Τό τέλος τῆς γερμανικῆς κατοχῆς

Πλῆθος κόσμου πανηγυρίζει στήν Πλατεῖα Συντάγματος

Χιλιάδες κόσμου μέ τή γαλανόλευκη στά χέρια ἀλληλοασπάζονταν, ἀναφωνῶντας «Χριστός Ἀνέστη»

12 Ὀκτωβρίου 1944. Ἦταν ἕνα ἡλιόλουστο πρωινό Πέμπτης, ὅταν οἱ καμπάνες τῶν ἐκκλησιῶν ἄρχισαν νά χτυποῦν χαρμόσυνα, καλῶντας τούς Ἀθηναίους νά ξεχυθοῦν στούς δρόμους καί νά πανηγυρίσουν τό τέλος τῆς γερμανικῆς κατοχῆς. Ὡς τίς 3 Νοεμβρίου ὁ τελευταῖος Γερμανός (καί Βούλγαρος) στρατιώτης...

Ἡ Μάχη στά Δερβενάκια – 26 Ἰουλίου 1822

Ἡ Μάχη τῶν Δερβενακίων ἦταν μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες μάχες ποὺ πραγματοποιήθηκαν κατὰ τὴν Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση τοῦ 1821, μὲ νικηφόρα ἔκβαση γιὰ τοὺς Ἕλληνες καὶ μεγάλη καταστροφὴ τῶν ὀθωμανικῶν δυνάμεων ὑπὸ τὸν ἀρχιστράτηγο Μαχμοὺτ πασὰ Δράμαλη. Ἡ μάχη αὐτὴ δόθηκε στὶς 26 Ἰουλίου 1822, σὲ δύο ἀπὸ τὰ τέσσερα μικρὰ ὀρεινὰ περάσματα (δερβενάκια), μεταξὺ Κορίνθου καὶ κοιλάδας Ἄργους, ἐξ οὐ καὶ ἡ ὀνομασία της. Ἄλλο ἀποτέλεσμα τῆς μάχης αὐτῆς ἦταν ἡ ἐνίσχυση τῆς φήμης τοῦ Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, ἡ ὁποία φόβισέ τους...

Κι ἀπ' τά δάκρυα βγαλμένη τῶν Ἑλλήνων...

Γράφει ὁ Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος-Κιλκίς

«Στόν τόπο πού κρεμοῦσαν οἱ καπεταναῖοι τ' ἅρματα, κρεμοῦν οἱ γύφτοι τά νταούλια». Αὐτή ἡ παροιμία μου ἔρχεται στό νοῦ, ὅταν γιορτάζουμε τό «ἄφραστον θαῦμα» τῆς Ἐπανάστασης τοῦ '21. Σκαλίζω στό χαρτί τά ὀνόματα τῶν ἡρώων πού μᾶς νεκρανάστησαν καί ντρέπομαι γιά τήν σημερινή κατάντια μας.

Τότε ξεσηκώθηκε τό Γένος, λέξη πού μοσχοβολᾶ, θυμίζει ἐκεῖνο τόν νεκρώσιμο ψαλμό τῆς Αὐτοκρατορίας μας «σώπασε κυρά Δέσποινα καί μήν πολυδακρύζεις/ πάλε μέ χρόνια μέ καιρούς πάλε δικά μας θά 'ναι», ψαλμός χαρμολύπης, μέ μιάν ἐπωδό γεμάτη...

«Ὑπάρχει δρόμος ὠρὲ! Ὁ δρόμος τοῦ Θεοῦ»

Γράφει ὁ Νατσιὸς Δημήτρης

«Ἦταν πρωί, Σάββατο τοῦ Λαζάρου, 10 Ἀπριλίου τοῦ 1826, ὄταν συγκροτήθηκε τὸ νεκροδόξαστο ἐκείνο συμβούλιο ἀποφάσεως. Ἦταν ἕνα συμβούλιο θανάτου. Οἱ καπεταναῖοι εἶχαν ἀναλάβει νὰ διερευνήσουν, μὲ ἀνιχνευτὲς τὴν ὕπαρξη μυστικοῦ δρόμου-διόδων γιὰ ἀκίνδυνο πέρασμα τῶν Ἐλεύθερων Πολιορκημένων στήν ἐλευθερία. Κανένας ὅμως δὲν ἔφερε ἐλπιδοφόρα πληροφορία. Οἱ λόγχες καὶ οἱ στενωποὶ φυλάγονταν ἄγρυπνα ἀπὸ τοὺς πολιορκητὲς σὲ βάθος χώρου καί τόπου. Γενική ἦταν ἡ κατήφεια καί ἡ σιωπηλή θλίψη. Τήν σιωπή τῆς στιγμῆς ἔσπασε ἡ βροντώδης καὶ σταθερὴ ἔκρηξη τοῦ τρανοδύναμου ἀρχηγοῦ τῆς...