Στὰ χρόνια τῆς βασιλείας τοῦ Νικηφόρου Γ’ τοῦ Βοτανειάτη (1078-1081), ἡσύχαζε στὸ Ἅγιον Ὅρος, στὴν τοποθεσία Δάφνη, ὁ Μοναχὸς Εὐθύμιος μὲ τὴν συνοδεία του. Ὕστερα ὅμως ἀπὸ ἐπιδρομή τῶν Σαρακηνῶν, ἀναγκάστηκαν νὰ φύγουν καὶ νὰ ἐγκατασταθοῦν στὴν θέση ποὺ βρίσκεται σήμερα ἡ Μονὴ Δοχειαρίου. Αὐτοὶ ἔχτισαν ἐκεῖ τὴν Μονή.
Τὸν Εὐθύμιο διαδέχθηκε ὁ ἀνηψιός του Νεόφυτος. Ὁ Νεόφυτος εἶχε στὸν κόσμο μεγάλη περιουσία, ποὺ τὴν διέθεσε τώρα γιὰ νὰ χτίσει ἐκκλησία καὶ ν’ ἀσφαλίσει τὴν Μονὴ μὲ τειχόκαστρο καὶ πύργο. Ἦταν ὅμως λυπημένος, γιατί τὰ χρήματά δὲν ἐπαρκοῦσαν γιὰ τὴν ἁγιογράφηση τοῦ Ναοῦ. Ζήτησε τότε τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, κι Ἐκεῖνος ἀπάντησε μὲ τὸ ἀκόλουθο θαῦμα:
Ἑξῆντα μίλια ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὅρος, στὸ νησὶ Λόγγος, εἶχε ἡ Μονὴ ἕνα Μετόχι, κι ἐκεῖ κοντὰ βρισκόταν στῦλος ἀρχαῖος μὲ τὴν ἐπιγραφή: «Ὅποιος μὲ χτυπήσει στὸ κεφάλι, θὰ βρεῖ χρυσάφι ἄφθονο».
Πολλοὶ δοκίμαζαν, πετῶντας πέτρες στὴν κορυφὴ τοῦ στύλου, ἀλλὰ... χωρὶς ἀποτέλεσμα.
Κάποτε ἕνας εἰκοσάχρονος νέος, ἐργάτης στὸ Μετόχι τῆς Μονῆς, ἀφοῦ συλλογίστηκε πολύ, ἀποφάσισε νὰ σκάψει στὸ σημεῖο ὅπου ἔπεφτε ἡ σκιὰ τῆς κορυφῆς τοῦ στύλου μὲ τὴν ἀνατολὴ τοῦ ἥλιου. Καθὼς ἔσκαβε, βρῆκε μιὰ μαρμάρινη πλάκα, καὶ κάτω ἀπ’ αὐτὴν ἕνα μεγάλο χάλκινο δοχεῖο γεμᾶτο χρυσᾶ νομίσματα.
Χαρούμενος γιὰ τὸ εὕρημα, σκεπάζει τὸ δοχεῖο καὶ τρέχει στὸ μοναστήρι.
-Γέροντα, λέει ἐμπιστευτικὰ στὸν ἡγούμενο Νεόφυτο, βρῆκα χρυσάφι πολὺ στὸ Μετόχι μας. Δῶσε εὐλογία νὰ ἔρθουν Μοναχοί, γιὰ νὰ τὸ φέρουμε στὸ Μοναστήρι.
Ὁ ἡγούμενος κάλεσε τρεῖς Μοναχούς, πού, μὲ ὁδηγὸ τὸν νέο, πῆγαν, ἔβγαλαν τὸ χάλκωμα μαζὶ μὲ τὸ μάρμαρο ποὺ τὸ σκέπαζε, μπῆκαν στὸ καΐκι καὶ ξεκίνησαν γιὰ τὸ Μοναστήρι.
Οἱ Μοναχοὶ ὅμως δὲν ἄντεξαν στὸν πειρασμό. Σκέφτηκαν νὰ ρίξουν τὸν ἐργάτη στὴν θάλασσα καὶ ν’ ἁρπάξουν τὸ χρυσάφι.
Ἔτσι κι ἔκαναν. Ὅταν ἄρχισε νὰ βραδιάζει, ἔδεσαν τὸ μάρμαρο στὸ λαιμὸ τοῦ νέου καὶ τὸν πέταξαν στὴν θάλασσα. Ἐκεῖνος ἐνῷ βυθιζόταν, φώναξε: Ἅγιοι Ἀρχάγγελοι, σῶστε με!
Ἀμέσως παρουσιάστηκαν οἱ Ἀρχάγγελοι Μιχαὴλ καὶ Γαβριὴλ σὰν ἀετοὶ χρυσόφτεροι, τὸν ἅρπαξαν ἀπὸ τὸν βυθὸ καὶ τὸν μετέφεραν ἀστραπιαῖα μέσα στὴν ἐκκλησία τοῦ Δοχειαρίου.
Οἱ Μοναχοί, στὸ μεταξύ, μοιράστηκαν τὸ χρυσάφι, τὸ ἔκρυψαν ἔξω ἀπὸ τὸ Μοναστήρι καὶ οἱ ἴδιοι ἔμειναν στὸν ἀρσανά.
Ὁ νέος, μέσα στὴν ἐκκλησία, ἀπὸ τὸ φόβο του κοκάλωσε καὶ ἀποκοιμήθηκε.
Ὅταν σήμανε ὁ ὄρθρος καὶ πῆγε ὁ ἐκκλησιαστικὸς ν’ ἀνοίξει τὴν ἐκκλησία, εἶδε μέσα τὸν νέο καὶ τρόμαξε. Τρέχει τότε στὸν ἡγούμενο καὶ τοῦ λέει:
-Γέροντά μου, εἶδα ἕνα φάντασμα στὴν ἐκκλησία καὶ δὲν μπορῶ νὰ μπῶ.
-Μὴ φοβᾶσαι, τοῦ ἀπαντάει ἐκεῖνος. Κάνε τὸν Σταυρό σου καὶ προχώρησε μὲ θάρρος.
Ὁ Μοναχὸς ἔκανε δεύτερη ἀπόπειρα, ἀλλὰ εἶδε καὶ πάλι τὸν νέο. Κάλεσε τότε τὸν ἡγούμενο, ποὺ διαπίστωσε πὼς τὸ φαινόμενο ἦταν ἀληθινό. Ὁ νέος κοιμόταν πεσμένος στὸ ἔδαφος, μὲ τὴν πέτρα δεμένη στὸν λαιμό. Ὁ γέροντας χτύπησε κάτω τὸ ραβδί του καὶ τὸ παιδὶ ξύπνησε.
-Ποῦ βρίσκομαι; ρώτησε. Μοῦ φαίνεται πὼς εἶμαι στὴν θάλασσα, ὅπου μ’ ἔριξαν οἱ Μοναχοί.
-Δὲν ξέρεις ποῦ βρίσκεσαι; Εἶσαι στὸ Μοναστήρι, μέσα στὴν ἐκκλησία. Ἐγὼ εἶμαι ὁ ἡγούμενος Νεόφυτος. Πές μου λοιπόν, πῶς βρέθηκες ἐδῶ;
Τὸ παιδὶ ζήτησε νὰ τὸ ἀφήσουν λίγο γιὰ νὰ συνέλθει, κι ὕστερα διηγήθηκε ὅ,τι εἶχε συμβεῖ.
Τὸ πρωὶ ὁ ἡγούμενος συνάντησε τοὺς τρεῖς ἐκείνους Μοναχούς, ποὺ εἶχαν στὸ μεταξὺ ἀνεβεῖ στὴν Μονή, καὶ τοὺς ρώτησε:
-Πατέρες, τί ἔγινε μὲ τὸ θησαυρό;
-Ψέματα ἦταν, Γέροντά μου, ἀπάντησαν ἐκεῖνοι. Μᾶς ἀπάτησε ὁ νέος, γι’ αὐτὸ τὸν ἀπειλήσαμε κι ἔφυγε.
-Καλά. Πᾶμε τώρα στὴν ἐκκλησία νὰ εὐχαριστήσουμε τὸ Θεό.
Μπαίνοντας στὸ ναό, βλέπουν κατάπληκτοι τὸ παιδὶ μὲ τὴν πέτρα δεμένη στὸν λαιμό του. Ἦταν τόσο ἀναπάντεχο, ποὺ ἔμειναν ἄφωνοι. Ὁ ἡγούμενος τοὺς ἀπείλησε κι ἔφεραν ὅλο τὸν θησαυρὸ στὸ Μοναστήρι. Ὕστερα τοὺς ἔδιωξε γιὰ πάντα, ἐνῷ τὸν νέο τὸν κούρεψε Μοναχό. Τὴν ἐκκλησία τὴν ἁγιογράφησε καὶ τὴν ἀφιέρωσε στοὺς ἁγίους Ταξιάρχες Μιχαὴλ καὶ Γαβριήλ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου