Η ΔΙΑΒΡΩΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ. ΑΦΥΠΝΙΣΤΕΙΤΕ !

ΠΗΓΗ:ellinonea.blogspot.com
Έχοντας ανατριχιαστικά απομακρυνθεί τα ευρωπαϊκά κράτη από το συστατήριο εκείνο, ευγενές όραμα των «πατέρων» της ενωμένης Ευρώπης, επί δεκαετίες, —πριν τα ξυπνήσει βίαια η σκληρή οικονομική κρίση που ζούμε— είχαν αδίσταχτα ρι­χτεί στην κατανάλωση. Στην κατανάλω­ση —διότι όλα τα άλλα, ξεκινώντας από το στείρο Ευρωκοινοβούλιο και καταλή­γοντας στις άκαρπες, βαθμιαίες διευρύν­σεις, δεν ήταν παρά καρυκεύματα της καταναλωτικής, της υλόφρονης βουλημίας μιας δέσμης κρατών που είχαν λακτίσει την ταυτότητά τους, την Γλώσσα τους, την Θρησκεία τους, τον πνευματι­κό τους πολιτισμό.
Μέσα σ' αυτή την οργιαστική κατα­ναλωτική λάσπη έχει πέσει και η Ελλά­δα —η πνευματική, πολιτισμική μητέρα της Ευρώπης. Στην δική της καθημερινή, επίσημη και ανεπίσημη ζωή, φανε­ρώθηκε με τον πιο αναιδή, συχνά χυδαίο τρόπο, η καταναλωτική μανία, ο υλιστι­κός πυρετός που εσάρωσε —κι εξακολου­θεί να σαρώνει την προσωπικότητά της, την ταυτότητα της, αυτή που εσμίλευσαν οι αιώνες του περιπετειώδους βίου της.
Έτσι, η Ελλάδα, με βήμα γοργό, προχώρησε στον βαθμιαίο αφελληνισμό της.
Καταφρονώντας τον τρισχιλιόχρονο εαυτό της, την πολύμορφη παράδοσή της που εχύμευσαν γενιές και γενιές, οι «έ­ξυπνοι» των καιρών μας ελάκτισαν την γλώσσα της, ελάκτισαν καί την θρησκεία της. Και όχι πλέον ο «λαός». Ο μηδε­νισμός ξεκίνησε από τα «υψηλά» λεγό­μενα κοινωνικά κλιμάκια: από τα πανε­πιστήμια, από τους πολιτικούς και από τους δημοσιογράφους. Καταφρονώντας τον ελληνικό εαυτό των Νεοελλήνων, άφη­σαν να καταμολυνθεί η γλώσσα, ιδίως η τρέχουσα,η λεγόμενη «καθημερινή γλώσ­σα», που είναι και η πιο ζωντανή, από μύριους αγγλισμούς, τόσο που να κυκλο­φορείς στις ελληνικές πόλεις και οι επι­γραφές των καταστημάτων κάθε φύσης να σε βεβαιώνουν πως βρίσκεσαι σε αγ­γλόφωνη χώρα. Και δεν ήταν, και δεν είναι μόνο αυτό. Παρά τον δίκαιο ξεση­κωμό μεγάλου τμήματος του ελληνικού λαού, απαγορεύτηκε η αναγραφή του θρη­σκεύματος στις ταυτότητες —ακόμη και η προαιρετική. Και είχαν λησμονήσει — κι εξακολουθούν να «λησμονούν»— οι ανεγ­κέφαλοι πολιτικοί και δημοσιογράφοι πως από την ελληνική ακόμη αρχαιότητα, η Γλώσσα και η θρησκεία ήταν οι δυο ιε­ροί σύνδεσμοι της ελληνικότητάς μας. Ούτε όμως κι αυτά τα εθνικά εγ­κλήματα —που το επαναλαμβάνω: τελέ­στηκαν ξεκινώντας από τις «υψηλές» σφαίρες της νεοελληνικής κοινωνίας— ι­κανοποίησαν τους ξενόδουλους, καλοπλη­ρωμένους μηδενιστές των δυσχερών ετού­των καιρών. Προχώρησαν στην άλωση της Παιδείας: με ψεύδη, ανακρίβειες και δήθεν διεθνικιστικές ορέξεις, παραχάρα­ξαν τα βιβλία της Ιστορίας, οδήγησαν σε ασφυξία το μάθημα των Θρησκευτι­κών— ενώ ουδείς ποτέ στην νεώτερη Ελ­λάδα υποχρεώθηκε,— έστω κ έχοντας τε­λέσει θρησκευτικό γάμο— να θρησκεύει. Η παράδοση του τόπου μας οδηγούσε πάν­τα στην επισφράγιση του ιερού χαρακτή­ρα των κορυφαίων γεγονότων στη ζωή του Έλληνα πολίτη. Γιατί ουδέποτε, επί 25 και πλέον αιώνες, ζητήθηκε από τους Έλληνες να ζήσουν ως παραγωγοί-καταναλωτές, δηλαδή, να απανθρωποποιηθούν, να αποκτηνωθούν. Και σήμερα, τα «ανώτερα» κοινωνικά κλιμάκια, αυτό επιζητούν, γι' αυτό εργάζονται, αυτό τον κτη­νώδη μηδενισμό κηρύττουν. Κι έρχεται, σαν μια αγριεμένη, πολυτρικυμιώδης θάλασσα, η οικονομική ετούτη κρίση. Και σαρώνει λυσσαλέα τον αναιδέστατο υλισμό, και αδειάζει τον κοι­νωνικό βίο από κάθε νόημα, κι εκμηδε­νίζει και παραγωγούς, και καταναλωτές. Και τώρα, σ' αυτό τον τόπο που επί 25 και πλέον αιώνες γνώριζαν για ποιο σκο­πό ζουν οι Έλληνες, τώρα, για ποιό σκο­πό ζουν; —έχοντας χάσει τον εαυτό τους, και πολιτικοί, δημοσιογράφοι, πανεπι­στημιακοί, έχοντας προσβληθεί από δει­νή δυσλεξία. Πού είναι η Ελλάδα και πού οι Έλ­ληνες; Ώρα τραγικής αμηχανίας.

ΙΕΡΟΨΑΛΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

ΠΗΓΗ:dieyxontonagion.blogspot.com
Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε, (κυρίως στις περιόδους των εορτών) ότι διάφοροι ''Ιεροψαλτες'' παρουσιάζουν, με χορωδίες ή κατά μόνας, στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (τηλεόραση, ραδιόφωνο) εκκλησιαστικούς ύμνους με προσθήκη λαϊκών οργάνων - γυναικείων φωνών, στοι­χείων λαϊκής μουσικής, σε σημείο που τείνει να δημιουργηθεί μόδα. Ορισμένοι πάλι καλλίφωνοι σολίστες, κάνοντας επίδειξη των φωνητικών τους ικανοτήτων, χρησιμοποιούν και λίγο τραγουδάκι - λίγο αμανεδάκι και κάποιο μουσικό όργανο.

Η βυζαντινή μουσική είναι προσευχητική, εκτελείται μόνο από φωνή ανθρώπινη, όχι από μουσικά όργανα, έχει γνώρισμα την μονοφωνία - ομοφωνία, υπηρετεί αποκλειστικά τις λατρευτικές ανάγκες της Εκκλησίας, είναι, τελικά, η μουσική της Ορθοδόξου Εκκλησίας και η πιστή παράδοση των πατέρων της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Αφού, λοιπόν, δεν είναι κοσμική τέχνη, τα διάφορα «φτιασίδια» δεν επιτρέπονται......

Το «ψάλλειν» είναι λειτούργημα και αποστολή, γι' αυτό και ο «ιεροψάλτης» πρέπει, έχοντας υπ' όψιν τα παραπάνω, να είναι ευσεβής, ηθικός, άρχοντας επί του αναλογίου του, προσηλωμένος στο καθήκον του (την προσευχή), να έχει μουσική Βυζαντινή κατάρτιση και, βέβαια, να υλοποιεί το «στήκετε και κρατήτε τας παραδόσεις».
Όποιοι ψάλτες, παραβλέποντας κάθε έννοια παράδοσης και ιστορίας, παραποιούν το αυθεντικό βυζαντινό μέλος των θρησκευτικών ύμνων είναι παραποιητές - νοθευτές - υβριστές της πατρώας εκκλησιαστικής βυζαντινής μουσικής.
Η εκκλησιαστική βυζαντινή Μουσική έχει όρους και κανόνες διάφορους της μουσικής έξω της εκκλησίας.

Είναι απρεπές να συνδέσουμε εκκλησιαστικούς ύμνους - ιερό ψαλμό που να βασίζεται σε ήθος και ρυθμό εξωεκκλησιαστικό.
Η σεμνή μελωδία δεν επιτρέπεται να αναμιγνύεται με άσεμνες και βέβηλες μελωδίες, διότι αποσπούν τον νουν και την καρδιά από την προσευχή.
Oι «παραποιητές ψάλτες» είτε από άγνοια, είτε εσκεμμένα ευρίσκονται σε αταξία.
Δεν φτάνει μόνο η φωνή, τέτοια έχουν και τα κοράκια και τα τσακάλια.
Δεν χρειάζονται στην προσευχή ούτε τα όργανα, ούτε το ήθος και ο ρυθμός λαϊκών ασμάτων· αυτά στα πανηγύρια και στα λοιπά κέντρα διασκεδάσεως.
Ο κάθε ένας δεν μπορεί να εφαρμόζει ό,τι θέλει ή ό,τι νομίζει.
Κύριοι, υπάρχουν κανόνες.
Άλλο προσευχή και ιεροψάλτης και άλλο διασκέδαση και τραγουδιστής.
Επειδή, καταξιωμένοι, καταρτισμένοι, παραδοσιακοί και νομιμόφρονες (σε σχέση με την τάξη, το ήθος, την παράδοση) «ιεροψάλτες» δεν εμφανίζονται στα Μ.Μ.Ε (γιατί άραγε;), παρουσιάζονται οι «παραποιητές ψάλτες», οι «καινοτόμοι - εκσυγχρονιστές», προσθέτοντας ολίγον τραγουδάκι, ολίγον όργανο, ολίγον αμανέ, κάποια γυναικεία φωνή (παρουσία) και όλα καλά γι' αυτούς.
Πολλοί από τους παραποιητές ευρίσκονται στον χώρο λαϊκών συγκροτημάτων κι επομένως, για ευνοήτους λόγους, βολεύονται με αυτήν την κατάσταση.
H πλειοψηφία, όμως, των ιεροψαλτών θα επιτρέψει αυτήν την κατάσταση να συνεχίζεται;


ΑΣ ΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ ΚΑΘΑΡΗ ΤΗΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΙΕΡΟΨΑΛΤΙΚΗ ΤΕΧΝΗ

ΣΜΥΡΝΗ Τετάρτη 13 Σεπτεμβρίου 1922.

ΠΗΓΗ:VATOPAIDI.WORDPRESS.COM
«Είδα Τούρκους στρατιώτες να βάζουν φωτιά»

Άγνωστες μαρτυρίες έρχονται στο φως για πρώτη φορά και διαλύουν κάθε αμφιβολία για τα δραματικά γεγονότα

Ποιος έκαψε τη Σμύρνη; Πλέον δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Το βιβλίο του Βρετανού συγγραφέα Τζάιλς Μίλτον «Ο Χαμένος Παράδεισος, Σμύρνη 1922» βασίστηκε σε, ανέκδοτα μέχρι σήμερα, γράμματα και ημερολόγια Λεβαντίνων της Σμύρνης. Οι μαρτυρίες Αμερικανών, Βρετανών και Γάλλων που είδαν Τούρκους στρατιώτες με βαρέλια γεμάτα πετρέλαιο να ραντίζουν τα κτίρια στην αρμενική συνοικία και να βάζουν φωτιά, δίνουν την πιο κατηγορηματική απάντηση στο ιστορικό ερώτημα. Αναπάντητα όμως συνεχίζουν να παραμένουν τα γιατί μπροστά σε τόσο ανθρώπινο πόνο και παραλογισμό: την ώρα που οι ορχήστρες των βρετανικών πλοίων έπαιζαν για να μην ακούγονται οι κραυγές των προσφύγων, οικογένειες κρύβονταν σε τάφους για να γλιτώσουν.

ΤΕΤΑΡΤΗ 13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1922.Οι οδυνηρές σκηνές τις οποίες παρακολούθησε εκείνο το πρωί ο αιδεσιμώτατος Ντόμπσον δεν ήταν τίποτα μπροστά στη σφαγή στην οποία έγιναν μάρτυρες τα μέλη της Πυροσβεστικής της Σμύρνης. Οι πυροσβέστες ήταν Έλληνες και Τούρκοι, ο σταθμός των οποίων χρηματοδοτείτο εν μέρει από ασφαλιστικές εταιρείες του Λονδίνου. Σε αυτές τις εταιρείες είχαν ασφαλιστεί τα πιο εντυπωσιακά κτίρια της Σμύρνης και έτσι ήταν προς το συμφέρον τους να τα προστατεύσουν από τη φωτιά. Οι πυροσβέστες είχαν ήδη σπεύσει να σβήσουν φωτιές από τις πρώτες πρωινές ώρες της Τετάρτης. Τώρα, στις 10.30 το πρωί, υπήρχαν αναφορές για μια καινούργια φωτιά στην οδό Suyane, στην αρμενική συνοικία.....[ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ]
Μεταξύ εκείνων που εστάλησαν να σβήσουν τη φωτιά ήταν ο αρχιπυροσβέστης Τσορμπάτζης από τους πιο παλιούς στο πυροσβεστικό σώμα της Σμύρνης. Τόσα χρόνια είχαν δει πολλά τα μάτια του, τίποτα όμως δεν τον είχε προετοιμάσει για τον όλεθρο που θα συναντούσε. «Σε όλα τα σπίτια που μπήκα, έβλεπα πτώματα», διηγήθηκε. «Σε ένα σπίτι, ακολούθησα τη γραμμή του αίματος που έφθανε σ´ ένα ντουλάπι. Το άνοιξα και πάγωσα. Μέσα βρισκόταν το νεκρό κορμί μιας κοπέλας με τα στήθη της κομμένα…».

Όταν βγήκε πάλι στον δρόμο, ο Τσορμπάτζης είδε πολλούς Τούρκους φαντάρους. «Παντού κυκλοφορούσαν ένοπλοι στρατιώτες. Κάποιος από αυτούς μπήκε σ´ ένα σπίτι όπου κρυβόταν μια αρμένικη οικογένεια και τους έσφαξε. Όταν βγήκε έξω, το μαχαίρι του έσταζε αίμα. Το σκούπισε στις μπότες του». (…)



Ξεφόρτωναν βαρέλια

Την ίδια στιγμή που ο Αμερικανός πρόξενος Τζορτζ Χόρτον προσπαθούσε να απομακρύνει από τη Σμύρνη τους Αμερικανούς υπηκόους, ένας δάσκαλος ονόματι Κρικόρ Μπαγκτζιάν―ο οποίος κρυβόταν στην ταράτσα της Αρμενικής Λέσχης στην οδό Rechidie―παρακολουθούσε κάτι πολύ ανησυχητικό. Στην άκρη του δρόμου μια ομάδα στρατιωτών ξεφόρτωνε μεγάλα βαρέλια. «Δεν είδα το περιεχόμενό τους», έγραψε, «αλλά κρίνοντας από το χρώμα και το σχήμα τους, ήταν ίδια με τα βαρέλια που χρησιμοποιούσε η Ρetroleum Company της Σμύρνης. Κάθε βαρέλι το φυλούσαν 2-3 Τούρκοι στρατιώτες και το μετέφεραν στην άλλη πλευρά του δρόμου προς την αρμενική εκκλησία. Αισθάνθηκα ένα ρίγος στην πλάτη μου καθώς συνειδητοποίησα τον σκοπό όλων αυτών των προετοιμασιών».

Ο Μπαγκτζιάν και οι φίλοι του παρακολουθούσαν από την κρυψώνα τους να ξεφορτώνονται όλο και περισσότερα βαρέλια στην αρμενική συνοικία. «Τα τοποθετούσαν σε απόσταση 200 μέτρων το ένα από το άλλο και όταν τελείωσαν… άκουσα κάτι που μπορώ να περιγράψω ως “ήχους βροχής που πέφτει στη σκεπή”». Οι Τούρκοι στρατιώτες ψέκαζαν τα κτίρια με πετρέλαιο. «Αισθανόμασταν τις σταγόνες να πέφτουν πάνω μας», έγραψε ο Κρικόρ, «καθώς οι στρατιώτες από τον δρόμο έριχναν με κουβάδες πάνω στους τοίχους ένα υγρό. Μόλις το μύρισα στα ρούχα μου, δεν είχα καμία αμφιβολία ότι ήταν πετρέλαιο».



Ακολούθησαν φωτιές

Από τους πρώτους που τις πρόσεξαν ήταν η Μίνι Μιλς, διευθύντρια του Αμερικανικού Κολεγίου Θηλέων. Μόλις είχε τελειώσει το γεύμα της όταν αντελήφθη ότι ένα από τα γειτονικά κτίρια καιγόταν. Σηκώθηκε όρθια για να παρατηρήσει καλύτερα και εξεπλάγη από το θέαμα: «Είδα με τα μάτια μου έναν Τούρκο αξιωματικό να μπαίνει σ´ ένα σπίτι κρατώντας τενεκέδες με πετρέλαιο ή βενζίνη και σε λίγα λεπτά το σπίτι είχε παραδοθεί στις φλόγες».

Δεν ήταν η μόνη στο Κολέγιο που είδε το ξέσπασμα της φωτιάς. «Οι καθηγητές μας αλλά και μαθήτριες είδαν Τούρκους με στρατιωτικές στολές, φαντάρους και αξιωματικούς, να χρησιμοποιούν μακριά στειλιάρια με κουρέλια στην άκρη, τα οποία είχαν εμποτιστεί σε ένα δοχείο με υγρό. Έμπαιναν με αυτά σε σπίτια τα οποία σε λίγο καίγονταν».

Λίγα λεπτά αργότερα η Κινγκ Μπιρτζ, σύζυγος Αμερικανού ιεραποστόλου, παρατήρησε μια κολόνα καπνού να υψώνεται πάνω από την αρμενική συνοικία. «Ανέβηκα στον πύργο του Αμερικανικού Κολεγίου και με ένα ζευγάρια κιάλια μπορούσα να ξεχωρίσω τις φιγούρες Τούρκων στρατιωτών που έβαζαν φωτιά σε σπίτια».

Αξιόπιστοι μάρτυρεςΕίναι αρκετοί οι αξιόπιστοι μάρτυρες που αργότερα θα κατέθεταν για τον ρόλο των στρατιωτών του Κεμάλ στο ξέσπασμα της φωτιάς. Ο Κλάφλιν Ντέιβις του αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού είδε Τούρκους να ρίχνουν εύφλεκτο υλικό κατά μήκος ενός δρόμου στον οποίο κατευθυνόταν η φωτιά.

Ο μεσιέ Ζουμπέρ, διευθυντής της τράπεζας Credit Foncier στη Σμύρνη, βρήκε το κουράγιο να ρωτήσει μια ομάδα Τούρκων στρατιωτών τι έκαναν. «Απάντησαν νευρικά ότι εκτελούσαν εντολές να ανατινάξουν και να κάψουν όλα τα σπίτια της περιοχής».

Γάλλος επιχειρηματίας―του οποίου τα συμφέροντα του επέβαλλαν να καταθέσει ανώνυμα―δήλωσε ότι στρατιώτες έβαλαν φωτιά σε όλα τα καταστήματα της οδού Ηadji Stamon, ακολουθώντας τις οδηγίες τού πρώην επικεφαλής της τουρκικής αστυνομίας στο Κορδελιό.

Εύφλεκτο υγρόΚάποιοι από τους κατοίκους της πόλης εγκατέλειψαν τα σπίτια τους πριν η φωτιά τους αποκόψει από τους δρόμους διαφυγής. Οι Αρμένιοι καθολικοί πατέρες του τάγματος Μεχιταριάν εγκατέλειψαν το μοναστήρι τους και κατευθύνθηκαν προς το γαλλικό προξενείο. Στις παρυφές της αρμενικής συνοικίας είδαν πολλές αποδείξεις εμπρησμού. «Καθώς περπατούσαμε, παρατηρήσαμε άδεια δοχεία πετρελαίου και βενζίνης σκορπισμένα εδώ και εκεί και υγρό να τρέχει στους δρόμους», έγραψε ένας εξ αυτών. «Ήταν σίγουρα πετρέλαιο ή βενζίνη. Είδαμε Τούρκους στρατιώτες σε ένα αυτοκίνητο οι οποίοι, με τη βοήθεια μιας αντλίας, ψέκαζαν όλα τα σπίτια από τα οποία περνούσαν με αυτό το εύφλεκτο υγρό».

Μέχρι τις 2 το μεσημέρι, το μεγαλύτερο μέρος της αρμενικής συνοικίας είχε παραδοθεί στις φλόγες: οι εκκλησίες του Αγίου Στεφάνου και της Αγίας Παρασκευής, το αρμενικό νοσοκομείο και εκατοντάδες σπίτια, καφενεία και καταστήματα. Η αρμενική συνοικία έπρεπε να έχει αντισταθεί περισσότερο στις φλόγες. Πολλά από τα κτίρια είχαν ξανακτιστεί στο τέλος του 19ου αιώνα και οι δρόμοι είχαν διαπλατυνθεί ώστε να μη μεταδίδεται η φωτιά από το ένα τετράγωνο στο άλλο. Όμως αυτό θα προστάτευε την περιοχή σε άλλες περιπτώσεις, όχι τώρα που τα σπίτια είχαν καταβρεχθεί με πετρέλαιο. «Οι φλόγες θέριευαν συνεχώς», έγραψε ο Οράν Ράμπερ, τουρίστας που είχε φθάσει στη Σμύρνη λίγες ημέρες νωρίτερα. Στα σύγχρονα χρονικά, δεν υπάρχει πιθανώς κάτι που να μπορεί να συγκριθεί με εκείνη τη νύχτα της 13ης Σεπτεμβρίου στη Σμύρνη». [SUΝDΑΥ ΤΙΜΕS]



Αδιάψευστα στοιχεία

“Το βιβλίο του Τζάιλς Μίλτον «Ρaradise Lost, Smyrna 1922. Τhe Destruction of Ιslam’s City of Τolerance» (Ο Χαμένος Παράδεισος, Σμύρνη 1922. Η καταστροφή της ισλαμικής πόλης της ανοχής), εκδόσεις Sceptre, έγινε δεκτό με εγκωμιαστικές κριτικές από τις μεγαλύτερες βρετανικές εφημερίδες. Για «δυνατή και συγκινητική αφήγηση» έγραψαν οι ‘Sunday Τimes’ κάνοντας ιδιαίτερη μνεία στον «αιματηρό κατακερματισμό της πολυπολιτισμικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μετά τον Α´ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ο Μίλτον έχει γράψει ένα αξιομνημόνευτο βιβλίο για ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα στη διάρκεια αυτής της διαδικασίας. Ξεκαθαρίζει, άπαξ διά παντός, ποιος έκαψε τη Σμύρνη, προβάλλοντας αδιάψευστα στοιχεία για τη μεταφορά χιλιάδων βαρελιών πετρελαίου από τους Τούρκους στρατιώτες σε όλες τις περιοχές της πόλης εκτός από την τουρκική συνοικία.

Οι Τούρκοι περιέλουσαν όλα τα σπίτια με πετρέλαιο και άναψαν φωτιές, με την πλήρη έγκριση του Μουσταφά Κεμάλ ο οποίος ήταν αποφασισμένος να δώσει την τελική λύση στο “πρόβλημα των μειονοτήτων” προκειμένου να εξασφαλίσει τη μελλοντική σταθερότητα της νεόκοπης Τουρκικής Δημοκρατίας.

Ένα σχετικά ομοιογενές τουρκικό κράτος πράγματι δημιουργήθηκε, όμως όπως δείχνει ο Μίλτον, το κόστος ήταν αφάνταστο σε μία από τις πιο τρομερές ανθρωπιστικές καταστροφές του 20ού αιώνα». [Ιndependent]



Το στομάχει σφίγγεται

«Η συναρπαστική καταγραφή των γεγονότων από τον Μίλτον για την καταστροφή της Σμύρνης βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε ανέκδοτα μέχρι τώρα γράμματα και ημερολόγια που προέρχονται από μέλη εύπορων “λεβαντίνικων” οικογενειών της πόλης. Οι μαρτυρίες της σφαγής από αυτόπτες μάρτυρες κάνουν το στομάχι σου να σφίγγεται καθώς διαβάζεις…»

«Οι εντολές μας είναι να κάψουμε τα σπίτια»

Μέχρι σήμερα, οι περισσότεροι Τούρκοι επιμένουν στον ισχυρισμό ότι η φωτιά―που σύντομα θα έπαιρνε τρομακτικές διαστάσεις―αποτελούσε πράξη σαμποτάζ από την πλευρά των Ελλήνων και των Αρμενίων. Όμως υπάρχουν πολλές αμερόληπτες περιγραφές που αποδεικνύουν ότι ο τουρκικός στρατός σκόπιμα έβαλε φωτιά στη Σμύρνη. Κάποιοι από τους μάρτυρες ανήκαν στο πυροσβεστικό σώμα της Σμύρνης. Αργότερα εκλήθησαν να καταθέσουν ενόρκως σε βρετανικό δικαστήριο σε δίκη που ξεκίνησε η ασφαλιστική εταιρεία Guardian.

Ένας από αυτούς ήταν ο αρχιπυροσβέστης Τσορμπάτζης, που έφτασε από τους πρώτους στον τόπο απ´ όπου ξεκίνησε η πυρκαγιά. Καταφθάνοντας στην οδό Τchoukour ανέβηκε σε μια σκεπή προκειμένου να εκτιμήσει το μέγεθος της φωτιάς. «Μετά κατέβηκα σ´ ένα από τα δωμάτια όπου συνάντησα έναν πάνοπλο Τούρκο στρατιώτη. Έβαζε φωτιά στο εσωτερικό ενός συρταριού. Με κοίταξε άγρια αλλά έφυγε. Στα ρουθούνια μου ήρθε η έντονη μυρωδιά του πετρελαίου».

Ο συνάδελφος του αρχιπυροσβέστη Τσορμπάτζη, Εμμανουήλ Κατσαρός, είχε μια παρόμοια εμπειρία. Κατάβρεχε την Αρμενική Λέσχη με νερό σε μια προσπάθεια να εμποδίσει την προέλαση της φωτιάς όταν είδε δύο Τούρκους στρατιώτες να μπαίνουν στο κτίριο με τενεκέδες γεμάτους πετρέλαιο. Διαμαρτυρήθηκε όταν τους είδε να τους αδειάζουν στο πάτωμα. «Από τη μία προσπαθούμε να σταματήσουμε τις φωτιές και από την άλλη τις ανάβετε», τους είπε. «Εσύ έχεις τις δικές σου εντολές», του απάντησε ο ένας στρατιώτης, «και εμείς έχουμε τις δικές μας. Το κτίριο είναι αρμενική ιδιοκτησία. Οι εντολές μας είναι να το κάψουμε».

Σε άλλα μέρη, οι πυροσβέστες ανακάλυψαν ότι δεν μπορούσαν να παλέψουν με τις φλόγες επειδή οι μάνικές τους είχαν κοπεί. Δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα άλλο παρά να περιμένουν να σβήσει η φωτιά από μόνη της. Όμως αυτό φαινόταν όλο και πιο απίθανο μια και ο άνεμος―που ήδη ήταν δυνατός―ενισχυόταν από τα ανατολικά. Οι τρεις διαφορετικές φωτιές που είχαν εντοπιστεί από τους μάρτυρες γύρω στις 12 το μεσημέρι είχαν, κατά τη 1.30 μ.μ., ενωθεί σε μια μεγάλη πυρκαγιά που μαινόταν σε όλη την αρμενική συνοικία. Όταν ο Γκαραμπέντ Χατσεριάν σκαρφάλωσε στη σκεπή του σπιτιού της οικογένειας Βερκίν, σκέφτηκε ότι η πυρκαγιά ήταν εκτός ελέγχου. «Ένα τεράστιο σύννεφο καπνού απλωνόταν πάνω από τη συνοικία», έγραψε. «Η φωτιά εξαπλωνόταν προς δύο κατευθύνσεις, απόδειξη ότι είχε εσκεμμένα ξεκινήσει από διάφορα σημεία ταυτόχρονα». Ο Χατσεριάν κατάλαβε ότι τα πράγματα θα δυσκόλευαν αφού η πυρκαγιά εξανάγκαζε χιλιάδες ανθρώπους να βγουν στους δρόμους.

«Τρεις τρόποι για να πεθάνεις» Η προκυμαία της Σμύρνης έγινε το σκηνικό της ανθρώπινης εξαθλίωσης Χιλιάδες άνθρωποι που προσπαθούσαν να γλιτώσουν από τις φλόγες δεν είχαν άλλη επιλογή από το να στραφούν προς την προκυμαία. Όπως έγραψε ο Αμερικανός πρόξενος Τζορτζ Χόρτον, «καθώς η πυρκαγιά εξαπλωνόταν προς την παραλία, το κύμα των ανθρώπων που κατευθύνονταν στην προκυμαία όλο και μεγάλωνε: ηλικιωμένοι, νέοι, γυναίκες, παιδιά, άρρωστοι. Όσοι δεν μπορούσαν να περπατήσουν μεταφέρονταν σε φορεία ή στους ώμους των συγγενών τους». Μεταξύ αυτών ήταν και κάποιος γνωστός του πρόξενου, ένας ηλικιωμένος Έλληνας γιατρός ονόματι Αργυρόπουλος, ο οποίος δεν μπόρεσε να αντέξει την όλη κατάσταση. Υπέστη καρδιακό επεισόδιο και πέθανε στην προβλήτα.

«Ήταν μια σκηνή τρόμου και ανθρώπινων δεινών χωρίς προηγούμενο», έγραψε ο Χόρτον. «Όλοι αυτοί οι χιλιάδες άνθρωποι ήταν στριμωγμένοι σε έναν στενό δρόμο ανάμεσα στην πόλη που καιγόταν και στα βαθιά νερά του κόλπου». (…) Η προκυμαία της Σμύρνης έγινε το σκηνικό της ανθρώπινης εξαθλίωσης. Μήκους περίπου 3 χιλιομέτρων και πολύ φαρδιά, ήταν αρκετά μεγάλη ώστε να φιλοξενήσει εκατοντάδες χιλιάδες άστεγους. Η μετατροπή της σε αυτοσχέδιο προσφυγικό καταυλισμό ήταν γρήγορη και δραματική. Λίγες ημέρες νωρίτερα, η προκυμαία ήταν τόπος χαράς. Τώρα, την ευθυμία είχε αντικαταστήσει η εξαθλίωση. Την ώρα που έπεφτε το σκοτάδι εκείνη την τρομερή Τετάρτη, στην προκυμαία της Σμύρνης βρίσκονταν περίπου μισό εκατομμύριο πρόσφυγες. Κινδύνευαν να καούν ζωντανοί, καθώς οι φλόγες πλέον είχαν πλησιάσει τη θάλασσα. Επικρατούσε μια φοβερή ζέστη που μεταδιδόταν από κτίριο σε κτίριο. Η ζέστη ήταν τόσο έντονη, ώστε οι κάβοι που έδεναν τα πλοία στην αποβάθρα είχαν αρχίσει να καίγονται. Όλα τα σκάφη απομακρύνθηκαν περίπου 250 μέτρα από την προκυμαία.

«Οι φλόγες θέριευαν συνεχώς», έγραψε ο Οράν Ράμπερ, τουρίστας που είχε φθάσει στη Σμύρνη λίγες ημέρες νωρίτερα. «Οι κραυγές του απεγνωσμένου πλήθους στην αποβάθρα ακούγονταν ένα μίλι μακριά. Είχαν να επιλέξουν μεταξύ τριών ειδών θανάτου: τη φωτιά πίσω τους, τους Τούρκους που παραμόνευαν στα σοκάκια και τον ωκεανό μπροστά τους…. Στα σύγχρονα χρονικά, δεν υπάρχει πιθανώς κάτι που να μπορεί να συγκριθεί με εκείνη τη νύχτα της 13ης Σεπτεμβρίου στη Σμύρνη».

Η τελευταία ευκαιρία ή η δεύτερη φάση του σχεδίου Ανάν;

ΠΗΓΗ:VATOPAIDI.WORDPRESS.COM

του Σενέρ Λεβέντ

Φτάσαμε στο σήμερα επαναλαμβάνοντας συνεχώς ότι «αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία». Δηλαδή μας ειδοποίησαν από την αρχή κιόλας της υπόθεσης ότι δεν θα υπάρξει καμία άλλη ευκαιρία για λύση και ότι το τρένο θα φύγει. Σαν να είναι η Κιβωτός του Νώε, όχι ένα ευλογημένο τρένο. Όποιος ανέβει ανέβηκε. Όποιος δεν ανέβει κάηκε. Είναι σαν το τέλος του κόσμου αυτό που αποκαλούν «τελευταία ευκαιρία». Αλλά σκεφτείτε και εσείς λίγο σαν εκείνους τους «σοφούς» που ήρθαν να μας συμβουλεύσουν. Αυτό το μήνυμα σε ποιον απευθύνεται πιο πολύ; Σε όλους μας; Σε όλους τους Κύπριους δηλαδή; Δεν νομίζω... Αν κοιτάξουμε τις εξελίξεις, αυτό λέγεται πιο πολύ για τους Ελληνοκύπριους. Και δεν είναι προειδοποίηση. Μυρίζει απειλή ουσιαστικά. Αλλά μερικοί Ελληνοκύπριοι ηγέτες δεν το έχουν αντιληφθεί αυτό ακόμα. Το εκλαμβάνουν ως προειδοποίηση που γίνεται και στις δύο πλευρές. Και για αυτό λένε και εκείνοι συνεχώς ότι «αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία». Κι όμως, δεν χρειάζεται να διαβάσει κανείς τον Μαρξ ή τον Ένγκελς για να μάθει ότι δεν υπάρχουν τελευταίες ευκαιρίες όσο ζει κάποιος. Ούτε τον Bertrand Russell. Όπως οι δρόμοι δεν λειώνουν με το περπάτημα, έτσι και οι λύσεις δεν τελειώνουν με το ψάξιμο. Το γνωρίζουν αυτό και εκείνοι που μας λένε ότι «αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία». Δεν είναι δυνατόν να μην το ξέρουν. Όμως, παρά ταύτα μας το λένε. Γιατί; Διότι υπάρχει και κάτι άλλο που ξέρουν. ‘Αλλο πράγμα επιθυμούν. Ετοιμάζουν το έδαφος γιΆ αυτό. Τη φωλιά για ένα άλλο λιοντάρι. Και για να μην τους ρωτήσει κανείς στο μέλλον «γιατί εκτρέφεις ένα λιοντάρι», σκαρφίζονται από τώρα ένα κάλυμμα.

Ουσιαστικά έτσι ήταν και στο σχέδιο Ανάν. Αυτό το σχέδιο είχε ετοιμαστεί για τη μία πλευρά μόνο, όχι και για τις δύο. Ο ουσιαστικός στόχος δεν ήταν να υπάρξουν δύο «ναι». Δεν χρειαζόταν να ήταν μάντης κάποιος για να μπορέσει να προβλέψει ότι η ελληνοκυπριακή κοινότητα θα έλεγε «όχι» σε αυτό το σχέδιο κατά το δημοψήφισμα. ‘Αλλωστε αυτό ήταν το επιθυμητό. Και εφαρμόστηκε με μεγάλη επιτυχία. Κερδισμένη ήταν η Τουρκία και χαμένοι οι Κύπριοι. Και η παρούσα διαδικασία διαπραγμάτευσης φαίνεται σαν μια συνέχεια εκείνου του σχεδίου. Η δεύτερή του φάση. Στην πρώτη φάση η Τουρκία απαλλάχτηκε από τις αμαρτίες της στο νησί και κέρδισε ένα χαρτί αθωότητας. Στη δεύτερη φάση είναι η σειρά τής ΤΔΒΚ. Οι μαέστροι της ορχήστρας τής Κύπρου εφάρμοζαν πάντα σε φάσεις τα σχέδιά τους μέχρι σήμερα. Το 1963 μοίρασαν μερικώς το νησί. Το 1974 έβγαλαν το μαχαίρι και το μοίρασαν γεωγραφικά. Αν δεν καταφέρουμε να παραμερίσουμε τα σχέδιά τους, έτσι θα γίνει και τώρα.

Μας λένε συνεχώς ότι «αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία». Τι θα γίνει, λέει, αν χαθεί και αυτή η ευκαιρία; Το διαδίδουν οι διπλωμάτες που βρίσκονται στο νησί. Έστω και αν δεν αναγνωριστεί η ΤΔΒΚ, θα γίνει τουλάχιστον Ταϊβάν. Θα φορτωθεί η ευθύνη για τη μη λύση και πάλι στην ελληνική πλευρά όπως έγινε και με το σχέδιο Ανάν και αυτή τη φορά, λένε, θα τηρηθούν οι υποσχέσεις που δόθηκαν στους Τουρκοκύπριους. Για παράδειγμα, λέει, θα αρθεί η απομόνωση. Θα αρχίσουν απευθείας πτήσεις προς την Τύμπου. Θα ανοίξει το λιμάνι της Αμμοχώστου για τον κόσμο. Θα αρθεί το εμπάργκο στον αθλητισμό, θα αρθεί και το εμπάργκο στις εξαγωγές. Καταλάβατε τι σημαίνει «τελευταία ευκαιρία» και για ποιον είναι; Λένε ανοικτά στην ελληνική πλευρά το εξής: «Είτε θα αποδεχτείς τους τουρκικούς όρους στο τραπέζι είτε εμείς δεν θα ευθυνόμαστε (για το τι θα γίνει ύστερα)». Είμαι στΆ αλήθεια περίεργος να δω πώς θα βγει ο Χριστόφιας μέσα από αυτό το τούνελ. Επιπλέον, η θέση της Τουρκίας στον κόσμο είναι πολύ πιο ισχυρή σε σύγκριση με πέντε χρόνια προηγουμένως. Εκείνοι που έκαναν ό,τι μπορούσαν γιΆ αυτήν πριν πέντε χρόνια, τώρα θα κάνουν και περισσότερα. Δεν πρόκειται να τη δυσαρεστήσουν. Δεν θα τη φέρουν σε δύσκολη θέση. Όπως δεν καίνε το πάπλωμα ολόκληρο για έναν ψύλλο, δεν πρόκειται να κάψουν την Τουρκία για την Κύπρο.

Η τουρκική πλευρά φαίνεται ότι θα βγει περισσότερο κερδισμένη όχι από τη λύση σε αυτή τη διαδικασία, αλλά από τη μη λύση. Όχι οι Τουρκοκύπριοι φυσικά. Εκείνοι που κυριαρχούν στο βόρειο τμήμα τού νησιού. Θα δοθεί παράταση στη διαίρεση για μεγάλο χρονικό διάστημα ακόμα. Μέχρι που να έρθει η σειρά μιας νέας ευκαιρίας.

Κωδικός άρθρου: 895571

ΠΟΛΙΤΗΣ – 11/09/2009, Σελίδα: 13

Ο Γεώργιος Καστριώτης (Σκεντέρμπεης)

πηγή:boreioshpeiros.blogspot.com

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΣΤΡΙΩΤΗΣ
ο επονομαζόμενος ΣΚΕΝΤΕΡΜΠΕΗΣ.
ΑΛΒΑΝΟΣ ή ΕΛΛΗΝΑΣ ; ; ;

-ΚΑΤΑΓΩΓΗ-

Παππούς του ήταν ο Κων/νος Καστριώτης (+ 1390), ηγεμόνας της Ημαθίας και της Καστοριάς (εξ ου και Καστοριώτης, Καστριώτης). Υιός του Κωνσταντίνου ήταν ο Ιωάννης Καστριώτης, ο άρχοντας της Κρούγιας (Κρόιας), με σύζυγό του την Σερβίδα Βοϊσάβα. Έφεραν στη ζωή 9 παιδιά : 5 θυγατέρες και 4 υιούς, με τελευταίο στην σειρά (1404) τον Γεώργιο Καστριώτη.

-ΑΝΑΤΡΟΦΗ - ΕΞΕΛΙΞΗ-

Στα χρόνια του σουλτάνου Μουράτ του Β΄ (1421-1451) υποχρεώνεται ο πατέρας του Ιωάννης, για να διατηρήσει την αυθεντία στην Κρούγια, να παραδώσει ως ομήρους τους 4 γιους του σ’ αυτόν, οι οποίοι και θα ανατραφούν κατά τις τουρκικές συνήθειες στην σουλτανική αυλή της Αδριανουπόλεως. Εκεί, χριστιανοί αυτοί, εξισλαμίζονται. Ο Μουράτ Β' εκτιμώντας τα χαρίσματα του Γεωργίου (ομορφιά, ευρωστία, γενναιότητα) τον συνεκπαιδεύει με τον διάδοχο του θρόνου, τον μετέπειτα Μωάμεθ Β' τόν Πορθητή της Κων/πόλεως. Ο Σουλτάνος θαυμάζοντας την παλληκαριά του, του προσέδωσε την τουρκική ονομασία «Ισκεντέρ μπέη» (Σκεντέρμπεη), που στα ελληνικά σημαίνει «Αλέξανδρος ηγεμών ή Μέγας Αλέξανδρος».

Η ανάμνηση όμως της Κρούγιας, η πληροφορία του θανάτου του πατέρα του πρώτα και κατόπιν της μητέρας του, δεν τον άφησαν ήσυχο. Με την πρώτη ευκαιρία λιποτακτεί από τον Τούρκικο Στρατό και ξαναπαίρνει το χριστιανικό όνομα Γεώργιος. Νυμφεύεται την θυγατέρα του Αριανίτου, Ανδρονίκη Κομνηνή, και το 1443 κηρύσσει την επανάσταση εναντίον του Τούρκου κατακτητού. Ελευθερώνει την Κρούγια με τα 300 παλληκάρια του και αμέσως εισέρχεται στον Καθεδρικό Ναό της και ψάλλει ο ίδιος και οι συνακόλουθοί του Δοξολογία ευχαριστήριο προς τον Θεό. Διατάζει να υψωθεί στα κάστρα της ο δικέφαλος αετός με φόντο πορφυρό ως έμβλημά του, που ήταν, τι άλλο παρά , η πολεμική σημαία του Βυζαντίου. Συνήθιζε να φοράει το αρχαίο ελληνικό μακεδονικό κράνος με το διπλό κέρατο. Η μία μάχη ακολουθεί την άλλη για να κρατήσει ελεύθερη την Επαρχία του από τους τυρράνους. Πεθαίνει στις 17 Ιανουαρίου του 1468, σε ηλικία 64 ετών από πυρετό που προκλήθηκε από ελονοσία. Θάφτηκε στο Ναό του Αγίου Νικολάου στο Αλέσσιο (αρχαία Λισσός). Τον διαδέχθηκε ο υιός του Ιωάννης Καστριώτης.

-ΕΘΝΙΚΟΤΗΤΑ-

Οι αγώνες του Γεωργίου Καστριώτου ήταν αγώνες Ορθοδόξου Χριστιανού ηγέτου εναντίον των Τούρκων για να κρατήσει την Επαρχία του ελεύθερη. Ήταν Ηπειρώτης Έλληνας, όπως αδιάψευστα διακηρύσσουν οι ακόλουθες Ιστορικές Πηγές, που αποτελούν μνημειώδη ντοκουμέντα :

• Ο Marini Barletii, πρώτος του Βιογράφος από την Σκόδρα (αρχές 16ου μ.Χ. αι.), τον αποκαλεί «Ηπειρώτη πρίγκηπα» και «Ηγεμόνα των Ηπειρωτών», ενώ ολόκληρη η βιογραφία αναφέρεται μόνο σε Ηπειρώτες και καθόλου σε Αλβανούς.
• Επίσης, ο ίδιος ο Σκεντέρμπεης απευθυνόμενος προς τον ηγεμόνα του Τάραντα Ιωάννη Αντώνιο και προδίδοντας έτσι την καταγωγή και τα αληθινά του αισθήματα, γράφει : «οι προπάτορες ημών ήσαν Ηπειρώτες , εκ των οποίων ηγέρθη εκείνος ο Πύρρος του οποίου την ορμήν μόλις οι Ρωμαίοι ηδυνήθησαν να αντικρούσουν».
• Παρομοίως ως απόγονος των Ηπειρωτών και όχι των Ιλλυριών αναφέρει σε επιστολή του προς τον Ιταλό Ursini το 1460.
• Ακόμη προς τον Βασιλιά Αλφόνσον, μονάρχη της Αραγόνος, Νεαπόλεως και Σικελίας γράφει: «Τω λαμπροτάτω και κραταιώ Βασιλεί Αλφόνσω, Μονάρχη της Αραγόνος, Νεαπόλεως και Σικελίας, Σκεντέρμπεης Πρίγκιψ των Ηπειρωτών χαίρειν τε και ευ πράττειν».
• Ομιλώντας ενώπιον του Πάπα Παύλου Β' τονίζει: «Μετά την υποδούλωσιν της Ασίας και της Ελλάδος, μετά την σφαγήν των ηγεμονικών γόνων της Κων/πόλεως, της Τραπεζούντος… και την ερήμωσιν μεγίστου μέρους της Μακεδονίας και της Ηπείρου, απέναντι του αγρίου κατακτητού του αγωνιζομένου να συντρίψη τον σταυρόν, να ανυψώση επί του Καπιτωλίου την ημισέληνον και να πληρώση δούλων τον κόσμον όλον … μόνος εγώ ίσταμαι μετά των λειψάνων των στρατιωτών μου και μετά της μικράς μου επικρατείας…».
• Υπήρξε κάτοχος της Ελληνικής Παιδείας και Γλώσσας, αφού από το μετερίζι του στέλνονταν έγγραφα γραμμένα στην Ελληνική γλώσσα.
• Επιπλέον ο Τούρκος βιογράφος του Αλή Πασά, Αχμέτ Μουφίτ, γράφει για τον Καστριώτη: «το έτος 1443 δραπέτευσε από το οθωμανικό στρατόπεδο του Μοράβα ο Έλληνας ηγεμόνας Καστριώτης και πήγε στην έδρα των προγόνων του, την Κρόια».
• Ιταλικές, Αγγλικές και Σουηδικές αναφορές θεωρούν τον Σκεντέρμπεη Έλληνα. Έτσι ο Ιταλός A. Salvi στην τραγωδία του (1718) τον αναφέρει ως Έλληνα (Greco). Ο Άγγλος C. Randall το 1810 τον αποκαλεί Έλληνα Ήρωα (Grecian Hero) και οι Σουηδοί Barrau αρχικά και Rudbeck αργότερα (1835) θεωρούν τον Γ. Καστριώτη Έλληνα.
• Η Ιστορία του Γάλλου ιστορικού Παγανέλ (Paganel: Histoire de Scanderbey), που εκδόθηκε στο Παρίσι το 1855 τον αναφέρει ξεκάθαρα ως Έλληνα.
• Θέλετε και μια Αλβανική παραδοχή της Ελληνικής Ηπειρωτικής καταγωγής του Σκεντέρμπεη; Το αλβανικό γραμματόσημο του 1968, συμπληρώνοντας εκείνη την χρονιά 500 έτη από τον θάνατό του, παρουσιάζει το εξώφυλλο της προαναφερθείσης Ιστορίας του Barletii, που αναγράφεται σ’ αυτό καθαρά, ότι ήταν Ηπειρώτης Πρίγκιπας (Epirotarum Principis) και όχι Αλβανός η Ιλλυριός. Γράφει το εξώφυλλο : «HISTORIA DE VITA ET GESTIS SCANDERBEGI EPIROTARUM PRINCIPIS».
• Επομένως, ορθώς ο Δανός Φραντς Ντε Ζεσσέν, στρατιωτικός ανταποκριτής της εφημερίδος «Le Temps» των Παρισίων, αμφιβάλλει για την αλβανική καταγωγή του Καστριώτου, τονίζοντας σε διάλεξή του : «Ζήτημα δε είναι, εάν και αυτός ο Σκεντέρμπεης δύναται να θεωρηθή Αλβανός, αφού ήτο υιός του Έλληνος μεγιστάνος Ιωάννου Καστριώτου και Σερβίδος πριγκιπίσσης». Τέλος
  

Η Ιστορία περίτρανα αποδεικνύει αβίαστα την Ελληνικότητα του Γεωργίου Ιωάννου Καστριώτου. Η όποια προσπάθεια πλαστογραφήσεως και φαλκιδεύσεως της Ιστορίας έρχεται ώρα που φανερώνεται και ξεσκεπάζεται . Διότι , «μεγάλη η αλήθεια και υπερισχύει » (Α' 'Εσδρας 4,41).

ΑΓΝΗ ΠΑΡΘΕΝΕ ΔΕΣΠΟΙΝΑ

ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΟ [ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ] ΓΙΑ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΤΟΝ ΥΠΕΡΟΧΟ ΥΜΝΟ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ .ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥ ΥΜΝΟΓΡΑΦΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΠΟΛΙΟΥΧΟΣ ΤΗΣ ΑΙΓΙΝΑΣ.

ΖΩΗ ΜΕ ΧΡΙΣΤΟ Η' ΧΩΡΙΣ?

πηγή:dieyxontonagion.blogspot.com

Θα γινει Χριστιανος....

Ετσι λενε οταν προκειτε να βαπτιστει ενα νηπιο.

Ομως Χριστιανοι ειμαστε και γινομαστε στην διαρκεια της ζωης μας,οταν ζουμε Χριστιανικα,οταν εχουμε τον Χριστο οδηγο στην ζωη μας,οταν εμπιστευομαστε μονο τον Χριστο,οταν εχουμε πανω απο την ζωη μας μονο τον Χριστο.

Δεν αρκει μονο το βαπτισμα αλλα και η μετεπειτα πορεια της ζωης μας.

ΖΩΗ ΜΕ ΧΡΙΣΤΟ ΛΟΙΠΟΝ,ΑΛΛΙΩΣ ΔΕΝ ΖΟΥΜΕ

ΟΙ ΥΒΡΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ

πηγή:dieyxontonagion.blogspot.com

Ζούμε σε περιόδους δύσκολες σε προσωπικό,εθνικό αλλα και παγκόσμιο επίπεδο.

Οι πολιτικές ηγεσίες είναι πλέον αναξιόπιστες στα μάτια των λαών που τις εκλέγουν για διαφόρους λόγους.

Μοναδικό στήριγμα στην Ελλάδα ειδικά παρέμεινε η Εκκλησία,η οποία όμως υβριζεται και συκοφαντείται καθημερινά...Γιατί όμως ?

Πρώτα πρώτα,όσοι υβρίζουν την Εκκλησία έχουν οι ίδιοι συμφέροντα απο την αμαρτία.

Εχουν συμφέρον να προωθείται η ζωή της αμαρτίας,και οι λειτουργοι της Εκκλησίας καυτηριάζουν την αμαρτία,και την ελέγχουν.

Δευτερον ,έτσι και βρεθεί ένας δυναμικός επίσκοπος όπως είχαμε δει πρόσφατα με το Μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο,αυτός ακούει και τις επικρίσεις,γιατί οι φθαρμένες κοινωνικές και πολιτικές ηγεσίες θέλουν να ακουν ό,τι τους αρέσει και ό,τι τους βολεύει.

Οχι την αλήθεια,και η Εκκλησία λέει μόνο την αληθεια,δεν κολακεύει τα κατώτερα πάθη το λαού.

Και φυσικά έχουμε τα Μέσα Ενημέρωσης που προσπαθούν να διαβάλλουν την Εκκλησία στη συνείδηση του ελληνικού λαού,ώστε να περάσουν εύκολα τα άνομα σχέδια περί χωρισμού κράτους Εκκλησίας και περί ταπείνωσης της Εκκλησίας,η οποία όμως θα σημάνει και την ταπείνωση του λαού.

Το θέμα είναι πάρα πολύ σοβαρό,γιατί σήμερα οι άνθρωποι κρύβονται,δε λένε την αλήθεια και δε λένε κατά πρόσωπο τίποτε σε κανέναν.

Λένε ψέματα μπροστά μας και τις πικρές αλήθειες τις μαθαίνουμε πολύ αργότερα.

Το είδαμε το φαινόμενο στην πολιτική που όλοι άλλα λένε μπροστά μας και άλλα λένε πισω μας.

Η Εκκλησία αντιθέτως είναι ο Χριστός που είναι σήμερον και εις τους αιώνας ο αυτός....

Αυτή είναι η Εκκλησία και με αυτές τις προυποθέσεις εισερχόμεθα...

Και φυσικά εμείς οι απλοι πιστοί από την Εκκλησία περιμένουμε να ελέγχει και τους ισχυρους της ημέρας οι οποίοι οχυρώνονται πίσω από τη ματαιοδοξία τους,υβρίζουν την Εκκλησια και παίρνουν αποφάσεις σε βάρος του λαού.

Ηρθε η ώρα να τα πουμε συλλογικώς,πιστοι και επίσκοποι έξω από τα δόντια σε όλους γιατί αλλιώς δεν θα πάμε μπροστά.

Ευχή όλων μας να παραμείνει η Ελλάδα μας χριστιανική.

Ο Θεός ας μας ελεήσει όλους.

Ανοικτή επιστολή Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου προς τους εκπαιδευτικούς

πηγή:thriskeftika.blogspot.com

Aνοικτή επιστολή προς τους Εκπαιδευτικούς

10/9/2009

Αγαπητοί μου,

Θα πρέπει να παραδεχθώ από την αρχή της χάραξης των γραμμών αυτών, ότι κινητήριος μοχλός της επιστολής αυτής είναι η αδυναμία μου να σας δω όλους από κοντά. Να χαρώ την ομορφιά της επικοινωνίας μαζί σας.
Όμως στον σκληρό πυρήνα της αδυναμίας αυτής κρύβεται η ελπίδα ότι, κάνοντας το πρώτο βήμα μιας επιστολής, θα προκύψουν τα επόμενα. Αυτά που όσο λίγα και αν είναι, ακόμα και αν το μόνο εφόδιο που έχουν είναι η «δυστοκία να εκστρατεύσουν εναντίον του λιγοστού χρόνου, που το έδαφός του ήδη έχει καταληφθεί από τις πολεμοχαρείς καθημερινές έννοιες»(1) , η ενότητά τους δημιουργεί τη συνάντηση. Ακόμα καλύτερα εφόσον η θέληση ευλογηθεί, τη συνοδοιπορία.
Δεν θα ήθελα να αρκεστούμε σε πολυδιατυπωμένες ευχές, στη «Λερναία κοινοτυπία»(2) , με αφορμή την αρχή της νέας σχολικής χρονιάς.
Επιθυμώ μόνο να θυμηθούμε, να προβληματιστούμε, να διαλεχθούμε και να υπερβούμε.......


Δεν με ενοχλεί η διαφωνία. Σαν πατέρας πολλά χρόνια ασκούμαι σε αυτή. Δεν με ενοχλεί ότι ίσως «η μνήμη να είναι απλώς το φιλολογικό ψευδώνυμο της λήθης»(3) αρκεί να μην αφανίζεται η έγνοια για τα παιδιά μας. Μου αρκεί η υπέρβαση. Η δυνατότητα να αλλάζουμε ζωή, όταν ο ποιητής τονίζει το λάθος με θαυμαστικό.(4)
Απαιτείται από όλους μας αυτός ο αγώνας. Για πολλούς λόγους. Θα μνημονεύσω μερικούς:
1. « Η βία, ογκηρή και βροντώδης, σέρνεται (ξανά) σαν ερπετό αποκαλύψεως, σπαράσσοντας τη σάρκα του ανθρώπου, για να αποστή του Χρέους του...»(5) . Η βία των νέων δηλώνει διαμαρτυρία στην απουσία ή στην παραμόρφωση της πατρότητας.
2. Όπως υποστηρίζουν πολλοί σύγχρονοι διανοητές, η εποχή μας δεν επιθυμεί πρόσωπα με ρόλους αλλά άτομα. «Μονάχα άτομα ανέστια και ξεριζωμένα από κάθε παρελθόν και επιπλέον ρηχά και ετερόνομα, εξαιτίας του φόβου μην παρεκκλίνουν από τους κανόνες της μόδας. Άτομα που συμπεριφέρονται στους άλλους ανθρώπους σαν να ήταν “αντικείμενα κατανάλωσης”. Άτομα, τέλος, για τα οποία το δυσκολώτερο πράγμα είναι να μπορέσουν να αγαπήσουν τον πλήσιον τους».(6)
3. Τα παιδιά μας ωθούνται να επιλέξουν ένα κόσμο που δεν έχει παρελθόν. Δεν υπάρχουν σε αυτόν μεγάλες πνευματικές αξίες, παραδόσεις. Δεν υπάρχουν κείμενα τα οποία θα μυούν το νέο στην περιπέτεια της ανακάλυψης. Αντίθετα, όλα και η εκπαίδευση μετατρέπεται σε τεχνική που ετοιμάζει καταναλωτές.
Είναι σαφές ότι απαιτείται από εμάς μια πατρότητα, η οποία είναι κατ’ εικόνα της θείας. Τα παιδιά μας χρειάζονται την πατρότητα της περιχώρησης αγάπης και ελευθερίας, ενότητας και διαφοράς. Μια πατρότητα συνώνυμη της δωρεάς(7) όπως τη διαπιστώνουμε στην παραβολή του φιλεύσπλαχνου πατέρα.
Ο ποιητής προσθέτει: «Τις ημέρες εκείνες έκαναν σύναξη μυστική τα παιδιά και λάβανε την απόφαση, επειδή τα κακά μαντάτα πλήθαιναν στην πρωτεύουσα, να βγουν έξω σε δρόμους και πλατείες, με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: μια παλάμη τόπο κάτω από τ’ ανοικτό πουκάμισο, με τις μαύρες τρίχες και το σταυρουδάκι του ήλιου. Όπου είχε κράτος και εξουσία η Άνοιξη».(8)
Η Άνοιξη είναι ένα σχολείο που δεν είναι «κολέγιο επικοινωνίας» αλλά θεσμός μετάδοσης. Σε αυτό το σχολείο ο δάσκαλος δεν είναι εμψυχωτής αλλά ανθρωποποιός.
Ο Αγ. Αντώνιος υποστήριζε: «Ανθρωποποιός πρέπει να λέγεται αυτός που μπορεί να εξημερώσει εκείνους που δεν έχουν παιδεία, ώστε να αγαπήσουν τους λόγους και την αγωγή.»(9)
Τα παιδιά μας διψούν για αγάπη και νόημα ζωής. Για το λόγο αυτό όλοι μας πρέπει να μετρήσουμε το «έχειν» μας. Η μοναχικότητα που ζουν στο διαδίκτυο, στα παιχνίδια τους, στα SMS «…δεν είναι σκιά. Είναι ένα σαρκώδες ογκωδέστατο ΄΄θέλω΄΄(10) που εμείς τα διδάξαμε».
Είναι αλήθεια ότι εμείς οι ενήλικες ζήσαμε πολύ κοντά στο περιττό και μας στοιχίζει να το στερηθούμε πιο πολύ απ’ όσο στοιχίζει να στερηθούμε το απαραίτητο. Όμως δεν υπάρχει άλλος δρόμος στη γη για να περάσει η Άνοιξη παρά η έξοδός μας από το περιττό. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την συνοδοιπορία όλων για χάρη όσων αγαπάμε.
Ο ποιητικός λόγος υποστηρίζει ότι «η προσευχή...τείνει την άδεια παλάμη της, περιμένοντας να την ελεήσει η πίστη με Θεό». Με τον ίδιο τρόπο τείνω την άδεια παλάμη μου περιμένοντας την αγάπη σας να την ελεήσει με πίστη, αγάπη στα παιδιά και συνοδοιπορία.
______________________________
Σημειώσεις
1. Παράφραση μιας φράσης από την ομιλία της Κ.Δημουλά με τίτλο « Έρανος σκέψεων για την ανέγερση τίτλου υπέρ της αστέγου αυτής ομιλίας», εκδ. Ίκαρος, Αθήνα 2009, σ. 12.
2. Ό.π. σ. 14.
3. Ό.π. σ. 20.
4. Γ. Σεφέρη «Ποίηση», εκδ. Ίκαρος.
5. Χρ. Μαλεβίτση, «Η τραγωδία της Ιστορίας», εκδ. Δωδώνη, Αθήνα 19803, σ. 223.
6. Μιχ. Πάγκαλου, «Η αναζήτηση του Θεού στην καπιταλιστική κοινωνία», στο ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, τ.1819, Φεβρουάριος 2009, σ. 265.
7. Στ. Φωτίου, «Αντινεανική κοινωνία» στο Αγωγή Νεότητας, εκδ. Αρμός, Αθήνα 2003, σ. 61.
8. Οδ. Ελύτη, « Άξιον Εστί», Ανάγνωσμα τρίτο, Η μεγάλη έξοδος, στο Ποίηση, εκδ. Ίκαρος, σ. 149.
9. Φιλοκαλία τ. Α΄.
10. Κ. Δημουλά, ό.π., σ.22.

Μήνυμα Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου προς τους μαθητές Γυμνασίων και Λυκείων

Πρός τούς μαθητές καί τίς μαθήτριες τῶν Γυμνασίων καί Λυκείων

μέ τήν εὐκαιρία τῆς ἐνάρξεως τοῦ Νέου Σχολικοῦ ἔτους 2009-10

Πηγή:thriskeftika.blogspot.com

10/9/2009

Ἀγαπητά μου παιδιά,

Σε ἕνα σύγχρονο τραγούδι(1) ἀκοῦμε:
«Φυσάει κόντρα σέ ὁλάκερη γῆ
τ΄ἄγρια πετούμενα δέν βρίσκουν πηγή,
δέν ἀντέχω τῆς βολῆς τή σιγή...».
Δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά πού ἐνάντιοι ἄνεμοι κάθε λογῆς ἐμποδίζουν τήν ἀνάσα τοῦ ἀνθρώπου πού θέλει νά εἶναι ἐλεύθερος. Ἐπίσης δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά στήν ἱστορία τοῦ ἀνθρώπου πού τό βόλεμα εἶναι ὁ ἐχθρός ὄχι μόνο τῶν νέων ἀνθρώπων ἀλλά κάθε ἀνθρώπου πού ἔχει ὄραμα. Σέ αὐτό τόν ἀγῶνα ὑπήρξαν πολλοί νικημένοι ἀλλά καί πολλοί νικητές......

Ἀνατέμνοντας τούς λόγους τῆς ἧττας ἀλλά καί τῆς νίκης τῶν ἀνθρώπων πού πάλαιψαν θά ἀνακαλύψουμε πολλά κοινά στοιχεῖα. Τό πρῶτο στοιχεῖο εἶναι ἡ ἴδια ἡ ἀνθρώπινη φύση. Τό δεύτερο οὐσιαστικό εἶναι ἡ δυνατότητα καλλιέργειάς της. Καί τό τρίτο, τό ὄραμα καί ἡ θέληση γιά ὑπέρβαση.
Στήν ἐποχή μας, περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλη φορά, ἔχετε τήν εὐλογία τῆς πρόσβασης στό ἀγαθό τῆς Παιδείας. Δυστυχῶς ὅμως οἱ ἐνάντιοι «ἄνεμοι» εἴτε διαστρεβλώνουν τήν παιδεία σέ ἀποκλειστική παροχή ἐπαγγελματικῆς ἐκπαίδευσης, εἴτε ἐμποδίζουν αὐτή τη δυνατότητα ὅπως συμβαίνει σέ πάρα πολλά παιδιά σέ ὅλόκληρο τόν πλανήτη.
Δέν εἶναι καθόλου σπάνιο φαινόμενο ἡ Παιδεία, να θυσιάζεται στό βωμό τῆς ἐξασφάλισης ἑνός ἀβέβαιου μέλλοντος. Ἡ θυσία αὐτή ὅμως ἔχει τίμημα τή σιωπή τῆς ἀμάθειας, τήν ἀδιαφορία γιά τόν ἄνθρωπο και τίς οὐσιαστικές ἀνάγκες του. Ἡ σιωπή, ὅπως ἰσχυρίζεται ὁ ποιητής, καταδικάζει τούς ἀνθρώπους νά μένουν «ἰδανικοί και ἀνάξιοι ἐραστές τῶν ἀπομακρυσμένων θαλασσῶν καί τῶν γαλάζιων πόντων» χωρίς νά σκίσουν ποτέ «τή θολή γραμμή τῶν ὁριζόντων» πού ζωγραφίζει ἡ ἀνατολή στό ξεκίνημα κάθε ἡμέρας.

Ἀγαπητά μου παιδιά,
Μήν ἐνδώσετε στίς σειρῆνες τῆς ἐπιλεκτικῆς κατάρτισης, μή φοβηθεῖτε τήν ἀβεβαιότητα πού πλήττει τίς κοινωνίες μας, μή δειλιάσετε μπροστά στό ἐνδεχόμενο τῆς ἀποτυχίας, μή συρρικνώσετε τά ὄνειρά σας. Ἀντίθετα διψάστε γιά τήν ἀλήθεια. Ἀπλῶστε τά ὄνειρά σας. Ἀναζητήστε τήν οὐσία τῶν πραγμάτων. Δημιουργείστε τόν ἑαυτό σας.
Νά θυμάστε πάντοτε ὅτι:
«...Στά ἀγάλματα τῆς ἀγωνίας
Στίς ὑγρές σιωπές
Ὑπάρχει ἕνα πρόσωπο
Τόσο πολύ βγαλμένο ἀπό τά δάκρυα
Τόσο ἀκατανόητο
Τόσο ζεστό στό χέρι πού τοῦ γνέφει
Ἕνα ἄλλο πρόσωπο...»(2), τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ.

Καλή καί εὐλογημένη χρονιά

"Όταν ο Χαρίλαος Φλωράκης πήγε στο Άγιο Όρος": ένα συγκλονιστικό κείμενο "Μακάρι να 'χα πάει νωρίτερα! Και ᾿γω θα ᾿μουν καλύτερα και ο τόπος"!!! Χ. Φ

Πηγή: περιοδικό Ρεσάλτο, τ. 13 (Ιανουάριος 2007), σ. 16-17

Είναι στ’ αλήθεια παράξενη και μυστήρια η ψυχή κάθε ανθρώπου. Μεγάλοι διανοούμενοι από τον Αριστοτέλη έως τον Σοπενχάουερ έχουν μιλήσει γι’ αυτήν την αντίφαση ανάμεσα στη λογική και στην πορεία του κάθε ανθρώπου. Ο Αριστοτέλης - ο πατέρας της λογικής - έλεγε ότι ο άνθρωπος συμβατικά θεωρείται λογικό ζώο. Ο Σοπενχάουερ έλεγε πως υπάρχει κάτι βαθύτερο μέσα σε κάθε άνθρωπο από τη λογική, η Βούληση. Ο Μακαρένκο ο μεγάλος και παραγκωνισμένος αυτός παιδαγωγός της Ρωσίας, επαναστάτης, ομολόγησε πως κάτι μυστήριο υπάρχει στη ψυχή κάθε ανθρώπου (που προφανώς ο διαλεκτικός υλισμός αδυνατούσε να εξηγήσει).

Ας σταματήσουμε εδώ και ας δούμε ένα αντιφατικό ταξίδι... Το ταξίδι του Χαρίλαου Φλωράκη στο Άγιο Όρος καθώς και τα της κηδείας του.

Γύρω στο 1995 μια τριμελής ομάδα που αποτελείται από το Χαρίλαο Φλωράκη, το συμμαθητή και φίλο του ηθοποιό Τίτο Βανδή καθώς και ένα νέο δημοσιογράφο, επισκέπτονται το Άγιο Όρος. Ο Χαρίλαος συνοδεύεται και από δύο άτομα της προσωπικής φρουράς. Ζητά επιτακτικά από τους συνοδούς αστυνομικούς ν’ αφήσουν τα όπλα τους στην Ουρανούπολη, πράγμα που έγινε.

Όμως με το μπάσιμο στο Όρος άρχισαν να γίνονται μερικά ευτράπελα από θερμόαιμους - που πάντα υπάρχουν - πράγμα που αναγκάζει τους αστυνομικούς να δανεισθούν δύο όπλα από την Δάφνη. Αυτό είναι το καλαμπούρι μας καθώς και το ότι συνάντησε συναγωνιστές να είναι τώρα μοναχοί που μαζί του θυμήθηκαν τα παλιά!!!

Στις Καρυές τον ξενάγησε ο λόγιος μοναχός π. Μωυσής που μου τόνισε με πόσο σεβασμό άκουγε την ενημέρωση που του έγινε. Μια μέρα φιλοξενήθηκε στο κελλί του π. Ιερόθεου του βιβλιοπώλη των Καρυών. Ήταν ημέρα νηστείας και έφαγε τα νηστίσιμα που του παρέθεσαν. Τα βρήκε πολύ νόστιμα και στην κουβέντα με τα καλογέρια της συνοδείας μίλησε με σεβασμό για το άβατο και τους νόμους του Αγίου Όρους που όφειλε να σεβαστεί η Ευρώπη. «Δεν έκανε όμως το Σταυρό του».....

Ιδού και το μυστήριο. Μ’ ένα τζιπ μόνος με τον οδηγό του, εξαφανίζεται προς άγνωστη κατεύθυνση. Κρύος ιδρώτας αρχίζει να λούζει τους αστυνομικούς. Τι έγινε ο Χαρίλαος...;

Επιστρέφει μετά από αρκετές ώρες έχοντας αφήσει άναυδη τη συνοδεία του χωρίς να τους πει που πήγε. Είναι πολύ πιθανό, μου ᾿παν οι πατέρες στην Ιβήρων, να επισκέφθηκε το Ρουμάνο Μοναχό που πρόσφατα απεβίωσε.

Έχουμε και μια επίσκεψη στη Σιμωνόπετρα που με σεβασμό γράφει στο βιβλίο του προσκυνητή. Κάπως έτσι λοιπόν έγινε το ταξίδι αυτό. Φτάνοντας στην Ουρανούπολη κάνει τις ακόλουθες δηλώσεις:

Βρε παιδιά, περίμενα να βρω μέσα στο Όρος γέρους μοναχούς και απεναντίας είδα νέα παιδιά, σπουδαγμένα...

Τι ήταν λοιπόν η επίσκεψη αυτή; Μόνο τουριστική; Όχι όπως θα δείξουμε στο επόμενο.

Αρχικά πρέπει να τονίσουμε ότι ο Χαρίλαος, όπως και κάθε Έλληνας, έχει την Ορθοδοξία από τα γεννοφάσκια του, από τη μάνα του. Πώς αλλιώς θα εξηγήσουμε ότι ζήτησε να ταφεί στον «Αϊ Λια» δύο μέτρα από το Αγ. Βήμα; Αλλά πάνω στο θέμα της κηδείας του θα επανέλθουμε αργότερα. Ας επιστρέψουμε στην αποχώρηση του Χαρίλαου από το Όρος όπου δήλωνε συγκλονισμένος.

Πολλοί γνωστοί του τον ρωτούν, ανάμεσα τους και η Μαρία Δαμανάκη: και εσύ Χαρίλαε στο Όρος; Απαντούσε ευθέως: «Μακάρι να ᾿χα πάει νωρίτερα και ᾿γω θα ᾿μουν καλύτερα και ο τόπος»!!! «Ο νοών νοείτω». Και όχι μόνο αυτό. Είμαι σε θέση να σας διαβεβαιώσω ότι μετά απ’ αυτήν την επίσκεψη, στο γραφείο του στον Περισσό εξομολογήθηκε σε Ιερομόναχο του Αγ. Όρους (αφού απομακρύνθηκε το προσωπικό του γραφείου του).

Να πούμε και αυτό. Στη σύζυγό του που έφυγε (πριν απ' αυτόν) έκανε θρησκευτικό μνημόσυνο, όπως με διαβεβαίωσαν.

Και τώρα φίλοι ας κάνουμε μια θεωρητική ανακεφαλαίωση της σχέσης εκκλησίας - αριστεράς στην Ελλάδα. Το ΚΚΕ, το πλέον ηρωικό αλλά και πλέον ηλίθιο κατά το σύντροφο ΜΑΟ κομμουνιστικό κόμμα της Ευρώπης, αντέγραψε στο θέμα της σχέσης Θεού-κομμουνιστή όλα τα τσιτάτα των Μαρξ και Λένιν. Η αθεΐα και ο διαλεκτικός υλισμός έγινε ο νέος Θεός. Βέβαια δεν είναι καθόλου τυχαίο που η αθεΐα έγινε λάβαρο για τους Μαρξ, Έγκελς και Λένιν.

Η «εκκλησία» (σ.μπλ.: τα εισαγωγικά δικά μας, διότι οι αιρέσεις δεν είναι ούτε Εκκλησία ούτε μέρος της Εκκλησίας. Η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού είναι η Ορθοδοξία και μόνον!) στην Ευρώπη, με κύριο τον Παπισμό, ήταν και είναι υπεύθυνη για πολλά εγκλήματα στην Ιστορία, με τελευταία πιο τρανά παραδείγματα την άνοδο του Χίτλερ και το διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας. Όμως το να γενικεύουμε τα πάντα - και ειδικά για την Ορθοδοξία - είναι και λάθος και στο κάτω κάτω αντιδιαλεκτικό. Ναι, η Ορθοδοξία, αν και στο όνομα της έγιναν εγκλήματα και λάθη (σ. μπλ.: ίσως να αναφέρεται ο συγγραφεύς στον «υπερβάλλοντα ζήλο» κάποιων Ρωμηών Αυτοκρατόρων τις πράξεις των οποίων ούτε ενέπνευσε, ούτε «ευλόγησε» ούτε και «νομιμοποίησε» ποτέ η Ορθοδοξία, σε αντίθεση με την αιρετική Δύση: π.χ. «σταυροφορίες»…), τα αποκήρυξε ως ξένο σώμα όσο το δυνατόν συντομότερα, και δεν άφησε να δηλητηριάσουν το σώμα της.

Όλοι μας γνωρίζουμε στελέχη του ΚΚΕ με αγώνες και εξορίες, με έντονα όμως θρησκευτική αγωγή. Θυμάμαι ένα γνωστό μου ήρωα κομμουνιστή που χαρακτήρισε ανάγωγο κάποιον που μιλούσε ανόητα στη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας (σ. μπλ.: και εμείς γνωρίζουμε ότι τόσο ο Άρης Βελουχιώτης όσο και ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ βρέθηκαν να φορούν επιστήθιο Σταυρό, όταν απεβίωσαν…).

Είναι προς τιμήν της ηγεσίας του ΚΚΕ ότι στο νέο καταστατικό του κόμματος, όπως τροποποιήθηκε το 1996, έχει απαλειφθεί ο όρος «αθεΐα».

Όμως το ΚΚΕ με πολλές κόκκινες σημαίες, ελάχιστες Ελληνικές, θάβει κομμουνιστικά τον Χριστιανό Ορθόδοξο αρχηγό του παρά τη θέληση του ιδίου και των οικείων. Έχουμε λοιπόν το επαναλαμβανόμενο μοτίβο του Έλληνα κομμουνιστή αλλά και ταυτόχρονα ενός θρησκευόμενου που δεν μπορεί άμεσα να το ομολογήσει. Γνωρίζετε φίλοι ότι ο Μπελογιάννης απαίτησε στο χωριό του να χτιστεί εκκλησία για να ενώνει όλους τους εξόριστους Έλληνες;

Υ. Γ. Ευχαριστώ του πατέρες του Όρους που μου έδωσαν τις πληροφορίες πάνω στις οποίες στηρίχτηκε το προηγούμενο κείμενο, ιδιαίτερα τον π. Μάξιμο, τον π. Πρόδρομο από την Ι. Μ. Ιβήρων, τον π. Κύριλλο και π. Μωυσή από τις Καρυές, και σας βεβαιώ ότι αναμένονται νεότερες δημοσιεύσεις από πατέρες του Όρους πάνω στο θέμα αυτό.

ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΣΥΝΑΝΑΣΤΡΕΦΕΤΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΑΣ

ΠΗΓΗ:ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΑ ΝΕΑ

O Χαιρετισμός του Πάπα Βενέδικτου προς το συμπόσιο που έγινε στη Ρώμη για τον ιερό Αυγουστίνο είναι ένα σύντομο κείμενο που αποκαλύπτει ωστόσο ξεκάθαρα την παπική εμμονή στην αίρεση και τις παπικές προθέσεις για το είδος της ενότητας μεταξύ Ορθοδόξων και Παπικών που προωθούν οι Λατίνοι.O Πάπας αναφέρεται σε «κοινές όψεις της πνευματικότητας… μεταξύ ορθοδόξων και καθολικών» και για μια ακόμη φορά μιλά για «Εκκλησίες». Παράδοξη είναι η αναφορά του στη μνήμη των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου για την οποία λέει ότι «αποτελεί ισχυρό κίνητρο για να προχωρήσουμε στην πλήρη κοινωνία»!Πιο κάτω κατηγορεί την ορθόδοξη θεολογία «ως μάλλον προβληματική» στη λήψη της σκέψης του ιερού Αυγουστίνου.

Υπερασπίζεται με τον τρόπο αυτό τις αποκλίσεις του Αυγουστίνου από την πατερική θεολογία (αποκλίσεις που αργότερα οδήγησαν ακόμη και σε αιρετικές διδασκαλίες τους παπικούς) και στρέφει τα βέλη του εναντίον των ορθοδόξων θεολόγων.Μιλάει για «χριστιανικές παραδόσεις Ανατολής και Δύσης» και καλεί σε γνώση του «δογματικού και πνευματικού τους πλούτου» «για την προώθηση μιας καλύτερης αμοιβαίας εκτίμησης μεταξύ όλων των χριστιανών». Ξεχνάει όμως ο Πάπας ότι οι διαφορές «δογματικού και πνευματικού» περιεχομένου είναι αυτές που οδήγησαν τους Λατίνους μακριά από την αλήθεια της Μίας Αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας.Το πιο κρίσιμο ωστόσο σημείο........στο χαιρετισμό του Πάπα βρίσκεται στην τελευταία παράγραφο όπου σημειώνει: «Για τους λόγους αυτούς, εκφράζω θερμές ευχές για το Συμπόσιό σας, για να είναι καρποφόρο, πλήρως αποδοτικό στην ανακάλυψη διδακτικών και πνευματικών συγκλίσεων, ωφέλιμων στην από κοινού ανοικοδόμηση της Πολιτείας του Θεού, όπου τα τέκνα της να μπορούν να ζουν εν ειρήνη και αδελφική αγάπη, που θα θεμελιώνονται επάνω στην αλήθεια της κοινής πίστεως».Στόχος λοιπόν των συμποσίων και των διαλόγων είναι η «ανακάλυψη συγκλίσεων» ώστε να οικοδομηθεί η «Πολιτεία του Θεού» όπου θα ζουν όλοι με «ειρήνη και αδελφική αγάπη».

Όχι αιρετικέ Πάπα! Οι κάποιες συγκλίσεις σε επιμέρους θέματα δεν οδηγούν στην κοινωνία μεταξύ Ορθοδόξων και παπικών. Δεν χρειάζεται να ανακαλύψουμε συγκλίσεις αλλά να διορθωθούν οι αποκλίσεις σας από την ορθή Πίστη και ζωή. Οδός διόρθωσης των αποκλίσεων σας είναι η εν μετανοία επιστροφή σας στην Ορθόδοξη Εκκλησία με την αποκήρυξη των τόσων αιρετικών κακοδοξιών σας (Filioque, πρωτείο, αλάθητο και τόσα άλλα).Για ποια «αλήθεια της κοινής πίστης» μιλάει ο αιρετικός Πάπας που βλασφημεί το Άγιο Πνεύμα με την αίρεση του Filioque και παραμένει εγκλωβισμένος στο δαιμονικό του πρωτείο και αλάθητο; Αν αληθινά οι παπικοί επιθυμούν την ενότητα ας εγκαταλείψουν την προσπάθεια εύρεσης «συγκλίσεων» με τους Ορθοδόξους και ας διορθώσουν τις αιρετικές τους «αποκλίσεις» από την ορθή Πίστη.
Οι δε Οικουμενιστές ας διδαχθούν από την παπική εμμονή στην αίρεση και ας μην σπεύδουν σε συμπροσευχές και σχέδια ένωσης με τους παπικούς.

ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΟΝΑΧΗΣ ΣΤΗΝ ΑΡΙΖΟΝΑ. ΜΕ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ...

πηγή:ellinorthodoxosxr.blogspot.com

H μοναχή Ευπραξία εκοιμήθη προ ολίγων μηνών , νοσούσα εκ καρκίνου, στην έρημο της Αριζόνα στις ΗΠΑ.

Κοντά της ήταν ο γέρων Εφραίμ ο Φιλοθεϊτης.

Η φωτογραφία και οι πληροφορίες εμφανίσθηκαν από αμερικανούς φίλους.

ΑΝΑΤΡΙΧΙΛΑ:Ο Τούρκος "Καπετάν Κεμάλ",εθελοντής με τους συμμορίτες κατά τον Εμφύλιο,μιλάει για τις εμπειρίες του!!!

Πηγή:hellas-orthodoxy.blogspot.com

ΚΑΘΟΛΟΥ ΤΥΧΑΙΟ ΤΟ ΟΝΟΜΑ,ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΟΥ "ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ ΑΓΩΝΙΣΤΗ" ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΑΝΘΕΛΛΗΝΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΩΝ ΤΟΥ...

Ε ίναι γνωστός ο προδοτικός ρόλος του ΚΚΕ κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου,όσο και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή:τι γίνεται όμως,όταν αποκαλύπτεται πως ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΕΙΧΑΝ ΠΡΟΣΚΑΛΕΣΕΙ (!!!) ΕΝΑΝ ΤΟΥΡΚΟ ΑΝΤΑΡΤΗ ΣΤΙΣ ΤΑΞΕΙΣ ΤΟΥΣ (ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ),ΔΙΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥ ΜΑΛΙΣΤΑ ΩΣ ΠΑΡΑΤΣΟΥΚΛΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥ ΣΦΑΓΕΑ ΕΛΛΗΝΩΝ,ΔΗΛΑΔΗ ΤΟΥ ΚΕΜΑΛ ΑΤΑΤΟΥΡΚ;

Η ιστορία,που είναι για γέλια και για κλάματα,έχει ως εξής:

"Οι μαρτυρίες ενός Τούρκου αριστερού και αγωνιστή, του Μιχρί Μπελλί, από τη συμμετοχή του στον ελληνικό εμφύλιο ως μέλους του Ελληνικού Δημοκρατικού Στρατού, εξιστορούνται στο βιβλίο «Καπετάν Κεμάλ, Αναμνήσεις από τον ελληνικό εμφύλιο». Γραμμένο το 1985, το εν λόγω βιβλίο μόλις φέτος έγινε «αποδεκτό» από τους ελληνικούς εκδοτικούς οίκους, ενώ σύντομα θα κυκλοφορήσει η ταινία-ντοκιμαντέρ που βασίζεται σε αυτό.

Γεννημένος το 1916 στη Συληβρία της Ανατολικής Θράκης, βαθιά διεθνιστής και συνειδητός μαρξιστής, ο Μιχρί Μπελλί συμμετείχε ή πρωτοστάτησε στις τραγικές περιπέτειες της κοινωνικής επανάστασης στη πατρίδα του, αλλά και τη δική μας, ή και όπου αλλού βρέθηκε ως διανοούμενος, αγωνιστής και εξόριστος. Κατατάχθηκε εθελοντικά τον Απρίλιο του 1947 στο Δημοκρατικό Στρατό της Ελλάδας, «όταν Έλληνες σύντροφοι από την Ανατολική Μακεδονία και τη Θράκη άρχισαν να ψάχνουν απεγνωσμένα για έναν Τούρκο, επαρκώς καταρτισμένο για πολιτική καθοδήγηση σ' αυτές τις περιοχές». Στη θητεία του αυτή τραυματίστηκε σοβαρά δύο φορές και, τέλος επέστρεψε στην πατρίδα του το καλοκαίρι του '49.

Σύμφωνα με την εφημερίδα «Αυγή», το βιβλίο «Καπετάν Κεμάλ, Αναμνήσεις από τον ελληνικό εμφύλιο» προέκυψε όταν ο Μιχρί Μπελλί θέλησε να «μιλήσει για τους ανθρώπους που συμμετείχαν στην αντίσταση», τον αδικοχαμένο ανθό της ελληνικής πρωτοπορίας, εκείνους τους «ευτυχισμένους ανθρώπους» των τραγικών περιπετειών της Αριστεράς, τους οπλισμένους με τη χαρά και την αισιοδοξία του δίκαιου αγώνα.
Ωστόσο, συνεχίζει η Αυγή, οι πολιτικές ισορροπίες των κομμάτων της ελληνικής Αριστεράς αρχικά παραμέρισαν τη μοναδική μαρτυρία ενός Τούρκου συνοδοιπόρου και συναγωνιστή. Ο Μιχρί Μπελλί, στο βιβλίο του, κάνει λόγο για αυτές τις άκαρπες συναντήσεις με στελέχη της ευρύτερης Αριστεράς, μετά τη μεταπολίτευση. Βασισμένος στο βιβλίο, ο Φώτος Λαμπρινός κυκλοφόρησε φέτος ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους με τίτλο «Καπετάν Κεμάλ, ο Σύντροφος» και πρωταγωνιστή τον ίδιο τον Μιχρί Μπελλί."

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ.

"Σύντροφος" λοιπόν ο...Καπετάν Κεμάλ,σύμφωνα με τη σύγχρονη ψευτοαριστερή θολοκουλτούρα!Να τον χαίρεστε,συντρόφια!Κι αυτόν και τους υπόλοιπους συντρόφους σας,Βούλγαρους,Αλβανούς και ψευτομακεδόνες!

Τυχαία άραγε όλα αυτά,σταλινικά απολιθώματα της Περισσού;

Πάντα στο πλευρό των εχθρών της Ελλάδας ηταν το ΚΚΕ και όχι των εργατών και του ελληνικού λαού...αυτή είναι η ΑΛΗΘΕΙΑ,Αλέκα Παπαρήγα και υπόλοιπη βολεμένη κομπανία με "αριστερή" ιδεολογία,αλλά δεξιότατη τσέπη!

Επίθεση ΠΑ.ΣΟ.Κ κατά Μητροπολίτη Σερρών Θεολόγου

Πριν λίγες μέρες το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων με εντολή του Υπουργού Παιδείας κ. Άρη Σπηλιωτόπουλου, τοποθέτησε στις Εφορείες των Δημοσίων
Βιβλιοθηκών της χώρας κληρικούς.
Για κάποιους οι προθέσεις αυτές του Υπουργείου Παιδείας, ερμηνεύτηκαν ως αλλαγή της «κοσμικής» φιλοσοφίας που μέχρι σήμερα διείπε τη λειτουργία τους.
Ενώ σε άλλες Εφορείες ο Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων κ. Σπηλιωτόπουλος διόρισε ιερείς, στις Σέρρες με απόφαση του ανέθεσε την Προεδρεία της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης στον Μητροπολίτη Σερρών κ. Θεολόγο.
Σύμφωνα με πληροφορίες η τοποθέτηση του Μητροπολίτη κ. Θεολόγου στη θέση του Προέδρου της Δ.Κ.Β.Σ αποτελεί έκπληξη, τόσο γιατί στα 57 χρόνια λειτουργίας του συγκεκριμένου ΝΠΔΔ πρώτη φορά συμβαίνει κάτι ανάλογο.
Επίσης, τα τοπικά ΜΜΕ αναφέρουν ότι ο Μητροπολίτης Σερρών είναι πλήρης σοβαρών εκκλησιαστικών, πνευματικών, διοικητικών και λοιπών υποχρεώσεων, και τίθεται ερώτημα εάν θα μπορέσει να ασχοληθεί κατ` ουσίαν και με τα νέα του απαιτητικά καθήκοντα.
Πάντως, ακούγεται ότι ο Μητροπολίτης Σερρών κ. Θεολόγος, ουδέποτε θέλησε η επεδίωξε να λάβει αυτή την θέση. Εξάλλου, να αναφερθεί πως η θητεία είναι τριετής και οι θέσεις είναι άμισθες.
Ο διορισμός του Μητροπολίτη Σερρών κ. Θεολόγου, ως νέου προέδρου του Εφορευτικού Συμβουλίου της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης Σερρών, με απόφαση του υπουργού Παιδείας Άρη Σπηλιωτόπουλου, προκάλεσε και την αντίδραση της Ν.Ε του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Σερρών.
Με γραπτή ανακοίνωση η Ν.Ε ΠΑ.ΣΟ.Κ. Σερρών επιτίθεται κατά του Μητροπολίτη Θεολόγου, κατηγορώντας τον πως διεκδικεί «κοσμικό ρόλο», αλλά και κατά της ηγεσίας του Υπουργείου Παιδείας και γενικότερα της Κυβέρνησης, για προσπάθεια δημιουργίας ενός «θεοκρατικού» κράτους.

πηγή:www.stoxos.gr

Οι άγιοι θεοπάτορες Ιωακείμ και Άννα – 9 Σεπτεμβρίου

πηγή: vatopaidi.wordpress.com

VatopaidiFriend: Ο Ιωακείμ και η Άννα δεν ήθελαν παιδί “εγωιστικά”, ούτε ψυχολογικά ή συναισθηματικά. Δεν ήθελαν να γεννήσουν παιδί για τον εαυτό τους, αλλά για τον Κύριο. Η τεκνογονία θεωρούνταν τότε “υποχρέωση” απέναντι στον Θεό. Εκεί ακριβώς συνίσταται η ντροπή και το “όνειδος” της ατεκνίας. Το θαυμάσιο αυτό ζεύγος, ο Ιωακείμ και η Άννα, όχι μόνο ήταν πολύ αγνοί και ελεήμονες και το σπίτι τους ήταν καταφύγιο και λιμάνι για κάθε πονεμένο, αλλά και πέρασαν τη ζωή τους με εξαντλητικές προσευχές παρακαλώντας να ευαρεστήσουν τον Θεό. Δεν είχαν καθόλου σαρκικό ή κοσμικό φρόνημα. Μόνη τους έγνοια ήταν να ευαρεστήσουν τον Θεό. Παρακαλούσαν τον Θεό όχι για κάτι δικό τους, αλλά για κάτι δικό Του! Απίστευτο! Τί ζήλος! Προσέξτε! Δεν παρακαλούσαν τον Θεό να εκπληρώσει δικό τους θέλημα, αλλά δικό Του! Αντί να ξεγνοιάσουν λίγο και να ξεκουραστούν οι άνθρωποι και “να ζήσουν τη ζωή τους”, προσπαθούσαν με κάθε τρόπο – δυνατό ή αδύνατο - να ευαρεστήσουν τον Κύριο. Αν είναι πίστη το να ζητάμε κάτι εύλογο για μάς, για δική μας διευκόλυνση και παρηγοριά, πόσο περισσότερο πίστη και ασύγκριτα πιο αξιέπαινο είναι να κουραζόμαστε και να παιδευόμαστε να ζητάμε κάτι αποκλειστικά για το θέλημα του Θεού; Σχεδόν αδιανόητο είναι κάτι τέτοιο για τον κόσμο.

«Θυμήσου, Κύριε, τον Δαβίδ και όλη την πραότητά του. Πώς έδωσε όρκο στον Κύριο, πώς έκαμε τάξιμο στον Θεό του Ιακώβ: Δεν θα μπώ στην σκηνή όπου κατοικώ, δεν θα ανέβω να κοιμηθώ στο κρεβάτι και το στρώμα μου, δεν θα δώσω ύπνο στα μάτια μου και νυσταγμό στα βλέφαρά μου και ξεκούραση στους κροτάφους μου, μέχρι που θα βρώ τόπο για τον Κύριο, σκήνωμα για τον Θεό του Ιακώβ» (Ψαλμοί 131/ρλα΄ 1-5). Έτσι και ο Ιωακείμ και η Άννα, που ήταν άξιοι απόγονοί του. Και αυτοί ένα σκήνωμα του Θεού ήθελαν να γεννήσουν, μια αγία ψυχούλα που να ανήκει σε Αυτόν, όπου Αυτός θα αναπαύεται, και που Αυτός θα καταυγάζει και θα ευφραίνει με τις άκτιστες θείες ενέργειές Του εις τους αιώνας των αιώνων.

Ενδεικτικό του ότι οι άγιοι δεν ήθελαν για τον εαυτό τους το παιδί, είναι ότι, όπως είχαν τάξει, το αποχωρίστηκαν και το αφιέρωσαν στο Ναό μόλις έγινε τριών ετών. Πόση πίστη απαιτεί και αυτό, όταν πρόκειται για γονείς που αγαπούν το παιδί τους, και μάλιστα ένα παιδάκι τόσο γλυκύτατο και τρισχαριτωμένο!

Οι άγιοι Ιωακείμ και Άννα είναι το απόλυτο πρότυπο του γάμου και της οικογενειακής ζωής.

Το παράδειγμα των αγίων θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννας μάς διδάσκει, μεταξύ πολλών άλλων, και το πόσο πολύ πρέπει να εκτιμάμε την τεκνογονία και να αγαπάμε τα παιδιά. Οι άγιοι αυτοί αφήνουν τελείως μα τελείως αναπολόγητους όσους κάνουν εκτρώσεις ή όσους δεν θέλουν να κάνουν παιδιά ή όσους δεν θέλουν και δεν αγαπούν τα παιδιά που έχουν. Το ίδιο και όλους όσους επικαλούνται ένα σωρό δικαιολογίες για να μην κάνουν το θέλημα του Θεού.

Η σύναξη των δικαίων γονέων της Υπεραγίας Θεοτόκου, σύμφωνα με την αρχαία εκκλησιαστική, παράδοση, ορίστηκε την επομένη του γεννεσίου της Θεοτόκου, για τον λόγο ότι αυτοί έγιναν πρόξενοι της παγκόσμιας σωτηρίας με την γέννηση της αγίας θυγατέρας της. «Τελείται δε η σύναξις αυτών εν τω εξαέρω οίκω της Θεοτόκου, πλησίον της μεγάλης εκκλησίας εν τοις Χαλκοπρατείοις».

Να αναφέρουμε, λοιπόν, ότι ο Ιωακείμ ήταν γιος του Ελιακείμ από τη φυλή του Ιούδα και απόγονος του Δαβίδ. Έκπτωτος του θρόνου, ιδιώτευε στην Ιουδαία και το περισσότερο χρονικό διάστημα στην Ιερουσαλήμ, όπου είχε μέγαρο με βασιλικό κήπο. Παντρεύτηκε την Άννα, θυγατέρα του Ματθάν Ιερέως από τη φυλή του Λευίκαι της Μαρίας, γυναικός αυτού, από τη φυλή του Ιούδα. Επειδή οι φυλές, Βασιλική και Ιερατική, συγγένευαν μεταξύ της, διότι η Βασιλεία εθεωρείτο ίση με την Ιεροσύνη, δεν έδιναν ούτε έπαιρναν θυγατέρες από της φυλές που θεωρούνταν κοινές. Έτσι λοιπόν, αφού θεάρεστα πέρασε τη ζωή του το άγιο αυτό ζευγάρι, της της πληροφορούν τα βιογραφικά σημειώματα των εορτών της 25ης Ιουλίου, 8ης Σεπτεμβρίου και 9ης Δεκεμβρίου, ο μεν Ιωακείμ πέθανε οκτώ χρόνια από τα Εισόδια της κόρης του Θεοτόκου σε ηλικία 92 ετών, η δε Άννα 11 μήνες μετά τον θάνατο του Ιωακείμ, σε ηλικία 83 ετών.

Η ΑΛΒΑΝΙΚΗ ΑΠΕΙΛΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

πηγή:Ελληνορθόδοξα Νέα

Σε κατάσταση συναγερμού βρίσκονται τον τελευταίο καιρό οι κρατικές υπηρεσίες στην Αθήνα καθώς ερευνούν στοιχεία για την ύπαρξη "πυρήνων" του αποκαλούμενου Αλβανικού απελευθερωτικού στρατού, γνωστού ως UCC, στην Ελλάδα. Οι πληροφορίες κάνουν λόγο για την ύπαρξη οργανωμένων ομάδων Αλβανών οι οποίοι, αφού κρίνουν ποιος είναι ο κατάλληλος χρόνος, θα προβούν σε ανθελληνικές ενέργειες, όπως βομβιστικές επιθέσεις. Οι προθέσεις αλλά και οι κινήσεις των Αλβανών είναι σε γνώση της ΕΥΠ, η οποία βρίσκεται σε πολύ καλό δρόμο για την εξάρθρωση αυτών των πυρήνων. Στόχος των Αλβανών είναι η δημιουργία κλίματος αποσταθεροποίησης στην περιοχή, με παράλληλη δημιουργία θέματος "Τσαμουριάς" σε ευρωπαϊκό πολιτικό επίπεδο.

Η Ελληνική Πρεσβεία στα Τίρανα έχει λίστες ονομάτων, όσων εγκληματιών πολέμου έφυγαν από την Ήπειρο καθώς και συγγενών τους, στους οποίους απαγορεύουν την είσοδο στην Ελλάδα. Πολλοί όμως από αυτούς βγάζουν διαβατήρια και ταυτότητες με ψεύτικα ονόματα και προσπαθούν να πάρουν βίζα για να έρθουν στη χώρα μας. Οι πυρήνες αυτοί αλλάζουν συχνά πρόσωπα, έτσι ώστε η παρουσία τους στην περιοχή να μην προκαλέσει υποψίες στις Ελληνικές Αρχές. Μάλιστα αρκετοί πυρήνες έχουν επικεφαλής πρώην πράκτορες της Αλβανικής μυστικής υπηρεσίας Σαλί Μπερίσα. Σε επαγρύπνηση βρίσκεται όμως η υπηρεσία και στην Αθήνα όπου υπάρχει μεγάλος αριθμός Αλβανών, μέσα στους οποίους υπάρχουν και δεκάδες μέλη του UCC oι οποίοι χρηματοδοτούνται από Κοσσοβάρους και Αλβανούς μετανάστες της Αμερικής, του Καναδά και της Ελβετίας και στόχο έχουν τη δημιουργία κλίματος αποσταθεροποίησης. Εξάλλου δεν μπορεί να ξεχάσει κανείς τις δηλώσεις του Αλή Αχμέτι, πρώην ηγετικού στελέχους του UCC σε ραδιόφωνο της Αυστραλίας, σύμφωνα με τις οποίες «ήρθε η ώρα οι Τσάμηδες να γυρίσουν στην πατρίδα τους καθώς τα αλβανικά σύνορα με την Ελλάδα είναι στην Πρέβεζα»....
Τις δηλώσεις αυτές 3 μέρες μετά και αφού αντέδρασαν οι ομογενείς μας στην Αυστραλία ο Αχμέτι τις πήρε πίσω κάνοντας λόγο για λάθος των δημοσιογράφων, χωρίς φυσικά να γίνει πιστευτός από πουθενά.«Με βάση τη νωθρότητα και τη χαλαρότητα των ελληνικών υπηρεσιών όλα μπορούν να συμβούν.

Και ειδικά στην Πρεσβεία μας στα Τίρανα είναι σίγουρο πως πολλοί «Τσάμηδες» και απόγονοί τους πηγαίνουν για βίζα προκειμένου να μπουν στη χώρα μας.«Το Υπουργείο Εξωτερικών γνωρίζει και παρακολουθεί μόνο όσα συμβαίνουν εκτός των συνόρων μας. Για την Αλβανία ξέρουμε τα ψηφίσματα του κοινοβουλίου και διαφόρων επιτροπών και συλλόγων που ασχολούνται με το υποτιθέμενο θέμα της «Τσαμουριάς». Τους έχουμε ζητήσει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί για ο θέμα αυτό καθώς μπορεί να επηρεάσει τις διμερείς μας σχέσεις. Για την Ελλάδα θέμα Τσάμηδων δεν υπάρχει καθώς λύθηκε οριστικά μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο».Ιδιαίτερα κινητικοί είναι στο θέμα της «Τσαμουριάς» είναι και οι Αλβανοί της Αμερικής και της Ελβετίας. Αν επισκεφθεί κάποιος την ιστοσελίδα που έχουν δημιουργήσει στο διαδίκτυο, στη διεύθυνση ww.aacl.com θα μπορέσει να διαβάσει τις ανθελληνικές κορώνες καθώς και να δει χάρτες της «μεγάλης Αλβανίας» που περιέχουν τα Γιάννενα, τη Θεσπρωτία, την Πρέβεζα και την Άρτα.Αξίζει τέλος να σημειωθεί ένα δημοσίευμα του περιοδικού ΑΠΟΡΡΗΤΟ, σύμφωνα με το οποίο ο συντάκτης του κάνει λόγο για παραχωρήσεις της χώρας μας έναντι της Αλβανίας. Ειδικότερα τονίζει πως: «η άρση του εμπόλεμου με την Ελλάδα είναι το πρώτο βήμα ενός καλά μελετημένου σχεδίου της Αλβανικής κυβέρνησης για να ξεκινήσει τη διαδικασία διεκδικήσεων επί των ελληνικών εδαφών της Ηπείρου με κεντρικό θέμα την αποκατάσταση των Τσάμηδων.

Σχόλιο για την πατριαρχική αντίδραση στην «Ομολογία Πίστεως»

πηγή:


Η «Ομολογία Πίστεως» ενόχλησε τους οικουμενιστές και αποδείχτηκε ότι δεν υπήρξε μία απλή και εξωτερική ενέργεια χωρίς αντίκρισμα. Δυστυχώς βέβαια οι οικουμενιστές δεν στράφηκαν σε μετάνοια αλλά μάλλον προτίμησαν να πολεμήσουν τους αγωνιστές κληρικούς και λαϊκούς που υπέγραψαν την Ομολογία. Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος κατηγόρησε όλους τους υπογράφοντες ως «υπερ-Ορθόδοξους», ονόμασε «απαράδεκτα πράγματα» την υπογραφή του κειμένου και προανήγγειλε ότι θα δοθεί στους υπογράφοντες η «δέουσα απάντηση».
Είναι σαφές ότι οι οικουμενιστές βρίσκονται σε κατάσταση πανικού βλέποντας μάλιστα τον αριθμό των υπογραφόντων την Ομολογία Πίστεως να αυξάνει καθημερινά (ήδη οι υπογραφές είναι περισσότερες από 5800). Προσπαθούν έτσι να τρομοκρατήσουν τους αγωνιστές πιστούς προαναγγέλλοντας «δέουσες απαντήσεις» και χαρακτηρίζοντας «απαράδεκτο» τον καλόν αγώνα υπέρ της Πίστεως. Κάνουν όμως τραγικό λάθος.
Η αναφορά του Πατριάρχη στους υπογράφοντες την Ομολογία Πίστεως οδήγησε σε συμπαράταξη τους αγωνιστές πιστούς........

Ακόμη και κάποιοι που δεν είχαν υπογράψει το κείμενο της Ομολογίας, ζητώντας πιο αυστηρά μέτρα κατά των οικουμενιστών, τώρα υπογράφουν και αυτοί ενώνοντας τις δυνάμεις τους με τους ήδη υπογράψαντες. Η έκκληση του π. Θεοδώρου Ζήση και προς αυτούς που «δέν ὑπέγραψαν τήν "῾Ομολογία Πίστεως", γιατί τήν θεώρησαν χλιαρή καί ἄτολμη» «νά συμπαραταχθοῦν μαζύ μας σ᾿ αὐτήν τήν, ἔστω κατ᾿ αὐτούς, μικρή ἀγωνιστική προσπάθεια» εισακούεται τώρα από αδελφούς που βλέπουν πως η Ομολογία Πίστεως είναι μια «πράξη παρρησίας καί θάρρους» που ενόχλησε τους οικουμενιστές.
Η αντίδραση του Πατριάρχη Βαρθολομαίου εναντίον των υπογραψάντων την Ομολογία Πίστεως οδηγεί σε μεγαλύτερη ενότητα όλους τους ορθοδόξους πιστούς που καταδικάζουν την παναίρεση του οικουμενισμού.
Εμείς με τις μικρές διαδικτυακές μας δυνάμεις καλούμε όσους δεν υπέγραψαν ακόμη την Ομολογία Πίστεως να το πράξουν τώρα δείχνοντας πνεύμα ομολογίας της Ορθοδόξου Πίστως, ενισχύοντας την αντίδραση των Ορθοδόξων κατά της παναίρεσης του οικουμενισμού και αψηφώντας τις φαναριώτικες απειλές.

Η ΜΠΟΤΣΟΥΑΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕ ΣΗΜΕΡΑ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ ΩΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

ΒΑΛΤΕ ΔΕΥΤΕΡΟ ΤΙΤΛΟ ΜΟΝΟΙ ΣΑΣ ΑΛΛΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΕ ΝΑ ΕΧΕΙ ΠΟΛΛΑ ΜΠΙΝΕΛΙΚΙΑ!

Η Μποτσουάνα της μαύρης ηπείρου, μιά χώρα βορείως της Νότιας Αφρικής αναγνώρισε σήμερα τα Σκόπια ως Μακεδονία και γίνεται η 126η χώρα όπως λένε οι Σκοπιανοί που τους αναγνωρίζουν με το κλεμένο όνομα. Σλόμπονταν Tashovski και Charles Ntwaagae από Σκόπια και Μποτσουάνα αντίστοιχα υπεγραψαν σήμερα στον ΟΗΕ τα σχετικά και τα προσκόμισαν στον Γ.Γ. του Οργανισμού Μπαν Κι Μούν. Η Δημοκρατία της Μποτσουάνα είναι παγκοσμίως ο μεγαλύτερος εξαγωγέας διαμαντιών και ο πληθυσμός της είναι κοντά στα 2.000.000. Άλλη μιά μεγάλη επιτυχία της "ελληνικής" διπλωματίας.
Αν επίσης δείτε πουθενά αλλού αυτή την είδηση...γράφτε μας!

Πηγή:"ΣΤΟΧΟΣ"

ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΑ Α΄

Γράφει o Ἀρχ. Ἰωήλ Κωνστάνταρος Ἱεροκήρυκας - Γενικός Ἀρχιερατικός Ἐπίτροπος Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης

Με το άρθρο μας αυτό εγκαινιάζουμε μια νέα σειρά, στην οποία θα γίνεται ειδική αναφορά σε θέματα αιρέσεων, παραθρησκείας και σε καταστροφικές λατρείες.

Ίσως ορισμένοι παραξενευτούν με την παρουσίαση των θεμάτων αυτών, σήμερα μάλιστα που ζούμε μέσα σε μια πλουραλιστική εποχή κατά την οποία ο καθένας μπορεί να εκφράζεται όταν και όπως ο ίδιος θέλει, τόσο σε θέματα πίστεως όσο και ποικίλης συμπεριφοράς...Αλλά ακριβώς, επειδή ζούμε σε μια τέτοια κοινωνία, έχουμε κι εμείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί όχι μόνο το δικαίωμα, αλλά και την υποχρέωση να ομολογούμε επακριβώς την πίστη μας και συνάμα να την περιφρουρούμε και να την διασφαλίζουμε από καταστάσεις που έρχονται με παντείους τρόπους να την αλλοιώσουν. Και δεν θα πρέπει να λησμονούμε ότι όπως για τον βιολογικό μας οργανισμό, περισσότερο επικίνδυνες είναι οι ασθένειες που όχι φανερά, αλλά ύπουλα υποσκάπτουν την υγεία, έτσι ακριβώς και στον χώρο τον πνευματικό, στον χώρο των αιρέσεων και της παραθρησκείας, περισσότερο επικίνδυνες είναι αυτές οι κινήσεις οι οποίες εξωτερικά μεν φαίνονται να συμφωνούν με την πίστη, ουσιαστικά όμως είναι εντελώς ασυμβίβαστες με την ορθόδοξη πνευματικότητα.

Πόσο πράγματι είναι επίκαιρος σε κάθε εποχή, αλλά κυρίως στις δύσκολες ημέρες μας ο αφυπνιστικός λόγος του Κυρίου Ιησού Χριστού: «Προσέχετε από των ψευδοπροφητών, οίτινες έρχονται προς υμάς εν ενδύμασι προβάτων, έσωθεν δε εισί λύκοι άρπαγες» (Ματθ. ζ΄ 15) δηλ. Να προσέχετε από τους ψευδοπροφήτες (ψευδοδιδασκάλους), οι οποίοι έρχονται προς εσάς με εμφάνιση προβάτων, ενώ εσωτερικώς είναι λύκοι αρπακτικοί.

Και το πράγμα γίνεται περισσότερο επικίνδυνο όταν διαπιστώνεται ότι όλες αυτές οι κινήσεις απευθύνονται προς όλους μεν τους ανθρώπους, κυρίως όμως ρίχνουν τα δίχτυα τους προς τους νέους ανθρώπους. Όταν κανείς θέλει να έχει την κοινωνία στα χέρια του, θα κοιτάξει να πλησιάσει την νεολαία, αλλά και όταν κάποιες δυνάμεις (σκοτεινές) απεργάζονται την φθορά του έθνους θα χτυπήσουν, χτυπούν στις ρίζες. Δηλητηριάζουν τα νέα βλαστάρια, ώστε σε λίγο να κυριαρχήσουν σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας.

Η παρουσίαση των θεμάτων αυτών έχει και έναν άλλο σκοπό. Να αφυπνίσει! Να αφυπνίσει τον καθένα προσωπικά, μα κυρίως τους ιθύνοντες της κοινωνίας μας...

Το όλο θέμα δεν είναι καθόλου απλό φίλοι μου και όπως θα δούμε, τα διαβρωτικά στοιχεία, έχουν περάσει για τα καλά ανάμεσά μας. Θα πρέπει κανείς να διαθέτει μεγάλη δόση αφέλειας για να πιστέψει ότι όσοι δραστηριοποιούνται στους χώρους αυτούς, ποικιλοτρόπως, είναι άνθρωποι που πραγματικά ενδιαφέρονται για ένα είδος πνευματικότητας την οποία και επαγγέλλονται στους οπαδούς τους, μάλλον καλύτερα να λέμε στα θύματά τους.

Οι πολυάριθμες ολοκληρωτικές αιρέσεις και παραθρησκευτικές οργανώσεις που δρουν τα τελευταία έτη στη χώρα μας, και εφεξής θα δρουν περισσότερο ασύστολα και κάτω από την κάλυψη του νόμου, όπως ήδη τονίσαμε, κρύβονται πίσω από παραπλανητικά προσωπεία όπως: φιλοσοφικά κέντρα, πολιτιστικούς οργανισμούς, φιλανθρωπικά ιδρύματα, ινστιτούτα κτλ.

Οι διάφορες ομάδες εκμεταλλεύονται την αγωνία και τα υπαρξιακά κενά των νέων ανθρώπων και προσπαθούν να δώσουν την εντύπωση ότι προσφέρουν όλα εκείνα «που μέχρι τώρα αναζητεί κανείς δίχως να τα έχει βρει».

Προσφέρουν ακόμα απλουστευμένες «λύσεις» φαινομενικά λογικές και ισχυρίζονται ότι αποτελούν τη «νέα κοινωνία», τη «νέα εποχή» (Νew age), την «κοινωνία του Νέου Κόσμου» (όπως οι «Μάρτυρες του Ιεχωβά», με τους οποίους και θα ασχοληθούμε ειδικώς στη συνέχεια των άρθρων μας) ή ότι έχουν αποκαταστήσει τον «Παράδεισο στη γη» για όσους έχουν ενταχθεί σε μια από τις αποικίες των «παιδιών του Θεού» ή έχουν «ευλογηθεί» από τους «τέλειους γονείς» ή έχουν προσληφθεί στην «τέλεια οικογένεια» κτλ.

Όμως όλες αυτές οι ελκυστικές εικόνες που προβάλλουν προς τα έξω, δεν είναι παρά το προπέτασμα καπνού για να παγιδεύσουν τους ανθρώπους, καλύπτοντας τη ζοφερή πραγματικότητα που επικρατεί σε αυτές τις ομάδες.

Αυτή την κατάσταση την έχουν ονομάσει διεθνώς «ψυχοναρκωτικά» και οδηγεί αναπόφευκτα στον αδίστακτο βιασμό συνειδήσεων, στην απώλεια της ψυχής και της εν Χριστώ σωτηρίας, αν δεν υπάρξει έγκαιρη αφύπνιση, αν δεν υπάρξει επιστροφή στην αλήθεια και στην συνειδητή ζωή που προσφέρει η Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Στην ευλογημένη ζωή που έζησαν οι Άγιοι, οι οποίοι και αποτελούν τους φωτεινούς οδοδείκτες μας.

Θα κλείσουμε το άρθρο μας αυτό με την διαδικασία η οποία είναι ίδια σε όλες αυτές τις ομάδες: «μονοπώληση της πηγής πληροφόρησης, ιδεολογική και κοινωνική ταύτιση με την ομάδα, πλήρης απασχόληση, ιδεολογική άσκηση τρομοκρατίας, αυστηροί κανόνες που θέτουν σε κίνδυνο ακόμα και τη ζωή των θυμάτων, απόλυτη υποταγή στην ηγεσία, εξουδετέρωση της ελεύθερης διαπροσωπικής σκέψης και κρίσης, εξουθένωση της προσωπικότητας του ατόμου, πλήρη υποδούλωση». (Συνεχίζεται).....