Ἀρχιµανδρίτης Παρθένιος Ἠγούµενος Ι. Μ. ΟΔΗΓΗΤΡΙΑΣ
Γιὰ τὸ σοβαρὸ θέµα τῆς ἀπόγνωσης καὶ τῆς αὐτοκτονίας ἐκφώνησε µἴα ὀµιλία ὁ Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως στὴ Λαµία στὶς 20 Νοεµβρίου 1893 σὰν Ἱεροκήρυκας. Καὶ ἐπειδὴ τὸ κοινωνικὸ αὐτὸ προβληµα ἔχει σήµερα ἀνησυχητικὲς διαστάσεις, ὁ φωτισµένος λόγος τοῦ Θεοφόρου πατρὸς τῆς Ἐκκλησίας µας καὶ συγχρόνου Ἁγίου εἶναι πολὺ ὠφέλιµος καὶ ἐπίκαιρος. Ἡ ἀπόγνωση εἶναι φοβερὸ κακὸ καὶ ἀγιάτρευτο πάθος ποὺ φθείρει τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου. Καταστρέφει κάθε τί ὑγιὲς µἔσα του, τὸν παραδίδει στὴν καταστροφὴ καὶ τὸν ὠθεῖ στό νὰ θέσει τέρµα στὴ ζωή του. Ὁ Ἀπεγνωσµένος παρότι ζεῖ εἶναι νεκρός, διότι ἔχασε τὸ συνδεσµο µἐ τὸν κόσµο καὶ κάθε εὐχαρίστηση τῆς ζωῆς. Νοµίζει ὅτι ἕνας γρηγορότερος θάνατος ἀπὸ τὸν φυσικὸ θὰ τὸν ἀπαλλάξει ἀπὸ τὶς θλίψεις καὶ τὶς δυσκολίες τῆς ζωῆς καὶ καταλήγει στὴν αὐτοκτονία.
Αἰτία αυτοκτονίας
Ἡ ἀπόγνωση λοιπὸν εἶναι ἡ αἰτία τῆς αὐτοκτονίας καὶ ὄχι ἡ φρενοπάθεια. Αὐτὸς ποὺ αὐτοκτονεῖ δὲν εἶναι παράφρονας ἀλλὰ ἀπεγνωσµένος. Ὁ φρενοπαθεῖς ἐπιχειρεῖ καὶ µἐτὰ τὴ διάσωσή του νὰ θανατωθεῖ χωρὶς νὰ ἔχει προµελετήσει τὸν τρόπο ποὺ θὰ πεθάνει. Οὐδέποτε διαλέγει ὅπλο ἢ µἔσο αὐτοκτονίας καὶ ὁδηγεῖται ἀσυνείδητα στὴν πράξη του λόγω τῆς φρενοπάθειάς του. Ὁ παράφρονας δὲν ζητᾶ τὸ θάνατο, ἀλλὰ ὁ θάνατός του εἶναι συνέπεια ἀπονενοηµένης πράξης. Οἱ αὐτοκτονοῦντες (αὐτόχειρες) ὄµως ποὺ σώθηκαν θεραπεύτηκαν, δὲν ἐπιχείρησαν ἄλλη προσπάθεια αὐτοκτονίας καὶ µἐτανόησαν. Οἱ αὐτοκτονοῦντες λοιπὸν δὲν πάσχουν παθολογικὰ ἀλλὰ ἠθικά. Ἡ ἀπόγνωση εἶναι ἠθικὴ παρεκτροπή. Ἀγνόησαν τὴν ἠθικὴ θεραπεία καὶ ὅταν τοὺς κατέλαβε ὁ πανικὸς τῆς ἀπόγνωσης αὐτοκτόνησαν. Ἄρα εἶναι ὑπεύθυνοι τῶν πράξεών τους καὶ ἔχουν µἐγάλη...

























