλου Παύλου, όπου διά το υπερβάλλον της γνώσεως του Χριστού, τα πάντα διαθέτουν και τα πάντα ηγούνται σκύβαλα, δεν μπορεί δε να τους χωρίση ούτε ύψωμα, ούτε βάθος, ούτε άλλη κτίσις, όπως ο μακάριος τα αισθάνθηκε και τα διηγείται.

Είτε πνευματική γνώσις, είτε απάθεια, είτε αγάπη είπει κανείς, εις το όνομα μόνον διαφέρουν· η έννοια μία είναι κατά τους ορισμούς των Πατέρων, και εκείνος που το αισθάνθηκε, έστω και από μέρους, ο κόσμος γι’ αυτόν, δηλαδή η παραμονή του εις την ζωήν αυτήν, είναι φυλακή. Ναι μεν οι Πατέρες με πολλήν λεπτομέρειαν το περιγράφουν αυτό και μπορεί κανείς εις τα συγγράματά τους να λάβη γνώσιν και πληροφορίες, αλλά άλλο είναι να το αισθανθή μέσα του κανείς. Σε αυτό περικλείονται σε εσάς όλαι μου αι ευχαί, και αν βιάζεσθε όπως σας λέγω να λέγετε την ευχήν, είμαι βέβαιος ότι δεν θα το υστερηθήτε. Όπως από την μικρήν μου πείραν είδα, το αποτελεσματικώτερον μέσον για τον μοναχόν που θέλει να εύρη την αγάπην του Χριστού μας, δεν είναι άλλο από το να Τον φωνάζη συνεχώς και με επιμονήν».

17. «Πήγαινε και απόψε θα σου στείλω ένα δεματάκι και θα ιδής τι γλυκύς που είναι ο Ιησούς μας».

Για να κάνω μίαν διαπίστωσιν εις το πόσον πραγματικά αυτός ο μακαρίτης ειχε μέσα του ως κτήμα την αγάπην του Χριστού μας, θα σημειώσω κάτι που είδα με τα μάτια μου, που συνέβηκε σ’ εμένα τον ευτελή, χωρίς να υπερβάλλω καθόλου εις τα λεγόμενα μου. Όταν τον πρωτοσυνάντησα, αφού με δέχθηκε μετά από τα παρακάλια μου και την επιμονήν μου να με κράτηση κοντά του, με έβαλε να κάνω και εγώ, όπως αυτοί και εις το ζήτημα της αγρυπνίας. Με έβαλαν σ’ ένα δωματιάκι μικρό που είχαν για τον παπάν που τους λειτουργούσε και μου είπαν: «Κάθισε εδώ όρθιος όσον μπορείς και να λέγης την ευχήν». Βιαζόμουν όσο ημπορούσα και μετά τα μεσάνυκτα πήγαινα και τον συναντούσα. Πράγματι έκανα δυό βραδιές έτσι όπως μού είπαν. Το δεύτερο βράδυ με ρωτούσε, αφού μου έλεγε πολλές συμβουλές, τι αισθάνθηκα από την προσευχήν μου με τον τρόπον που έλεγα την ευχήν.

Εγώ δεν ήξερα τι να του είπω, γιατί πραγματικά τίποτε άλλο δεν καταλάβαινα εκτός από την ικανοποίησιν που βρίσκει κανείς, όταν βιάζεται και εφαρμόζη κάτι που πιστεύει ότι αρέσει εις τον Θεόν. Δεν γνώριζα άλλοτε αυτόν τον τρόπον, ούτε είχα επιχειρήσει ξανά. Τότε άρχισε να μου λέγη όσο ημπορούσα να καταλάβω για την προσευχήν και ιδίως για το «Κύριε Ιησού Χριστέ», σε πόσον ύψος αρετής και θείας Χάριτος ανεβάζει αυτόν όπου την αποκτήσει και την κρατά. Εις το τέλος μου λέγει χαριεντιζόμενος, «πήγαινε και απόψε θα σου στείλω ένα “δεματάκι” και θα ιδής τι γλυκύς που είναι ο Ιησούς μας».

Δεν κατάλαβα και καλά τι σήμαιναν και ούτε και θυμόμουν έως το βράδυ από τας ασχολίας μου αυτά που μου είπε. Το βράδυ, όταν πάλιν αρχίσαμεν την αγρυπνίαν μας, μετά το ηλιοβασίλεμα και μόλις έβαλα αρχήν, δεν θυμάμαι αν έλεγα την ευχήν ή χρησιμοποιούσα άλλον τινά τρόπον να προσεύχωμαι ζητώντας τους θείους οικτιρμούς, έξαφνα εγέμισε μέσα μου αγάπη προς τον Χριστόν μας και σιγά σιγά έγινε τόσον πολλή, που δεν ημπορούσα πια να προσευχηθώ, μόνον έκλαια με πολλήν σιωπήν, βλέποντας την αμαρτωλότητά μου με έναν τρόπον που δεν μπορώ να τον εκφράσω. Η κατάστασις αυτή κράτησε περί τας δύο ώρας και σιγά σιγά πάλιν ήλθα εις την κατάστασίν μου και εθαύμαζα τι πράγμα είναι αυτό! Τότε θυμήθηκα τα λόγια όπου μου είπε την προηγούμενην βραδιά. Ήρθαν στη μνήμην μου όλα όσα μου έλεγε για την Χάριν του Θεού και ότι μόνον τότε μπορεί να λεχθή κανένας άνθρωπος πραγματικά, όταν έχη μέσα του την Χάριν αυτήν.

Έλεγα μέσα μου: «Δεν είναι τρόπος να μένω έτσι όπως είμαι τώρα εις την αλλοίωσιν αυτήν; Δεν είναι άραγε τούτο που λέγει ο Κύριος μας, ότι “η βασιλεία του Θεού εντός υμών έστιν”; Δεν είναι αυτό άραγε που λέγουν οι Πατέρες ότι ο άνθρωπος που θα εύρη την Χάριν του Θεού απ’ εντεύθεν βλέπει την μέλλουσαν μακαριότητα; Καλά λέγει ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος ότι ο άνθρωπος που δεν θα ιδή από την ζωήν αυτήν τον Χριστόν μας, ούτε εις την άλλην ζωήν να έλπίζη ότι θα τιν ιδή».

Και πράγματι αυτοί που αξιώθησαν να λάβουν την Χάριν Του, τον βλέπουν και τον αισθάνονται μέσα τους διαρκώς να μένη και να ενεργή με την θεοπρεπή Του Χάριν και μεγαλειότητα, παρήγορων άλλοτε μεν την καρδίαν τους με τον θεουργικόν Του έρωτα και την αγάπην, άλλοτε τον νουν τους με τας υπερφυσικάς ελλάμψεις και θεωρίας και άλλοτε βασιλεύοντας εις τας αισθήσεις των με την πράγματικήν Αυτού γαλήνην.

Όταν έφθασε η συνηθισμένη ώρα, όπως πάντοτε, πήγα να τον ίδω και τον βρήκα έξω από το δωμάτιόν του, γιατί ήτο καλοκαίρι, και μόλις ειχε αρχίσει να χαριεντίζεται και να μειδιά και πριν ακόμη του βάλω μετάνοιαν ή να του είπω, μου λέγει αυτός: «Είδες τι είναι αυτό που δεν ημπορούσες πριν να καταλάβης»; Τότε έπεσα εις τα πόδια του και άρχισα να τον ευχαριστώ. «Είδα, Γέροντα, είδα», του λέγω, «είδα αυτό που η γενεά μας δεν γνωρίζει πως υπάρχει». «Και όμως», μου λέγει, «σε αυτό έπρεπε να ήταν όλος μας ο σκοπός.» Και αφού με άκουσε να του λέγω όσο ημπορούσα λεπτομερώς, όπως μου είχε συμβεί, μου λέγει από μετριοφροσύνην: «Να λοιπόν, που ο Θεός σε ηλέησε και σου έδειξε την Χάριν Του· βιάζου τώρα να μη φανής αχάριστος και με την αμέλειάν σου να την υστερηθής».

Αυτό μου συνέβαινε και άλλοτε, όταν γυρίζαμεν εις τους δρόμους και εργαζόμεθα εδώ κι εκεί εις τα μοναστήρια για την εξασφάλισιν των προς το ζην μετά την κατοχήν, που τα εργόχειρα μας δεν είχαν πέραση. Μου έστελλε γραμματάκια παρηγορώντας με και συμβουλεύοντας να βιάζωμαι και να επιμένω εις την νήψιν. Εις το τέλος μου έγραφε, «πρόσεχε να μη αφήνης τα δεματάκια που σου στέλλω να γυρίζουν πίσω». Αυτά τα γράφω ο ευτελής εξ όσων από πείρας είδαμεν, ότι ήτο γεμάτος Χάριν Θεού και αυτά που μας έλεγε, δεν ήτο ξηρά γνώσις από μελέτην και συμπεράσματα, αλλά από το περίσσευμα της καρδίας έλεγε το στόμα του και αυτά που έδιδε ήσαν εκ των ιδίων του θησαυρών.

18. Η οικονομία εις τα υλικά αγαθά, η άσκησις της αγρυπνίας.

Παρ’ όλον που ήτο πολύ αυστηρός και ασυγκατάβατος εις τον εαυτόν του εις το πνευματικό μέρος, είχε πολλήν αγάπην προς τον πλησίον και συμπάθειαν, ιδίως δε εις τους ταλαιπωρημένους και τους πτωχούς. Άν και καμμιά φορά του λέγαμεν ότι συναντήσαμεν ή ακούσαμεν κάποιαν συμφοράν σε κανέναν δυστυχή, άρχιζε να κλαίη σαν μικρό παιδί και αν ετύχαινε να τρώγη σταματούσε το φαγητόν. Τόσην ελεημοσύνην είχε, που ποτέ δεν άφηνε τίποτα εις το σπίτι, ενώ πολλές φορές το υστερούμεθα εμείς. Ποτέ του δεν εκράτησε τίποτα, ούτε εσκέπτετο για την επαύριον, ούτε για τον εαυτόν του εμερίμνησε ποτέ ιδιαιτέρως, έστω και δια το παραμικρόν. Είχε δε πολλήν οικονομίαν και προσοχήν εις τα πράγματα μας, ώστε δεν ήθελε τίποτε ασκόπως να σπαταληθή. Όταν καμμίαν φοράν από απροσεξίαν εχύναμεν τίποτα, μας φώναζε αυστηρά: «Μη καταφρονείτε τα παραμικρά, γιατί θα φύγη η ευλογία από το σπίτι μας. Πολλές φορές, μας έλεγεν, είδα τον Πρόδρομον να μας ρίχνη πράγματα εις το σπίτι μας, και γι’ αυτό προσέχετε και μη καταφρονείτε, να μη χάσωμεν την ευλογίαν του». Το εκκλησάκι μας ετιμάτο εις τον Τίμιον Πρόδρομον και αυτόν είχαμεν ως προστάτην.

Και εις την Μικράν Αγίαν Άνναν, όπως ειπα, δεν σταμάτησαν αι περιπέτειαί του, ούτε και η αγωνιστική του διάθεσις, και ιδίως με το σώμα του κοπίαζε πολύ. Γιατί από την κακουχίαν και την διαρκή νοσηρότητα τον εγκατέλειψαν αι δυνάμεις του και όμως φιλονικούσε να συνεχίζη τον τύπον και την αρχικήν συνήθειάν του. Περισσότερον απ’ όλα εκτιμούσε την αγρυπνίαν και μας έλεγεν ότι κανένα άλλο πράγμα ή αγώνας του πρακτικού μέρους δεν τσακίζει τα πάθη και την σάρκα του αγωνιστού, όσον η αγρυπνία. Μα ούτε και πρόοδον και φωτισμόν και διαύγειαν εις τον νουν και τας πνευματικάς δυνάμεις προκαλεί άλλη προσπάθεια όσον αυτή.

«Κάποτε», μας έλεγεν, όταν πρωτοκάθισε εις το νέον του καλύβι, που είχε φτιάξει ολίγον απόμερα αφού έφυγαν από τον Άγιον Βασίλειον, «τόσον πόλεμον αισθάνθηκα εις το ζήτημα του ύπνου, που ενθυμήθηκα τα νεανικά μου χρόνια. Αλλά τότε το σώμα ειχε δύναμιν και άκουγε εις την ορμήν της αποφάσεως· όταν όμως είναι άρρωστο ,τι να κάμης; Βιαζόμουν με όλα τα μέσα που γνώριζα και που η μικρή μου πείρα είχε αποκτήσει, αλλά τίποτε· η κατάστασις ήτο αμετάβλητος». Τόσον δε είχε αποκάμει, όπως μας έλεγεν ύστερα χαριεντιζόμενος, «που αν στεκόμουν πέντε λεπτά όρθιος χωρίς να κινούμαι, θα με έπαιρνε ύπνος να πέσω κάτω. Βάδιζα συνεχώς έξω από την καλύβην μου, εκινούμην, έκανα μετάνοιες, ψιθύριζα παρακαλώντας να ελαφρώσω κάπως. Το έβλεπα καθαρά πως ήτο πόλεμος του εχθρού· δεν έδιδα εγώ, όσον κατ’ εμέ, αφορμήν εις το να δικαιολογηται ο ύπνος.

Μια βραδιά, δεν θυμάμαι αν ήτο και εορτή, τόσο είχα πια αποκάμει, που άρχισα να κλαίω και έλεγα τρόπον τινά παραπονούμενος, “βρε αδελφέ, και την προαίρεσιν του ανθρώπου θα καταδυνάστευση”;

Αμέσως ακούω από μέσα μου μια γλυκιά φωνή: “Δεν τα υπομένεις όλα αυτά για Εμέναν”; Και αμέσως ένα μεγάλο σύννεφον βάρους και σκοτοδίνης έφυγε από πάνω μου και έγινα ελαφρός σαν να μη είχα σώμα· έπεσα κάτω εις το έδαφος με δάκρυα και χαράν και έλεγα με πολλήν ζέσιν και αγάπην: “Ναι, Κύριε μου, για Εσέναν, και Εσύ ενίσχυσε την αδυναμίαν μου”. Από τότε για κάμποσον καιρόν ήμουν πολύ ελαφρός εις το ζήτημα του ύπνου».

Αυτά μας τα έλεγεν, όταν και εμάς πολεμούσε από μέρους ο ύπνος εις την αρχήν του βίου μας κοντά του και ιδίως έναν από εμάς τόσον πολύ, που κι εγώ λυπόμουν που τον έβλεπα πόσον κοπίαζε για το θέμα αυτό. Και ποιό πράγμα δεν έχει κόπο και ιδίως πάθος, όταν ο άνθρωπος το πολεμήση συστηματικά και θελήση να το απόρριψη εν ονόματι του Χριστού; Σήμερον με φαιδρά λόγια μόνον περιγράφομεν τον πόλεμον των παθών και την απόκτησιν των αντιστοίχων αρετών, γι’ αυτό και ούτε τα μεν αποβάλλομεν, ούτε τας δε αποκτούμεν και είμεθα σε τόσον μαρασμόν. Εάν δεν γίνη εκκένωσις του τόπου από το παρά φύσιν πάθος, η κατά φύσιν αρετή δεν μπαίνει και πάλιν για να μένη θέλει αυτά που την συγκρατούν. Έτσι μας έλεγεν ο μακαρίτης και μας απεδείκνυε από παραδείγματα ότι πολλοί βιάστηκαν εις την αρχή με πραγματικόν ζήλον και νίκησαν πάθη και βρήκαν την Χάριν του Θεού και ύστερα, με το να πέσουν σε αμέλεια,τα έχασαν όλα, και τώρα αν τους ερωτούσες θα σου έλεγαν με περιφρόνησιν. «Δεν βαριέσαι, όλα τα εδοκίμασα, τίποτα δεν είναι· αυτά ήταν τω καιρώ εκείνω». Δεν είναι όμως έτσι. Ο άνθρωπος αλλοιώνεται και μεταβάλλεται. Ο Θεός και η Χάρις Του «χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας» είναι και αν είπωμεν αλλέως είναι βλασφημία. Αλλοίμονον εάν τότε που υπήρχε δύναμις και παράδειγμα βοηθούσε ο Θεός και σήμερα που έχομεν περισσοτέραν χρείαν δεν βοηθά. Δεν είναι ο σκοπός να κερδίση κανείς, αλλά να γνωρίζη να φυλάττη και τον θησαυρόν.

πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com

20 Αυγ 2009

ΠΟΙΗΜΑ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΑΤΟΥ


ΕΙΝΑΙ ΓΛΥΚΥ ΓΛΥΚΥΤΑΤΟΝ, ΠΡΑΟΣ ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ. ΟΤΑΝ ΚΑΝΕΙΣ ΜΕ ΤΥΡΑΝΝΗ, ΠΡΟΣ ΤΙ ΝΑ ΤΟΝ ΥΒΡΙΣΩ; ΜΗΠΩΣ ΘΑ ΠΑΥΣΗ Η ΟΡΓΗ ΤΑΣ ΥΒΡΕΙΣ ΑΝ ΑΡΧΙΣΩ; ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΑΡΑΦΕΡΕΤΑΙ, ΕΓΩ ΤΟΥ ΑΠΑΝΤΩ ΚΑΙ ΩΣ ΕΚΕΙΝΟΣ ΒΑΡΒΑΡΟΣ ΑΜΕΣΩΣ ΚΑΤΑΝΤΩ. ΤΗΝ ΩΡΑΝ ΤΗΣ ΠΑΡΑΦΟΡΑΣ ΕΓΩ ΘΑ ΣΙΩΠΗΣΩ, ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΑΝΙΑΝ ΨΥΧΡΑΙΜΑ ΝΑ ΛΗΞΗ ΘΑ ΑΦΗΣΩ. ΚΑΤΟΠΙΝ ΗΡΕΜΑ ΓΛΥΚΑ ΤΟ ΑΔΙΚΟ ΧΤΥΠΩ ΚΑΙ ΑΚΟΥΟΜΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΠΑΡΑ ΑΝ ΧΤΥΠΗΘΩ.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ-ΣΧΟΛΙΟ σχετικά με τη Μονή Βατοπαιδίου

Τ ους τελευταίους μήνες, προσπαθώ να καταλάβω ποιος θα ωφελούνταν από την «πτώση» της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου. Ακούγονται διάφορα από πολλούς. Πολιτικά, οικονομικά συμφέροντα και διαπλεκόμενοι.

Όμως, αν το καλοσκεφτεί κανένας σχεδόν όλοι είχαν συμφέρον στην «υπόθεση του Βατοπαιδίου». Αναλυτικά:

1. Οικονομικά συμφέροντα που ήθελαν να «χτυπήσουν» συγκεκριμένα πρόσωπα στην Κυβέρνηση.

2. Πολιτικά πρόσωπα και κόμματα που δεν ήθελαν την παρούσα ηγεσία του Κυβερνώντος κόμματος.

3. Πολιτικά συμφέροντα, εκτός Ελλάδος για να μπορέσουν να «κλείσουν» το στόμα του Ηγούμενου Εφραίμ. Το σχέδιο Ανάν έπρεπε να περάσει.

4. Οι συμμαχίες του «κόκκινου» καλόγερου όπως τον αποκαλούν με τους Ρώσους ηγέτες δεν ήταν ότι καλύτερο για τους «φίλους» πέρα από τον Ατλαντικό.

5. Οι «πύρινες» ομιλίες του Ηγούμενου κατά της σαρκικής ανωμαλίας και ομοφυλοφιλίας ενόχλησε σφοδρότατα ένα μεγάλο μέρος των «επώνυμων».

6. Οι αντιχριστιανικοί κύκλοι, οργανώσεις, αιρέσεις δεν ήθελαν με τίποτα να δουν κέντρα της Ορθοδοξίας να δυναμώνουν και να αποκτούν φίλους. Το «διαίρει και βασίλευε» που εφάρμοζαν μέχρι τώρα δούλευε μια χαρά.

7. Από το ίδιο το Άγιο Όρος υπάρχουν κύκλοι που δεν θέλουν δυνατό Βατοπαίδι και πολεμάνε με νύχια και με δόντια, ξεχνώντας ότι υπάρχει Θεός.

8. Τα σκάνδαλα «πουλάνε».

9. Κατά καιρούς, και προς έκπληξη μας «Έλληνες» πολιτικοί έχουν εκφράσει απόψεις ότι όποιος α δεν έχει γεννηθεί στον Ελληνικό (γεωγραφικά) χώρο, δεν είναι Έλληνας. Για αυτούς ο μετανάστης που γεννήθηκε στην Αχαρνών είναι Έλληνας ενώ ο Έλληνας της Λευκωσίας, της Κωνσταντινούπολης, της Κολωνίας, της Νέας Υόρκης, της Μελβούρνης, της Τραπεζούντος, ΔΕΝ είναι άξιος να ονομάζεται Έλληνας.

Αν συνεχίσουμε, θα βρούμε και άλλους λόγους που οι «Κύπριοι κατακτητές» και η Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου έπρεπε να διαλυθούν. Εξάλλου, μην ξεχνάμε την προφητεία που λέει ότι την επόμενη φορά που θα κινδυνέψει η Ελλάδα, κάποιο Βατοπαίδι θα την σώσει.

Πολέμαρχος

ΣΧΟΛΙΟ HELLAS-ORTHODOXY:Ο καθένας βγάζει τα συμπεράσματά του.Η δική μας γνώμη είναι πως το "σκάνδαλο" Βατοπαιδιόυ χρησιμοποιήθηκε κυριώς για κομματικούς λόγους.Φυσικά,επειδή το μίσος για οτιδήποτε ελληνορθόδοξο είναι γνωστό και μη εξαιρεταίο,εξαπολύθηκαν και τα ανάλογα βέλη εναντίον της Εκκλησίας.Δηλαδή,μ'ενα σμπάρο δυο τρυγόνια.

Η σκανδαλολογία είναι γνώρισμα των νεοελλήνων:το ζέσταμα και σερβίρισμα σκανδάλων,πραγματικών και μη,θα συνεχιστεί,όσο υπάρχουν συμφέροντα,διαπλοκή και σκοτεινές συναλλαγές μεταξύ πολιτικών,ΜΜΕ και μεγαλοεπιχειρηματιών.

πηγή:http://hellas-orthodoxy.blogspot.com/

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΘΕΟΧΑΡΗΣ Ο ΝΕΑΠΟΛΙΤΗΣ (Νεβσεχηρλής) (Μαρτύρησε στις 20 Αυγούστου 1740 στη Νεάπολη (Νεβσεχήρ) της Μ. Ασίας)

Η παλιά πόλη του Νεβσεχήρ (Νεάπολη).

Η παλιά πόλη του Νεβσεχήρ (Νεάπολη).

Το έτος 1740 επί Ιμπραήμ Πασά, γενικού διοικητού της Μικράς Ασίας, το Οθωμανικό έθνος ήταν σε εμπόλεμη κατάσταση . Τότε εκδόθηκε διάταγμα να συγκεντρωθούν τα αρσενικά παιδιά των Χριστιανών σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως.

Ο Θεοχάρης ήταν ορφανός από μωρό, δεν είχε γνωρίσει καν τους γονείς του ούτε είχε άλλους συγγενείς. Μικρό παιδί τον πήραν μαζί με άλλα παιδιά σε στρατόπεδο. Ρακένδυτα, πεινασμένα , υπέφεραν τα σκλαβωμένα παιδιά τους ξυλοδαρμούς και τα βάσανα. Ο μικρός Θεοχάρης, ο οποίος είχε εμπιστευθεί τον εαυτό του στον Θεό, προσευχόταν γονατιστός μέρα νύχτα για την λύτρωσή τους.

Κάποια μέρα ο δικαστής της Νεάπολης επισκέφτηκε το στρατόπεδο των παιδιών, είδε τον Θεοχάρη, του άρεσε και τον πήρε για δούλο στο σπίτι του, όπου του ανέθεσε να περιποιείται τα ζώα του.

Μετά από καιρό, ένα βράδυ, η σύζυγος του αφέντη του βλέπει τον Θεοχάρη να προσεύχεται γονατιστός με υψωμένα τα χέρια. Το ανέφερε στον σύζυγό της και αφού το συζήτησαν, αποφάσισαν να τον κάνουν γαμπρό και κληρονόμο τους. Τον κάλεσαν και του ανακοίνωσαν πως τον εκτίμησαν βλέποντάς τον δίκαιο, ευσεβή και όμορφο και πως αποφάσισαν να του δώσουν τη θυγατέρα τους .Τον ρώτησαν ποιοι είναι οι συγγενείς του και ο άγιος τους απάντησε ότι στη γη δεν έχει κανένα και μόνο πατέρα τον Θεό στον ουρανό. Τότε ο καδής του είπε ότι θα τον κάνει γαμπρό του και κληρονόμο του, με τον όρο όμως να γίνει μουσουλμάνος.

Ο άγιος απάντησε: Εγώ, αφέντη, Χριστιανός γεννήθηκα, βαφτίστηκα και δεν μπορώ ν’ αρνηθώ την πίστη του Σωτήρα μου και των πατέρων μου. Ο καδής θεώρησε προσβλητική την απάντηση του νεαρού υπηρέτη του και τον απείλησε με πείνα , βασανιστήρια και θάνατο.

Ο άγιος πήγε αμέσως τότε στον ναό του Αγίου Γεωργίου, όπου συναντήθηκε με τον αγιασμένο αρχιμανδρίτη Γεώργιο, μετέπειτα νεομάρτυρα, εξομολογήθηκε και κοινώνησε. Ο πνευματικός τον συμβούλευσε να προσεύχεται και να διαβάζει την Αγία Γραφή .

Όταν επέστρεψε στο σπίτι του αφέντη του, έγιναν πάλι οι ίδιες προτάσεις , τις οποίες αρνήθηκε και πάλι. Ο αφέντης του τον φυλάκισε χωρίς τροφή, μόνο με λίγο νερό κατά αραιά διαστήματα . Ο άγιος προσευχόταν συνεχώς, είχε τον νου του στον ουρανό, με αποτέλεσμα να μην αισθάνεται το βάσανο της πείνας.

Μετά από καιρό τον έβγαλε από την φυλακή και τον ρώτησε αν άλλαξε γνώμη. Όταν αρνήθηκε και πάλι ο άγιος, διέταξε να τον δέσουν σ’ ένα άλογο και τον οδήγησαν έξω από την πόλη, μια ώρα μακριά απόσταση, σ’ ένα αμπέλι όπου υπήρχε μια λεύκα. Εκεί τον έδεσαν και του επανέλαβαν την ίδια πρόταση γι’ άρνηση ειδ’ άλλως θα τον κρεμούσαν. Ο άγιος , με τα μάτια στραμμένα στον ουρανό ζητώντας δύναμη στο μαρτύριό του, αρνήθηκε ξανά. Οι δήμιοι θεωρώντας την προσευχή του ως εμπαιγμό τον έδεσαν από τον λαιμό και, λιθοβολώντας τον, τον κρέμασαν .Στη συνέχεια τον έθαψαν εκεί μπροστά στη λεύκα.

Τότε ξαφνικά σκοτείνιασε ο ουρανός και ήρθε μεγάλη καταιγίδα με βροντές και αστραπές , με αποτέλεσμα το εκτελεστικό απόσπασμα ν’ αποπροσανατολιστεί και να παρασυρθεί από το ρεύμα του νερού. Οι κάτοικοι της Νεάπολης απορούσαν με την αιφνίδια αυτή οργή των στοιχείων της φύσεως, καθώς ο καιρός μέχρι εκείνη την ώρα ήταν αίθριος.. Η σύζυγος δε του δικαστή τον επιτιμούσε λέγοντας : Σας είπα ότι αυτός ο νέος ήταν άγιος και δεν με ακούσατε, γι’ αυτό έγιναν όλα αυτά.

Εκείνη η λεύκα ονομάστηκε τούρκικα « κανλί καβάκ » δηλαδή « λεύκη αίματος » . Για μεγάλο χρονικό διάστημα όταν κάποιος έκοβε ένα κλαδί έτρεχε αίμα. Έγινε δε προσκύνημα Χριστιανών και Μουσουλμάνων.

Μετά από αρκετό καιρό εμφανίστηκε στον ύπνο μιας ευσεβούς μοναχής και ζήτησε να του κάνουν ανακομιδή των λειψάνων του σε χριστιανικό τόπο, πράγμα που έγινε με τη συμμετοχή όλων των Νεαπολιτών.

Με την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923 τα ιερά λείψανα του αγίου μεταφέρθηκαν στον Ι. Ναό της Αγίας Αικατερίνης στη Θεσσαλονίκη και έγιναν πηγή ιάσεων και θαυμάτων.

Ο άγιος Νέος Εθνο-Ιερομάρτυς Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Κυπριανός († 9-7-1821)

Ο εθνο-Ιερομάρτυρας Αρχιεπίσκοπος Κύπρου άγιος Κυπριανός

Ο εθνο-Ιερομάρτυρας Αρχιεπίσκοπος Κύπρου άγιος Κυπριανός

Η εφέστιος ιερά εικόνα της Παναγίας της Μαχαιριώτισσας

Η εφέστιος ιερά εικόνα της Παναγίας της Μαχαιριώτισσας

Ο άγιος Νέος Εθνο-Ιερομάρτυς Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Κυπριανός γεννήθηκε στον Στρόβολο της Κύπρου το 1756. Από την ηλικία των πέντε έως επτά χρόνων, εκουσίως επέλεξε τον μοναχικό βίο και ακολούθησε τον συγγενή του ιερομόναχο και Οικονόμο της Μονής Αρχιμανδρίτη Χαράλαμπο, στο μοναστήρι της Παναγίας του Μαχαιρά. Έμαθε τα πρώτα γράμματα, στο σχολείο της Μονής το οποίο λειτουργούσε ήδη από την ίδρυσή της. Έτσι το 1768 είχε την ευλογία να έχει δάσκαλό του ένα μαθητή του Ευγενίου Βουλγάρεως.

Τον επόμενο χρόνο (1769) κατήλθε στην Λευκωσία όπου για μία τριετία διδάχθηκε ανώτερα μαθήματα στο Ελληνομουσείο Λευκωσίας, το οποίο ιδρύθηκε, ενισχύθηκε και υποστηρίχθηκε από τους Αρχιεπισκόπους Κύπρου, Φιλόθεο, Παΐσιο και Χρύσανθο, εφιλοξενείτο δε στο κτίριο της Παλαιάς Αρχιεπισκοπής. Ακολούθως επέστρεψε στην Μονή, όπου το 1781 χειροτονήθηκε διάκονος από τον Αρχιεπίσκοπο Χρύσανθο. Δύο χρόνια αργότερα συνόδευσε τον συγγενή του Αρχιμανδρίτη Χαράλαμπο στην Μολδοβλαχία, εγκαταστάθηκαν στο Ιάσιο και διοργάνωναν εράνους-ζητείες προς οικονομική ενίσχυση της Μονής. Η τελευταία περιήλθε σε οικονομικά χρέη λόγω των δυναστικών φορολογικών αφαιμάξεων από τους κατά καιρόν Τούρκους κυβερνήτες, όπως και των ανακαινιστικών και συντηρητικών κτιριακών έργων που επιβαλλόταν να πραγματοποιηθούν.

Ο ηγεμονικός Ναός Ιασίου, όπου λειτουργούσε ο Εθνομάρτυρας άγιος Κυπριανός

Ο ηγεμονικός Ναός Ιασίου, όπου λειτουργούσε ο Εθνομάρτυρας άγιος Κυπριανός

Κατά την παραμονή του στο Ιάσιο, ο Κυπριανός εκτιμήθηκε από τον Φαναριώτη ηγεμόνα Μιχαήλ Σούτσο, προωθήθηκε στον δεύτερο βαθμό της ιερωσύνης και ανέλαβε εφημεριακά καθήκοντα στον Ηγεμονικό Ναό του Ιασίου. Παραλλήλως παρακολούθησε ανώτατα μαθήματα στην Ηγεμονική Ακαδημία. Αφού παρέμεινε εκεί σχεδόν μία εικοσαετία, επέστρεψε με τον συγγενή του ιερομόναχο και οικονόμο της Μονής Χαράλαμπο, το 1802. Μαζί τους έφεραν πλήθος αφιερωμάτων, χειρογράφων, εκκλησιαστικών σκευών και πινάκων, καθώς και τις προσωπογραφίες τους.

Το Παγκύπριο Γυμνάσιο, το οποίο ίδρυσε ο άγιος Κυπριανός

Το Παγκύπριο Γυμνάσιο, το οποίο ίδρυσε ο άγιος Κυπριανός

Στα γεγονότα του 1804 πρωταγωνίστησε και αναδείχθηκε ο φύλακας άγγελος της κοινότητάς του, σώζοντας τον Αρχιεπίσκοπο Χρύσανθο και τους ραγιάδες από την μανία των αποστατών Τούρκων εσκιάδων. Αυτή η σωτήρια επέμβαση του Κυπριανού ώθησε τους πολίτες να παραδώσουν, με την έγκριση του Χρυσάνθου, την διαχείριση τόσο των εκκλησιαστικών, όσο και των πολιτικών πραγμάτων του τόπου, στα χέρια του νεαρού Κυπριανού, τον οποίον ο Χρύσανθος προχείρισε σε Μέγα Οικονόμο. Το 1806 ανήγειρε εκ θεμελίων την εκκλησία του αγίου Ελευθερίου, η οποία αποτελεί μετόχι της Ιεράς Μονής Μαχαιρά, και με την δική του μέριμνα αγιογραφήθηκαν η εφέστιος εικόνα των αγίων Ελευθερίου και Στυλιανού για την ελευθερία της Κύπρου, καθώς και εκείνη του αγίου Χαραλάμπους με την αφιέρωση «αυχεί μέν Eλλάς σε φρουρόν κεκτημένη, αλλά και Kύπρος Eλλάδος αυχεί πάλιν. ής ποιμενάρχης στηλογραφεί σήν θέαν, ίνα φυλάττης τον δε, και ποίμνην Kύπρον. αλλ᾽ ω πολύτλα σπεύσον, εξελού πάντας, νόσου λοιμικής, δεινών άλλων παντοίων… επί Κυπριανού αρχιεπισκόπου».

Το παρεκκλήσιο του αγίου Ονουφρίου, το οποίο ανεκαίνισε ο άγιος Ιερομάρτυς Κυπριανός

Το παρεκκλήσιο του αγίου Ονουφρίου, το οποίο ανεκαίνισε ο άγιος Ιερομάρτυς Κυπριανός

Συνεχίζεται…

πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com

19 Αυγ 2009

Όσιος Θεοφάνης ο Θαυματουργός (16ος αιώνας) – 19 Αυγούστου

Όσιος Θεοφάνης ο Ηγούμενος. Τοιχογραφία Ι. Μ. Δοχειαρίου (1744).
Όσιος Θεοφάνης ο Ηγούμενος. Τοιχογραφία Ι. Μ. Δοχειαρίου (1744).

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα από ευσεβείς γονείς. Όταν ενηλικιώθηκε, ήλθε στο Άγιον Όρος κι έγινε μοναχός στη μονή Δοχειαρίου. Για τις αρετές του, μετά από καιρό, εξελέγη ηγούμενος. Τη μονή «εις ύψιστον βαθμόν ακμής ήγαγεν, εκθύμως και παντοίοις άσκητικοίς κανόσι παροτρύνων εις πολιτείαν όλως θεάρεστον τους υπό την εποπτείαν αύτού συνασπισμένους μοναχούς και τον προς τα θεία διάπυρον ζήλον αύτού μεταδιδούς».

Αργότερα, ανάγκες τον οδήγησαν έξω του Όρους. Μαζί με τον ανεψιό του πήγε στη σκήτη της Βέροιας, όπου έκτισε μονή προς τιμήν της Θεοτόκου «συναγαγών πολλούς μιμητάς της ενάρετου πολιτείας αυτού». Όταν η μονή αυτή προχώρησε στην πνευματική ζωή, άφησε τον ανεψιό του να τη διευθύνει κι αυτός πήγε στη Νάουσα, όπου έκτισε άλλη μονή προς τιμή των Παμμεγίστων Ταξιαρχών. Συγκεντρώθηκαν και εδώ πολλοί μοναχοί, στους όποιους ήταν ηγούμενος επί «χρόνον ικανόν». Πολλοί χριστιανοί κατέφευγαν στον όσιο προς παρηγοριά και στηριγμό.

Κατόπιν επέστρεψε στη σκήτη της Βέροιας, όπου εκοιμήθη και ετάφη, αφού είχε προβλέψει την έκδημία του. Στη σκήτη υπάρχει μέρος των τιμίων λειψάνων του. Η θαυματόβρυτη κάρα του φυλάγεται στο ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ναούσης. Στη μονή Δοχειαρίου σώζεται η «πατερίτσα» του οσίου.

Ο όσιος Θεοφάνης, και όσο ζούσε στη γη και μετά την ειρηνική του αποδημία, τέλεσε πλήθος θαυμάτων. Μεταξύ αυτών αναφέρονται πώς μετέβαλε θαλασσινό νερό σε πόσιμο, κόπασε σφοδρή θαλασσοταραχή, θεράπευσε λεπρό Αγαρηνό, ίασε επίσης ανθρώπους σχιζοφρενείς και κουλούς και γυναίκες αιμορροούσες κι επιληπτικές. Τη Νάουσα απάλλαξε από πανώλη και ανομβρία, της οποίας ο όσιος είναι πολιούχος.

Ο βίος και η ακολουθία του εκδόθηκαν για πρώτη φορά στη Βενετία το 1764. Νεώτερη ακολουθία συνέθεσε ο μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης.

Η μνήμη του τιμάται στις 19 Αυγούστου.

πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com

Ο άγιος μεγαλομάρτυς Ανδρέας ο Στρατηλάτης και οι συν αυτώ 2.593 Μάρτυρες – 19 Αυγούστου

Ο άγιος Ανδρέας ο Στρατηλάτης. Αγιογραφία του Holy Transfiguration Monastery στη Βοστώνη (www.thehtm.org).

Ο άγιος Ανδρέας ο Στρατηλάτης. Αγιογραφία του Holy Transfiguration Monastery στη Βοστώνη (www.thehtm.org).

Oύτος ήτον κατά τους καιρούς του ασεβεστάτου Mαξιμιανού, εν έτει σπθ΄ [289], στρατιώτης ευρισκόμενος εν τη Aνατολή υπό κάτω εις τον αρχιστράτηγον όλων των βασιλικών ταγμάτων, Aντίοχον ονομαζόμενον. Oύτος λοιπόν απεστάλθη από τον ρηθέντα αρχιστράτηγόν του μαζί με άλλους συστρατιώτας, διά να πολεμήση τους Πέρσας, οίτινες επέρασαν τα όριά των, και ελθόντες εις τα όρια των Pωμαίων, εκούρσευον αυτά και ηφάνιζον. Kατά τούτων, λέγω, σταλείς, επικαλέσθη τον Xριστόν, πείσας δε και τους συντρόφους του να επικαλεσθούν και εκείνοι τον Xριστόν, ενίκησε τους Πέρσας, και διώξας αυτούς, τους έφθειρεν. Όθεν με την ανέλπιστον ταύτην νίκην, ετράβιξεν εις την πίστιν του Xριστού τους συντρόφους του στρατιώτας. Eδιαβάλθη λοιπόν ο Άγιος και οι τούτου σύντροφοι, προς τον αρχιστράτηγόν τους Aντίοχον. Όθεν επαραστάθησαν όλοι προς αυτόν, και ωμολόγησαν την του Xριστού πίστιν. Διά τούτο, τον μεν Άγιον Aνδρέαν, άπλωσαν επάνω εις κλίνην σιδηράν πεπυρωμένην, των δε συντρόφων του εκάρφωσαν τας χείρας επάνω εις τετράγωνα ξύλα. Έπειτα επρόσταξεν ο Aντίοχος και εδίωξαν τους Aγίους, από τα όρια της χώρας εκείνης, χίλιοι άλλοι στρατιώται, τους οποίους κατηχήσας ο Άγιος Aνδρέας ετράβιξε και εκείνους εις την του Xριστού πίστιν. Tούτο δε μαθών ο Aντίοχος, εκυνήγησεν όλους οπίσω, και επρόσταξε να θανατώσουν αυτούς, ομού και τους εξαρχής όντας συντρόφους του Aγίου, και αυτόν τον ίδιον πανένδοξον Aνδρέαν, και έτζι έλαβον όλοι τους στεφάνους της αθλήσεως.

πηγή:http://vatopaidi.wordpress.com

ΠΡΟΣΟΧΗ!!! ΕΠΟΙΚΟΙ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ.


.
ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΘΥΛΑΚΑ ΣΤΗ ΛΕΜΕΣΣΟ. ΑΓΡΙΟ ΞΥΛΟ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΑΝΤΩΝΙΟ ΜΕΤΑΞΥ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΩΝ.

Με ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να διαβαστεί το παρακάτω κείμενο του Κινήματος Ελληνικής Αντίστασης (ΚΕΑ) της Κύπρου που μας απεστάλη και το οποίο περιγράφει ένα ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ που έλαβε χώρα στο χωριό Άγιος Αντώνιος:

Μια γεύση από το καθεστώς της «Νέας Κύπρου»...

Στη Λεμεσό, υπάρχει η συνοικία Άγιος Αντώνιος. Η συνοικία αυτή κατοικείται από τούρκους, οι οποίοι μετά την διάνοιξη των οδοφραγμάτων και κυρίως μετά την ανάληψη της προεδρίας από τον Χριστόφια, αυξήθηκαν ραγδαίως. Σύμφωνα με τις προσεγγίσεις πολιτικών αναλυτών, οι οποίοι μπορούν να δουν πιο μακριά από ότι μπορεί να δει ή να φανταστεί ο κ. Χριστόφιας και τα επιτελεία του, οι τούρκοι αυτοί ετοιμάζονται για τη δημιουργία τουρκικού θύλακα, εντός των ελεύθερων περιοχών για να είναι έτοιμοι να δημιουργήσουν, κατά τον δεδομένο χρόνο, προβοκατόρικο επεισόδιο, το οποίο θα είναι η αφορμή για την επέλαση του τουρκικού στρατού στις ελεύθερες περιοχές. Αυτό το σενάριο θα τεθεί σε ενέργεια σε περίπτωση κατά την οποία δεν ευδοκιμήσει το σενάριο της βελούδινης κατάκτησης, δηλ. της κατάκτησης της ελεύθερης Κύπρου, συνεπεία της δημογραφικής αποσύνθεσης του Ελληνικού πληθυσμού.
Εκεί λοιπόν στον Άγιο Αντώνιο, δίπλα από τον μουσουλμανικό μιναρέ, διατηρεί ταβερνάκι ένας τούρκος ο οποίος διατηρεί καλές σχέσεις με Έλληνες. Στις 12 Αυγούστου, ημέρα Τετάρτη, επισκέφτηκαν τον συγκεκριμένο τούρκο, 6 συμπατριώτες μας, γνωστοί του. Σε κάποια στιγμή επέδραμαν στην ταβέρνα 15 τούρκοι, μελαψών αποχρώσεων και αγρίων διαθέσεων, οι οποίοι άρχισαν να βρίζουν τον ταβερνιάρη και να τον απειλούν, σπάζοντας ταυτόχρονα αντικείμενα που ευρίσκοντο στην ταβέρνα.
Οι συμπατριώτες μας, με ήρεμο τρόπο, ζήτησαν εξηγήσεις από τους επιτιθέμενους αλλά αυτοί αναζητούσαν αφορμή για επεισόδιο και ο πλέον άγριος από αυτούς απευθυνόμενος σε ένα από την ομάδα των συμπατριωτών μας τον κάλεσε με άγριο ύφος να μην τον «στραβοκοιτάζει» και στην συνέχεια και οι 15 τούρκοι επιτέθηκαν απρόκλητα στον συμπατριώτη μας. Οι διαθέσεις τους ήσαν άγριες και η επίθεση τους θύμιζε κάτι από την σκηνή Τάσου Ισαάκ. Οι 3 από τους 6 Έλληνες προσέτρεξαν προς υποστήριξη του φίλου τους και αναπόδραστα το επεισόδιο πήρε διαστάσεις. Η σύγκρουση υπήρξε σφοδρή και από αυτήν εξήλθαν σοβαρά τραυματισμένοι 4 τούρκοι. Κατά τη διάρκεια του επεισοδίου, κάποιοι από τους τούρκους τράβηξαν μαχαίρι και επιτίθοντο με ρόπαλα, σιδερένιους λοστούς και σούβλες. Οι Έλληνες απλά υπερασπίζοντο τη ζωή τους.
Ωστόσο υπήρξε και συνέχεια. Με εμπλοκή των αστυνομικών αρχών. Ο ταβερνιάρης, ο οποίος διατηρεί καλές σχέσεις με την αστυνομία, ευθύς μετά την επέμβαση των 15 τούρκων στην ταβέρνα του, κάλεσε την αστυνομία, η οποία όμως αφίχθη στο μέρος, αφού οι τούρκοι έφαγαν το ξύλο. Η αστυνομία την επαύριον κάλεσε τους συμπατριώτες μας στον αστυνομικό σταθμό και ζήτησε εξηγήσεις. Αφού ο επί καθήκοντι υπαστυνόμος άκουσε το περιστατικό κάλεσε τους Έλληνες να δώσουν κατάθεση άφοβα, αφού, όπως τους είπε, τελούσαν σε αυτοάμυνα. Οι Έλληνες εν τη αφελεία τους κατέθεσαν. Ωστόσο προς μεγάλη τους κατάπληξη, μετά το πέρας της κατάθεσης τους ο συγκεκριμένος υπαστυνόμος τους δήλωσε ότι τελούν υπό σύλληψη. Τους έθεσε δε υπό κράτηση από η ώρα 8 την πρωία της Πέμπτης, 13 Αυγούστου μέχρι την 22 ώρα της ίδιας ημέρας και τους άφησε ελεύθερους αφού τους κατηγόρησε πρώτα. Τώρα οι συμπατριώτες μας αντιμετωπίζουν την κατηγορία της επίθεσης κα της βαριάς σωματικής βλάβης. Σημειώνεται δε ότι ο τούρκος ταβερνιάρης τώρα …«ποιεί την νήσσαν» και δηλώνει ότι δεν είδε τίποτα. Φοβάται, βλέπετε, τα αντίποινα των ομοεθνών του.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες μας η αστυνομία ενήργησε τοιουτοτρόπως προς καταστολή κάθε διάθεσης των Ελλήνων για αντίσταση εναντίον των τούρκων ακόμη κι όταν αυτοί δέχονται επίθεση. Όλη αυτή η σπουδή είναι ενταγμένη στο ...πνεύμα της ‘’ειρηνικής συνύπαρξης’’ μας με τους τούρκους. Αυτό το επεισόδιο καταγράφεται ως σημειολογία αυτού του οποίου μέλλει να ακολουθήσει μετά την (διά)λυση. Εάν η αστυνομία της Κυπριακής δημοκρατίας ενήργησε ως ανωτέρω μπορεί κάποιος να φανταστεί πως θα ενεργήσει η αστυνομία του υπό εκκόλαψη υβριδιακού κρατιδίου της « Νέας Κύπρου».

Έτσι απλά λοιπόν, ο εποικισμός και της ελεύθερης Κύπρου και η δημιουργία νέων τουρκικών θυλάκων συντελείται με την αμέριστη συμπαράσταση των αρχών, που εκφράζουν την δουλεπρόπεπεια των οργάνων του αλλά και την διάθεση της κέντρικής εξουσίας να κλείσει γρήγορα και οπωσδήποτε το "κυπριακό ζήτημα" εις βάρος βεβαίως των Εθνικών μας συμφερόντων. Αυτό πυο δεν αντιλαμβάνονται είναι ότι το μόνο που καταφέρνουν είναι να φέρνουν όλο και πιό κοντά την μέρα του ΞΕΣΗΚΩΜΟΥ. Κι εκείνη την μέρα δεν έχουν λόγο μόνο οι τούρκοι να την φοβούνται...πηγή:www.stoxos.gr

ΣΚΟΠΙΑΝΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣE ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΚΑΡΤΑ VISA!




Με αμείωτη προκλητικότητα συνεχίζουν τις διεθνείς κινήσεις του οι Σκοπιανοί στον αμετακίνητο στόχο τους για πλήρη οικειοποίηση όλων των συμβόλων, μορφών, προσώπων, ονομάτων, προσωπικοτήτων που αφορούν τη μία και αληθινή Μακεδονία των Ελλήνων!

Αυτή τη φορά ειδικότερα, κατάφεραν να πάρουν έγκριση και να κυκλοφορήσουν πιστωτική κάρτα VISA με τυπωμένη πάνω της τη μορφή του Μεγάλου μας Αλεξάνδρου!...

ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΟΜΟΓΕΝΩΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ
ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΚΑΡΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΤΗΣ ΒΕΡΓΙΝΑΣ

Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι στην εν λόγω κάρτα δεν εμφανίζεται ο αυθεντικός Ήλιος της Βεργίνας (Αιγές), επειδή ακριβώς, χάρη στη δυναμική και μαζική κινητοποίηση Ελλήνων του Εξωτερικού (όπως π.χ. το Κυπριακό CANA), που οδήγησαν με τη σειρά τους στην παρέμβαση των Βουλευτών Μπιλιράκη και Μαλόνευ, κατάφεραν την πανίσχυρη αμερικανική εταιρία, που τυπώνει και εκδίδει τις πιστωτικές κάρτες, να αποσύρει προηγούμενη πιστωτική κάρτα των Σκοπιανών με τον Ήλιο της Μακεδονίας μας, γεγονός για το οποίο διαμαρτύρεται πρωτοσέλιδα η σκοπιανική εφημερίδα Dnevnik (26-12-2008)!
Σε απάντηση της αναγκαστικής αυτής απόσυρσης της κάρτας VISA με τον Ήλιο της Βεργίνας, οι Σκοπιανοί προχώρησαν πλέον στην έκδοση της νέας προκλητικής κάρτας VISA με τον Μέγα Αλέξανδρο, γεγονός που επανακινητοποιεί ήδη την Ομογένεια! «UMD» Οι εξοργιστικές αυτές ενέργειες, γίνονται από την «Ηνωμένη “Μακεδονική” Διασπορά» («UMD») όπως αυτοαποκαλείται, μια διεθνή, ισχυρή οργάνωση των Σκοπιανών με κέντρο τις ΗΠΑ και διασυνδέσεις στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, όπου κατορθώνει να βλέπει ενίοτε και τον μέγα υποστηρικτή των Σκοπιανών, Αμερικανό Υφυπουργό Εξωτερικών Ντάνιελ Φριντ...

«UMD»

Οι εξοργιστικές αυτές ενέργειες, γίνονται από την «Ηνωμένη “Μακεδονική” Διασπορά» («UMD») όπως αυτοαποκαλείται, μια διεθνή, ισχυρή οργάνωση των Σκοπιανών με κέντρο τις ΗΠΑ και διασυνδέσεις στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, όπου κατορθώνει να βλέπει ενίοτε και τον μέγα υποστηρικτή των Σκοπιανών, Αμερικανό Υφυπουργό Εξωτερικών Ντάνιελ Φριντ…

πηγή:epirus-ellas.blogspot.com

Ο θεσπέσιος Δεκαπενταύγουστος και ο εορτασμός του στο Περιβόλι της Παναγίας

Γράφει ο μοναχός Μωυσής Αγιορείτης,σε δύο άρθρα που δημοσιεύθηκαν στην εφημερίδα "Μακεδονία",πέρυσι και φέτος:

"Η Ορθόδοξη Εκκλησία αποδίδει ιδιαίτερα μεγάλη τιμή στο πρόσωπο της Παναγίας. Η τιμή αυτή φανερώνει τη στενή σχέση της Υπεραγίας Θεοτόκου με τον άνθρωπο. Η Παναγία αποτελεί τη μεγαλύτερη και καλύτερη προσφορά της ανθρωπότητος στη θεότητα.

H ύπαρξη τη Παναγίας είναι πανάχραντη, πανακήρατη, πανσεβάσμια και πανυπέραγνη. Έχουν γραφτεί και ειπωθεί τόσα πολλά γι' Αυτήν, που σίγουρα κανείς θα περιπέσει σ' επαναλήψεις. Όμως η εφετινή πανήγυρή της μας κάνει να θυμηθούμε ξανά τις πολλές και πλούσιες ευεργεσίες της. Μία γυναίκα με την περιέργειά της και την παρακοή της μας έβγαλε από την παραδείσια Εδέμ. Μια άλλη γυναίκα, η δεύτερη Εύα, η Παναγία, με την πρόσχαρη υπακοή της, τη γνήσια ταπείνωσή της, την ωραία σεμνότητά της μας επανασυνδέει καίρια με τον Θεό.

Ο θάνατος, ο κάθε θάνατος προκαλεί λύπη, ο θάνατος όμως της Θεοτόκου, η κοίμησή της και η μετάστασή της, είναι πηγές μεγάλης χαράς. Η εορτή έχει πανευφρόσυνο χαρακτήρα. Δεν έχει στενοχώρια, δάκρυα και μοιρολόγια, αλλά, κατά την ωραιότατη υμνολογία μας, "πάσα η Γη ευφραίνεται". Κατά τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας η μητέρα του Θεού και των ανθρώπων είναι κοντά στον Θεό και στους ανθρώπους που την επικαλούνται. Άπειρες οι επεμβάσεις της στις δυσκολίες της ζωής.

Μονές, εκκλησίες, προσκυνήματα, θαυματουργές εικόνες της, χιλιάδες αφιερώματα, δηλώνουν την πλούσια χάρη της. Οι πιο πολλοί κάτι θα είχαν να καταθέσουν για την πρεσβεία της, την προστασία της, την επίσκεψή της και τη δωρεά της. Πράγματι, "εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες, Θεοτόκε". Μπορεί κανείς να μην την επικαλείται. Δεν επιτρέπεται όμως να τη βρίζει. Να βρίζει κανείς τα Θεία δεν είναι απλά ασέβεια, αλλά ανανδρία, αγένεια και καρδιακή χοντροπετσιά.

Αντίθετα, οι πιστοί και οι μοναχοί την αγαπούν και την ευλαβούνται ιδιαίτερα. Γι' αυτό και της αποδίδουν εγκώμια, ύμνους, εικόνες, ναούς και μύριες χαριτωμένες ονομασίες: Παραμυθία, Γλυκοφιλούσα, Ελεημονήτρια, η πάντων χαρά, των θλιβομένων αντίληψη, φύλακας, ιατρός, μεσίτρια, πρέσβειρα και κυρίως μητέρα.

Μέσα στον θερινό καύσωνα, τη σύγχυση και την ταραχή των καιρών έρχεται το θεομητορικό Πάσχα να δροσίσει, να γαληνέψει, να συνετίσει και χαροποιήσει. Οι πιστοί ψάλλουν όλοι μαζί στις παρακλήσεις: "Έμπλησον, Αγνή, ευφροσύνης την καρδίαν μου, την σην ακήρατον διδούσα χαράν, της ευφροσύνης η γεννήσασα τον αίτιον". Τα ωραία αυγουστιάτικα δειλινά είναι συνυφασμένα με τους θεομητορικούς παρακλητικούς κανόνες.

Ο ελληνικός δεκαπενταύγουστος είναι θεσπέσιος. Χιλιάδες μηνύματα στέλνονται στον ουρανό για λίγη παρηγοριά στη ρηχή, μονότονη και πεζή ζωή του κόσμου. Από τα βάθη της ανθρώπινης ύπαρξης βγαίνει μια μύχια επίκληση: "Τα νέφη των λυπηρών εκάλυψαν την αθλίαν μου ψυχήν και καρδίαν και σκοτασμόν εμποιούσί μοι, Κόρη, αλλ' η γεννήσασα φως το απρόσιτον απέλασον ταύτα μακράν τη εμπνεύσει της θείας πρεσβείας σου". Η μεγάλη μάνα μας γι' αυτό υπάρχει πάντα δεόμενη. Για να διώχνει μακριά τα μαύρα σύννεφα μακριά. Αρκεί να το θέλουμε και κάτι να κάνουμε γι' αυτό.

πηγή:http://hellas-orthodoxy.blogspot.com/

Eίκοσι οκτώ χρόνια στις φυλακές του Ενβέρ Χότζα

Εκτυπώσιμη μορφήΑποστολή σε φίλο

Eίκοσι οκτώ χρόνια στις φυλακές του Ενβέρ Χότζα

Του Σαυρου Tζιμα

Οσο εξιστορεί το δράμα του ο ογδοντατριάχρονος Λουκάς Χρηστίδης, είναι ψύχραιμος.

Αφηγείται τα όσα φοβερά υπέστη στις φυλακές του καθεστώτος του Ενβέρ Χότζα επί είκοσι οχτώ ολόκληρα χρόνια λες και ήταν σχολική τιμωρία. Οταν όμως φτάνει στο σήμερα σπάει:

«Ο,τι έκανα το έκανα για την Ελλάδα, και τώρα δεν αναγνωρίζουν ότι είμαι Ελληνας κάνουν πως δεν με ξέρουν», λέει βουρκωμένος.

Το παράπονο του Λουκά Χρηστίδη, είναι το παράπονο ενός κατάσκοπου τον οποίο οι μυστικές υπηρεσίες της πατρίδας του έριξαν στο «στόμα του λύκου» απ’ όπου βγήκε ζωντανός ως εκ θαύματος και όταν επέστρεψε του γύρισαν την πλάτη!

Τον στρατολόγησαν και τον έστειλαν στην Αλβανία, όπου συνελήφθη, φυλακίστηκε, βασανίστηκε φρικτά και τώρα, στο τέλος της ζωής του, ψυχικό ερείπιο πλέον, εγκαταλελειμμένος και από την ίδια του την οικογένεια, περιμένει τη δικαίωση από την πολιτεία μέσω μιας ταυτότητας που να βεβαιώνει ότι είναι Ελληνας. Η περιπέτεια του Χρηστίδη θα μπορούσε να είναι σενάριο κατασκοπικής ταινίας. Βορειοηπειρώτης από το ελληνόφωνο χωριό Δρυμάδες της Χειμάρρας, δραπέτευσε το 1944 για τη «μητέρα Ελλάδα» σε ηλικία είκοσι χρόνων και από την Κέρκυρα όπου έφτασε με βάρκα κατέληξε εθελοντής χωροφύλακας στη Ναύπακτο και από εκεί με το τέλος του εμφυλίου εγκαταστάθηκε στην Ηγουμενίτσα όπου δημιούργησε οικογένεια. Εκεί το 1962 στρατολογήθηκε από τις ελληνικές μυστικές υπηρεσίες που τον προόριζαν για κατάσκοπό τους στην Αλβανία.

Δίκτυα Ελλήνων πρακτόρων δραστηριοποιούνταν ανέκαθεν στον αλβανικό Νότο με σκοπό τη συλλογή πληροφοριών για την κατάσταση της ελληνικής μειονότητας αλλά και τη στρατιωτική κινητικότητα δεδομένου ότι από το 1959 στην Αυλώνα ελλιμενίζονταν σοβιετικά υποβρύχια. Ομως την περίοδο εκείνη υπήρχε ένας επιπλέον λόγος που οι Δυτικοί «καίγονταν» για επιπλέον πληροφόρηση: Ο Ενβέρ Χότζα τα είχε σπάσει ήδη με τον Χρουστσόφ, είχε στραφεί προς τον Μάο και τους Αμερικανούς ενδιέφερε η τύχη της ναυτικής βάσης του Αυλώνα, καθώς φοβούνταν ότι οι Κινέζοι θα διαδέχονταν τους Ρώσους. Περισσότερες πληροφορίες τις οποίες μόνο οι Ελληνες Βορειοηπειρώτες μπορούσαν να συγκεντρώσουν, μιας και η Αλβανία ήταν απροσπέλαστη στους Δυτικούς.

Η αποστολή

«Συνεργάστηκα με το Α2 του στρατού και την Ασφάλεια για να πάω κατάσκοπος στην Αλβανία μαζί με άλλους δύο πατριώτες, από τη Βόρειο Ηπειρο, τον Γεώργιο Βήτο και τον Γεώργιο Ντάτση. Προορισμός μας ήταν το χωριό Δίβρι κοντά στους Αγίους Σαράντα, όπου θα συναντούσαμε έναν Βορειοηπειρώτη ο οποίος θα μας έδινε πληροφορίες για το εάν υπήρχαν Ρώσοι ή Κινέζοι στην περιοχή. Γι’ αυτή την αποστολή θα παίρναμε πέντε χιλιάδες δραχμές ο καθένας…».

Στο τάγμα των Φιλιατών Θεσπρωτίας τους δόθηκαν από το τμήμα πληροφοριών, το γνωστό Α2, συγκεκριμένες οδηγίες και οπλισμός -αυτόματα, πιστόλια, χειροβομβίδες, κ.ά.- και νύχτα πέρασαν στο αλβανικό έδαφος.

«Επειτα από πεζοπορία πέντε ημερών φτάσαμε στο χωριό Δίβρι και κρυφτήκαμε στο δάσος. Ο αρχηγός μας συνάντησε κρυφά τον πληροφοριοδότη, έμαθε αυτά που θέλαμε και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Στα μισά της διαδρομής και ενώ διασχίζαμε μεσάνυχτα μια χιονισμένη χαράδρα γλίστρησα και έπεσα σε γκρεμό βάθους εφτά μέτρων περίπου. Φώναζα βοήθεια αλλά οι άλλοι δύο φοβήθηκαν μήπως μας ακούσουν οι αλβανικοί περίπολοι και με εγκατέλειψαν. Εμεινα όλη τη νύχτα θαμμένος στο χιόνι και το πρωί με εντόπισε ο σκύλος μιας στρατιωτικής περιπόλου».

Ο Γολγοθάς του Ελληνα πράκτορα μόλις άρχιζε. Στις φυλακές των Τιράνων τον ανέκριναν επί δύο ολόκληρα χρόνια! «Ημουν δεμένος χειροπόδαρα και με βασάνιζαν όλο το εικοσιτετράωρο. Τα ποντίκια ήταν μεγαλύτερα από γάτες και δεν μ’ άφηναν να κοιμηθώ. Το μαρτύριο της αϋπνίας ήταν στην ημερήσια διάταξη, ακόμη και η εικονική εκτέλεση».

Με βαρύτατες κατηγορίες τον οδήγησαν στο δικαστήριο και τον καταδίκασαν σε καταναγκαστική εργασία είκοσι πέντε χρόνων.

Στο ορυχείο

«Με μετέφεραν σ’ ένα ορυχείο εξόρυξης χρωμίου και χαλκού στο Σπατς. Το στρατόπεδο αυτό ήταν το χειρότερο. Οι κρατούμενοι απελπισμένοι έπεφταν στα συρματοπλέγματα όπου τους εκτελούσαν οι στρατιώτες. Η θερμοκρασία στις στοές έφτανε στους 40 βαθμούς Κελσίου. Βγαίνοντας από το ορυχείο με το βαγόνι η θερμοκρασία ήταν 20 υπό το μηδέν.

Επί δεκατέσσερα χρόνια ο Χρηστίδης έσκαβε στο ορυχείο ώσπου μια μέρα τον φώναξαν στο γραφείο του διοικητή και του είπαν ότι απολύεται. «Πήγα στο διοικητήριο να πάρω το απολυτήριο όμως εκεί με περίμεναν αστυνομικοί που άρχισαν να με ξυλοκοπούν φωνάζοντας: βρωμοέλληνα γιατί έβρισες τον σύντροφο Ενβέρ Χότζα; Στο δικαστήριο με ψευδομάρτυρες μου έβαλαν άλλα δέκα χρόνια φυλακή για εξύβριση του Χότζα».

Η «περιήγηση» στα κολαστήρια του Χότζα-Λεζα, Αυλώνα, Μπαλς κ.α. συνεχίστηκε για τον Χρηστίδη μέχρι το 1990, οπότε με την κατάρρευση του καθεστώτος σε ηλικία εξήντα τεσσάρων χρόνων αποφυλακίστηκε. Ερείπιο, σωματικά και ψυχικά, πήρε τον δρόμο της επιστροφής για την πατρίδα. «Είχα μπει νέος και έβγαινα γέρος. Ενας γέρος καμπουριασμένος, σκελετωμένος από τις κακουχίες και το βάρος της σκλαβιάς».

Η απόρριψη

Το μεγαλύτερο χτύπημα το δέχτηκε αφού πέρασε τα σύνορα. Η οικογένειά του που μέχρι τότε πίστευε ότι είχε σκοτωθεί, τον απέρριψε, εκείνοι που τον έσπρωξαν στην καταστροφή αδιαφόρησαν. «Εφτασα στο σπίτι μου σαν ξένος. Ολοι οι άνθρωποι μέσα εκεί, η γυναίκα μου και τα τρία παιδιά μου μεγάλα πια, μου ήταν άγνωστοι. Το ίδιοι και εγώ για εκείνους. Μ’ έδιωξαν από το σπίτι και πήγα να ζήσω σ’ ένα καλύβι, αλλά και από εκεί μ’ έβγαλαν. Για όλους ήμουν ένας παρείσακτος».

Ο Χρηστίδης απευθύνθηκε στις αρχές ζητώντας βοήθεια για να επιβιώσει.

Βρήκε όμως κλειστή την πόρτα τους με εξαίρεση του γηροκομείου: «Ο διευθυντής Γιάννης Θεοδωρίδης έμαθε την ιστορία μου, συγκινήθηκε και μου εξασφάλισε στέγη στο ίδρυμα». Οι μυστικές υπηρεσίες τον αγνόησαν, η πολιτεία αδιαφόρησε.

Δεν του εξασφάλισε ούτε μια μικρή σύνταξη, δεν του έδωσε έστω κάποια οικονομική ενίσχυση, ούτε τον δικαίωσε ηθικά. Μόλις προσφάτως, δεκαπέντε χρόνια μετά δηλαδή, του εστάλη μια τιμητική διάκριση από το υπουργείο Εξωτερικών.

Στο αίτημά του να του χορηγηθεί αστυνομική ταυτότητα που να βεβαιώνει ότι είναι Ελληνας, η απάντηση ήταν η έκδοση δελτίου ομογενούς, όπως αυτό με το οποίο είναι εφοδιασμένοι δεκάδες χιλιάδες Βορειοηπειρώτες. «Εγώ έγινα κατάσκοπος για να υπηρετήσω την Ελλάδα. Πριν κλείσω τα μάτια μου ας μου δώσουν ένα χαρτί που να λέει αυτό που αισθάνομαι και είμαι, Ελληνας δηλαδή», λέει και δακρύζει.

πηγή:http://www.northepirus.com

Αυτοί θα μας προστάτευαν

Για τη συμπεριφορά Ελλαδιτών αξιωματικών το ’74 γράφει ο Αντώνης Χατζαντώνης.
- «Κύριε πρόεδρε! Εδώ την είχαμε, την κρατούσαμε την κότα (με τα χρυσά αβγά;), και μας ξέφυγε μέσα από τα χέρια! Μας έμειναν τα φτερά!».Εννοούσε ότι χάθηκε η ευκαιρία για Ένωση…
- Ελλαδίτης διοικητής τάγματος, άρτι αφιχθείς εξ Ελλάδος, πρέπει να ήταν λίγα χρόνια πριν το ’74, βγήκε στο δρόμο και φώναζε διαμαρτυρόμενος γιατί για κάποιους λόγους τον έδιωχναν άρον-άρον από την νήσο, πριν προλάβει να πάρει τα… αφορολόγητα που εδικαιούτο.
-Έστω και πέντε αξιωματικούς με την αυταπάρνηση και την ελληνική ψυχή του ήρωα αυτού (αξιωματικού Στυλιανού Καλμπουρτζή, διοικητή της 181 ΜΠΠ,) αν είχαμε τότε στις τάξεις της Εθνικής Φρουράς, δεν ξέρω αν θα μπορούσε να περάσει έστω και ένας Τούρκος!

- Αυτοί θα μας προστάτευαν
Για τη συμπεριφορά Ελλαδιτών αξιωματικών το ’74 γράφει ο Αντώνης Χατζαντώνης.
Λέγεται ότι ο ελληνικός Στρατός διαθέτει πολύ καλούς στρατιώτες, ενώ αντίστοιχα ο τουρκικός διοικείται από πολύ καλούς αξιωματικούς. Για του λόγου το αληθές, παραθέτω κάποιες δικές μου παρατηρήσεις βασισμένες σε επικαιρικά, πρόσφατα αφιερώματα του ΡΙΚ, με την ευκαιρία 35 χρόνων από το τραγικό καλοκαίρι του ’74.
1) Άντρος Παυλίδης, Γ. Κοτσώνης , ξετυλίγουν από τη μνήμη τους γεγονότα και (μερικές φορές φαιδρές) καταστάσεις, που έχουν να κάνουν με συμπεριφορά Ελλαδιτών αξιωματικών που υπηρετούσαν τις ημέρες εκείνες στο νησί μας.
Αξιωματικός , ονόματι Λιασκώνης, ήταν υπεύθυνος για το ΡΙΚ. Λίγο μετά την εκδήλωση της εισβολής, και αφού οι 7 μέρες διακυβέρνησης Ν. Σαμψών παρήλθαν χωρίς να κηρυχθεί η… Ένωση με την μητέρα πατρίδα, που υποτίθεται ότι διακαώς επιθυμούσαν τα εδώ ανδρείκελα της Χούντας (GreekJunta, μου αρέσει αυτός ο όρος…), στην Κύπρο, στο ΡΙΚ επικρατούσε χάος, πανικός! Όλοι έτρεχαν και δεν πρόφταιναν.
Κάποια στιγμή, εισέρχεται στον χώρο ο εκτελών χρέη προέδρου Γλ. Κληρίδης, για να κάνει προφανώς κάποιες δηλώσεις επί τη αναλήψει των καθηκόντων του.
Τον πλησιάζει ο Λιασκώνης και του λέγει: «Κύριε πρόεδρε! Εδώ την είχαμε, την κρατούσαμε την κότα (με τα χρυσά αβγά;), και μας ξέφυγε μέσα από τα χέρια! Μας έμειναν τα φτερά!».
Εννοούσε ότι χάθηκε η ευκαιρία για Ένωση… 2) Ελλαδίτης διοικητής τάγματος, άρτι αφιχθείς εξ Ελλάδος, πρέπει να ήταν λίγα χρόνια πριν το ’74, βγήκε στο δρόμο και φώναζε διαμαρτυρόμενος γιατί για κάποιους λόγους τον έδιωχναν άρον-άρον από την νήσο, πριν προλάβει να πάρει τα… αφορολόγητα που εδικαιούτο. «Αυτή η αρσενική γριά φταίει για όλα…!» (εννοώντας τον Γ. Γρίβα, σύμφωνα με τον ομιλητή).
Τέτοιους ανθρώπους έστειλε η Ελλάδα να μας προστατέψουν από τον Τούρκο!
Φυσικά, δεν ήσαν όλοι οι Ελλαδίτες αξιωματικοί σαν τους δύο προαναφερθέντες.
Πάλι σε σειρά που προβλήθηκε από το κρατικό κανάλι, παρακολουθήσαμε συγκινημένοι τη δράση του ήρωα αξιωματικού Στυλιανού Καλμπουρτζή, διοικητή της 181 ΜΠΠ, που έπεσε πολεμώντας τον εισβολέα κοντά στο Συγχαρί, κάπου στο «Βουνό της σιωπής», στον Πενταδάκτυλο, μαζί με άλλους Ελληνοκύπριους οπλίτες. Δεν βρέθηκε ούτε ένας από τους συμπολεμιστές του λεβέντη αυτού Έλληνα στρατιωτικού που να μην έχει ένα καλό λόγο να πει συγκινημένος, για το διοικητή του!
Ο Στυλιανός Καλμπουρτζής, επίσημα τουλάχιστον, ανήκει στους αγνοούμενους, αν κατάλαβα καλά από την αφήγηση της Αίμιλης Μιχαήλ, η οποία παρουσίασε την εκπομπή. Με τη στάση του, με την αυτοθυσία του, και τελικά με το θάνατό του, κατάφερε να διασώσει, όσο γινόταν βέβαια, το κύρος και την αξιοπρέπεια του Έλληνα αξιωματικού.
Έστω και πέντε αξιωματικούς με την αυταπάρνηση και την ελληνική ψυχή του ήρωα αυτού αν είχαμε τότε στις τάξεις της Εθνικής Φρουράς, δεν ξέρω αν θα μπορούσε να περάσει έστω και ένας Τούρκος!

πηγή:http://infognomonpolitics.blogspot.com

16 Αυγ 2009

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ


«Ἐν τῇ γεννήσει τήν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ κοιµήσει τόν κόσµον

οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε. Μετέστης πρός τήν ζωήν, Μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς,

καί ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς λυτρουµένη ἐκ θανάτου τάς ψυχάς ἡµῶν».

14 Αυγ 2009

ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ

ENAΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΟΥΣ ΨΑΛΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ. ΨΑΛΛΕΙ Ο ΧΟΡΟΣ ΣΙΜΟΝΟΠΕΤΡΑΣ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

Έτοιμοι να παραδώσουν τα κλειδιά των σπιτιών τους οι κάτοικοι της μεθορίου, θερίζει ότι έσπειρε η τοπική ΕΛΑΣ.

ΑΝΑΦΕΡΕΙ ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ : epirus-ellas.blogspot.com

Μετά από αυτά που είχαμε γράψει στις 20/7: "Διαλύθηκε το Φυλάκιο της Πωγωνιανής" .... έχουμε και τα αποτελέσματα...


Έτοιμοι να παραδώσουν τα κλειδιά των σπιτιών τους στο τοπικό τμήμα της Αστυνομίας είναι οι κάτοικοι των Δρυμάδων, ενώ ανάστατα είναι όλα τα χωριά της μεθορίου εξαιτίας της παντελούς απουσίας αστυνόμευσης και των απανωτών κρουσμάτων κλοπών και διαρρήξεων.

Πάνω από έντεκα διαρρήξεις σπιτιών καταγράφονται στο τοπικό διαμέρισμα Ωραιοκάστρου του Δήμου Άνω Πωγωνίου, γεγονός που προκαλεί την αγανάκτηση των κατοίκων.

Ύστερα από μία δεκαετία σχετικής ηρεμίας, ζούνε και πάλι μέρες του 1992 και 1993, όταν η...

μαζική έλευση λαθρομεταναστών από την Αλβανία, είχε ως αποτέλεσμα την έκρηξη της εγκληματικότητας.
Το τελευταίο διάστημα, αυτό που σημειώνεται είναι η πλήρης σχεδόν αποδιοργάνωση των τμημάτων Συνοριακής Φύλαξης, ειδικά αυτού του Δελβινακίου, που ήταν ένα από τα πιο νευραλγικά.
Οι τακτικές της διοίκησης, η αποδιοργάνωση ουσιαστικά του Κλιμακίου της Πωγωνιανής και όσα άλλα συμβαίνουν, λειτουργούν σε βάρος των τοπικών κοινωνιών. Οι περιπολίες είναι πια ανύπαρκτες και οι λιγοστοί κάτοικοι, ηλικιωμένοι κυρίως, νιώθουν εγκαταλειμμένοι από την πολιτεία.

Με αφορμή όλα όσα συμβαίνουν, οι κάτοικοι των Δρυμάδων είναι έτοιμοι να παραδώσουν τα κλειδιά των σπιτιών τους στο τοπικό τμήμα της Αστυνομίας, θέλοντας έτσι να δείξουν ότι δεν νιώθουν καμιά ασφάλεια για την παραμονή τους εκεί.

Η τοπική ηγεσία της Αστυνομίας βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα πρωτοφανές πρόβλημα, το οποίο γιγαντώνεται, καθώς στάθηκε ανήμπορη να το αντιμετωπίσει στην γέννησή του. Θερίζει τώρα όσα έσπειρε, αλλά αυτό είναι σε βάρος των ακριτικών χωριών, τα οποία μετά από μία μακρά περίοδο ηρεμίας, είναι και πάλι ανάστατα.
πηγή:epirus-ellas.blogspot.com

ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΕ ΣΩΣΟΝ ΗΜΑΣ...

Η ΚΟΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΙ ΑΕΙΠΑΡΘΕΝΟΥ ΜΑΡΙΑΣ

«Η πηγή της ζωής, εν μνημείω τίθεται και κλίμαξ προς ουρανόν, ο τάφος γίνεται…»
Στη νέα πραγματικότητα της καινής κτίσεως, που εγκαινιάζει η Ανάσταση και η νίκη του Χριστού πάνω στο θάνατο, κλονίζεται και καταργείται η εξουσία του θανάτου στον άνθρωπο.
Ο θάνατος, ο μεγάλος εχθρός της ανθρώπινης υπάρξεως, γίνεται κοίμηση και πέρασμα από την πρόσκαιρη στην αιώνια ζωή, μετάβαση δηλαδή από την φθορά στην αφθαρσία και από τον θάνατο στην αθανασία.
Ο χωρισμός της ψυχής απ’ το σώμα είναι πλέον προσωρινός, αφού μετά την ανάσταση του Κυρίου μας υπάρχει η βεβαιότητα της αναστάσεως.
Η βεβαιότητα αυτή καταργεί το φόβο, την οδύνη και την απελπισία του θανάτου, ενώ ενισχύει την ελπίδα και ισχυροποιεί την πίστη στη μετά θάνατον ζωή.
Η Παναγία ως άνθρωπος έπρεπε να υποστεί όλα εκείνα που συνεπάγονται στη ανθρώπινη καταγωγή της. Έτσι γνώρισε προσωρινά το θάνατο, για να μη φανεί σε κάποιους φαντασία το μυστήριο του Χριστού, ούτε να θεωρηθεί ότι η μητέρα Του δεν ήταν άνθρωπος που προσέλαβε τη θνητή σάρκα, όπως όλο το ανθρώπινο γένος.
Το σώμα της Θεοτόκου ενταφιάζεται στη γη, όπου εγκαταλείπει το ατελές της ανθρώπινης φύσεως, προκειμένου να ενδυθεί το τέλειο του Θεού.
Η σωματική παχυλότητα, όπως ονομάζει τη θνητότητα ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, μεταβάλλεται σε ένδυμα αθανασίας, σε χιτώνα αφθαρσίας και αιώνιας ζωής.
Η Θεοτόκος, λοιπόν είναι μητέρα της ζωής που και με το θάνατό της γίνεται πάλι αφορμή ζωής, γι’ αυτό η Εκκλησία μας θριαμβικά την ονομάζει «ζωηφόρος».
Στην πατερική γραμματεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας το τέλος της επίγειας ζωής της Θεοτόκου την ονομάζει «κοίμηση» ή «μετάσταση», οι θεολογικές αυτές έννοιες προσδιορίζουν γενικά τον «εν Χριστώ» θάνατο, δηλαδή τη μετάβαση τής ψυχής στη ζωή της αιωνιότητας.
Η κοίμηση της Θεοτόκου είναι ένα από τα πιο συγκλονιστικά γεγονότα στον κύκλο των θεομητορικών εορτών.
Η σημασία της εστιάζεται στη μετάσταση της Παναγίας από τη γη στον ουρανό, από την κάτω και πρόσκαιρη ζωή στην άνω χώρα, την αναλλοίωτη και άφθαρτη, και όπως λέγει και ο υμνωδός «νενίκηνται της φύσεως όροι».
Η Θεοτόκος που έζησε πανάγιο βίο, μετά την κοίμησή της μεταβαίνει ψυχή τε και σώματι στην αφθαρσία, και προλέγει στον άνθρωπο την κοινή ανάσταση.
Η λεπτομέρεια αυτή αποτελεί μια σημαντική πτυχή της θεολογίας της Εκκλησίας˙ πτυχή με ηθικές και πνευματικές συνέπειες για την ζωή των πιστών, αφού συνακόλουθο τής αγιότητας είναι η υπέρβαση της νομοτέλειας και της φθοράς.
Η ψυχή της Θεοτόκου Μαρίας χωρίζεται από το σώμα και το σώμα παραδίδεται στην γη, αλλά δεν κατεξουσιάζεται από τον θάνατο ούτε και διαλύεται από την φθορά, όπως υπαγορεύει η φυσική τάξη.
Στην ίδια νοηματική συνάφεια ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός παραλληλίζει το αδιάλυτο του σώματος της Παναγίας, που δεν διαλύεται από τη φθορά ούτε καταλύεται από το θάνατο, με το αλώβητο της παρθενίας κατά τη γέννηση του Χριστού.
Κατά την γέννηση του Υιού του Θεού διατηρήθηκε άφθορη η παρθενία της, έτσι και στην κοίμησή της τιμήθηκε με αφθαρσία το θείο σώμα της.
Το κεντρικό σημείο της θεολογικής συμφωνίας των δύο γεγονότων είναι στη σκέψη του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού η υπέρβαση της φύσεως και της φθοράς, ως συνέπεια της αγιότητας της Θεοτόκου.
Ο άγιος Ανδρέας Κρήτης, σε Λόγο του για την Κοίμηση, χαρακτηρίζει το «υπέρ ημάς και ημέτερον σώμα» της Θεοτόκου ως «ζωαρχικών».
Ο άγιος Φιλόθεος ο Κόκκινος, λέγει ότι: η Παναγία μεταβαίνει άφθαρτος ως ενιαία ψυχοσωματική ύπαρξη σε χώρο πέρα από εκείνον της φθοράς, στον παράδεισο, την πρώτη πατρίδα των προπατόρων.
Ο άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας ερμηνεύει την Κοίμηση της Θεοτόκου με βάση την αγιότητα του βίου της και την οντολογική σχέση της με τον Θεό, ως Μητέρα του Υιού και Λόγου του Θεού.
Η κοίμηση της Παναγίας στη συνείδηση των πιστών δεν σημαίνει εγκατάλειψη των ανθρώπων.
Όπως ξέρουμε όταν κοιμηθεί ένας άνθρωπος εγκαταλείπει την οικογένεια του, τις μέριμνες, την δουλειά του, εγκαταλείπει δηλαδή τον πρόσκαιρο και μάταιο τούτο κόσμο.
Όμως όσο η Παναγία ζούσε σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο ήταν πολύ κοντά στους ανθρώπους, γι’ αυτό και με την κοίμησή της δεν αποξενώθηκε από τα επίγεια προβλήματα των ανθρώπων.
Η ίδια η Θεοτόκος, που κόσμησε τη γη και τον ουρανό, δεν ήταν δυνατό να είναι μακριά και από τα δύο ούτε και να μας αφήσει ορφανούς από την παρουσία της.
Εισακούει κάθε ανθρώπινη επίκληση για πρεσβείες προς τον Θεό Πατέρα.
Η ιδιάζουσα θέση της Παναγίας στη θρησκευτική ζωή των ορθοδόξων αναδύεται από την ίδια την προσωπικότητά της και το θείο ρόλο της.
Η λαϊκή ευσέβεια ύμνησε τις αρετές και την αγιότητά της, αποδίδοντας σ’ αυτήν επίθετα και χαρακτηρισμούς που απεικονίζουν τις εσωτερικές της ποιότητες.
Η μορφή της κυριαρχεί στις ψυχές των πιστών ως μεγάλη Μητέρα, συμπαραστάτης και βοηθός στον πνευματικό, αλλά και στον καθημερινό αγώνα, αφού με τη ζωή της υπέδειξε τον αυθεντικό δρόμο του πνευματικού αγώνα της ανθρώπινης υπάρξεως.
Το εύρος της αρετής της συνιστά δύναμη που νικά τις συνέπειες της πτώσεως και μεταστρέφει το πέλαγος των θλίψεων, την οδύνη των πειρασμών και τα αδιέξοδα του κόσμου σε πολύτιμες εμπειρίες, χρήσιμες στην πορεία της τελειώσεως.
Η δική της ωραιότητα αναδεικνύει και αποκαθιστά την ωραιότητα της αμαυρωμένης εικόνας της πτώσεως, που μπορεί πλέον να αποκαθαρθεί και να επανέλθει, όπως Εκείνη, πιο πάνω από το «αρχαίον κάλλος».
Αδελφοί μου η αναφορά στη μνήμη της υπεραγίας Θεοτόκου ενισχύει την αίσθηση της παρουσίας της στη ζωή μας, αφού «όπου η ταύτης διηνεκώς εναπόκειται μνήμη, εκεί αναμφιβόλως και η ταύτης ουκ απολείπεται παρουσία», σημειώνει ο Ιάκωβος ο Μοναχός.
Αδελφοί μου όταν ήμασταν μικρή και κάναμε κάποια ζημιά για να μην μας βαρέσει ο πατέρας μας τρέχαμε στην αγκαλιά της μητέρα μας για να μας προστατεύσει έτσι πρέπει να κάνουμε και με την Παναγία μας να τρέχουμε στην αγκαλιά της και να της ζητάμε την πρεσβεία και την προστασία της για να αποφεύγουμε τα φαρμακερά βέλη του διαβόλου.
Έτσι αγαπητοί μου αδελφοί ας απευθυνόμαστε, στην Παναγία μας, την μητέρα του αρχιποίμενος Ιησού Χριστού, της οποίας η μεγάλη και ευρύχωρη αγκαλιά εξασφαλίζει πλήρη κάλυψη και συνεχή στοργική φροντίδα. Αμήν.

Πηγή:ierosnaosagandreou.blogspot.com

13 Αυγ 2009

Ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος σε χωριά της Β. Ηπείρου

ImageΤον χώρο της Ελληνικής Μειονότητας της Αλβανίας θα επισκεφθεί για ένα πενθήμερο (13-18 Αυγούστου) ο Αρχιεπίσκοπος Τιράνων και πάσης

Αλβανίας Αναστάσιος.

Ο Προκαθήμενος της Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλβανίας θα συμμετάσχει σε μια σειρά από λατρευτικές εκδηλώσεις.
Ειδικότερα την Πέμπτη, 13 Αυγούστου θα τοποθετήσει τον θεμέλιο λίθο στο ναό του Λουκόβου Χειμάρρας.

Ανήμερα Δεκαπενταύγουστο θα ιερουργήσει στο Αλύκο των Αγίων Σαράντα, όπου και θα τελέσει τα θυρανοίξια στο νέο περικαλλή ναό της ενορίας.

Το απόγευμα της ίδιας ημέρας θα τιμηθεί στο Μουρσί από τον έπαρχο της περιοχής, αλλά και από τον Δήμαρχο της γειτονικής Σαγιάδας Θεσπρωτίας.

Την Κυριακή, 16 Αυγούστου θα εγκαινιάσει το ναό του Τεπελενίου.

Να σημειωθεί ότι και οι τρεις ναοί είναι αποτέλεσμα της προσφοράς ανθρώπων και φορέων απʼ όλο τον κόσμο, που στηρίζουν το έργο του κ. Αναστασίου.

Την Δευτέρα 17 Αυγούστου ο Αρχιεπίσκοπος θα συναντηθεί στο Αργυρόκαστρο με μέλη της Διαβαλκανικής Ομοσπονδίας Ορθόδοξων Νεολαιών και θα ενημερωθεί για τα πεπραγμένα της το τελευταίο διάστημα.

Η Ομοσπονδία θα συνεδριάσει για τρεις ημέρες (18,19 και 20 Αυγούστου) στην Μονή αγίου Γεωργίου Τσούκας Αγίων Σαράντα.

Ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος είναι πολύ αγαπητός στους Έλληνες Μειονοτικούς, γιʼ αυτό και προετοιμάζεται θερμή υποδοχή απ΄ όπου και αν περάσει.

Είναι ενδεικτικό ότι ο έπαρχος Μεσοποτάμου ονόμασε «οδό Αρχιεπισκόπου Αναστασίου», τον δρόμο που οδηγεί από την εθνική οδό Αργυροκάστρου –Αγίων Σαράντα στο Τεχνικό Επαγγελματικό Λύκειο της Εκκλησίας.

Ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος, στην περιοχή της Μειονότητας έχει αναπτύξει, εκτός από την εκκλησιαστική δράση, πολύπλευρο κοινωνικό έργο, όπως διάνοιξη δρόμων, εγκατάσταση υδρευτικών δικτύων κ.λπ.
πηγή:romfea.gr

Άθως ο σιωπηλός και άγνωστος κόσμος...

Oι ιταλικές προκλήσεις κατά της Eλλάδος

Bookmark and Share

Oι ιταλικές προκλήσεις κατά της Eλλάδας, με σκοπό να συρθεί η χώρα σε εδαφικές παραχωρήσεις προς την Iταλία, είχαν αρχίσει από πολύ νωρίτερα, στις αρχές του καλοκαιριού του 1940, από τις 30 Iουνίου, και κορυφώθηκαν με τον τορπιλισμό της «Eλλης». Oι προκλήσεις ήταν τόσο στρατιωτικές όσο και πολιτικές, όπως η έγερση θέματος τσάμηδων ή οι εκτεταμένες ανοιχτές κατηγορίες ότι οι Eλληνες διπλωμάτες και πολιτικοί ήταν πράκτορες των Aγγλων.

Στις 30 Ιουνίου άρχισαν οι προκλήσεις
Oι ιταλικές προκλήσεις κατά της Eλλάδας, με σκοπό να συρθεί η χώρα σε εδαφικές παραχωρήσεις προς την Iταλία, είχαν αρχίσει από πολύ νωρίτερα, στις αρχές του καλοκαιριού του 1940, από τις 30 Iουνίου, και κορυφώθηκαν με τον τορπιλισμό της «Eλλης». Oι προκλήσεις ήταν τόσο στρατιωτικές όσο και πολιτικές, όπως η έγερση θέματος τσάμηδων ή οι εκτεταμένες ανοιχτές κατηγορίες ότι οι Eλληνες διπλωμάτες και πολιτικοί ήταν πράκτορες των Aγγλων. Mεταξύ άλλων:

- Στις 3 Iουλίου 1940, ο υπουργός Eξωτερικών της Iταλίας Tσιάνο κάλεσε τον πρέσβη της Eλλάδας στη Pώμη Iωάννη Πολίτη και διαμαρτυρήθηκε έντονα λέγοντας ότι αγγλικά αεροσκάφη είχαν πλήξει ιταλικά πλοία στο Iόνιο και ότι αυτά είχαν εξορμήσει από ελληνική βάση στη Λευκάδα. O ίδιος ο Mεταξάς με τηλεγράφημά του διαβεβαίωνε ότι τέτοια βάση ούτε καν υπάρχει και ότι αν ενήργησαν αγγλικά αεροσκάφη, αυτό έγινε από βάσεις στην Αίγυπτο.

- Στις 12 Iουλίου 1940, νωρίς το πρωί, η Iταλία προχώρησε σε βομβαρδισμούς ελληνικών πλοίων. Στόχος υπήρξε το πλοίο φάρων «Ωρίων» που χτυπήθηκε από τρία ιταλικά βομβαρδιστικά, την ώρα του ανεφοδιασμού του στον κόλπο του Kισσάμου στην Kρήτη. Oταν το αντιτορπιλικό «Υδρα» έσπευσε να βοηθήσει τον «Ωρίωνα», έγινε κι εκείνο στόχος επιθέσεων με βόμβες. Πάντως, τα πυρά που εξαπέλυσε το «Υδρα» σε απάντηση έτρεψαν τα ιταλικά αεροσκάφη σε φυγή.

- Στις 30 Iουλίου 1940, λίγα λεπτά πριν από τις 7 το πρωί, νέα επίθεση εκδηλώθηκε εις βάρος των αντιτορπιλικών «Bασιλεύς Γεώργιος» και «Bασίλισσα Oλγα» στο λιμάνι της Nαυπάκτου. Oι Iταλοί αρνήθηκαν τις επιθέσεις, αλλά τα θραύσματα των βομβών τους διέψευσαν και πάλι, όπως άλλωστε και η ίδια η θέα των ιταλικών αεροπλάνων.

- Στις 2 Aυγούστου 1940, μόλις 13 μέρες πριν από τον τορπιλισμό της «Eλλης», ιταλικό αεροσκάφος έπληξε με έξι βόμβες πλοιάριο της Oικονομικής Aστυνομίας που έπλεε ανάμεσα στην Αίγινα και τη Σαλαμίνα. Mάλιστα, το ιταλικό αεροσκάφος προερχόταν από τον Κορινθιακό Κόλπο πάνω από τον οποίο πετούσε ανεξέλεγκτα, δείχνοντας για μια ακόμη φορά ότι η Iταλία δεν λάμβανε υπ’ όψιν την ελληνική κυριαρχία ούτε στον αέρα ούτε στη θάλασσα.

- Oι παράνομες υπερπτήσεις των Iταλών είχαν αρχίσει ήδη από τις 30 Iουνίου πάνω από την Kρήτη, γεγονός που είχε προκαλέσει και την έντονη αντίδραση της Aγγλίας προς την Eλλάδα κάνοντας λόγο για παραβίαση της ελληνικής ουδετερότητας αφού η Aθήνα επέτρεπε τις πτήσεις αυτές, παρά το ότι –ή εξ αιτίας του ότι– οι Αγγλοι γνώριζαν ασφαλώς πολύ καλά ότι η Eλλάδα ούτε επιθυμούσε να μπει στον πόλεμο ούτε διέθετε αεροπορικές δυνάμεις ικανές να αποτρέψουν τέτοιες πτήσεις.

- Tην ίδια ημέρα, στις 30 Iουνίου 1940, δέκα ιταλικά βομβαρδιστικά που είχαν σηκωθεί από βάση στην Aλβανία προχώρησαν σε υπερπτήσεις πάνω από την Ηπειρο, φτάνοντας ώς το Mέτσοβο.

πηγή:infognomonpolitics.blogspot.com

12 Αυγ 2009

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ.

Ο Διωγμός των Ελλήνων της ΒΟΡΕΙΟΥ ΗΠΕΙΡΟΥ συνεχίζεται .


Με μια πρωτοφανή πρόταση επανέρχεται η αλβανική κυβέρνηση στον πόλεμο κατά των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου. Σύμφωνα με τα αλβανικά ΜΜΕ, ο πρωθυπουργός της χώρας ετοιμάζει νομοσχέδιο σύμφωνα με το οποίο εκτάσεις οι οποίες δεν καλλιεργούνται από τους ιδιοκτήτες τους, θα παραχωρούνται για εκμετάλλευση σε τρίτους που επιθυμούν να τις καλλιεργήσουν. Οι πραγματικοί ιδιοκτήτες θα

αμοιβονται με το 1/10 της παραγωγής σύμφωνα με τις αλβανικές πηγές. Τα ίδια μέσα αναφέρουν πως αν σε ένα εύλογο χρονικό διάστημα (π.χ. 5 ή 10 χρόνια) οι ιδιοκτήτες δεν εκφράσουν ενδιαφέρον για να καλλιεργήσουν την γη τους, τότε αυτή περνά στην ιδιοκτησία εκείνων που την δουλεύουν. Είναι εμφανές ότι ο πανέξυπνος ηγέτης της Αλβανίας, σκοπεύει σε έναν σταδιακό αναδασμό ο οποίος θα αλλάξει εντελώς το ιδιοκτησιακό καθεστώς στην χώρα του και θα πάρει πλουτοπαραγωγές εκτάσεις από τα χέρια των Ελλήνων. Δεν θα είναι καθόλου δύσκολο να παραδώσει τις καλλιεργήσιμες γαίες σε Αλβανούς από τον βορρά ή το Κόσσοβο ή τα Σκόπια. Ο κίνδυνος φαντάζει τεράστιος για τα χωριά των αναγνωρισμένων μειονοτικών περιοχών όπως η Δρόπολη και ο Βούρκος που βρίσκονται γύρω από κάμπους. Δεν κινδυνεύουν να αλλάξουν μόνο οι ιδιοκτήτες της γης αλλά ακόμη περισσότερο και η πληθυσμιακή σύσταση της Βορείου Ηπείρου. Μετά τις αλλοιώσεις που επέβαλλε το κομμουνιστικό καθεστώς στον πληθυσμό της Βορείου Ηπείρου, ο Μπερίσσα φαίνεται να θέλει να διασφαλίσει την εθνική ενότητα του κράτους του, περιθωριοποιώντας αν όχι εξαλείφοντας το ελληνικό στοιχείο. Απομένει στο ελλαδικό Υπουργείο Εξωτερικών να αντιληφθεί πως η Αλβανία δεν είναι μόνο το φιλελεύθερο κράτος που νομιμοποιεί τους γάμους των γκεη αλλά έχει και πραγματικό πρόσωπο και είναι εκείνο που αντιμετοπίζουν οι Έλληνες, πολίτες της.
Πηγή:www.himaraunion.com

11 Αυγ 2009

Mεγάλη επιτυχία είχε το πρόγραμμα εκμάθησης ελληνικής γλώσσας για τα Ηπειρωτόπουλα του εξωτερικού.

πηγή:epirus-ellas.blogspot.com

Ολοκληρώθηκε με επιτυχία για δεύτερη συνεχή χρονιά το Πρόγραμμα Ελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού για τα Ηπειρωτόπουλα του Εξωτερικού.

Στο πρόγραμμα φέτος συμμετείχαν είκοσι ένας νέοι Απόδημοι από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και τη Γερμανία.Το Πρόγραμμα υλοποίησε το Κέντρο Διδασκαλίας Ελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού «Σταύρος Νιάρχος» του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Η τελετή λήξης...

πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο την Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2009. Ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και Πρόεδρος του Κέντρου Καθηγητής κ. Ιωάννης Γεροθανάσης στην ομιλία του αναφέρθηκε στη σημαντική αυτή προσπάθεια που κάνει το Κέντρο για την καλύτερη διοργάνωση του προγράμματος εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας, που παρά τις δυσκολίες που υπάρχουν έκλεισε με επιτυχία για δεύτερη συνεχή χρονιά.

Περιέγραψε για άλλη μια φορά τους στόχους μιας μόνιμης μελλοντικής συνεργασίας με το Παγκόσμιο Συμβούλιο Ηπειρωτών, που θα φέρει σε άμεση επαφή τη νέα γενιά των Απόδημων Ηπειρωτών με την ελληνική παιδεία και τον πολιτισμό της γενέτειράς τους, και τόνισε τη μεγάλη συμβολή της υπεύθυνης του Κέντρου κ. Ζέτα Ασίκογλου-Λέκκα για την επιτυχία του Προγράμματος.

Οι συμμετέχοντες στο Πρόγραμμα, παρουσίασαν κατά τη διάρκεια της τελετής τα αποτελέσματα των εργασιών τους. Η εκδήλωση έκλεισε με παραδοσιακούς χορούς και τραγούδια.

Την τελετή λήξης παρακολούθησαν εκτός του διδακτικού προσωπικού ο Αντινομάρχης Ιωαννίνων κ Παντελής Κολόκας, ο ταμίας του Παγκοσμίου Συμβουλίου Ηπειρωτών Εξωτερικού κ. Αθανάσιος Νασίκας, Ο αντιπρόεδρος της Πανηπειρωτικής Ομοσπονδίας Ευρώπης κ. Ηλίας Γαλανός και το μέλος του Δ.Σ. κ. Δήμητρα Πέτσα, ο πρόεδρος της Αδελφότητας Ηπειρωτών Στουτγάρδης κ. Σωτήριος Βασιλείου και τέλος η Γενική Γραμματέας της Παμμακεδονικής Ομοσπονδίας Β. Αμερικής κ. Μαίρη Χατζηνάκου.

Το Πρόγραμμα υλοποιήθηκε με την οικονομική ενίσχυση της Γενικής Γραμματίας Αποδήμου Ελληνισμού (ΓΓΑΕ), της Νομαρχίας Ιωαννίνων και του Κοινωφελούς Ιδρύματος Ιωάννη Λάτση. Ιδιαίτερη ήταν η συμβολή της Νομαρχίας Ιωαννίνων και μάλιστα του Αντινομάρχη κ. Κολόκα, ο οποίος όλο το διάστημα βρισκόταν δίπλα στους σπουδαστές του προγράμματος.

Σε συνεργασία μάλιστα με τους δημάρχους Μετσόβου, κ. Κων/νο Τζαφέα, Τύμφης κ. Γεώργιο Σουκοβέλο καθώς και τον υπεύθυνο της βάσης Rafting της Αλπικής Ζώνης Αράχθου κ. Αχιλλέα Παπαευθυμίου πραγματοποιήθηκε επίσκεψη στο Μέτσοβο, τα Μετέωρα και το Καπέσοβο. ΟΙ σπουδαστές δεν έχασαν την ευκαιρία να δοκιμάσουν και Rafting στον ΄Αραχθο.

10 Αυγ 2009

ΤΟ ΘΕΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΤΟΜΙΟΥ, ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ.....


ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΟΙ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ:http://epirus-ellas.blogspot.com ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΚΟΦΑΝΤΙΕΣ ΟΠΟΥ ΔΕΧΘΗΚΕ Η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΟΜΙΟΥ,ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ ,ΚΑΙ ΑΝΡΤΗΘΗΚΕ ΣΤΟ [tvxs.gr]

Εμείς με την σειρά μας, επειδή τυχαίνει να έχουμε ιδία γνώση έχουμε να πούμε τα εξής:



1) Διαφωνούμε πως ο Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Παναγίας Στομίου, έχει επεκτατικές βλέψεις για την Ιερά Μονή. Το Μοναστήρι αυτό είναι από τα Ιερότερα της Πατρίδας μας. Σε αυτό ασκήτεψε ο Γέροντας ΠΑΪΣΙΟΣ. Είναι η "άλλη" φωνή της θρησκείας μας, απέναντι σε αυτές τύπου Βατοπαίδι και Σία.



Οι πατέρες αλλά και οι Μοναχοί που ασκητεύουν στην Μονή, είναι Ήρωες, κρατάνε την ελπίδα της Πίστης μας ζωντανή και θα πρέπει να τους φαιρόμαστε σαν σε " Άγιους ανθρώπους ".



2) Ότι αφορά αυτά που λέει ο Κ. Μπελογιάννης, έχει απόλυτο δίκιο. Και διάφορα τζίπ "οργώνουν" τα μονοπάτια του Δρυμού για ψυχαγωγία, και παράνομη θήρα υπάρχει, αλλά και παράνομη αλιεία που διαταράζει την ισορροπία του οικοσυστήματος.



Οι Αρμόδιες Αρχές θα πρέπει να κινηθούν ΑΜΕΣΑ!!!



3) Τώρα ότι αφορά το έργο του Δήμου Κόνιτσας, πιστεύουμε πως είναι έργο πνοής για την περιοχή. Μέχρι πέρυσι το πρόβλημα του νερού, αλλά και του ποτίσματος στον μεγάλο κάμπο της περιοχής, ήταν μεγάλο. Όμως οποιοδήποτε έργο θα πρέπει να γίνεται σύμφωνα με το γράμμα του νόμου και ειδικά όταν πρόκειται για τέτοιες περιοχές (ΕΘΝΙΚΟΣ ΔΡΥΜΟΣ).



Εάν παρανομεί ο Δήμος, τότε ο πολίτης.... Δεν γνωρίζουμε αν όντως υπάρχουν οι σχετικές αδειοδοτήσεις, αλλά αν δεν υπάρχουν θα πρέπει να γίνουν κινήσεις για την αποκτησή τους.

ΣΥΜΦΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΟΠΟΥ ΕΔΕΙΞΑΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΕΙΠΑΝ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ.....orthodoxia-ellhnismos.blogspot.com

ENAΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΟΥΣ ΨΑΛΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟ. ΨΑΛΛΕΙ Ο ΧΟΡΟΣ ΣΙΜΟΝΟΠΕΤΡΑΣ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

9 Αυγ 2009

Η Παναγια και ο 15Αυγουστος..


Στις 15 του Αυγούστου ολόκληρος ο Χριστιανικός κόσμος θα πλημμυρίση τις εκκλησιές και τα μοναστήρια, για να γιορτάση τη Μάνα της Χριστιανοσύνης, την Παναγία.
Χιλιάδες πρόσωπα προσκυνητών, βουβά, χλωμά, συλλογισμένα, καταπονημένα, βασανισμένα, θα σηκώσουν ευλαβικά το βλέμμα τους ν’ ατενίσουν το χαμόγελο Εκείνης,
που χύνει βάλσαμο και παρηγοριά σ’ όλων τις καρδιές.
Η κατανυκτική αγάπη του λαού μας, ιδιαίτερα προς την Παναγία, η λατρεία και η αφοσίωση του Έλληνα προς την Θεοτόκο, είναι ανάλογη προς την άπειρη στοργή που
ξεχειλίζει από τα μάτια Εκείνης προς όλον τον κόσμο. Και δεν χρειάζονται υψηλονόητοι και βαθυστόχαστοι θρησκευτικοί στοχασμοί για να νιώση κάποιος τη θαλπωρή
της ματιάς Της, όταν σε κοιτάζη. Το γονάτισμα του απλοϊκού προσκυνητή μπροστά στην εικόνα Της είναι η πιο γνήσια μεταφυσική διάσταση της ψυχής του.
Εύγλωττα εξομολογητικοί είναι οι στίχοι του Κωστή Παλαμά σε μια μύχια προσευχή του προς την Παναγία στο ποίημά του «Μυστική παράκληση», που είναι μια δραματική, καθαρά θρησκευτική έκφραση της ψυχής του:
«Δέσποινα,κανένα φόρεμα τη γύμνια μου δε φτάνει να σκεπάσει
............................
Πρόστρεξε, Μυροφόρα,
μονάχα εσένα πίστεψα
και λάτρεψα μονάχα εσένα,
κι ως τώρα μέσ’ στα αιματοστάλαχτα
μιας οργισμένης δύσης
Δέσποινα, στήριξέ με εσύ
και μη μ’ αφήσεις.....
«Η σκέπη και του ανθρώπου εσύ, τ’ αγγέλου εσύ και η δόξα,
με τη χαρά σου χαίρεται, χαριτωμένη η κτίση!
Μητέρα των ανέλπιδων κι όλου του κόσμου σκέπη,
κάτω από σε και οι ανέλπιδοι κι όλος ο κόσμος ίσοι!
Μπρος στην εικόνα σου γυρτός ο κόσμος με το στόμα
τρεμουλιαστό, κρεμάμενο μόνο απ’ τόνομά σου
κι από τη σκέψη σου, Κυρά, κι από τ’ανάβλεμμά σου,
μ’ ένα τροπάρι μυστικό, με μια πνιχτή μουρμούρα
δυό απέραντα μονόλογα: Χαίρε Χαριτωμένη!...»
.................................
Στα κάστρα σ' ανιστόρησα οδηγήτρια και στ' αδυσώπητο
το κρίμα / απάνου σε ξανάδα γρηγορούσα...
www.acrobase.gr

ΚΑΝΤΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ ΜΑΣ.