Ὁ γέροντας Δαμασκηνὸς μὲ τέτοια συνέπεια καὶ ἀκρίβεια ζοῦσε τὴν ἀγγελικὴ ζωὴ τηρώντας τὶς μοναχικὲς ὑποσχέσεις του καὶ γι' αὐτὸ δεχόταν πλούσια τὴν Θεία Χάρι. Ἢ προσήλωσής του στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ εἶχε σβήσει κάθε ἐπιθυμία πρὸς ἀπόκτηση ὑλικῶν ἀγαθῶν. Μόνο θησαυρὸ τοῦ εἶχε τὴν πτωχεία. «Ὃ μοναχός», ἔλεγε, «ἒφ' ὅσον ἐπιδιώκει τὴν ἄϋλη ζωὴ τῶν Ἀγγέλων, δὲν πρέπει νὰ ἔχει οὐδεμία προσήλωση στὰ χοϊκὰ πράγματα τοῦ κόσμου τούτου, τὰ ἐφήμερα καὶ πρόσκαιρα. Μοναδική του ἀπασχόληση ἔχει τὴν κατάληψη τοῦ Ἀκατάληπτου».Ὃ Γέροντας μόλις ἔπαιρνε τὸν μισθό του, τὸν παρέδιδε ἀμέσως στὸ Κοινόβιο καὶ δὲν κρατοῦσε τίποτε γιὰ τὸν ἑαυτό του. Μάλιστα, δὲν πήγαινε στὸ κελί του, πρὶν ἀπόθεση τὰ χρήματα. Ἔτσι δὲν εἶχε ἐπάνω του οὔτε δραχμή. Ἐὰν ἤθελε νὰ δώσει κάπου ἐλεημοσύνη ἢ κατὰ τὴν ἐξομολόγηση διαπίστωνε κάποια ἀνάγκη γιὰ οἰκονομικὴ βοήθεια, ζητοῦσε χρήματα ἀπόκτηση τὴν Γερόντισσα, μὲ πολλὴ συστολή, σὰν νὰ μὴν εἶχε κανένα δικαίωμα. Γνώριζε ὅτι ἢ ἀκτημοσύνη εἶναι ἀνωτέρα καὶ αὐτῆς τῆς ἐλεημοσύνης. Ὅσες φορὲς κατέβαινε στὰ Μέγαρα γιὰ ποιμαντικὴ διακονία, ζητοῦσε καὶ πάλι χρήματα ἀπόκτηση τὴν Γερόντισσα λέγοντας:
-Σὲ παρακαλῶ. Γερόντισσα, μοῦ δίνεις κάνα ταληράκι γιὰ...


ἀ






