Πάει καιρὸς πολὺς ποὺ τὸ ἀήττητο μαφόριο τῆς Θεοτόκου, ἡ Ἁγία Σκέπη, κηρύχθηκε ἀνεπιθύμητη στὰ κοσμικὰ σαλόνια μας. Ὁ ξιπασμένος, ἀπνευμάτιστος Γραικός, εἶπε πῶς ὁ δροσερὸς ἴσκιος τῆς Ὑπερμάχου, τοῦ κρύβει τὸν ἥλιο τῆς «προόδου». Πῶς ἡ χώρα πρέπει νὰ τραβήξει μπροστά, πρὸς τοὺς ἀτσάλινους ὁρίζοντες τῆς Ἑσπερίας, ἀδέσμευτη ἀπὸ τὴ μάνα τοῦ Ἔθνους μας, ἐλεύθερη γιὰ νὰ ἐπιλέξει τὴ σκλαβιά της.
Καὶ πράγματι αὐτὸ βλέπουμε στοὺς καιρούς μας. Μιὰ χώρα τόσο χειραφετημένη ποὺ λησμόνησε πῶς μοιάζει τὸ χέρι ποὺ θὰ τὴ σώσει ἀπ’ τὸν πνιγμό της. Κι ὅμως ἐκεῖνο τὸ μικρὸ εἰκονισματάκι τῆς Παναγίας ποὺ φώλιαζε στὸ στέρνο τῶν στρατιωτῶν καὶ ταξίδευε ἀπὸ τὰ τραῖνα τοῦ Σταθμοῦ Λαρίσης ὡς τὴν Ἤπειρο καὶ τὴ χιονισμένη Πίνδο, ξέρει νὰ διηγηθεῖ πολὺ λαμπρότερες δόξες ἀπὸ μυριάδες πολιτικάντικα κοκορίσματα.
Ἐκεῖνο τὸ ταπεινὸ εἰκονισματάκι ἐξασφάλιζε ἠθικὸ καὶ ψυχὴ βαθιά, κοινὴ θωριὰ πρὸς τὸν οὐρανό, ἀπάντηση σὲ ὅλες τις λιγοψυχιές, παρηγοριὰ σὲ κάθε ρῖγος πόνου, χαμόγελα μπροστὰ στὸν μπαρουτοκαπνισμένο Χάρο, λεβεντιὰ ἰσάξια... μὲ τὴν ἀθάνατη γενιὰ τοῦ 21. Μιὰ κλεφτὴ ματιὰ στὴν Ἀειπάρθενο ἔφτανε γιὰ νὰ στηλώσουν τὸ θάρρος τους μπροστὰ σὲ τάγματα καὶ συντάγματα. Ἕνα ἀνέμισμα τοῦ θεομητορικοῦ μανδύα πάνω ἀπὸ τὰ πεδία τῆς μάχης, φυσοῦσε οὔριο ἄνεμο στὰ φρονήματα, θέριευε τὰ κύματα τῆς ἔνδοξης μᾶς ἱστορίας, ἀνέτρεπε ὅλες τὶς λογικὲς πιθανότητες.
Σήμερα καμαρώνουμε γιὰ δανεικοὺς θόλους καὶ ἀσπίδες τοῦ Ἀχιλλέα, δίχως νὰ λογαριάζουμε πόσο ἔκθετη εἶναι ἡ φτέρνα μας. Δίχως νὰ λογιζόμαστε τὴν ἀδυναμία ἀπὸ τὴν κορυφὴ ὡς τὰ νύχια μας, ὅσο χάνουμε τὸ στρατηγικὸ πλεονέκτημα τῆς ἀναστάσιμης ἐλπίδας. Ὅσο ξεριζωνόμαστε ἀπὸ τὰ ριζά μας καὶ ἀπαρνούμαστε τὴ μεταλαβιὰ ἀθανασίας ποὺ ἔθρεφε κάθε θαῦμα τοῦ Γένους. Καὶ ὅσο ἡ ζωή μας φυλακίζεται ἀνάμεσα σὲ μιὰ κούνια καὶ ἕναν τάφο, ἀνάμεσα στὸ περιττὸ καὶ τὸ μάταιο, ἀνάμεσα στὸ διαγραμμένο χθὲς καὶ τὸ μηδενισμένο αὔριο.
Κάποτε γιορτάζαμε τὴν ἀρχὴ ἀμυντικῶν πολέμων καὶ σήμερα πανηγυρίζουμε σὲ δηλώσεις τὴν ἐξευτελιστική – καὶ ἄνευ ὅρων - ἀποφυγή τους. Ἡ Σκέπη τῆς Παναγίας εὐαγγελίζεται τὸ «Εἰρήνη ὑμῖν», κι ὅμως ἐμπνέει τὸ ἀήττητο ἀκόμα καὶ σὲ πολέμους. Τὸ παραπέτασμα τῆς λήθης, ὑπόσχεται παντοδυναμία κι ὅμως μᾶς ντροπιάζει ἀκόμα καὶ σὲ καιροὺς εἰρήνης.
Οἱ ἥρωες τοῦ ἔπους τοῦ ’40 δὲν κορόϊδευαν τὸν θάνατο – τὸν προσπερνοῦσαν κοιτάζοντας κατάματα τὴν ἀνάσταση. Σηκώνοντας τὸ βάρος ἑνὸς ἀσύλληπτου «ΟΧΙ», μὲ τὸ εἰπωμένο «ΝΑΙ» τῆς Παναγίας στὴ γέννηση τῆς ἐλπίδας τοῦ κόσμου. Μπροστὰ σὲ αὐτὸ τὸ «ΝΑΙ» βρίσκουν νόημα ὅλα τὰ παράλογα καὶ τὰ ἀνείπωτα. Ἐλπίδα καὶ εὐχή μας, νὰ τὸ θυμηθοῦμε ξανά. Χρόνια πολλὰ Ἑλλάδα!
Καὶ πράγματι αὐτὸ βλέπουμε στοὺς καιρούς μας. Μιὰ χώρα τόσο χειραφετημένη ποὺ λησμόνησε πῶς μοιάζει τὸ χέρι ποὺ θὰ τὴ σώσει ἀπ’ τὸν πνιγμό της. Κι ὅμως ἐκεῖνο τὸ μικρὸ εἰκονισματάκι τῆς Παναγίας ποὺ φώλιαζε στὸ στέρνο τῶν στρατιωτῶν καὶ ταξίδευε ἀπὸ τὰ τραῖνα τοῦ Σταθμοῦ Λαρίσης ὡς τὴν Ἤπειρο καὶ τὴ χιονισμένη Πίνδο, ξέρει νὰ διηγηθεῖ πολὺ λαμπρότερες δόξες ἀπὸ μυριάδες πολιτικάντικα κοκορίσματα.
Ἐκεῖνο τὸ ταπεινὸ εἰκονισματάκι ἐξασφάλιζε ἠθικὸ καὶ ψυχὴ βαθιά, κοινὴ θωριὰ πρὸς τὸν οὐρανό, ἀπάντηση σὲ ὅλες τις λιγοψυχιές, παρηγοριὰ σὲ κάθε ρῖγος πόνου, χαμόγελα μπροστὰ στὸν μπαρουτοκαπνισμένο Χάρο, λεβεντιὰ ἰσάξια... μὲ τὴν ἀθάνατη γενιὰ τοῦ 21. Μιὰ κλεφτὴ ματιὰ στὴν Ἀειπάρθενο ἔφτανε γιὰ νὰ στηλώσουν τὸ θάρρος τους μπροστὰ σὲ τάγματα καὶ συντάγματα. Ἕνα ἀνέμισμα τοῦ θεομητορικοῦ μανδύα πάνω ἀπὸ τὰ πεδία τῆς μάχης, φυσοῦσε οὔριο ἄνεμο στὰ φρονήματα, θέριευε τὰ κύματα τῆς ἔνδοξης μᾶς ἱστορίας, ἀνέτρεπε ὅλες τὶς λογικὲς πιθανότητες.
Σήμερα καμαρώνουμε γιὰ δανεικοὺς θόλους καὶ ἀσπίδες τοῦ Ἀχιλλέα, δίχως νὰ λογαριάζουμε πόσο ἔκθετη εἶναι ἡ φτέρνα μας. Δίχως νὰ λογιζόμαστε τὴν ἀδυναμία ἀπὸ τὴν κορυφὴ ὡς τὰ νύχια μας, ὅσο χάνουμε τὸ στρατηγικὸ πλεονέκτημα τῆς ἀναστάσιμης ἐλπίδας. Ὅσο ξεριζωνόμαστε ἀπὸ τὰ ριζά μας καὶ ἀπαρνούμαστε τὴ μεταλαβιὰ ἀθανασίας ποὺ ἔθρεφε κάθε θαῦμα τοῦ Γένους. Καὶ ὅσο ἡ ζωή μας φυλακίζεται ἀνάμεσα σὲ μιὰ κούνια καὶ ἕναν τάφο, ἀνάμεσα στὸ περιττὸ καὶ τὸ μάταιο, ἀνάμεσα στὸ διαγραμμένο χθὲς καὶ τὸ μηδενισμένο αὔριο.
Κάποτε γιορτάζαμε τὴν ἀρχὴ ἀμυντικῶν πολέμων καὶ σήμερα πανηγυρίζουμε σὲ δηλώσεις τὴν ἐξευτελιστική – καὶ ἄνευ ὅρων - ἀποφυγή τους. Ἡ Σκέπη τῆς Παναγίας εὐαγγελίζεται τὸ «Εἰρήνη ὑμῖν», κι ὅμως ἐμπνέει τὸ ἀήττητο ἀκόμα καὶ σὲ πολέμους. Τὸ παραπέτασμα τῆς λήθης, ὑπόσχεται παντοδυναμία κι ὅμως μᾶς ντροπιάζει ἀκόμα καὶ σὲ καιροὺς εἰρήνης.
Οἱ ἥρωες τοῦ ἔπους τοῦ ’40 δὲν κορόϊδευαν τὸν θάνατο – τὸν προσπερνοῦσαν κοιτάζοντας κατάματα τὴν ἀνάσταση. Σηκώνοντας τὸ βάρος ἑνὸς ἀσύλληπτου «ΟΧΙ», μὲ τὸ εἰπωμένο «ΝΑΙ» τῆς Παναγίας στὴ γέννηση τῆς ἐλπίδας τοῦ κόσμου. Μπροστὰ σὲ αὐτὸ τὸ «ΝΑΙ» βρίσκουν νόημα ὅλα τὰ παράλογα καὶ τὰ ἀνείπωτα. Ἐλπίδα καὶ εὐχή μας, νὰ τὸ θυμηθοῦμε ξανά. Χρόνια πολλὰ Ἑλλάδα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου