Μετάνοια σημαίνει...

Ἁγίου Δημητρίου τοῦ Ροστὼφ

Νὰ κρατᾶς ἀδιάκοπα τὴν ψυχή σου σὲ κατάστασι μετανοίας καὶ πένθους. Διαπίστωσε καὶ τὶς πιὸ ἀσήμαντες ἀδυναμίες σου καὶ πολέμησε τές. Ἂν ἀδιαφορήσης γιὰ τὶς μικρὲς πτώσεις καὶ τὰ μικρὰ ἁμαρτήματα, νὰ εἶσαι βέβαιος ὅτι θὰ δὴς κάποτε τὸν ἑαυτό σου ν ἀδιαφορῆ καὶ γιὰ τὰ μεγάλα. Ἀπὸ τὴν πιὸ φευγαλέα καὶ λεπτὴ ἁμαρτωλὴ σκέψι γεννιέται κάποτε τὸ πιὸ σοβαρὸ ἁμάρτημα.

Ἀρχὴ τῆς σωτηρίας εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς μετανοίας. Ἀρχὴ τῆς μετανοίας εἶναι ἡ ἀποχὴ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Ἀρχὴ τῆς ἀποχῆς ἀπὸ τὴν ἁμαρτία εἶναι ἡ καλὴ πρόθεσις, ἡ ἀγαθὴ προαίρεσις.

Ἡ ἀγαθὴ προαίρεσις γεννᾶ τοὺς κόπους. Οἱ κόποι γεννοῦν τὶς ἀρετές. Οἱ ἀρετὲς γεννοῦν τὴν πνευματικὴ ἐργασία. Ἡ πνευματικὴ ἐργασία, τέλος, ὅταν εἶναι συχεχὴς καὶ ἐπίμονη, μονιμοποιεῖ στὴν ψυχὴ τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν κάνει φυσικὴ κατάστασί της. Ὅταν φθάσης σ αὐτὴ τὴν τελευταία βαθμίδα, λίγο θ ἀπέχης ἀπὸ τὴν...

π. Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης: «Κυριακή τῆς Σταυροπροσκυνήσεως»

Ἐκπομπὴ ἀπὸ τὸν π. Ἀρσένιο Βλιαγκόφτη, μὲ θέμα: «Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως».

Μεταδίδεται ἀπὸ τὰ κανάλια Atlas TV καὶ Ἀχελῶος TV, 11-03-2018.

Ἡ προβολὴ τοῦ σταυροῦ στὴ μέση τῆς Σαρακοστῆς μᾶς ὑπενθυμίζει τὸ σκοπὸ τῆς βαθύτερης καὶ ἐντατικότερης ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Σαρακοστῆς.

π. Ἀλέξανδρος Σμέμαν

Ἀπὸ τὰ παμπάλαια χρόνια, τὸ βράδυ τοῦ Σαββάτου τῆς τρίτης ἑβδομάδας τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ὁ σταυρὸς μεταφέρεται στὸ κέντρο τῆς ἐκκλησίας, καὶ ὁλόκληρη ἡ ἀκόλουθη ἑβδομάδα εἶναι γνωστὴ ὡς ἑβδομάδα τοῦ Σταυροῦ.

Ξέρουμε πὼς ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ ἀποτελεῖ μία προετοιμασία γιὰ τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα, τότε ποὺ ἡ Ἐκκλησία θὰ ἀνακαλέσει στὴ μνήμη τῆς τὸν πόνο, τὴ σταύρωση καὶ τὸ θάνατο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ πάνω στὸ σταυρό. Ἡ προβολὴ τοῦ σταυροῦ στὴ μέση της Σαρακοστῆς μᾶς ὑπενθυμίζει τὸ σκοπὸ τῆς βαθύτερης καὶ ἐντατικότερης ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Σαρακοστῆς. Ἔτσι εἶναι ὁ κατάλληλος τόπος ἐδῶ γιὰ νὰ σκεφτοῦμε τὸ ρόλο τοῦ σταυροῦ, αὐτοῦ του σημαντικότατου καὶ χαρακτηριστικότατου ὅλων τῶν Χριστιανικῶν συμβόλων. 

Τὸ σύμβολο αὐτὸ ἔχει δύο στενὰ ἀλληλένδετες σημασίες. Ἀφενὸς εἶναι ὁ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ, αὐτὸ τὸ ἀποφασιστικὸ ὄργανο μὲ τὸ ὁποῖο...

Ἡ ΚΥΑ γιά τίς ἠλεκτρονικές ταυτότητες βρίσκεται στό τελικό στάδιο

Σχόλιο ID-ont: Ὁ Ἀναπληρωτής Ὑπουργός Προστασίας τοῦ Πολίτη κός Τόσκας, (ὑποστράτηγος ἐ.α.) ἀπαντώντας σέ ἐρώτηση βουλευτῶν τῆς ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ πού "ἀγωνιοῦσαν" γιατί δέν ἔχει ἐκδοθεῖ ἀκόμη ἡ Κάρτα τοῦ Πολίτη (Νέα Ἠλεκτρονική Ταυτότητα), ἔδωσε τήν κατωτέρω ἀπάντηση, στήν ὁποία τονίζει ὅτι ἡ Κοινή Ὑπουργική Ἀπόφαση (ΚΥΑ) εἶναι στό τελικό της στάδιο. Ἡ Νέα Δημοκρατία "κόβει" καί ὁ ΣΥΡΙΖΑ "ράβει":

"Σέ ἀπάντηση τῆς ἀνωτέρω ἐρώτησης, ὑπενθυμίζεται ὅτι σύμφωνα μέ τό 2000/C 301/01 Ψήφισμα τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης ἡ προθεσμία ἐναρμόνισης τῶν Κρατῶν-Μελῶν της γιά τήν ἔκδοση νέων δελτίων ταυτότητας ἔληγε τήν 01-02-2006. Παρόλα αὐτά, οὐδεμία πρόοδος συντελέστηκε γιά περισσότερο ἀπό μία δεκαετία ἀπό τίς προηγούμενες Κυβερνήσεις, παρά τίς περί τοῦ ἀντιθέτου διαρκεῖς τούς διακηρύξεις. 

Ἡ παροῦσα πολιτική Ἡγεσία κινήθηκε ἄμεσα καί ἔθεσε τέλος στά χρόνια ἀδράνειας πού μάστιζαν, μεταξύ ἄλλων, καί τόν τομέα τῆς ἀσφάλειας. Γνωρίζεται λοιπόν ὅτι, δυνάμει τῶν διατάξεων τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ ν.1599/1986 (ΦΕΚ A΄-75), ὅπως αὐτό τροποποιήθηκε μέ τό ἄρθρο τοῦ ν. 4483/2017 (ΦΕΚ A΄-107) καί ἰσχύει, ἀπό τίς ἁρμόδιες Ὑπηρεσίες τοῦ Ἀρχηγείου Ἑλληνικῆς Ἀστυνομίας ἔχει ἐκπονηθεῖ σχέδιο Κοινῆς Ὑπουργικῆς Ἀπόφασης (ΚΥΑ) γιά τήν ἔκδοση τοῦ νέου δελτίου ταυτότητας Ἑλλήνων πολιτῶν, μέ στοιχεῖα καί....

Ὅταν ἡ θεολογία γίνεται ἀγαπολογία…

Συχνὸς ὁ λόγος τινῶν θεολόγων, ἀλλὰ καὶ γενικότερα τινῶν χριστιανῶν, γιὰ τὴν ὑπερβολικὴ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ πρὸς τοὺς ἁμαρτωλούς. Ὑποστηρίζουν, λόγου χάριν: «Ὁ Χριστὸς ἦρθε γιὰ τὴν πόρνη καὶ ἔσωσε τὸν ληστή. Ναί, αὐτὸν ποὺ βίασε, ποὺ ἔκλεψε, ποὺ σκότωσε. Μίλησε μὲ τοὺς ἅρπαγες, μὲ τοὺς παρίες, μὲ τοὺς ἀλλόθρησκους… Ἀγαπάει ὅλους χωρὶς ὅρια. Ἀγαπάει τὸν Μουσουλμάνο, τὸν Βουδιστή, τὸν Ἰεχωβά. Ἀγαπάει τὴν πόρνη καὶ ἂς πουλάει κάθε τὸ σῶμα της ποὺ εἶναι ναός του. Ἀγαπάει τὸν ὁμοφυλόφιλο…»![1] 

Και ὁ συχνὸς λόγος γιὰ τὸν ἀπερίγραπτο Λόγο, ἀπ’ ὅτι φαίνεται, γίνεται γιὰ συγκεκριμένο λόγο: γιὰ νὰ δικαιολογηθεῖ καὶ ν’ «αὐγατήσει» ἡ ἁμαρτία καὶ ὄχι γιὰ νὰ ἐξαλειφθεῖ. Ἀφήνεται νὰ ἐννοηθεῖ, πὼς ἡ πολλή, ἄνευ ὁρίων, ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὸν ἄνθρωπο, ἀγκαλιάζει καὶ τὴν ἁμαρτία· μὴ γένοιτο! Μὲ ἄλλα λόγια, χρησιμοποιεῖται, ἡ ἄδολη καὶ θυσιαστικὴ ἀγάπη τοῦ Κυρίου, ὡς ἀγάπη «χωρὶς ὅρια», γιὰ νὰ δικαιολογήσουμε...

Ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ καὶ ὁ Σταυρὸς τοῦ κάθε ἀνθρώπου.

Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσιανίνωφ

Ὁ Κύριος εἶπε στούς μαθητές Του: «Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι» (Ματθ. ιστ’ 24). Τί σημαίνει «ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου»; Καί γιατί αὐτός «ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου», δηλαδή ὁ ἰδιαίτερος σταυρός τοῦ καθενός μας, ὀνομάζεται συνάμα καί «Σταυρός τοῦ Χριστοῦ»;

«Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» εἶναι οἱ θλίψεις καί τά βάσανα τῆς γήινης ζωῆς, πού γιά τόν καθένα μας εἶναι δικά του. «Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» εἶναι ἡ νηστεία, ἡ ἀγρυπνία καί ἄλλα εὐλαβῆ κατορθώματα, μέ τά ὁποῖα ταπεινώνεται ἡ σάρκα καί ὑποτάσσεται στό πνεῦμα. Τά κατορθώματα αὐτά πρέπει νά εἶναι ἀνάλογα μέ τίς δυνάμεις τοῦ καθενός καί στόν κάθε ἄνθρωπο εἶναι δικά του.

«Ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» εἶναι τά ἁμαρτωλά ἀσθενήματα, ἤ πάθη, πού – στόν κάθε ἄνθρωπο – εἶναι δικά του! Μέ ἄλλα ἀπ᾽ αὐτά τά πάθη γεννιόμαστε καί μ᾽ ἄλλα μολυνόμαστε στήν πορεία τοῦ γήινου βίου μας.

«Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ» εἶναι ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ. Μάταιος καί ἄκαρπος εἶναι «ὁ σταυρός τοῦ κάθε ἀνθρώπου» – ὅσο βαρύς καί ἄν εἶναι – ἐάν δέν μεταμορφωθεῖ σέ «Σταυρό τοῦ Χριστοῦ» μέ τό ν᾽ ἀκολουθοῦμε τόν...

Τὸ Facebook θὰ ξέρει κάποια στιγμὴ ἂν εἶσαι πλούσιος ἢ μπατίρης!

Ὁ κοινωνικὸ-οἰκονομικὸς ἀλγόριθμος ἀναπτύσσεται ἤδη

Ἦταν τὸ 2016 ὅταν ὁ κολοσσὸς τῆς κοινωνικῆς δικτύωσης κατέθεσε αἴτηση γιὰ νὰ πατεντάρει ἕνα νέο σύστημα ποὺ μὲ τὴ βοήθεια ἀλγόριθμου τεχνητῆς νοημοσύνης θὰ καθορίζει τὴν οἰκονομικὴ κατάσταση τοῦ χρήστη. Τὸ θέμα ἦρθε στὴ δημοσιότητα βέβαια πολὺ πρόσφατα καὶ μάθαμε πὼς τὸ Facebook ἀναλύει τὶς ἀπαντήσεις ποὺ δίνουν οἱ χρῆστες σὲ συγκεκριμένες ἐρωτήσεις, τὴν ἴδια ὥρα ποὺ μαζεύει πληροφορίες ἀπὸ τὴν online δράση μας. Κι αὐτὸ γιὰ νὰ μᾶς κατατάξει σὲ τρεῖς διακριτὲς κατηγορίες: ἐργατικὴ τάξη, μεσαία τάξη καὶ ἄρχουσα τάξη. 

«Τὸ online σύστημα χρησιμοποιεῖ κατηγορίες ὥστε νὰ προβλέψει τὴν κοινωνικὸ-οἰκονομικὴ κατηγορία τῶν χρηστῶν», λέει...

Σὰν αὔριο τῆς Σταυροπροσκύνησης γεννήθηκα. Ἦταν ἡ μέρα ποὺ ἦρθα στὴν ζωή. Προσπάθησαν νὰ μὲ ρίξουν πολλὲς φορές. Κανεὶς δὲν χάρηκε. Δεν ἤθελαν ἄλλο παιδί. Ἀπὸ τύχη γεννήθηκα.

Περπατοῦσε μέρα καὶ νύχτα στοὺς δρόμους τῆς πόλης σὰν ἀερικό. Στὸ ἕνα χέρι ἕνα ποτήρι μπίρα καὶ στὸ ἄλλο ἕνα ἀτελείωτο τσιγάρο. Γελοῦσε καὶ κουβεντίαζε μὲ σκιές. 

Ἔβριζε τὴν μοίρα του καὶ κοιμόταν ὅπου ἔβρισκε. 

Τὸ καλοκαίρι σὲ παγκάκια κάτω ἀπὸ δέντρα καὶ τὸ χειμώνα σὲ εἰσόδους πολυκατοικιῶν. Εἶχε σπίτι. 

Τὸ πατρικό του, ἀλλὰ σπάνια πήγαινε. 

Ἄντε γιὰ κανένα μπάνιο. 

Ἴσως σὲ κάποια μεγάλη ἐπέτειο, ὅπως ἔλεγε. Δίπλα του σὲ κάθε βῆμα ὑπῆρχαν σκυλιά. Ἄλλοτε γάτες. 

Μερικὲς φορὲς κρατοῦσε ποντίκια. 

Τὰ μεγάλωνε μέσα στὶς μεγάλες καὶ βαθιὲς τσέπες τοῦ σκισμένου καὶ λιγδιασμένου σακακιοῦ του. 

Σόκαρε. 

Τοῦ ἄρεσε νὰ προκαλεῖ τὸν φόβο στοὺς νοικοκυραίους. 

Στοὺς «καθὼς πρέπει» πολίτες, ποὺ σέβονταν τοὺς νόμους καὶ κυρίως ἦταν «ἐχέφρονες». Ἐνῶ ἐκεῖνος γιὰ ὅλους ἦταν ὁ «τρελός» τῆς γειτονιᾶς. Ἐγὼ τὸν γνώρισα στὸ καφενεῖο. Καθόταν ὅπως πάντα μόνος. Βυθισμένος στὶς σκέψεις. 

Στὸ δεξί του χέρι ἕνα ποτήρι ἀλκοόλ. 

Στὸ ἀριστερὸ ἕνα τσιγάρο τὸ ὁποῖο δὲν ἔσβηνε ποτέ. 

Λὲς καὶ εἶχε τάμα τὴν...

Μὲ τέτοια σχολικὰ κείμενα, γιατί νὰ ὑπερασπιστεῖς τὴν πατρίδα;

Γράφει ὁ Δημήτριος Νατσιὸς – Δάσκαλος Κιλκὶς

Ἴσως ἡ πατρίδα μᾶς ἀναγκαστεῖ νὰ ὑπερασπιστεῖ -ἴσως πολὺ σύντομα- τὴν ἐθνική της ἀξιοπρέπεια. Νὰ πολεμήσουν τὰ παιδιά της. Θέλω ὅμως νὰ ρωτήσω. Είναι δυνατὸν νὰ ζοῦμε περιτριγυρισμένοι ἀπὸ ἁρπακτικὰ καὶ στὰ σχολεῖα νὰ διδάσκεται, μέσω τῶν ἄθλιων βιβλίων, ἡ δειλία καὶ ἡ ἠττοπάθεια; Tι μαθαίνουν τὰ νιάτα τῆς πατρίδας γιὰ τὰ δύο κορυφαία κατορθώματα τοὺς ἔθνους-’21 καὶ ’40-41- ποὺ μόνο περηφάνια καὶ φιλοπατρία μᾶς γεμίζουν; Γιατί ἀφήνουμε τόσα χρόνια τους ποικιλώνυμους ἐθνομηδενιστὲς νὰ ροκανίζουν τὴν ψυχὴ τοῦ λαοῦ μας, ἐνῶ γνωρίζουμε ὅτι κάποια στιγμὴ θὰ ἔρθουμε ἀντιμέτωποι μὲ τὴν Τουρκιὰ καὶ τότε θὰ στραφοῦμε γιὰ θάρρος καὶ παρηγοριὰ στὰ ὅσια καὶ τὰ ἱερά μας; Ἂς τὸ καταλάβουμε, δὲν προασπίζουν τὴν ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία καὶ τὴν ἐδαφικὴ ἀκεραιότητα μόνο οἱ ἔνοπλες δυνάμεις. Τὶς προασπίζει ὁ λαός, μὲ τὴν ὁμηρικὴ καὶ θουκυδίδεια ἔννοια. Ὄχι ὁ φιλοπόλεμος, ἀλλὰ ὁ ἑτοιμοπόλεμος, ὁ ψυχικὰ ἁρματωμένος, ὁ νηφάλιος. Ὁ πεπαιδευμένος πολίτης ποὺ εἶναι ταυτόχρονα καὶ ὁπλίτης. Τί μαθαίνει ὅμως ὁ Ἑλληνόπουλο, ὁ αὐριανὸς ὁπλίτης, γιὰ τὰ τιμαλφῆ τοῦ Γένους; Με τέτοια χαμερπῆ κείμενα θυσιάζεσαι γιὰ τὴν πατρίδα; 

Ἂς δοῦμε κάποιες ἀπὸ τὶς ἀσχημονίες. 

Τὸ ἔπος τοῦ ’40: 

Στὴν σελίδα 44 τοῦ ἃ’ τεύχους τοῦ βιβλίου Γλώσσας Ἐ’ δημοτικοῦ, περιέχεται κείμενο μὲ τίτλο: «Ἡ Ἰταλία μᾶς κήρυξε τὸν πόλεμο!» Καὶ ὑπότιτλο: «Κι ἐμεῖς πήγαμε στὸ ὑπόγειο». Και ἀφοῦ κρύφτηκαν στὸ ὑπόγειο, διαμείβονται οἱ ἑξῆς ἄθλιοι διάλογοι: «Μετὰ γύρισε...

Οἱ νέοι Φάκελοι προτείνουν χωρισμὸν Ἐκκλησίας – Πολιτείας!

Γράφει ὁ κ. Παναγιώτης Νίκ. Γκουρβέλος, Καθηγητὴς θεολόγος

«Ἡ ἴδια ἡ συμπεριφορὰ τῆς διοίκησης τῆς Ἐκκλησίας, ἡ νοοτροπία της καὶ οἱ ἀπαιτήσεις της θέτουν ἐπιτακτικὰ τὸ ζήτημα ἀλλαγῆς τῶν σχέσεων αὐτῶν (σήμ. σχέσεων Κράτους – Ἐκκλησίας). Ἐμφανίζεται νὰ ἐκπροσωπεῖ κοινωνικὲς ἰδέες καὶ νοοτροπίες ποὺ εἶναι ξεπερασμένες στὴν ἐποχή μας. Τὸ σημαντικὸ εἶναι ὅτι οἱ ἀντιλήψεις ποὺ ἐκπροσωπεῖ τὶς περισσότερες φορὲς εἶναι συντηρητικὲς κοινωνικὲς ἢ ἠθικιστικὲς ἀντιλήψεις, οἱ ὁποῖες στὴν πραγματικότητα δὲν ἔχουν καμιὰ σχέση μὲ τὴν ἴδια τὴ διδασκαλία τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ἔχοντας ὅμως ὡς τακτικὴ νὰ μὴ διαλέγεται μὲ κανένα, ἀναπαράγει ἐσωτερικὰ τὶς ἀντιλήψεις της, μάλιστα μὲ τὴν ἀπειλὴ τῆς τιμωρίας ἐκείνων ποὺ θὰ ἤθελαν νὰ διαφοροποιηθοῦν. Γι’ αὐτὸ λειτουργεῖ ὡς ἀνασταλτικὸς παράγοντας στὶς κοινωνικὲς ἐξελίξεις. Ὁ λόγος αὐτὸς εἶναι ἀπὸ τοὺς πιὸ σοβαρούς, γιὰ νὰ προχωρήσει ὁ χωρισμὸς τοῦ κράτους ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Ὁ χωρισμὸς θὰ βοηθήσει καὶ τὴν ἴδια. Θὰ ἀναγκαστεῖ ἐκ τῶν πραγμάτων νὰ διαλεχθεῖ ρεαλιστικὰ μὲ τὴ σύγχρονη ἐποχὴ καὶ νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ τὸ βυζαντινὸ καὶ ἐθνικὸ σύνδρομο, ποὺ σὲ ὁρισμένες περιπτώσεις τὴν ὁδηγεῖ σὲ ἐθνικιστικὴ ρητορεία ἡ σὲ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸν πνευματικὸ σκοπὸ τῆς» (Φάκελος μαθήματος Θρησκευτικῶν Β Γενικοῦ Λυκείου, ἐκδόσεις «Διόφαντος», Ἀθήνα 2017, σέλ. 111).
Ὅσο κι ἂν φαίνεται ἀπίστευτο, τὸ θρασὺ καὶ προσβλητικὸ γιὰ τὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας μας αὐτὸ κείμενο, προερχόμενο ἀπὸ τὴν γραφίδα καθηγητὴ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, περιέχεται στὸ...

Οἱ ἅγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες τῆς Σεβαστείας

Λάμπρου Κ. Σκόντζου, Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Οἱ μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας μᾶς εἶναι τὸ καύχημά Της, διότι ὁμολόγησαν τὴν πίστη τους στὸ Χριστὸ καὶ τὴν ἐπισφράγισαν μὲ τὸ αἷμα τους. Ἀντάλλαξαν τὴν πρόσκαιρη γήινη ζωή τους μὲ τὴν αἰώνια ἀληθινὴ ζωή, ποὺ δίνει ὁ ζωοδότης Χριστός.

Ἀνάμεσα σ’ αὐτοὺς συγκαταλέγονται καὶ οἱ Ἅγιοι Σαράντα Μάρτυρες, οἱ ὁποῖοι μαρτύρησαν στὴ Σεβάστεια τῆς Μ. Ἀσίας στὶς ἀρχὲς τοῦ 4ου αἰώνα, ὅταν αὐτοκράτορας τῆς Ἀνατολῆς ἦταν ὁ ρωμαῖος εἰδωλολάτρης Λικίνιος (307-324). Ἦταν ὅλοι τοὺς νεαροὶ ἔφηβοι στρατιῶτες καὶ ἀνῆκαν στὸ πιὸ ἐπίλεκτο στρατιωτικὸ τάγμα τῆς περιοχῆς.

Οἱ σκληρότεροι διωγμοὶ κατὰ τῶν Χριστιανῶν, ποὺ εἶχε ἀρχίσει ὁ δεισιδαίμων Διοκλητιανὸς (284-305), συνεχίζονταν καὶ ἐπὶ Λικινίου. Οἱ διοικητὲς τῶν ἐπαρχιῶν εἶχαν ἐπιφορτιστεῖ γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ διατάγματος, ποὺ προέβλεπε τὴν ἀναγκαστικὴ θυσία στοὺς εἰδωλολατρικοὺς «θεοὺς» ἀπὸ ὅλους τοὺς ὑπηκόους τῆς αὐτοκρατορίας, μὲ τὴ χορήγηση πιστοποιητικοῦ! Ὅσοι ἀρνοῦνταν νὰ θυσιάσουν ὁδηγοῦνταν μὲ τὴ βία μπροστὰ στὰ εἴδωλα, προκειμένου νὰ ἐξαναγκαστοῦν εἴτε μὲ ὑποσχέσεις, εἴτε μὲ βασανιστήρια νὰ προσφέρουν τὴ θυσία. Ὅσοι δὲν ὑπέκυπταν στοὺς ἐκβιασμοὺς ὁδηγοῦνταν σὲ...

Μιλᾶς χωρὶς φόβο καὶ πάθος; Λοιπόν, καθάπτεσαι τῆς πίστεώς μου καὶ ἀντιπαρατάσσομαι παρομοίως!

Γράφει ὁ Ἠλιάδης Σάββας, Δάσκαλος - Κιλκὶς

Πῶς νὰ σιωπήσει κανείς, βλέποντας γύρω του καὶ παντοῦ τὶς μπουλντόζες καὶ τοὺς ὁδοστρωτῆρες τοῦ οἰκουμενισμοῦ καὶ πάντων τῶν αἱρέσεων νὰ σκάβουν ἐκ θεμελίων τὰ ἀπὸ αἰώνων ἱερὰ καὶ ὅσια τῆς Παραδόσεώς μας; Πῶς νὰ ἀντέξει τὴν «πρόταση» - ἐντολὴ- τῶν «ἐχόντων τὸν νοῦν»: «Μὴ μιλᾶτε, δὲν εἶναι δική σας δουλειὰ αὐτή. Ἐσεῖς νὰ κάνετε προσευχὴ καὶ ὁ Θεὸς θὰ στηρίξει καὶ θὰ σώσει τὴν Ἐκκλησία του. Ὑπάρχουμε ἐμεῖς, «οἱ ἔχοντες τὸν νοῦν»!
Ἔχουν τὸν νοῦ τους! Μάλιστα! Δηλαδή, ἂν ἔχουν τὸν νοῦ τους, πῶς δὲν συμμαζεύουν τουλάχιστον αὐτοὺς ποὺ ἀποθρασύνονται καὶ κηρύττουν ὅ,τι θέλουν, ὅπου θέλουν, ὅποτε θέλουν καὶ ὅπως θέλουν; Καὶ μολύνονται ψυχές! Ὅπως μεταξὺ τῶν ἄλλων, ἀκόμη καὶ ἐπισκόπων, καὶ ἕνας, ὅπως ἔγραφε, ἀρχιμανδρίτης τῆς Ι.Μ. Ἱερισσού. Παρακολούθησα σὲ βίντεο τὸν «κατηχητικό του λόγο» στὸ «μικτὸ» κατηχητικὸ παιδιῶν τῆς Κέρκυρας καὶ λυπήθηκα πολύ. Λέγοντας «μικτό», δὲν ἐννοῶ ἀγόρια καὶ κορίτσια μόνο, ἀλλὰ Ὀρθόδοξα καὶ Ρωμαιοκαθολικά. Κλασικὴ οἰκουμενίζουσα περίπτωση! Ποῦ εἶναι «οἱ ἔχοντες τὸν νοῦν»;

Ἔδωσε ρεσιτὰλ ἀγαπολογίας. Ἔβγαλε, μὲ σωστὴ «λογική», τὸν μέσο ὄρο τῆς πίστης αὐτῶν καὶ ἠμῶν καὶ τῶν ὁρίων τῆς Ἐκκλησίας. Ἀνέφερε τὸ γνωστὸ οἰκουμενιστικὸ σλόγκαν: «Εἶναι περισσότερα αὐτὰ ποὺ μᾶς ἑνώνουν ἀπὸ αὐτὰ ποὺ μᾶς χωρίζουν». Ἐνοχοποίησε τοὺς...

Ἡ Νέα Τάξη ὀργιάζει: O ΣΚΑΙ διαφημίζει τό ἐμφυτεύσιμο τσίπ!

Σὲ περίπτωση φυσικῆς καταστροφῆς οἱ Σουηδοὶ θὰ μείνουν χωρὶς χρήματα

Σχόλιο Ρωμαίικου Ὁδοιπορικοῦ: Ξέρουμε πολὺ καλὰ ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ἐκδικεῖται τὸν ἄνθρωπο! Ὁποιαδήποτε ὅμως κίνηση ποὺ ἀποκλίνει ἀπὸ τὴ φυσικὴ ὁδό, δημιουργεῖ «παρενέργειες» στὴ ζωή μας καὶ τὴν εὐθύνη τὴν ἔχουμε ἐμεῖς, ἀφοῦ ἐνεργοῦμε αὐτοβούλως. Κι ἐνῶ προσπαθοῦμε νὰ τὴν κάνουμε εὐκολότερη, πέφτουμε ἄθυρμα στὰ χέρια τῶν ἐπιτήδειων ποὺ μὲ κάθε μέσο ἐκπληρώνουν τὰ συμφέροντα αὐτῶν ποὺ ἔχουν βαλθεῖ νὰ ἐπιβάλουν τὴν παγκοσμιοποίηση, τὸν οἰκουμενισμό, ἀλλὰ καὶ τὴ σωματικὴ καὶ ψυχικὴ ἐτεροκατευθυνσή μας! Ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ ὅμως ἀκόμα μᾶς ὑπομένει καὶ μᾶς προστατεύει...

Ἰδοὺ ἡ εἴδηση:

Τὴν ἀρνητικὴ πλευρὰ τῆς πρωτοπορίας καὶ τῆς τεχνολογικῆς προόδου φαίνεται νὰ ἀντιμετωπίζουν οἱ πολίτες τῆς Σουηδίας, τῆς χώρας ποὺ ὅπως καὶ σὲ πολλοὺς ἄλλους τομεῖς προπορεύεται στὶς πληρωμὲς μὲ κάρτες καὶ στὴν κατάργηση τῶν μετρητῶν. Ἔπειτα ἀπὸ χρόνια προσήλωσης στὶς νέες τεχνολογίες, σήμερα οἱ Σουηδοὶ κινδυνεύουν νὰ βρεθοῦν χωρὶς μετρητὰ στὴν περίπτωση μίας φυσικῆς ἢ τεχνολογικῆς καταστροφῆς. Δὲν θὰ ἔχουν δηλαδὴ τὰ ἀναγκαία χαρτονομίσματα καὶ κέρματα γιὰ νὰ ἀγοράσουν εἴδη πρώτης ἀνάγκης. Ἡ προοπτικὴ αὐτὴ προκαλεῖ συναγερμὸ στὶς ἁρμόδιες ἀρχὲς ποὺ ἐπιχειροῦν νὰ ἐπιβάλουν ἀσφαλιστικὲς δικλίδες στὸ τραπεζικὸ σύστημα τῆς χώρας, ὥστε νὰ διασφαλιστοῦν ἡ ἀναγκαία ὑποδομὴ καὶ ἡ κυκλοφορία μετρητῶν.

Ὁ λόγος εἶναι ὅτι ἡ χρήση μετρητῶν βρίσκεται ἐδῶ καὶ ἀρκετὰ χρόνια σὲ...

Σκληρὸν πρὸς κέντρα λακτίζειν

 

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Το προχθεσινὸ πετυχημένο συλλαλητήριο στὴν Ἀθήνα, γιὰ τὴν κατάργηση τοῦ παγκοσμιοποιημένου μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν, ἦταν ἕνα ἀκόμη μήνυμα πρὸς τοὺς ἐξουσιαστές μας. Οἱ Ἕλληνες πολίτες διαμαρτυρήθηκαν καὶ ὑπενθύμισαν στὴν Κυβέρνηση, ὄτι θα ἀποδειχθεῖ ὀδυνηρὸ γι’ αὐτὴν νὰ κλοτσάει τὰ καρφιὰ τῆς ταυτότητάς μας. 

Η ἑλλαδικὴ νεοαριστερὴ κυβέρνηση, μὲ τὴν ἀντίστοιχη νεοφιλελεύθερη κυπριακὴ νὰ τὴν ἀκολουθεῖ πιστὰ σὲ ὅλες της τὶς «καινοτομίες», ἔχει ἀποφασίσει νὰ διακόψει τὴ συνέχεια τοῦ Γένους μας. Στὸν σχεδιασμὸ τοὺς πρῶτος στόχος εἶναι νὰ σβήσουν ἀπὸ τὴ νεολαία μας τὰ κύρια συστατικά τῆς Ἑλληνικῆς της ταυτότητας. Ὅπως εἶπε στὴ συνέντευξή του στὴν κυπριακὴ ἐφημερίδα «Σημερινή», στὶς 18 Φεβρουαρίου 2018, ὁ Μητροπολίτης Πάφου κ. Γεώργιος τρία κυρίως μαθήματα διώκονται σήμερα στὰ σχολεῖα: Τὰ θρησκευτικά, τὰ ὁποῖα παιδαγωγοῦν εἰς Χριστόν, ἡ Ἱστορία, ἡ ὁποία συντηρεῖ τὴν ἐθνικὴ μνήμη καὶ ἡ Γλώσσα, ἡ ὁποία ἐνισχύει τὴν ἐθνικὴ αὐτοσυνειδησία, γιατί ὅπως λέει καὶ ὁ Ἐλύτης,...

Τὸ ἐν τῆ πίστη τετελεσμένο γεγονὸς μετὰ τὴν προδοσία.

Toῦ Βασίλειου Εὐσταθίου 

Δρ. Φυσικοῦ, πτ. Θεολογίας (Τμ.Κοιν.Θ.ΕΚΠΑ) 

Βαδίζοντας μέσα στὴν Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ ἀνακαλοῦμε στὴν μνήμη μας τὰ μηνύματα τῶν τριῶν ἑβδομάδων τοῦ Τριωδίου ποὺ ἀκούσαμε καὶ φέτος στὶς Κυριακάτικες εὐαγγελικὲς περικοπές. Σὲ αὐτὰ συνοψίζεται ὅλη ἡ εὐαγγελικὴ ἀλήθεια καὶ ἡ γνήσια Ὀρθόδοξη Παράδοση γιὰ μιὰ ὅντως πνευματικὴ ζωὴ ἐν Χριστῶ ποὺ μπορεῖ νὰ ἐξασφαλίσει τὴν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου ὡς καὶ τὸν ἁγιασμό του. Ἀρχίζοντας μὲ τὴν παραβολὴ τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ Φαρισαίου διδασκόμαστε τὴν ἀναγκαία προϋπόθεση ταπείνωσης μὲ συντριβὴ ἐνώπειων τοῦ Κυρίου καὶ μετάνοιας, πρὶν προχωρήσουμε σὲ ὁποιοδήποτε βήμα στὴν πνευματικὴ πορεία μας, ἐνῶ ταυτόχρονα τονίζεται ὡς παράδειγμα ἀποφυγῆς ἡ περιφρόνηση, ἡ προσβολή καὶ ἡ κατάκριση τοῦ ἀδελφοῦ μας. Στὴ συνέχεια μὲ τὴν παραβολὴ τοῦ ἀσώτου υἱοῦ, ἐνῶ ἐπαναλαμβάνονται τὰ μηνύματα τῆς ἀνάγκης γιὰ μετάνοια καὶ τῆς ἀποφυγῆς ἀπόρριψης τοῦ ἀδελφοῦ μας καὶ μισαδελφίας, ἐπιπλέον τονίζεται καὶ ἀναδεικνύεται ἡ εὐσπλαχνία καὶ φιλόστοργος πατρικὴ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος περιμένει καὶ...

Ἡ Τρίτη Μεγάλη παρακμὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ

Οἱ ἐξελίξεις στὴ διεθνῆ σκηνὴ εἶναι καλπάζουσες σὲ βαθμό, ὥστε νὰ εἶναι ἀρκετὰ δύσκολη ἡ παρακολούθησή τους. Παρατηρεῖται μείξη λαῶν καὶ πολιτισμῶν μὲ τελικὸ στόχο τὸν ἀφανισμὸ τῶν ἰδιαιτεροτήτων καὶ τὸν σχηματισμὸ ἑνὸς συνονθυλεύματος μαζῶν ὑποταγμένων στὰ κελεύσματα τῶν δυνάμεων ποὺ ἀπεργάζονται συμφορὲς γιὰ τὸν πλανήτη μας ὄχι μόνο γιὰ τὶς ἀνθρώπινες κοινωνίες, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴ φύση. Ἤδη κάποιοι ἔντιμοι ἐπιστήμονες κρούουν τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου γιὰ τὸν ἀνησυχητικοῦ βαθμοῦ περιορισμὸ τῆς βιοποικιλότητας. 

Οἱ ἐξελίξεις αὐτὲς βρίσκουν τὸν λαό μας νὰ βιώνει βαθειὰ παρακμή, τὴν τρίτη μεγάλη παρακμὴ στὴν μακραίωνη ἱστορία του. 

Ἡ πρώτη ἐκδηλώθηκε κατὰ τὴν ὕστερη ἀρχαιότητα, περὶ τὸ τέλος τῆς ἑλληνιστικῆς ἐποχῆς. Ὁ Πολυβίος ὁ Μεγαλοπολίτης παρουσιάζοντας τὴν εἰκόνα τῆς Ἑλλάδος τὸ 165 π.Χ. ἔγραψε: «Ἔφθασε ὁ καιρὸς σήμερα στὴν Ἑλλάδα νὰ ὑπάρχει ἀρνησιπαιδία καὶ ὀλιγανθρωπία, ἐξαιτίας τῆς ὁποίας οἱ πόλεις ἐρημώθηκαν καὶ σημειώθηκε πλήρης ἔλλειψη παραγωγῆς, ἂν καὶ δὲν...

Ὁ λαός βροντοφώναξε «Ὄχι στά νέα Θρησκευτικά» (ΦΩΤΟ)

..............................................................

Λόγος τοῦ Ἁγίου Σιλουανοῦ γιὰ τὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο

Από το βιβλίο: Η ΥΠΕΡΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ

Όταν ἡ ψυχή κατέχεται ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, τότε, ὤ, πῶς εἶναι ὅλα εὐχάριστα, ἀγαπημένα καί χαρούμενα. Αὐτή ἡ ἀγάπη ὅμως συνεπάγεται θλίψη· κι ὅσο βαθύτερη εἶναι ἡ ἀγάπη, τόσο μεγαλύτερη εἶναι κι ἡ θλίψη.

Ἡ Θεοτόκος δέν ἁμάρτησε ποτέ, οὔτε κἄν μέ τό λογισμό, καί δέν ἔχασε ποτέ τή Χάρη, ἀλλά κι Αὐτή εἶχε μεγάλες θλίψεις. Ὅταν στεκόταν δίπλα στό Σταυρό, τότε ἦταν ἡ θλίψη Της ἀπέραντη σάν τόν ὠκεανό κι οἱ πόνοι τῆς ψυχῆς Της ἦταν ἀσύγκριτα μεγαλύτεροι ἀπό τόν πόνο τοῦ Ἀδάμ μετά τήν ἔξωση ἀπό τόν Παράδεισο, γιατί κι ἡ ἀγάπη Της ἦταν ἀσύγκριτα μεγαλύτερη ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Ἀδάμ στόν Παράδεισο. Κι ἄν ἐπέζησε, ἐπέζησε μόνο μέ τή Θεία δύναμη, μέ τήν ἐνίσχυση τοῦ Κυρίου, γιατί ἦταν θέλημά Του νά δῆ τήν Ἀνάσταση κι ὕστερα, μετά τήν Ἀνάληψή Του, νά παραμείνη παρηγοριά καί χαρά τῶν Ἀποστόλων καί τοῦ νέου χριστιανικοῦ λαοῦ.

Ἐμεῖς δέν φτάνουμε στήν πληρότητα τῆς ἀγάπης τῆς Θεοτόκου, καί γι᾽ αὐτό δέν μποροῦμε νά ἐννοήσωμε πλήρως τό βάθος τῆς θλίψεώς Της. Ἡ ἀγάπη Της ἦταν τέλεια. Ἀγαποῦσε ἄπειρα τό Θεό καί Υἱό Της, ἀλλ᾽ ἀγαποῦσε καί τό λαό μέ μεγάλη ἀγάπη. Καί τί αἰσθανόταν τάχα, ὅταν ἐκεῖνοι, πού τόσο πολύ ἀγαποῦσε ἡ Ἴδια καί πού τόσο πολύ ποθοῦσε τή σωτηρία τους, σταύρωναν τόν ἀγαπημένο Υἱό Της;

Αὐτό δέν μποροῦμε νά τό συλλάβωμε, γιατί ἡ ἀγάπη μας γιά τό Θεό καί τούς ανθρώπους...

Ναυπάκτου Ιερόθεος: «Τῇ ἀγνώστῳ Ὀρθοδοξίᾳ»

Ἀπομαγνητοφωνημένο Κήρυγμα τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱεροθέου, κατά τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, 25 Φεβρουαρίου 2018, στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό τοῦ Ἁγίου Δημητρίου Ναυπάκτου

Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας σήμερα, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, καί ἑορτάζει ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί ὡς θεολογία καί ὡς Ἐκκλησία καί ὡς ζωή. Δέν εἶναι, δηλαδή, μόνον ἡ ὀρθόδοξη πίστη, ἀλλά καί ἡ ὀρθόδοξη ζωή, εἶναι ἡ ὀρθο-δοξία καί ἡ ὀρθο-ζωΐα.
Ὅπως εἶναι καθιερωμένο, σήμερα παντοῦ, σέ ὅλους τούς Ἱερούς Ναούς ὅπου γίνεται θεία Λειτουργία, θά ἀκουστοῦν κηρύγματα γύρω ἀπό τό θέμα τῆς Ὀρθοδοξίας καί θά μιλήσουν πολλοί Ἐπίσκοποι, Κληρικοί καί θεολόγοι γιά τήν Ὀρθοδοξία. Ὅλοι οἱ ὁμιλητές, ὀρθόδοξοι, νεορθόδοξοι, μετα-ορθόδοξοι, πατερικοί, μετα-πατερικοί, νεο-πατερικοί, μοντέρνοι καί μετα-μοντέρνοι θά ἀναφερθοῦν στήν Ὀρθοδοξία καί θά προσπαθήσουν νά παρουσιάσουν ἐκεῖνα πού οἱ ἴδιοι νομίζουν ὅτι εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἡ ὀρθόδοξη θεολογία καί ἡ Ὀρθόδοξη Παράδοση.
Τό ἐρώτημα ὅμως πού τίθεται εἶναι: Τί εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία;
Εἶναι ἕνα ἐρώτημα, τό ὁποῖο πρέπει νά ἀπαντηθῆ. Καί φυσικά δέν ἀρκεῖ ἕνα σύντομο εὐχαριστιακό κήρυγμα γιά νά δώση κανείς μία τέτοια ἀπάντηση, γιά τό τί εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία. Ὡστόσο θά προσπαθήσω σήμερα Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας νά διατυπώσω μερικές ἀπόψεις μου.
Σκεπτόμενος χθές τό βράδυ αὐτό τό ἐρώτημα –τί εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία– ἦρθε στόν νοῦ μου ἡ ὁμιλία τήν ὁποία ἔκανε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στόν Ἄρειο Πάγο. Μεταξύ τῶν ἄλλων τούς εἶπε ὅτι...

"Γέροντα, τί ἑνώνει περισσότερο τὸν ἄνδρα μὲ τὴν γυναίκα;"

Ὅσιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης Λόγοι: Μέρος δεύτερο - Οἰκογενειακὴ ζωὴ

Μὲ ρώτησε κάποιος:

«Γέροντα, τί ἑνώνει περισσότερο τὸν ἄνδρα μὲ τὴν γυναίκα;». «Ἡ εὐγνωμοσύνη», τοῦ λέω. Ὁ ἕνας ἀγαπάει τὸν ἄλλον γι' αὐτὸ ποὺ τοῦ χαρίζει. Ἡ γυναίκα δίνει στὸν ἄνδρα τὴν ἐμπιστοσύνη, τὴν ἀφοσίωση, τὴν ὑπακοή. Ἤ ἄνδρας δίνει στὴν γυναίκα τὴν σιγουριὰ ὅτι μπορεῖ νὰ τὴν προστατέψει. Ἡ γυναίκα εἶναι ἡ ἀρχόντισσα τοῦ σπιτιοῦ, ἀλλὰ καὶ ἡ μεγάλη ὑπηρέτρια, ὁ ἄνδρας εἶναι ὁ κυβερνήτης τοῦ σπιτιοῦ, ἀλλὰ καὶ ὁ χαμάλης.
Μεταξύ τους τὰ ἀνδρόγυνα πρέπει νὰ ἔχουν τὴν ἐξαγνισμένη ἀγάπη, γιὰ νὰ ἔχουν ἀλληλοπαρηγοριὰ καὶ νὰ μποροῦν νὰ κάνουν καὶ τὰ πνευματικά τους καθήκοντα. Γιὰ νὰ ζήσουν ἁρμονικά, χρειάζεται νὰ βάλουν ἐξαρχῆς ὡς θεμέλιό τῆς ζωῆς τους τὴν ἀγάπη, τὴν ἀκριβῆ ἀγάπη, ποὺ βρίσκεται μέσα στὴν πνευματικὴ ἀρχοντιά, στὴν θυσία, καὶ ὄχι τὴν ψεύτικη, τὴν κοσμική, τὴν σαρκική. Ἂν ὑπάρχει ἀγάπη, θυσία, πάντα ἔρχεται ὁ ἕνας στὴν θέση τοῦ ἄλλου, τὸν καταλαβαίνει, τὸν πονάει. Καὶ ὅταν παίρνει κανεὶς τὸν πλησίον του στὴν πονεμένη του καρδιά, παίρνει τότε μέσα του τὸν Χριστό, ὁ ὁποῖος τὸν γεμίζει καὶ πάλι μὲ τὴν ἀνέκφραστη ἀγαλλίασή Του.

Ὅταν ὑπάρχει ἀγάπη, καὶ μακριὰ νὰ βρεθεῖ ὃ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλον, ἂν οἱ περιστάσεις τὸ ἀπαιτήσουν, κοντὰ θὰ βρίσκεται, γιατί τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ δὲν τὴν χωρίζουν ἀποστάσεις. Ὅταν ὅμως, Θεὸς φυλάξοι, τὰ ἀνδρόγυνα δὲν ἔχουν ἀγάπη μεταξύ τους, μπορεῖ νὰ...

"Ὁ Ὅσιος Γεράσιμος ὁ Ἰορδανίτης" (4 Μαρτίου)

Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Γλυφάδας, Ἑλληνικοῦ, Βούλας, Βουλιαγμένης καὶ Βάρης παρουσιάζει τὸ βίο τοῦ Ὁσίου, σ' ἕνα ὑπέροχο βίντεο, γιὰ παιδιὰ (καὶ ὄχι μόνο)…

Ὁ Ὅσιος Γεράσιμος ὁ Ἰορδανίτης γεννήθηκε στὴ Λυκία τὸν 5ο αἰώνα μ.Χ. ἀπὸ εὐσεβεῖς καὶ ταπεινοὺς γονεῖς καὶ ἐκ βρέφους ἀφιερώθηκε στὸν Θεό. Σὲ νεαρὴ ἡλικία ἀσπάσθηκε τὴν αἵρεση τῶν Μονοφυσιτῶν παρασυρόμενος ἀπὸ τοὺς ὀπαδοὺς τοῦ αἱρετικοῦ ψευδοπατριάρχη Θεοδοσίου, φανατικοῦ μονοφυσίτου Αἰγύπτιου μοναχοῦ, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν ἀπουσία τοῦ Πατριάρχη Ἰουβεναλίου (422 - 458 μ.Χ.), βοηθούμενος καὶ ὑπὸ τῆς βασιλίσσης Εὐδοκίας, πρὸ τῆς μεταστροφῆς της στὰ ὀρθόδοξα δόγματα, κατόρθωσε νὰ καταλάβει τὸν πατριαρχικὸ θρόνο τῶν Ἱεροσολύμων καὶ νὰ προβεῖ σὲ ἀνεκδιήγητες σκληρότητες ἐπὶ εἴκοσι μῆνες (451 - 453 μ.Χ.). Ἀκόμη κι αὐτὸς ὁ πανίερος ναὸς τῆς Ἀναστάσεως ἔγινε θέατρο ἀπερίγραπτων σκηνῶν καὶ ἐπιπλέον ἡ ταραχὴ ἐξαπλώθηκε ἀνὰ τὴν Παλαιστίνη.
Οἱ Μονοφυσίτες δὲν παραδέχονται ὅτι...

π. Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης: Β’ Κυριακή τῶν Νηστειῶν

Ἀφαιρέθηκε ἀπὸ τὸν νέο Ὀργανισμὸ τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας τὸ συνταγματικὰ κατοχυρωμένο σκέλος "τῆς ἀνάπτυξης τῆς θρησκευτικῆς συνείδησης"

“Ως ὑπάλληλοι τοῦ ὑπουργείου Παιδείας ἐπιφορτισμένοι μὲ τὴν εὐθύνη νὰ ὑπηρετοῦμε τοὺς συνταγματικὰ κατοχυρωμένους σκοποὺς τῆς Παιδείας, αἰσθανόμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ ὑπερασπιστοῦμε, μὲ κάθε νόμιμο μέσον, τὸ ρόλο καὶ τὴν ἀποστολὴ τοῦ ὑπουργείου” 

"Στο νέο Ὀργανισμὸ τοῦ ὑπουργείου Παιδείας διατηρειται μὲν τὸ σκέλος τῆς «ἀνάπτυξης τῆς ἐθνικῆς συνείδησης» τῶν Ἑλλήνων, ἀπαλείφθηκε ὅμως πλήρως τὸ (ἐξίσου) συνταγματικὰ κατοχυρωμένο σκέλος «τῆς ἀνάπτυξης τῆς θρησκευτικῆς τους συνείδησης”. 

Αὐτὸ ἀναφέρει ὀ Σύλλογος Ὑπαλλήλων τῆς Κεντρικῆς Ὑπηρεσίας τοῦ ὑπουργείου Παιδείας, μὲ ἐπιστολὴ πρὸς τον Αρχιεπίσκοπο Ἱερώνυμο, καὶ τοῦ ἀνακοινώνει τὴν ἀπόφαση ὅτι: 

“Επειδή σύμφωνα καὶ μὲ τὴν παράγραφο 2 τοῦ ἄρθρου 120 τοῦ Συντάγματος: «O σεβασμὸς στὸ Σύνταγμα καὶ τοὺς νόμους ποὺ συμφωνοῦν μὲ αὐτὸ καὶ ἡ ἀφοσίωση στὴν Πατρίδα καὶ τὴ Δημοκρατία ἀποτελοῦν θεμελιώδη ὑποχρέωση ὅλων τῶν Ἑλλήνων», ὡς ὑπάλληλοι τῆς...

100.000€ ἀπὸ Βατικανὸ στὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο γιὰ τὴν ἀνέγερση τῆς πρώτης ὀρθόδοξης Ἱερᾶς Μονῆς στὴν Αὐστρία

Σχόλιο Ρωμαίικου Ὁδοιπορικοῦ: Νομίζουν οἱ οἰκουμενιστές, οἱ οἰκουμενίζοντες καὶ οἱ ἀγαθοὶ τὴ προαιρέσει λοιποὶ χριστιανοί, πὼς ὀλισθαίνοντας διαρκῶς μακρόθεν τῆς πίστεως, διὰ τῆς ἐν προφάσει ἢ ἐν ἀφελεία ἀγάπης πρὸς τοὺς ὑποκριτὲς διαχειριστὲς τῆς παγκόσμιας σκακιέρας, νομίζουν, πὼς θὰ καταλήξουν κάπου, σὲ κάποιο ἀσφαλὲς ἀποτέλεσμα. Ἀποτέλεσμα δὲ ἀσφαλὲς μπορεῖ νὰ χαρακτηριστεῖ μόνο ἡ εἰλικρινὴς διάθεση ἐπιστροφῆς τῶν ἁπάντων τὴν οἰκουμένη κατοικούντων στὴν πίστη καὶ Παράδοση τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς, Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, αὐτῆς τῆς Ὀρθόδοξης. Φαίνεται πῶς διενεργεῖται ἀνὰ τὴν οἰκουμένη κάτι τέτοιο; Διαφαίνεται, ἔστω, κάτι τέτοιο; Μᾶλλον, προϊόντος του χρόνου, μᾶλλον, διαγράφεται ξεκάθαρα ἡ πορεία πρὸς τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἀντιχρίστου. Τίποτε δὲν φανερώνει, ἀνθρωπίνως τουλάχιστον, κάποιο σημάδι αἰσιοδοξίας, κάποια κίνηση πρὸς τὴ θύρα τῆς Κιβωτοῦ τῆς Σωτηρίας. Ἔφθασε ὁ καιρὸς πλέον, πού, ἐπαναλαμβάνουμε, ἀνθρωπίνως, ἔκλεισε τὸ θέμα. Ἡ Ὀρθοδοξία θεατὴς καὶ οἱ πρωτομάστορες τῆς παγκοσμιοποίησης πρωταγωνιστές!

Διαβάστε παρακάτω τὴν εἴδηση:

Τὸ ἀπόγευμα τῆς Τρίτης, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης προεξῆρχε τῆς Ἀκολουθίας γιὰ τὴν πανηγυρικὴ καθιέρωση τοῦ νεόδμητου Παρεκκλησίου τῆς Ι. Μ. Αὐστρίας, ἀφιερωμένου στὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο.  Στὴν τελετὴ παρέστησαν ὁ Πάπας καὶ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος, ὁ Καρδινάλιος Kurt Koch, Ἐπίσκοποί της Ἐπισκοπικῆς Συνελεύσεως καθὼς καὶ...

Ὅσιος Ἰωακεὶμ ὁ Παπουλάκης ὁ ἐξ Ἰθάκης († 2 Μαρτίου)

(ἐγεν. 1786 Καλύβια Ἰθάκης - 

ἐκοιμ. 2 Μαρτίου 1868 Βαθὺ Ἰθάκης)

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ

Στοιχεῖα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Κωνσταντίνου Π. Κανέλλου 

Ο ΟΣΙΟΣ ΙΩΑΚΕΙΜ Ο ΙΘΑΚΗΣΙΟΣ (1786-1868). ΙΘΑΚΗ 2000

Ὁ Ὅσιος Ἰωακεὶμ ὁ Παπουλάκης γεννήθηκε στὸ μικρὸ χωριουδάκι Καλύβια, ἀπέναντι ἀπὸ τὸ Σταυρὸ τῆς Ἰθάκης, τὸ ἔτος 1786.

Οἱ γονεῖς του ὀνομάζονταν Ἄγγελος καὶ Ἁγνὴ καὶ ἦσαν πιστοὶ χριστιανοί. Ὁ μικρὸς Ἰωάννης (ἔτσι ὀνομαζόταν ὁ Ἅγιος πρὶν γίνει μοναχός) πέρασε δύσκολα παιδικὰ χρόνια, διότι πέθανε ἡ μητέρα του ὅταν αὐτὸς ἦταν ἀκόμα πολὺ μικρός, ὁπότε ὁ πατέρας του Ἄγγελος ξαναπαντρεύτηκε μιὰ σκληρὴ γυναῖκα, ἡ ὁποία δὲν ἔχανε εὐκαιρία νὰ τιμωρεῖ καὶ νὰ βασανίζει τὸν μικρὸ Ἰωάννη. Ὁ Ἰωάννης ἀπὸ μικρὸ παιδὶ ξεχώριζε ἀπὸ τὰ ἄλλα παιδιὰ τῆς ἡλικίας του. Μὲ πολλὴ ἀγάπη καὶ δυνατὴ πίστη στὸ Χριστό, δὲν ἔλειπε ποτὲ ἀπὸ τὴν ἐκκλησία, νήστευε, προσευχόταν συνεχῶς καὶ σκορποῦσε ἀγάπη καὶ καλωσύνη στοὺς ἀνθρώπους. Μὲ πολὺ ζῆλο μελετοῦσε θρησκευτικὰ βιβλία καὶ κυρίως τὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο.

Νέος ἐργάστηκε ὡς ναυτικός. Σὲ κάποιο ἀπὸ τὰ ταξίδια του, ἔφυγε ἀπὸ τὸ πλοῖο καὶ πῆγε στὸ Ἅγιον Ὄρος. Ἔκει ἔγινε μοναχὸς στὴν Ἱ. Μονὴ Βατοπαιδίου καὶ ἀπὸ Ἰωάννης...

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὁ Πλανᾶς

Τὸ διήγημα τοῦ Ἀλεξάνδρου Παπαδιαμάντη «Ἱερεῖς τῶν Πόλεων καὶ Ἱερεῖς τῶν χωρίων», ποὺ ἔγραψε τὸ 1896, ἀναφέρεται σὲ ἕναν ὄντως συνειδητοποιημένο καὶ ἄοκνο ἱερουργό, ποὺ μὲ τὴν ἀπεριόριστη καλοσύνη του, τὴν ὑπερβολική του ἀφιλοχρηματία, τὸ ἀκτινοβόλο ἱερατικό του ἦθος, τὴν ταπείνωσή του, καταξιώθηκε στὴ συνείδηση τοῦ λαοῦ ὡς Ἅγιος πολυαγαπημένος καὶ θαυματουργός. Ἕνα πρότυπο ἱερέα, ἁπλό, γνήσιο, ἀληθινό.

Ὁ πρῶτος ποὺ δίδει γραπτὲς μαρτυρίες γιὰ τὸν παπα-Νικόλα εἶναι ὁ Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Στὰ Ἀθηναϊκά του διηγήματα γράφει γιὰ τὸν ταπεινὸ ἱερέα ποὺ γνώρισε στὸ παρεκκλήσι τοῦ Προφήτου Ἐλισσαίου, στὸ Μοναστηράκι, τὰ ὅσα μαζὶ μὲ τὸν τριτεξάδελφό του, Ἀλέξανδρο Μωραϊτίδη, ἔζησαν στὶς ἀκολουθίες, ἑσπερινούς, ὄρθρους καὶ ἀγρυπνίες, στὶς ὁποῖες...

Φρὰνκ Σέφερ, Ἀμερικανὸς προσήλυτος στὴν Ὀρθοδοξία: «Σπάνια ἡ πνευματικὴ ἀλήθεια θεωρεῖται μέρος τῆς καθημερινῆς ζωῆς ἢ ὡς λύση γιὰ ὅ,τι θεωρεῖται ἐγκόσμιο, πολιτικὸ ἢ ἔστω ἠθικὸ πρόβλημα»

Ἐπιμέλεια: Σάββας Ἠλιάδης - Δάσκαλος, Κιλκὶς
«Χορεύοντας μόνος». Ἑλληνικὴ ἔκδοση: «ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΑΙΩΝΑ ΤΩΝ ΨΕΥΤΙΚΩΝ ΘΕΩΝ» Ἐκδόσεις: «ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ»

«Ὁ συγγραφέας αὐτοῦ τοῦ βιβλίου κάνει μία δημόσια ἐξομολόγηση, ποὺ ἀποκαλύπτει στὸν ἑτερόδοξο Χριστιανὸ ποιὸς εἶναι ὁ δρόμος ποὺ θὰ τὸν ὁδηγήσει στὴν πατρική του ἑστία. Εἶναι μία διεξοδικὴ κριτικὴ τοῦ πολιτισμοῦ τῆς Δύσεως καὶ ταυτόχρονα μία παρήγορη ἀντιπροσφορὰ τῆς αὐθεντικῆς, ἀποστολικῆς, ἁγιοπατερικῆς ἐμπειρίας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τῆς μόνης ἀληθινῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ».(Ἀρχιμ. Γεώργιος, Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὅρους).

Ἡ Ἀμερικὴ εἶναι ἕνα ἔθνος, ποὺ οἱ ὑπήκοοί του λέμε ὅτι πιστεύουμε στὸν Θεό, ἐνῶ τὴν ἴδια ὥρα ζοῦμε καὶ συμπεριφερόμαστε ὅπως οἱ ἄθεοι. Κρινόμενοι ἀκόμη καὶ μὲ τὸ ἐλάχιστο παραδοσιακὸ κριτήριο χριστιανικῆς συμπεριφορᾶς οἱ Ἀμερικανοὶ μὲ δυσκολία μποροῦν νὰ χαρακτηριστοῦν ὡς «χριστιανικὸς λαός».

Σὲ σύγκριση μὲ ἄλλους πολιτισμούς, ἐμεῖς οἱ Ἀμερικανοὶ εἴμαστε ἴσως οἱ πιὸ...

Ἅγιοι Τόποι, μέρα νύχτα κυματίζει ἡ Ἑλληνικὴ σημαία καὶ ἡ σημαία τῶν Ἁγιοταφιτῶν

Ὁδοιπορικό του CNN Greece στὸ «ναρκοπέδιο» τῆς Μέσης Ἀνατολῆς

Στὶς περιοχὲς ποὺ πρὶν ἀπὸ περίπου δύο χιλιάδες χρόνια γεννήθηκε, ἔζησε, μαρτύρησε ὁ Χριστὸς καὶ ἔστειλε μὲ τὴν Ἀνάστασή Του τὸ μήνυμα τῆς ἀναγέννησης τοῦ κόσμου, ἡ ἐγκαθίδρυση τῆς εἰρήνης εἶναι ἀκόμη καὶ σήμερα ζητούμενο. Τὰ σπουδαιότερα μνημεῖα ποὺ συνδέονται μὲ τὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ βρίσκονται σ' ἕνα μικρὸ κομμάτι γὴς ποὺ κατοικούν Ισραηλινοι καὶ Παλαιστίνιοι. Δύο λαοὶ μὲ διαφορὲς ποὺ μοιάζουν ἀγεφύρωτες. 

Συνδετικὸς κρίκος τοὺς εἶναι τὸ Ἑλληνορθόδοξο Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων ποὺ ἔχει πνευματικὴ καὶ πολιτιστικὴ περιουσία τόσο στὸ Ἰσραήλ, ὅσο καὶ στὰ Παλαιστινιακὰ Ἐδάφη. Ο Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Θεοφιλος ανεξάρτητα ἀπὸ τὶς σχέσεις Ἰσραηλινῶν και Παλαιστινίων, ταξιδεύει ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα ποὺ εἶναι ἡ ἕδρα του, στὴ Βηθλέεμ τῆς Δυτικῆς Ὄχθης καὶ μετὰ στὸν Ἰορδάνη στὸ σημεῖο ποὺ βαπτίσθηκε ὁ Χριστὸς ποὺ ἀνήκει στὴ δικαιοδοσία τοῦ Ἰσραήλ. Το CΝΝ Greece, ταξίδεψε στοὺς Ἁγίους Τόπους ἐκεῖ ποὺ ἡ εἰρήνη ἀκροβατεῖ σὲ τεντωμένο σχοινί. Ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων ποὺ βρίσκεται στὴν παλιὰ πόλη, πῆγε στὸν Ἰορδάνη ποταμό, στὴ Βηθλέεμ καὶ στὴν ἔρημό της Ἰουδαίας. Στὴ μέση της ἐρήμου βρίσκεται τὸ ἱστορικὸ μοναστήρι τοῦ Ἁγίου Σάββα. Μέρα νύχτα κυματίζει, ἡ Ἑλληνικὴ σημαία πλάι σὲ ἐκείνη τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων.

Διαβάστε περισσότερα γιὰ ἀναλυτικὴ περιγραφὴ τῶν προσκυνημάτων στὸ: CNN Greece

Ἂν μᾶς πιάσει καμμιὰ μέρα τὸ ἑλληνικό μας...

«Τὴν τύχη του κάθε λαὸς τὴν κάνει μοναχός του 
καὶ ὅσα τοῦ φταίει ἡ κούτρα του δὲν τοῦ τὰ κάνει ὁ ἐχθρός του»

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιὸς 
Δάσκαλος-Κιλκὶς

Στὰ «Σημειώματα» ποὺ μᾶς κληροδότησε ὁ Διονύσιος Σολωμος για τὴν «Γυναίκα τῆς Ζάκυθος» περιέχεται καὶ μία ἔξοχη καὶ παραστατικὴ ἀποστροφή του γιὰ τὴν εἰκόνα καὶ τὴν πορεία τοῦ ἔθνους. Γράφει: «Πῶς πάει τὸ ἔθνος...πῶς πᾶνε οἱ δουλειές; Εἶδες νὰ μαδοῦν κότα καὶ ὁ ἀέρας νὰ συνεπαίρνει τὰ πούπουλα; Ἔτσι πάει τὸ ἔθνος». (Ἅπαντα, τόμ.2, σέλ. 40, ἔκδ. «ΜΕΡΜΗΓΚΑΣ»). Ὅσοι γεννηθήκαμε στὰ εὐλογημένα χωριά μας-ὁ γράφων στὰ Πιέρια-καὶ μεγαλώσαμε κοντὰ στὰ «ἥμερα καὶ τὰ ἄγρια του βουνοῦ καὶ τοῦ λόγγου» ἡ σολωμικὴ παρομοίωση μᾶς παραπέμπει σὲ οἰκεία-κυριολεκτικῶς-εἰκόνα. Ἐπίανε ἡ μάνα μας τὴν κότα, τῆς ἔκοβε τὸ κεφάλι μπροστὰ μας - τότε δὲν εἶχε ἐφευρεθεῖ ἀκόμη τὸ νεοταξικὸ φροῦτο τῆς φιλοζωίας, ποὺ ἀντικατέστησε τὴν φιλανθρωπία-τὴν μαδοῦσε, τὴν ξεπουπουλίαζε καὶ τὴν καψάλιζε γιὰ νὰ καοῦν τὰ ἐναπομείναντα πούπουλα καὶ φτερά. Ἂν τύχαινε νὰ φυσᾶ ἀέρας τὴν ἡμέρα της...ὀρνιθοσφαγῆς-στὸ χωριό μου ἀκόμη «ἀρνίθια-ὀρνίθια» λένε τὶς κότες - τότε τὰ πούπουλα σκορποῦσαν στοὺς πέντε ἀνέμους. Νὰ σημειώσω κάτι παρενθετικά. Πριν ἐνσκήψει τὸ ψηλαφητὸ σκοτάδι ποὺ λέγεται «δεκαετία τοῦ ‘80», ὑπῆρχε...