Στὴν τουρκικὴ ἱστορικὴ καὶ πολιτικὴ ὁρολογία ὑπάρχει μία λέξη, ποὺ φαίνεται ὅτι ἀποκτᾶ καὶ πάλι ἰδιαίτερη βαρύτητα τώρα ποὺ τὸ πολιτικὸ Ἰσλὰμ προσπαθεῖ νὰ ἀναβιώσει τὸ ὀθωμανικὸ πνεῦμα μὲ ὅρους 21ου αιώνα.
Διαβάζουμε ὅτι ὁ Νταβούτογλου, σὲ ὁμιλία ποὺ ἔκανε στὴ συγκέντρωση τῆς Νομαρχιακῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ ΑΚΡ στὴν Καισάρεια, τὶς 21 Ἰανουαρίου 2012, μεταξὺ ἄλλων εἶπε καὶ τὰ ἑξῆς:
Κουβαλᾶμε μία πολὺ μεγάλη ἱστορικὴ εὐθύνη στὶς πλάτες μας. Τὸ περασμένο ἔτος, ὅταν ἐκδηλώθηκε ἡ Ἐπανάσταση τῶν Γιασεμιῶν στὴν Τυνησία, νοιώσαμε ὅτι εἴμαστε ἀντιμέτωποι μὲ μία μεγάλη πρόκληση. Τὸ 1911 ἦταν ἡ χρονιὰ ποὺ ἀποχώρησαν ὁριστικὰ τὰ τουρκικὰ στρατεύματα ἀπὸ τὴ Λιβύη καὶ τὸ 2011 ἦταν ἡ χρονιὰ ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ κερδίσουμε τὸ στοίχημα ἂν θὰ ἐπιβιώσουμε ἢ ὄχι στὴ Λιβύη. Αὐτὸ τὸ στοίχημα ποὺ δώσαμε πέρυσι τὸ νοιώσαμε κάθε στιγμὴ μέσα μας. Τὸ 1912 ἦταν ἡ χρονιὰ ποὺ μετὰ τὸν Βαλκανικὸ Πόλεμο δημιουργήθηκαν ἀτέλειωτα καραβάνια προσφύγων πρὸς τὴν Τουρκία, ἡ χρονιὰ ποὺ χάσαμε τὰ Βαλκάνια. Ἕναν αἰώνα μετά, τὸ 2012, κάποιες ἀπὸ τὶς πληγὲς ἐκεῖνες δὲν ἔχουν κλείσει. Τὸ 1914 ἦταν ἡ χρονιὰ ποὺ μπήκαμε στὸν Πρῶτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Πλησιάζουμε στὸ 2014, μία χρονιὰ ποὺ οἱ χῶρες τῆς Μέσης Ἀνατολῆς ἔχουν καὶ πάλι μεγάλες προσδοκίες ἀπὸ τὴν Τουρκία, ποὺ τὸ ὄνομα τοῦ πρωθυπουργοῦ Ἐρντογᾶν ὅπου ἀκούγεται δημιουργεῖ μεγάλο ἐνθουσιασμό, πλησιάζει μία περίοδος ποὺ ἡ τουρκικὴ σημαία ἐκεῖ ποὺ κυματίζει δημιουργεῖ κύματα προσδοκιῶν. Τὸ 1915 ἦταν...











.jpg)





