Εἶναι συχνὸ τὸ φαινόμενο πολλοὶ χριστιανοί, νὰ ἔχουν ἐλλιπῆ γνώση τοῦ Χριστοῦ καὶ καθὼς συναναστρέφονται μὲ κοσμικοὺς ἀνθρώπους, διαπιστώνουμε ὅτι δὲν διαφέρουν ἀπὸ ἐκείνους. Ἔχουν ἴδιες ἰδέες γιὰ τὰ κοινωνικὰ θέματα, ἴδιες ἐπιλογὲς στὴ ζωή τους καὶ ἴδιες ἁμαρτίες. Δὲν ἔχουν πνευματικὴ ἀνησυχία. Ἁπλῶς οἱ πρῶτοι τηροῦν, ἐντελῶς τυπικά, μερικὰ στοιχεῖα τῆς λαϊκῆς εὐσέβειας, ὅπως εἶναι ὁ ἐκκλησιασμὸς καὶ ἡ παρακολούθηση κάποιου κηρύγματος ἢ κάποιας θρησκευτικῆς ἐκδήλωσης. Παρατηρεῖ κανεὶς ὅτι αὐτοὶ οἱ χριστιανοὶ δὲν γνωρίζουν βαθύτερα τὸ Χριστό. Γιὰ τοὺς δεύτερους, τοὺς κοσμικούς, δὲν ὑπάρχει θέμα γνώσης τοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ δὲν πιστεύουν καὶ οὔτε φυσικά τοὺς ἐνδιαφέρουν τὰ καθήκοντα ποὺ ἀπορρέουν ἀπὸ τὴν πίστη, οὔτε καὶ οἱ ἠθικὲς ἀρχές, ποὺ εἶναι τὸ καθοδηγητικὸ φῶς γιὰ μιὰ εἰρηνική, δίκαιη, δημοκρατικὴ καὶ ἀνεκτικὴ κοινωνία γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους.
Περιγράφοντας αὐτὴ τὴ δυσάρεστη πραγματικότητα, ἀμέσως ἀναφύεται ὁ προβληματισμός: Τί πρέπει νὰ γίνει, γιὰ νὰ ἀλλάξουν... τὰ πράγματα; Ποιοί θὰ πρωτοστατήσουν στὸ ὄντως δύσκολο αὐτὸ ἔργο; Ὅποιος πιστεύει ὅτι οἱ πολιτικοὶ εἶναι κατάλληλοι καὶ μποροῦν νὰ βελτιώσουν τὴν κατάσταση μὲ τοὺς νόμους, πλανᾶται. Δὲν εἶναι θέμα πολιτικό, ἀλλὰ καθαρὰ πνευματικό, καὶ κύριο λόγο ἔχει ἡ Ἐκκλησία μὲ τοὺς ἁγίους της καὶ τοὺς κληρικούς της. Βέβαια, δὲν ἐπιθυμοῦμε νὰ δημιουργήσουμε τὴν ἐντύπωση ὅτι εἶναι ἐξασφαλισμένη ἡ ἀποτελεσματικότητα τοῦ ὅποιου ἔργου τῆς Ἐκκλησίας, γιατί, δυστυχῶς, πολλοὶ κληρικοὶ δὲν γνωρίζουν οὐσιαστικὰ τὸ Χριστό! Ὡστόσο, οἱ ἄξιοι κληρικοὶ μποροῦν νὰ δημιουργήσουν μικροὺς πνευματικοὺς πυρῆνες καὶ νὰ δίνουν τὴ μαρτυρία τους στὸν κόσμο, κυρίως μὲ τὸν ἐνάρετο βίο τους.
Ὁ ἀπόστολος Πέτρος λέει ὅτι τὸν Χριστὸ τὸν γνωρίζουμε βαθύτερα καὶ τελειότερα, ὅταν ἔχουμε ἀρετὲς καὶ μάλιστα ὅταν πλεονάζουν. Μόνο τότε εἴμαστε ἐπιμελεῖς καὶ καρποφόροι στὸ ἔργο μας. Ὁ Π.. Ν. Τρεμπέλας ἑρμηνεύει τὸ χωρίο: «Τὸν Κύριό μας δὲν τὸν γνωρίζει κανεὶς μὲ θεωρίες, ἀλλὰ ἀποκτώντας τὶς ἀρετὲς τοῦ Χριστοῦ, ποὺ μᾶς ἐξομοιώνουν καὶ μᾶς ἑνώνουν μὲ αὐτόν». Ἀντίθετα, ὅποιος δὲν ἔχει ἀρετὲς εἶναι τυφλὸς καὶ βλέπει κοντόφθαλμα· ἔχει ἀμυδρὴ εἰκόνα γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τὰ ἱερὰ μυστήρια.
Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ στὶς ἡμέρες μας εἶναι πληθωρικός, ἰδίως σ᾽ ἐκείνους ποὺ ἐκκλησιάζονται. Οἱ μητροπολίτες πάντα κηρύττουν στοὺς ναοὺς ποὺ λειτουργοῦν, ἀλλὰ καὶ ὅπου βρεθοῦν καλεσμένοι. Πολλοὶ ἱερεῖς ἐπίσης μιλοῦν, ἀλλὰ καὶ ἀρκετοὶ λαϊκοὶ θεολόγοι. Ὅταν τύχει νὰ ἔχουν καὶ κάποια δεινότητα, μιλοῦν κι ἐκεῖ ποὺ δὲν πρέπει! Τὰ ἀποτελέσματα ὅμως τῶν κηρυγμάτων εἶναι πενιχρά. Οἱ θεωρίες δὲν πείθουν. Τὰ ρητορικὰ λόγια δὲν πείθουν καὶ τὰ διδάγματα δὲν γίνονται πράξεις. Δυστυχῶς, λείπει ὁ βιωματικὸς λόγος, ποὺ ἔχει ἄμεση σχέση μὲ τὶς ἀρετὲς τοῦ ὁμιλοῦντος. Μὲ ἀνησυχία διαπιστώνουμε ὅτι μᾶς περισσεύουν οἱ θεωρητικοὶ ποὺ δὲν ἔχουν ἀρετές, ἐνῶ οἱ ἐνάρετοι εἶναι λίγοι καὶ δὲν διακρίνονται γιὰ τὴν πληθώρα τῶν λόγων τους.
Πολλοὶ χριστιανοὶ πρόθυμα ἀκοῦν τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ δὲν ἀποφασίζουν νὰ τὸν τηρήσουν στὴ ζωή τους. Ὑπάρχουν ὅμως καὶ οἱ συνειδητοὶ χριστιανοί, ποὺ μὲ πνευματικὸ ἀγώνα τηροῦν τὶς ἐντολές, οἱ ὁποῖες εἶναι τὸ μονίμως ἀναμμένο λυχνάρι στὴ ζωή τους.
Ἡ θεωρία, ὅταν δὲν στηρίζεται στὴν ἀρετή, ἁπλῶς ἐνημερώνει καὶ ἔχει σχετικὴ ἀξία, δὲν ἀποκαλύπτει πνευματικὲς ἀλήθειες. Ἡ ἀρετὴ ὅμως ἔχει ἀπόλυτη ἀξία καὶ φανερώνει νέες πτυχὲς σ᾽ ἕνα θέμα, ποὺ οἱ θεωρητικοὶ δὲν μποροῦν νὰ ἐπισημάνουν.
Μὲ τὶς ἀρετὲς «θὰ μᾶς χορηγηθεῖ γενναιόδωρα ἡ εἴσοδος στὴν αἰώνια Βασιλεία τοῦ Κυρίου καὶ σωτήρα μας Ἰησοῦ Χριστοῦ», μᾶς διαβεβαιώνει ὁ ἀπόστολος Πέτρος.
Περιγράφοντας αὐτὴ τὴ δυσάρεστη πραγματικότητα, ἀμέσως ἀναφύεται ὁ προβληματισμός: Τί πρέπει νὰ γίνει, γιὰ νὰ ἀλλάξουν... τὰ πράγματα; Ποιοί θὰ πρωτοστατήσουν στὸ ὄντως δύσκολο αὐτὸ ἔργο; Ὅποιος πιστεύει ὅτι οἱ πολιτικοὶ εἶναι κατάλληλοι καὶ μποροῦν νὰ βελτιώσουν τὴν κατάσταση μὲ τοὺς νόμους, πλανᾶται. Δὲν εἶναι θέμα πολιτικό, ἀλλὰ καθαρὰ πνευματικό, καὶ κύριο λόγο ἔχει ἡ Ἐκκλησία μὲ τοὺς ἁγίους της καὶ τοὺς κληρικούς της. Βέβαια, δὲν ἐπιθυμοῦμε νὰ δημιουργήσουμε τὴν ἐντύπωση ὅτι εἶναι ἐξασφαλισμένη ἡ ἀποτελεσματικότητα τοῦ ὅποιου ἔργου τῆς Ἐκκλησίας, γιατί, δυστυχῶς, πολλοὶ κληρικοὶ δὲν γνωρίζουν οὐσιαστικὰ τὸ Χριστό! Ὡστόσο, οἱ ἄξιοι κληρικοὶ μποροῦν νὰ δημιουργήσουν μικροὺς πνευματικοὺς πυρῆνες καὶ νὰ δίνουν τὴ μαρτυρία τους στὸν κόσμο, κυρίως μὲ τὸν ἐνάρετο βίο τους.
Ὁ ἀπόστολος Πέτρος λέει ὅτι τὸν Χριστὸ τὸν γνωρίζουμε βαθύτερα καὶ τελειότερα, ὅταν ἔχουμε ἀρετὲς καὶ μάλιστα ὅταν πλεονάζουν. Μόνο τότε εἴμαστε ἐπιμελεῖς καὶ καρποφόροι στὸ ἔργο μας. Ὁ Π.. Ν. Τρεμπέλας ἑρμηνεύει τὸ χωρίο: «Τὸν Κύριό μας δὲν τὸν γνωρίζει κανεὶς μὲ θεωρίες, ἀλλὰ ἀποκτώντας τὶς ἀρετὲς τοῦ Χριστοῦ, ποὺ μᾶς ἐξομοιώνουν καὶ μᾶς ἑνώνουν μὲ αὐτόν». Ἀντίθετα, ὅποιος δὲν ἔχει ἀρετὲς εἶναι τυφλὸς καὶ βλέπει κοντόφθαλμα· ἔχει ἀμυδρὴ εἰκόνα γιὰ τὸν Χριστὸ καὶ τὰ ἱερὰ μυστήρια.
Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ στὶς ἡμέρες μας εἶναι πληθωρικός, ἰδίως σ᾽ ἐκείνους ποὺ ἐκκλησιάζονται. Οἱ μητροπολίτες πάντα κηρύττουν στοὺς ναοὺς ποὺ λειτουργοῦν, ἀλλὰ καὶ ὅπου βρεθοῦν καλεσμένοι. Πολλοὶ ἱερεῖς ἐπίσης μιλοῦν, ἀλλὰ καὶ ἀρκετοὶ λαϊκοὶ θεολόγοι. Ὅταν τύχει νὰ ἔχουν καὶ κάποια δεινότητα, μιλοῦν κι ἐκεῖ ποὺ δὲν πρέπει! Τὰ ἀποτελέσματα ὅμως τῶν κηρυγμάτων εἶναι πενιχρά. Οἱ θεωρίες δὲν πείθουν. Τὰ ρητορικὰ λόγια δὲν πείθουν καὶ τὰ διδάγματα δὲν γίνονται πράξεις. Δυστυχῶς, λείπει ὁ βιωματικὸς λόγος, ποὺ ἔχει ἄμεση σχέση μὲ τὶς ἀρετὲς τοῦ ὁμιλοῦντος. Μὲ ἀνησυχία διαπιστώνουμε ὅτι μᾶς περισσεύουν οἱ θεωρητικοὶ ποὺ δὲν ἔχουν ἀρετές, ἐνῶ οἱ ἐνάρετοι εἶναι λίγοι καὶ δὲν διακρίνονται γιὰ τὴν πληθώρα τῶν λόγων τους.
Πολλοὶ χριστιανοὶ πρόθυμα ἀκοῦν τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ δὲν ἀποφασίζουν νὰ τὸν τηρήσουν στὴ ζωή τους. Ὑπάρχουν ὅμως καὶ οἱ συνειδητοὶ χριστιανοί, ποὺ μὲ πνευματικὸ ἀγώνα τηροῦν τὶς ἐντολές, οἱ ὁποῖες εἶναι τὸ μονίμως ἀναμμένο λυχνάρι στὴ ζωή τους.
Ἡ θεωρία, ὅταν δὲν στηρίζεται στὴν ἀρετή, ἁπλῶς ἐνημερώνει καὶ ἔχει σχετικὴ ἀξία, δὲν ἀποκαλύπτει πνευματικὲς ἀλήθειες. Ἡ ἀρετὴ ὅμως ἔχει ἀπόλυτη ἀξία καὶ φανερώνει νέες πτυχὲς σ᾽ ἕνα θέμα, ποὺ οἱ θεωρητικοὶ δὲν μποροῦν νὰ ἐπισημάνουν.
Μὲ τὶς ἀρετὲς «θὰ μᾶς χορηγηθεῖ γενναιόδωρα ἡ εἴσοδος στὴν αἰώνια Βασιλεία τοῦ Κυρίου καὶ σωτήρα μας Ἰησοῦ Χριστοῦ», μᾶς διαβεβαιώνει ὁ ἀπόστολος Πέτρος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου