Γράφει ὁ Γέροντας Χριστόδουλος Ἀγγελόγλου, Πνευματικὸς καὶ Λειτουργὸς τοῦ Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου «Παναγία, ἡ Φοβερὰ Προστασία».
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, χαίρετε!
Ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ μας Ἐκκλησία ἔχει θεσπίσει νὰ γίνονται τὰ πάντα εὐσχημόνως καὶ κατὰ τάξιν.
Τὸ ἔργο, λοιπόν, ποὺ σὲ ἐμένα προσωπικὰ ἔχει ἀναθέσει ἡ Ἐκκλησία, εἶναι νὰ ἐπιμελοῦμαι τὴ μετάνοιά μου, δηλαδὴ τὴν ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς μου ἐπιστροφή μου στὸν Κύριό μου, ποὺ γίνεται μὲ τὴν ἐπιμέλεια τῆς καθαρότητος τῆς καρδιᾶς μου, ὥστε νὰ ἐπιτευχθεῖ «ἐντὸς ἡμῶν» ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
Ἔτσι, περιορισμένα ἐδῶ στὸ βουνό, μετὰ δακρύων, στὴν ἡσυχία, προσπαθῶ νὰ ἐπιμελοῦμαι τὸ ἔργο ποὺ μοῦ ἀνέθεσε.
Αὐτὸ ποὺ τώρα κάνω καὶ ἀπευθύνομαι στὴν ἀγάπη σας εἶναι ἔργο ποὺ ἔχει ἀνατεθεῖ σὲ ἄλλους.
Ἐπειδὴ ὅμως οὐδεὶς ἐξ αὐτῶν μέχρι αὐτὴ τὴ στιγμὴ ἔχει δημοσίως τοποθετηθεῖ, μιλήσει ἢ ἐνεργήσει, ἀναγκάζομαι –ἂν καὶ ἔσχατος πάντων– νὰ κάνω αὐτὴν τὴν παρέμβασή μου, μὲ μοναδικὸ σκοπὸ νὰ παρακινήσω τοὺς ὑπευθύνους ὥστε νὰ ἐνεργήσουν, προκειμένου νὰ μὴν ἐξαπλώνεται ἡ ἐπικίνδυνη πλάνη.
Συγχωρέστε μου λοιπὸν τὴν παρέμβαση αὐτὴ καὶ παρακαλῶ τὴν ἀγάπη σας, ἂν θέλετε, νὰ τὴν κοινοποιήσετε διαδικτυακά, καθ’ οἱονδήποτε τρόπο, ὅπου... καὶ ὅπως μπορεῖτε.
Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος καὶ Ἁλμυροῦ κ. Ἰγνάτιος πραγματοποίησε στὶς 10 Νοεμβρίου 2026 τὴν 2η Γενικὴ Ἱερατικὴ Σύναξη τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δημητριάδος καὶ Ἁλμυροῦ. Ὁμιλητὴ στὴν Ἱερατικὴ Σύναξη (προφανῶς ὄχι τυχαίως, ἀλλὰ γνωρίζοντας τὶς δοξασίες του) ὅρισε τὸν Πρωτοπρεσβύτερο καὶ Ἐφημέριο τοῦ Ι. Ναοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος Χαλανδρίου (ποὺ ἀνήκει στὴν Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν), π. Ἀντώνιο Πινακούλα.
Τὸ θέμα ποὺ ὁ Μητροπολίτης Δημητριάδος ἐπέλεξε (πάλι ὄχι τυχαίως) ἦταν: «Ἡ λανθασμένη ἑρμηνεία τῆς Ἀποκάλυψης ὡς ποιμαντικὸ πρόβλημα».
Ἐνώπιον λοιπὸν τοῦ Μητροπολίτου Δημητριάδος καὶ Ἁλμυροῦ κ. Ἰγνατίου, ὁ π. Ἀντώνιος Πινακούλας δίδαξε τοὺς κληρικοὺς τῆς Ι. Μητροπόλεως Δημητριάδος (σύμφωνα μὲ ὅσα παραθέτει καὶ ἀναφέρει ἡ ἴδια ἡ Ι. Μητρόπολη Δημητριάδος καὶ Ἁλμυροῦ σὲ ἄρθρο τῆς 10-11-2026 στὴν ἐπίσημη ἱστοσελίδα της, μὲ τίτλο: «Ἡ ἑρμηνεία τῆς Ἀποκάλυψης στὴν Β΄ Ἱερατικὴ Σύναξη τῆς Ἱ. Μ. Δημητριάδος».
καὶ ἐπίσης δημοσιεύθηκε στὸ Ἐκκλησιαστικὸ Πρακτορεῖο Εἰδήσεων «Romfea.gr» τῆς 10-11-2026 μὲ τὸν ἴδιο τίτλο· ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ: https://www.romfea.gr/ieres-mitropoleis/79861-i-ermineia-tis-apokalypsis-ston-v-ieratiki-synaksi-tis-i-m-dimitriados).
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, χαίρετε!
Ἡ Ἁγία τοῦ Χριστοῦ μας Ἐκκλησία ἔχει θεσπίσει νὰ γίνονται τὰ πάντα εὐσχημόνως καὶ κατὰ τάξιν.
Τὸ ἔργο, λοιπόν, ποὺ σὲ ἐμένα προσωπικὰ ἔχει ἀναθέσει ἡ Ἐκκλησία, εἶναι νὰ ἐπιμελοῦμαι τὴ μετάνοιά μου, δηλαδὴ τὴν ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς μου ἐπιστροφή μου στὸν Κύριό μου, ποὺ γίνεται μὲ τὴν ἐπιμέλεια τῆς καθαρότητος τῆς καρδιᾶς μου, ὥστε νὰ ἐπιτευχθεῖ «ἐντὸς ἡμῶν» ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ.
Ἔτσι, περιορισμένα ἐδῶ στὸ βουνό, μετὰ δακρύων, στὴν ἡσυχία, προσπαθῶ νὰ ἐπιμελοῦμαι τὸ ἔργο ποὺ μοῦ ἀνέθεσε.
Αὐτὸ ποὺ τώρα κάνω καὶ ἀπευθύνομαι στὴν ἀγάπη σας εἶναι ἔργο ποὺ ἔχει ἀνατεθεῖ σὲ ἄλλους.
Ἐπειδὴ ὅμως οὐδεὶς ἐξ αὐτῶν μέχρι αὐτὴ τὴ στιγμὴ ἔχει δημοσίως τοποθετηθεῖ, μιλήσει ἢ ἐνεργήσει, ἀναγκάζομαι –ἂν καὶ ἔσχατος πάντων– νὰ κάνω αὐτὴν τὴν παρέμβασή μου, μὲ μοναδικὸ σκοπὸ νὰ παρακινήσω τοὺς ὑπευθύνους ὥστε νὰ ἐνεργήσουν, προκειμένου νὰ μὴν ἐξαπλώνεται ἡ ἐπικίνδυνη πλάνη.
Συγχωρέστε μου λοιπὸν τὴν παρέμβαση αὐτὴ καὶ παρακαλῶ τὴν ἀγάπη σας, ἂν θέλετε, νὰ τὴν κοινοποιήσετε διαδικτυακά, καθ’ οἱονδήποτε τρόπο, ὅπου... καὶ ὅπως μπορεῖτε.
Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος καὶ Ἁλμυροῦ κ. Ἰγνάτιος πραγματοποίησε στὶς 10 Νοεμβρίου 2026 τὴν 2η Γενικὴ Ἱερατικὴ Σύναξη τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δημητριάδος καὶ Ἁλμυροῦ. Ὁμιλητὴ στὴν Ἱερατικὴ Σύναξη (προφανῶς ὄχι τυχαίως, ἀλλὰ γνωρίζοντας τὶς δοξασίες του) ὅρισε τὸν Πρωτοπρεσβύτερο καὶ Ἐφημέριο τοῦ Ι. Ναοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος Χαλανδρίου (ποὺ ἀνήκει στὴν Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν), π. Ἀντώνιο Πινακούλα.
Τὸ θέμα ποὺ ὁ Μητροπολίτης Δημητριάδος ἐπέλεξε (πάλι ὄχι τυχαίως) ἦταν: «Ἡ λανθασμένη ἑρμηνεία τῆς Ἀποκάλυψης ὡς ποιμαντικὸ πρόβλημα».
Ἐνώπιον λοιπὸν τοῦ Μητροπολίτου Δημητριάδος καὶ Ἁλμυροῦ κ. Ἰγνατίου, ὁ π. Ἀντώνιος Πινακούλας δίδαξε τοὺς κληρικοὺς τῆς Ι. Μητροπόλεως Δημητριάδος (σύμφωνα μὲ ὅσα παραθέτει καὶ ἀναφέρει ἡ ἴδια ἡ Ι. Μητρόπολη Δημητριάδος καὶ Ἁλμυροῦ σὲ ἄρθρο τῆς 10-11-2026 στὴν ἐπίσημη ἱστοσελίδα της, μὲ τίτλο: «Ἡ ἑρμηνεία τῆς Ἀποκάλυψης στὴν Β΄ Ἱερατικὴ Σύναξη τῆς Ἱ. Μ. Δημητριάδος».
καὶ ἐπίσης δημοσιεύθηκε στὸ Ἐκκλησιαστικὸ Πρακτορεῖο Εἰδήσεων «Romfea.gr» τῆς 10-11-2026 μὲ τὸν ἴδιο τίτλο· ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ: https://www.romfea.gr/ieres-mitropoleis/79861-i-ermineia-tis-apokalypsis-ston-v-ieratiki-synaksi-tis-i-m-dimitriados).
Δίδαξε λοιπὸν ὅτι:
Ὡς «σημεῖον», λοιπόν, ὁ Κύριος τοὺς εἶπε: «Ὅταν οὗν ἴδητε τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως, τὸ ρηθὲν διὰ Δανιὴλ τοῦ προφήτου ἐστὼς ἐν τόπῳ ἁγίῳ –ὁ ἀναγινώσκων νοείτω... ἔσται γὰρ τότε θλῖψις μεγάλη, οἵα οὐ γέγονεν ἀπ’ ἀρχῆς κόσμου ἕως τοῦ νῦν οὐδ’ οὐ μὴ γένηται... Εὐθέως δὲ μετὰ τὴν θλῖψιν τῶν ἡμερῶν ἐκείνων... αἱ δυνάμεις τῶν οὐρανῶν σαλευθήσονται... καί [τότε] ὄψονται τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐρχόμενον ἐπὶ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ μετὰ δυνάμεως καὶ δόξης πολλῆς» (Ματθ. ΚΔ΄, 15, 29-30).
Μὲ ἀπόλυτη σαφήνεια τὸ Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας μᾶς ἐνημέρωσε ὅτι ὁ Ἀντίχριστος θὰ εἶναι ἐπὶ τῆς γῆς κατὰ τὴ γενεὰ στὴν ὁποία θὰ γίνει ἡ συντέλεια.
Στὴ συνέχεια, ὁ Ἀπ. Παῦλος –εὐαγγελιζόμενος ἐδῶ στὴν πατρίδα μας καὶ εὑρισκόμενος στὴν Κόρινθο περὶ τὸ τέλος τοῦ 52 μ.Χ.– καθησυχάζοντας τοὺς Θεσσαλονικεῖς, τοὺς ἀπέστειλε τὴ Β΄ Πρὸς Θεσσαλονικεῖς ἐπιστολή του, μὲ τὴν ὁποία διευκρινίζει ἀπολύτως τὰ περὶ τοῦ Ἀντιχρίστου, γράφοντας: «μη τις ὑμᾶς ἐξαπατήση κατὰ μηδένα τρόπον· ὅτι ἐὰν μὴ ἔλθη ἡ ἀποστασία πρῶτον καὶ ἀποκαλυφθῇ ὁ ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας, ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας, ὁ ἀντικείμενος [ἀντίχριστος] ἐπὶ πάντα λεγόμενον Θεὸν ἢ σέβασμα, ὥστε αὐτὸν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ ὡς Θεὸν καθίσαι [τότε ὁ μόνος ναὸς ἦταν τοῦ Σολομῶντα, ὁ ὁποῖος εἶχε ἀνακαινισθεῖ ἀπὸ τὸν Ἡρώδη], ἀποδεικνύντα ἑαυτὸν ὅτι ἐστὶ Θεός... καὶ τότε ἀποκαλυφθήσεται ὁ ἄνομος, ὀν ὁ Κύριος ἀναλώσει τῷ πνεύματι τοῦ στόματος αὐτοῦ καὶ καταργήσει τὴ ἐπιφανεία τῆς παρουσίας αὐτοῦ» (Β΄ Θεσ. β΄, 3-4, 8).
Εἶναι ἀπολύτως σαφὴς καὶ ὁ Ἀπ. Παῦλος· καὶ προσδιορίζει τὴν παρουσία τοῦ Ἀντιχρίστου καὶ τὴν εἴσοδό του στὸν Ναὸ στὸ τέλος τῶν αἰώνων, ἀφοῦ ὁ Ἀντίχριστος θὰ καταλυθεῖ ἀπὸ τὴν ἔνδοξη Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου μας (ἂς σημειωθεῖ πὼς ὁ Ἀπ. Παῦλος ὅταν τὰ ἔγραφε αὐτά, ὁ Νέρωνας ἦταν 14 ἐτῶν καὶ δὲν εἶχε ἀκόμη ἀναγορευθεῖ αὐτοκράτορας (ἀναγορεύθηκε στὶς 13 Ὀκτωβρίου τοῦ 54 μ.Χ. καὶ αὐτοκτόνησε, ψυχασθενὴς ὤν, στὶς 9 Ἰουνίου τοῦ 68 μ.Χ.).
Στὴ συνέχεια, ὁ «ἠγαπημένος μαθητής», ὁ Εὐαγγελιστὴς καὶ Ἀπόστολος Ἰωάννης, κατὰ τὸ 14ο ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοκράτορα Δομετιανοῦ, περὶ τὸ ἔτος 95 μ.Χ. καὶ ἐνῷ ἦταν ἐξόριστος στὴ νῆσο Πάτμο (στὴν πατρίδα μας κι αὐτὸς) δέχθηκε τὴν ὑπὸ τοῦ Θεοῦ Ἀποκάλυψη, ὅπου καὶ στὸ ΙΓ΄ κεφάλαιο μᾶς ἀποκαλύπτει τὴν παρουσία τοῦ θηρίου-Ἀντιχρίστου καὶ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ οἰκονομικοῦ συστήματος διὰ τοῦ ἐλέγχου τῶν συναλλαγῶν, «ἵνα μη τις δύνηται ἀγοράσαι ἢ πωλῆσαι, εἰ μὴ ὁ ἔχων τὸ χάραγμα, τὸ ὄνομα τοῦ θηρίου ἢ τὸν ἀριθμὸν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ,...χξς΄».
Ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ ὅτι οὔτε τὸ ὄνομα τοῦ Νέρωνα ἀριθμούμενο ἔβγαζε 666, οὔτε ὁ Νέρωνας προέβη σὲ παγκόσμιο ἔλεγχο τῶν οἰκονομικῶν συναλλαγῶν, οὔτε ἡ ἀπαραίτητη τεχνολογικὴ δυνατότητα ὑπῆρχε τότε, οὔτε χάραγμα ἔδωσε στὸ δεξὶ χέρι ἢ στὸ μέτωπο τῶν ἀνθρώπων.
Γίνεται ἑπομένως συνειδητὴ διαστροφὴ τῆς Ἀλήθειας, ὅταν ὅλα αὐτὰ ἀνάγονται ὅτι ἔγιναν τάχα ἐπὶ τῆς ἐποχῆς τοῦ Νέρωνα.
Ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης εἶδε καὶ τὸ τέλος τοῦ θηρίου Ἀντιχρίστου καὶ διὰ εἰκόνων περιγράφει τὴν κατάλυση καὶ τὴν τιμωρία του ἀπὸ τὴ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου μας, ὅπως περιγράφεται στὸ ΙΘ΄ κεφάλαιο τῆς Ἀποκάλυψης (στχ. 11-16 καὶ 20): «ἐπιάσθη τὸ θηρίον καὶ ὁ μετ’ αὐτοῦ ψευδοπροφήτης, ὁ ποιήσας τὰ σημεῖα ἐνώπιον αὐτοῦ, ἐν οἰς ἐπλάνησε τοὺς λαβόντας τὸ χάραγμα τοῦ θηρίου καὶ τοὺς προσκυνοῦντας τὴ εἰκόνι αὐτοῦ· ζῶντες ἐβλήθησαν οἱ δύο εἰς τὴν λίμνην τοῦ πυρός την καιομένην ἐν θείῳ» (Ἄποκ. ΙΘ΄,20). Καὶ στὸ κέφ. Κ΄ τῆς Ἀποκάλυψης ἀναφέρει: «καὶ ὁ διάβολος ὁ πλανῶν αὐτοὺς ἐβλήθη εἰς τὴν λίμνην τοῦ πυρὸς καὶ τοῦ θείου, ὅπου καὶ τὸ θηρίον καὶ ὁ ψευδοπροφήτης, καὶ βασανισθήσονται ἡμέρας καὶ νυκτὸς εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων» (Ἀποκ. Κ΄,10).
Καὶ συνεχίζει: «Καὶ εἶδον θρόνον μέγαν λευκὸν καὶ τὸν καθήμενον ἐπ’ αὐτῷ, οὐ ἀπὸ προσώπου ἔφυγεν ἡ γῆ καὶ ὁ οὐρανός, καὶ τόπος οὐχ εὑρέθη αὐτοῖς. καὶ εἶδον τοὺς νεκρούς, τοὺς μεγάλους καὶ τοὺς μικρούς, ἐστώτας ἐνώπιον τοῦ θρόνου, καὶ βιβλία ἠνοίχθησαν· καὶ ἄλλο βιβλίον ἠνοίχθη, ὁ ἐστι τῆς ζωῆς· καὶ ἐκρίθησαν οἱ νεκροὶ ἐκ τῶν γεγραμμένων ἐν τοῖς βιβλίοις κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν. καὶ ἔδωκεν ἡ θάλασσα τοὺς νεκρούς τους ἐν αὐτῇ, καὶ ὁ θάνατος καὶ ὁ ἅδης ἔδωκαν τοὺς νεκρούς τους ἐν αὐτοῖς, καὶ ἐκρίθησαν ἕκαστος κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν. καὶ ὁ θάνατος καὶ ὁ ἅδης ἐβλήθησαν εἰς τὴν λίμνην τοῦ πυρὸς» (Ἀποκ. Κ΄,11-14 ).
Εἶναι λοιπὸν σαφὲς ὅτι ἐνῷ ὁ Ἀντίχριστος θὰ βρίσκεται ἐν ζωῇ, μὲ τὴ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου μας θὰ βληθεῖ στὴν κόλαση, στὴ «λίμνη τοῦ πυρός την καιομένη».
Ὅταν λοιπὸν ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁμιλεῖ γιὰ τὸν Ἀντιχρίστο, περὶ τὸ 95 μ.Χ., δὲν ὑπονοεῖ τὸν Νέρωνα ποὺ βασίλευσε ἀπὸ τὸ 54 μ.Χ. ὡς τὸ 68 μ.Χ. Διαστρέφουν δηλαδὴ τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια, διαστρεβλώνουν καὶ τὸ κείμενο τῆς Ἱερᾶς Ἀποκαλύψεως καὶ βγάζουν καὶ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Εὐαγγελιστὴ ψευδόμενο.
Στὴ συνέχεια, ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, ἔχοντας ἤδη λήξει ἡ ἐξορία του στὴν Πάτμο (ὅπου δέχθηκε τὴν Ἀποκάλυψη), ἐπέστρεψε στὴν Ἔφεσο καὶ ἐπειδὴ εἶχαν ἐμφανισθεῖ τότε πολλοὶ ψευδοδιδάσκαλοι, ἔγραψε τὴν Α΄ ἐπιστολή του. Σ’ αὐτὴν λοιπὸν γράφει: «Παιδία, ἐσχάτη ὥρα ἐστί, καὶ καθὼς ἠκούσατε ὅτι ὁ ἀντίχριστος ἔρχεται» (Α΄ Ἰω. β΄,18).
Πότε ὅμως προηγουμένως οἱ Ἐφέσιοι εἶχαν ἀκούσει ὅτι «ὁ ἀντίχριστος ἔρχεται»; Ἡ ἀπάντηση εἶναι σαφής: Ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης δεχόμενος νωρίτερα τὴν Ἀποκάλυψη στὴν Πάτμο, εἶχε ἤδη κατ’ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ ἀποστείλει τὴν Ἀποκάλυψη στὶς Ἑπτὰ Ἐκκλησίες: «ἐγενόμην ἐν πνεύματι... καὶ ἤκουσα φωνήν.... λεγούσης· ὁ βλέπεις γράψον εἰς βιβλίον καὶ πέμψον ταῖς ἑπτὰ ἐκκλησίαις, εἰς Ἔφεσον καὶ εἰς Σμύρνην» (Ἀποκ. Α΄, 10).
Καὶ στὸ Β΄ κεφάλαιο τῆς Ἀποκάλυψης ἀρχίζει ὡς ἑξῆς: «Τῷ ἀγγέλῳ τῆς ἐν Ἐφέσῳ ἐκκλησίας γράψον... [καὶ ἐν κατακλεῖδι ἐντέλλεται]: Ὁ ἔχων οὖς ἀκουσάτω τί τὸ Πνεῦμα λέγει ταῖς ἐκκλησίαις [ἐξ οὗ καὶ τὸ «καθὼς ἠκούσατε, ὁ Ἀντίχριστος ἔρχεται»]» (Ἀποκ. Β΄, 1, 7).
Μέχρι σήμερα, αὐτὰ παραλάβαμε καὶ αὐτά μας παραδόθηκαν ἀπὸ τὸν Κύριό μας, καθὼς καὶ ἀπὸ τοὺς ἁγίους μαθητὲς καὶ Ἀποστόλους Του.
Καὶ ἤδη ἀμέσως μετὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ Εὐαγγελιστοῦ καὶ Ἀποστόλου Ἰωάννου πλῆθος μεταποστολικῶν Πατέρων, ὅπως ὁ ἁγ. Εἰρηναῖος Λουγδούνων καὶ ὁ ἁγ. Ἱππόλυτος Πάπας Ρώμης (πρὶν τὸ σχίσμα), ἀλλὰ καὶ μέχρι τὶς ἡμέρες μας, διαχρονικά, ἀνὰ τοὺς αἰῶνες, θεοφόροι Πατέρες καὶ ἅγιοι Ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας μας (ποὺ ὅλοι τους ἔζησαν μετά τον β΄ αἰῶνα, δηλ. μετὰ τὸ 100 μ.Χ.), μᾶς ἄφησαν ἀναλυτικὰ ὑπομνήματα μὲ τὰ ὁποῖα μᾶς παραδίδουν αὐτὰ ποὺ οἱ ἴδιοι παρέλαβαν ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους.
Καὶ ὅλοι τους συμφωνοῦν ὅτι ὁ Ἀντίχριστος θὰ κάνει τὴν ἐμφάνισή του κατὰ τὶς ἡμέρες τῆς συντελείας τῶν αἰώνων καὶ ἡ ἐξουσία του θὰ καταλυθεῖ μὲ τὴ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου μας.
Οὐδεὶς ἀπὸ τοὺς Ἁγίους καὶ θεοφόρους μεγάλους Πατέρες καὶ Ἱεράρχες ἔχει πεῖ ὅτι ὁ Ἀντίχριστος ἤδη εἶχε ἔρθει στὸ παρελθὸν καὶ ὅτι τάχα ἦταν ὁ Νέρωνας!
Οἱ Ἱεράρχες τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ Δ.Ι.Σ., ὁ Ι.Σ.Κ.Ε., κατανοοῦν τὴ βλασφημία κατὰ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; Διδάσκονται δηλαδὴ οἱ κληρικοὶ καὶ ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ ὅτι τάχα ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, μὲ τὸ Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας Του ψεύδεται, ὅταν τὸ 95 μ.Χ. δίνει ἐντολὴ στὸν Εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη νὰ ἐνημερώσει τοὺς δούλους Του καὶ τὶς κατὰ τόπους Ἐκκλησίες: «Ἀποκάλυψις Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἢν ἔδωκεν αὐτῷ ὁ Θεός, δεῖξαι τοῖς δούλοις αὐτοῦ α δεῖ γενέσθαι ἐν τάχει [αὐτὰ ποὺ πρέπει νὰ γίνουν· ἀναφέρεται στὸ μέλλον]... ὁ γὰρ καιρὸς ἐγγύς. ὁ βλέπεις γράψον εἰς βιβλίον καὶ πέμψον ταῖς ἑπτὰ ἐκκλησίαις» (Ἀποκ. Α΄, 1, 3, 11). Καὶ πάλι: «λέγει μοὶ· οὗτοι οἱ λόγοι πιστοὶ καὶ ἀληθινοί, καὶ Κύριος ὁ Θεὸς τῶν πνευμάτων τῶν προφητῶν ἀπέστειλε τὸν ἄγγελον αὐτοῦ δεῖξαι τοῖς δούλοις αὐτοῦ α δεῖ γενέσθαι ἐν τάχει... Καὶ λέγει μοὶ· μὴ σφραγίσης τοὺς λόγους τῆς προφητείας τοῦ βιβλίου τούτου· ὁ καιρὸς γὰρ ἐγγὺς ἐστιν» (Ἀποκ. ΚΒ΄, 6, 10).
Παρουσιάζει λοιπὸν ὁ Σέβ. Δημητριάδος μὲ τὸν π. Ἀντώνιο Πινακούλα ὅτι ὅλα τὰ περὶ τοῦ Ἀντιχρίστου εἶχαν γίνει τάχα ἐπὶ Νέρωνα περὶ τὸ 54 μ.Χ. Συνεπῶς, διδάσκεται στοὺς Ἱερεῖς τῆς Ι.Μητροπόλεως ὅτι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ἐνημέρωσε καθυστερημένα τὴν Ἐκκλησία Του καὶ τὸν λαό, πολὺ ἀργότερα, περὶ τὸ 95 μ.Χ. (ὅταν παραδόθηκε ἡ Ἀποκάλυψη στὸν Εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη) καὶ ὅτι ὁ Κύριος ἄφησε τὴν Ἐκκλησία Του, τὸν Εὐαγγελιστὴ καὶ τὸν λαὸ Τοῦ ἀπροστάτευτους νὰ γίνουν πρῶτα τὰ γεγονότα, καὶ ἡ Πρόνοιά Του δὲν ἐνήργησε ἐγκαίρως, ὅπως ἔχει ὑποσχεθεῖ: «οὐ μὴ ποιήση Κύριος ὁ Θεὸς πρᾶγμα, ἐὰν μὴ ἀποκαλύψη παιδείαν αὐτοῦ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ τοὺς προφήτας» (Ἀμὼς Γ΄, 6-8).
Ποιός νὰ φαντασθεῖ ὅτι Μητροπολίτης θὰ ἔφθανε νὰ διδάξει τοὺς κληρικούς του τέτοια πράγματα; Καὶ ὅτι θὰ ἔφθανε σὲ τέτοιο σημεῖο σκοτισμοῦ ἢ συνειδητῆς διαστροφῆς, ὥστε νὰ ἀφήνει νὰ ἐννοηθεῖ ὅτι ὁ Κύριος τὸ 95 μ.Χ., προκειμένου νὰ προφυλάξει τὴν Ἐκκλησία Του καὶ τὸν λαό Του ἀπὸ τὸν Ἀντίχριστο, ἀπὸ τὸ σφράγισμα, ἀπὸ τὸν δυσώνυμο ἀριθμὸ κλπ., ἀποκάλυψε ὅσα ἀφοροῦν τὸν Ἀντίχριστο, μὲ προφητεία ποὺ ὅμως (ὅπως ἰσχυρίζονται ἀνερυθρίαστα) δὲν ἦταν τάχα προφητεία, ἀφοῦ ἤδη –κατὰ τὸν Μητροπολίτη καὶ τὸν ὁμιλητή του– ἀπὸ τὸ 54 μ.Χ. εἶχε ἤδη ἔρθει ὁ Ἀντίχριστος –καὶ ἦταν ὁ Νέρωνας– καὶ εἶχαν λάβει τότε χώρα ὅλα αὐτὰ τὰ γεγονότα! Καὶ ἔτσι, σύμφωνα μὲ αὐτὲς τὶς πλάνες, προκύπτει ὅτι παρ' ὅτι ὁ Κύριος ἐνημερώνει τὸν Εὐαγγελιστὴ ὅτι προφητεύει ὅσον ἀφορᾶ τὸν Ἀντίχριστο, τάχα ψεύδεται καὶ δὲν προφητεύει, ἀλλὰ μιλᾶ γιὰ τὸ παρελθόν!! Φυσικά, ὅλα αὐτὰ εἶναι ἀντίθετα καὶ μὲ ὅλες τὶς ἐγκυκλίους τῆς Δ.Ι.Σ. ποὺ κατὰ καιροὺς ἔχει ἐκδώσει.
Στὴν πρωτοχριστιανικὴ Ἐκκλησία μέλος της μποροῦσε νὰ γίνει μόνο ὅποιος εἶχε κατηχηθεῖ καὶ μυηθεῖ στὰ μυστήρια τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἡ κατήχηση διαρκοῦσε ἀκόμη καὶ 3 χρόνια, καὶ ἔπειτα συνειδητὰ δεχόταν τη Χάρη τοῦ Ἁγ. Βαπτίσματος. Τί σημαίνει ὅτι «συνειδητὰ» ἐγίνοντο μέλη τῆς Ἐκκλησίας; Σημαίνει ὅτι τὸ ὑποψήφιο μέλος γνωρίζοντας πολὺ καλὰ τί σημαίνει ἡ ζήτηση τῆς ἐντὸς ἡμῶν Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ποιές ἦταν οἱ προϋποθέσεις, πῶς καὶ πότε ἐπερχόταν ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, καὶ γνωρίζοντας καὶ τὸ ὀρθὸ δόγμα καὶ τὴ διδασκαλία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, μὲ ἀπόλυτη συνείδηση, γνώση καὶ ἐν ἐλευθερίᾳ ἐπέλεγε νὰ βασιλευθεῖ ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ νὰ ἐνεργεῖται ἀπὸ αὐτό.
Στὸ πλαίσιο τῆς κατήχησης ἕνα σημαντικὸ θέμα στὸ ὁποῖο κατηχοῦντο οἱ ὑποψήφιοι Χριστιανοί, ἦταν ἡ παρουσία τοῦ Ἀντιχρίστου καὶ ἡ κατάλυσή του ἀπὸ τὴ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου μας. Μία ἀπὸ αὐτὲς τὶς Κατηχήσεις, ἡ ΙΕ΄ Κατήχηση τοῦ ἁγίου Κυρίλλου, Πατριάρχου Ἱεροσολύμων, σώζεται ἀναλυτικὰ (βλ. σελ. 304-333) στὸ βιβλίο «ΚΑΤΗΧΗΣΕΙΣ ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ», τῆς Ι.Μονής Τιμίου Προδρόμου Καρέα, ἐκδ. «Ἑτοιμασία», 1991. Παραθέτω λοιπὸν κάποια μικρὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ τὴν ΙΕ΄ Κατήχηση τοῦ Ἁγίου:
1ο. «Ἀλλὰ ἐπειδὴ ἔπρεπε νὰ γνωρίζουμε τὰ σημεῖα τῆς συντέλειας τοῦ κόσμου, μιὰ καὶ περιμένουμε τὸν Χριστό, γιὰ τὴ Δεύτερη Παρουσία Του, γιὰ νὰ μὴν πεθάνουμε ἀπατημένοι καὶ γιὰ νὰ μὴν πέσουμε σὲ πλάνη ἀπὸ τὸν ψεύτη Ἀντίχριστο, οἱ Ἀπόστολοι, "κατ’ οἰκονομίαν", κινήθηκαν μὲ θεόσδοτη προαίρεση καὶ πῆγαν καὶ ρώτησαν τὸν ἀληθινὸ Δάσκαλο, λέγοντας: "Πές μας, πότε θὰ γίνουν αὐτὰ καὶ ποιό θὰ εἶναι τὸ σημάδι τῆς Παρουσίας Σου καὶ τῆς συντέλειας τοῦ κόσμου;" (Ματθ. 24, 3). "Σὲ περιμένουμε πάλι νὰ ἔλθεις, ἀλλὰ ὁ σατανᾶς μετασχηματίζεται σὲ ἄγγελο φωτὸς" (Β΄ Κορ. 11, 14). Ἀσφάλισέ μας λοιπόν, γιὰ νὰ μὴν προσκυνήσουμε κάποιον ἄλλο, ἐκτὸς ἀπὸ Σένα. Καὶ Ἐκεῖνος ἄνοιξε τὸ θεϊκὸ καὶ ὑπερένδοξο στόμα Του καὶ εἶπε: "Προσέξτε, μήπως σᾶς πλανήσει κανεὶς" (Ματθ. 24, 4). Καὶ σεῖς τώρα, οἱ ἀκροατές, μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς, σὰν νὰ τὸν βλέπετε μπροστά σας, ἀκοῦτε νὰ σᾶς λέει καὶ ἐσᾶς τὰ ἴδια: "Προσέξτε μήπως σᾶς πλανήσει κανείς". Καὶ σᾶς παρακαλεῖ ὅλους ὁ Λόγος νὰ προσέχετε στὰ λεγόμενα, διότι δὲν εἶναι ἱστορία πραγμάτων ποὺ πέρασαν, ἀλλὰ προφητεία μελλόντων ποὺ ὁπωσδήποτε θὰ ἔρθουν. Δὲν τὸ προφητεύουμε ἐμεῖς –διότι εἴμαστε ἀνάξιοι- ἀλλὰ φέρνουμε ὅσα ἔχουν γραφτεῖ στὸ μέσο καὶ ἀναφέρουμε τὰ σχετικὰ χαρακτηριστικὰ" Κοίτα λοιπὸν τώρα μόνος σου, ποιά ἔχουν ἤδη γίνει, τί ἀπολείπεται νὰ γίνει καὶ ἀσφάλισε τὸν ἑαυτό σου» (σελ. 308-309).
2ο. «Γιὰ τὸ ἴδιο θέμα, γράφοντας ὁ Παῦλος, μᾶς ἔδωσε φανερὸ σημεῖο, λέγοντας: "Μὴ σᾶς ἐξαπατήσει κανείς, διότι δὲν θὰ ἔλθει ἡ Ἡμέρα ἐκείνη, ἂν δὲν ἔρθει πρῶτα ἡ ἀποστασία καὶ δὲν φανερωθεῖ ὁ ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας, ὁ Υἱὸς τῆς ἀπωλείας, αὐτὸς ποὺ θὰ εἶναι ἀντίπαλος τῆς ἀλήθειας καὶ θὰ ὑπερυψώσει τὸν ἑαυτό του παραπάνω ἀπὸ κάθε ἄλλον, ποὺ θὰ φέρει τὸ ὄνομα Θεὸς ἢ θὰ προσκυνεῖται μὲ σεβασμὸ καὶ λατρεία, ὥστε νὰ ἐγκατασταθεῖ στὸ Ναὸ τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν ἀξίωση νὰ προσκυνεῖται ὡς Θεός. Δὲν θυμάσθε ὅτι σᾶς τὰ ἔλεγα αὐτά, ὅταν ἤμουν ἀκόμη μαζί σας; Τώρα ξέρετε λοιπὸν ἐκεῖνο ποὺ τὸν ἐμποδίζει νὰ φανερωθεῖ πρὶν ἀπὸ τὸν καιρό του, ἀλλὰ ἡ ἀνομία ἤδη ἐνεργεῖ μυστικά. Μόνο νὰ φύγει ἀπὸ τὴ μέση ἐκεῖνος ποὺ τώρα ἐμποδίζει καὶ τότε θὰ φανερωθεῖ ὁ ἄνομος, τὸν ὁποῖο ὁ Κύριος θὰ καταστρέψει καὶ μόνο μὲ ἕνα φύσημα τοῦ στόματός Του καὶ θὰ τὸν ἐκμηδενίσει μὲ τὴν ἐμφάνιση τῆς ἔλευσής Του. Ἡ ἔλευση τώρα τοῦ ἄνομου αὐτοῦ θὰ γίνει μὲ τὴν ἐνέργεια τοῦ σατανᾶ, μὲ κάθε δύναμη, μὲ ψευδῆ σημεῖα καὶ τέρατα καὶ κάθε εἶδος ἀπάτης ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους ποὺ θὰ χάνονται" (Β΄ Θεσ. 2, 3-10)» (σελ. 311).
3ο. «ΙΒ΄. Αὐτὸς λοιπὸν ὁ Ἀντίχριστος, γιὰ τὸν ὁποῖο σᾶς μίλησα, θὰ ἔλθει, ὅταν συμπληρωθεῖ ὁ καιρὸς τῆς βασιλείας τῶν Ρωμαίων καὶ ὅταν θὰ πλησιάζουν καὶ τὰ σημεῖα τῆς συντέλειας τοῦ κόσμου» (σελ. 313).
4ο. «Μόνο ὅμως τρία χρόνια καὶ ἕξι μῆνες θὰ τολμήσει νὰ τὰ διαπράξει ὅλα αὐτὰ καὶ θὰ καταργηθεῖ ἀπὸ τὴ Δεύτερη ἔνδοξη Παρουσία τοῦ Κυρίου καὶ Σωτῆρα μας Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Ἀληθινοῦ, ποὺ θὰ ἀφανίσει τὸν Ἀντίχριστο μὲ ἕνα φύσημα καὶ μόνο ποὺ θὰ βγεῖ ἀπὸ τὸ στόμα του (πρβλ. Β΄ Θεσ. 2, 8) καὶ θὰ τὸν παραδώσει στὴν ἄσβεστη φωτιὰ τῆς κολάσεως. ΙΓ΄. Αὐτὰ ποὺ τώρα σᾶς διδάσκουμε, δὲν εἶναι λόγια ποὺ φανερώνουν δικές μας ἐπινοήσεις, ἀλλὰ εἶναι συμπεράσματα βγαλμένα ἀπὸ τὶς θεῖες Γραφές, ποὺ διαβάζονται στὴν Ἐκκλησία» (σελ. 314).
5ο. «Καὶ θὰ βασιλέψει ὁ Ἀντίχριστος, τρισήμισυ μόνο χρόνια. Δὲν τὸ ἀναφέρουμε αὐτὸ βασιζόμενοι στὰ ἀπόκρυφα εὐαγγέλια, ἀλλὰ στὸν προφήτη Δανιήλ. Διότι λέει: "Θὰ δοθεῖ στὰ χέρια του καιρὸς καὶ καιροὶ καὶ τὸ μισὸ τοῦ καιροῦ" (Δαν. 7,25). Καιρὸ λέγοντας, ἐννοεῖ ἕνα χρόνο, κατὰ τὸν ὁποῖο ἡ σατανικὴ καὶ καταστρεπτικὴ παρουσία καὶ δραστηριότητά του θὰ φθάσει στὸ ἀποκορύφωμά της. Καιροὺς πάλι ἐννοεῖ τὰ ἐπίλοιπα δύο χρόνια, ποὺ θὰ εἶναι χρόνια παρανομίας καὶ μᾶς κάνουν ὅλα μαζὶ τρία χρόνια· καὶ μισὸ τοῦ καιροῦ ἐννοεῖ ἕνα ἑξάμηνο ἀκόμη» (σελ. 317).
6ο. «ΙΗ΄. Ἀσφάλιζε λοιπὸν τὸν ἑαυτό σου, ἄνθρωπε. Ἔχεις τὰ σημεῖα τοῦ Ἀντιχρίστου. "Νὰ μὴν τὰ θυμᾶσαι μόνο γιὰ σένα, ἀλλὰ νὰ τὰ λὲς καὶ στοὺς ἄλλους μὲ ζῆλο" (πρβλ. Σόφ. 7,13). Ἂν ἔχεις παιδὶ κατὰ σάρκα, νὰ τὸ συμβουλεύεις. Ἂν πάλι μὲ τὴν Κατήχηση γέννησες κάποιο πνευματικὸ παιδί, καὶ αὐτὸ νὰ τὸ προφυλάξεις μὲ τὶς συμβουλές σου, ὥστε νὰ μὴ δεχτεῖ τὸν ἀπατεῶνα ὡς ἀληθινό. "Διότι τὸ μυστήριο τῆς ἀνομίας ἤδη ἐνεργεῖται" (Β΄ Θέσ. 2,7). Μὲ βάζουν σὲ σκέψεις καὶ φόβο οἱ πόλεμοι τῶν ἐθνῶν, μὲ φοβίζουν τὰ σχίσματα τῶν Ἐκκλησιῶν, μὲ τρομάζει ἡ μισαδελφία τῶν ἀδελφῶν. Ἂς τὰ διακηρύττουμε λοιπὸν αὐτά, ἀλλὰ εἴθε νὰ μὴ γίνουν στὴν ἐποχή μας. Ἂς ἔχουμε ὅμως τὸ νοῦ μας, γιὰ νὰ εἴμαστε ἐξασφαλισμένοι. Αὐτὰ εἶχα νὰ πῶ γιὰ τὸν Ἀντίχριστο» (σελ. 319).
Μάλιστα, εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅτι στὴν Δ΄ ΚΑΤΗΧΗΣΗ ΦΩΤΙΖΟΜΕΝΩΝ (σέλ.94) ὁ Ἅγιος τονίζει στοὺς κατηχουμένους: «Καὶ ἂν εὐλογήσει ὁ Θεός, θὰ τὰ ἀναλύσουμε, ὅσο μποροῦμε, ὅλα καὶ θὰ τὰ κατοχυρώσουμε μὲ χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἀργότερα. Γιατί πρέπει πάνω στὰ Ἅγια καὶ Θεῖα Μυστήρια τῆς Πίστεώς μας, οὔτε τὴν παραμικρὴ ἰδέα νὰ διδάσκουμε, χωρὶς νὰ τὴν κατοχυρώνουμε μὲ τὶς ἀλήθειες ποὺ μᾶς ἔχουν φανερωθεῖ μέσα στὴν Ἁγία Γραφή. Πρέπει νὰ ἀποφεύγουμε μὲ ἐπιμέλεια κάθε πιθανολογία, ρητορισμό, καὶ ἐντυπωσιακὸ κατασκεύασμα, ὥστε νὰ μὴ παρασυρθοῦμε σὲ βλάσφημη κατάχρηση τῆς διδασκαλίας. Οὔτε ἐμένα τὸν ἴδιο, ποὺ σοῦ τὰ λέω αὐτά, νὰ πιστέψεις ἀβασάνιστα, ἂν δὲν σοῦ δοθεῖ ἀπόδειξη γιὰ ὅσα σᾶς διδάσκω, ἀπὸ τὶς Ἅγιες Γραφές. Γιατί ἡ σωτηρία αὐτὴ ποὺ προσφέρεται, διὰ τῆς πίστεώς μας, δὲν πηγάζει οὔτε στηρίζεται σὲ νοητικὰ κατασκευάσματα καὶ ρητορικὰ καινολογήματα, ἀλλὰ σὲ ἀποδείξεις παρμένες ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ» (σελ. 94).
Οἱ κληρικοὶ ὅμως τῆς Ι. Μητροπόλεως Δημητριάδος διδάσκονται ὅτι: «ὁ Ἀντίχριστος, τὸ θηρίο, ὁ ἀριθμός του καὶ τὸ χάραγμα, ἀφοροῦν τὸ πρόσωπο τοῦ Νέρωνος... [καὶ] σὲ δεδομένα τὰ δεδομένα ἐκείνης τῆς ἐποχῆς». Ἐπίσης διδάσκονται ὅτι: «τό «"θηρίο" δὲν ἀναφέρεται στὸ μέλλον, ἀλλὰ στὴν ἐποχὴ ποὺ ὁ Ἰωάννης συγγράφει τὴν Ἀποκάλυψη καὶ θέλει νὰ ἀποτρέψει ἀπὸ λανθασμένες ἑρμηνεῖες μελλοντικῶν ἐποχῶν». Καὶ ὅτι: «Τὸ "θηρίο" καὶ "ὁ ἀριθμὸς τοῦ θηρίου" ἦταν ὁ Νέρων, πρόκειται δηλ. γιὰ ἱστορικὸ πρόσωπο τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Τὸ πρόβλημα, λοιπόν, τῆς ἑρμηνείας τῆς Ἀποκάλυψης προκύπτει, ὅταν δὲν διαβάζεται στὶς συντεταγμένες τῆς ἐποχῆς της, ἀλλὰ μὲ τὸ βλέμμα στὸ μέλλον».
Συνεπῶς, ὁ Σεβασμιώτατος Δημητριάδος –διὰ τοῦ ὁμιλητοῦ του π. Ἀντωνίου Πινακούλα– προωθεῖ καὶ διδάσκει –«γυμνὴ τὴ κεφαλή»- στοὺς κληρικούς του (καὶ αὐτοὶ μὲ τὴ σειρά τους στὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας) μία πλάνη· ἀπομακρύνει γιὰ τὸ συγκεκριμένο ζήτημα τὸ Ἱερατεῖο τῆς Ι. Μητροπόλεώς του καὶ τὸν πιστὸ λαὸ ἀπὸ τὴν ἀποκαλυφθεῖσα Ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ, δημιουργεῖ σύγχυση φρονήματος, ψευδαισθήσεις καὶ μὲ μεθοδεία πλάνης δημιουργεῖ ἀπόκλιση ἀπὸ τὴν ὀρθὴ πίστη καὶ τὴ διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, ὅσον ἀφορᾶ τὸ προαναφερθὲν θέμα.
Ἐπίσης διδάσκει αἵρεση («αἵρεση» εἶναι ἡ συνειδητὴ ἀπόκλιση ἢ διαφοροποίηση ἀπὸ τὴν ἐπίσημη, καθιερωμένη διδασκαλία τοῦ Ἱδρυτοῦ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν Ἀποστόλων Του, ποὺ παραδόθηκε ζωντανὰ διὰ τῶν Ἁγίων ἀπὸ γενεὰ σὲ γενεά).
Ἀκόμη, προκύπτει «σχίσμα», ἀφοῦ δημιουργεῖ τεράστια διάσπαση τῆς ἑνότητας τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, μὲ ἀποτέλεσμα ἄλλοι νὰ φρονοῦν ὅσα παρέλαβαν ἀπὸ τὸν Κύριό μας, τοὺς Ἀποστόλους, τοὺς θεοφόρους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ νὰ παραμένουν πιστοὶ σὲ ὅσα παρέλαβαν, ἐνῷ ἄλλοι νὰ ἀκοῦνε ἀπὸ τὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Δημητριάδος ὅτι εἶναι σωστὸ νὰ φρονοῦν ἐνάντια στὸ φρόνημα καὶ τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας.
Ὅμως καὶ ὁ Ἀπ. Παῦλος παρακάλεσε, λέγοντας: «Παρακαλῶ δὲ ὑμᾶς, ἀδελφοί, διὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἵνα τὸ αὐτὸ λέγητε πάντες, καὶ μὴ ἡ ἐν ὑμῖν σχίσματα, ἧτε δὲ κατηρτισμένοι ἐν τῷ αὐτῷ νοΐ καὶ ἐν τῇ αὐτῇ γνώμῃ» (Α΄ Κορ. α΄, 10). Καί: «πληρώσατέ μου τὴν χαράν, ἵνα τὸ αὐτὸ φρονῆτε,...σύμψυχοι, τὸ ἐν φρονοῦντες» (Φιλιπ. Β΄, 2).
Ὁ Σεβασμιώτατος Δημητριάδος –διὰ τοῦ προαναφερθέντος ἐπιλεγμένου ὁμιλητῆ του– διδάσκει καὶ κατηχεῖ τοὺς Ἱερεῖς του ὅτι: «Ἡ Ἀποκάλυψη εἶναι ἕνα ποιητικὸ βιβλίο, ποὺ στοχεύει στὰ συναισθήματα καὶ στὶς ἐπιθυμίες. Ὁ Ἰωάννης συνέθεσε, μὲ δημιουργικὸ τρόπο τὰ στοιχεῖα τῆς ἐποχῆς του καὶ δὲν διατύπωσε προφητεία». Αὐτὸ ὅμως ἀποτελεῖ ἀπόλυτη, συνειδητὴ διαστροφὴ τῆς Ἀλήθειας, δεδομένου ὅτι πουθενὰ μέσα στὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας κάποιος Ἅγιος δίδαξε κάτι τέτοιο.
Ὁ Κύριός μας –διὰ τοῦ «ἠγαπημένου μαθητῆ» Του– λέγει: «μακάριος ὁ ἀναγινώσκων καὶ οἱ ἀκούοντες τοὺς λόγους τῆς προφητείας καὶ τηροῦντες τα ἐν αὐτῇ γεγραμμένα· ὁ γὰρ καιρὸς ἐγγὺς» (Ἀποκ. Α΄, 3).
Ἐπίσης: «λέγει μοὶ· οὗτοι οἱ λόγοι πιστοὶ καὶ ἀληθινοί, καὶ Κύριος ὁ Θεὸς τῶν πνευμάτων τῶν προφητῶν ἀπέστειλε τὸν ἄγγελον αὐτοῦ δεῖξαι τοῖς δούλοις αὐτοῦ α δεῖ γενέσθαι ἐν τάχει καὶ ἰδοὺ ἔρχομαι ταχύ. Μακάριος ὁ τηρῶν τοὺς λόγους τῆς προφητείας τοῦ βιβλίου τούτου» (Ἀποκ. ΚΒ΄, 6-7).
Καὶ ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης τελειώνοντας καὶ ἀπευθυνόμενος στὶς Ἐκκλησίες, καταλήγει: «Μαρτυρῶ ἐγὼ παντὶ τῷ ἀκούοντι τοὺς λόγους τῆς προφητείας τοῦ βιβλίου τούτου. Ἐὰν τὶς ἐπιθῇ ἐπὶ ταῦτα, ἐπιθήσει ὁ Θεὸς ἐπ’ αὐτὸν τὰς πληγὰς τὰς γεγραμμένας ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ· καὶ ἐὰν τὶς ἀφέλη ἀπὸ τῶν λόγων τοῦ βιβλίου τῆς προφητείας ταύτης, ἀφελεῖ ὁ Θεὸς τὸ μέρος αὐτοῦ ἀπὸ τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς, λέγει ὁ μαρτυρῶν ταῦτα» (Ἀποκ. ΚΒ΄, 18-19).
Τόσο ὁ Κύριος, ὅσο καὶ ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ἐνημερώνουν τὶς Ἐκκλησίες ἐκείνης τῆς περιόδου ὅτι πρόκειται γιὰ προφητεία τῶν γεγονότων τῆς τελευταίας γενεᾶς. Ἀλλὰ δυστυχῶς, συνειδητὰ ὁ Μητροπολίτης Δημητριάδος –διὰ τοῦ ὁμιλητοῦ του- διαστρέφει τὴν ἀλήθεια.
Τὸ βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως τῶν γεγονότων τῆς τελευταίας γενεᾶς δὲν εἶναι τάχα ἕνα «ποιητικὸ βιβλίο συναισθημάτων», ὅπως ὁ Μητροπολίτης Δημητριάδος διδάσκει, διὰ τοῦ ὁμιλητοῦ του. Ὅμως τί εἶναι; Εἶναι αὐτὸ ποὺ ὁ Κύριος μὲ τὸ Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας Του μαρτυρεῖ, διὰ τοῦ Εὐαγγελιστῆ Ἰωάννη: «Ἀποκάλυψις Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἢν ἔδωκεν αὐτῷ ὁ Θεός, δεῖξαι τοῖς δούλοις αὐτοῦ α δεῖ γενέσθαι ἐν τάχει, καὶ ἐσήμανεν ἀποστείλας διὰ τοῦ ἀγγέλου αὐτοῦ τῷ δούλῳ αὐτοῦ Ἰωάννη [καὶ δὲν τὰ εἶπε μόνο γιὰ τὸν Εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη, ἀλλὰ τοῦ ἔδωσε ἐντολή:] ὁ βλέπεις γράψον εἰς βιβλίον καὶ πέμψον ταῖς ἑπτὰ ἐκκλησίαις γράψον οὗν α εἶδες, καὶ α εἰσι καὶ α μέλλει γίνεσθαι μετὰ ταῦτα» (Ἀποκ. Α΄, 1, 11, 19).
Μετὰ δὲ τὸν κάθε λόγο ποὺ ἀπευθύνει πρὸς τοὺς Ἐπισκόπους τῶν Ἐκκλησιῶν, πάντοτε ὁλοκληρώνει μὲ τὴν προτροπὴ πρὸς τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας: «Ὁ ἔχων οὖς ἀκουσάτω τί τὸ Πνεῦμα λέγει ταῖς ἐκκλησίαις» (Ἀποκ. Β΄, 7).
Ἐπίσης σὲ ἄλλο σημεῖο τονίζει: «Ἐγὼ Ἰησοῦς ἔπεμψα τὸν ἄγγελόν μου μαρτυρῆσαι ὑμῖν ταῦτα ἐπὶ ταῖς ἐκκλησίαις» (Ἀποκ. ΚΒ΄, 16).
Ἡ Ἐκκλησία, λοιπόν, δὲν ἔχει κάτι ἄλλο νὰ μᾶς πεῖ, ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ὁ Ἱδρυτής της, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, τῆς ἔδωσε διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἡ Ἐκκλησία παρέλαβε καὶ ὁ Κύριος, Θεὸς Παντοκράτορας, Κύριος Ἰησοῦς, ἀπευθυνόμενος σὲ κάθε μέλος τῆς Ἐκκλησίας Του ἐντέλλεται: ««ὁ ἔχων οὖς ἀκουσάτω τί τὸ Πνεῦμα λέγει ταῖς ἐκκλησίαις» (Ἀποκ. Γ΄, 22).
Μᾶς ἔδωσε ἐντολὴ νὰ ἀκοῦμε αὐτὰ ποὺ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶπε στὴν Ἐκκλησία καὶ ὄχι τὸν καθένα ποὺ τὰ διαφοροποιεῖ, ἔστω καὶ ἂν εἶναι Ἐπίσκοπος. Ἐπίσης ὁ Κύριος λέγει: «μακάριος ὁ τηρῶν τοὺς λόγους τῆς προφητείας τοῦ βιβλίου τούτου» (Ἀποκ. ΚΒ΄, 7)· παρακαλεῖ νὰ ἀκοῦμε καὶ νὰ τηροῦμε τοὺς λόγους Του.
Καὶ ἂς μὴ μᾶς διαφεύγει ὅτι τὰ πρῶτα κεφάλαια τῆς Ἀποκάλυψης ἀφοροῦν τοὺς Ἐπισκόπους τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, ποὺ ἤδη ἀπὸ τότε ὁρισμένοι εἶχαν ξεφύγει καὶ ἔφθασε ὁ Κύριός μας σὲ σημεῖο νὰ καθιστᾶ δημοσίως γνωστή –καὶ μὲ βιβλίο– τὴ δυσφορία Του, λέγοντας π.χ. στὸν Ἐπίσκοπο τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Ἐκκλησίας: «οἴδά σου τὰ ἔργα, ὅτι οὔτε ψυχρὸς εἰ οὔτε ζεστὸς· ὄφελον ψυχρὸς ᾖς ἢ ζεστός. οὕτως ὅτι χλιαρὸς εἰ, καὶ οὔτε ζεστὸς οὔτε ψυχρός, μέλλω σὲ ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου... καὶ οὐκ οἴδας ὅτι σὺ εἰ ὁ ταλαίπωρος καὶ ὁ ἐλεεινὸς καὶ πτωχὸς καὶ τυφλὸς καὶ γυμνός. συμβουλεύω σοὶ ἀγοράσαι παρ’ ἐμοῦ χρυσίον πεπυρωμένον ἐκ πυρὸς ἵνα πλουτήσης, καὶ ἱμάτια λευκὰ ἵνα περιβάλη καὶ μὴ φανερωθῇ ἡ αἰσχύνη τῆς γυμνότητός σου, καὶ κολλύριον ἵνα ἐγχρίση τοὺς ὀφθαλμούς σου ἵνα βλέπης... ζήλευε οὗν καὶ μετανόησον» (Ἄποκ. Γ΄,15,17,19). Καὶ τελειώνοντας λέγει πάλι: «ὁ ἔχων οὖς ἀκουσάτω τί τὸ Πνεῦμα λέγει ταῖς ἐκκλησίαις» (Ἀποκ. Γ΄, 22).
Ὁ Κύριος λοιπὸν δὲν μᾶς ἄφησε περιθώρια ἑρμηνειῶν τῆς Ἀποκάλυψης, ἀλλὰ μᾶς εἶπε: «ἰδοὺ προείρηκα ὑμῖν ἅπαντα [ἐσεῖς ἕνα νὰ προσέξετε:] Βλέπετε μη τις ὑμᾶς πλανήση» (βλ. Μάρκ. ΙΓ΄, 23 καὶ Ματθ. ΚΔ΄, 4, 25).
Ἐπίσης ὁ Ἀπ. Παῦλος μας ἐνημερώνει: «ἔσται γὰρ καιρὸς ὅτε τῆς ὑγιαινούσης διδασκαλίας οὐκ ἀνέξονται, ἀλλὰ κατὰ τὰς ἐπιθυμίας τὰς ἰδίας ἑαυτοῖς ἐπισωρεύσουσι διδασκάλους κνηθόμενοι τὴν ἀκοὴν καὶ ἀπὸ μὲν τῆς ἀληθείας τὴν ἀκοὴν ἀποστρέψουσιν, ἐπὶ δὲ τοὺς μύθους ἐκτραπήσονται. σὺ δὲ νῆφε ἐν πᾶσι» (Β΄ Τιμ. δ΄, 3-5).
Καὶ μᾶς προτρέπει: «πονηροὶ δὲ ἄνθρωποι... προκόψουσιν ἐπὶ τὸ χεῖρον, πλανῶντες καὶ πλανώμενοι. σὺ δὲ μένε ἐν οἰς ἔμαθες καὶ ἐπιστώθης, εἰδὼς παρὰ τίνος ἔμαθες καὶ ὅτι ἀπὸ βρέφους τὰ ἱερὰ γράμματα οἴδας, τὰ δυνάμενά σε σοφῖσαι εἰς σωτηρίαν διὰ πίστεως τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Β΄ Τιμ. γ΄, 13-15).
Ἕνας Ἐπίσκοπος διδάσκει –διὰ τοῦ ὁμιλητῆ του– καὶ κατηχεῖ τοὺς κληρικούς του (καὶ αὐτοὶ μὲ τὴ σειρά τους καλοῦνται νὰ διδάξουν τὰ ἴδια στὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας), ἀντίθετα ἀπὸ ὅσα ἐνετείλατο ὁ Θεός, οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι καὶ οἱ θεοφόροι Πατέρες. Δυστυχῶς προβαίνει σὲ ἑτεροδιδασκαλία, προωθεῖ τὸ πνεῦμα τῆς πλάνης καὶ ὄχι τῆς Ἀλήθειας, δημιουργεῖ σχίσμα στὴν Ἐκκλησία, κηρύσσει αἵρεση καὶ βλασφημεῖ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ὅπως προανέφερα. Μὲ ἄρθρο στὴν ἐπίσημη ἱστοσελίδα τῆς Ι. Μητροπόλεως Δημητριάδος καὶ Ἁλμυροῦ δημοσίευσε αὐτὲς τὶς πλάνες του, ποὺ διαδίδονται παντοῦ. Ἔτσι, ἡ συγκεκριμένη πλάνη διατρέχει πλέον ὅλη τὴν Ἐκκλησία, μὲ ὅ,τι αὐτὸ συνεπάγεται.
Ἤδη Ἱερεῖς καὶ ἄλλων Ι. Μητροπόλεων στοιχίζονται σ’ αὐτὴν τὴν πλάνη καὶ τὴν κηρύττουν δημοσίως.
Μάλιστα, δὲν διστάζει καὶ δὲν αἰσχύνεται νὰ κηρύττει ὅτι αὐτὴ ἡ πλάνη εἶναι ἡ ὀρθὴ ἑρμηνεία τῆς Ἀποκάλυψης. Ἐπικίνδυνο εἶναι καὶ τὸ ἐπιστέγασμα, ἡ τελικὴ ἐξήγηση ποὺ δίνει γι’ αὐτὴν τὴν πλανεμένη ἑρμηνεία, λέγοντας: «Ὅταν ἑρμηνεύεται μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἡ Ἀποκάλυψη, κατὰ τὸν π. Ἀντώνιο, δὲν δημιουργοῦνται ποιμαντικὰ προβλήματα. Διαφορετικά, κυριαρχεῖ ὁ φόβος γιὰ ὅσα συμβαίνουν [ἠλεκτρονικὲς ταυτότητες, προσωπικὸς ἀριθμὸς κλπ.], ποὺ συνδέονται μὲ τὴν δῆθεν ἔλευση τοῦ ἀντιχρίστου. Ἡ Ἐκκλησία, διὰ τῶν ποιμένων Της, ὀφείλει νὰ διδάσκει τὸν ὀρθὸ τρόπο ἑρμηνείας τῆς Ἀποκαλύψεως».
Περὶ τὰ ἕξι ἑκατομμύρια Ἕλληνες ἀπὸ τὸ 2023 μέχρι σήμερα ἀρνοῦνται νὰ παραλάβουν τὴν ἠλεκτρονικὴ ταυτότητα καὶ τὸν προσωπικὸ ἀριθμὸ· προφανῶς ἐπιστρατεύονται οἱ «μισθωτοὶ Ποιμένες» νὰ καθησυχάσουν τὸ ποίμνιο λέγοντάς του ὅτι ὁ Ἀντίχριστος, τὸ χάραγμα κλπ. δῆθεν ἦρθαν στὸ παρελθὸν καὶ ἦταν ὁ Νέρωνας!
Ὁ Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, ὁ συγγραφέας τῆς Ἀποκαλύψεως, μᾶς ἔδωσε ἐντολή, λέγοντας: «Ἀγαπητοί, μὴ παντὶ πνεύματι πιστεύετε, ἀλλὰ δοκιμάζετε τὰ πνεύματα εἰ ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστίν, ὅτι πολλοὶ ψευδοπροφῆται ἐξεληλύθησαν εἰς τὸν κόσμον» (Α΄ Ἰω. δ΄,1).
Καὶ ἐντέλλεται: «πᾶς ὁ παραβαίνων καὶ μὴ μένων ἐν τῇ διδαχῇ τοῦ Χριστοῦ, Θεὸν οὐκ ἔχει· ὁ μένων ἐν τῇ διδαχῇ τοῦ Χριστοῦ, οὗτος καὶ τὸν πατέρα καὶ τὸν υἱὸν ἔχει. Εἰ τὶς ἔρχεται πρὸς ὑμᾶς καὶ ταύτην τὴν διδαχὴν οὐ φέρει [το νὰ μὴ μένει δηλ. σὲ ὅσα ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ διδάχθηκε], μὴ λαμβάνετε αὐτὸν εἰς οἰκίαν, καὶ χαίρειν αὐτῷ μὴ λέγετε· ὁ γὰρ λέγων αὐτῷ χαίρειν, κοινωνεῖ τοῖς ἔργοις αὐτοῦ τοῖς πονηροῖς» (Β΄ Ἰω. 9-11).
1) Ἐρωτοῦμε τὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἤτοι τοὺς ὀγδόντα δύο Ἐπισκόπους τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν ἀνὰ τὴν ἑλληνικὴ ἐπικράτεια: Δὲν θὰ λάβουν θέση; Δὲν θὰ ἀπαιτήσουν νὰ ἀνακαλέσει τὶς πλάνες ποὺ διαδίδει;
2) Ἐρωτοῦμε τὴν Διαρκῆ Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος: Δὲν θὰ λάβει θέση; Δὲν θὰ ἀπαιτήσει νὰ ἀνακαλέσει ὁ Μητροπολίτης Δημητριάδος τὴν ἑτεροδιδασκαλία του;
3) Ἐρωτοῦμε τὸν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο: Δὲν θὰ ἀνακαλέσει στὴν τάξη τὸν Πρωτοπρεσβύτερό του, π. Ἀντώνιο Πινακούλα, καλῶντας τον νὰ ἀποσύρει ἐπισήμως τὶς πλάνες του καὶ νὰ ἐναρμονισθεῖ μὲ τὴ διδασκαλία τῶν Πατέρων καὶ τῆς Ἐκκλησίας μας;
Ἢ μήπως ὅλοι συμφωνοῦν μὲ ὅσα ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος καὶ ὁ π. Ἀντώνιος Πινακούλας διδάσκουν στοὺς κληρικούς, γι’ αὐτὸ καὶ ἀπάντησή τους εἶναι ἡ σιωπή, καθὼς σύμφωνα μὲ τὴ λαϊκὴ ρήση: «ἡ σιωπὴ εἶναι χρυσός»;
Εἶναι δυνατὸν ἕνας Ἐπίσκοπος νὰ καταφρονεῖ τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τῶν Προφητῶν, τῶν Ὁσίων καὶ Θεοφόρων Πατέρων καὶ Ἱεραρχῶν, τὴ μακραίωνη παράδοση καὶ διδασκαλία τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας καὶ νὰ καλεῖ Ἱερεῖς καὶ μέλη τῆς Ἐκκλησίας νὰ πιστέψουν καὶ νὰ ἀκολουθήσουν τοὺς αὐθαίρετους λογισμοὺς ἑνὸς Ἱερέα, οἱ ὁποῖοι ἐκφέρονται καὶ διαδίδονται ἐν πνεύματι καὶ μεθοδεία πλάνης, πρὸς ἐξαπάτηση τῶν πιστῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας μας;
Καλὴ Τεσσαρακοστὴ καὶ μὲ τὴ Χάρη τοῦ Κυρίου μας νὰ ἑορτάσουμε τὴ θεία ἐνσάρκωση καὶ Γέννησή Του.
Σᾶς εὐχαριστῶ πολὺ γιὰ τὸν πολύτιμο χρόνο σας ποὺ ἀφιερώσατε στὴν παρέμβασή μου αὐτή.
- «Ὁ Ἀντίχριστος, τὸ θηρίο, ὁ ἀριθμός του καὶ τὸ χάραγμα, ἀφοροῦν τὸ πρόσωπο τοῦ Νέρωνος. Δὲν ἀναφέρονται στὸ μέλλον, ἀλλὰ σὲ δεδομένα ἐκείνης τῆς ἐποχῆς»,
- «τὸ "θηρίο" δὲν ἀναφέρεται στὸ μέλλον, ἀλλὰ στὴν ἐποχὴ ποὺ ὁ Ἰωάννης συγγράφει τὴν Ἀποκάλυψη καὶ θέλει νὰ ἀποτρέψει ἀπὸ λανθασμένες ἑρμηνεῖες μελλοντικῶν ἐποχῶν»,
- «Ὁ Ἰωάννης συνέθεσε, μὲ δημιουργικὸ τρόπο, τὰ στοιχεῖα τῆς ἐποχῆς του καὶ δὲν διατύπωσε προφητεία» (δὲν ἀφορᾶ δηλαδὴ κάτι ποὺ πρόκειται νὰ γίνει στὸ μέλλον),
- «Ἡ Ἀποκάλυψη εἶναι ποιητικὸ βιβλίο, ποὺ στοχεύει στὰ συναισθήματα καὶ στὶς ἐπιθυμίες» καὶ ὅτι
- «Τὸ πρόβλημα, λοιπόν, τῆς ἑρμηνείας τῆς Ἀποκάλυψης προκύπτει, ὅταν δὲν διαβάζεται στὶς συντεταγμένες τῆς ἐποχῆς της, ἀλλὰ μὲ τὸ βλέμμα στὸ μέλλον».
Ὡς «σημεῖον», λοιπόν, ὁ Κύριος τοὺς εἶπε: «Ὅταν οὗν ἴδητε τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως, τὸ ρηθὲν διὰ Δανιὴλ τοῦ προφήτου ἐστὼς ἐν τόπῳ ἁγίῳ –ὁ ἀναγινώσκων νοείτω... ἔσται γὰρ τότε θλῖψις μεγάλη, οἵα οὐ γέγονεν ἀπ’ ἀρχῆς κόσμου ἕως τοῦ νῦν οὐδ’ οὐ μὴ γένηται... Εὐθέως δὲ μετὰ τὴν θλῖψιν τῶν ἡμερῶν ἐκείνων... αἱ δυνάμεις τῶν οὐρανῶν σαλευθήσονται... καί [τότε] ὄψονται τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐρχόμενον ἐπὶ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ μετὰ δυνάμεως καὶ δόξης πολλῆς» (Ματθ. ΚΔ΄, 15, 29-30).
Μὲ ἀπόλυτη σαφήνεια τὸ Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας μᾶς ἐνημέρωσε ὅτι ὁ Ἀντίχριστος θὰ εἶναι ἐπὶ τῆς γῆς κατὰ τὴ γενεὰ στὴν ὁποία θὰ γίνει ἡ συντέλεια.
Στὴ συνέχεια, ὁ Ἀπ. Παῦλος –εὐαγγελιζόμενος ἐδῶ στὴν πατρίδα μας καὶ εὑρισκόμενος στὴν Κόρινθο περὶ τὸ τέλος τοῦ 52 μ.Χ.– καθησυχάζοντας τοὺς Θεσσαλονικεῖς, τοὺς ἀπέστειλε τὴ Β΄ Πρὸς Θεσσαλονικεῖς ἐπιστολή του, μὲ τὴν ὁποία διευκρινίζει ἀπολύτως τὰ περὶ τοῦ Ἀντιχρίστου, γράφοντας: «μη τις ὑμᾶς ἐξαπατήση κατὰ μηδένα τρόπον· ὅτι ἐὰν μὴ ἔλθη ἡ ἀποστασία πρῶτον καὶ ἀποκαλυφθῇ ὁ ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας, ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας, ὁ ἀντικείμενος [ἀντίχριστος] ἐπὶ πάντα λεγόμενον Θεὸν ἢ σέβασμα, ὥστε αὐτὸν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ ὡς Θεὸν καθίσαι [τότε ὁ μόνος ναὸς ἦταν τοῦ Σολομῶντα, ὁ ὁποῖος εἶχε ἀνακαινισθεῖ ἀπὸ τὸν Ἡρώδη], ἀποδεικνύντα ἑαυτὸν ὅτι ἐστὶ Θεός... καὶ τότε ἀποκαλυφθήσεται ὁ ἄνομος, ὀν ὁ Κύριος ἀναλώσει τῷ πνεύματι τοῦ στόματος αὐτοῦ καὶ καταργήσει τὴ ἐπιφανεία τῆς παρουσίας αὐτοῦ» (Β΄ Θεσ. β΄, 3-4, 8).
Εἶναι ἀπολύτως σαφὴς καὶ ὁ Ἀπ. Παῦλος· καὶ προσδιορίζει τὴν παρουσία τοῦ Ἀντιχρίστου καὶ τὴν εἴσοδό του στὸν Ναὸ στὸ τέλος τῶν αἰώνων, ἀφοῦ ὁ Ἀντίχριστος θὰ καταλυθεῖ ἀπὸ τὴν ἔνδοξη Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου μας (ἂς σημειωθεῖ πὼς ὁ Ἀπ. Παῦλος ὅταν τὰ ἔγραφε αὐτά, ὁ Νέρωνας ἦταν 14 ἐτῶν καὶ δὲν εἶχε ἀκόμη ἀναγορευθεῖ αὐτοκράτορας (ἀναγορεύθηκε στὶς 13 Ὀκτωβρίου τοῦ 54 μ.Χ. καὶ αὐτοκτόνησε, ψυχασθενὴς ὤν, στὶς 9 Ἰουνίου τοῦ 68 μ.Χ.).
Στὴ συνέχεια, ὁ «ἠγαπημένος μαθητής», ὁ Εὐαγγελιστὴς καὶ Ἀπόστολος Ἰωάννης, κατὰ τὸ 14ο ἔτος τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοκράτορα Δομετιανοῦ, περὶ τὸ ἔτος 95 μ.Χ. καὶ ἐνῷ ἦταν ἐξόριστος στὴ νῆσο Πάτμο (στὴν πατρίδα μας κι αὐτὸς) δέχθηκε τὴν ὑπὸ τοῦ Θεοῦ Ἀποκάλυψη, ὅπου καὶ στὸ ΙΓ΄ κεφάλαιο μᾶς ἀποκαλύπτει τὴν παρουσία τοῦ θηρίου-Ἀντιχρίστου καὶ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ οἰκονομικοῦ συστήματος διὰ τοῦ ἐλέγχου τῶν συναλλαγῶν, «ἵνα μη τις δύνηται ἀγοράσαι ἢ πωλῆσαι, εἰ μὴ ὁ ἔχων τὸ χάραγμα, τὸ ὄνομα τοῦ θηρίου ἢ τὸν ἀριθμὸν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ,...χξς΄».
Ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ ὅτι οὔτε τὸ ὄνομα τοῦ Νέρωνα ἀριθμούμενο ἔβγαζε 666, οὔτε ὁ Νέρωνας προέβη σὲ παγκόσμιο ἔλεγχο τῶν οἰκονομικῶν συναλλαγῶν, οὔτε ἡ ἀπαραίτητη τεχνολογικὴ δυνατότητα ὑπῆρχε τότε, οὔτε χάραγμα ἔδωσε στὸ δεξὶ χέρι ἢ στὸ μέτωπο τῶν ἀνθρώπων.
Γίνεται ἑπομένως συνειδητὴ διαστροφὴ τῆς Ἀλήθειας, ὅταν ὅλα αὐτὰ ἀνάγονται ὅτι ἔγιναν τάχα ἐπὶ τῆς ἐποχῆς τοῦ Νέρωνα.
Ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης εἶδε καὶ τὸ τέλος τοῦ θηρίου Ἀντιχρίστου καὶ διὰ εἰκόνων περιγράφει τὴν κατάλυση καὶ τὴν τιμωρία του ἀπὸ τὴ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου μας, ὅπως περιγράφεται στὸ ΙΘ΄ κεφάλαιο τῆς Ἀποκάλυψης (στχ. 11-16 καὶ 20): «ἐπιάσθη τὸ θηρίον καὶ ὁ μετ’ αὐτοῦ ψευδοπροφήτης, ὁ ποιήσας τὰ σημεῖα ἐνώπιον αὐτοῦ, ἐν οἰς ἐπλάνησε τοὺς λαβόντας τὸ χάραγμα τοῦ θηρίου καὶ τοὺς προσκυνοῦντας τὴ εἰκόνι αὐτοῦ· ζῶντες ἐβλήθησαν οἱ δύο εἰς τὴν λίμνην τοῦ πυρός την καιομένην ἐν θείῳ» (Ἄποκ. ΙΘ΄,20). Καὶ στὸ κέφ. Κ΄ τῆς Ἀποκάλυψης ἀναφέρει: «καὶ ὁ διάβολος ὁ πλανῶν αὐτοὺς ἐβλήθη εἰς τὴν λίμνην τοῦ πυρὸς καὶ τοῦ θείου, ὅπου καὶ τὸ θηρίον καὶ ὁ ψευδοπροφήτης, καὶ βασανισθήσονται ἡμέρας καὶ νυκτὸς εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων» (Ἀποκ. Κ΄,10).
Καὶ συνεχίζει: «Καὶ εἶδον θρόνον μέγαν λευκὸν καὶ τὸν καθήμενον ἐπ’ αὐτῷ, οὐ ἀπὸ προσώπου ἔφυγεν ἡ γῆ καὶ ὁ οὐρανός, καὶ τόπος οὐχ εὑρέθη αὐτοῖς. καὶ εἶδον τοὺς νεκρούς, τοὺς μεγάλους καὶ τοὺς μικρούς, ἐστώτας ἐνώπιον τοῦ θρόνου, καὶ βιβλία ἠνοίχθησαν· καὶ ἄλλο βιβλίον ἠνοίχθη, ὁ ἐστι τῆς ζωῆς· καὶ ἐκρίθησαν οἱ νεκροὶ ἐκ τῶν γεγραμμένων ἐν τοῖς βιβλίοις κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν. καὶ ἔδωκεν ἡ θάλασσα τοὺς νεκρούς τους ἐν αὐτῇ, καὶ ὁ θάνατος καὶ ὁ ἅδης ἔδωκαν τοὺς νεκρούς τους ἐν αὐτοῖς, καὶ ἐκρίθησαν ἕκαστος κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν. καὶ ὁ θάνατος καὶ ὁ ἅδης ἐβλήθησαν εἰς τὴν λίμνην τοῦ πυρὸς» (Ἀποκ. Κ΄,11-14 ).
Εἶναι λοιπὸν σαφὲς ὅτι ἐνῷ ὁ Ἀντίχριστος θὰ βρίσκεται ἐν ζωῇ, μὲ τὴ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου μας θὰ βληθεῖ στὴν κόλαση, στὴ «λίμνη τοῦ πυρός την καιομένη».
Ὅταν λοιπὸν ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁμιλεῖ γιὰ τὸν Ἀντιχρίστο, περὶ τὸ 95 μ.Χ., δὲν ὑπονοεῖ τὸν Νέρωνα ποὺ βασίλευσε ἀπὸ τὸ 54 μ.Χ. ὡς τὸ 68 μ.Χ. Διαστρέφουν δηλαδὴ τὴν ἱστορικὴ ἀλήθεια, διαστρεβλώνουν καὶ τὸ κείμενο τῆς Ἱερᾶς Ἀποκαλύψεως καὶ βγάζουν καὶ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Εὐαγγελιστὴ ψευδόμενο.
Στὴ συνέχεια, ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, ἔχοντας ἤδη λήξει ἡ ἐξορία του στὴν Πάτμο (ὅπου δέχθηκε τὴν Ἀποκάλυψη), ἐπέστρεψε στὴν Ἔφεσο καὶ ἐπειδὴ εἶχαν ἐμφανισθεῖ τότε πολλοὶ ψευδοδιδάσκαλοι, ἔγραψε τὴν Α΄ ἐπιστολή του. Σ’ αὐτὴν λοιπὸν γράφει: «Παιδία, ἐσχάτη ὥρα ἐστί, καὶ καθὼς ἠκούσατε ὅτι ὁ ἀντίχριστος ἔρχεται» (Α΄ Ἰω. β΄,18).
Πότε ὅμως προηγουμένως οἱ Ἐφέσιοι εἶχαν ἀκούσει ὅτι «ὁ ἀντίχριστος ἔρχεται»; Ἡ ἀπάντηση εἶναι σαφής: Ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης δεχόμενος νωρίτερα τὴν Ἀποκάλυψη στὴν Πάτμο, εἶχε ἤδη κατ’ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ ἀποστείλει τὴν Ἀποκάλυψη στὶς Ἑπτὰ Ἐκκλησίες: «ἐγενόμην ἐν πνεύματι... καὶ ἤκουσα φωνήν.... λεγούσης· ὁ βλέπεις γράψον εἰς βιβλίον καὶ πέμψον ταῖς ἑπτὰ ἐκκλησίαις, εἰς Ἔφεσον καὶ εἰς Σμύρνην» (Ἀποκ. Α΄, 10).
Καὶ στὸ Β΄ κεφάλαιο τῆς Ἀποκάλυψης ἀρχίζει ὡς ἑξῆς: «Τῷ ἀγγέλῳ τῆς ἐν Ἐφέσῳ ἐκκλησίας γράψον... [καὶ ἐν κατακλεῖδι ἐντέλλεται]: Ὁ ἔχων οὖς ἀκουσάτω τί τὸ Πνεῦμα λέγει ταῖς ἐκκλησίαις [ἐξ οὗ καὶ τὸ «καθὼς ἠκούσατε, ὁ Ἀντίχριστος ἔρχεται»]» (Ἀποκ. Β΄, 1, 7).
Μέχρι σήμερα, αὐτὰ παραλάβαμε καὶ αὐτά μας παραδόθηκαν ἀπὸ τὸν Κύριό μας, καθὼς καὶ ἀπὸ τοὺς ἁγίους μαθητὲς καὶ Ἀποστόλους Του.
Καὶ ἤδη ἀμέσως μετὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ Εὐαγγελιστοῦ καὶ Ἀποστόλου Ἰωάννου πλῆθος μεταποστολικῶν Πατέρων, ὅπως ὁ ἁγ. Εἰρηναῖος Λουγδούνων καὶ ὁ ἁγ. Ἱππόλυτος Πάπας Ρώμης (πρὶν τὸ σχίσμα), ἀλλὰ καὶ μέχρι τὶς ἡμέρες μας, διαχρονικά, ἀνὰ τοὺς αἰῶνες, θεοφόροι Πατέρες καὶ ἅγιοι Ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας μας (ποὺ ὅλοι τους ἔζησαν μετά τον β΄ αἰῶνα, δηλ. μετὰ τὸ 100 μ.Χ.), μᾶς ἄφησαν ἀναλυτικὰ ὑπομνήματα μὲ τὰ ὁποῖα μᾶς παραδίδουν αὐτὰ ποὺ οἱ ἴδιοι παρέλαβαν ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους.
Καὶ ὅλοι τους συμφωνοῦν ὅτι ὁ Ἀντίχριστος θὰ κάνει τὴν ἐμφάνισή του κατὰ τὶς ἡμέρες τῆς συντελείας τῶν αἰώνων καὶ ἡ ἐξουσία του θὰ καταλυθεῖ μὲ τὴ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου μας.
Οὐδεὶς ἀπὸ τοὺς Ἁγίους καὶ θεοφόρους μεγάλους Πατέρες καὶ Ἱεράρχες ἔχει πεῖ ὅτι ὁ Ἀντίχριστος ἤδη εἶχε ἔρθει στὸ παρελθὸν καὶ ὅτι τάχα ἦταν ὁ Νέρωνας!
Οἱ Ἱεράρχες τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ Δ.Ι.Σ., ὁ Ι.Σ.Κ.Ε., κατανοοῦν τὴ βλασφημία κατὰ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; Διδάσκονται δηλαδὴ οἱ κληρικοὶ καὶ ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ ὅτι τάχα ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός, μὲ τὸ Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας Του ψεύδεται, ὅταν τὸ 95 μ.Χ. δίνει ἐντολὴ στὸν Εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη νὰ ἐνημερώσει τοὺς δούλους Του καὶ τὶς κατὰ τόπους Ἐκκλησίες: «Ἀποκάλυψις Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἢν ἔδωκεν αὐτῷ ὁ Θεός, δεῖξαι τοῖς δούλοις αὐτοῦ α δεῖ γενέσθαι ἐν τάχει [αὐτὰ ποὺ πρέπει νὰ γίνουν· ἀναφέρεται στὸ μέλλον]... ὁ γὰρ καιρὸς ἐγγύς. ὁ βλέπεις γράψον εἰς βιβλίον καὶ πέμψον ταῖς ἑπτὰ ἐκκλησίαις» (Ἀποκ. Α΄, 1, 3, 11). Καὶ πάλι: «λέγει μοὶ· οὗτοι οἱ λόγοι πιστοὶ καὶ ἀληθινοί, καὶ Κύριος ὁ Θεὸς τῶν πνευμάτων τῶν προφητῶν ἀπέστειλε τὸν ἄγγελον αὐτοῦ δεῖξαι τοῖς δούλοις αὐτοῦ α δεῖ γενέσθαι ἐν τάχει... Καὶ λέγει μοὶ· μὴ σφραγίσης τοὺς λόγους τῆς προφητείας τοῦ βιβλίου τούτου· ὁ καιρὸς γὰρ ἐγγὺς ἐστιν» (Ἀποκ. ΚΒ΄, 6, 10).
Παρουσιάζει λοιπὸν ὁ Σέβ. Δημητριάδος μὲ τὸν π. Ἀντώνιο Πινακούλα ὅτι ὅλα τὰ περὶ τοῦ Ἀντιχρίστου εἶχαν γίνει τάχα ἐπὶ Νέρωνα περὶ τὸ 54 μ.Χ. Συνεπῶς, διδάσκεται στοὺς Ἱερεῖς τῆς Ι.Μητροπόλεως ὅτι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ἐνημέρωσε καθυστερημένα τὴν Ἐκκλησία Του καὶ τὸν λαό, πολὺ ἀργότερα, περὶ τὸ 95 μ.Χ. (ὅταν παραδόθηκε ἡ Ἀποκάλυψη στὸν Εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη) καὶ ὅτι ὁ Κύριος ἄφησε τὴν Ἐκκλησία Του, τὸν Εὐαγγελιστὴ καὶ τὸν λαὸ Τοῦ ἀπροστάτευτους νὰ γίνουν πρῶτα τὰ γεγονότα, καὶ ἡ Πρόνοιά Του δὲν ἐνήργησε ἐγκαίρως, ὅπως ἔχει ὑποσχεθεῖ: «οὐ μὴ ποιήση Κύριος ὁ Θεὸς πρᾶγμα, ἐὰν μὴ ἀποκαλύψη παιδείαν αὐτοῦ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ τοὺς προφήτας» (Ἀμὼς Γ΄, 6-8).
Ποιός νὰ φαντασθεῖ ὅτι Μητροπολίτης θὰ ἔφθανε νὰ διδάξει τοὺς κληρικούς του τέτοια πράγματα; Καὶ ὅτι θὰ ἔφθανε σὲ τέτοιο σημεῖο σκοτισμοῦ ἢ συνειδητῆς διαστροφῆς, ὥστε νὰ ἀφήνει νὰ ἐννοηθεῖ ὅτι ὁ Κύριος τὸ 95 μ.Χ., προκειμένου νὰ προφυλάξει τὴν Ἐκκλησία Του καὶ τὸν λαό Του ἀπὸ τὸν Ἀντίχριστο, ἀπὸ τὸ σφράγισμα, ἀπὸ τὸν δυσώνυμο ἀριθμὸ κλπ., ἀποκάλυψε ὅσα ἀφοροῦν τὸν Ἀντίχριστο, μὲ προφητεία ποὺ ὅμως (ὅπως ἰσχυρίζονται ἀνερυθρίαστα) δὲν ἦταν τάχα προφητεία, ἀφοῦ ἤδη –κατὰ τὸν Μητροπολίτη καὶ τὸν ὁμιλητή του– ἀπὸ τὸ 54 μ.Χ. εἶχε ἤδη ἔρθει ὁ Ἀντίχριστος –καὶ ἦταν ὁ Νέρωνας– καὶ εἶχαν λάβει τότε χώρα ὅλα αὐτὰ τὰ γεγονότα! Καὶ ἔτσι, σύμφωνα μὲ αὐτὲς τὶς πλάνες, προκύπτει ὅτι παρ' ὅτι ὁ Κύριος ἐνημερώνει τὸν Εὐαγγελιστὴ ὅτι προφητεύει ὅσον ἀφορᾶ τὸν Ἀντίχριστο, τάχα ψεύδεται καὶ δὲν προφητεύει, ἀλλὰ μιλᾶ γιὰ τὸ παρελθόν!! Φυσικά, ὅλα αὐτὰ εἶναι ἀντίθετα καὶ μὲ ὅλες τὶς ἐγκυκλίους τῆς Δ.Ι.Σ. ποὺ κατὰ καιροὺς ἔχει ἐκδώσει.
Στὴν πρωτοχριστιανικὴ Ἐκκλησία μέλος της μποροῦσε νὰ γίνει μόνο ὅποιος εἶχε κατηχηθεῖ καὶ μυηθεῖ στὰ μυστήρια τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἡ κατήχηση διαρκοῦσε ἀκόμη καὶ 3 χρόνια, καὶ ἔπειτα συνειδητὰ δεχόταν τη Χάρη τοῦ Ἁγ. Βαπτίσματος. Τί σημαίνει ὅτι «συνειδητὰ» ἐγίνοντο μέλη τῆς Ἐκκλησίας; Σημαίνει ὅτι τὸ ὑποψήφιο μέλος γνωρίζοντας πολὺ καλὰ τί σημαίνει ἡ ζήτηση τῆς ἐντὸς ἡμῶν Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ποιές ἦταν οἱ προϋποθέσεις, πῶς καὶ πότε ἐπερχόταν ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, καὶ γνωρίζοντας καὶ τὸ ὀρθὸ δόγμα καὶ τὴ διδασκαλία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, μὲ ἀπόλυτη συνείδηση, γνώση καὶ ἐν ἐλευθερίᾳ ἐπέλεγε νὰ βασιλευθεῖ ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα καὶ νὰ ἐνεργεῖται ἀπὸ αὐτό.
Στὸ πλαίσιο τῆς κατήχησης ἕνα σημαντικὸ θέμα στὸ ὁποῖο κατηχοῦντο οἱ ὑποψήφιοι Χριστιανοί, ἦταν ἡ παρουσία τοῦ Ἀντιχρίστου καὶ ἡ κατάλυσή του ἀπὸ τὴ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου μας. Μία ἀπὸ αὐτὲς τὶς Κατηχήσεις, ἡ ΙΕ΄ Κατήχηση τοῦ ἁγίου Κυρίλλου, Πατριάρχου Ἱεροσολύμων, σώζεται ἀναλυτικὰ (βλ. σελ. 304-333) στὸ βιβλίο «ΚΑΤΗΧΗΣΕΙΣ ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ», τῆς Ι.Μονής Τιμίου Προδρόμου Καρέα, ἐκδ. «Ἑτοιμασία», 1991. Παραθέτω λοιπὸν κάποια μικρὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ τὴν ΙΕ΄ Κατήχηση τοῦ Ἁγίου:
1ο. «Ἀλλὰ ἐπειδὴ ἔπρεπε νὰ γνωρίζουμε τὰ σημεῖα τῆς συντέλειας τοῦ κόσμου, μιὰ καὶ περιμένουμε τὸν Χριστό, γιὰ τὴ Δεύτερη Παρουσία Του, γιὰ νὰ μὴν πεθάνουμε ἀπατημένοι καὶ γιὰ νὰ μὴν πέσουμε σὲ πλάνη ἀπὸ τὸν ψεύτη Ἀντίχριστο, οἱ Ἀπόστολοι, "κατ’ οἰκονομίαν", κινήθηκαν μὲ θεόσδοτη προαίρεση καὶ πῆγαν καὶ ρώτησαν τὸν ἀληθινὸ Δάσκαλο, λέγοντας: "Πές μας, πότε θὰ γίνουν αὐτὰ καὶ ποιό θὰ εἶναι τὸ σημάδι τῆς Παρουσίας Σου καὶ τῆς συντέλειας τοῦ κόσμου;" (Ματθ. 24, 3). "Σὲ περιμένουμε πάλι νὰ ἔλθεις, ἀλλὰ ὁ σατανᾶς μετασχηματίζεται σὲ ἄγγελο φωτὸς" (Β΄ Κορ. 11, 14). Ἀσφάλισέ μας λοιπόν, γιὰ νὰ μὴν προσκυνήσουμε κάποιον ἄλλο, ἐκτὸς ἀπὸ Σένα. Καὶ Ἐκεῖνος ἄνοιξε τὸ θεϊκὸ καὶ ὑπερένδοξο στόμα Του καὶ εἶπε: "Προσέξτε, μήπως σᾶς πλανήσει κανεὶς" (Ματθ. 24, 4). Καὶ σεῖς τώρα, οἱ ἀκροατές, μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς, σὰν νὰ τὸν βλέπετε μπροστά σας, ἀκοῦτε νὰ σᾶς λέει καὶ ἐσᾶς τὰ ἴδια: "Προσέξτε μήπως σᾶς πλανήσει κανείς". Καὶ σᾶς παρακαλεῖ ὅλους ὁ Λόγος νὰ προσέχετε στὰ λεγόμενα, διότι δὲν εἶναι ἱστορία πραγμάτων ποὺ πέρασαν, ἀλλὰ προφητεία μελλόντων ποὺ ὁπωσδήποτε θὰ ἔρθουν. Δὲν τὸ προφητεύουμε ἐμεῖς –διότι εἴμαστε ἀνάξιοι- ἀλλὰ φέρνουμε ὅσα ἔχουν γραφτεῖ στὸ μέσο καὶ ἀναφέρουμε τὰ σχετικὰ χαρακτηριστικὰ" Κοίτα λοιπὸν τώρα μόνος σου, ποιά ἔχουν ἤδη γίνει, τί ἀπολείπεται νὰ γίνει καὶ ἀσφάλισε τὸν ἑαυτό σου» (σελ. 308-309).
2ο. «Γιὰ τὸ ἴδιο θέμα, γράφοντας ὁ Παῦλος, μᾶς ἔδωσε φανερὸ σημεῖο, λέγοντας: "Μὴ σᾶς ἐξαπατήσει κανείς, διότι δὲν θὰ ἔλθει ἡ Ἡμέρα ἐκείνη, ἂν δὲν ἔρθει πρῶτα ἡ ἀποστασία καὶ δὲν φανερωθεῖ ὁ ἄνθρωπος τῆς ἁμαρτίας, ὁ Υἱὸς τῆς ἀπωλείας, αὐτὸς ποὺ θὰ εἶναι ἀντίπαλος τῆς ἀλήθειας καὶ θὰ ὑπερυψώσει τὸν ἑαυτό του παραπάνω ἀπὸ κάθε ἄλλον, ποὺ θὰ φέρει τὸ ὄνομα Θεὸς ἢ θὰ προσκυνεῖται μὲ σεβασμὸ καὶ λατρεία, ὥστε νὰ ἐγκατασταθεῖ στὸ Ναὸ τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν ἀξίωση νὰ προσκυνεῖται ὡς Θεός. Δὲν θυμάσθε ὅτι σᾶς τὰ ἔλεγα αὐτά, ὅταν ἤμουν ἀκόμη μαζί σας; Τώρα ξέρετε λοιπὸν ἐκεῖνο ποὺ τὸν ἐμποδίζει νὰ φανερωθεῖ πρὶν ἀπὸ τὸν καιρό του, ἀλλὰ ἡ ἀνομία ἤδη ἐνεργεῖ μυστικά. Μόνο νὰ φύγει ἀπὸ τὴ μέση ἐκεῖνος ποὺ τώρα ἐμποδίζει καὶ τότε θὰ φανερωθεῖ ὁ ἄνομος, τὸν ὁποῖο ὁ Κύριος θὰ καταστρέψει καὶ μόνο μὲ ἕνα φύσημα τοῦ στόματός Του καὶ θὰ τὸν ἐκμηδενίσει μὲ τὴν ἐμφάνιση τῆς ἔλευσής Του. Ἡ ἔλευση τώρα τοῦ ἄνομου αὐτοῦ θὰ γίνει μὲ τὴν ἐνέργεια τοῦ σατανᾶ, μὲ κάθε δύναμη, μὲ ψευδῆ σημεῖα καὶ τέρατα καὶ κάθε εἶδος ἀπάτης ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους ποὺ θὰ χάνονται" (Β΄ Θεσ. 2, 3-10)» (σελ. 311).
3ο. «ΙΒ΄. Αὐτὸς λοιπὸν ὁ Ἀντίχριστος, γιὰ τὸν ὁποῖο σᾶς μίλησα, θὰ ἔλθει, ὅταν συμπληρωθεῖ ὁ καιρὸς τῆς βασιλείας τῶν Ρωμαίων καὶ ὅταν θὰ πλησιάζουν καὶ τὰ σημεῖα τῆς συντέλειας τοῦ κόσμου» (σελ. 313).
4ο. «Μόνο ὅμως τρία χρόνια καὶ ἕξι μῆνες θὰ τολμήσει νὰ τὰ διαπράξει ὅλα αὐτὰ καὶ θὰ καταργηθεῖ ἀπὸ τὴ Δεύτερη ἔνδοξη Παρουσία τοῦ Κυρίου καὶ Σωτῆρα μας Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Ἀληθινοῦ, ποὺ θὰ ἀφανίσει τὸν Ἀντίχριστο μὲ ἕνα φύσημα καὶ μόνο ποὺ θὰ βγεῖ ἀπὸ τὸ στόμα του (πρβλ. Β΄ Θεσ. 2, 8) καὶ θὰ τὸν παραδώσει στὴν ἄσβεστη φωτιὰ τῆς κολάσεως. ΙΓ΄. Αὐτὰ ποὺ τώρα σᾶς διδάσκουμε, δὲν εἶναι λόγια ποὺ φανερώνουν δικές μας ἐπινοήσεις, ἀλλὰ εἶναι συμπεράσματα βγαλμένα ἀπὸ τὶς θεῖες Γραφές, ποὺ διαβάζονται στὴν Ἐκκλησία» (σελ. 314).
5ο. «Καὶ θὰ βασιλέψει ὁ Ἀντίχριστος, τρισήμισυ μόνο χρόνια. Δὲν τὸ ἀναφέρουμε αὐτὸ βασιζόμενοι στὰ ἀπόκρυφα εὐαγγέλια, ἀλλὰ στὸν προφήτη Δανιήλ. Διότι λέει: "Θὰ δοθεῖ στὰ χέρια του καιρὸς καὶ καιροὶ καὶ τὸ μισὸ τοῦ καιροῦ" (Δαν. 7,25). Καιρὸ λέγοντας, ἐννοεῖ ἕνα χρόνο, κατὰ τὸν ὁποῖο ἡ σατανικὴ καὶ καταστρεπτικὴ παρουσία καὶ δραστηριότητά του θὰ φθάσει στὸ ἀποκορύφωμά της. Καιροὺς πάλι ἐννοεῖ τὰ ἐπίλοιπα δύο χρόνια, ποὺ θὰ εἶναι χρόνια παρανομίας καὶ μᾶς κάνουν ὅλα μαζὶ τρία χρόνια· καὶ μισὸ τοῦ καιροῦ ἐννοεῖ ἕνα ἑξάμηνο ἀκόμη» (σελ. 317).
6ο. «ΙΗ΄. Ἀσφάλιζε λοιπὸν τὸν ἑαυτό σου, ἄνθρωπε. Ἔχεις τὰ σημεῖα τοῦ Ἀντιχρίστου. "Νὰ μὴν τὰ θυμᾶσαι μόνο γιὰ σένα, ἀλλὰ νὰ τὰ λὲς καὶ στοὺς ἄλλους μὲ ζῆλο" (πρβλ. Σόφ. 7,13). Ἂν ἔχεις παιδὶ κατὰ σάρκα, νὰ τὸ συμβουλεύεις. Ἂν πάλι μὲ τὴν Κατήχηση γέννησες κάποιο πνευματικὸ παιδί, καὶ αὐτὸ νὰ τὸ προφυλάξεις μὲ τὶς συμβουλές σου, ὥστε νὰ μὴ δεχτεῖ τὸν ἀπατεῶνα ὡς ἀληθινό. "Διότι τὸ μυστήριο τῆς ἀνομίας ἤδη ἐνεργεῖται" (Β΄ Θέσ. 2,7). Μὲ βάζουν σὲ σκέψεις καὶ φόβο οἱ πόλεμοι τῶν ἐθνῶν, μὲ φοβίζουν τὰ σχίσματα τῶν Ἐκκλησιῶν, μὲ τρομάζει ἡ μισαδελφία τῶν ἀδελφῶν. Ἂς τὰ διακηρύττουμε λοιπὸν αὐτά, ἀλλὰ εἴθε νὰ μὴ γίνουν στὴν ἐποχή μας. Ἂς ἔχουμε ὅμως τὸ νοῦ μας, γιὰ νὰ εἴμαστε ἐξασφαλισμένοι. Αὐτὰ εἶχα νὰ πῶ γιὰ τὸν Ἀντίχριστο» (σελ. 319).
Μάλιστα, εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅτι στὴν Δ΄ ΚΑΤΗΧΗΣΗ ΦΩΤΙΖΟΜΕΝΩΝ (σέλ.94) ὁ Ἅγιος τονίζει στοὺς κατηχουμένους: «Καὶ ἂν εὐλογήσει ὁ Θεός, θὰ τὰ ἀναλύσουμε, ὅσο μποροῦμε, ὅλα καὶ θὰ τὰ κατοχυρώσουμε μὲ χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἀργότερα. Γιατί πρέπει πάνω στὰ Ἅγια καὶ Θεῖα Μυστήρια τῆς Πίστεώς μας, οὔτε τὴν παραμικρὴ ἰδέα νὰ διδάσκουμε, χωρὶς νὰ τὴν κατοχυρώνουμε μὲ τὶς ἀλήθειες ποὺ μᾶς ἔχουν φανερωθεῖ μέσα στὴν Ἁγία Γραφή. Πρέπει νὰ ἀποφεύγουμε μὲ ἐπιμέλεια κάθε πιθανολογία, ρητορισμό, καὶ ἐντυπωσιακὸ κατασκεύασμα, ὥστε νὰ μὴ παρασυρθοῦμε σὲ βλάσφημη κατάχρηση τῆς διδασκαλίας. Οὔτε ἐμένα τὸν ἴδιο, ποὺ σοῦ τὰ λέω αὐτά, νὰ πιστέψεις ἀβασάνιστα, ἂν δὲν σοῦ δοθεῖ ἀπόδειξη γιὰ ὅσα σᾶς διδάσκω, ἀπὸ τὶς Ἅγιες Γραφές. Γιατί ἡ σωτηρία αὐτὴ ποὺ προσφέρεται, διὰ τῆς πίστεώς μας, δὲν πηγάζει οὔτε στηρίζεται σὲ νοητικὰ κατασκευάσματα καὶ ρητορικὰ καινολογήματα, ἀλλὰ σὲ ἀποδείξεις παρμένες ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ» (σελ. 94).
Οἱ κληρικοὶ ὅμως τῆς Ι. Μητροπόλεως Δημητριάδος διδάσκονται ὅτι: «ὁ Ἀντίχριστος, τὸ θηρίο, ὁ ἀριθμός του καὶ τὸ χάραγμα, ἀφοροῦν τὸ πρόσωπο τοῦ Νέρωνος... [καὶ] σὲ δεδομένα τὰ δεδομένα ἐκείνης τῆς ἐποχῆς». Ἐπίσης διδάσκονται ὅτι: «τό «"θηρίο" δὲν ἀναφέρεται στὸ μέλλον, ἀλλὰ στὴν ἐποχὴ ποὺ ὁ Ἰωάννης συγγράφει τὴν Ἀποκάλυψη καὶ θέλει νὰ ἀποτρέψει ἀπὸ λανθασμένες ἑρμηνεῖες μελλοντικῶν ἐποχῶν». Καὶ ὅτι: «Τὸ "θηρίο" καὶ "ὁ ἀριθμὸς τοῦ θηρίου" ἦταν ὁ Νέρων, πρόκειται δηλ. γιὰ ἱστορικὸ πρόσωπο τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Τὸ πρόβλημα, λοιπόν, τῆς ἑρμηνείας τῆς Ἀποκάλυψης προκύπτει, ὅταν δὲν διαβάζεται στὶς συντεταγμένες τῆς ἐποχῆς της, ἀλλὰ μὲ τὸ βλέμμα στὸ μέλλον».
Συνεπῶς, ὁ Σεβασμιώτατος Δημητριάδος –διὰ τοῦ ὁμιλητοῦ του π. Ἀντωνίου Πινακούλα– προωθεῖ καὶ διδάσκει –«γυμνὴ τὴ κεφαλή»- στοὺς κληρικούς του (καὶ αὐτοὶ μὲ τὴ σειρά τους στὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας) μία πλάνη· ἀπομακρύνει γιὰ τὸ συγκεκριμένο ζήτημα τὸ Ἱερατεῖο τῆς Ι. Μητροπόλεώς του καὶ τὸν πιστὸ λαὸ ἀπὸ τὴν ἀποκαλυφθεῖσα Ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ, δημιουργεῖ σύγχυση φρονήματος, ψευδαισθήσεις καὶ μὲ μεθοδεία πλάνης δημιουργεῖ ἀπόκλιση ἀπὸ τὴν ὀρθὴ πίστη καὶ τὴ διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, ὅσον ἀφορᾶ τὸ προαναφερθὲν θέμα.
Ἐπίσης διδάσκει αἵρεση («αἵρεση» εἶναι ἡ συνειδητὴ ἀπόκλιση ἢ διαφοροποίηση ἀπὸ τὴν ἐπίσημη, καθιερωμένη διδασκαλία τοῦ Ἱδρυτοῦ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν Ἀποστόλων Του, ποὺ παραδόθηκε ζωντανὰ διὰ τῶν Ἁγίων ἀπὸ γενεὰ σὲ γενεά).
Ἀκόμη, προκύπτει «σχίσμα», ἀφοῦ δημιουργεῖ τεράστια διάσπαση τῆς ἑνότητας τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, μὲ ἀποτέλεσμα ἄλλοι νὰ φρονοῦν ὅσα παρέλαβαν ἀπὸ τὸν Κύριό μας, τοὺς Ἀποστόλους, τοὺς θεοφόρους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ νὰ παραμένουν πιστοὶ σὲ ὅσα παρέλαβαν, ἐνῷ ἄλλοι νὰ ἀκοῦνε ἀπὸ τὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Δημητριάδος ὅτι εἶναι σωστὸ νὰ φρονοῦν ἐνάντια στὸ φρόνημα καὶ τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας.
Ὅμως καὶ ὁ Ἀπ. Παῦλος παρακάλεσε, λέγοντας: «Παρακαλῶ δὲ ὑμᾶς, ἀδελφοί, διὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἵνα τὸ αὐτὸ λέγητε πάντες, καὶ μὴ ἡ ἐν ὑμῖν σχίσματα, ἧτε δὲ κατηρτισμένοι ἐν τῷ αὐτῷ νοΐ καὶ ἐν τῇ αὐτῇ γνώμῃ» (Α΄ Κορ. α΄, 10). Καί: «πληρώσατέ μου τὴν χαράν, ἵνα τὸ αὐτὸ φρονῆτε,...σύμψυχοι, τὸ ἐν φρονοῦντες» (Φιλιπ. Β΄, 2).
Ὁ Σεβασμιώτατος Δημητριάδος –διὰ τοῦ προαναφερθέντος ἐπιλεγμένου ὁμιλητῆ του– διδάσκει καὶ κατηχεῖ τοὺς Ἱερεῖς του ὅτι: «Ἡ Ἀποκάλυψη εἶναι ἕνα ποιητικὸ βιβλίο, ποὺ στοχεύει στὰ συναισθήματα καὶ στὶς ἐπιθυμίες. Ὁ Ἰωάννης συνέθεσε, μὲ δημιουργικὸ τρόπο τὰ στοιχεῖα τῆς ἐποχῆς του καὶ δὲν διατύπωσε προφητεία». Αὐτὸ ὅμως ἀποτελεῖ ἀπόλυτη, συνειδητὴ διαστροφὴ τῆς Ἀλήθειας, δεδομένου ὅτι πουθενὰ μέσα στὴν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας κάποιος Ἅγιος δίδαξε κάτι τέτοιο.
Ὁ Κύριός μας –διὰ τοῦ «ἠγαπημένου μαθητῆ» Του– λέγει: «μακάριος ὁ ἀναγινώσκων καὶ οἱ ἀκούοντες τοὺς λόγους τῆς προφητείας καὶ τηροῦντες τα ἐν αὐτῇ γεγραμμένα· ὁ γὰρ καιρὸς ἐγγὺς» (Ἀποκ. Α΄, 3).
Ἐπίσης: «λέγει μοὶ· οὗτοι οἱ λόγοι πιστοὶ καὶ ἀληθινοί, καὶ Κύριος ὁ Θεὸς τῶν πνευμάτων τῶν προφητῶν ἀπέστειλε τὸν ἄγγελον αὐτοῦ δεῖξαι τοῖς δούλοις αὐτοῦ α δεῖ γενέσθαι ἐν τάχει καὶ ἰδοὺ ἔρχομαι ταχύ. Μακάριος ὁ τηρῶν τοὺς λόγους τῆς προφητείας τοῦ βιβλίου τούτου» (Ἀποκ. ΚΒ΄, 6-7).
Καὶ ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης τελειώνοντας καὶ ἀπευθυνόμενος στὶς Ἐκκλησίες, καταλήγει: «Μαρτυρῶ ἐγὼ παντὶ τῷ ἀκούοντι τοὺς λόγους τῆς προφητείας τοῦ βιβλίου τούτου. Ἐὰν τὶς ἐπιθῇ ἐπὶ ταῦτα, ἐπιθήσει ὁ Θεὸς ἐπ’ αὐτὸν τὰς πληγὰς τὰς γεγραμμένας ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ· καὶ ἐὰν τὶς ἀφέλη ἀπὸ τῶν λόγων τοῦ βιβλίου τῆς προφητείας ταύτης, ἀφελεῖ ὁ Θεὸς τὸ μέρος αὐτοῦ ἀπὸ τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς, λέγει ὁ μαρτυρῶν ταῦτα» (Ἀποκ. ΚΒ΄, 18-19).
Τόσο ὁ Κύριος, ὅσο καὶ ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ἐνημερώνουν τὶς Ἐκκλησίες ἐκείνης τῆς περιόδου ὅτι πρόκειται γιὰ προφητεία τῶν γεγονότων τῆς τελευταίας γενεᾶς. Ἀλλὰ δυστυχῶς, συνειδητὰ ὁ Μητροπολίτης Δημητριάδος –διὰ τοῦ ὁμιλητοῦ του- διαστρέφει τὴν ἀλήθεια.
Τὸ βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως τῶν γεγονότων τῆς τελευταίας γενεᾶς δὲν εἶναι τάχα ἕνα «ποιητικὸ βιβλίο συναισθημάτων», ὅπως ὁ Μητροπολίτης Δημητριάδος διδάσκει, διὰ τοῦ ὁμιλητοῦ του. Ὅμως τί εἶναι; Εἶναι αὐτὸ ποὺ ὁ Κύριος μὲ τὸ Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας Του μαρτυρεῖ, διὰ τοῦ Εὐαγγελιστῆ Ἰωάννη: «Ἀποκάλυψις Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἢν ἔδωκεν αὐτῷ ὁ Θεός, δεῖξαι τοῖς δούλοις αὐτοῦ α δεῖ γενέσθαι ἐν τάχει, καὶ ἐσήμανεν ἀποστείλας διὰ τοῦ ἀγγέλου αὐτοῦ τῷ δούλῳ αὐτοῦ Ἰωάννη [καὶ δὲν τὰ εἶπε μόνο γιὰ τὸν Εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη, ἀλλὰ τοῦ ἔδωσε ἐντολή:] ὁ βλέπεις γράψον εἰς βιβλίον καὶ πέμψον ταῖς ἑπτὰ ἐκκλησίαις γράψον οὗν α εἶδες, καὶ α εἰσι καὶ α μέλλει γίνεσθαι μετὰ ταῦτα» (Ἀποκ. Α΄, 1, 11, 19).
Μετὰ δὲ τὸν κάθε λόγο ποὺ ἀπευθύνει πρὸς τοὺς Ἐπισκόπους τῶν Ἐκκλησιῶν, πάντοτε ὁλοκληρώνει μὲ τὴν προτροπὴ πρὸς τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας: «Ὁ ἔχων οὖς ἀκουσάτω τί τὸ Πνεῦμα λέγει ταῖς ἐκκλησίαις» (Ἀποκ. Β΄, 7).
Ἐπίσης σὲ ἄλλο σημεῖο τονίζει: «Ἐγὼ Ἰησοῦς ἔπεμψα τὸν ἄγγελόν μου μαρτυρῆσαι ὑμῖν ταῦτα ἐπὶ ταῖς ἐκκλησίαις» (Ἀποκ. ΚΒ΄, 16).
Ἡ Ἐκκλησία, λοιπόν, δὲν ἔχει κάτι ἄλλο νὰ μᾶς πεῖ, ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ὁ Ἱδρυτής της, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, τῆς ἔδωσε διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἡ Ἐκκλησία παρέλαβε καὶ ὁ Κύριος, Θεὸς Παντοκράτορας, Κύριος Ἰησοῦς, ἀπευθυνόμενος σὲ κάθε μέλος τῆς Ἐκκλησίας Του ἐντέλλεται: ««ὁ ἔχων οὖς ἀκουσάτω τί τὸ Πνεῦμα λέγει ταῖς ἐκκλησίαις» (Ἀποκ. Γ΄, 22).
Μᾶς ἔδωσε ἐντολὴ νὰ ἀκοῦμε αὐτὰ ποὺ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶπε στὴν Ἐκκλησία καὶ ὄχι τὸν καθένα ποὺ τὰ διαφοροποιεῖ, ἔστω καὶ ἂν εἶναι Ἐπίσκοπος. Ἐπίσης ὁ Κύριος λέγει: «μακάριος ὁ τηρῶν τοὺς λόγους τῆς προφητείας τοῦ βιβλίου τούτου» (Ἀποκ. ΚΒ΄, 7)· παρακαλεῖ νὰ ἀκοῦμε καὶ νὰ τηροῦμε τοὺς λόγους Του.
Καὶ ἂς μὴ μᾶς διαφεύγει ὅτι τὰ πρῶτα κεφάλαια τῆς Ἀποκάλυψης ἀφοροῦν τοὺς Ἐπισκόπους τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, ποὺ ἤδη ἀπὸ τότε ὁρισμένοι εἶχαν ξεφύγει καὶ ἔφθασε ὁ Κύριός μας σὲ σημεῖο νὰ καθιστᾶ δημοσίως γνωστή –καὶ μὲ βιβλίο– τὴ δυσφορία Του, λέγοντας π.χ. στὸν Ἐπίσκοπο τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Ἐκκλησίας: «οἴδά σου τὰ ἔργα, ὅτι οὔτε ψυχρὸς εἰ οὔτε ζεστὸς· ὄφελον ψυχρὸς ᾖς ἢ ζεστός. οὕτως ὅτι χλιαρὸς εἰ, καὶ οὔτε ζεστὸς οὔτε ψυχρός, μέλλω σὲ ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου... καὶ οὐκ οἴδας ὅτι σὺ εἰ ὁ ταλαίπωρος καὶ ὁ ἐλεεινὸς καὶ πτωχὸς καὶ τυφλὸς καὶ γυμνός. συμβουλεύω σοὶ ἀγοράσαι παρ’ ἐμοῦ χρυσίον πεπυρωμένον ἐκ πυρὸς ἵνα πλουτήσης, καὶ ἱμάτια λευκὰ ἵνα περιβάλη καὶ μὴ φανερωθῇ ἡ αἰσχύνη τῆς γυμνότητός σου, καὶ κολλύριον ἵνα ἐγχρίση τοὺς ὀφθαλμούς σου ἵνα βλέπης... ζήλευε οὗν καὶ μετανόησον» (Ἄποκ. Γ΄,15,17,19). Καὶ τελειώνοντας λέγει πάλι: «ὁ ἔχων οὖς ἀκουσάτω τί τὸ Πνεῦμα λέγει ταῖς ἐκκλησίαις» (Ἀποκ. Γ΄, 22).
Ὁ Κύριος λοιπὸν δὲν μᾶς ἄφησε περιθώρια ἑρμηνειῶν τῆς Ἀποκάλυψης, ἀλλὰ μᾶς εἶπε: «ἰδοὺ προείρηκα ὑμῖν ἅπαντα [ἐσεῖς ἕνα νὰ προσέξετε:] Βλέπετε μη τις ὑμᾶς πλανήση» (βλ. Μάρκ. ΙΓ΄, 23 καὶ Ματθ. ΚΔ΄, 4, 25).
Ἐπίσης ὁ Ἀπ. Παῦλος μας ἐνημερώνει: «ἔσται γὰρ καιρὸς ὅτε τῆς ὑγιαινούσης διδασκαλίας οὐκ ἀνέξονται, ἀλλὰ κατὰ τὰς ἐπιθυμίας τὰς ἰδίας ἑαυτοῖς ἐπισωρεύσουσι διδασκάλους κνηθόμενοι τὴν ἀκοὴν καὶ ἀπὸ μὲν τῆς ἀληθείας τὴν ἀκοὴν ἀποστρέψουσιν, ἐπὶ δὲ τοὺς μύθους ἐκτραπήσονται. σὺ δὲ νῆφε ἐν πᾶσι» (Β΄ Τιμ. δ΄, 3-5).
Καὶ μᾶς προτρέπει: «πονηροὶ δὲ ἄνθρωποι... προκόψουσιν ἐπὶ τὸ χεῖρον, πλανῶντες καὶ πλανώμενοι. σὺ δὲ μένε ἐν οἰς ἔμαθες καὶ ἐπιστώθης, εἰδὼς παρὰ τίνος ἔμαθες καὶ ὅτι ἀπὸ βρέφους τὰ ἱερὰ γράμματα οἴδας, τὰ δυνάμενά σε σοφῖσαι εἰς σωτηρίαν διὰ πίστεως τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Β΄ Τιμ. γ΄, 13-15).
Ἕνας Ἐπίσκοπος διδάσκει –διὰ τοῦ ὁμιλητῆ του– καὶ κατηχεῖ τοὺς κληρικούς του (καὶ αὐτοὶ μὲ τὴ σειρά τους καλοῦνται νὰ διδάξουν τὰ ἴδια στὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας), ἀντίθετα ἀπὸ ὅσα ἐνετείλατο ὁ Θεός, οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι καὶ οἱ θεοφόροι Πατέρες. Δυστυχῶς προβαίνει σὲ ἑτεροδιδασκαλία, προωθεῖ τὸ πνεῦμα τῆς πλάνης καὶ ὄχι τῆς Ἀλήθειας, δημιουργεῖ σχίσμα στὴν Ἐκκλησία, κηρύσσει αἵρεση καὶ βλασφημεῖ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ὅπως προανέφερα. Μὲ ἄρθρο στὴν ἐπίσημη ἱστοσελίδα τῆς Ι. Μητροπόλεως Δημητριάδος καὶ Ἁλμυροῦ δημοσίευσε αὐτὲς τὶς πλάνες του, ποὺ διαδίδονται παντοῦ. Ἔτσι, ἡ συγκεκριμένη πλάνη διατρέχει πλέον ὅλη τὴν Ἐκκλησία, μὲ ὅ,τι αὐτὸ συνεπάγεται.
Ἤδη Ἱερεῖς καὶ ἄλλων Ι. Μητροπόλεων στοιχίζονται σ’ αὐτὴν τὴν πλάνη καὶ τὴν κηρύττουν δημοσίως.
Μάλιστα, δὲν διστάζει καὶ δὲν αἰσχύνεται νὰ κηρύττει ὅτι αὐτὴ ἡ πλάνη εἶναι ἡ ὀρθὴ ἑρμηνεία τῆς Ἀποκάλυψης. Ἐπικίνδυνο εἶναι καὶ τὸ ἐπιστέγασμα, ἡ τελικὴ ἐξήγηση ποὺ δίνει γι’ αὐτὴν τὴν πλανεμένη ἑρμηνεία, λέγοντας: «Ὅταν ἑρμηνεύεται μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἡ Ἀποκάλυψη, κατὰ τὸν π. Ἀντώνιο, δὲν δημιουργοῦνται ποιμαντικὰ προβλήματα. Διαφορετικά, κυριαρχεῖ ὁ φόβος γιὰ ὅσα συμβαίνουν [ἠλεκτρονικὲς ταυτότητες, προσωπικὸς ἀριθμὸς κλπ.], ποὺ συνδέονται μὲ τὴν δῆθεν ἔλευση τοῦ ἀντιχρίστου. Ἡ Ἐκκλησία, διὰ τῶν ποιμένων Της, ὀφείλει νὰ διδάσκει τὸν ὀρθὸ τρόπο ἑρμηνείας τῆς Ἀποκαλύψεως».
Περὶ τὰ ἕξι ἑκατομμύρια Ἕλληνες ἀπὸ τὸ 2023 μέχρι σήμερα ἀρνοῦνται νὰ παραλάβουν τὴν ἠλεκτρονικὴ ταυτότητα καὶ τὸν προσωπικὸ ἀριθμὸ· προφανῶς ἐπιστρατεύονται οἱ «μισθωτοὶ Ποιμένες» νὰ καθησυχάσουν τὸ ποίμνιο λέγοντάς του ὅτι ὁ Ἀντίχριστος, τὸ χάραγμα κλπ. δῆθεν ἦρθαν στὸ παρελθὸν καὶ ἦταν ὁ Νέρωνας!
Ὁ Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, ὁ συγγραφέας τῆς Ἀποκαλύψεως, μᾶς ἔδωσε ἐντολή, λέγοντας: «Ἀγαπητοί, μὴ παντὶ πνεύματι πιστεύετε, ἀλλὰ δοκιμάζετε τὰ πνεύματα εἰ ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστίν, ὅτι πολλοὶ ψευδοπροφῆται ἐξεληλύθησαν εἰς τὸν κόσμον» (Α΄ Ἰω. δ΄,1).
Καὶ ἐντέλλεται: «πᾶς ὁ παραβαίνων καὶ μὴ μένων ἐν τῇ διδαχῇ τοῦ Χριστοῦ, Θεὸν οὐκ ἔχει· ὁ μένων ἐν τῇ διδαχῇ τοῦ Χριστοῦ, οὗτος καὶ τὸν πατέρα καὶ τὸν υἱὸν ἔχει. Εἰ τὶς ἔρχεται πρὸς ὑμᾶς καὶ ταύτην τὴν διδαχὴν οὐ φέρει [το νὰ μὴ μένει δηλ. σὲ ὅσα ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ διδάχθηκε], μὴ λαμβάνετε αὐτὸν εἰς οἰκίαν, καὶ χαίρειν αὐτῷ μὴ λέγετε· ὁ γὰρ λέγων αὐτῷ χαίρειν, κοινωνεῖ τοῖς ἔργοις αὐτοῦ τοῖς πονηροῖς» (Β΄ Ἰω. 9-11).
1) Ἐρωτοῦμε τὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἤτοι τοὺς ὀγδόντα δύο Ἐπισκόπους τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν ἀνὰ τὴν ἑλληνικὴ ἐπικράτεια: Δὲν θὰ λάβουν θέση; Δὲν θὰ ἀπαιτήσουν νὰ ἀνακαλέσει τὶς πλάνες ποὺ διαδίδει;
2) Ἐρωτοῦμε τὴν Διαρκῆ Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος: Δὲν θὰ λάβει θέση; Δὲν θὰ ἀπαιτήσει νὰ ἀνακαλέσει ὁ Μητροπολίτης Δημητριάδος τὴν ἑτεροδιδασκαλία του;
3) Ἐρωτοῦμε τὸν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο: Δὲν θὰ ἀνακαλέσει στὴν τάξη τὸν Πρωτοπρεσβύτερό του, π. Ἀντώνιο Πινακούλα, καλῶντας τον νὰ ἀποσύρει ἐπισήμως τὶς πλάνες του καὶ νὰ ἐναρμονισθεῖ μὲ τὴ διδασκαλία τῶν Πατέρων καὶ τῆς Ἐκκλησίας μας;
Ἢ μήπως ὅλοι συμφωνοῦν μὲ ὅσα ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος καὶ ὁ π. Ἀντώνιος Πινακούλας διδάσκουν στοὺς κληρικούς, γι’ αὐτὸ καὶ ἀπάντησή τους εἶναι ἡ σιωπή, καθὼς σύμφωνα μὲ τὴ λαϊκὴ ρήση: «ἡ σιωπὴ εἶναι χρυσός»;
Εἶναι δυνατὸν ἕνας Ἐπίσκοπος νὰ καταφρονεῖ τοὺς λόγους τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τῶν Προφητῶν, τῶν Ὁσίων καὶ Θεοφόρων Πατέρων καὶ Ἱεραρχῶν, τὴ μακραίωνη παράδοση καὶ διδασκαλία τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας καὶ νὰ καλεῖ Ἱερεῖς καὶ μέλη τῆς Ἐκκλησίας νὰ πιστέψουν καὶ νὰ ἀκολουθήσουν τοὺς αὐθαίρετους λογισμοὺς ἑνὸς Ἱερέα, οἱ ὁποῖοι ἐκφέρονται καὶ διαδίδονται ἐν πνεύματι καὶ μεθοδεία πλάνης, πρὸς ἐξαπάτηση τῶν πιστῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας μας;
Καλὴ Τεσσαρακοστὴ καὶ μὲ τὴ Χάρη τοῦ Κυρίου μας νὰ ἑορτάσουμε τὴ θεία ἐνσάρκωση καὶ Γέννησή Του.
Σᾶς εὐχαριστῶ πολὺ γιὰ τὸν πολύτιμο χρόνο σας ποὺ ἀφιερώσατε στὴν παρέμβασή μου αὐτή.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου