Δεκαπενταύγουστος: Καὶ ἂν ὅλες οἱ λέξεις χάνονταν, ἡ Παναγία θὰ σήμαινε καὶ πάλι ἀγάπη

Γράφει ὁ Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης 

Ἀκόμα καὶ ἂν ὅλες οἱ λέξεις τοῦ κόσμου ἔχαναν τὴ σημασία τους, ἕνα βλέμμα τῆς Κυρίας Θεοτόκου ἀπὸ κάποιο μοσχολιβανισμένο εἰκόνισμα θὰ ἔφτανε γιὰ νὰ ξαναβρεῖς τὴν ἔννοια τῆς ἀγάπης. Καὶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἔννοια θὰ ξεπηδοῦσαν ξανὰ ὅλες οἱ ἄλλες σημασίες. 

Ὅλοι ὅσοι εὐλαβοῦνται τὴν Παναγία ἔχουν νὰ σοῦ ποῦν ἄρρητα βιώματα ἐκείνων τῶν ἀθέατων θαυμάτων ποὺ συμβαίνουν στὶς κρυφὲς κατεργασίες τῆς ψυχῆς. Ποὺ δὲν ἐκδηλώνονται πομπωδῶς, οὔτε προορίζονται νὰ ἐντυπωσιάσουν τοὺς πολλούς, ἀλλὰ κυλοῦν σὰν ἤρεμα ὑπόγεια ρυάκια καὶ... δροσίζουν τα τρίσβαθα τῆς σπηλαιώδους φύσης μας. 

Σὲ στιγμὲς ποὺ τὰ λόγια στερεύουν, ποὺ οἱ σκέψεις μπερδεύονται, ποὺ οἱ διέξοδοι χάνονται, καὶ μόνο ἡ ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τῆς Θεοτόκου δρᾶ σὰν ἄμεσο γιατρικό. Γλυκαίνει ὁ νοῦς, ἀνασαίνει ἡ καρδιά, διαλύονται τὰ πρῶτα μαῦρα σύννεφα. Ὁ λογισμὸς γίνεται πλατύτερος, πιὸ σπλαχνικός, πιὸ καρτερικὸς καὶ πρᾶος. Θαρρεῖς καὶ ἡ Παναγία σου κληρονομεῖ ἀμέσως δῶρα ἀπὸ τὸ ἱερὸ βιός της. 

Ποιός χριστιανὸς δὲν ἔχει νὰ μαρτυρήσει τέτοια μυστικὰ φιλοδωρήματα; Μήπως δὲν εἶναι αὐτὰ ποὺ ὠθοῦν ἑκατομμύρια Ἕλληνες νὰ γεμίζουν της ἐκκλησιὲς τὸν Δεκαπενταύγουστο; Μήπως δὲν εἶναι αὐτὰ ποὺ κάνουν ἀκόμα καὶ ἄπιστους νὰ φωνάζουν «Παναγία μου βόηθα» στὴ δύσκολη στιγμή; «Ὅλοι εἶναι ἄθεοι μέχρι νὰ ἀρχίσει τὸ ἀεροπλάνο νὰ πέφτει», λέει ἕνα πολὺ εὔστοχο ρητό. Ἀλλὰ νὰ τὸ ἀντιστρέψω κιόλας. Ὅλοι ὅσοι λένε ὅτι εἶναι «καλοὶ χριστιανοί», εἶναι μέχρι νὰ σταθοῦν ἔντιμα δίπλα στὸ μπόϊ τῆς Παναγίας. Τότε κατανοοῦν ὅτι δὲν εἶναι ἀπολύτως τίποτα. 

Θυμᾶμαι σὰν χθὲς τὴν πρώτη φορὰ ποὺ ἀντίκρυσα τὴν Παναγία Πορταΐτισσα στὴ μονὴ Ἰβήρων. Ἦταν σὰν νὰ χάθηκαν τὰ πάντα γύρω μου καὶ νὰ καταλάμβανε τὸν χῶρο μόνο ἡ ἀρχοντικὴ μορφή της. Τὸ δέος σου λυγίζει τὰ γόνατα. Ἡ ἐπιβλητική της ὄψη σὲ κάνει νὰ νιώθεις διάφανος καὶ ἀναπολόγητα ἀδειανός. Ταυτόχρονα ὅμως σὲ πλημμυρίζει μιὰ ἀλλόκοσμη ἠδύτητα ποὺ σὲ χορταίνει ἐλπίδα. Ἡ παρουσία της εἶναι ζωντανή. Στὸ πληροφορεῖ ὁλόκληρο τὸ «εἶναι» σου. Δὲν ξέρεις πῶς νὰ τὸ ἐξηγήσεις – ξέρεις μόνο ὅτι τὸ ζεῖς. 

Ὄχι, ἡ ἐλπίδα δὲν γεννᾶ συναισθηματικὰ τὴν Παναγία – ἡ Παναγία εἶναι ἐκείνη ποὺ γεννᾶ φυσικὰ τὴν ἐλπίδα. Τὴν γέννησε μιὰ φορὰ στὴ Βηθλεὲμ καὶ ἀπὸ τότε τὴ γεννᾶ ξανὰ καὶ ξανὰ στὶς ζωές μας. Πήγαινε στὴν πτέρυγα ἑνὸς νοσοκομείου καὶ μέτρα σὲ πόσα προσκέφαλα καὶ πόσα κομοδίνα ἀσθενῶν θὰ δεῖς χάρτινες εἰκόνες της. Σκέψου ὅλα τὰ ὁλοκληρωτικὰ καθεστῶτα καὶ δὲς πόσο μισοῦσαν τὴ μορφή της. Κανένα πρόσωπο τῆς ἱστορίας δὲν συγκεντρώνει τόση ἀγάπη καὶ συνάμα τόσο μῖσος, ὅσο ἡ Παναγία καὶ ὁ Υἱός της. 

Ἀγαποῦμε ἰσοβίως ὅ,τι εἶναι ζωντανὸ καὶ ὑπάρχει. Καὶ ἂν ὄχι, μισοῦμε ὅ,τι μᾶς θυμίζει πῶς δὲν ὑπάρχουμε ἐμεῖς. Ἀλλὰ τὰ τεκμήρια εἶναι μπροστὰ στὰ μάτια μας. Ζοῦμε κολυμπῶντας μέσα στὴ φοβερὴ προφητεία τῆς Παναγίας: «Ἰδού, ἀπὸ τώρα καὶ στὸ ἑξῆς θὰ μὲ μακαρίζουν ὅλες οἱ γενεές». Ποτὲ ξανὰ δὲν εἶπε ἄνθρωπος τέτοιο λόγο γιὰ τὸν ἑαυτό του, παρὰ μόνο ἂν ἦταν ἄρρωστος ἀπὸ μεγαλομανία. Τὸν εἶπε ἡ ταπεινὴ Παναγία γιατί ἤξερε ποιόν φέρνει στὸν κόσμο. 

Γενιὲς καὶ γενιὲς νιώθουν τὸ σκίρτημα αὐτῆς τῆς ἀλήθειας. Κάθε ὑπόκλιση στὴν Θεοτόκο καὶ ἕνα χάδι, κάθε ἐπίκληση καὶ μιὰ βοήθεια, κάθε παράκληση καὶ ἕνα φτερούγισμα μακριὰ ἀπὸ τὸ χάος. Αὐτὴ εἶναι ἡ Παναγία μας. 

sportime