Τὸ Ἅγιον Φῶς στὸν Πανάγιο Τάφο - 2013

Mόνο στήν Ἁγία Ὀρθοδοξία μας συμβαίνει αὐτό. 
Χριστός Ἀνέστη Ρωμηοί!!! Kαί ἡ Ρωμηοσύνη μας Ἀνέστη!

Υ.Γ. ΔΕΙΤΕ ΜΕΤΑ ΤΟ 6 ΛΕΠΤΟ, ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ!

Τὸ Ἅγιον Φῶς μαρτυρεῖ τὴν Ὀρθοδοξία

Συνοπτικὴ Παρουσίαση 

Συμβολίζει, ἀλλὰ καὶ ἀποδεικνύει περιτρανῶς τὸ Μέγα Μυστήριον τῆς ἐκ νεκρῶν Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Μᾶς γεμίζει αἰσθήματα πνευματικῆς, ψυχικῆς καὶ θρησκευτικῆς ἀνατάσεως. Αἱ καρδίαι ὅλων χτυποῦν ἀπὸ πίστιν, θαυμασμὸν καὶ ἐλπίδα διὰ τὸ Μέγα μυστήριον τῆς Ζωῆς. Πρόκειται διὰ ἀληθινὸν θαῦμα, τὸ ὁποῖον δὲν χωρᾶ καμιὰν ἀμφισβήτησιν. 

Ἀπὸ τὸ πρωὶ τοῦ Μεγάλου Σαββάτου χιλιάδες πιστοί τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ προσκυνηταὶ ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη τοῦ κόσμου κατακλύζουν τὸν Ναὸν τῆς Ἀναστάσεως διὰ νὰ παρακολουθήσουν τὴν Τελετὴν τοῦ Ἁγίου Φωτός. 

Τὴν 12ην μεσημβρινὴν ὁ Ὀρθόδοξος Πατριάρχης τῶν Ἱεροσολύμων συνοδείᾳ Ἀρχιερέων καὶ ἄλλων Κληρικῶν φθάνει εἰς τὸ Πατριαρχεῖον. Εἰσέρχεται εἰς τὸ Ἅγιον Βῆμα τοῦ Καθολικοῦ καὶ οἱ ἑτερόδοξοι παίρνουν τὴν ἄδειαν διὰ νὰ λάβουν μέρος εἰς τὴν Τελετήν. Κατόπιν οἱ Ἀρχιερεῖς καὶ Κληρικοὶ ντύνονται μὲ ἄμφια καὶ ὁ Πατριάρχης μὲ τὴν πλήρη Ἀρχιερατικὴν στολήν. Ὁ Πατριάρχης ἡγεῖται τῆς πομπῆς, ἡ ὁποία ξεκινᾶ ἀπὸ τὸ Ἅγιον Βῆμα τοῦ Καθολικοῦ καὶ βαδίζει τρεῖς φορὰς πέριξ τοῦ ἱεροῦ Κουβουκλίου ὑπὸ τῶν ἤχων τῶν ψαλμωδῶν, οἱ ὁποῖοι ψάλλουν τὸ «Τὴν Ἀνάστασίν σου Χριστὲ Σωτήρ….»

Εἶναι ἀναγκαῖον νὰ τονίσουμε ὅτι οἱ ἑτερόδοξοι ἔχουν προκαταβολικῶς ἐρευνήσει ὅλον τὸ ἐσωτερικὸν τοῦ ἱεροῦ Κουβουκλίου, διὰ νὰ πιστοποιήσουν...

Ὁ θρίαμβος τοῦ Ἀναστάντος καὶ ὁ καταποντισμὸς τῶν διωκτῶν καὶ τῶν συμβιβασμένων

Γράφει ὁ Ἀρχ. Ἰωὴλ Κωνστάνταρος, ἱεροκῆρυξ Ἱ. Μητροπόλεως Δρ. Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης

Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς τοῦ Πάσχα

(Πράξ. Ἀποστ. Α΄1-8)

Πάσχα! Πάσχα Κυρίου Πάσχα, ἀδελφοί! Ἀνάστασις Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ!

Καὶ γιὰ τὸν λόγο αὐτό, ἡ χαρὰ μας εἶναι ἀσυγκράτητη. Τὴν διαλαλοῦμε δὲ καὶ τὴν κηρύσσουμε στὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης. Συμψάλλουμε μὲ τὴν θριαμβεύουσα ἐν οὐρανοῖς Ἐκκλησία τὸν παιάνα τῆς Νίκης «Χριστὸς Ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτω θάνατον πατήσας καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος»!

Γι' αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ θεμελιῶδες γεγονὸς τῆς πίστεώς μας, κάνει λόγο καὶ τὸ Ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα. Γράφει ὁ Ἕλληνας Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς στὸ βιβλίο τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων ὅτι ὁ Κύριος Ἰησοῦς, πρὸ τῆς Ἀναλήψεώς του στοὺς οὐρανούς «παρέστησεν ἑαυτὸν ζῶντα μετὰ τὸ παθεῖν αὐτὸν ἐν πολλοῖς τεκμηρίοις», στοὺς μαθητές του. (Πράξ. Ἀποστ. Α΄3).

Δηλ. ὁ Ἀναστᾶς Κύριος, τοὺς παρουσίασε τὸν ἑαυτὸν του ζῶντα μετὰ τὸ πάθημα τοῦ Σταυροῦ. Καὶ τὸ θαυμαστὸ εἶναι ὅτι αὐτὸ ἔγινε μὲ πολλὲς ἀποδείξεις. Ἐμφανιζόταν ὁ Κύριος «δὶ ἡμερῶν τεσσαράκοντα».

Ἐπὶ σαράντα ἡμέρες, κατὰ διαλείμματα τοὺς ἔλεγε...

Ἡ Κάθοδος τοῦ Χριστοῦ εἰς τὸν Ἅδην

Ἁγίου Ἐπιφανίου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίας Κύπρου

1.-. Ἐκεῖνος πού χθές, μέσα στήν ἄπειρη συγκατάβασί Του, δέν ἐκαλοῦσε νά τόν βοηθήσουν οἱ λεγεῶνες τῶν Ἀγγέλων, λέγοντας στόν Πέτρο, ὅτι εἶναι στό χέρι μου νά παρατάξω τώρα ἀμέσως, περισσότερες ἀπό δώδεκα λεγεῶνες Ἀγγέλων (Ματθ. κστ´ 53), σήμερα κατέρχεται μέ τόν θάνατό Του κατά τοῦ ἅδου καί τοῦ θανάτου, τοῦ τυράννου, ὅπως ταιριάζει σέ Θεό καί Κυρίαρχο, ἐπί κεφαλῆς τῶν ἀθανάτων καί ἀσωμάτων στρατευμάτων καί τῶν ἀοράτων ταγμάτων, ὄχι μέ δώδεκα μόνο λεγεῶνες, ἀλλά μέ μύριες μυριάδες καί χίλιες χιλιάδες Ἀγγέλων, Ἀρχαγγέλων, Ἐξουσιῶν, Θρόνων, Ἐξαπτερύγων, Πολυομμάτων, οὐρανίων ταγμάτων, τά ὁποῖα, ὡς Βασιλέα καί Κύριό τους, προπέμπουν, δορυφοροῦν καί τιμοῦν τόν Χριστό. Ὄχι, ὅτι συμμαχοῦν καί συμπολεμοῦν μαζί Του. Ὄχι, ποτέ! Γιατί ἀπό ποιά συμμαχία ἔχει ἀνάγκη ὁ παντοδύναμος Χριστός; Τόν συνοδεύουν γιατί χρωστοῦν πάντοτε καί ποθοῦν νά εἶναι κοντά στόν Θεό τους.

Οἱ ἀγγελικές δυνάμεις ἔτρεχαν σάν δορυφόροι ὁπλῖτες, ὡπλισμένοι μέ ξίφη καί σάν ἀστραπόμορφοι κεραυνοβόλοι, ὡπλισμένοι μέ τούς θεϊκούς καί παντοδύναμους κεραυνούς τοῦ Βασιλέως των, οἱ ὁποῖοι πρόφθαιναν μέ πολύ ζῆλο καί ξεπερνοῦσαν ὁ ἕνας τόν ἄλλο στή γρηγοράδα, ὑπακούοντας στό θεϊκό μόνο νεῦμα καί κάνοντας ἔργο καί πρᾶξι τή διαταγή καί στεφανωμένοι μέ τό στέφανο τῆς νίκης κατά τῆς παρατάξεως τῶν ἐχθρῶν καί τυράννων. Γι᾿ αὐτό καί κατέρχονται στά ὑποχθόνια δεσμωτήρια τῶν πανάρχαιων νεκρῶν, πού ἦταν μέσα στήν καρδιά τοῦ Ἅδη καί βαθύτερα ἀπ᾿ ὅλη τή γῆ, γιά νά βγάλουν ἀπό ἐκεῖ μέσα τούς ἁλυσοδεμένους καί ἀπό αἰῶνες τώρα...

Ὁ Ὕμνος τῶν Ἁγίων Τριῶν Παίδων

«῎Ας εἶσαι δοξασμένος, ἀξιοΰμνητε, Κύριε καί Θεέ μας.

Θεέ τοῦ κόσμου καί τῶν προγόνων μας. ῎Ας εἶναι γιά πάντα δοξασμένο τό ὄνομά Σου.

᾿Εσύ, εἶσαι δίκαιος σέ ὅλα. ῞Ολες οἱ ἐνέργειες κι οἱ ἀποφάσεις Σου εἶναι βασισμένες ἄσειστα στήν ἀλήθεια.

῾Ο τρόπος πού ἐπεμβαίνεις στή ζωή μας, εἶναι γεμᾶτος καθαρότητα, εὐθύτητα κι ἀγάπη.

῞Ο,τι κι ἄν ἔχεις ἐπιτρέψει νά μᾶς συμβεῖ, ὅλα εἶναι ἀπόλυτα ἄδολα κι ἀληθινά.

᾿Ακόμα κι ὅσα ἐπέτρεψες νά ἐπιβληθοῦν σέ μᾶς ὡς τιμωρίες καί τήν ἅγια πόλη τῶν προγόνων μας, στήν ῾Ιερουσαλήμ, ἀκόμα κι αὐτά ὅλα, ἔγιναν ἐξαιτίας τῆς ἁμαρτίας μας.

῾Αμαρτήσαμε Κύριε, ἀνομήσαμε, φύγαμε μακριά Σου. ῞Ολη ἡ ζωή μας εἶναι βουτηγμένη στήν ἁμαρτία. Παραβήκαμε τίς ἐντολές Σου, τίς βγάλαμε ἀπό τό νοῦ καί τήν καρδιά μας.

Δέν ἐφαρμόσαμε τίποτα ἀπό ὅσα μᾶς ἔχεις ὑποδείξει, ὥστε, ἀκολουθώντας τα, νά μπορέσουμε, νά ζήσουμε εἰρηνικά κι εὐτυχισμένα. Δίκαια λοιπόν εἶναι, ὅσα ἐπέτρεψες νά μᾶς συμβοῦν στό παρελθόν κι ὅσα μᾶς βρίσκουν τώρα.

Πολύ σωστή ἡ ἀπόφασή Σου, νά ἐπιτρέψεις νά πέσουμε σέ χέρια ἄνομων, ἐχθρῶν τῆς πίστης μας, στήν ἐξουσία τόσο ἄδικου καί αἱμοβόρου βασιλιά. Σέ αὐτόν πού ἀποδείχθηκε σκληρότερος ἀπό ὅλους, ὅσους μέχρι σήμερα ἔχουν βασιλέψει πάνω στή...

"Μεγάλη Παρασκευή"

"Μεγάλη Παρασκευή"
Στίχοι: Μοναχός Μωυσής Ἁγιορείτης, Τραγούδι: Μανώλης Μητσιάς.  Ἀπό τό CD «Δωδεκάoρτο» τοῦ Χρίστου Τσιαμούλη

Τὸν Ἥλιον κρύψαντα

Γεώργιος Ι. Μαντζαρίδης

Ἡ κτίση συμπάσχει μὲ τὸ Πάθος τοῦ Κτίστου της. Ὁ ἥλιος κρύβει τὶς ἀκτίνες του. Ἡ γῆ σείεται καὶ τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ σχίζεται στὰ δύο «ἀπὸ ἄνωθεν ἕως κάτω» (Μάτθ. 27,51). Ὁ Σωτήρας θανατώνεται. Καὶ ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας Ἰωσήφ, κρυφὸς μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ, παρουσιάζεται στὸν Πιλάτο, γιὰ νὰ ζητήσει τὸ νεκρὸ σῶμα τοῦ Διδασκάλου:

 «Δὸς μοὶ τοῦτον τὸν ξένον, τὸν ἐκ βρέφους ὡς ξένον ξενωθέντα, ἐβόα· δὸς μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὅν ὁμόφυλοι μισοῦντες θανατοῦσιν ὡς ξένον».

Ὁ κρυφὸς μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ ἀποκαλύπτει τὸ κρυφὸ ὄνομα τοῦ Διδασκάλου του, τὸ ὄνομα ποὺ τὸν συνόδευσε σὲ ὁλόκληρη τὴ ζωή του, ἀπὸ τὴ βρεφικὴ ἡλικία ὡς τὸν σταυρικὸ θάνατό του: Ξένος.

Ὅταν γεννήθηκε στὴνΒηθλεέμ, ἡ Μητέρα τουτὸν σπαργάνωσε καὶ τὸν τοποθέτησε σὲ ἕνα παχνί, γιατί δὲν βρέθηκε τόπος στὸ πανδοχεῖο ( βλ. Λούκ.2,7 )· ἦταν ξένος.

Ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ Σωτήρας τοῦ κόσμου ἦρθε καὶ ἔζησε μέσα στὸν κόσμο ὡς ἀνέστιος ἄνθρωπος, ὡς «ἐκ βρέφους ξένος», ὡς ὁ κατεξοχὴν ξένος.

Ὁ ποιητὴς τοῦ κόσμου καὶ δημιουργὸς τῶν...

Ἡ «Ἐκκλησία τοῦ καναπὲ»

Γράφει ὁ Νίκος Χειλαδάκης,
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
Τὶς ἅγιες αὐτὲς μέρες μοῦ ἔρχεται στὸν νοῦ αὐτὸ ποὺ πρὶν ἀπὸ 350 χρόνια εἶχε πεῖ προφητικὰ ὁ Ὅσιος Νεῖλος ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὅρος χωρὶς φυσικὰ νὰ  γνωρίζει τὴν σημερινὴ κατάσταση: «Θὰ ἔρθει ἡ ἐποχὴ ποὺ οἱ ἀρχιερεῖς καὶ ἱερεῖς, (ἐκτὸς ὀλίγων ἐξαιρέσεων), θὰ εἶναι ἄντρες κενόδοξοι, παντελῶς μὴ γνωρίζοντες τὴν δεξιὰν ὁδὸ ἀπὸ τὴν ἀριστερὰ  καὶ οἱ ἐκκλησίες θὰ στερηθοῦν εὐλαβῶν καὶ εὐσεβῶν ποιμένων καὶ ἀλλοίμονο τότε σὲ αὐτοὺς  τοὺς χριστιανοὺς ποὺ βρίσκονται στὸν κόσμο».
Σήμερα δυστυχῶς ζοῦμε σὲ αὐτὴ τὴν ἐποχή. Μία ἱεραρχία τῆς ἑλληνορθόδοξου ἐκκλησίας ποὺ εἴτε ὑπάρχει εἴτε δὲν ὑπάρχει εἶναι ἕνα καὶ τὸ αὐτό, γὶ αὐτὸ καὶ παίρνει τὰ εὔσημα, (στὴν οὐσία εἶναι ὄνειδος), ἀπὸ τοὺς πολιτικοὺς ποὺ τοὺς βολεύει ἄριστα αὐτὴ ἡ κατάσταση. Τὸ χειρότερο ὅμως εἶναι ὅτι ἐνῶ ἡ χώρα καταστρέφεται, ἐνῶ ἡ ὀρθοδοξία ἀπαξιώνεται καὶ διώκεται ὅλο καὶ πιὸ φανερά, ἐνῶ οἱ Ἕλληνες βυθίζονται στὴν ἀπελπισία, ἡ ἱεραρχία τῆς ἑλληνικῆς ἐκκλησίας εἶναι σκανδαλωδῶς ἀποῦσα.
Πρὶν κοιμηθεῖ ὁ μεγάλος ἐκεῖνος γέροντας τοῦ ἁγίου Ὅρους, (εὐλογημένο τὸ ὄνομά του),  εἶχε πεῖ αὐτὰ τὰ λόγια ποῦ ταιριάζουν τέλεια στὴν σημερινὴ συγκυρία: «Ἂν  ἡ ἐκκλησία δὲν μιλᾶ γιὰ νὰ μὴν ἔρθει σὲ ρήξη μὲ τὸ κράτος, ἂν οἱ μητροπολίτες δὲν  μιλοῦν γιὰ νὰ τὰ ἔχουν καλὰ μὲ ὅλους γιατί τοὺς βοηθοῦν σὲ ἱδρύματα, τότε ποιός θὰ μιλήσει;».
Ἡ ἑλληνικὴ ἱεραρχία ἐνδιαφέρεται γιὰ τοὺς λαθρομετανάστες, γιὰ τοὺς μουσουλμάνους, γιὰ τὸ προδοτικὸ πολιτικὸ σύστημα, γιὰ τοὺς ἀπατεῶνες ποὺ....

Ἡ "στημένη δίκη" τοῦ Ἰησοῦ

Γράφει ὁ Βασίλειος Μπισμπάρδης, Ἁγιογράφος

Ἀπρίλιος τοῦ 33 μ.Χ. Συλλαμβάνεται στόν κῆπο τῆς Γεθσημανῆ ὁ Ἰησοῦς, ὁ καλούμενος Ναζωραῖος. Τήν Πέμπτη τό βράδυ (ξημερώματα Παρασκευῆς), φτάνει στόν κῆπο μία μικρή ὁμάδα, ἀποτελούμενη ἀπό μέλη τοῦ συνεδρίου, τή φρουρά τοῦ Ναοῦ (κουστωδία) καί ὁδηγούμενη ἀπό τόν Ἰούδα Ἰσκαριώτη! Μετά τή μικρή ἀναταραχή πού δημιουργεῖται ἀπό τούς μαθητές Του, ὁ Ἰούδας τόν ὑποδεικνύει φιλώντας Τόν στό μάγουλο. Τό σινιάλο εἶχε δοθεῖ. Οἱ φρουροί ἁρπάζουν Τόν Ἰησοῦ καί κτυπώντας Τόν, Τόν σέρνουν ἁλυσοδεμένο στήν πόλη. Ἐκεῖ θά διαδραματισθεῖ ἡ μεγαλύτερη ἴσως παρωδία δίκης τοῦ ἀρχαίου κόσμου!

   Τό μεγαλύτερο δικαστήριο τοῦ Ἰσραῆλ ἦταν τό συμβούλιο τοῦ Σαχεντρίν. Ἀποτελοῦνταν ἀπό 120 μέλη καί ἐπικεφαλῆς ἦταν ὁ Ἀρχιερέας, ἐνῶ στήν συγκεκριμένη χρονική περίοδο ἀρχιερέας ἦταν ὁ Καϊάφας! Τό σαχεντριν εἶχε τήν ἐξουσία νά καταδικάσει εἰς θάνατον, ἀλλά ὄχι καί νά ἐκτελέσει τήν ποινή. Γι’ αὐτό ἦταν ἀπαραίτητη ἡ ἔγκριση τοῦ ρωμαίου ἐπάρχου.

  Τήν ἐποχή ἐκείνη οἱ δίκες  διεξάγονταν πάντα ἡμέρα, ἐνώπιον τοῦ λαοῦ, μέ δικαστές ἀμερόληπτους. Συνήθως ὕπηρχε δημόσιος κατήγορος, μάρτυρες κατηγορίας καί....

Μεγάλη Παρασκευὴ βράδυ: «Ὥσπερ πελεκᾶν…»

(Ὁμιλία †Ἐπισκόπου Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτου)

«Ὥσπερ πελεκὰν τετρωμένος τὴν πλευράν σου, Λόγε, σοὺς θανόντας  παῖδας ἐζώωσας ἐπιστάξας ζωτικοὺς αὐτοῖς κρουνούς» (Ἐγκώμ. β΄ στάσις)

Στὴν ὑπέροχη ἀκολουθία τοῦ Ἐπιταφίου θρήνου, ἀγαπητοί μου, ποὺ ψάλλεται στὸν ὄρθρο τοῦ Μεγάλου Σαββάτου, ἰδιαίτερη θέσι κατέχουν τὰ Ἐγκώμια. Τί εἶνε τὰ Ἐγκώμια; Εἶνε μία ὡραία συλλογὴ τροπαρίων, ποὺ ἔχει ὡς θέμα τὴν ταφὴ τοῦ Χριστοῦ.

Ὅλος ὁ Ἐπιτάφιος θρῆνος εἶνε γλυκυτάτη ἀκολουθία. Ἀρχίζει μὲ τὸ ἀπολυτίκιο «Ὁ εὐσχήμων Ἰωσὴφ ἀπὸ τοῦ ξύλου καθελών…», προχωρεῖ μὲ τὸν ἀνεπανάληπτο κανόνα «Κύματι θαλάσσης…» , κορυφώνεται μὲ τὰ ἐγκώμια, τὰ εὐλογητάρια καὶ τοὺς αἴνους, καὶ τέλος κλείνει μὲ τὴν περιφορὰ τοῦ ἐπιταφίουκαὶ τὰ ἀναγνώσματα, μεταξὺ τῶν ὁποίων διακρίνεται ἡ σπουδαία προφητεία τοῦ Ἰεζεκιήλ.

Τὰ Ἐγκώμια, παρ᾽ ὅλο ὅτι ἡ Ἐκκλησία πενθεῖ, δὲν μεταδίδουν φρίκη καὶσπαραγμό· ἀποπνέουν τὴ γαλήνη καὶ τὸ θρίαμβο τοῦ Νικητοῦ τοῦ ᾅδου. Εἶνε μᾶλλον ἕνας παιὰν δόξης, ἕνα ἐμβατήριο νίκης, μὲ τὸ ὁποῖο συνοδεύουμε στὸν τάφο τὸν μεγάλο μας Νεκρὸ μαζὶ μὲ τὸ Νικόδημο, τὸν Ἰωσὴφ καὶ τὶς μυροφόρες γυναῖκες. «Στῶμεν καλῶς» λοιπόν. Ὁ ἐμπνευσμένος αὐτὸς ὕμνος ἀποτελεῖ ται ἀπὸ διακόσα περίπου τροπάρια .

 Στὶς ἐνορίες μας βέβαια δὲν ψάλλονται ὅλα· χάριν συντομίας λέγονται τὰ μισὰ περίπου. Ὅλα τὰ τροπάρια μπορεῖ νὰ τ᾽ ἀκούσῃ κανεὶς κατανυκτικὰ στὸ...

Ὁ Ἐπιτάφιος θρῆνος τῆς Παναγίας

Ὢ γλυκύ μου ἔαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, ποῦ ἔδυ σου τὸ κάλλος;
Ἡ εἰκόνα συνδυάζει τρία γεγονότα: Τήν σταύρωση, τήν ἀποκαθήλωση-ταφή καί τόν ἐπιτάφιο θρῆνο τῆς Παναγίας. Ἡ Πάναγνη Μητέρα μέ ἔκδηλη θλίψη καί ψυχικό πόνο, ἁπλώνει τό ἀριστερό χέρι της στόν ὦμο τοῦ Χριστοῦ καί μέ τό δεξί πιάνει ἁπαλά τό ταλαιπωρημένο μπράτσο Του. Τό πρόσωπό της γεμάτο στοργή καί ἀπύθμενη μητρική ἀγάπη ἀκουμπάει τό μάγουλο τοῦ Υἱοῦ της, σάν νά θέλει νά τό φιλήσει γιά τελευταία φορά, ἐνῶ ἡ κίνησή της αὐτή φανερώνει τόν ψυχικό δεσμό πού εἶχε ἡ Μάνα μέ τόν Υἱό της σέ ὅλη τήν διάρκεια τῆς ἐπίγειας ζωῆς τοῦ Χριστοῦ. Ἕνας δεσμός πού τώρα βίαια σπάει, γιά νά ἀνασυσταθεῖ μετά τήν τριήμερη ταφή καί Ἀνάστασή Του.
Οἱ πόνοι καί οἱ θλίψεις τῆς Παναγίας εἶναι ἀνάλογοι μέ τή γνώση πού εἶχε γιά τήν ἄπειρη ἀξιότητα τοῦ ἐνσαρκωμένου Λόγου. Ἐπειδή Τόν γνώριζε περισσότερο, Τόν ἀγαποῦσε καί περισσότερο, ἀπ’ ὅσο Τόν γνώριζαν και Τόν ἀγαποῦσαν ὅλοι οἱ ἄγγελοι στόν οὐρανό καί ἔπασχε στό Πάθος τοῦ Υἱοῦ της περισσότερο ἀπό ὅσο ἔπασχαν ὅλα μαζί τά κτίσματα: «Καί τή δική σου ψυχή θά διαπεράσει ρομφαία».
Ἡ Παναγία μετά τόν σωματικό θάνατο τοῦ Χριστοῦ, ἔκλαιγε μέ μεγάλη ὀδύνη καί θρηνοῦσε βαριά. Παρόλο πού γνώριζε καλύτερα ἀπό τόν καθένα τήν Θεϊκή φύση τοῦ μοναχογιοῦ της καί τό γεγονός πώς ἦταν ἀθάνατος, ἐπικράτησε μέσα της ἡ ἀνθρώπινη, εὐάλωτη φύση τῆς μητέρας καί ξέσπασε σέ θρῆνο.
Μέ βαρύ πένθος ἀπευθύνεται στό Ἰησοῦ καί Τοῦ ἐξομολογεῖται...

Προσκυνοῦμεν Σου τὰ Πάθη Χριστέ…

Ἐπιμέλεια: Ἀλεξάνδρα

Χοροζίδου-Τσανακτσίδου

«-Γέροντα, πῶς θὰ ἀποκτήσω εὐλάβεια στὰ Πάθη τοῦ Χριστοῦ;

 -Κατ’ ἀρχὰς νὰ σκέφτεσαι τὴ θυσία τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴ δική σου ἀχαριστία καὶ ἁμαρτωλότητα. Ἕνα σχετικὸ πατερικὸ κείμενο θὰ σὲ βοηθήσει λίγο καὶ αὐτό. Ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ θὰ σὲ βοηθήσει περισσότερο εἶναι τὸ ἴδιο τὸ Πάθος, ἡ θυσία τοῦ Κυρίου. Ὁ Χριστὸς δὲν δίδαξε ἁπλῶς μερικὰ πράγματα, ἀλλὰ θυσιάστηκε γιὰ τὸ ἀνθρώπινο γένος, βασανίστηκε, σταυρώθηκε, ὑπέμεινε τόσα.

-Ὁ σταυρικός θάνατος, Γέροντα, ἤταν ἀτιμωτικός;

-Ναί, ὁ πιό ἀτιμωτικός. Εἶναι φοβερο! Ὅλοι οἱ Προφήτες νά προφητευουν γιά τὸν Χριστό, καί τελικὰ οἱ Ἐβραίοι νά Τόν δέρνουν, νά Τόν φτύνουν, νά τόν εμπαίζουν, νά Τόν σταυρώνουν!

Ὅλα αὐτὰ συγκλονίζουν τὸν ἄνθρωπο, ἂν τὰ σκεφτεῖ. Ἀκόμα καὶ στὸν πιὸ ἀδιάφορο, ἂν ἔχει λίγη καλὴ διάθεση καὶ τὰ σκεφτεῖ, κινοῦν τὸ ἐνδιαφέρον τὸ πνευματικό.

Εὔχομαι καλὴ δύναμη, γιά νὰ ἀνεβεῖτε στὸν Γολγοθά κοντὰ στόν Χριστό, μαζὶ μὲ τήν Παναγία καί τόν Άγιο Ἰωάννη τόν Θεολόγο, καὶ  νὰ συμμετάσχετε στό φρικτὸ Πάθος τοῦ Κυρίου μας. Ἀμήν».

(Ἀπό τό βιβλίο: Γέροντος Παϊσίου Λόγοι, τόμος ΣΤ, σελ.200)

Ρωμνιὸς

Ὄτε ἐκ τοῦ ξύλου σὲ νεκρόν…

«Σέ τόν ἀναβαλλόμενον τό φῶς ὥσπερ ἱμάτιον καθελών Ἰωσήφ ἀπό τοῦ ξύλου σύν Νικοδήμῳ καί θεωρήσας νεκρόν, γυμνόν, ἄταφον, εὐσυμπάθητον θρῆνον ἀναλαβών, ὀδυρόμενος ἔλεγεν∙ Οἴμοι, γλυκύτατε Ἰησοῦ! ὅν πρό μικροῦ ὁ ἥλιος ἐν σταυρῷ κρεμάμενον θεασάμενος ζόφον περιεβάλλετο καί ἡ γῆ τῷ φόβῳ ἐκυμαίνετο καί διεῤῥήγνυτο ναοῦ τό καταπέτασμα· ἀλλ᾽ ἰδού νῦν βλέπω σε δι᾽ ἐμέ ἑκουσίως ὑπελθόντα θάνατον. Πῶς σε κηδεύσω, Θεέ μου; ἤ πῶς σινδόσιν εἱλήσω; Ποίαις χερσί δέ προσψαύσω τό σόν ἀκήρατον σῶμα; ἤ ποῖα ᾄσματα μέλψω τῇ σῇ ἐξόδῳ οἰκτίρμον; Μεγαλύνω τά πάθη σου, ὑμνολογῶ καί τήν ταφήν σου σύν τῇ ἀναστάσει, κραυγάζων· Κύριε, δόξα σοι».

Τὸ ἐσφαγμένον ἀρνίον

Νέλλας Παναγιώτης

Ἡ Θ. Λειτουργία ἀναπαριστᾶ, δηλαδὴ κάνει ἀληθινὰ καὶ πραγματικά, ἐκ νέου παροῦσα καὶ ἐνεργητικὴ ἀνάμεσά μας, τὴ θυσία, τὸ σταυρό, τὸ θάνατο, τὴν ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Ἀκριβέστερα, μέσα στὴν ἄλλη ἀντίληψη καὶ ὀργάνωση τοῦ χρόνου ποὺ ἔχει ἡ Ἐκκλησία στὸ λειτουργικὸ χρόνο μᾶς ἐξάγει ἀπὸ τὸν καθημερινὸ χρόνο τῆς διαρκοῦς ἀνακύκλησης, τὸν χρόνο τὸν κομματιασμένο σὲ παρελθόν, παρὸν καί μέλλον καὶ μᾶς ὁδηγεῖ στὸν χρόνο ἐκεῖνο, τὸν σταθερὸ καὶ μόνιμο ὅπου ὅλα τὰ γεγονότα, παρελθόντα καὶ μέλλοντα, εἶναι διαρκῶς παρόντα. Ἔτσι μᾶς κάνει ἐμᾶς σήμερα νὰ γινόμαστε ἀληθινὰ καὶ πραγματικὰ σύγχρονοι τοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ μὴν ὑστεροῦμε σὲ τίποτε, ὅταν μετέχουμε στὴ Θ. Εὐχαριστία, ἀπὸ τοὺς μαθητὲς τοῦ Κυρίου, οἱ ὁποῖοι ἔλαβαν μέρος στὸ Μυστικὸ Δεῖπνο.

Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο σήμερα, Μεγάλη Παρασκευή, ἡ Ἐκκλησία μας ἀναπαριστᾶ τὰ Πάθη, τὸν Σταυρό, τὴν Ταφὴ τοῦ Κυρίου. Πηγαίνοντας ἔτσι στὸν Ἐπιτάφιο, πηγαίνουμε ἀληθινὰ καὶ πραγματικὰ σὲ μία κηδεία. Πηγαίνουμε στὴν κηδεία τοῦ Χριστοῦ, τοῦ «ἐσφαγμένου ἀρνίου». Τὸ «ἐσφαγμένον ἀρνίον» εἶναι ὁ ποιμήν. Αὐτὸ δείχνει τὴν πραγματικὴ ἀγάπη. Ὅποιος ἀγαπάει δὲν συμβουλεύει ἁπλά, δὲν διορθώνει, δὲν τιμωρεῖ, παίρνει ἐπάνω του τὰ...

Τὸ μήνυμα τῆς Σταυρώσεως κατὰ τὸν Ἱερὸ Αὐγουστίνο

Οἱ ἑπτὰ φράσεις τοῦ Χριστοῦ στὸν σταυρό

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς (Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος)

Θέλετε νὰ µάθετε τὴ σηµασία ἐκείνων τῶν ἑπτὰ φράσεων τὶς ὁποῖες εἶπε ὁ Κύριος πάνω στὸν σταυρό. Δὲν εἶναι σαφεῖς;
Πρώτη φράση: «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς˙ οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι»(Λούκ. 23,34). Μὲ αὐτὰ τὰ λόγια ὁ Χριστὸς ἔδειξε τὸ ἔλεός του ἀπέναντι στοὺς ἐκτελεστές Του,τῶν ὁποίων ἡ µοχθηρία δὲν ὑποχώρησε οὔτε ὅταν ὑπέφερε στὸν σταυρό. Τὸ δεύτερο εἶναι ὅτι βροντοφώναξε ἀπὸ τὴν κορυφὴ τοῦ βράχου τοῦ Γολγοθᾶ µία ἀποδεδειγµένη ἀλλά ποτὲ καλὰ συνειδητοποιηµένη ἀλήθεια, δηλαδὴ ὅτι αὐτοὶ ποὺ πράττουν τὸ κακὸ ποτὲ δὲν ξέρουν τί κάνουν. Σκοτώνοντας τὸν Δίκαιο στὴν πραγµατικότητα σκοτώνουν τὸν ἑαυτό τους καὶ ταυτόχρονα δοξάζουν τὸν Δίκαιο. Καταπατώντας τὸν νόµο τοῦ Θεοῦ δὲν βλέπουν τὴ µυλόπετρα, ἡ ὁποία ἀόρατα κατεβαίνει πρὸς αὐτοὺς γιὰ νὰ τοὺς συνθλίψει. Ἐµπαίζοντας τὸν Θεὸ δὲν βλέπουν τὰ πρόσωπά τους νὰ µεταµορφώνονται σὲ θηριώδη ρύγχη. Διαποτισµένοι ἀπὸ τὸ κακὸ ποτὲ δὲν ξέρουν τί κάνουν.

Δεύτερη φράση: «Ἀµὴν λέγω σοι, σήµερον µετ’ ἐµοῦ ἔση ἐν τῷ παραδείσῳ» (Λουκ. 23,43). Αὐτὸς ὁ λόγος ἀπευθύνεται στὸν µετανιωµένο ληστὴ στὸν σταυρό. Πολὺ παρήγορος λόγος γιὰ τοὺς ἁµαρτωλούς, οἱ ὁποῖοι τουλάχιστον τὴν τελευταία στιγµὴ µετανοοῦν. Τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀπερίγραπτα µεγάλο. Ὁ Κύριος ἐκπληρώνει τὴν ἀποστολὴ Του ἀκόµα καὶ στὸν σταυρό. Ἕως τὴν τελευταία του πνοὴ ὁ Κύριος σώζει ἐκείνους ποὺ δείχνουν καὶ τὴν παραµικρὴ ἐπιθυµία νὰ σωθοῦν.
Τρίτη φράση: «Γύναι, ἴδε ὁ υἱός σου» (Ἰωαν. 19,26). Ἔτσι εἶπε ὁ Κύριος στὴν Ἁγία Μητέρα Του ποὺ στεκόταν κάτω ἀπὸ τὸν σταυρὸ µὲ τὴν ψυχὴ σταυρωµένη. Καὶ στὸν ἀπόστολο Ἰωάννη λέγει: «Ἰδοὺ ἡ µήτηρ σου» (Ἰωαν. 19,27). Αὐτὸς ὁ λόγος δείχνει...

Στὸν Σταυρὸ καὶ τὸν Ληστὴ

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

1.-. Σήμερα ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς βρίσκεται πάνω στὸ σταυρὸ καὶ ἐμεῖς ἑορτάζουμε, γιὰ νὰ μάθεις ὅτι ὁ σταυρὸς εἶναι ἑορτὴ καὶ πανήγυρη πνευματική. Γιατί προηγουμένως ὁ σταυρὸς ἦταν ἡ λέξη ποὺ σήμαινε καταδίκη, τώρα ὅμως ἔγινε ἀντικείμενο τιμῆς. Προηγουμένως ἦταν σύμβολο καταδίκης, τώρα ὅμως εἶναι ἡ προϋπόθεση τῆς σωτηρίας μας. Γιατί αὐτὸς ὁ σταυρὸς μᾶς προξένησε ἄπειρα ἀγαθά, αὐτὸς μᾶς ἀπάλλαξε ἀπὸ τὴν πλάνη τῆς εἰδωλολατρίας, αὐτὸς μᾶς φώτισε ἐνῶ ζούσαμε μέσα στὸ σκοτάδι, αὐτὸς μᾶς συμφιλίωσε μὲ τὸν Θεό, ἐνῶ εἴχαμε γίνει ἐχθροί του, αὐτὸς μᾶς ἔκανε φίλους του, ἐνῶ εἴχαμε ἀποξενωθεῖ ἀπ’ Αὐτόν, αὐτὸς μᾶς ἔφερε κοντὰ στὸν Θεό, ἐνῶ ἤμαστε μακριά Του.

Αὐτὸς ἐξαφάνισε τὴν ἔχθρα, αὐτὸς ἐξασφάλισε τὴν εἰρήνη, αὐτὸς ἔγινε γιὰ μᾶς θησαυροφυλάκιο ἀπείρων ἀγαθῶν. Ἐξαιτίας του δὲν περιπλανιόμαστε πιὰ στὶς ἐρήμους, γιατί γνωρίσαμε τὸν ἀληθινὸ δρόμο. Δὲν ζοῦμε πιὰ ἔξω ἀπὸ τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν, γιατί βρήκαμε τὴν εἴσοδό της.

Δὲν φοβόμαστε πιὰ τὰ πυρωμένα βέλη τοῦ διαβόλου, γιατί εἴδαμε τὴν πηγή. Χάρη σ’ αὐτὸν δὲν βρισκόμαστε πιὰ σὲ χηρεία, γιατί ἀποκτήσαμε τὸ Νυμφίο. Δὲν φοβόμαστε τὸ λύκο, γιατί ἔχουμε τὸν καλὸ Ποιμένα. Γιατί λέγει ὁ Χριστός: «Ἐγὼ εἶμαι ὁ ποιμένας ὁ καλὸς»1.

Χάρη σ’ αὐτὸν δὲν τρέμουμε τὸν τύραννο, γιατί εἴμαστε κοντὰ στὸν Βασιλιά. Γι’ αὐτὸ ἑορτάζουμε καὶ τιμοῦμε τὸ σταυρό. Ἔτσι παράγγειλε καὶ ὁ Παῦλος νὰ ἑορτάζουμε τὸ σταυρό. Διότι λέγει: «Ἂς ἑορτάζουμε ὄχι μὲ τὴν παλιὰ ζύμη, ἀλλὰ μὲ ἄζυμα εἰλικρίνειας καὶ ἀλήθειας»2. Ἔπειτα, ἀφοῦ πρόσθεσε τὴν αἰτία, συνέχισε; «Γιατί τὸ Πάσχα τὸ δικό μας εἶναι ὁ Χριστός, ποὺ θυσιάσθηκε γιὰ τὴ σωτηρία μας»3.

Βλέπεις γιατί παραγγέλλει νὰ ἑορτάζουμε τὸν σταυρό; Γιατί...

Πολλές Μητροπόλεις ἀνά τήν Ἑλλάδα, δέν ἔχουν Ἱερεῖς...

Τό πρόβλημα γίνεται ἰδιαιτέρως ἔντονο τίς ἡμέρες τοῦ Πάσχα καθώς οἱ λιγοστοί Ἱερεῖς καλοῦνται νά καλύψουν πολλά χωριά. 

Γιά παράδειγμα ἐξυπηρετοῦν 5 ἕως 8 χωριά ὁ ἕνας.

Ὅπως καταλαβαίνουμε εἶναι πολύ δύσκολο νά γίνει αὐτό ἄν ἀναλογιστοῦμε τούς ἄθλιους δρόμους καί τίς ἀπαιτήσεις. 

Ἀπὸ τὴ μία μεριὰ ἔχουμε τὴν πολιτεία μὲ τοὺς πειροβόητους νόμους της νὰ διορίζει ἕναν ἱερέα ὅταν συνταξιοδοτοῦνται δέκα! 

Καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη τὴν πνευματικὴ κατάπτωση ποὺ βιώνουμε, καθὼς δὲν ὑπάρχουν ὑποψήφιοι κληρικοί. 

Ὅπως λένε καὶ οἱ κάτοικοι στὰ χωριά: «ἡ Ἐκκλησία καὶ ὁ παπὰς εἶναι τὰ μόνα ποὺ ἔμειναν στὸν τόπο μας. Τὰ μόνα ποὺ δὲν μᾶς πρόδωσαν. Δὲν ἔχουμε τίποτε ἄλλο στὸ χωριὸ μας παρὰ μόνο ἐξωκκλήσια…». 

Ἡ Ἐκκλησία δὲν ξεχνᾶ καὶ συνεχίζει νὰ ἀγαπᾶ τὸν λιγοστὸ λαὸ τῆς ὑπαίθρου, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ κράτος ποὺ φροντίζει μὲ σχέδια (καλλικράτης, καποδίστριας) νὰ διαλύει καὶ νὰ συρρικνώνει τὴν ἐπαρχία. 

Ἀξίζει ὅμως νά σημειωθεῖ ὅτι οἱ ἀνιδιοτελεῖς Ἱερεῖς, σὲ πεῖσμα τῶν σατανικῶν σχεδίων ἀποδομήσεως τῆς Ρωμηοσύνης μας, ἐξυπηρετοῦν ὅσο περισσότερα χωριὰ μποροῦν. 

Ἐλπίζουμε καί εὐχόμαστε, ὁ Θεός νά δώσει τήν λύση καί νά ἀναδειξει ἄξιους καί πολλούς ἐργάτες τοῦ Εὐαγγελίου. Ἀμήν.

6η Πανελλήνια σύναξη νεότητος Ἑνωμένης Ρωμηοσύνης

Ὁ τομέας νεότητος τῆς Ἑνωμένης Ρωμηοσύνης σᾶς προσκαλεῖ στὴν 6η πανελλήνια σύναξη νέων  στὴν Πάτρα τὴν Παρασκευὴ 10 Μαΐου 2013 καὶ ὥρα 17:30 μὲ θέμα "ἡ πατρίδα καὶ οἱ νέοι". Ὁμιλητὲς θὰ εἶναι:

 -ὁ π. Νεκτάριος Κωτσάκης καθηγούμενο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὀμπλοῦ,

-ὁ κ. Δημήτριος Νατσιὸς δάσκαλος-θεολόγος

-καὶ ὁ κ. Γεώργιος Ρούντας, δικηγόρος Ἀθηνῶν.

 Χῶρος ἐκδήλωσης: Πρυτανεῖο, πανεπιστήμιο Πάτρας

romnios.gr

Για τοὺς χιτῶνες τοῦ Κυρίου

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς 

Μὲ ῥωτᾶς, σεβαστὴ ἀδελφή, γιά τοὺς τρεῖς χιτῶνες μὲ τοὺς ὁποίους ἦταν ντυμένος καὶ σκεπασμένος ὁ Κύριος κατά τὸ διάστημα ἀρκετῶν ὡρῶν τή Μεγάλη Παρασκευή. Γιατὶ ὁ Πιλᾶτος τὸν ἔντυσε μὲ πορφυρὸ χρῶμα; Γιατὶ ὁ Ἡρώδης τὸν ἔντυσε μὲ λευκὸ χρῶμα; Καὶ γιατὶ οἱ ἐκτελεστὲς ἐπίσης λίγο πρὶν Τὸν θανατώσουν Τὸν ἔντυσαν πάλι μὲ τὸν δικὸ Του χιτῶνα; 

Ὅλα ὅσα συνέβησαν κατά τή διάρκεια τῆς ἐπίγειας ζωῆς τοῦ Χριστοῦ ἔχουν μεγάλη σημασία, ὅλα ἀποκαλύπτουν κάποια ἀλήθεια καὶ χρησιμεύουν ὡς δίδαγμα στούς ἀνθρώπους. Κάποια ἀπὸ αὐτὰ τὰ διδάγματα εἶναι ἄμεσα καὶ ἐμφανῶς ἀντιληπτά, ἐνῶ κάποια ἄλλα εἶναι ἔμμεσα καὶ μὲ παραστάσεις πού χρήζουν ἑρμηνείας. Τὸ σκέπασμα τοῦ Χριστοῦ μὲ τρεῖς χιτῶνες ἀνήκει σ’ αὐτὴν τή δεύτερη κατηγορία διδαγμάτων. 

Ὁ Πορφυρὸς χιτῶνας εἶναι ὁ χιτῶνας τοῦ Ῥωμαίου αὐτοκράτορα. Ὅταν ὁ Κύριος εἶπε στόν Πιλάτο ὅτι τὸ βασίλειό Του “οὔκ ἐστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου” (Ἰωά. 18, 36) αὐτὸ φάνηκε στό ὑλιστικὸ πνεῦμα τοῦ Ῥωμαίου ἀξιωματούχου ὡς ἀνοησία καὶ ὡς ἐμπαιγμὸς τῆς αὐτοκρατορικῆς ἀξιοπρέπειας. Γι’ αὐτὸ οἱ στρατιῶτες τοῦ Πιλάτου ἔντυσαν τὸν Χριστὸ μὲ πορφυρὸ χιτῶνα ‒δηλαδή μὲ τὸν πιὸ εὐτελῆ πού μποροῦσαν νά βροῦν‒ γιά νά τὸν χλευάσουν ἀποκαλώντας Τον βασιλιά. Ἀλλὰ καὶ μόνον αὐτὸς ὁ χιτῶνας αὐτοκρατορικοῦ χρώματος μαρτυρεῖ γιά τὸν Κύριο, ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι πράγματι Βασιλιάς. Οἱ παλικαράδες τοῦ Πιλάτου, λοιπόν, κοροϊδεύοντας στήν πραγματικότητα ἀνακήρυξαν...

Θαύματα τῆς Ὁσίας Ματρώνας τῆς ἀομμάτου († 2 Μαΐου) σὲ Ἕλληνες

Ἦταν Κυριακὴ πρωί. Καθόμουν πολὺ στενοχωρημένη στὴ βεράντα τοῦ σπιτιοῦ μου καὶ ἔκανα προσευχὴ στὴν Ἁγία Ματρώνα τὴ Ρωσίδα τὴν ἀόμματο, τὴν ὁποία πρὶν ἀπὸ μερικὲς ἑβδομάδες εἶχα ἐπισκεφθεῖ στὸ Ναὸ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου στὸν Περισσό, ὅπου φυλάσσεται ἱερὸ λείψανό της καὶ ἡ θαυματουργὸς εἰκόνα της. Εἶχα ἀκούσει ἀρκετὰ θαύματα ποὺ πραγματοποιεῖ ἡ Ὁσία καὶ μὲ κατάνυξη ἀλλὰ καὶ μὲ δάκρυα στὰ μάτια ζητοῦσα νὰ δώσει ὑγεία καὶ στὸ πρόβλημα τῆς κόρης μου τῆς Ἀγγελικῆς, ποὺ ὑπέφερε ἀπὸ στραβισμὸ τοῦ δεξιοῦ της ὀφθαλμοῦ καὶ προσπαθούσαμε μὲ κάθε τρόπο νὰ ἀποφύγει τὸ παιδὶ τὴν ἐπέμβαση. Εἶχα πάρει λαδάκι ἀπὸ τὴν κανδήλα τῆς Ἁγίας καὶ ἄλειψα τὸ ματάκι της ἀλλὰ καὶ νυχθημερὸν προσευχόμουν μὲ δάκρυα στὰ μάτια γιὰ τὴ θεραπεία της. Ἡ Ὁσία ποὺ ἀγαπᾶ πολὺ τὸν πονεμένο ἄνθρωπο καὶ εἰδικὰ τὰ νέα παιδιά, δὲν ἄργησε καὶ χάρισε στὸ παιδί μου τὴ θεραπεία του καὶ δὲν χρειάστηκαν ἰατρικὲς ἐπεμβάσεις. Εὐχαριστῶ τὴν Ἁγία γιὰ τὸ μεγάλο θαῦμα της. Νὰ εἶναι εὐλογημένο τὸ ἅγιό της ὄνομα στοὺς αἰῶνες.

Μὲ πίστη Μαρία Ἀποστολοπούλου

 Εἶμαι ἕνας ἁμαρτωλὸς ποὺ ἀξιώθηκα νὰ δῶ τὸ μεγάλο θαῦμα τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Ἁγίας Ματρώνας τῆς Ρωσίδας. Ἤξερα ὅτι κάθε Δευτέρα ἀπόγευμα στὸ Ναὸ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου στὸν Περισσὸ γίνεται ἡ Παράκληση τῆς Ὁσίας καὶ ἦρθα καὶ ἐγὼ νὰ παρακαλέσω γιὰ...

Χαιρετισμοὶ τῆς Ὁσίας Ματρώνας τῆς Ρωσίδας τῆς Ἀομμάτου καὶ Θαυματουργοῦ

Ποίημα τῆς Μοναχὴς Ἰσιδώρας Ἁγιεροθεϊτίσσης

«Νοός μου λύσον τήν ἀχλύν Ματρώνα φωτοφόρε, ἴνα ὑμνήσω ἱκανῶς τάς σᾶς θαυματουργίας».

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ΄. Τό προσταχθέν
Τῶν ὀφθαλμῶν ἐκ παιδός ἐστερημένη, καί τή ψυχή ὡς χρυσός λελαμπρυσμένη, ἐν τῷ κόσμω ἐκφαίνεις Φῶς Χριστοῦ Ματρώνα· ‘Ρωσίαν καθιλαρύνουσα θαυμαστῶς, καί πάσαν τήν οἰκουμένην πανευπρεπῶς· καταυγάζουσα χάρισιν, ἄς ἐν αἰσίαις φωναῖς, κηρύττοντες βοῶμεν σοί· Χαίροις στύλε ὁλόφωτε.
Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ΄. Τή ὑπερμάχω
Τῆς εὐλογίας τήν πηγήν τήν χαριτόβρυτον, καί ἰαμάτων τόν κρουνόν τόν πολυχεύμονα, τήν ἐμπλήσασαν ἐν νάμασιν ἀκενώτοις·
ἐπ’ ἐσχάτων γῆν ‘Ρωσίας ἤν ἐφαίδρυνεν· τήν Ματρώναν ἐν αἰνέσει μεγαλύνωμεν· ταύτη λέγοντες· Χαίροις στύλε ὁλόφωτε.

Ἄξιον σέ δοξάζειν ἀπαύστως ἀξιΰμνητε Μῆτερ, Ματρώνα τῆς Ρωσίας ἡ δόξα (τρίς)· διο ἐν ἄσμασι θεοτερπέσι τήν ἀξιάγαστόν
σου πολιτείαν ἄδομεν καί τάς ἀριστείας σου γεραίρομεν, οὕτω βοῶντες·
Χαίροις τῆς Μόσχας ἡ εὐκοσμία· Χαίροις τῶν ‘Ρώσων ἡ κληρουχία.
Χαίροις εὐσεβείας ὁ πανίερος οἶκος· Χαίροις τῆς ἁγνείας ὁ ὁλόφωτος λύχνος.
Χαίροις τῶν Μητέρων ἐξαίσιον ἄκουσμα· Χαίροις ἀσκουσῶν ἐν τῷ κόσμω ὠράϊσμα.
Χαίροις πολιτείαν θείαν ἡ ζηλώσασα Ἀγγέλων· Χαίροις τάς σεπτός χορείας ἡ σεμνύνασα παρθένων.
Χαίροις χαρισμάτων πάντων ὁ ἀναπλεως κρατήρ· Χαίροις νόσων πολυτρόπων συμπαθέστατος λυτήρ.
Χαίροις ἡ φωταγωγοῦσα τάς πορείας τῶν πιστῶν· Χαίροις ἡ μυσταγωγοῦσα πρός σκηνώσεις οὐρανῶν.
Χαίροις στύλε ὁλόφωτε.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ...

Τὸ Ποτήριον τοῦ Χριστοῦ

Ἁγίου Ἰγνατίου Brianchaninov

Δύο ἀγαπημένοι μαθητές ζήτησαν ἀπό τόν Κύριο θρόνους δόξης

– Αὐτός τούς ἔδωσε τό Ποτήριό Του (Μτ. κ΄, 23).

Τό Ποτήριο τοῦ Χριστοῦ εἶναι οἱ ὀδύνες.

Σέ ὅσους τό πίνουν ἐδῶ στή γῆ, τό Ποτήριο τοῦ Χριστοῦ ὑπόσχεται μετοχή στή Βασιλεία τῆς χάρης τοῦ Χριστοῦ· προετοιμάζει γι’ αὐτούς τίς καθέδρες τῆς ἐπουράνιας αἰώνιας δόξης.

Στεκόμαστε σιωπηλοί μπροστά στό Ποτήριο τοῦ Χριστοῦ , δέν μπορεῖ κανείς οὔτε νά παραπονεθεῖ γι’ αὐτό, οὔτε νά τό ἀπορρίψει· γιατί Αὐτός πού μᾶς ἔδωσε ἐντολή νά τό γευτοῦμε, πρῶτος ὁ Ἴδιος τό ἤπιε.

Ὦ, δέντρο τῆς γνώσης τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ ! Σκότωσες τούς προγόνους μας στόν Παράδεισο, τούς ἐξαπάτησες μέ τήν πλάνη τῆς σαρκικῆς ἀπόλαυσης καί τήν πλάνη τῆς λογικῆς.

Ὁ Χριστός, ὁ Λυτρωτής τῶν πεπτωκότωτων, ἔφερε τό Ποτήριο τῆς σωτηρίας σ’ αὐτόν τόν κόσμο, στούς πεπτωκότες καί ἐξόριστους ἀπό τόν Παράδεισο. Ἡ πίκρα αὐτοῦ τοῦ Ποτηρίου καθαρίζει τήν καρδιά ἀπό τήν ἀπαγορευμένη, καταστροφική καί ἁμαρτωλή ἀπόλαυση · μέσω τῆς ταπείνωσης πού ρέει ἀπ’ αὐτό μέ ἀφθονία, νεκρώνεται ἡ ἔπαρση ἀπό τή γνώση σέ σαρκικό ἐπίπεδο. Γι’ αὐτόν πού πίνει ἀπό τό Ποτήριο μέ πίστη καί ὑπομονή, ἡ αἰώνιος ζωή, πού ἔχασε δοκιμάζοντας τόν ἀπαγορευμένο καρπό, ἐπανακτᾶται.

«Ποτήριον σωτηρίου λήψομαι» (Ψ. 115, 4)

Ὁ χριστιανός ἀποδέχεται τό Ποτήριο ὅταν ὑπομένει τίς ἐπίγειες δοκιμασίες μέ πνεῦμα ταπείνωσης, ὅπως διδάσκεται ἀπό τό...

Στὴν προδοσία τοῦ Ἰούδα

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

1. – Πραγματικά δέν ἔχω τί νά πῶ γιά τή σημερινή πανήγυρη. Διότι ἡ μέν πανήγυρη παρακινεῖ τή γλώσσα μου στό νά κατηγορήσω τόν Ἰούδα, ἐνῶ ἡ φιλανθρωπία τοῦ Σωτήρα μου τήν γυρίζει πίσω. Καί εἶμαι κυριευμένος ἀπό αὐτά τά δύο, ἀπό μίσος ἐναντίον τοῦ προδότη, καί ἀγάπη γιά τόν Κύριο. Τό μίσος ὅμως τό νικάει ἡ ἀγάπη, διότι εἶναι μεγαλύτερη καί δυνατότερη. Γι᾽ αὐτό, ἀφήνοντας κατά μέρος τόν προδότη, ἐξυμνῶ τόν εὐεργέτη, ὄχι ὅσο εἶναι ἄξιος, ἀλλ᾽ ὅσον ἐπιτρέπουν οἱ δυνάμεις μου νά Τόν ἐξυμνήσω.

Πῶς ἄφησε τούς οὐρανούς καί κατέβηκε στή γῆ; Πῶς Ἐκεῖνος πού γεμίζει ὁλόκληρη τήν κτίση, ἦρθε πρός ἐμένα, καί ἔγινε γιά χάρη μου ἄνθρωπος σάν καί μένα; Πῶς πῆρε μαθητή Του ἐκεῖνον πού γνώριζε ὅτι θά γίνει προδότης καί ἔδωσε ἐντολή στόν ἐχθρό Του νά Τόν ἀκολουθεῖ σάν φίλος; Πῶς δέν Τόν ἐνδιέφερε ἡ προδοσία, ἀλλά φρόντιζε γιά τή σωτηρία ἐκείνου πού θά Τόν πρόδιδε; Διότι, λέγει, «Ὅταν βράδυασε καθόταν ὁ Ἰησοῦς μαζί μέ τούς δώδεκα μαθητές Του καί, ἐνῶ ἔτρωγαν αὐτοί, εἶπε· Ἀλήθεια σᾶς λέγω, ἕνας ἀπό σᾶς θά μέ παραδώσει» (Ματθ. 26, 20-21). Προεῖπε τήν προδοσία γιά νά ἐμποδίσει τό παρανόμημα.

Τήν προεῖπε χωρίς ν᾽ ἀναφέρει τό πρόσωπο τοῦ προδότη, ἀλλά δέν μπόρεσε αὐτό ν᾽ ἀποτρέψει τήν παρανομία τοῦ μαθητῆ, αὐτή πού ἀγνοοῦσαν ἐκεῖνοι πού κάθονταν στό ἴδιο τραπέζι. Ποιός εἶδε τέτοια φιλανθρωπία κυρίου; Καί προδίνεται καί ἀγαπᾶ τόν προδότη. Ποιός περιφρονεῖται καί δείχνει εὐσπλαχνία; Ποιός πουλιέται καί κάθεται στό ἴδιο τραπέζι μέ τόν κακό ἔμπορο, δείχνοντας ὅλη τή φροντίδα του πρός ἐκεῖνον πού τόν ἐπιβουλεύεται;

«Καί ἐνῶ ἔτρωγαν αὐτοί, εἶπε· Ἀλήθεια σᾶς λέγω, ὅτι ἕνας ἀπό σᾶς θά...

Ὁ Μυστικὸς Δεῖπνος

π. Ἀλεξάνδρου Σμέμαν

Δύο βασικὰ γεγονότα χαρακτηρίζουν τὶς ἱερὲς ἀκολουθίες τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Πέμπτης: ὁ Μυστικὸς Δεῖπνος τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ μὲ τοὺς μαθητές Του καὶ ἡ προδοσία τοῦ Ἰούδα. Τὸ βαθύτερο νόημα καὶ τῶν δύο αὐτῶν γεγονότων εἶναι ἡ ἀγάπη . Ὁ Μυστικὸς Δεῖπνος εἶναι ἡ ἐσχατολογικὴ ἀποκάλυψη τῆς σωτηριώδους ἀγάπης τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν ἄνθρωπο, τῆς ἀγάπης ποὺ εἶναι ἡ καρδιὰ τῆς σωτηρίας. Ἡ προδοσία τοῦ Ἰούδα ἀποκαλύπτει ὅτι ἡ ἁμαρτία, ὁ θάνατος καὶ ἡ αὐτοκαταστροφὴ ὀφείλονται ἐπίσης στὴν ἀγάπη ·ἀλλὰ σὲ μία ἀγάπη καταστροφική, μία ἀγάπη ποὺ διαιρεῖ, διαλύει καὶ ὁδηγεῖ ἐκεῖ ποὺ κάθε ἄλλο παρὰ ἀγάπη κυριαρχεῖ. Ἀκριβῶς ἐδῶ βρίσκεται τὸ μυστήριο τούτης τῆς μοναδικῆς ἡμέρας, τῆς Μεγάλης Πέμπτης. Οἱ ἱερὲς ἀκολουθίες της, ὅπου τὸ φῶς καὶ τὸ σκοτάδι, ἡ χαρὰ καὶ ἡ λύπη εἶναι παράξενα ἀναμειγμένα, μᾶς προκαλοῦν σὲ μία ἐπιλογὴ ἀπὸ τὴν ὁποία ἐξαρτᾶται ὁ τελικὸς προορισμὸς τοῦ καθενὸς ἀπό μᾶς.

«Πρὸ δὲ τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα εἰδώς ὁ Ἰησοῦς ὅτι ἐλήλυθεν αὐτοῦ ἡ ὥρα… ἀγαπήσας τοὺς ἰδίους τούς ἐν τῷ κόσμῳ, εἰς τέλος ἠγάπησεν αὐτούς…» (Ἰω. 13, 1). Γιὰ νὰ καταλάβουμε τὸ νόημα τοῦ μυστικοῦ Δείπνου θὰ πρέπει νὰ τὸν δοῦμε σὰν τέλος τῆς μεγαλειώδους ἐνέργειας τῆς Θείας Ἀγάπης, ἡ ὁποία ἄρχισε μὲ τὴ δημιουργία τοῦ κόσμου καὶ τώρα ὁλοκληρώνεται μὲ τὸ Θάνατο καὶ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.

«Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστὶν» (Α΄ Ἰω. 4, 8). Καὶ τὸ πρῶτο δῶρο τῆς Ἀγάπης ἦταν...

Ὢ παγκάκιστη ἀμέλεια!

Ἁγ. Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου

Σκέψου, ἀγαπητέ, τὴν αἰτία τῆς ἀρνήσεως τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου, ποὺ εἶναι ἡ ἀμέλεια, ἡ ὁποία φαίνεται φανερὴ σ’ αὐτὰ τὰ τρία· στὸν τρόπο, μὲ τὸν ὁποῖον ἀκολουθοῦσε τὸν διδάσκαλό του· στὸν σκοπὸ γιὰ τὸν ὁποῖον τὸν ἀκολουθοῦσε καὶ στὰ ἀποτελέσματα ποὺ τοῦ προξένησε ἡ ἀμέλεια. Ὁ τρόπος ποὺ τὸν ἀκολουθοῦσε ἦταν ἀπὸ μακριά· «Ὁ Πέτρος τὸν ἀκολουθοῦσε ἀπὸ μακριὰ» (Ματθ. 26, 58} ποὺ σημαίνει ὅτι ὁ Πέτρος κυριευόταν ἀπὸ μία χλιαρότητα καὶ ἀμέλεια καὶ οὔτε ἐντελῶς ἤθελε νὰ ἐγκαταλείψει τὸν διδάσκαλό του, οὔτε τελείως νὰ τὸν ἀκολουθεῖ, ἀλλὰ ἤθελε στὴν περίπτωση αὐτὴ καὶ νὰ φαίνεται ὅτι εἶναι μαθητής του καὶ νὰ μὴ κινδυνεύσει γιὰ τὸν διδάσκαλό του.

Πάλι, τὸ τέλος καὶ ὁ σκοπὸς τοῦ Πέτρου, γιὰ τὸν ὁποῖον ἀκολουθοῦσε τὸν Ἰησοῦ, δὲν ἦταν νὰ πάει νὰ πεθάνει μαζί του, ἀλλὰ κάποια περιέργεια, γιὰ νὰ κάνει μία θεωρία, ὄχι σὰν δικός του μαθητής, ἀλλὰ σὰν ἕνας ξένος περιηγητὴς καὶ νὰ δεῖ τὸ τέλος τοῦ τόσο μεγάλου ἔργου. «Καὶ ὅταν μπῆκε μέσα κάθισε μαζὶ μὲ τοὺς ὑπηρέτες, γιὰ νὰ δεῖ τὸ τέλος» (Ματθ. 26,58).

Ἀκολούθησε τὸν Ἰησοῦ καὶ ὁ Ἰωάννης, ὁ ἀγαπημένος μαθητὴς ἀλλὰ ὄχι ἀπὸ μακριά, ἀλλὰ ἀπὸ κοντὰ καὶ μπῆκε στὴν αὐλὴ τοῦ ἀρχιερέως ὄχι γιὰ νὰ δεῖ τὸ τέλος καὶ τὸ ἀποτέλεσμα, ἀλλά, ἂν τύχαινε, νὰ πεθάνει μαζὶ μὲ τὸν διδάσκαλό του· καὶ αὐτὸ συνέβαινε, ἐπειδὴ δὲν ἦταν...

Τὸ Μυστήριο τοῦ Ἁγίου Εὐχελαίου

Τὸ Εὐχέλαιο ἢ Ἅγιο Ἔλαιο εἶναι τὸ τελευταῖο μυστήριο καὶ εἶναι καὶ αὐτὸ θεοσύστατο, γιὰ τὸ ὁποῖο ὑπάρχει στὴν Ἁγία Γραφὴ σαφὴς παραγγελία τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου νὰ γίνεται. Ὑπάρχουν καὶ στὴν Ἱερὴ Παράδοση μαρτυρίες, ὅτι ἀνέκαθεν γινόταν ὡς μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ παραγγελία καὶ σύσταση τοῦ Ἀδελφοθέου εἶναι αὐτή: “ἀσθενεῖ τὶς ἐν ὑμίν; προσκαλεσάσθω τοὺς πρεσβυτέρους τῆς ἐκκλησίας, καὶ προσευξάσθωσαν ἐπ’ αὐτὸν ἀλείψαντες αὐτὸν ἐλαίω ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου· καὶ ἡ εὐχὴ τῆς πίστεως σώσει τὸν κάμνοντα (τὸν ἄρρωστο δηλαδή), καὶ ἐγερεῖ αὐτὸν ὁ Κύριος· κὰν ἁμαρτίας ἢ πεποιηκῶς, ἀφεθήσεται αὐτῶ.” (Ἰακ. ἐ’ 14-15). Ἀπὸ τὴν Ἱερὴ Παράδοση ἔχουμε μαρτυρίες τοῦ Ὠριγένη καὶ τοῦ ἁγίου Χρυσοστόμου, οἱ ὁποῖοι ἀναφέρουν, ὅτι τὸ μυστήριο αὐτὸ γινόταν καὶ ἡ χρίση μὲ ἅγιο ἔλαιο τῶν ἀσθενῶν μάλιστα λάμβανε χώρα συνδυασμένη μὲ μετάνοια καὶ ἐξομολόγηση.

Ἀπὸ αὐτὰ φαίνεται καὶ ποιὸς εἶναι ὁ ἱερὸς σκοπὸς τοῦ μυστηρίου αὐτοῦ. Πρῶτον, ἡ σωματικὴ θεραπεία καὶ ἴαση τοῦ ἀσθενῆ· “καὶ ἡ εὐχὴ τῆς πίστεως σώσει τὸν κάμνοντα, καὶ ἐγερεῖ αὐτὸν ὁ Κύριος”, λέει ὁ θεῖος Ἰάκωβος. Καὶ δεύτερον, ἡ συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν του, ἀφοῦ βέβαια γίνεται καὶ ἐξομολόγηση μαζὶ μὲ τὸ εὐχέλαιο. Εἶναι ἀναγκαία καὶ ἐδῶ ἡ ἐξομολόγηση τοῦ ἀρρώστου, ἀλλὰ καὶ τῶν οἰκείων του ἀκόμη ποὺ κάνουν τὸ Εὐχέλαιο γιὰ τὴν ἴαση καὶ θεραπεία του, διότι εἶναι πιθανὸ νὰ ἔχει ὑποπέσει σὲ ἁμαρτήματα ὁ ἀσθενὴς καὶ αὐτὲς οἱ ἁμαρτίες του νὰ στέκουν ἀφορμὴ καὶ...

Ἡ Σταυροαναστάσιμη πορεία τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Δωδεκανήσου

Γράφει ὁ Κωνσταντῖνος Χολέβας-

Πολιτικὸς Ἐπιστήμων 

Ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα φέρνει ἀκόμη περισσότερο στὸν νοῦ μας τὴ σύνδεση τοῦ Ἑλληνισμοῦ μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ Παράδοση. Ἡ ψυχὴ τοῦ Ἕλληνα, ὁ πολιτισμός μας, ἡ γλώσσα μας, ἡ ἐθνική μας ταυτότητα, ὅλα εἶναι ζυμωμένα μὲ τὴν Ὀρθοδοξία. Ἀλλὰ καὶ ἡ ἱστορική μας πορεία εἶναι Σταυροαναστάσιμη.

Τὸ Γένος τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων σταυρώνεται κατὰ καιροὺς καὶ τελικὰ κατορθώνει νὰ ἀναστηθεῖ, νὰ ὀρθοποδήσει, νὰ ἀπελευθερωθεῖ ἀπὸ δεινά, εἰσβολὲς καὶ περιπέτειες. 

Τὴ σταυροαναστάσιμη πορεία ἑνὸς τμήματος τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τῆς Δωδεκανήσου, μᾶς θυμίζει μὲ ἕνα πρόσφατο βιβλίο τοῦ ὁ κ. Κυριάκος Φίνας, οἰκονομολόγος καὶ πρώην Κοινοτάρχης τῆς Λίνδου, στὴν ὄμορφη Ρόδο. Ἔχει τίτλο «Ἀπόστολος Τρύφωνος, Μητροπολίτης Ρόδου (1913-1946): Ἑκατὸ χρόνια ἀπὸ τὴν ἐπιψήφισή του».

Τὸ βιβλίο ἀναφέρεται σὲ μία ἐκκλησιαστικὴ μορφὴ ἀπὸ τὴ Θρακικὴ ἀκτὴ τῆς Μαδύτου, ποὺ ὑπηρέτησε πιστὰ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, τὴ χριστιανικὴ καὶ ἐθνική μας ταυτότητα καὶ τοὺς ἀγῶνες γιὰ ἐλευθερία τῶν Δωδεκανησίων ἀδελφῶν μας. Ἡ ἐποχὴ τοῦ συνδέεται μὲ τὴν ἰταλοκρατία στὰ Δωδεκάνησα καὶ κυρίως -ἀπὸ τὸ 1922 καὶ μετὰ- μὲ τὴν παρουσία τῶν φασιστὼν τοῦ Μουσσολίνι στὰ....

Πάσχα στὰ Μετέωρα. Μία συγκλονιστικὴ συνέντευξη

Ὁλόκληρο τὸ ὁδοιπορικό τοῦ "Παραπολιτικὰ" στὴν πατρίδα τοῦ γέροντος Παϊσίου

Τὸ ταξίδι ξεκίνησε ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, νωρὶς τὰ ξημερώματα μὲ προορισμὸ τὴν Κόνιτσα. Τὸ ἀκριτικὸ χωριὸ τοῦ νομοῦ Ἰωαννίνων, ὅπου τὸ 1925 ἐγκαταστάθηκε ἡ οἰκογένεια Ἐζνεπίδη, φεύγοντας ἀπὸ τὰ Φάρασα τῆς Καππαδοκίας, μαζὶ μὲ τὰ ὑπόλοιπα καραβάνια προσφύγων ποὺ ἔρχονταν στὴν Ἑλλάδα. Ἐνάμιση χρόνο πρίν, τὸ 1924 εἶχε γεννηθεῖ ἕνα ἀκόμη παιδί, ἀπὸ τὰ ὀκτὼ συνολικά της οἰκογένειας, ποὺ πῆρε τὸ ὄνομα Ἀρσένιος. Ἦταν τὸ κοσμικὸ ὄνομα τοῦ γέροντα Παΐσιου, ποὺ βαπτίστηκε στὶς 14 Σεπτεμβρίου τοῦ 1924. Λίγες ἑβδομάδες μετά, ἡ οἰκογένεια τοῦ παίρνει τὸν δρόμο τοῦ ξεριζωμοῦ, ἀπὸ τὸν τόπο ποὺ τὴν γέννησε, μὲ τὴν «μεγάλη» ἀνταλλαγή.

Ὥρα 10.15. Φτάνουμε στὸ Δημαρχεῖο. Ἡ συζήτηση μὲ τὸν Δήμαρχο Κονίτσης, Παναγιώτη Γαργάλα, μὲ βάζει γρήγορα στὸ κλίμα. Στὸ χωριὸ ὑπάρχει ἀκόμα τὸ σπίτι, ὅπου ὁ γέροντας Παίσιος, ἔζησε τὰ παιδικά του χρόνια, ἐνῶ μέχρι σήμερα εἶναι στὴ ζωή, ὁ κατὰ 6 χρόνια μεγαλύτερος ἀδερφὸς τοῦ γέροντα, ὁ Ραφάηλ Ἐζνεπίδης, ἡλικίας 95 ἐτῶν, κλινήρης πλέον. Ζεῖ μὲ τὴν σύζυγό του καὶ τὸ ἕνα ἀπὸ τὰ παιδιά του, τὸν Χρῆστο, ὁ ὁποῖος μᾶς καλωσορίζει στὴν μικρὴ αὐλή. Στὸ χωριὸ ἡ μέρα εἶναι ἡλιόλουστη, ἂν καὶ ἡ ψύχρα εἶναι αἰσθητή, ἀφοῦ τὰ ἀπέναντι βουνὰ εἶναι ἀκόμα χιονισμένα. «Ὅταν λιώνουν τὰ χιόνια κάνει πιὸ πολὺ κρύο», μᾶς λέει ὁ Χρῆστος Ἐζνεπίδης, ἀνιψιὸς τοῦ γέροντα Παίσιου καὶ μᾶς ἀνοίγει τὴν....