Τή Ἁγία καί Μεγάλη Τετάρτη...

«Τή Ἁγία καί Μεγάλη Τετάρτη, τῆς ἀλειψάσης τόν Κύριον μύρω Πόρνης γυναικός, μνείαν ποιεῖσθαι οἱ θειότατοι Πατέρες ἐθέσπισαν, ὅτι πρό τοῦ σωτηρίου Πάθους μικρόν τοῦτο γέγονε».
Οἱ γυναῖκες πού ἄλειψαν μέ μύρο τόν Κύριο ἦταν δύο. Ἡ μέν μία τόν ἄλειψε πολύ καιρό πρίν τό Πάθος του καί ἦταν πόρνη, ἡ δέ ἄλλη λίγες μέρες πρίν καί ἦταν φρόνιμη καί ἐνάρετη. Αὐτοῦ του....
εὐλαβικοῦ ἔργου τή μνήμη ἐπιτελεῖ ἡ Ἐκκλησία, ἀναφέροντας συγχρόνως καί τήν προδοσία τοῦ Ἰούδα.
Τό πολύτιμο ἐκεῖνο μύρο, πού ἡ γυναίκα ἐκείνη ἄλειψε τό κεφάλι καί τά πόδια τοῦ Ἰησοῦ, καί στή συνέχεια τό σκούπισε μέ τίς τρίχες τῆς κεφαλῆς της, ἐκτιμήθηκε 300 δηνάρια. Ἀπ’ τούς Μαθητές, ὁ φιλάργυρος Ἰούδας δῆθεν σκανδαλίζεται, γιά τήν ἀπώλεια τέτοιου μύρου.
Ὁ Ἰησοῦς τοῦ κάνει παρατήρηση νά μήν ἐνοχλεῖ τήν γυναίκα. Τότε ὁ Ἰούδας πηγαίνει στούς ἀρχιερεῖς, πού ἦταν συγκεντρωμένοι στήν αὐλή τοῦ Καϊάφα καί ἔκαναν ἤδη συμβούλιο προκειμένου νά θανατώσουν τόν Ἰησοῦ. Καί συμφωνεῖ μαζί τους τήν προδοσία τοῦ διδασκάλου γιά 30 ἀργύρια καί ἀπό τότε ζητοῦσε εὐκαιρία νά τόν προδώσει.
Νά σημειώσουμε ἐδῶ ὅτι, ἀπό τό γεγονός αὐτό τῆς προδοσίας καθιερώθηκε καί ἡ νηστεία τῆς Τετάρτης, ἀκόμα ἀπό τά ἀποστολικά χρόνια.
Οἱ συνοδοιπόροι τοῦ πάθους τοῦ Χριστοῦ μᾶς πιστοί καλούμαστε αὐτή τήν ἱερή ἡμέρα νά τιμήσουμε τήν ἔμπρακτη καί εἰλικρινῆ μετάνοια τῆς πρώην πόρνης γυναικός, ἡ ὁποία ἔγινε συνώνυμη μέ τήν συντριβή καί τήν ἀλλαγή ζωῆς.
Ὁ Χριστός, ἐγκαινίασε μία νέα ἀντίληψη γιά τόν ἁμαρτωλό ἄνθρωπο, ἐντελῶς διάφορη ἀπό ἐκείνη τῆς ἰουδαϊκῆς κοινωνίας. Δέν εἶναι ὁ ἁμαρτωλός ἄνθρωπος μιασμένος ἀπό τή φύση του, ἀλλά ἕνας πνευματικά ἀσθενής, ὁ ὁποῖος χρειάζεται βοήθεια. Ἔθεσε ὡς ἀντίδοτο τῆς πνευματικῆς ἀσθένειας τή μετάνοια, ἡ ὁποία εἶναι ὁ ἰσχυρότατος ἐκεῖνος μοχλός, ὁ ὁποῖος γκρεμίζει τό οἰκοδόμημα τῆς ἁμαρτίας καί ἀναγεννᾶ τόν ἄνθρωπο. Δία τοῦ Κυρίου μᾶς Ἰησοῦ Χριστοῦ παρῆλθε ἀνεπιστρεπτί τό καθεστώς τοῦ νόμου καί τῆς μισθαποδοσίας, καί ἀνέτειλε ἡ ἐποχή τῆς χάρητος καί τοῦ ἐλέους.
Ἡ ἀφιέρωση τῆς ἡμέρας αὐτῆς στήν μακάρια πρώην πόρνη γυναίκα ἔγινε σκόπιμα ἀπό τούς Ἁγίους Πατέρες. Ἡ μορφή τῆς προβάλλει ὡς φωτεινό ὁρόσημο καταμεσῆς στήν ὁδοιπορία πρός τό Θεῖο Πάθος γιά νά δείξει καί σέ μᾶς πώς ἄν δέν συντριβοῦμε, σάν καί ἐκείνη, καί δέν δείξουμε ἔμπρακτη μετάνοια δέν μποροῦμε νά ἀκολουθήσουμε τό Χριστό στό Πάθος καί τήν Ἀνάσταση.
Ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία θέσπισε τή μετάνοια ὡς ὕψιστη δωρεά ἡ ὁποία ἀνανεώνει τήν οὐρανοδρόμο πορεία μας πρός τό Χριστό καί τήν τελείωσή μας. Καλός χριστιανός δέν εἶναι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος γεμάτο κομπασμό καί ἐγωιστική αὐτάρκεια, ἰσχυρίζεται ὅτι ἔφτασε σέ ἐπίπεδο ἁγιότητας καί δέν χρειάζεται πιά ἄλλο ἀγώνα, ἀλλά ὁ διατελῶν σέ διαρκῆ μετάνοια.
Τό Μυστήριο τοῦ Μεγάλου Εὐχελαίου.
Τό ἀπόγευμα τῆς Μεγάλης Τετάρτης, στίς ἐκκλησίες μας, τελεῖται τό Μυστήριο τοῦ Μεγάλου Εὐχελαίου. Κατά τήν διάρκειά του, διαβάζονται ἑπτά Εὐαγγέλια καί ἑπτά Εὐχές. Εὐλογεῖται ἔτσι τό λάδι μέ τό ὁποῖο ὁ ἱερέας «σταυρώνει» τούς πιστούς στό μέτωπο, στό πηγούνι, στά μάγουλα καί στίς παλάμες.
Τό Μυστήριο τοῦ Εὐχελαίου, μπορεῖ νά τελεστεῖ καί ἐκτός ναοῦ, ὅποτε τό ζητήσει ἕνας πιστός ἀπό τόν ἱερέα τῆς ἐνορίας του. Καί τότε, ὅταν τελεῖται δηλαδή σέ κάποιο σπίτι, διαβάζονται ἑπτά Εὐαγγέλια καί ἑπτά Εὐχές. Τό λάδι τοῦ Εὐχελαίου θεωρεῖται θεραπευτικό. Κατά τήν διάρκεια τοῦ μυστηρίου ὁ ἱερέας ἀνάβει ἕνα κερί γιά κάθε Εὐαγγέλιο πού διαβάζει. Αὐτό κάνουν καί μερικοί πιστοί κατά τήν διάρκεια τοῦ Μεγάλου Εὐχελαίου, στήν ἐκκλησία, τήν Μεγάλη Τετάρτη.
Σέ κάποιες περιοχές τῆς Ἑλλάδας, οἱ γυναῖκες πηγαίνουν στό Μεγάλο Εὐχέλαιο, ἔχοντας μαζί τους μία σουπιέρα μέ ἀλεύρι। Σέ αὐτό στερεώνουν τρία κεριά, τά ὁποῖα καῖνε κατά τήν τέλεση τοῦ Μυστηρίου. Τό ἀλεύρι αὐτό, τό χρησιμοποιοῦν γιά νά φτιάξουν τά πασχαλινά κουλούρια τήν ἑπόμενη ἡμέρα.
ΠΗΓΗ:ΧΦΕ

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΟΡΘΡΟΥ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΤΑΡΤΗΣ

(ΨΑΛΕΤΑΙ ΤΗΝ ΜΑΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ ΤΟ ΒΡΑΔΥ)

Τή Μεγάλη Τετάρτη ἡ Ἐκκλησία μᾶς θυμᾶται τήν ἁμαρτωλή γυναίκα πού ἔπλυνε τά πόδια τοῦ Κυρίου μέ πολύτιμο μύρο ἀλλά ἐπίσης καί τήν...
συζήτηση τοῦ Ἰούδα μέ τούς ἀρχιερεῖς γιά τήν προδοσία τοῦ Ἰησοῦ.

Ἡ πόρνη πού μετανόησε εἶναι ἐκπρόσωπος ὅλων μας, ἀλλά καί σύμβουλο καί ὑπόδειγμα γιά ὅλους μας.

Ὁ Ἰούδας ἦταν ὁ μαθητής, κι ὅμως ὁ ἐγωϊσμός καί ἡ φιλαργυρία τοῦ τόν ἔκαναν προδότη.

Ἡ ἁμαρτωλή γυναίκα ἦταν ἡ ἔνοχος, ἡ πρόξενος καί ὁ καρπός τοῦ θανάτου.κι ὅμως ἡ θαρραλέα μετάνοιά της καί ἡ πολλή της ἀγάπη πρός Ἐκεῖνον πού ἤξερε πώς μπορεῖ νά τήν σώσει, τῆς χᾶ΄ρισαν τόν Παράδεισο.

Οἰκολόγοι-Πράσινοι καί ΣΥΡΙΖΑ πίσω ἀπό τήν διαμαρτυρία στόν Ι.Ναό Παναγούδας

Ὁλοκληρώθηκε ἡ ἀνάρτηση γιά τό ΠΟΙΟΙ κρύφτηκαν πίσω ἀπό τήν "Κίνηση Πολιτῶν" καί διοργάνωσαν τήν διαμαρτυρία ἔξω ἀπό τόν Ἱερό Ναό Παναγούδας .

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ:ΑΝΤΙΠΑΡΑΚΜΗ

O ἀριθμός τῶν εἰσακτέων στίς Θεολογικές Σχολές καί στίς Ἀνώτατες Ἐκκλησιαστικές Ἀκαδημίες γιά τό ἔτος 2010-2011

ΠΗΓΗ:ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ
Ἀνακοινώθηκε ἀπό τό Ὕπ. Ἐθνικῆς Παιδείας καί Θρησκευμάτων τό Πρόγραμμα τῶν Πανελλαδικῶν ἐξετάσεων (ἀρχίζουν τήν Παρασκευή 14 Μαΐου) καί ὁ ἀριθμός τῶν εἰσακτέων σέ κάθε Σχολή γιά τό ἐρχόμενο ἔτος 2010-2011.
Σύμφωνα μέ τήν Ἀνακοίνωση τοῦ Ὑπουργείου ὁ ἀριθμός τῶν εἰσακτέων στά Τμήματα τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν ἔχει ὡς ἑξῆς:
Τμῆμα Θεολογίας Θεολογικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν-350
Τμῆμα Κοινωνικῆς Θεολογίας Θεολογικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν – 350
Τμῆμα Θεολογίας Θεολογικῆς Σχολῆς Θέσ/νίκης (ΑΠΘ)-240
Τμῆμα Ποιμαντικῆς καί Κοινωνικῆς Θεολογίας Θεολογικῆς Σχολῆς Θέσ/νίκης (ΑΠΘ) -240

Αριθμός εισακτέων στις Ανώτατες Εκκλησιαστικές Ακαδημίες

Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβά ἤ Χιλιαστές.....

ΠΗΓΗ:ΑΘΕΪΑ,ἡ ἄρνηση τῆς ἀληθείας
Αὐτές τίς ἡμέρες εἶναι πολύ πιθανόν νά βρεθοῦν στήν πόρτα σας, μέ σκοπό πάντα νά σᾶς παρασύρουν στήν πλάνη, οἱ λεγόμενοι Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβά ἤ Χιλιαστές. Λόγω του ὅτι πολλοί ἀπό ἐμᾶς παρόλο πού ἔχουμε στό μυαλό μας ὅτι ἡ συγκεκριμένη ὁμάδα εἶναι μία αἵρεση, δέν γνωρίζουμε τίς βασικές διαφορές μας, θά ἤθελα νά ἀναφέρω περιληπτικά κάποια πράγματα.
Πρόκειται λοιπόν γιά μία...
ὕπουλη καί ἐπικίνδυνη αἵρεση. Μία ξενόφερτη καί ξενοκίνητη ὀργάνωση. Μία τεράστια πολυεθνική μετοχική ἐταιρία, πού ἑδρεύει στό Μπρούκλιν τῆς Ἀμερικῆς καί ἀπό ἐκεῖ, μέσω βιβλίων καί περιοδικῶν της πού διοχετεύει σέ ὁλόκληρο τόν κόσμο, κηρύττει τίς πιό χοντροκομμένες πλάνες καί ἐπαναλαμβάνει τίς περισσότερες ἀπό τίς ἀντιχριστιανικές διδασκαλίες, πού μέχρι σήμερα ὑποστήριξαν οἱ διάφοροι αἱρετικοί. Ἡ ὀργάνωση τῶν Χιλιαστῶν ξεκίνησε τόν περασμένο αἰώνα (1881). Ἱδρυτής καί πρῶτος ἀρχηγός τῆς ὑπῆρξε ὁ ἀμερικανοεβραῖος ἔμπορος Κάρολος Ρῶσσελ. Οἱ Χιλιαστές μᾶς παρουσιάζονται μέ διάφορα ὀνόματα. Εἶναι κι αὐτό ἕνα ἀπό τά πολλά τεχνάσματά τους. Ἀλλάζουν συχνά ὄχι μόνο ὀνόματα ἀλλά καί διδασκαλία, ὅταν αὐτό ἐξυπηρετεῖ τά συμφέροντά τους.
Τά πιό γνωστά ὀνόματα τούς εἶναι Χιλιαστές καί Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβά. ΧΙΛΙΑΣΤΕΣ ὀνομάστηκαν, γιατί πιστεύουν πώς ὁ Χριστός θά ἔρθει στή γῆ γιά νά ἐγκαθιδρύσει μία ἐπίγεια βασιλεία, πού θά διαρκέσει χίλια χρόνια. Ἔφτασαν μάλιστα νά ὁρίσουν καί χρονολογίες γιά "τό τέλος τοῦ πονηροῦ κόσμου" καί τήν ἔναρξη τῆς βασιλείας, πού βέβαια, διαψεύστηκα. Ἡ τελευταία χρονολογία πού εἶχαν ὁρίσει ἦταν τό φθινόπωρο τοῦ 1975. Γιά μία ἀκόμη φορᾶ ἔπεσαν ἔξω καί γελοιοποιήθηκαν!
Οἱ Χιλιαστές θέλουν νά ἀποκαλοῦνται ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ. Μέ τήν ὀνομασία αὐτή "Γιεχωβάδες" εἶναι καί πιό γνωστοί στό λαό μας. Γιατί θέλουν νά ὀνομάζονται ἔτσι; Διότι ἰσχυρίζονται πώς ὁ Θεός πρέπει νά ἀποκαλεῖται μόνο μέ τό ἑβραϊκό του ὄνομα "Ἰεχωβά". Ὅποιος δέν ὀνομάζει ἔτσι τόν Θεό δέν σώζεται! Ὁ ἰσχυρισμός αὐτός εἶναι τελείως ἀστήρικτος. Ὄχι μόνο διότι ὁ Θεός στήν Παλαιά Διαθήκη ὀνομάζεται ἀκριβέστερα "Γιαχβέ" ἀλλά καί διότι τό ὄνομα αὐτό δέν εἶναι τό μοναδικό. Στήν Π. Διαθήκη ὑπάρχουν κι ἄλλα ὀνόματα τοῦ Θεοῦ (Ὧν, Θεός Ἀβραάμ κ.τ.λ.).

Τελευταία οἱ Χιλιαστές διεκδικοῦν ἀκόμη καί τό ὄνομα τοῦ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ!!! Ὡστόσο, εἶναι ὁλοφάνερο πώς τό κάνουν γιά νά ἐξαπατήσουν τούς ἁπλούς καί ἀκατόπιστους ἀδελφούς μας. Χριστιανοί εἶναι μόνο ἐκεῖνοι πού πιστεύουν στό Χριστό. Ὅσοι ἀρνοῦνται τή θεότητά Του, ὅπως οἱ Χιλιαστές, εἶναι ἀντίχριστοι.
Μιλώντας γιά τήν ὀργάνωση τῶν μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβά, θά πρέπει νά καταλάβουμε καλά πώς πρόκειται γιά ἕνα κολοσσιαῖο οἰκονομικό ὀργανισμό. Μέ κέντρο τό Μπρούκλιν τῆς Ἀμερικῆς ἡ ὀργάνωση κατευθύνει μία ἀπίθανη προσηλυτιστική προπαγάνδα, γιά τήν ὁποία διατίθενται ἀνυπολόγιστα οἰκονομικά μέσα καί στήν ὁποία στρατεύονται τά ἀτυχῆ θύματα τῆς χιλιαστικῆς πλάνης. Κάθε μάρτυρας τοῦ Ἰεχωβά εἶναι ἕνα ἐξάρτημα αὐτοῦ του τεράστιου μηχανισμοῦ καί ὄργανο τῶν σχεδίων τοῦ Μπρούκλιν. Ὁ "ζῆλος" πού βλέπουμε νά ἔχουν, δίδοντας τά ἔντυπά τους καί κηρύττοντας τίς ἰδέες τους, εἶναι ἀποτέλεσμα ψυχολογικοῦ καταναγκασμοῦ.

Τό πιό σπουδαῖο ἔργο τῶν Χιλιαστῶν εἶναι ἡ ἐξάπλωση τῶν διδασκαλιῶν τους καί ἡ διάδοση τῶν βιβλίων καί τῶν περιοδικῶν τούς ὅπως ἡ "ΣΚΟΠΙΑ" καί τό "ΞΥΠΝΑ". Εἶναι τόσο μεγάλη ἡ πλύση ἐγκεφάλου πού ὑφίστανται, ὥστε τούς κάνει νά πιστεύουν πῶς αὐτό πού κάνουν εἶναι τό πιό σπουδαῖο ἔργο καί ὅτι ἀποτελεῖ ὑπηρεσία καί λατρεία πρός τόν Ἰεχωβά! Τό σκοπό αὐτό ὑπηρετεῖ ὁ μηχανισμός καί ἡ ἱεραρχία τῆς ὀργανώσεως πού ἔχουν, τό ἄφθονο χρῆμα πού ξοδεύουν καί εἰσπράττουν, οἱ συναθροίσεις πού πραγματοποιοῦν, τά συνέδρια πού ὀργανώνουν.

Οἱ Χιλιαστές κινοῦνται παντοῦ:
α. Ἐπισκέπτονται συνοικίες καί γυρίζουν ἀπό σπίτι σέ σπίτι.
β. Κυκλοφοροῦν στούς δρόμους, τίς πλατεῖες, τίς στάσεις τῶν λεωφορείων, καί σταματοῦν ἀνύποπτους διαβάτες.
γ. Στέκονται στούς φωτεινούς σηματοδότες τῶν δρόμων προτείνοντας τά περιοδικά τους σέ ὁδηγούς αὐτοκινήτων.
δ. Τελευταία ἐμφανίζονται καί στούς χώρους τῶν λαϊκῶν ἀγορῶν.
Οἱ Χιλιαστές ἀρέσκονται νά ὀνομάζονται καί "σπουδαστές τῶν Γραφῶν". Κρατοῦν πάντοτε στά χέρια ἤ στίς τσάντες τούς τήν Ἁγία Γραφή καί εἶναι ἕτοιμοι, ἄν χρειαστεῖ, ν' ἀρχίσουν νά ἀραδιάζουν ἐπιλεγμένα βιβλικά χωρία. Μήν τούς πιστεύεις. Γιά τούς Χιλιαστές πάνω ἀπό τήν Ἁγία Γραφή βρίσκεται τό περιοδικό "ΣΚΟΠΙΑ". Τά χωρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, πού παρερμηνεύουν φρικτά, τά χρησιμοποιοῦν γιά νά ἐξαπατήσουν τούς ἀφελεῖς. Ἕνα ἀπό τά πολλά τεχνάσματα πού χρησιμοποιοῦν οἱ Χιλιαστές, εἶναι καί ἡ εὐγένεια. Χτυπώντας τήν πόρτα ἑνός σπιτιοῦ ἐμφανίζονται γλυκομίλητοι καί χαμογελαστοί. Προσοχή! Δέν εἶναι αὐθόρμητη ἡ συμπεριφορά τους. Ἔχουν πάρει ὁδηγίες γι' αὐτό. Καί τό κάνουν γιά νά ξεγελάσουν τά ὑποψήφια θύματά τους.

Γιά ἐμᾶς τοῦ Χριστιανούς Ὀρθόδοξους ἰσχύουν:

1. Βασική ἀλήθεια τοῦ Χριστιανισμοῦ εἶναι ἡ πίστη στήν Ἁγία Τριάδα. Ὁ Θεός εἶναι Ἕνας κατά τήν οὐσία ἀλλά ταυτόχρονα Τριαδικός, δηλαδή τρία Πρόσωπα, ὁ Πατήρ, ὁ Υἱός καί τό Ἅγιο Πνεῦμα.
2. Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός εἶναι "Θεός ἀληθινός ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ". Γεννημένος προαιώνια ἀπό τό Θεό Πατέρα, εἶναι τῆς ἴδιας οὐσίας καί τῆς φύσεως μέ Ἐκεῖνον. Ὄντας λοιπόν τέλειος Θεός, ἔγινε καί τέλειος ἄνθρωπος "διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν".
3. Τό Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι τό τρίτο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ὅπως ὁ Υἱός, πού γεννιέται ἀπό τό Θεό Πατέρα, εἶναι τῆς ἴδιας φύσεως μέ Ἐκεῖνον, ἔτσι καί τό Ἅγιο Πνεῦμα, πού ἐκπορεύεται ἐπίσης ἀπό τόν Πατέρα (Ἰω. 15,26), εἶναι πάλι τῆς ἴδιας φύσεως καί τῆς ἴδιας οὐσίας, δηλαδή Θεός.
4. Ὁ ἄνθρωπος δέν ἀποτελεῖται μόνο ἀπό σῶμα. Ἔλαβε ἀπό τό δημιουργό Θεό καί ψυχή, πού εἶναι ἀθάνατη. Ἀκόμη δεχόμαστε πῶς ἡ ζωή συνεχίζεται καί μετά τό θάνατό μας.
5. Γιά μᾶς τούς Ὀρθοδόξους ἡ Παναγία εἶναι "ἡ μητέρα τοῦ Κυρίου" μας
6. Ἐμεῖς τιμοῦμε τούς Ἁγίου του Θεοῦ, δηλαδή ἐκείνους πού ἀφιέρωσαν ὁλόκληρη τή ζωή τους στό Θεό καί ἔζησαν ἀκολουθώντας πιστά τό θέλημά Του. Δεχόμαστε ἀκόμη πώς αὐτή ἡ μετοχή τους στή Θεία ζωή, τούς δίνει τή δυνατότητα νά μεσιτεύσουν στό Θεό γιά μας.
7. Ὡς χριστιανοί ἀνήκουμε στήν Ἐκκλησία, πού εἶναι τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ μας. Σωζόμαστε μόνο ὅταν εἴμαστε μέλη τῆς Ἐκκλησίας καί ὅταν γινόμαστε μέτοχοί της θείας χάριτος μέσω τῶν μυστηρίων, πού συνέστησε καί παράδωσε ὁ ἴδιος ὁ Λυτρωτής μᾶς Ἰησοῦς.
8. Ὁ Σταυρός τοῦ Κυρίου μᾶς εἶναι τό καύχημα ὅλων τῶν πιστῶν, ἀφοῦ ἐπάνω του θυσιάστηκε ὁ Λυτρωτής μας. Τόν μισοῦσαν καί τόν προσκυνοῦσαν οἱ χριστιανοί ἤδη ἀπό τά ἀποστολικά χρόνια. Ἔτσι κι ἐμεῖς ἐξακολουθοῦμε νά τόν σεβόμαστε καί νά τόν προσκυνοῦμε.
9. Οἱ Ὀρθόδοξοι τιμοῦμε καί ἀσπαζόμαστε τίς ἱερές εἰκόνες. Ὄχι βέβαια, τά ξύλα, ἀλλά τά εἰκονιζόμενα ἱερά πρόσωπα.

Οἱ χιλιαστές διδάσκουν ὅτι:

1. Οἱ Χιλιαστές ὄχι μόνο ἀπορρίπτουν τήν πίστη στόν Τριαδικό Θεό, ἀλλά φτάνουν νά γράφουν πῶς ἡ Τριαδική διδασκαλία προέρχεται ἀπό τή "διάνοια τοῦ Σατανᾶ".
2. Οἱ Χιλιαστές, ὅπως ὁ παλιός αἱρεσιάρχης Ἄρειος, πού καταδικάστηκε ἀπό τήν Ἅ οἰκουμενική Σύνοδο, ἀρνοῦνται τή θεότητα τοῦ Χριστοῦ μας καί διδάσκουν πώς εἶναι κτίσμα, δηλαδή δημιούργημα τοῦ Θεοῦ. Αὐτή καί μόνο ἡ πλάνη τούς δείχνει πώς εἶναι "ἀντίχριστοι"
3. Γιά τό Ἅγιο Πνεῦμα οἱ Χιλιαστές προχωροῦν ἀκόμη πιό πέρα καί ἀπό τούς παλιούς Πνευματομάχους, πού καταδίκασε ἡ ΄Β οἰκουμενική Σύνοδος. Δέν παραδέχονται ὄχι μόνο τή θεότητά Του, ἀλλά οὔτε καί τήν προσωπική Του ὑπόσταση. Τό θεωροῦν ἁπλῶς ἐνεργό δύναμη τοῦ Θεοῦ.
4. Οἱ Χιλιαστές δέν πιστεύουν στήν ἀθανασία τῆς ψυχῆς, ὅπως παλιά οἱ Θνητοψυχίτες. Γι' αὐτούς ὁ ἄνθρωπος εἶναι μόνο σῶμα. Ὅτι ὀνομάζουμε ψυχή, εἶναι ἁπλῶς ἡ ζωή, ὅπως ἀκριβῶς ἡ ζωή τῶν ζώων. Πεθαίνοντας ὁ ἄνθρωπος περιέρχεται στήν ἀνυπαρξία. Ἐκμηδενίζεται !!!
5. Οἱ Χιλιαστές δέν ἀναγνωρίζουν τήν Παναγία ὡς Θεοτόκο καί παρερμηνεύοντας, ὅπως τό συνηθίζουν, διάφορα χωρία τῆς Γραφῆς, ἀπορρίπτουν ὅτι ὑπῆρξε Ἀειπάρθενος.
6. Οἱ Χιλιαστές ἀρνοῦνται τήν ὕπαρξη τῶν Ἁγίων καί ἑπομένως τίς μεσιτεῖες τους καί τήν τιμητική προσκύνηση τούς ἐκ μέρους τῶν πιστῶν. Καί εἶναι φυσικό, ἀφοῦ δέχονται πώς οἱ ἄνθρωποι- ἄρα καί οἱ Ἅγιοι - μετά τό θάνατο τούς ἐκμηδενίζονται.
7. Οἱ Χιλιαστές δέν πιστεύουν στήν Ἐκκλησία. Ἀρνοῦνται τή σωστική χάρη τῶν μυστηρίων. Πολεμοῦν καί διαβάλλουν τούς κληρικούς.
8. Οἱ Χιλιαστές δέν χρησιμοποιοῦν καί δέν τιμοῦν τό Σταυρό. Εἶναι χαρακτηριστικό: Δέν κάνουν ποτέ τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ! Φτάνουν μάλιστα ν' ἀποκαλοῦν ἐμᾶς τούς χριστιανούς πού τόν κάνουμε εἰδωλολάτρες!
9. Οἱ Χιλιαστές εἶναι εἰκονομάχοι. Ὄχι μόνο δέν τιμοῦν καί δέν προσκυνοῦν τίς εἰκόνες ἀλλά τίς χλευάζουν καί τίς καταπατοῦν.

Πρέπει νά τό συνειδητοποιήσουμε καλά ὄτι οι μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβά εἶναι πολύ ἐπικίνδυνοι. Τόσο γιά τίς φοβερές πλάνες πού διδάσκουν ὅσο καί γιά τό σύστημα πού ἀκολουθοῦν, προκειμένου νά μᾶς αἰχμαλωτίσουν στήν αἵρεσή τους. Εἶναι ἀνάγκη λοιπόν νά εἴμαστε πάντοτε προσεκτικοί καί ν' ἀντιδροῦμε σωστά. Ἄν χτυπήσουν τήν πόρτα μας, θά τούς διώξουμε χωρίς καμιά συζήτηση. Εἶναι ἀφέλεια νά πιστεύουμε πώς μέ τή συζήτηση μαζί τους εἶναι πιθανό νά τούς βοηθήσουμε. Δέν ἔρχονται νά μᾶς ἀκούσουν. Ἔρχονται γιά νά πλασάρουν τό δηλητήριο τῆς πλάνης τους, ἀκολουθώντας καλά μελετημένο καί δοκιμασμένο σχέδιο. Συζήτηση μαζί τους σημαίνει γι' αὐτούς πώς δείξαμε ἐνδιαφέρον. Θ' ἀνοίξουν καρτέλα μέ τά στοιχεῖα μας. Καί μετά ἀπό λίγες μέρες θά μᾶς ξανάρθουν.


Εἴμαστε ὀρθόδοξοι χριστιανοί. Ὁ Κύριός μας ζητᾶ ν' ἀγαπᾶμε ὅλους τους ἀνθρώπους. Ἑπομένως καί τούς Χιλιαστές, πού ἔπεσαν θύματα μίας καταχθόνιας προπαγάνδας. Λυπούμαστε βαθιά γιατί πρόδωσαν τήν πίστη τους κι ἀπομακρύνθηκαν ἀπό τήν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ. Ἐκεῖνο πού θέλουμε καί προσευχόμαστε, εἶναι νά τούς φωτίσει ὁ Θεός νά ἐπιστρέψουν στό φῶς καί στήν ὀρθή πίστη. Ἄν κάτι ἀποστρεφόμαστε, αὐτό δέν εἶναι οἱ μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβά, ἀλλά οἱ φρικτές αἱρέσεις πού ὑποστηρίζουν καί προσπαθοῦν μέ λυσσαλέο πεῖσμα νά μᾶς ἐπιβάλλουν. Ἀνήκουμε ὡς χριστιανοί στήν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, δηλαδή τήν Ἐκκλησία πού κράτησε ἀνόθευτη κι ἀπαραχάρακτη τήν ἀλήθεια, τήν ὁποία ἀποκάλυψε στούς ἀνθρώπους ὁ Χριστός μας καί μᾶς παρέδωσαν οἱ Ἀπόστολοί του.
Αὐτό ἀσφαλῶς ἀποτελεῖ γιά μᾶς ἕνα ὑψηλό προνόμιο καί μία μεγάλη τιμή. Ταυτόχρονα ὅμως, γεννᾶ καί ὁρισμένες ὑποχρεώσεις. Ἔχουμε χρέος νά γνωρίζουμε τήν πίστη μας. Ἰδιαίτερα ὀφείλουμε νά μελετοῦμε τήν Ἁγία Γραφή, πού εἶναι ὁ ζωντανός λόγος τοῦ Θεοῦ. Πρέπει νά τονίσουμε πώς, ἄν οἱ Χιλιαστές καταφέρνουν μερικές φορές νά ἐξαπατοῦν, αὐτό γίνεται γιατί πολλοί ἀπό μᾶς τούς χριστιανούς εἴμαστε ἀκατατόπιστοι στά θέματα τῆς πίστεως.
Ἡ ὀρθόδοξη πίστη, ὡστόσο, δέν εἶναι μόνο ὑπόθεση γνώσεως. Κυρίως εἶναι ὀρθός τρόπος ζωῆς. Ὁ Χριστός καλεῖ ὅλους μας ὄχι ἁπλῶς νά Τόν γνωρίσουμε, ἀλλά νά ζήσουμε τή δική Του ζωή μέσα στήν Ἐκκλησία πού ὁ ἴδιος ἵδρυσε. Ἡ συνεπής χριστιανική ζωή ὅλων μας εἶναι ἡ πιό πειστική ἀπόδειξη ὅτι ἡ πίστη μᾶς εἶναι ἡ μόνη ὀρθή πίστη. Ὁ χριστιανός πού ζεῖ ἑνωμένος μέ τό Χριστό μέ τή συχνή προσευχή, μέ τακτική συμμετοχή στά μυστήρια καί τήν κοινή λατρεία, τή ζωή καί τά ἔργα τῆς ἐνορίας του, βρίσκεται σέ ἀσφάλεια.

Ἀνήκοντας ὀργανικά καί ὄχι τυπικά στά λογικά πρόβατα τῆς ποίμνης τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι ἡ Ἐκκλησία, δέν κινδυνεύεις ἀπό τούς λύκους, τούς διάφορους δηλαδή αἱρετικούς ( Ἰω. 10,1-16).

Σχόλιό μας: πολλοί τους ἀποκαλοῦν (Γιακουβάδες) γιατί ἡ αἵρεση στήν ὁποία βρίσκονται εἶναι τελείως ξεφτίλα, μέ γελοία ἐπιχειρήματα καί πολύ εὔκολα κάποιος μπορεῖ νά καταλάβει τήν πλάνη τους....

Προσευχή ...

-Γέροντα, γιατί πρέπει νά ζητᾶμε ἀπό τόν Θεό νά μᾶς βοηθάει ,ἀφοῦ ξέρει τίς ἀνάγκες μας;

- Γιατί ὑπάρχει ἐλευθερία. Καί μάλιστα, ὅταν πονᾶμε γιά τόν πλησίον μας καί Τόν παρακαλοῦμε νά τόν βοηθήσει, πολύ συγκινεῖται ὁ Θεός, γιατί τότε ἐπεμβαίνει, χωρίς νά παραβιάζεται τό αὐτεξούσιο. Ὁ Θεός ἔχει ὅλη τήν καλή διάθεση νά βοηθήσει τούς ἀνθρώπους πού...
ὑποφέρουν. Γιά νά τούς βοηθήσει ὅμως, πρέπει κάποιος νά Τόν παρακαλέσει. Γιατί, ἄν βοηθήσει κάποιον ,χωρίς κανείς νά Τόν παρακαλέσει, τότε ὁ διάβολος θά διαμαρτυρηθεῖ καί θά πεῖ: « Γιατί τόν βοηθᾶς καί παραβιάζεις τό αὐτεξούσιο; Ἀφοῦ εἶναι ἁμαρτωλός, ἀνήκει σέ ἐμένα » . Ἐδῶ βλέπει κανείς καί τήν μεγάλη πνευματική ἀρχοντιά τοῦ Θεοῦ, πού οὔτε στόν διάβολο δίνει τό δικαίωμα νά διαμαρτυρηθεῖ. Γιά αὐτό θέλει νά Τόν παρακαλοῦμε, γιά νά ἐπεμβαίνει – καί θέλει ὁ Θεός νά ἐπεμβαίνει ἀμέσως, ἄν εἶναι γιά τό καλό μας - , καί νά βοηθάει τά πλάσματά Του ἀνάλογα μέ τίς ἀνάγκες τους. Γιά τόν κάθε ἄνθρωπο ἐνεργεῖ ξεχωριστά, ὅπως συμφέρει στόν καθέναν καλύτερα.

ΠΗΓΗ:Ὀρθοδοξία ἡ Πίστης μας

Τό σπουργιτάκι τοῦ Θεοῦ. (Μέρος 1ο)

ΠΗΓΗ:ΘΑΝΟΣ-ΕΥΗ

Σᾶς παραθέτω τήν ἱστορία μίας σύγχρονης Ἁγίας μορφῆς ὅπως τήν βρῆκα στήν "Ἐκκλησιαστική Παρέμβαση" τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Ναυπάκτου καί Ἄγ. Βλασίου.
(Εὐχαριστῶ τόν φίλο Δημήτρη Τ. γιά τήν ἐνημέρωση)

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Τήν 3η Ἰουνίου 2005 φονεύθηκε σέ ....αὐτοκινητικό δυστύχημα ἡ ἀγαπητή μας Στέλλα, πού εἶχε στοιχεῖα «κατά Χριστόν σαλότητος», μέ μία ἐσωτερική ζωή τοῦ πνεύματος.
Ἦταν μέ τήν θέλησή της ἄστεγη, ζοῦσε στούς δρόμους, κοιμόταν τά βράδυα, χειμώνα-καλοκαίρι, στά παγκάκια, στά ὑπόστεγα καί τά σαλόνια τῶν Νοσοκομείων, ἀλλά ἦταν γεμάτη ἀγάπη πρός τόν Θεό, τούς ἁγίους καί τούς δυστυχισμένους ἀνθρώπους. Τά ροῦχα τῆς ἦταν πάντα καθαρά. Τίς οἰκονομίες τῆς τίς διέθετε γιά ἀγαθοεργούς σκοπούς. Δέν ἤθελε νά τήν ἐπαινῆ κανείς, καί ὅταν τήν ἐπαινοῦσαν, ἔκανε τήν «χαζή».
Καταγόταν ἀπό τήν Κωνσταντινούπολη, εἶχε λάβει μία καλή παιδεία, χειριζόταν πολύ καλά τήν ἑλληνική γλώσσα, καθώς ἐπίσης ἐγνώριζε τήν γαλλική γλώσσα καί τελευταία προσπαθοῦσε νά μάθη καί ἰταλικά.
Ὁ τρόπος ἐξόδου της ἀπό τήν ζωή αὐτή ἔγινε ὅπως τό ἤθελε. Μέ μαρτυρικό θάνατο, ἄγνωστη ἐν μέσω ἀγνώστων. Κανείς δέν τήν ἀνεγνώρισε. Τήν ἐνταφίασαν χωρίς ἐξόδιο ἀκολουθία, γιατί δέν γνώριζαν τά στοιχεῖα της. Ὅλα αὐτά μέ θαυμαστό τρόπο ἔγιναν γνωστά μετά ἀπό ἕναν χρόνο. Τότε ἔγινε καί ἡ κηδεία της. Ἀξιώθηκα νά τῆς κάνω καί τό μνημόσυνό της. Μετά τό μνημόσυνό της, στό ἀρχονταρίκι τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Πελαγίας, ἡ κ. Μηλίτσα Πισιμίση-Λουκίδου, νομικός, καί ἡ κ. Χρυσούλα Μαντά, ὀδοντίατρος, μᾶς διηγήθηκαν τά σχετικά μέ τήν Στέλλα πού ἦταν πράγματι ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ.
Στό τεῦχος αὐτό δημοσιεύουμε ἕνα κείμενο τῆς κ. Μηλίτσας Πισιμίση-Λουκίδου, πού γράφηκε μέ τήν συνεργασία καί τῆς κ. Χρυσούλας Μαντᾶ καί παρουσιάζει ἕνα τμῆμα τῆς εὐλογημένης ζωῆς της, καί στό ἑπόμενο τεῦχος θά δημοσιεύσουμε τίς ἀναμνήσεις τῶν Μοναχῶν της Ἱερᾶς Μονῆς Πελαγίας γιά τήν Στέλλα, «τό σπουργιτάκι τοῦ Θεοῦ», τήν ἄγνωστη στόν κόσμο, ἀλλά γνωστή στόν Θεό, πού ἔζησε «μόνη μόνω Θεῶ». Νομίζω ὅτι ἡ διήγηση αὐτή θά βοηθήση τούς ἀνθρώπους πού ζοῦν μέ τόν ἄκρατο εὐδαιμονισμό, μέ ἀγχώδη νοοτροπία καί διαρκῶς παραπονοῦνται γιά πράγματα τά ὁποῖα θά ἤθελαν νά ἔχουν.
Στήν περίπτωσή της ἰσχύει ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ: «ἐμβλέψατε εἰς τά πετεινά τοῦ οὐρανοῦ, ὅτι οὐ σπείρουσιν οὐδέ θερίζουσιν οὐδέ συνάγουσιν εἰς ἀποθήκας, καί ὁ πατήρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τρέφει αὐτά• οὔχ ὑμεῖς μᾶλλον διαφέρετε αὐτῶν;» (Μάτθ. ς, 26).
Τελικά, ὁ ἄνθρωπος δέν «εἶναι» αὐτό πού «ἔχει», ἀλλά «ἔχει» αὐτό πού «εἶναι».
Ἡ ἀείμνηστη Στέλλα, πού εἶχα τήν ἐξαιρετική εὐλογία νά γνωρίσω, εἶναι μία θετική διαμαρτυρία γιά κάθε «ἀσφαλισμένο».
+ Ὁ Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἰερόθεος
«Τό σπουργιτάκι τοῦ Θεοῦ»
τῆς Μηλίτσας Πισιμίση-Λουκίδου, Νομικοῦ-Ὑπαλλήλου Ὕπ. Ἐργασίας
Μέ τήν Στέλλα γνωριστήκαμε τό καλοκαίρι τοῦ 1979 στήν Σοκολατοποιΐα. Ἦταν ἐργάτρια, ἐργαζόταν πολύ σκληρά, ὑπερέβαινε τίς 9 ὧρες καθημερινά. Ὅλοι τήν ἐκμεταλλευόντουσαν, ὅλοι τήν διέταζαν καί αὐτή ὑπήκουε ἄμεσα καί μέ χαμόγελο. Στέλλα, ἐδῶ, Στέλλα, ἐκεῖ. Ὁ ἰδιοκτήτης-ἐργοδότης τήν ἀγαποῦσε γιά τήν ὑπακοή της καί τήν ἐργατικότητά της.
Γιά τούς πιό πολλούς ἐργαζομένους ἦταν «ἡ Στέλλα ἡ χαζή». Τό πρόσωπό της ἔλαμπε, τά χείλη τῆς ψέλλιζαν. Ὅταν τήν ἀφουγκραζόσουν ἄκουγες τό «Δόξα σοί, ὁ Θεός».
Πολύ συχνά ὁ προϊστάμενος μᾶς ἀνέθετε νά διεκπεραιώσουμε ἀπό κοινοῦ κάποια ἐργασία καί ἔτσι μου δόθηκε ἡ εὐκαιρία νά δεχθῶ τήν καλωσύνη της, τήν ἀγάπη της. Θυμᾶμαι ὅτι μονίμως ἔλεγε τήν εὐχή, ξαφνικά γέλαγε, σήκωνε τό κεφαλάκι της πρός τούς οὐρανούς. Τότε ἔλαμπε.

«Δόξα σοί, ὁ Θεός» ἄκουγες συχνά ἀπό τό στόμα της.

Ἡ Σοκολατοποιΐα αὐτή ἔκανε διάφορα εἴδη σοκολατάκια. Τά δεύτερης κατηγορίας τά ἐξήγαγε σέ χῶρες τῆς Ἀφρικῆς. Αὐτό στενοχωροῦσε τήν Στέλλα πάρα πολύ. Κάποτε πού ἐργαζόμασταν στήν συσκευασία μαζί, θυμᾶμαι τήν Στέλλα πάνω ἀπό τά κουτιά συγκεντρωμένη νά εὔχεται «γιά τά ἀραπάκια πού θά ἔτρωγαν τά σοκολατάκια».
Σέ ὁποιαδήποτε ἀδικία πού συνέβαινε στό χῶρο τῆς ἐργασίας –μᾶς «τρώγανε» μεροκάματα– δέν ἀπαντοῦσε, δέν κατέκρινε, δέν ἀντιδροῦσε. Ἐκείνη τήν περίοδο ἡ Στέλλα ἦταν γιά μένα ἕνα λιμανάκι θαλπωρῆς, ἐγώ ἀντιδροῦσα σέ κάθε ἀδικία. Ἐκείνη στά σχόλιά μου ἀπαντοῦσε μέ ἕνα γέλιο, μέ μία λέξη «Ἅ! Μηλίτσα». Δέν τήν θυμᾶμαι ποτέ νά ἔβαλε ἕνα σοκολατάκι στό στόμα τῆς (ὑπενθυμίζω ὅτι ἐργαζόμασταν σέ ἐργοστάσιο σοκολατοποιΐας!). Ἄν καί οἱ πιό πολλοί ἐργαζόμενοι τήν θεωροῦσαν «χαζή», ἐντούτοις τήν σέβονταν καί διερωτῶντο πώς κατόρθωνε νά ἐργάζεται τόσο ἀποτελεσματικά.
Ἡ Στέλλα δέν συμμετεῖχε σέ συζητήσεις πού κάναμε• ἦταν μαζί μας, ἀλλά συγχρόνως μακριά ἀπό σχόλια, μακριά ἀπό περιττές κουβέντες. Πολλές φορές, ὅταν τήν ρωτοῦσαν νά πῆ τή γνώμη της, ἔκανε τήν παλαβή. Τό εἶχα προσέξει ὅτι τό ἔκανε ἐπίτηδες. Γιά ὅλα τά τοῦ κόσμου ἦταν τρελή, παλαβή, ὅταν ὅμως τῆς ζητοῦσες βοήθεια στήν ἐργασία, τά χεράκια τῆς κινιόντουσαν μέ στοργή νά βοηθήσουν, εἰ δυνατόν καί νά δουλέψουν γιά σένα.
Μέσα σ’ αὐτό τό περιβάλλον γνωριστήκαμε. Τήν σεβόμουν τόσο πού ποτέ δέν τήν ρώτησα γιά τήν προσωπική της ζωή. Ἀπό μόνη της μοῦ εἶπε ὅτι καταγόταν ἀπό τήν Κωνσταντινούπολη. Μοῦ εἶχε κάνει ἐντύπωση ὅτι ὅλοι ὅσοι τήν γνώριζαν τήν χαρακτήριζαν λίαν ἐπιεικῶς «τρελή», ἐνῶ ἐγώ ἐνίωθα ὅτι κάνουν λάθος. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι πολύ νωρίς κατάλαβα ὅτι ἡ Στελλίτσα ἤθελε νά τήν θεωροῦν «τρελή». Κάποιες φορές τύχαινε νά εἴμαστε οἱ δυό μας καί νά μιλᾶμε φυσιολογικά καί ὅταν πλησίαζε κάποιος ἄρχιζε καί ἔλεγε ἄλλα ἀντί ἄλλων. Ἐμένα μου δημιουργοῦσε αἴσθημα γαλήνης καί μέ ἄφηναν ἀδιάφορη οἱ κρίσεις τῶν ἄλλων.
συνεχίζεται......

ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ....

’Ἰδού ὁ Νυμφίος ἔρχεται ἐν τῷ μέσω τῆς νυκτός
καί μακάριος ὁ δοῦλος, ὄν εὐρήσει γρηγορούντα
ἀνάξιος δέ πάλιν ὄν εὐρήσει ραθυμούντα.
Βλέπε, οὔν, ψυχή μου, μή τῷ ὕπνω κατενεχθῆς,
ἴνα μή τῷ...θανάτω παραδοθῆς καί τῆς Βασιλείας ἔξω κλεισθῆς
ἀλλά ἀνανηψον κράζουσα
Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος εἰ ὁ Θεός ἠμῶν.

Τόν νυμφώνα σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον καί ἔνδυμα οὐκ ἔχω,
ἴνα εἰσέλθω ἐν αὐτῶ? λάμπρυνόν μου τήν στολήν τῆς ψυχῆς,φωτοδότα, καί σῶσον μέ.

O Γέρων Παΐσιος Ἁγιορείτης ειπε…

Ὁ καλός Θεός Ἀγγέλους ἔκανε, ἀλλά μερικοί Ἄγγελοι ἀπό τήν ὑπερηφάνεια τούς ἔγιναν δαίμονες. Ἔπλασε μετά τόν ἄνθρωπο ὁ Θεός, γιά νά συμπληρώσει τό ξεπεσμένο Ἀγγελικό τάγμα, καί ἄφησε καί τούς δαίμονες ἐλεύθερους μέχρις ἑνός σημείου καί ἕως καιροῦ, γιά νά....
μᾶς βοηθᾶνε μέ τήν κακία τους, νά δίνουμε δηλαδή ἐξετάσεις στήν γῆ καί νά περνᾶμε στήν οὐράνια ζωή, τήν αἰώνια. Ὅσο ζεῖ ὁ ἄνθρωπος ἔχει δικαίωμα νά δίνει πνευματικές ἐξετάσεις.
Μεταξεταστέος δέν ὑπάρχει…
Ἄς ἀγωνιστοῦμε, λοιπόν, ἔστω νά πιάσουμε ἔστω τήν πνευματική βάση, νά περάσουμε στόν παράδεισο. Ἀμήν.


ΠΗΓΗ:Ἀπόψεις γιά τήν Μονή Βατοπαιδίου

ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ

ΠΗΓΗ:neataksi.blogspot.com

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΟΡΘΡΟΥ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΡΙΤΗΣ

(ΨΑΛΛΕΤΑΙ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΟ ΒΡΑΔΥ)

Τήν Μεγάλη Τρίτη τελοῦμε τήν ἀνάμνηση τῆς Παραβολῆς τῶν Δέκα Παρθένων, γιά τήν ὁποία μίλησε ὁ Κύριος.
Μᾶς διδάσκει ἔτσι ἡ παραβολή νά μήν ἐπαναπαυόμαστε στό ὅτι τηροῦμε τόν Λόγο τοῦ Θεοῦ (ὅπως οἱ....
πέντε μωρές παρθένες),ἀλλά ἐπειδή ἀγνοοῦμε τήν ὥρα τοῦ θανάτου μας νά εἴμαστε παντοτινά ἕτοιμοι, κάνοντας ἔργα ἀγάπης, νά παρουσιαστοῦμε μπροστά στόν Θεό, ὅποτε ἐκεῖνος μᾶς καλέσει.

Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἔχει ἀξία ὄχι μόνο ὅταν τόν ἀκοῦμε ἀλλά κι ὅταν τόν κάνουμε πράξη στήν ζωή μας.

Μ. Δευτέρα, Μ. Τρίτη, Μ. Τετάρτη

ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Αὐτές οἱ τρεῖς ἡμέρες, τίς ὁποῖες ἡ Ἐκκλησία ὀνομάζει Μεγάλες καί Ἅγιες, ἔχουν, μέσα στό λειτουργικό κύκλο τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας, ἕναν καθοριστικό σκοπό. Τοποθετοῦν ὅλες τίς ἱερές ἀκολουθίες στήν προοπτική του Τέλους • μᾶς ὑπενθυμίζουν τό ἐσχατολογικό νόημα τόν Πάσχα.
Συχνά ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα χαρακτηρίζεται σάν....
περίοδος γεμάτη μέ «ὡραιότατες παραδόσεις» καί «ἔθιμα», σάν ξεχωριστό τμῆμα τοῦ ἑορτολογίου μας. Τά ζοῦμε ὅλα αὐτά ἀπό τήν παιδική μας ἡλικία σάν ἕνα ἐλπιδοφόρο γεγονός πού γιορτάζουμε κάθε χρόνο, θαυμάζουμε τήν ὀμορφιά τῶν ἀκολουθιῶν, τίς ἐπιβλητικές πομπές καί προσβλέπουμε μέ κάποια ἀνυπομονησία στό Πασχαλινό τραπέζι… Καί ὑστέρα, ὅταν ὅλα αὐτά τελειώσουν, ξαναρχίζουμε τήν κανονική μας ζωή.
Ἀλλά ἄραγε καταλαβαίνουμε πώς ὅταν ὁ κόσμος ἀρνήθηκε τόν Σωτήρα του, ὅταν ὁ Ἰησοῦς «ἤρξατο ἀδημονεῖν» καί ἔλεγε: «περίλυπος ἐστίν ἡ ψυχή μου ἕως θανάτου», καί ὅταν πέθανε στό Σταυρό, τότε ἡ «κανονική ζωή» σταμάτησε; Δέν εἶναι πιά δυνατόν νά ὑπάρξει «κανονική ζωή» γιατί ἀκριβῶς αὐτοί πού φώναζαν «Σταύ ρωσον Αὐτόν!», αὐτοί πού Τόν ἔφτυναν καί Τόν κάρφωναν στό Σταυρό ἦταν… «κανονικοί ἄνθρωποι». Τόν μισοῦσαν καί Τόν σκότωσαν ἀκριβῶς γιατί τούς τάραξε, τούς χάλασε τήν «κανονική» ζωή τους. Καί ἦταν πραγματικά ἕνας τέλεια «κανονικός» κόσμος αὐτός πού προτίμησε τό σκοτάδι καί τό θάνατο ἀπό τό φῶς καί τή ζωή… Μέ τό θάνατο ὅμως τοῦ Χριστοῦ ὁ «κανονικός» κόσμος καί ἡ «κανονική » ζωή καταδικάστηκαν ἀμετάκλητα. Ἤ μᾶλλον, θά λέγαμε ὅτι ἀποκαλύφθηκε ἡ ἀληθινή, ἡ ἀνώμαλη φύση τους, ἡ ἀνικανότητά τους νά δεχθοῦν τό Φῶς • ἀποκαλύφθηκε ἡ τρομερή δύναμη τοῦ κακοῦ μέσα τους. «Νῦν κρίσις ἐστίν τοῦ κόσμου τούτου • νῦν ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου ἐκβληθήσεται ἔξω» (Ἰω. 12, 31).
Τό Πάσχα σημαίνει τό τέλος «αὐτοῦ του κόσμου». Μέ τό Θάνατο καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ συντελέστηκε αὐτό τό τέλος, πού μπορεῖ νά διαρκέσει ἑκατοντάδες αἰῶνες, χωρίς νά ἀλλοιώνει τή φύση τοῦ χρόνου τόν ὁποῖο ζοῦμε σάν «ἔσχατο καιρό». «Καί οἱ χρώμενοι τῷ κόσμω τούτω ὡς μή καταχρώμενοι • παράγει γάρ τό σχῆμα τοῦ κόσμου τούτου» (Ἅ’ Κόρ. 7, 31).
Ἡ λέξη Πάσχα σημαίνει πέρασμα, διάβαση. Ἡ γιορτή τῆς Διάβασης (Πάσχα) ἦταν γιά τούς Ἑβραίους ἡ ἐτήσια ἀνάμνηση ὅλης της ἱστορίας τῆς σωτηρίας τούς • τῆς σωτηρίας σάν πέρασμα ἀπό τή σκλαβιά τῶν Αἰγυπτίων στήν ἐλευθερία, ἀπό τήν ἐξορία στή γῆ τῆς ἐπαγγελίας. Ἦταν ἐπίσης ἡ προσδοκία τῆς τελικῆς διάβασης στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Καί ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἔγινε ἡ ἐκπλήρωση αὐτοῦ του Πάσχα, ἔγινε τό Πέρασμα. Αὐτός πραγματοποίησε τήν τελική διάβαση ἀπό τό θάνατο στή ζωή ἀπό τοῦτο τόν «παλαιό κόσμο» στόν «καινό κόσμο», στόν «καινό χρόνο» τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ὁ Χριστός ἔδωσε καί σέ μᾶς τή δυνατότητα γιά μία τέτοια διάβαση. Ζώντας «ἐν τῷ κόσμω τούτω» μποροῦμε ταυτόχρονα νά μήν εἴμαστε «ἐκ τοῦ κόσμου τούτου», δηλαδή νά ἐλευθερωθοῦμε ἀπό τή σκλαβιά στό θάνατο καί τήν ἁμαρτία καί νά συμμετέχουμε στόν «ἐπερχόμενο αἰώνα». Γιά νά γίνει αὐτό θά πρέπει καί ἐμεῖς ἐπίσης νά πραγματοποιήσουμε τή δική μας, τήν προσωπική διάβαση • νά καταδικάσουμε τόν παλαιό Ἀδάμ μέσα μας, νά «ἐνδυθοῦμε» τόν Χριστό – αὐτό δηλαδή πού γίνεται στό βάπτισμα μέ τήν τριπλῆ κατάδυση καί πού εἶναι σύμβολο θανάτου – καί νά ζήσουμε τήν ἀληθινή ζωή ἐν Θεῶ…
Μόνον ἔτσι τό Πάσχα δέν γίνεται μία ἐτήσια ἀνάμνηση – ἰ ἐροπρεπής καί ὡραία – γεγονότων τοῦ παρελθόντος. Ἀλλά εἶναι τό Γεγονός πού μᾶς προσφέρθηκε καί ἀποτελεσματικά μας ἀποκαλύπτει ὅτι ὁ παρών κόσμος μας, ὁ χρόνος μας, ἡ ζωή μᾶς ἔφτασαν στό Τέλος τους καί ταυτόχρονά μας ἀναγγέλλει τήν Ἀρχή τῆς νέας ζωῆς…
Οἱ τρεῖς, λοιπόν, πρῶτες ἡμέρες τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας ἔχουν σάν σκοπό νά μᾶς παρουσιάσουν, σάν πρόκληση, αὐτό τό ἐσχατολογικό νόημα τοῦ Πάσχα καί νά μᾶς προετοιμάσουν νά τό καταλάβουμε καί νά τό ἀποδεχτοῦμε.
1. Ἡ ἐσχατολογική αὐτή πρόκληση ἀποκαλύπτεται πρῶτα-πρῶτα
μέ τό κοινό καί γιά τίς τρεῖς ἡμέρες, τροπάριο:
«Ἰδού ὁ Νυμφίος ἔρχεται ἐν τῷ μέσω τῆς νυκτός καί μακάριος ὁ δοῦλος, ὄν εὐρήσει γρηγορούντα ἀνάξιος δέ πάλιν, ὄν εὐρήσει ραθυμούντα. Βλέπε οὔν ψυχή μου, μή τῷ ὕπνω κατενεχθῆς, ἴνα μή τῷ θανάτω παραδοθῆς, καί τῆς Βασιλείας ἔξω κλεισθῆς • ἀλλά ἀνανηψον κράζουσα• Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος εἰ ὁ θεός διά τῆς Θεοτόκου, ἐλέησον ἠμᾶς»
Τό «μέσον της νυκτός» (μεσονύκτιο) εἶναι ἡ στιγμή κατά τήν ὁποία ἡ ἡμέρα φτάνει στό τέλος της καί μία νέα ἡμέρα ἀρχίζει. Ἀκριβῶς γι’ αὐτό τό μεσονύκτιο γίνεται τό σύμβολο τοῦ χρόνου στόν ὁποῖο ζοῦμε σάν χριστιανοί. Γιατί ἡ Ἐκκλησία ἀπό τή μία πλευρά ζεῖ μέσα σ’ αὐτό τόν κόσμο συμμετέχοντας στίς ἀδυναμίες του καί σ’ ὅλες τίς τραγωδίες. Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά ἡ ἀληθινή της ὕπαρξη δέν εἶναι «ἐκ τοῦ κόσμου τούτου», γιατί εἶναι ἡ Νύμφη τοῦ Χριστοῦ καί ἡ ἀποστολή τῆς εἶναι νά ἀναγγείλει καί νά ἀποκαλύψει τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί τήν «καινή ἡμέρα». Ἡ ζωή τῆς εἶναι μία αἰώνια ἀναμονή, μία συνεχής καί ἄγρυπνη προσδοκία αὐτῆς τῆς νέας Ἡμέρας… Ἀλλά ἐμεῖς ξέρουμε πολύ καλά πόσο ἰσχυρός εἶναι ὁ δεσμός μας μέ τήν «παλαιά ἡμέρα», μέ τόν κόσμο, μέ τά πάθη του καί τίς ἁμαρτίες. Ξέρουμε πόσο βαθιά ἀκόμα ἀνήκουμε στόν «κόσμο τοῦτο». Εἴδαμε τό φῶς, γνωρίσαμε τόν Χριστό, ἀκούσαμε γιά τήν εἰρήνη, τή χαρά, τή νέα «ἐν Χριστῷ ζωή» καί παρ’ ὅλα αὐτά ὁ κόσμος μᾶς κρατάει σκλάβους του. Αὐτή ἡ ἀδυναμία, αὐτή ἡ συνεχής προδοσία τοῦ Χριστοῦ, αὐτή ἡ ἀνικανότητα νά δώσουμε ὁλόκληρη τήν ἀγάπη μας στό μόνο πραγματικό ἀντικείμενο ἀγάπης, ἐκφράζονται τέλεια στό ἐξαποστειλάριο τῶν τριῶν αὐτῶν ἡμερῶν:
«Τόν νυμφῶνά σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον καί ἔνδυμα οὐκ ἔχω, ἴνα εἰσέλθω ἐν αὐτῶ λάμπρυνόν μου τήν στολήν τῆς ψυχῆς, Φωτοδότα καί σῶσον μέ»
2. Τό ἴδιο θέμα παρουσιάζεται στά Εὐαγγελικά ἀναγνώσματα αὐτῶν τῶν ἡμερῶν. Πρῶτα ἀπ’ ὅλα ὁλόκληρο τό κείμενο τῶν τεσσάρων Εὐαγγελίων (ὡς τό Ἰω. 13, 31) διαβάζεται στίς Ὧρες (πρώτη, τρίτη, ἕκτη καί ἐννάτη). Αὐτή ἡ ἀνακεφαλαίωση δείχνει ὅτι ὁ Σταυρός εἶναι ἡ ὁλοκλήρωση τῆς ζωῆς καί τῆς διακονίας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Δίνει τό κλειδί γιά τή βαθύτερη κατανόηση αὐτῆς τῆς ζωῆς. Καθετί στό Εὐαγγέλιο ὁδηγεῖ σ’ αὐτή τήν ἔσχατη ὥρα τοῦ Ἰησοῦ καί ὅλα γίνονται κατανοητά μέσα σ’ αὐτό τό φῶς. Γι’ αὐτό κάθε ἀκολουθία αὐτῶν τῶν ἡμερῶν ἔχει εἰδικό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα:
Μεγάλη Δευτέρα
Στόν Ὄρθρο διαβάζεται ἀπό τό Εὐαγγέλιο τοῦ Ματθαίου (21, 18- 43) ἡ ἱστορία τῆς «ξηρανθείσης συκῆς». Ἡ συκιά ἐδῶ εἶναι τό σύμβολο τοῦ κόσμου πού δημιουργήθηκε ἀπό τόν Θεό νά φέρει πνευματικούς καρπούς καί ἀπέτυχε ν’ ἀνταποκριθεῖ στό Δημιουργό του.
Στήν Ἀκολουθία τῶν Προηγιασμένων Δώρων διαβάζονται ἀπό τό 24ο κεφάλαιο τοῦ Ματθαίου οἱ στίχοι 3-35 οἱ ὁποῖοι ἀναφέρονται στά σημεῖα τῆς ἔλευσης τοῦ Κυρίου καί τῆς συντέλειας τοῦ κόσμου. Εἶναι μία ἐσχατολογική ἀπάντηση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ στήν ἐρώτηση τῶν μαθητῶν Του, καί προαναγγέλλει τό Τέλος, τά Ἔσχατα. «Ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ παρελεύσονται, οἱ δέ λόγοι μου οὐ μή παρέλθωσι…».
Μεγάλη Τρίτη
Στόν Ὄρθρο διαβάζεται ἀπό τό Εὐαγγέλιο τοῦ Ματθαίου (22,15-23,39) ἡ καταδίκη τῶν Φαρισαίων. Τά πολλά «οὐαί» γιά τήν τυφλή καί ὑποκριτική θρησκεία αὐτῶν o ἰ ὁποῖοι νομίζουν ὅτι εἶναι ἀρχηγοί τῶν ἀνθρώπων καί τό φῶς τοῦ κόσμου, ἀλλά στήν οὐσία «κλείουν τήν Βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων…».
Στήν Ἀκολουθία τῶν Προηγιασμένων Δώρων συνεχίζεται ἡ ἀνάγνωση ἀπό τό Εὐαγγέλιο τοῦ Ματθαίου στά κεφάλαια 24 (36) 25 καί 26 (2). Καί ἐδῶ πάλι γίνεται λόγος γιά τά Ἔσχατα, γιά τό Τέλος. Γι’ αὐτό μιλοῦν καί οἱ παραβολές πού χαρακτηρίζονται «παραβολές τῶν Ἐσχάτων». Εἶναι ἡ παραβολή τῶν δέκα παρθένων. «Πέντε ἐξ αὐτῶν ἤσαν φρόνιμοι» καί εἶχαν πάρει μαζί μέ τίς λαμπάδες τους καί ἀρκετό λάδι, «πέντε ἤσαν μωραί», οἱ λαμπάδες τούς ἔσβυσαν καί δέν ἔγιναν δεκτές στό γαμήλιο δεῖπνο. Ἡ ἄλλη παραβολή εἶναι τῶν ταλάντων. Δέν χρησιμοποιοῦνται τά τάλαντα πού ἔδωσε στόν καθένα ὁ Κύριος. «…Γρηγορεῖτε οὔν, ὅτι οὐκ οἴδατε τήν ἡμέραν οὐδέ τήν ὥραν ἐν ἡ ὁ Υἱός τοῦ ἄνθρωπου ἔρχεται». Καί τέλος διαβάζουμε γιά τήν ἡμέρα τῆς μέλλουσας κρίσης.
Μεγάλη Τετάρτη
Στόν Ὄρθρο τό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα εἶναι ἀπό τόν Ἰωάννη (12, 17-50). Ἀναφέρεται σ’ αὐτούς πού ἀρνήθηκαν τόν Χριστό καί κάνει τήν ἐσχατολογική προειδοποίηση: «Νῦν κρίσις ἐστί τοῦ κόσμου… Ὁ ἀθετῶν ἐμέ καί μή λαμβάνων τά ρήματά μου, ἔχει τόν κρίνοντα αὐτόν • ὁ λόγος ὄν ἐλάλησα, ἐκεῖνος κρίνει αὐτόν ἐν τή ἐσχάτη ἡμέρα».
Στήν Ἀκολουθία τῶν Προηγιασμένων Δώρων διαβάζεται στό Εὐαγγέλιο τοῦ Ματθαίου (26, 6-16) ἡ ἱστορία τῆς γυναίκας πού μέ πολύτιμα μύρα ἔλουσε τά πόδια τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Αὐτή ἡ γυναίκα μέ τούτη τήν πράξη τῆς εἶναι ἡ εἰκόνα τῆς ἀγάπης καί τῆς μετάνοιας , μοναδικά μέσα γιά τήν ἕνωσή μας μέ τόν Χριστό.
3. Τά Εὐαγγελικά ἀναγνώσματα βρίσκουν τέλεια ἑρμηνεία καί ἀνάπτυξη στήν ὑμνολογία αὐτῶν τῶν ἡμερῶν. Τά στιχηρά καί τά τριώδια (σύντομοι κανόνες ἀπό τρεῖς ὠδές πού ψάλλονται στόν Ὄρθρο) ἀναλύουν τά Εὐαγγελικά νοήματα. Μία προειδοποίηση, προτροπή διατρέχει ὅλους αὐτούς τούς ὕμνους: τό τέλος, ἡ κρίση ἔρχεται… ἄς προετοιμαστοῦμε ἀνάλογα…
«Ἐρχόμενος ὁ Κύριος πρός τό ἑκούσιον Πάθος, τοῖς ἀποστόλοις ἔλεγεν ἐν τή ὀδῶ • ἰδού ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα, καί παραδοθήσεται ὁ Υἱός τοῦ ἄνθρωπου, καθώς γέγραπται περί αὐτοῦ. Δεῦτε οὔν καί ἠμεῖς κεκαθαρμέναις διανοίαις, συμπορευθῶμεν αὐτῶ καί συσταυρωθῶμεν καί νεκρωθῶμεν δί’ αὐτόν ταῖς τοῦ βίου ἠδοναῖς • ἴνα καί συζήσωμεν αὐτῶ καί ἀκούσωμεν βοῶντος αὐτοῦ • Οὐκέτι εἰς τήν ἐπίγειον Ἱερουσαλήμ, διά τό παθεῖν, ἀλλά ἀναβαίνω πρός τόν Πατέρα μου καί Πατέρα ὑμῶν, καί Θεόν μου, καί Θεόν ὑμῶν. Καί συνανυψῶ ὑμᾶς εἰς τήν ἄνω Ἱερουσαλήμ, ἐν τή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.»
(Στιχηρό ἀπό τούς Αἴνους τοῦ Ὄρθρου τῆς Μεγάλης Δευτέρας).
«Ἰδού σοί τό τάλαντον ὁ Δεσπότης ἐμπιστεύει, ψυχή μου • φόβω δέξαι τό χάρισμα, δάνεισαι τῷ δεδωκότι, διάδος πτωχοῖς καί κτῆσαι φίλον τόν Κύριον, ἴνα στῆς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ, ὅταν ἔλθη ἐν δόξη καί ἀκούσης μακαριᾶς φωνῆς • Εἴσελθε δοῦλε, εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου σου. Αὐτῆς ἀξίωσον μέ, Σωτήρ, τόν πλανηθέντα, διά τό μέγα σου ἔλεος»
(Δοξαστικό τῶν Αἴνων στόν Ὄρθρο τῆς Μεγάλης Τρίτης).
4. Στή διάρκεια τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς τά δύο βιβλία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης πού διαβάζονται στούς Ἑσπερινούς εἶναι ἡ Γένεση καί οἱ Παροιμίες. Μέ τήν ἀρχή τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας ἀντί γι’ αὐτά ἔχουμε τά βιβλία «Ἔξοδος» καί «Ἰώβ», πάλι ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη. Ἡ Ἔξοδος εἶναι ἡ ἱστορία τῆς σωτηρίας τοῦ Ἰσραήλ, τῆς ἐλευθερίας του ἀπό τή σκλαβιά τῶν Αἰγυπτίων, ἡ ἱστορία δηλαδή τῆς Διάβασης τῶν Ἑβραίων. Αὐτή ἡ ἱστορία προετοιμάζει καί μᾶς νά κατανοήσουμε τήν ἔξοδο τοῦ Χριστοῦ πρός τόν Πατέρα Του, τήν ὁλοκλήρωση δηλαδή τοῦ ἔργου τῆς σωτηρίας μας. Ὁ Ἰώβ, ὁ πολύπαθος, εἶναι ἡ προεικόνιση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ στήν Παλαιά Διαθήκη. Αὐτά τά ἀναγνώσματα ἀπό τό βιβλίο τοῦ Ἰώβ προαναγγέλλουν τό μεγάλο μυστήριο τῶν παθῶν τοῦ Κυρίου, τῆς ὑπακοῆς καί τῆς θυσίας Του.
5. Ἡ λειτουργική πορεία αὐτῶν τῶν ἥμερων ἔχει ἀκόμα τό ρυθμό τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς. Λέγεται ἀκόμα ἡ προσευχή τοῦ Ἐφραίμ τοῦ Σύρου, («Κύριε καί Δέσποτα τῆς ζωῆς μου, πνεῦμα ἀργίας, περιέργειας, φιλαρχίας καί ἀργολογίας, μή μοί δῶς. Πνεῦμα δέ σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, ὑπομονῆς καί ἀγάπης χάρισαι μοί τῷ σῶ δούλω. Ναί Κύριε Βασιλεῦ, δώρησαι μοί τοῦ ὁρᾶν τά ἐμᾶ πταίσματα, καί μή κατακρίνειν τόν ἀδελφόν μου • ὅτι εὐλογητός εἰ εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν») καί γίνονται οἱ ἀνάλογες μετάνοιες. Ἐπίσης ἔχουμε ἐκτεταμένα ἀναγνώσματα ἀπό τό Ψαλτήρι καί βέβαια κάθε πρωί τήν Ἀκολουθία τῶν Προηγιασμέ νῶν Δώρων, μέ τούς ὕμνους τῆς Μεγάλης Σαρακοστῆς. Βρισκόμαστε ἀκόμα στήν περίοδο τῆς μετανοίας, γιατί μόνο ἡ μετάνοια μᾶς ἐξασφαλίζει τή συμμετοχή μας στό Πάσχα τοῦ Κυρίου μας καί μᾶς ἀνοίγει τίς θύρες στό Πασχάλιο δεῖπνο.
Τελικά τήν Ἁγία καί Μεγάλη Τετάρτη ὅταν ἡ τελευταία πιά Ἀκολουθία τῶν Προηγιασμένων Δώρων φτάνει στό τέλος, ἀφοῦ τά Τίμια Δῶρα ἔχουν μεταφερθεῖ ἀπό τήν Ἁγία Τράπεζα, ὁ ἱερέας λέει, γιά τελευταία φορά, τήν προσευχή τοῦ Ἁγίου Ἐφραίμ. Σ’ αὐτό ἀκριβῶς τό σημεῖο ἡ προετοιμασία φτάνει στό τέλος. Ὁ Κύριός μας καλεῖ τώρα στό τελευταῖο Του δεῖπνο.
Πρωτοπρεσβυτέρου Ἀλεξάνδρου Σμέμαν, Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ, Σύντομη λειτουργική ἐξήγηση τῶν ἡμερῶν τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας. Ἔκδ. Ἀκρίτας 1990.
ΠΗΓΗ:ΑΠΟΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΟΝΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ

Ἡ Θάλεια Δραγώνα ἀπειλεῖ νά διώξει τήν ἠρωϊκή δασκάλα τοῦ Ἔβρου!

ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΤΗΣ εἰδικῆς γραμματέως τοῦ ὑπουργείου Παιδείας κυρίας Θάλειας Δραγώνα βρίσκεται ἡ δασκάλα τοῦ μειονοτικοῦ σχολείου Μεγάλου Δερείου Ἐβρου κυρία Χαρά Νικοπούλου, ἐπειδή ὑποστηρίζει μέ σθένος πώς οἱ Πομάκοι μαθητές της δέν εἶναι Τοῦρκοι.
Ἡ κυρία Δραγώνα ἐπιτέθηκε φραστικά κατά τῆς ἐκπαιδευτικοῦ, κόρης τοῦ πρώην προέδρου τοῦ Ἀρείου Πάγου, προειδοποιώντας τή μέ «ἐπίσπευση» τῆς μετάθεσής της ἀπό τόν Ἐβρο. Τά τελευταία πέντε χρόνια ἡ κυρία Νικοπούλου ἔχει γίνει κόκκινο πανί γιά τούς....
ἐγκάθετούς της Ἄγκυρας στή Θράκη, οἱ ὁποῖοι θεωροῦν πώς ἡ ἐκπαίδευση τῶν μαθητῶν τῆς μειονότητας θά πρέπει νά ἔχει τουρκική σφραγίδα, ἀκόμη καί ἄν αὐτοπροσδιορίζονται ὡς Πομάκοι, ὅπως στήν περίπτωση τῶν μουσουλμάνων στό Μεγάλο Δέρειο.
Πρίν ἀπό τρεῖς ἑβδομάδες περίπου ἡ κυρία Νικοπούλου βρέθηκε στήν Ἀθήνα, ὅπου παρέλαβε ἀπό τά χέρια τῆς ὑπουργοῦ Παιδείας κυρίας Ἄννας Διαμαντοπούλου τό δεύτερο βραβεῖο τοῦ διαγωνισμοῦ «Ἀριστεῖα καί Καινοτομία στήν Ἐκπαίδευση 2010» γιά τήν ἔκδοση τῆς μαθητικῆς ἐφημερίδας «Δέρειο στή γνώση».

Ἀπό τό βῆμα τῆς ἐκδήλωσης ἡ ἐκπαιδευτικός ἐπεσήμανε πώς τόσο στό Μεγάλο Δέρειο ὅσο καί στήν ὑπόλοιπη Θράκη ὑπάρχουν μαθητές Πομάκοι οἱ ὁποῖοι εἶναι καί αἰσθάνονται Ἕλληνες καί ζητοῦν τά δικαιώματά τους στήν ἐκπαίδευση. Μετά τή βράβευση ἡ κυρία Νικοπούλου παρουσίασε τήν ἐργασία της γιά τό μειονοτικό σχολεῖο τοῦ Μεγάλου Δερείου, πού παρακολούθησε καί ἡ ὑπουργός Παιδείας, ἡ ὁποία στό τέλος τή συνεχάρη.
«ΜΑΖΕΨΟΥ…»
Στό διάλειμμα τῆς ἐκδήλωσης ἡ κυρία Νικοπούλου δέχτηκε τήν ἀπρόκλητη ἐπίθεση τῆς εἰδικῆς γραμματέως τοῦ ὑπουργείου Παιδείας γιά τά ὅσα δημόσια δήλωσε γιά τήν ἐκπαίδευση τῶν Πομάκων ἀπό τό βῆμα. Ὅπως δήλωσαν στό «ΘΕΜΑ» αὐτόπτες μάρτυρες τοῦ ἐπεισοδίου, ἡ κυρία Δραγώνα ἐπέπληξε τήν ἐκπαιδευτικό κατηγορώντας τή γιά «ἄσκηση ἐξωτερικῆς πολιτικῆς στόν χῶρο τοῦ σχολείου», ἐνῶ τήν ἀπείλη σέ εὐθέως πώς θά κάνει ὅ,τι περνάει ἀπό τό χέρι της γιά νά μετατεθεῖ μία ὥρα ἀρχύτερα ἀπό τόν Ἐβρο ὅπως ἡ ἴδια ἔχει ζητήσει. «Δέν εἶσαι σωστή δασκάλα», τῆς εἶπε, προκαλώντας τήν ἄμεση ἀντίδραση τῆς κυρίας Νικοπούλου, ἡ ὁποία τῆς ὑπενθύμισε πώς λίγο νωρίτερα βραβεύτηκε γιά τό ἔργο της ἀπό τήν ἴδια τήν ὑπουργό Παιδείας. Τό ἐπεισόδιο εἶχε συνέχεια, ἀφοῦ ἡ εἰδική γραμματέας τοῦ ὑπουργείου, σέ ἔντονο ὕφος καί κουνώντας τόν δείκτη τοῦ χεριοῦ της, κατηγόρησε τήν ἐκπαιδευτικό πώς γίνεται… «ὑποχείριο» τῶν κομμάτων τῆς ἀντιπολίτευσης, πού προσπαθοῦν νά «στριμώξουν» τήν κυβέρνηση μέ ἐρωτήσεις στή Βουλή γιά τά ὅσα συμβαίνουν στή Θράκη καί στόν χῶρο τῆς μειονότητας.
Ἀκόμη καί ὁ πρόσφατος ἑορτασμός τῆς ἐθνικῆς ἐπετείου τῆς 25ης Μαρτίου βρέθηκε στό στόχαστρο τῆς κυρίας Δραγώνα, ἡ ὁποία ζήτησε ἀπό τήν κυρία Νικοπούλου νά «μαζευτεῖ» καί νά μή διανοηθεῖ νά ντύσει τούς Πομάκους μαθητές καί τίς μαθήτριες τοῦ σχολείου μέ ἐθνικές παραδοσιακές στολές, ἄν καί ἦταν ἐπιθυμία πολλῶν γονέων τοῦ χωριοῦ.
Τό «ΘΕΜΑ» ἐπικοινώνησε μέ τήν κυρία Νικοπούλου, ζητώντας της νά σχολιάσει τή συμπεριφορά τῆς εἰδικῆς γραμματέως τοῦ ὑπουργείου Παιδείας πρός τό πρόσωπό της. Ἡ ἴδια ἀρνήθηκε κάθε σχόλιο καί δήλωση, ἐπικαλούμενη τή θέση της ὡς δημοσίου ὑπαλλήλου, ἐπιβεβαιώνοντας ὡστόσο τό φραστικό ἐπεισόδιο μέ τήν κυρία Δραγώνα στούς χώρους τοῦ Ἱδρύματος Μείζονος Ἑλληνισμοῦ στίς 13 Μαρτίου.
ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΤΩΝ «ΤΟΥΡΚΟΦΡΟΝΩΝ»
Κόκκινο πανί γιατί καλλιεργεῖ τήν ἑλληνική συνείδηση στούς μαθητές.
Κόρη τοῦ πρώην προέδρου τοῦ Ἀρείου Πάγου κ. Βασίλη Νικόπουλου, ἡ νεαρή ἐκπαιδευτικός δέν χρησιμοποίησε τό ἀξίωμα τοῦ πατέρα της γιά νά πετύχει ἕναν «καλό» διορισμό στήν Ἀθήνα ἤ στή Θεσσαλονίκη, ἀλλά ζήτησε νά διοριστεῖ τό 2004 στό Μεγάλο Δέρειο τοῦ Νομοῦ Ἐβρου, ὅπου ἐγκαταστάθηκε μόνιμα μαζί μέ τόν σύζυγό της, μεταφέροντας ἐκεῖ καί τά πολιτικά τους δικαιώματα.
Ἡ παρουσία της στό ἀπομακρυσμένο χωριό γρήγορα θορύβησε τούς σκληροπυρηνικούς κύκλους τῆς μειονότητας, ἀφοῦ ἡ ἐκπαιδευτικός ἀρνήθηκε νά συναινέσει στή γραμμή τουρκοποίησης τῶν Πομάκων μαθητῶν της, μέ ἀποτέλεσμα νά ξεκινήσουν γιά τήν ἴδια τά προβλήματα.
Ἦταν ἡ πρώτη ἐκπαιδευτικός στό χωριό πού πραγματοποίησε ἐκδηλώσεις καί παρελάσεις στίς ἐθνικές ἐπετείους. Ποῦ μίλησε στούς μαθητές της γιά τήν Ἑλληνική Ἱστορία, τούς ἔμαθε ποιήματα καί τραγούδια γιά τό 1821 καί τό 1940, τά ὁποία τά παιδιά ἀπήγγελλαν καί στή συνέχεια τραγουδοῦσαν ἐξοργίζοντας τούς ἐγκάθετούς της Ἄγκυρας, οἱ ὁποῖοι θεωροῦν τουρκικό ἔδαφος τήν περιοχή! «Ὑπάρχουν κύκλοι τοῦ τουρκικοῦ προξενείου πού δέν ἐπιθυμοῦν τήν παρουσία μου γιατί θεωροῦν τήν περιοχή τουρκική. Φαίνεται ὅτι τούς χαλάω τά σχέδια μέ τό νά κάνω ἁπλῶς τή δουλειά μου. Νά διδάσκω δηλαδή τούς μαθητές μου καί νά προσπαθῶ νά τούς δημιουργήσω ἑλληνική συνείδηση», εἶχε δηλώσει στίς 17/2/2009 ἡ κυρία Νικοπούλου σέ συνέντευξή της στό «ΘΕΜΑ».
Ἀρχικά ἐπιχειρήθηκε ἡ ἐκδίωξή της ἀπό τό χωριό μέ συγκέντρωση ὑπογραφῶν, ἡ ὁποία ὅμως ἐξελίχθηκε σέ φιάσκο, ἀφοῦ ἡ πλειοψηφία τῶν γονέων, τῶν μαθητῶν καί τῶν μαθητριῶν τοῦ σχολείου ἀρνήθηκε νά ὑπογράψει. Στή συνέχεια πραγματοποιήθηκε συλλαλητήριο σέ βάρος της, πού μάλιστα καλύφθηκε τηλεοπτικά ὀπό τό τουρκικό κανάλι TRT1, τό ὁποῖο πάλι δέν εἶχε κάποιο ἀποτέλεσμα. Ἀκολούθησε ὁ ξυλοδαρμός τῆς (8/2/2008) ἀπό μουσουλμάνο «τουρκόφρονα» κάτοικο τοῦ χωριοῦ, πού εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νά τοποθετήσει νάρθηκα στό χέρι της.
Πρόσφατα ἐφημερίδες τῆς μειονότητας ἀναπαρήγαγαν τήν ψευδῆ εἴδηση πώς ἡ ἐκπαιδευτικός προσέβαλε τή θρησκεία τοῦ Ἰσλάμ ζητώντας ἀπό τούς μαθητές της νά ζωγραφίσουν τόν Ἀλλάχ.
Ἦταν μία εἴδηση καθαρά στημένη, πού σκοπό εἶχε νά στοχοποιήσει στόν μουσουλμανικό κόσμο τήν κυρία Νικοπούλου, ἡ ὁποία ἤδη ἔχει προσφύγει στή Δικαιοσύνη.

ΠΗΓΗ:ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ
Τό εἴδαμε στό ἰστολογιο ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

Κυριακή Βαΐων ἑσπέρας

Τή Ἁγία καί Μεγάλη Δευτέρα μνήμην ποιούμεθα τοῦ μακαρίου Ἰωσήφ τοῦ παγκάλου καί τῆς ὑπό τοῦ Κυρίου καταρασθείσης καί ξηρανθείσης συκῆς.

Πολλά γεγονότα τῆς Ἄγ. Γραφῆς σημαίνουν παραβολικά πολλά πράγματα, ὅπως καί πολλές παραβολές σημαίνουν σημαντικά γεγονότα.
Πρό ὀλίγου ἀκούσαμε τό γεγονός τῆς συκιᾶς πού ξεράθηκε. Αὐτό σημαίνει πολλά. Ὁ Χριστός βρέθηκε μπροστά σέ μία συκιά πού παρά τήν
πολλή καλλιέργεια τοῦ κηπουροῦ τῆς ἔμεινε ἄκαρπη. Γι’ αὐτό καί ὁ Χριστός τήν ξέρανε γιά νά μήν πιάνει τόν τόπο.
Μέ τό γεγονός αὐτό ἤθελε νά δείξει μία μεγάλη ἀλήθεια. Ὅτι, ὅποιος ἄνθρωπος ἤ λαός δέν εἶναι καρποφόρος, παρά τίς προσπάθειες τοῦ Θεοῦ γιά τήν καρποφορία του, τόν καταργεῖ, τόν ξεραίνει, τόν ἀφανίζει. Τό γεγονός αὐτό ἀρχικά ἀναφέρεται στόν ἰσραηλιτικό λαό, πού παρά τίς προσπάθειες τοῦ Θεοῦ ἔμενε ἄκαρπος. Γι’ αὐτό τόν κατάργησε ἀπό περιούσιο λαό Του. Αὐτό ἰσχύει γιά ὅλη τήν ἀνθρωπότητα καί γιά τόν καθένα μᾶς χωριστά. Ὅποιος δέν φέρνει καρπούς καί ἔχει μόνο φύλλα, δήλ. μόνο λόγια καί φαρισαϊκούς τύπους, αὐτόν ὁ Θεός τόν καταργεῖ.
Ὁ Χριστός δέν ἔκανε τίποτε, χωρίς νά ἔχει ἄπειρη σημασία. Γι’ αὐτό ἡ Ἐκκλησία μας τό γεγονός τῆς συκιᾶς πού ξεράθηκε τό τοποθέτησε στήν ἀρχή τῆς Μ. Ἑβδομάδος, γιά νά μᾶς ὑπενθυμίσει τά ἔργα τῆς ἀγάπης, τῆς δικαιοσύνης, τῆς θυσίας, τῆς μετάνοιας, τῆς ἁγιότητας.
Αὐτά τά ἔργα περιμένει ὁ Θεός ἀπό μας. Ἐάν τοῦ τά προσφέρουμε ὄχι μόνον δέν θά μᾶς ξεριζώσει, ἀλλά θά μᾶς μεταφυτεύσει στήν αἰωνιότητα, ὅπου θά εὐφραινόμαστε μαζί Του.

π.Γ.Στ.


ΠΗΓΗ:Ι.Ν. Ἁγίας Βαρβάρας Πατρών

Γλυκειέ Νυμφίε ...

" Ἰησοῦ , καθώς Σέ βλέπω σήμερα,
.
Χλωμό , ἱδρωμένο , ματωμένο ,
.
Σέ νοιώθω δύο φορές Πατέρα μου,
.
καί δυό φορές Ἀγαπημένο !
.
.
Δέξου νά βρέξω ἐγώ τά χείλη Σου
.
Γλυκειέ Νυμφίε , νά τά δροσίσω,
.
καί τό ματώββρεκτό σου μέτωπο ,
.
μέ χέρι ἀγάπης νά σπογγίσω ! "

.
ΠΗΓΗ:ΟΔΕΥΟΝΤΑΣ

Κυριακή τῶν Βαΐων, τοῦ π. Γεωργίου Ἀλεντᾶ.

Κυριακή των Βαΐων

«Ἰδού ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα…»
τοῦ π. Γεωργίου Ἀλεντᾶ
Ἄρχ. ἐπιτρόπου Πολιχνίτου Λέσβου
Ἐκπαιδευτικοῦ

Ὁ Κύριος, ἀναβαίνει εἰς Ἱεροσόλυμα. Πορεύεται τήν πορεία τῆς ὑπέρτατης προσφορᾶς. Πορεύεται τή θυσιαστική πορεία τήν ὑπέρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καί σωτηρίας. Πορεύεται καί προγνωρίζει. Προγνωρίζει λεπτομερῶς «τά μέλλοντα αὐτῶ συμβαίνειν».
«Ἰδού ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα καί ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου παραδοθήσεται…
». Μπροστά Του ἡ φρικτή εἰκόνα ὅλων ὅσα πρόκειται νά ἀκολουθήσουν. Καί ὅμως προχωρεῖ!
Θριαμβευτική, ἀδελφοί μου, καί μεγαλόπρεπος ἡ εἴσοδος τοῦ Ἰησοῦ στά Ἱεροσόλυμα. Πλήθη ἀναρίθμητα συγκεντρώθηκαν γιά νά ζητωκραυγάσουν τόν Κύριό της ζωῆς καί τοῦ θανάτου, τόν ἀναμενόμενο Μεσσία. Τέτοια ἦταν ἡ ὑποδοχή ὥστε, «Εἰσελθόντος αὐτοῦ εἰς Ἱεροσόλυμα ἐσείσθη πάσα ἡ πόλις». Προχωρεῖ. Εἰσέρχεται στή ἁγία πόλη. Τήν πόλη τήν φονεύσασα τούς προφήτας, τήν πόλη πού ἔσβηνε κάθε φωνή πού ἦταν ἐλεγκτική γι’ αὐτήν. Εἰσέρχεται «καθήμενος ἐπί πῶλον ὄνου», γνωρίζοντας ὅτι στήν κορυφή τοῦ Γολγοθά τόν περιμένει ὁ Σταυρός. Γνωρίζοντας ὅτι ὅλος αὐτός ὁ κόσμος, ὅλος αὐτός ὁ ἐνθουσιασμός , ἀμέσως μετά, ἄρδην θά μετατραποῦν. Τό μίσος, ὁ φθόνος, ὁ φανατισμός, ἡ ἐκδίκηση, θά μεταβάλουν τό «Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου», σέ «Ἄρον ἄρον σταύρωσον Αὐτόν». Ἔρχεται ἑκουσίως. Ἔρχεται γιά νά ξεπλύνει μέ τό αἷμα τοῦ Σταυροῦ Του, τίς ἁμαρτίες ὅλων ἐκείνων πού μέ πίστη θά στρέφουν τά βλέμματά τους σ’ Αὐτόν.
Ἀγαπητοί Χριστιανοί!.
Τοῦτες τίς ἅγιες καί εὐλογημένες ἡμέρες, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία μᾶς καλεῖ σέ πορεία, μᾶς καλεῖ σέ μια λυτρωτική καί σωτηριακή συμπορεία.. Μᾶς καλεῖ νά συμπορευθοῦμε μέ τόν Κύριο Ἰησοῦ στή μεγάλη καί σωτήρια πορεία του, πού καταλήγει στό Σταυρό. Εἶναι πορεία ἀγάπης, προσφορᾶς καί θυσίας γιά τόν ἄνθρωπο καί τόν κόσμο.
Μᾶς προτρέπει νά ἀκολουθήσουμε κι ἐμεῖς τήν μεγάλη πομπή τοῦ Κυρίου, πού μπαίνει στά Ἱεροσόλυμα, ἐπί πώλου ὄνου, καί μαζί νά ψάλουμε τό «Ὡσαννά». Νά ζήσουμε καί νά βιώσουμε τή συγκλονιστική καί ἀνεπανάληπτη αὐτή στιγμή τῆς παρουσίας τοῦ Κυρίου, μέ συντριβή καί κατάνυξη. Μᾶς ζητᾶ ἀκόμη νά συμμετάσχουμε μαζί Τού στό Μυστικό Δεῖπνο. Εἶναι θεμελιῶδες καί οὐσιαστικό καθῆκον ἡ συμμετοχή τοῦ πιστοῦ στό μεγάλο καί ζωοποιό αὐτό μυστήριο. Μαζί μέ τόν Κύριο, στόν κῆπο τῆς Γεθσημανῆ σέ μία προσευχή ἀγάπης καί θυσίας, ὄχι κοιμώμενοι, ἀλλά ἀγρυπνοῦντες. Κοντά στόν Κύριο τήν ὥρα τῆς συλλήψεώς του, ὄχι γιά νά τοῦ δώσουμε τό φίλημα τῆς προδοσίας, ἀλλά τό φίλημα τῆς πίστης καί ἀφοσίωσής μας. Νά συνοδεύσουμε τόν Κύριο στήν μεγάλη Του πορεία καί νά φθάσουμε μαζί, στόν Ἄννα καί τόν Καϊάφα. Ἐδῶ ἀποφασίζεται ἡ θανάτωσή Του. Ἐδῶ οἱ παράνομοι ἀποφασίζουν γιά τόν Νομοθέτη καί τόν καταδικάζουν.
Καί ἡ πορεία συνεχίζεται. Στόν Πόντιο Πιλάτο, τόν ἡγεμόνα, στή θανατική καταδίκη, στό Σταυρό. Καί μέ τό βαρύ Σταυρό ἐπ’ ὤμου, ἀνάβαση στό Γολγοθά.
Πορεία εὐλογημένη, ἀδελφοί μου, καί ἁγία. Πορεία θυσίας, ἀγάπης, προσφορᾶς τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο. Μαζί καί ὁ Σίμων ὁ Κυρηναῖος, συμπαραστάτης καί βοηθός, ξεκουράζει τόν Κύριο καί μαζί Του συνανανεβαίνει στόν Κρανίου τόπο. Μαζί κι ἐμεῖς, καλούμαστε νά ἀκολουθήσουμε σιωπηρά καί μέ συντριβή, τό τέλος τῆς εὐλογημένης αὐτῆς πορείας.
Καί τό θεῖο δράμα τελειώνει. Ἡ θεία προσφορά στό τέλος της. Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ προσέφερε στόν ἄνθρωπο καί στόν κόσμο, Σωτήρα καί λυτρωτή, τόν Κύριο Ἰησοῦ. Ἡ προσφορά φθάνει μέχρι τό Σταυρό. Ὁ Κύριος πεθαίνει σωματικά γιά νά ζήσει ὁ ἄνθρωπος αἰώνια κοντά Του. Τό πανάγιο αἷμα τοῦ Χριστοῦ ρέει ἀπό τό πανάχραντο σῶμα Του καί ξεπλένει τίς ἁμαρτίες ὅλων καί χαρίζει ἀθανασία καί αἰωνιότητα.
Ἀλλά ἀδελφοί μου, ἡ ἱστορία αὐτή τόσο παλιά, μά καί τόσο καινούρια. Ὁ Χριστός σταυρώθηκε μέν πρίν 2000 χρόνια, ἀλλά ἔκτοτε συνεχίζει καθημερινά νά ξανασταυρώνεται. Τό «Ὡσαννά» καί τό «Σταυρωθήτω», στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ εἶναι δύο ἀλληλένδετες ἔννοιες πού ποτέ δέν ξεχώρισαν, ποτέ δέν ἔπαψαν νά συνοδεύουν τό Χριστό, καί παράλληλα νά εἶναι ἡ πτώση καί ἡ ἀνάσταση ἡ δική μας.
Ἀκούει καί σήμερα ὁ Χριστός τό «Σταυρωθήτω», ἀπό πολλούς καί διαφόρους «Χριστοκάπηλους». Ἀπό πολλούς πού βάζουν σέ καλούπια τή διδασκαλία Του, πού τόν χρησιμοποιοῦν σύμφωνα μέ τά συμφέροντά τους, καί τόν ἐκμεταλλεύονται γιά τίς προσωπικές τους ἐπιδιώξεις. Ἀκούει τό «Σταυρωθήτω» ἀπό αὐτούς πού δέν διστάζουν νά τόν ἀνταλλάξουν μέ τό χρυσό στήν πρώτη εὐκαιρία, ἀπό αὐτούς πού εὔκολα τόν ξεπουλᾶνε καί τόν ἀποστρέφονται μή τυχόν καί διακινδυνεύσουν τόν εὐδαιμονισμό τους, κάτι δικό τους.
Ὁ Χριστός ξανασταυρώνεται, ἀπ’ τούς διῶκτες τῆς πίστεως, τούς καταφρονητές τῆς Ἐκκλησίας, τόν ὑλισμό, τόν ὀρθολογισμό τήν ἀθεΐα. Χιλιάδες οἱ στομφώδεις διαλέξεις, οἱ πομπώδεις στά τηλεοπτικά παράθυρα ἀμπελοφιλοσοφίες, ἀτέλειωτη ἡ ἀμφισβήτηση ἀπό γνωστούς καί μή ἐξαιρετέους ἀρνητές καί Χριστομάχους Σέ τόνους μετριέται ἡ μελάνη πού καθημερινά χύνεται, μέ στόχο μοναδικό νά σπιλωθεῖ τό ὄνομά Του, νά ὑβριστεῖ ἡ θεότητά Του, νά συκοφαντηθεῖ καί νά γελοιοποιηθεῖ ἡ ἐκκλησία Του. Δηλητήριο δραστικότατο, περιτυλιγμένο μέ τό χρυσόχαρτο, ἄλλοτε τῆς ἐλευθερίας, ἄλλοτε τῆς δημοκρατίας, ἄλλοτε τῆς τέχνης, πού προσπαθεῖ νά δηλητηριάσει τίς ψυχές καί νά κρημνίσει τήν πίστη. Ξανασταυρώνεται ὁ Χριστός ἀπ’ τήν θολοκουλτούρα τῆς ἐποχῆς, πού ἐκτινάζει στό πρόσωπο Τοῦ τή λάσπη πού ἔχει συσσωρεύσει μέσα της, τά ἁμαρτωλά της ἀπωθημένα, τά βλαβερά καί τοξικά κατάλοιπα τοῦ ὑποσυνείδητού της.
Πέρισυ αὐτή ἡ θολοκουλτούρα, παραμονές τῆς Μ. Ἑβδομάδας μᾶς μιλοῦσε γιά τόν «κώδικα Νταβίντσι» καί τό «Εὐαγγέλιο τοῦ Ἰούδα». Ἐφέτος νέα ἐπίθεση. Μᾶς λέει πώς βρῆκε τόν οἰκογενειακό Τάφο τοῦ Χριστοῦ καί ἕνα σωρό παρόμοιες σαχλαμάρες.. Κάνουν τά πάντα γιά νά παραπλανήσουν. Μεταχειρίζονται τά πάντα θεμιτά, καί ἀθέμιτα γιά νά σβήσουν τή πίστη καί νά σπιλώσουν τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ.
«Ζοῦμε σ' ἕναν κόσμο, ἔγραφε σύγχρονος Ρῶσος θεολόγος καί κληρικός ὁ π. Ἀλέξανδρος Σμέμαν, κάτω ἀπό κυβερνήσεις, ποῦ, παγκοσμίως, ἔχουν ἀπαρνηθεῖ τό Θεό καί ἀσχολοῦνται μόνο μέ τόν ἑαυτό τους, φυλάγοντας ζηλότυπα τήν ἐξουσία, τή δύναμη καί τίς νίκες τους. Δέν ὑπάρχει σχεδόν κανένας τόπος σ' αὐτόν τόν κόσμο γιά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, τό φῶς καί τή χαρά τοῦ Θεοῦ. Αὐτή ὅμως τή μοναδική μέρα τοῦ χρόνου. ὅταν βρισκόμαστε στίς ἐκκλησίες, σηκώνοντας τούς κλάδους φοινίκων καί ξανακούγοντας τή βροντή τοῦ βασιλικοῦ "Ὡσαννά", λέμε στούς ἑαυτούς μας καί στόν κόσμο: ἤ Βασιλεία τοῦ Χριστοῦ ζεῖ. Ἤ βασιλεία ποῦ ἔλαμψε τόσο φωτεινά ἐκείνη τήν ἥμερα στά Ἱεροσόλυμα δέν πέθανε, δέν ἀφανίστηκε, δέν ἐξαφανίστηκε ἀπό προσώπου τῆς γής. Λέμε στό Θεό: εἶσαι ὁ μόνος Κύριος, εἶσαι ὁ μόνος μας Βασιλιάς- γνωρίζουμε καί πιστεύουμε καί βεβαιώνουμε πώς αὐτή ἡ βασιλεία τῆς ἀγάπης Σου θά νικήσει τήν ἁμαρτία, τό κακό καί τό θάνατο. Κανείς δέν μπορεῖ νά μᾶς ἀφαιρέσει τή χαρά αὐτῆς τῆς πίστης, ἀκόμη κι ὅταν οἱ ἄλλοι κατευθύνουν κάθε ἐλπίδα τους στή δύναμη καί τή βία. Ἀκόμη κι ὅταν πιστεύουν μόνο στίς σφαῖρες, στίς φυλακές, στόν τρόμο καί στά βασανιστήρια. Ὄχι, αὐτή ἤ βασιλεία τῆς βίας, τοῦ κακοῦ καί τοῦ ψεύδους δέ θά σταθεῖ. Θά καταρρεύσει, ὅπως κάθε προηγούμενη βασιλεία κατέρρευσε, ὅπως ἐξαφανίστηκε κάθε πρώην τύραννος. Ἄλλα τό Βασίλειό Σου, Κύριε, θά παραμείνει. Καί ὁ καιρός θά ἔρθει ὅταν μέ τήν ἀγάπη Σου θά σκουπίσεις κάθε δάκρυ ἀπό τά μάτια μας, θά διαλύσεις κάθε λύπη μέ τή χαρά Σου. καί θά γεμίσεις τόν κόσμο ποῦ Ἐσύ δημιούργησες μέ τό φῶς τῆς ἀθανασίας.
Μετά τή νίκη Τοῦ τήν Κυριακή τῶν Βαΐων, γνωρίζουμε πώς ὁ Χριστός ἀρχίζει τήν κάθοδό του στήν ὀδύνη καί στό θάνατο. Ὅ πυρσός ὅμως ποῦ ἄναψε ἐκείνη τή μέρα θά φωτίσει ἀκόμη καί ἐκεῖνο τό ἀβυσσαλέο σκοτάδι. Πέρα ἀπό τό σταυρό καί τό θάνατο ἀνατέλλει ἡ αὐγή τῆς ἀνέκφραστης χαρᾶς τῆς ἀνάστασης. Αὐτή εἶναι λοιπόν ἤ σημασία καί ἡ δύναμη αὐτῶν τῶν δύο σημαντικῶν ἥμερων, ὅταν, ἔχοντας ὁλοκληρώσει τή Σαρακοστή. προετοιμαζόμαστε νά ἀκολουθήσουμε τό Χριστό στό ἐθελούσιο πάθος Του, στή νικητήρια κάθοδό Του στό θάνατο, καί στήν πανένδοξη ἀνάσταση Τοῦ τήν τρίτη ἥμερα.


ΠΗΓΗ:ΖΩΗΦΟΡΟΣ

Τόν νυμφώνα σου βλέπω Σωτήρ μου…

Τόν νυμφώνα σου βλέπω σωτήρ μου κεκοσμημένον καί ἔνδυμα οὐκ ἔχω ἴνα εἰσέλθω ἐν αὐτό. Λαμπρυνόν μου τήν στολή τῆς ψυχῆς Φωτοδότα καί σῶσον μέ.

OrthodoxPeristeri

Ἐρχόμενος ὁ Κύριος...

Μεγάλη Δευτέρα. Ἀκολουθία Νυμφίου. Ἐρχόμενος ὁ Κύριος.

byzmusic

Ἰδού Ὁ Νυμφίος Ἔρχεται…

Ἀργό Μέλος Ψάλλει Χορός Βατοπαιδινῶν Πατέρων

NektariosR

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΟΥ ΟΡΘΡΟΥ ΜΕΓΑΛΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ

(ΨΑΛΛΕΤΑΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΒΑΪΩΝ ΤΟ ΒΡΑΔΥ)

Μέ τήν ἀκολουθία τοῦ ὄρθρου πού θά τελεσθεῖ, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία μᾶς εἰσάγει στήν Ἑβδομάδα τῶν Παθῶν καί μᾶς θυμίζει τόν Ἰωσήφ τόν ἑνδέκατο υἱό τοῦ Ἰακώβ πού πουλήθηκε ὡς δοῦλος,κατηγορήθηκε ἀπό μία.... Αἰγυπτία ἀξαιτίας τῆς σωφροσύνης του καί τελικά ἀποφυλακίσθηκε καί κατέληξε ὡς πολύ τιμημένος βασιλιάς (προεικονίζοντας ἔτσι τά Πάθη καί τήν Ἀνάσταση-Νίκη τοῦ Χριστοῦ).
Ἐπίσης μᾶς θυμίζει τήν ἄκαρπη συκιά πού ξεράθηκε ἀπό τόν Χριστό, συμβολίζοντας ἔτσι τούς Ἰουδαίους πού χωρίς καρπούς ἀρετῆς ἔγιναν καταραμένοι καί ἀπογυμνωμένοι ἀπό κάθε χάρη πνευματική.

Διακονία ἀγάπης… Γέρων Παΐσιος Ἁγιορείτης (1924 – 1994)

Παταπίου μοναχοῦ Καυσοκαλυβίτου
Στόν π. Κωνσταντῖνο Καλλιανό, ὡς ἀντίδωρο ἀγάπης
Ὁ Θεός ἄς πλημμυρίσει τήν καρδιά σας μέ τήν καλοσύνη Του καί τήν πολλή Του ἀγάπη, μέχρι νά παλαβώσετε, γιά νά φύγει ὁ νοῦς σᾶς πιά ἀπό τήν γῆ καί νά βρίσκεται ἀπό τώρα κοντά Του στόν Οὐρανό.
Νά τρελαθεῖτε ἀπό τήν θεία τρέλα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ! Νά κάψει ὅ Θεός μέ τήν ἀγάπη Τοῦ τίς καρδιές σας!.
Τό νά γράψει κανείς γιά....
μορφές σάν τό Γέροντα Παΐσιο τόν Ἁγιορείτη, ἀποδεικνύεται πολύ δύσκολο ἔργο, μία ποῦ «θέλει ἀρετήν καί τόλμην» κατά τόν ποιητή, ἤ προσέγγιση μέ τό ἱερό αὐτό πρόσωπο. Κι ἀφοῦ στό πρῶτο βιώνουμε – μόνο ἐκεῖ – τήν πλήρη ἀκτημοσύνη, ἀπέμεινε ἤ τόλμη, ποῦ μέ τήν παρακίνηση τῶν ὑπευθύνων του παρόντος ἐγκρίτου περιοδικοῦ, προσδοκοῦμε νά μᾶς ἐνισχύσει στό νά ἐκφράσουμε τίς παρακάτω σκέψεις.
Εἶναι γεγονός ὅτι γιά τό μακαριστό Γέροντα, ἤ σχετική βιβλιογραφία κάθε χρόνο ποῦ περνάει ἐμπλουτίζεται συνεχῶς. Ὄχι μόνο βιβλία καί ἄλλες ἐργασίες ποῦ ἀναφέρονται στήν μορφή του καί στίς ἐμπειρίες ἀνθρώπων ποῦ ἔχουν ὠφεληθεῖ ἀπ’ αὐτόν, βρίσκουν συχνά τό φῶς τῆς δημοσιότητας, ἀλλά καί – αὐτό κατά τή γνώμη μου εἶναι καί τό σπουδαιότερο – τά Ἔργα, οἱ Λόγοι καί οἱ Διδαχές τοῦ ἴδιου του Γέροντα, εἶναι πλέον προσιτές στό σύγχρονο πιστό, μέσα ἀπό τίς ἐκδόσεις τῆς μονῆς ὁπού ἀναπαύεται τό ἀσκητικό του λείψανο.
Ἀναδιφώντας γιά τίς ἀνάγκες τοῦ παρόντος ἄρθρου, μέσα ἀπό τίς τόσες ἐκδόσεις τά βιογραφικά του στοιχεῖα, ποῦ φαίνεται νά εἶναι ἀρκετά λεπτομερῆ, διαπίστωσα ὅτι πουθενά δέν ἀναφέρεται ὅτι τά πρῶτα βήματα τῆς μοναχικῆς του ζωῆς τά ἔκανε ἐδῶ, στήν ἁγιοτόκο Σκήτη Ἁγίας Τριάδος τῶν Καυσοκαλυβίων.
Σύμφωνα μέ μαρτυρίες ἐπιζώντων πατέρων ποῦ τόν γνώρισαν ἐκείνη τήν ἐποχή, ὁ Γέρο Παΐσιος – λαϊκός τότε «μέ τά παντελόνια του», Ἀρσένιος ὀνόματι – ἦλθε στά Καυσοκαλύβια τό καλοκαίρι τοῦ 1952 ἤ τοῦ 1953 καί ἔμεινε λίγους μῆνες ὡς δόκιμος στήν Καλύβη τῆς Ὑπαπαντῆς τοῦ Σωτῆρος, ὑποτασσόμενος στό Γέροντα Κοσμᾶ μοναχό ποῦ εἶχε ὑποτακτικό τόν μοναχό Δημήτριο. Οἱ πατέρες μάλιστα τόν θυμοῦνται νά σκαλίζει μέ ἐπιμέλεια τό μικρό περιβόλι τῆς Καλύβης.
Τελικά ὅ Ἀρσένιος ἀναχώρησε ἀπό τή Σκήτη, ἀφοῦ -ὅπως ἐμπιστεύτηκε στόν ἀρχάριο τότε μοναχό Παῦλο, τῆς γειτονικῆς Καλύβης τῆς Ἁγίας Ἄννης – οἱ Γεροντάδες ἦταν «ζηλωτές» καί μάλιστα ἀπό διαφορετικές μεταξύ τους παρατάξεις καί ὡς ἐκ τούτου δέν ἀκολουθοῦσαν τό Κυριάκο. Κι αὐτό ἦταν κάτι ποῦ πολύ τόν στενοχωροῦσε.
Τά παραπάνω, σάν μία ἀκόμη παράγραφος στό θαυμαστό συναξάρι τοῦ μακαριστοῦ Γέροντα.
Ἀναπολώντας κατά καιρούς τή σεβάσμια μορφή τοῦ Γέροντα καθώς καί τίς φωτισμένες νουθεσίες καί διδαχές του, ποῦ πάντα στάλαζαν σᾶ βάλσαμο στίς ψυχές ὅλων ποῦ, λίγο ὡς πολύ, εἴχαμε τήν εὐλογία νά τόν συναντήσουμε, μοῦ ἔμενε ἤ αἴσθηση ὅτι ὅλα ὅσα ὑπέφερε καρτερικά στήν ἀσκητική του ζωή: στερήσεις, κακουχίες, πειρασμοί, κοπιώδεις μετακινήσεις, ἐνοχλήσεις καί κόπωση ἀπό τούς ἀναρίθμητους προσκυνητές καί τέλος, ὀδυνηρές ἀσθένειες, τά ὑπέμενε ἀπό ἀγάπη γιά τό Θεό καί γιά τόν ἄνθρωπο.
Καί στίς μονές πού διακόνησε, ἐντός καί ἐκτός Ἁγίου Ὅρους, καί ὅταν ζοῦσε μόνος του στήν ἡσυχία, ἤ ζωή του, ἦταν μία συνεχής διακονία ἀγάπης. Μίας ἀγάπης χωρίς σύνορα ποῦ ἐπειδή ἦταν εἰλικρινής καί ἀπαύγασμα τῆς θεοειδοῦς τοῦ ψυχῆς, ξεκούραζε ὅλους ὅσους τή γεύονταν. Ἀκόμη καί στήν περίοδο πρίν τήν ὀσιακή τοῦ κοίμηση, ἄν καί ἐξ αἰτίας τῆς ἐπάρατης νόσου εἶχε ὀδυνηρότατους πόνους, ἐκεῖνος θυσιάζοντας τόν ἑαυτό του γιά τούς ἀδελφούς του, διακονοῦσε μέ αὐταπάρνηση καί αὐτοθυσία ὅσους προσέτρεχαν σ’ αὐτόν γιά νά βοηθηθοῦν.
Μά κι ἀπό τήν πλούσια διδασκαλία του, ποῦ ἀναφέρεται διεξοδικά σέ ὅλα τά θέματα τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς καί ποῦ πραγματικά μας «ἀφυπνίζει πνευματικά», βλέπουμε τό Γέροντα νά μιλάει «μέ πόνο καί ἀγάπη» γιά ὅλους μας.
Ἀπό τό πάνθεον τῶν ἀρετῶν, ἤ ἀγάπη – ξεχωριστά ἀνάμεσα στίς ἄλλες – φαίνεται νά διαπνέει τή σύνολη ζωή καί διδασκαλία τοῦ π. Παϊσίου. Ἔλεγε στούς ἀκροατές του, ὑπογραμμίζοντας τή δύναμη τῆς ἀγάπης: «…ἐπειδή δέν ξέρουμε τί μᾶς περιμένει, ὅσο μπορεῖτε, νά καλλιεργήσετε τήν ἀγάπη. Αὐτό εἶναι τό κυριότερο ἀπ’ ὅλα: νά ἔχετε μεταξύ σας ἀγάπη ἀληθινή, ἀδελφική, ὄχι ψεύτικη. Πάντα ὅταν ὑπάρχει τό καλό ἐνδιαφέρον, ὅ πόνος, ἤ ἀγάπη, ἐνεργεῖ κανείς σωστά. Ἤ καλοσύνη, ἤ ἀγάπη, εἶναι δύναμη»2.
Μία ἀπό τίς τελειότερες ἐκφράσεις ἀγάπης εἶναι τό νά προσευχόμαστε γιά τούς ἄλλους.
Τήν ἀλήθεια αὐτή καθώς καί τήν ἀξία τῆς τονίζει ὅ Γέροντας: «Ἤ καρδιακή προσευχή βοηθάει ὄχι μόνο τούς ἄλλους ἀλλά καί τόν ἴδιο τόν ἑαυτό μας, γιατί βοηθάει νά ἔρθει ἤ ἐσωτερική καλοσύνη. Ὅταν ἐρχόμαστε στή θέση τοῦ ἄλλου, ἔρχεται φυσιολογικά ἤ ἀγάπη, ὅ πόνος, ἤ ταπείνωση, ἤ εὐγνωμοσύνη μας στό Θεό μέ τή συνεχῆ δοξολογία, καί τότε ἤ προσευχή γιά τό συνάνθρωπο μᾶς γίνεται εὐπρόσδεκτη ἀπό τόν Θεό καί τόν βοηθάει»3.
Καί σέ ἐρώτηση γιά τό πῶς καταλαβαίνει ὅτι μέ τήν προσευχή τοῦ βοηθήθηκε ὅ ἄλλος, ἀπαντάει: «Τό πληροφορεῖται ἀπό τή θεία παρηγοριά ποῦ νιώθει μέσα του ἀπό τήν πονεμένη τοῦ καρδιακή προσευχή ποῦ ἔκανε. Πρέπει ὅμως πρῶτα τόν πόνο τοῦ ἄλλου νά τόν κάνει δικό σου πόνο καί ὑστέρα νά κάνεις καί καρδιακή προσευχή. Ἤ ἀγάπη εἶναι ἰδιότητα θεϊκή καί πληροφορεῖ τόν ἄλλο»4.
Ἡ ἀγάπη εἶναι προϋπόθεση γιά νά φέρει τό ἐπιδιωκόμενο ἀποτέλεσμα τοῦ ἐλέγχου τῶν σφαλμάτων τοῦ ἀλλοῦ κι αὐτό εἶναι κάτι ποῦ τό ὑπογραμμίζει ὅ π. Παϊσιος: «Ὅταν ἐλέγχουμε κάποιον ἀπό ἀγάπη, εἴτε τήν καταλαβαίνει ὅ ἄλλος τήν ἀγάπη μας εἴτε ὄχι, ἤ ἀλλοίωση γίνεται στήν καρδιά του, ἐπειδή κινούμαστε ἀπό καθαρή ἀγάπη. Ἐνῶ ὅ ἔλεγχος ποῦ γίνεται χωρίς ἀγάπη, μέ ἐμπάθεια, τόν κάνει τόν ἄλλο θηρίο γιατί ἤ κακιά μας προσκρούει στόν ἐγωισμό του… Ὅταν ἀνεχόμαστε τόν ἄλλον ἀπό ἀγάπη, ἐκεῖνος τό καταλαβαίνει»51.
Ἡ θυσία γιά τόν ἀδελφό εἶναι μίμηση Χρίστου. «Νά μάθει κανείς νά χαίρεται μέ τό νά δίνει», ἔλεγε ὅ μακαριστός Γέροντας καί συνέχιζε: «Τέτοιοι ἄνθρωποι ποῦ δίνονται χωρίς νά ὑπολογίζουν τόν ἑαυτό τους, θά μᾶς κρίνουν μεθαύριο». «Ὅ Χριστός συγκινεῖται, ὅταν ἀγαπᾶμε τόν πλησίον μας πιό πολύ ἀπό τόν ἑαυτό μας, καί μᾶς γεμίζει μέ θεία εὐφροσύνη. Βλέπεις Ἐκεῖνος δέν περιορίστηκε στό «ἀγαπήσεις τόν πλησίον σου ὡς ἑαυτόν» ἀλλά θυσιάστηκε γιά τόν ἄνθρωπο»6. Καί συμπληρώνει: «Ἀδύνατο εἶναι νά ἔλθει ἤ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ μέσα μας, ἐάν δέν βγάλουμε ἔξω τόν ἑαυτό μας ἀπό τήν ἀγάπη μας καί νά τήν δώσουμε στόν Θεό καί στίς εἰκόνες Του καί νά δινόμαστε πάντα στούς ἄλλους, χωρίς νά θέλουμε νά μᾶς δίνονται οἱ ἄλλοι»7.
Ἐπιμένοντας ὅ Γέροντας στήν θυσιαστική προσφορά ὡς ἔκφραση τέλειας ἀγάπης, μᾶς νουθετεῖ: «Ἡ θυσία γιά τόν συνάνθρωπο μᾶς κρύβει τήν μεγάλη μας ἀγάπη γιά τόν Χριστό. Ὅσοι ἔχουν μέν τήν ἀγαθή προαίρεση γιά νά ἐλεήσουν, ἀλλά δέν ἔχουν τίποτα καί πονᾶνε γί αὐτό, ἐλεοῦν μέ τό αἷμα τῆς καρδιᾶς τους». Καί γιά νά ἐνθαρρύνει ὅσους ἀγωνίζονται νά καλλιεργοῦν τήν βασίλισσα τῶν ἀρετῶν, συμπληρώνει: «Οἵ εὔσπλαχνοι, ἐπειδή πάντα χορταίνουν τούς ἄλλους μέ ἀγάπη, πάντοτε εἶναι χορτασμένοι ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί ἀπό τίς ἄφθονες εὐλογίες Τοῦ»8.
Στρέφοντας τήν προσοχή του στή σωστή πραγμάτωση τοῦ μοναχικοῦ Ἰδεώδους καί ὁρίζοντας τήν ἀγάπη ἀρχή καί τέλος τῆς ἀποταγῆς τοῦ μοναχοῦ ἀπό τόν κόσμο, μᾶς διδάσκει: «Ἔργο τοῦ μοναχοῦ εἶναι νά γίνει δοχεῖο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Νά κάνει τήν καρδιά τοῦ εὐαίσθητη σάν τό φύλλο τοῦ χρυσοῦ τῶν ἁγιογράφων. Ὅλο τό ἔργο τοῦ μοναχοῦ εἶναι ἤ ἀγάπη, ὅπως καί τό ξεκίνημα τοῦ ἔγινε ἀπό ἀγάπη πρός τόν Θεό, ἤ ὁποία ἔχει καί τήν ἀγάπη γιά τόν πλησίον». Καί συνεχίζει, ἀπαντώντας ταυτόχρονα καί στούς ἀνά τούς αἰώνας ἐπικριτές τοῦ μοναχισμοῦ, ὅτι τάχα ἔφυγαν ἀπό τόν κόσμο ἐπειδή δέν τόν ἀγαποῦν: «Ὅ μοναχός φεύγει μακριά ἀπό τόν κόσμο, ὄχι γιατί μισεῖ τόν κόσμο, ἀλλά γιατί ἀγαπάει τόν κόσμο, καί ζώντας μακριά ἀπό τόν κόσμο, θά τόν βοηθήσει μέ τήν προσευχή του σέ ὅτι δέν γίνεται ἀνθρωπίνως παρά μόνο μέ θεϊκή ἐπέμβαση»9.
Ὁρίζοντας ἄλλη μία φορά τήν ἀγάπη σάν μία ἀπό τίς βασικές συντεταγμένες τῆς πορείας τοῦ μονάχου, ἀλλά καί κάθε χριστιανοῦ ποῦ ζεῖ μέ Λιτότητα καί ἐγκράτεια, ὅ μακαριστός Γέροντας Παΐσιος θά μᾶς πεῖ: «Ἤ ἀγάπη μέ τήν ἐξωτερική ἀκτημοσύνη πολύ βοηθάει γιά νά ἀποκτήσει κανείς καί τήν ἐσωτερική ἀκτημοσύνη ἀπό τά πάθη. Ὁ! δύο αὐτές ἀκτημοσύνες κάνουν τόν ἄνθρωπο πλούσιο ἀπό καλοσύνη Θεοῦ»10.
Ἔχουν περάσει ἤδη 10 χρόνια ἀπό τή μακαριά καί ὀσιακή κοίμηση τοῦ ἀλησμόνητου Γέροντος Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου. Ὅμως οὔτε αὐτά κατάφεραν οὔτε ὅσα ὅ Θεός θά ἐπιτρέψει νά ζήσει ἀκόμη αὐτός ὅ κόσμος θά καταφέρουν νά σβήσουν τήν χαριτωμένη μορφή του ἀπό τίς καρδιές τῶν ἀνθρώπων ποῦ ἀγάπησε μέσα ἀπό τήν πολλή του μανικῆ ἀγάπη πρός τόν Χριστό. Ὁλόκληρη ἤ ζωή τοῦ ἦταν μία διακονία ἀγάπης. Μίας ἀγάπης χωρίς σύνορα! Γι’ αὐτό καί ὅσο ὅ ἥλιος θά ἀνατέλλει στή γῆ, δέν θά πάψει νά μᾶς ἐμπνέει καί νά διδάσκει πῶς ν’ ἀγαποῦμε πραγματικά.
«Ἐκεῖνοι ποῦ ἀγαποῦν ἀληθινά καί ἀγωνίζονται σωστά, ἀνέχονται μέ ἀγάπη, θυσιάζονται, στεροῦνται καί ἀναπαύουν τόν πλησίον τους, ποῦ εἶναι ὁ Χριστός»11.
Ἄς ἔχουμε τήν εὐχή του!
Πηγή: http://www.pigizois.net/afieromata/paisios/diakonia_agapis.htm ΠΗΓΗ:ΑΠΟΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΟΝΗ ΒΑΤΟΠΑΙΔΙΟΥ

"Δέν μπορεῖτε νά σκοτώσετε τό παιδί μου".

Ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος μεταφέρει στήν ἐφημερίδα «Ὀρθόδοξος Τύπος» (18/4/1986) τό συγκλονιστικό περιστατικό πού διάβασε στό βιβλίο τοῦ Xans Killian «Πίσω μας στέκει ὁ Θεός» (Ἐκδόσεις «Κάδμος», ἐν Ἀθήναις 1960), στό τελευταῖο κεφάλαιο ὑπό τόν τίτλο «τό κληροδότημα», μέ ἀφορμή συζήτηση περί ἀμβλώσεων.

Τόν συγγραφέα τοῦ βιβλίου, διάσημον ἰατρόν - χειρουργόν, ἐπεσκέφθη μία νεαρά κυρία, ἴνα....ζητήση τήν ἰατρικήν τοῦ βοήθειαν. Ἦτο σύζυγος ἰατροῦ, εἶχε δύο τέκνα, πέντε καί τριῶν ἐτῶν, εὐρίσκετο δέ εἰς τόν τέταρτον μήνα τῆς ἐγκυμοσύνης. Ὁ σύζυγός της εἶχεν ἐπιστρατευθῆ καί εὐρίσκετο εἰς τό Ἀνατολικόν Μέτωπον. Ἡ κυρία εἶχε πόνους εἰς τό ἀριστερόν στῆθος, εἰς δέ τήν ἀριστεράν μασχάλην τῆς εἶχε διαπιστώνει σχηματισμόν μικροῦ σκληροῦ ὄγκου. Ὁ ἰατρός, ἀφοῦ τήν ἤκουσεν, ἤρχισε τήν ἐξέτασιν. Ἀλλ' ἄς συνεχίση τό βιβλίον:

«...Ψηλάφησα καί ἐνίωσα ἕναν πολύ σκληρό, πραγματικά ἐκφυλισμένο λεμφαδένα - ὄχι μποροῦσε κάνεις νά νιώση μία ὁλόκληρη ἁλυσίδα ἀπό τέτοιους ἀδένες! Χωρίς νά δείξω καμμιά ἔκπληξι ψηλάφησα ὁλόκληρο τό ἀριστερό στῆθος, πού τό περιέβαλε ἕνα λεπτό μελανό φλεβικό πλέγμα... Ἐνίωσα φρίκη. Κατόπιν ἐξήτασα, γιά νά συγκρίνω καί νά ἐλέγξω -ὅπως κάνω πάντα- τό δεξί της στῆθος καί διεπίστωσα μέ πολύ φόβο ὅτι καί σ' αὐτόν τόν μαστό μποροῦσε νά ψηλαφίση κάνεις σκληρούς ὄγκους. Σέ μία θέσι τό δέρμα φάνηκε ἐπικίνδυνα τραβηγμένο. Καί στή δεξιά μασχάλη ἐνίωθε κανείς, κάτω ἀπ’ τό δέρμα, μικρούς σκληρούς ἀδένες καί δύο μεγαλύτερους ὄγκους κοντά στά ἀγγεῖα πού ὁδηγοῦν στό χέρι. Αὐτό ἦταν φρικιαστικό! Ἕνας ἀμφοτερόπλευρος, ταχύτατα αὐξανόμενος, καρκίνος τοῦ μαστοῦ...

Ἐνῶ ἡ ἄρρωστη ξαναντυνόταν σκεπτόμουν μέσα μου πώς θά μποροῦσα νά τῆς πῶ τήν πικρή ἀλήθεια μέ τόν πιό καλύτερο τρόπο...

Εἶπα λοιπόν στήν ἄρρωστή μου ἀμέσως μόλις κάθησε ντυμένη ξανά στήν καρέκλα: - Κυρία μου! Τό ὅτι τά πράγματα εἶναι πολύ σοβαρά τό γνωρίζετε καί μόνη σας. Τό ὅτι βρισκόμαστε μπροστά σέ δύσκολες ἀποφάσεις δέν μπορῶ, οὔτε πρέπει, νά σᾶς τό κρύψω. Δέν λύγισε, οὔτε ἔκλαψε...

- Πρέπει ἀμέσως νά μιλήσω μέ τόν ἄνδρα σας! Πρέπει νά τόν καλέσουμε ἀμέσως ἀπ' τό Μέτωπο. Αὐτή τή φορά ὅμως τά μάτια τῆς δάκρυσαν.

- Δέν ξέρω πού εἶναι ὁ ἄνδρας μου. Ἀρκετούς μῆνες τώρα δέν ἔχουμε πιά νέα του. Αὐτό τό γεγονός ἔκανε πιό δύσκολη τήν κατάστασι, γιατί τώρα θά εἶχε ἡ φτωχή γυναίκα νά ἀντιμετώπιση μόνη της τήν ἀπόφασι πού ἔπρεπε νά πάρη, μία ἀπόφασι, πού θά σήμαινε τό θάνατο ἤ τήν ζωή γιά τό παιδάκι πού εἶχε κάτω ἀπ’ τήν καρδιά της. Ἔπρεπε νά τῆς ἐξηγήσω πώς ἦταν ἀνάγκη νά πάρη μίαν ἀπόφασι καί γι' αὐτό συνέχισα μέ ἕνα σκληρό τόνο:

- Εἶσθε βαρειά ἄρρωστη, κυρία μου, καί βρίσκεσθε ἀναμφισβήτητα σέ μεγάλο κίνδυνο. Οἱ μεταβολές στό στῆθος σᾶς ἐξαρτῶνται ἐξάπαντος ἀπό τήν ἐγκυμοσύνη. Οἱ ἀδένες σᾶς βρίσκονται σέ ἀνωμαλία ἀπό τήν ἐπίδρασι ὠρισμένων ὁρμονῶν τῆς κυήσεως καί ἔχουν ἐκφυλισθῆ. Πρέπει νά καταλάβετε, σᾶς παρακαλῶ, ὅτι γι' αὐτό τό λόγο πρέπει νά σᾶς προτείνω τήν διακοπή τῆς κυήσεως. Ὅπως εἶναι ἡ κατάστασίς σας δέν μπορῶ νά σᾶς ἀφήσω τό παιδί. Πρέπει νά προσπαθήσουμε νά ἀναχαιτίσουμε τούς ὄγκους αὐτούς στούς μαστούς καί ὅσο τό δυνατό νά τούς σταματήσουμε. Αὐτό ὅμως δέν μπορεῖ νά γίνη, ὅταν κυκλοφοροῦν στό σῶμα σᾶς μεγάλες ποσότητες ὁρμονῶν τῆς κυήσεως, πού ναί μέν εἶναι χρήσιμες γιά τό παιδί, ἀλλά γιά σᾶς ἀποτελοῦν σχεδόν ἕνα θανάσιμο κίνδυνο. Γι' αὐτό πρέπει νά διακοπῆ ἡ ἐγκυμοσύνη. Κατά τήν γνώμη μου δέν ἔχουμε νά διαλέξουμε τίποτε ἄλλο! Μέ κύτταξε τρομαγμένα καί κατόπιν κίνησε ἀρνητικά τό κεφάλι της καί μοῦ ἐξήγησε μέ σταθερή φωνή:

- Ὄχι! Ποτέ! Τό παιδί δέν ἀνήκει μονάχα σέ μένα ἀλλά καί στόν ἄνδρα μου! Ποτέ δέν θά δώσω τήν συγκατάθεσί μου νά μοῦ τό πάρουν. Μοῦ εἶναι τελείως ἀδιάφορο τό τί μπορεῖ νά συμβῆ σέ μένα. Εἶναι μία κληρονομιά γιά τόν ἄνδρα μου• ἀπ' αὐτό τό πράγμα δέν μπορῶ νά παραιτηθῶ. Ξέρω ὅτι ἡ ζωή μου κινδυνεύει• ἄς τό ποῦμε ἤρεμα, ξέρω ὅτι εἶμαι χαμένη. Αὐτό τό νιώθω καί μονάχα γι' αὐτό σας παρακαλῶ: κρατῆστε μέ στή ζωή μέχρις ὅτου ἔλθει τό παιδί. Αὐτό σας ἱκετεύω!

Γιά πολύ ὥρα σώπασα, κατανικημένος ἀπ' τά λόγια της. Κατόπιν δοκίμασα ἄλλη μία φορά νά τήν μεταπείσω. Τονίζοντας τά λόγιά μου τῆς εἶπα:

- Δέν πρέπει νά μιλᾶτε ἔτσι. Βρίσκεσθε σέ μεγάλο κίνδυνο• αὐτό εἶναι βέβαιον, ἀλλά δέν εἶσθε ἀκόμη χαμένη. Κάνεις δέν θά μποροῦσε νά ἰσχυρισθῆ ἕνα τέτοιο πράγμα. Ἔχουμε μία δυνατότητα. Αὐτό εἶναι. Ἴσως θά μποροῦσα νά τό διατυπώσω ὡς ἑξῆς: Θά ἦταν δυνατόν νά σᾶς σώζαμε, ἄν ἐλαττώναμε τήν ἐνέργεια τῶν ὁρμονῶν τῆς ἐγκυμοσύνης μέ μία ἄμεση διακοπή της ἤ καί νά τίς σταματούσαμε καί κατόπιν νά ἐγχειρίζαμε. Εἶναι βέβαιον ὅμως ὅτι βαδίζετε πρός τήν καταστροφή ἄν δέν γίνη αὐτό τό πράγμα, ἔστω κι' ἄν ἀπεμάκρυνα ριζικά καί τούς δύο μαστούς... Ὅταν τελείωσα, μέ κύτταξε κατ' εὐθείαν στό πρόσωπο καί ἀπήντησε σχεδόν ἐχθρικά:

- Αὐτό τό πράγμα δέν τό θέλω! Δέν μπορεῖτε νά μοῦ πάρετε τό παιδί μου. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΣΚΟΤΩΣΕΤΕ!

Ποτέ μέσα στά πολλά χρόνια της χειρουργικῆς μου Πράξεως δέν εἶχα συναντήσει κάτι παρόμοιο. Συγκινημένος ἐπίασα τό χέρι της.

- Καλά, νικήσατε! Θά ἐκπληρωθῆ ἡ ἐπιθυμία σας. Σᾶς παρακαλῶ, τακτοποιῆστε τά ὅλα στό σπίτι σᾶς ὅσο πιό γρήγορα μπορεῖτε κι ἐλᾶτε ὕστερα ἀμέσως στήν κλινική. Δέν μποροῦμε νά χάνουμε καιρό. Δύο μέρες ἀργότερα ἦταν στήν κλινική μας σ' ἕνα ὄμορφο μοναχικό δωμάτιο. Στήν πρώτη μου ἐπίσκεψι τήν βρῆκα ἤρεμη, μέ μία σχεδόν χαρούμενη ἀταραξία. Δυστυχῶς ἦταν καθῆκον μου νά τῆς κάνω καινούργιες πικρές ἀνακοινώσεις. Τῆς εἶπα ὅτι δέν μποροῦσα νά διακινδυνεύσω νά ἀφαιρέσω μαζί καί τούς δύο μαστούς. Τήν μεθεπομένη στίς 7 ἡ ὥρα θά ἐγχειρίζαμε τήν μία πλευρά καί ἄν θά πήγαινε καλά, ὕστερα ἀπό δύο - τρεῖς ἑβδομάδες, θά ἐγχειρίζαμε κατά τό δυνατόν ριζικά τήν ἄλλη πλευρά.... Ὁ ὀργανισμός τῆς νεαρᾶς γυναίκας ἦταν πρός τό παρόν ἀκόμη σέ σχετικῶς καλή κατάσταση. Οἱ ὄγκοι πού μεγάλωναν τόσο γρήγορα, παρ' ὅλον ὅτι προκαλοῦσαν μίαν ἐξασθένησι, δέν εἶχαν ἀκόμη ἐπιδράσει δυσμενῶς στή γενική της κατάσταση. Κουβεντίασα γιά τήν ἐγχείρησι μέ τόν ἐπιμελητή μου διεξοδικώτατα καί διάλεξα τούς καλύτερους βοηθούς... Ὅλα αὐτά τά μέτρα θά ἐξυπηρετοῦσαν στό νά προφυλάξουν τή μητέρα καί τό ἔμβρυο... Ὅταν μπῆκα ἀποστειρωμένος στό χειρουργεῖο, ὅλα ἦταν ἕτοιμα. Τό χειρουργικό πεδίο ἦταν ξέσκεπο. Τό ἐξήτασα ἄλλη μία φορά, ἐπῆρα τά λαστιχένια γάντια, τά φόρεσα καί ἄρχισα. Κατ’ εὐθείαν ἔκοψα γύρω ὁλόκληρο τό ἀριστερό στῆθος προσεκτικά μαζί μέ τό δέρμα πού θά τό χρειαζόμαστε ἀργότερα. Πιάσαμε ἀμέσως μέ λαβίδες τά αἱμοραγούντα ἀγγεῖα. Προχώρησα βαθύτερα, ἄφησα ἀνέπαφο ὁλόκληρο τόν ἀδένα τοῦ μαστοῦ, προσκολλημένον ἐπάνω στούς μεγάλους μῦς τοῦ στήθους καί τά ἀπεχώρισα ὅλα μαζί ἀπό τό θωρακικό τοίχωμα... Κατόπιν ἄρχισε τό δεύτερο μέρος: θά ξεκαθαρίζαμε τελείως τούς μασχαλιαίους ἀδένας καί τούς ὑποκλειδίους. Ἦταν μία κουραστική δουλειά γιατί ὁλόκληρη ἡ περιοχή εἶχε γεμίσει μέ μικρά καρκινωματώδη ὀγκίδια. Ὅλοι οἱ προσβεβλημένοι ἱστοί ξεχωρίστηκαν καί ὁλοκλήρωσα τήν δουλειά μου φθάνοντας μέχρι τά χείλη τῶν μυών πού κλείνουν πρός τά πίσω τή μασχαλιαία κοιλότητα. Ἐδῶ ὑπάρχουν σχεδόν πάντοτε ἐπικίνδυνοι ἀδένες κι' αὐτοί ἔπρεπε ἐξάπαντος νά ἀπομακρυνθοῦν...

Ὁλόκληρη τήν πρώτη μέρα παρακολουθούσαμε συνεχῶς τήν νεαρά γυναίκα. Ἐγώ ὁ ἴδιος πήγαινα κάθε τόσο στό κρεβάτι της γιά νά πεισθῶ ὅτι δέν εἶχε συμβῆ τίποτε στό παιδί. Ἀλλά εὐτυχῶς πέρασαν οἱ τέσσαρες πρῶτες ἡμέρες καί τό παιδί ἦταν ἐν τάξει. Ἔτσι περιορίσθηκε πρός τό παρόν αὐτός ὁ κίνδυνος... Ἐνίωθα πραγματικά σάν νά πετοῦσε μές στό δωμάτιο μία ἀνείπωτη ἐρώτησι. Καί μετά, κάποια ἡμέρα, ἔθεσε, γελώντας ἀθώα, τό ἑξῆς ἐρώτημα: -

Πόσο περίπου θά ζήσω ἀκόμη, κύριε καθηγητά; Ἀμέσως κατάλαβα: ἤθελε νά μάθη ἄν τῆς ἔμενε ἀκόμη ἀρκετός καιρός γιά νά φέρη τό παιδί στόν κόσμο. Μέ φθηνό τρόπο οὔτε μποροῦσα οὔτε ἤθελα νά τήν παρηγορήσω. Γι’ αὐτό τῆς εἶπα μονάχα:

- Αὐτό μή μοῦ τό ρωτᾶτε, ἀγαπητή κυρία. Μέ τόν καιρό παρατηρήσαμε μέ φόβο ὅτι διαρκῶς ἀδυνάτιζε... Τό θέμα τῆς συζητήσεώς μας ἦταν σχεδόν πάντοτε γύρω ἀπ' τό παιδί πού περίμενε καί ὅταν δοκίμαζα νά φέρω τήν κουβέντα σέ ἄλλα πράγματα, τήν ξαναγύριζε πάλι ἐπίμονα στό ἴδιο σημεῖο γύρω ἀπ’ τό ὁποῖον, ὅπως φαίνεται, περιστρέφονταν διαρκῶς ὅλες της οἱ σκέψεις. Μέ πραγματική συγκίνησι ἀντιλαμβανόμουν διαρκῶς ὅτι ἦταν γαντζωμένη στήν ἰδέα ν' ἀφήση αὐτό τό παιδί σάν κληροδότημα τῆς ἀγάπης της στόν ἄνδρα της, ὅταν ἐκεῖνος θά γύριζε ἀπ' τό Μέτωπο. Δέν μποροῦσα νά τήν ἀφήσω νά μαντέψη ὅτι δέν ἤμουν εἰς θέσιν νά συμμεριστῶ τήν ἐλπίδα της. Κρυφά ἐζήτησα γιά νά μάθω πού βρισκόταν ὁ ἄνδρας της καί ἀπό τήν Γενική Διοίκησι ἔμαθα ἐμπιστευτικά ὅτι ὁλόκληρη ἡ ὁμάδα, στήν ὁποίαν ἀνῆκε, εἶχε χαθῆ στό Ἀνατολικό Μέτωπο.

Κάποια μέρα τῆς εἶπα ὅτι τήν ἑπομένην ἤθελα νά κάνω τήν δεύτερη ἐγχείρησι. Κίνησε μονάχα τό κεφάλι της. Αὐτή ἡ δεύτερη ἐγχείρησις εἶχε μεγαλύτερες ἀπαιτήσεις καί ἦταν πολύ πιό ἐπικίνδυνη ἀπό τήν πρώτη, ἐπειδή ἡ γενική κατάστασις εἶχε ἐπιδεινωθῆ. Κάθε κίνδυνος γιά τήν μητέρα καί τό παιδί εἶχε διπλασιασθῆ... Δουλεύαμε γρήγορα καί προσεκτικά ὅσο μπορούσαμε. Μέ πολύ περισσότερη φροντίδα σταματοῦσα τίς αἱμοραγγίες γιά νά προφυλάξω τήν κυκλοφορία. Βρισκόμαστε στόν ἕκτο μήνα καί τό παιδί ἑπομένως, ἄν προκαλεῖτο ἕνας πρόωρος τοκετός, δέν θά μποροῦσε νά ζήση. Ἀλλά, παρ’ ὅλη μας τήν ὑπερέντασι, χρειάσθηκα αὐτή τή φορά πιό πολύ χρόνο γιά ν' ἀποχωρίσω τό στῆθος καί νά ξεκαθαρίσω τή μασχάλη καί τούς ὑποκλείδιους ἀδένας: Οἱ ἱστοί εἶχαν γίνει ἕνας σβῶλος καί διαρκῶς ἄγγιζα στό βάθος καί καινούργιες ὕποπτες καρκινωματώδεις μάζες.

Τελείωσα, ἔρραψα τή μεγάλη πληγή καί τοποθέτησα τήν παροχέτευσι. Προχωροῦσα μέν χωρίς νά παρουσιάζωνται ἐπιπλοκές, ἀλλά ἀμφέβαλα ἄν θά εἴχαμε μία πλήρη ἴασι, γιατί τό λεύκωμα στό αἷμα ἦταν, παρ' ὅλες μας τίς προσπάθειες, κατεβασμένο. Ἔτσι μείναμε νιώθοντας μία βαθειά κατάθλιψι ὅταν πῆραν ἔξω ἀπ’ τό χειρουργεῖο τήν ἄρρωστη: τό πράγμα ἦταν φοβερό καί ἡ συναίσθησις ὅτι στό τέλος ὅλα θά πήγαιναν χαμένα μᾶς βάραινε ὅλους.

Ἐμένα μέ βασάνιζε ἀκόμη μία τελείως διαφορετική φροντίδα, πού μέ προσοχή τήν ἔκρυβα ἀπό ἐκείνη: τό μικρό πλασματάκι θά μποροῦσε νά πεθάνη μέσα της. Γι' αὐτό, ἀμέσως ὕστερα ἀπό τήν ἐγχείρησι, πῆγα ἐπάνω στό δωμάτιό της καί ἀκροάσθηκα τήν καρδιά τοῦ παιδιοῦ. Τά κτυπήματα ἦταν ἀδύνατα, ἀλλά ἀρκετά αἰσθητά. Καί ἔμειναν ἔτσι καί τίς ἑπόμενες ἡμέρες. Ἕνα πρωί μου ἀνακοίνωσε, ἀκτινοβολώντας ἀπ' τήν χαρά της: τό παιδί εἶχε κινηθῆ μέσα της. Εἶχε νιώσει καθαρά τά κτυπήματα, πού ἔκαναν τά μικρά του ποδαράκια...

Πλησιάζαμε στόν ἕβδομο μήνα. Ἄρχιζε ὁ τελευταῖος ἀγώνας μέ τόν χρόνο. Τῆς πρότεινα ἀκτινοβολίες γιά νά ἐξουδετερώσουμε μερικά κακοήθη κύτταρα πού εἶχαν ἀπομείνει. Ἐπειδή προέβλεψα ὅτι θά φοβόταν μήπως βλάψουν τό παιδί, τή διαβεβαίωσα, χωρίς νά μέ ρωτήση, ὅτι μπορούσαμε νά ἀπομονώσουμε τό παιδί ἀπό τήν ἐπίδραση τῶν ἀκτίνων. Ἀλλά δέν συνεφώνησε καί μοῦπε:

- Γιά ποιό λόγο; ξέρω πού βρίσκομαι. Ἀπό μέρα σέ μέρα φαινόταν πιό κουρασμένη... Ἡ πληγή δέν ἔκλεινε. Τό μέρος ποῦ εἶχε μείνει ἀνοικτό δέν θεραπευόταν. Οἱ ἀναγεννητικές δυνάμεις τοῦ ὀργανισμοῦ τῆς εἶχαν φθάσει στό τέλος... Ὁ ἕβδομος ὅμως μήνας τελείωσε. Ἔτσι κάποια μέρα πῆγα καί τῆς εἶπα:

- Ἐάν ἔλθη τώρα τό παιδί, μπορεῖ νά διατηρηθῆ στή ζωή! Ποτέ δέν θά ξεχάσω τίς ἐκδηλώσεις πού ἀκολούθησαν τήν εἴδησι. Δάκρυα χαρᾶς λαμπύριζαν στά μάτια της καί τό ὠχρό ἐξασθενημένο πρόσωπο φάνηκε νά φωτίζεται ἀπό μέσα μέ μία ἀκτινοβολία εὐτυχίας. Γιά λίγες μέρες καλυτέρευσε καί ἡ κατάστασίς της. Ἔκανε λίγο χρῶμα, ἀλλά κατόπιν προχώρησε ἀδυσώπητα ἡ σωματική κατάπτωσις.

Τόν ὄγδοο μήνα τῆς πρότεινα νά τῆς γίνη πρόωρος τοκετός, θά πήγαινε στήν γυναικολογική κλινική καί θάφερνε τό παιδί στόν κόσμο. Ἀρνήθηκε ὅμως. Ἤθελε νά πάη σπίτι της. Ἔτσι ἦλθε ἡ ἡμέρα πού ἄφησε τήν κλινική μας. Ἐμφανίσθηκε ἡ ἀδελφή της γιά νά τήν πάρη... Τίς συνώδευσα καί τίς δύο μέχρι τό ἁμάξι. Γιά μία στιγμή ἔμεινα ἀκόμη μόνος μέ τήν ἄρρωστή μου καί ἐνίωσα ὅτι ἀγωνιζόταν μέ τόν ἑαυτό της, ἀλλά στό τέλος ξέφυγε ἀπ’ τά χείλη της ἡ ἐρώτησις πού φοβόμουν:

- Πόσο θά ζήσω ἀκόμη; Ἀπέφυγα ν' ἀπαντήσω, κουνώντας βουβά τό κεφάλι μου. Δέν ἤθελα τήν τελευταία στιγμή νά πῶ ψέματα.

- Εἰδοποιῆστε μέ ὅταν γεννηθῆ τό παιδί, τήν παρακάλεσα.

Κι' ἐκείνη μου τό ὑποσχέθηκε. Περίμενα νά μοῦ στείλουν καμμιά κάρτα καί ἐξεπλάγην ὅταν κάποια μέρα πῆρα ἕνα γράμμα, γραμμένο ἀπό τήν ἴδια.

«Ἀγαπητέ μου κ. καθηγητά, ἔγραφε, ἐπειδή συμμερισθήκατε τόσο θερμά τόν ἀγώνα μου, θά εἶσθε καί ὁ μόνος πού θά μάθετε ἀπό μένα τήν ἴδια τό εὐχάριστο νέο. Γιατί εἶμαι πολύ ἀδύνατη καί πρέπει νά κάνω οἰκονομία στίς ὑπόλοιπες δυνάμεις μου. Λοιπόν: πρό δέκα ἡμερῶν ἦλθε τό παιδί στό κόσμο. Ἕνα ἀγοράκι. Ἕνα μικρούτσικο παιδάκι... Ἡ καρδιά μου εἶναι τόσο πολύ γεμάτη ἀπό εὐγνωμοσύνη, πού μου εἶναι ἀδύνατον νά βάλω σέ λέξεις τά συναισθήματά μου. Εὐγνωμοσύνη πρός τόν Θεό καί εὐγνωμοσύνη καί πρός ἐσᾶς, ἀγαπητέ κ. καθηγητά. Οἱ τελευταῖες ἑβδομάδες ἦταν ἀρκετά ἄσχημες καί μερικές φορές σκεπτόμουν ὅτι δέν θά μποροῦσα νά κρατήσω μέχρι τέλους. Προσευχόμουν μ' ἕναν τελείως παιδιάστικο τρόπο, πού ἴσως θά μποροῦσε νά κάνη ἕνα θεολόγο νά γελάση περιφρονητικά: «Ἄν Ἐσύ εἶσαι κεῖ πάνω, κι' ἄν Ἐσύ εἶσαι ἡ Ἀγάπη, τότε χάρισέ μου αὐτό τό παιδί». Ἔτσι Τοῦ ἔλεγα καί Ἐκεῖνος, μέ τήν ἀπέραντη εὐσπλαγχνία Του, ἄκουσε τήν ἱκεσία μου, πού ἦταν σάν ἕνας ἐξαναγκασμός. Αὐτό τό γεγονός σημαίνει γιά μένα πολλά πράγματα. Εἶναι ἡ μεγαλύτερή μου παρηγοριά στό τελευταῖο κομμάτι τοῦ δρόμου πού βρίσκεται ἀκόμη μπροστά μου. Ὁ θάνατος ἔρχεται... Τό τέλος πλησιάζει... Δέν θέλω νά φαίνωμαι πιό καλή ἀπ’ ὅ,τι εἶμαι: κι ἐγώ συχνά νιώθω φόβο γιά τόν θάνατο. Τό βαθύ φόβο τοῦ πλάσματος προτοῦ φύγει ἀπ’ αὐτή τή ζωή καί κυρίως τίς νύχτες ὅταν μένω μόνη μ' ἀνοικτά τά μάτια στό σκοτάδι. Ἀλλά τότε μέ παρηγορεῖ ἡ σκέψις τοῦ παιδιοῦ πού ἀποτελεῖ γιά μένα τήν ζωντανή ἀπόδειξι τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ... Χθές ἀναγκάσθηκα νά διακόψω ἐδῶ τό γράμμα μου. Ἦλθε ἡ ἀδελφή μου καί μέ μάλωσε στά γερά. Ἤθελε νά μοῦ κάνη ξεκάθαρο ὅτι γιά χάρι τοῦ παιδιοῦ εἶχα καθῆκον νά μείνω στή ζωή. Τώρα, ἐκτός του ὅτι δέν ἐξαρτᾶται καθόλου ἀπ' τίς δικές μου δυνάμεις τό νά παρατείνω τή ζωή μου, θεωρῶ σάν μία ἀνακουφιστική ἄποψι καί τό ἑξῆς: στό τέλος - τέλος καί οἱ πιό τρυφεροί γονεῖς πολύ λίγα μόνον πράγματα μποροῦν νά κάνουν γιά τά παιδιά τους. Ἡ τύχη τούς ὅπως καί ἡ δική μας βρίσκεται στά χέρια τοῦ Θεοῦ. Καί σ’ αὐτά τά πατρικά, τά δυνατά χέρια ἐμπιστεύομαι τώρα ἀπόλυτα ὅλους ἐκείνους πού ἀφήνω πίσω μου... Μόχθησα γιά νᾶμαι στά παιδιά μου, πού ἦταν γιά μένα τό ὡραιότερο δῶρο, μία καλή μητέρα. Καί δέκα ὁλόκληρα χρόνια ἔμεινα συνδεδεμένη μέ τόν ἄνδρα μου μέ μία ἀγάπη πού δέν δοκίμασε ποτέ οὔτε καί τήν παραμικρότερη συννεφιά. Τό νά τά’ ἀφήσης ὄλ' αὐτά, δέν εἶναι εὔκολο, θά ἤθελα ὅμως ἄλλη μία φορά νά σᾶς διαβεβαιώσω, ἐπειδή μου παρασταθήκατε στίς δυσκολώτερες ὧρες μου, ὅτι προχωρῶ μέ τήν βεβαιότητα πώς θά τά ξαναβρῶ, ἐκεῖ ἐπάνω, ὅλα περιβεβλημένα μέ μία λαμπρότητα καί ἐλευθερωμένα ἀπ’ τήν γήινη μιζέρια. Ἀντίο γιά πάντα!

Ν.Ν.

Υ.Γ. Ὅταν γυρίση κάποτε ὁ ἄνδρας μου δῶστε τοῦ σᾶς παρακαλῶ αὐτό τό γράμμα». Ὕστερα ἀπό 14 ἥμερες πῆρα ἕνα χαρτί πού μου ἀνήγγελε τό θάνατό της. Τό γράμμα δέν μπόρεσα νά τό δώσω, γιατί ὁ ἄνδρας της δέν γύρισε ποτέ ἀπό τό Ἀνατολικό Μέτωπο».

ἀπό τό:ΑΝΑΒΑΣΕΙΣ ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ ΣΤΟ:ΘΑΝΟΣ ΕΥΗ