Ἡ ζωή μας. Μία συνεχὴς ἐναλλαγὴ μαύρων καὶ γκρίζων τοπίων, χωρὶς τίποτα νὰ μᾶς ἀγγίζει ποτέ. Τίποτα ἀρκετὰ βαθὺ γιὰ νὰ φτάσει στὴν ψυχή μας. Χάθηκε τὸ χρῶμα τοῦ κόσμου καὶ ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ μία λεπτὴ διαφάνεια, χωρὶς αἰσθήματα, χωρία καμία χαραμάδα φωτός. Μέσα στὴν ἀνελέητη καθημερινότητα, ὅλες τὶς ὑποχρεώσεις ποὺ βουίζουν στὰ αὐτιά μας, χάσαμε τὴν ἱκανότητα νὰ παρατηροῦμε, νὰ χαιρόμαστε, νὰ εὐεργετούμαστε ἀπὸ ὅλα τὰ μικρὰ καὶ φαινομενικὰ ἀσήμαντα γεγονότα ποὺ προσπερνοῦμε κάθε μέρα.
Ἀγνοοῦμε πὼς εἶναι ἀρκετὲς αὐτὲς οἱ μικρὲς εὐλογίες ποὺ μᾶς δίνει ὁ Κύριος γιὰ νὰ ἐλαφρύνουν τὰ βάρη μας, νὰ κάνουν τὸν κόσμο μας ξανὰ φωτεινὸ μὲ τὴν πίστη μας στὸν Θεὸ καὶ νὰ διαλύσουν τὰ σύννεφα ποὺ κρύβουν τὸν ἥλιο μας. Ξεχνᾶμε ὅμως, ξεχνᾶμε πὼς ἡ πιὸ μεγάλη, ἡ πιὸ σημαντικὴ εὐεργεσία ποὺ ὑπῆρξε ποτὲ στὸν κόσμο μᾶς προαναγγέλθηκε καὶ μᾶς δόθηκε πολλὰ χρόνια πρίν, ὅταν ὁ Θεὸς Πατέρας ἔστειλε στὴν Γῆ τὸν Μονογενῆ Του Υἱὸ γιὰ νὰ γίνει ἄνθρωπος, ἀφήνοντάς μας νὰ δοῦμε το φῶς Του.
Τὸ πιὸ σπουδαῖο θαῦμα τοῦ κόσμου βέβαια, σταμάτησε πλέον νὰ γιορτάζεται. Σταματήσαμε νὰ εὐχαριστοῦμε τὸν Κύριο γιὰ τὴν ταπείνωση ποὺ ὑπέστη γιὰ ἐμᾶς ὡς ἄνθρωπος. Σταματήσαμε ὅμως νὰ τιμοῦμε καὶ τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἔγινε... τὸ μέσο γιὰ τὸν ἐρχομὸ τοῦ Χριστοῦ. Ἐκείνη ποὺ χώρεσε ὅλη τὴ μεγαλοπρέπεια τοῦ σύμπαντος μέσα της καὶ ἔγινε ἡ μητέρα τοῦ Λυτρωτῆ καὶ ἡ μητέρα ὅλων μας, τὴν Παναγιά μας.
Τὴ γυναῖκα ποὺ βίωσε κάθε θαῦμα, ποὺ δέχθηκε στὴ ζωή της τὴ παρουσία τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ ὑπῆρξε καὶ ὑπάρχει μία ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες καὶ ἀστείρευτες πηγὲς ἐλπίδας γιὰ ὅλους ἐμᾶς. Πηγὴ ἐλπίδας ἐν ὅσῳ βρισκόταν στὴ ζωὴ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους γύρω της, ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς ἀπανταχοῦ χριστιανοὺς γιὰ πάντα.
Ὑπῆρξε το φῶς στὴ ζωὴ τῆς οἰκογένειάς της, καθὼς γεννήθηκε θαυματουργικὰ ἀπὸ τοὺς ὑπερήλικες γονεῖς της, ἐνῷ ἡ μητέρα της ἦταν στεῖρα. Ἐκεῖνοι, παρόλη τὴ γνώση τους πὼς οἱ βιολογικοὶ νόμοι τούς ἀπαγόρευαν νὰ ἀποκτήσουν παιδιὰ καὶ ἦταν φυσικὰ ἀδύνατον, ἐναπόθεσαν τὴν πίστη τους στὸν Παντοκράτορα Θεό, ὁ ὁποῖος, μετὰ ἀπὸ τὴ θερμή τους προσευχή, τοὺς ἐμπιστεύθηκε νὰ μεγαλώσουν τὴ βασίλισσα τοῦ οὐρανοῦ.
Πόσο μεγάλη, πόσο σημαντικὴ εὐλογία δέχτηκαν ὁ Ἰωακεὶμ καὶ ἡ Ἄννα ἐξ' αἰτίας τῆς πίστης τους καὶ πόσο σπουδαῖο μάθημα εἶναι αὐτὸ γιὰ ὅλους ἐμᾶς! Ἐκεῖνοι πίστεψαν πὼς ὁ Κύριος μποροῦσε νὰ κάνει κάτι πραγματικὰ ἀδύνατον γιὰ τοὺς ἀνθρώπους. Δὲν δίστασαν, δὲν Τὸν ἀμφισβήτησαν. Ἁπλᾶ γονάτισαν καὶ ἄφησαν τὰ προβλήματα καὶ τὶς ἐπιθυμίες τους στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. Ἐμεῖς πόσο συχνὰ τὸ κάνουμε αὐτό; Πόσο συχνὰ ἀφήνουμε τὶς καρδιές μας ἀνοιχτὲς στὴ θεία πρόνοια; Ἂς μάθουμε νὰ ἐμπιστευόμαστε πὼς Ἐκεῖνος μπορεῖ. Πὼς μπορεῖ νὰ κάνει τὰ πάντα καί, ἂν Τὸν ἀφήσουμε, θὰ μᾶς δώσει κάτι πολὺ καλύτερο ἀπὸ αὐτὸ ποὺ θὰ ἐπιλέγαμε μόνοι μας.
Δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε πὼς οἱ Ἅγιοι Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα ζήτησαν ἕνα παιδί, ἕνα ὁποιοδήποτε παιδί. Ὁ Κύριος ὅμως τοὺς ἔδωσε τὴ μητέρα τοῦ Θεοῦ, τὴν Ἁγιότερη ἀπὸ ὅλους τοὺς Ἁγίους. Ἐκείνη ποὺ μὲ τὴν ὑπηρεσία ποὺ προσέφερε στὴν ἀνθρωπότητα κατήργησε τὴν ἁμαρτία τῆς Εὖας καὶ ἔγινε σπίτι γιὰ τὸν ἴδιο Τὸν Μεγαλοδύναμο μὲ ὅλη τὴ δόξα Του.
Παναγία ἡ Ὁδηγήτρια, Παναγία ἡ Βρεφοκρατοῦσα, Παναγία ἡ Γλυκοφιλοῦσα, Παναγία ἡ Πλατυτέρα τῶν Οὐρανῶν. Ἐκείνη ποὺ μὲ τὴν ἀπεριόριστη ἀγάπη της γίνεται συνοδοιπόρος στὸν δύσβατο δρόμο μας, γιὰ νὰ μᾶς ὁδηγήσει στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Μεσσία μὲ τὴ σκάλα ποὺ φτιάχτηκε ἀπὸ τὸ ἴδιο της τὸ σῶμα, ἀπὸ τὰ δάκρυα ποὺ ἔχυσε βλέποντας τὸ παιδί της, τὸ μοναδικό της παιδί, ἐπάνω στὸ σταυρό. Γιὰ νὰ σκουπίσει τὶς πληγές μας, νὰ γιατρέψει τὴν αἱμορροοῦσα καρδιά μας καὶ νὰ μᾶς στήσει καὶ πάλι στὰ πόδια μας.
Παναγία Μεγαλόχαρη, Παναγία Σουμελᾶ, Ἑκατονταπυλιανή, Ἐπισκοπιανή, Τρουλιανή, Καστριανή. Τὸ Ἅγιο πρόσωπο ποὺ ἀγαπήθηκε τόσο ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα μας καὶ μᾶς ἀγάπησε ἀπεριόριστα. Αἰσθανόμαστε πάντα τὸν Ἅγιο Χιτῶνα της περασμένο γύρω ἀπὸ τὶς καρδιές μας νὰ μᾶς ψιθυρίζει πὼς δὲν πειράζει ἂν κουραστήκαμε, γιατί ὁ ἀγῶνας εἶναι δύσκολος. Ἡ καρδιά μας ὅμως θὰ χτυπάει πάντα στὸ ρυθμὸ τῆς δικῆς της καρδιᾶς, καὶ ἡ ψυχή μας θὰ δροσίζεται πάντα ἀπὸ τὰ Ἅγια χαμόγελά της, ἀφοῦ κανένα παιδὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἀποσχιστεῖ ἀπὸ τὴ μητέρα του, ὅσο ἐπιζητὰ τὴν ἀγκαλιά της.
Ἡ ἀγκαλιὰ τῆς Παναγίας μας εἶναι πάντα ἀνοιχτὴ γιὰ ἐμᾶς. Γιὰ νὰ μᾶς παρηγορήσει καὶ νὰ μᾶς νανουρίσει, ὅπως νανούριζε κάποτε τὸν Υἱό της. Δὲν πειράζει ἂν κουραστήκαμε, γιατί Ἐκείνη θὰ μᾶς ξεκουράσει. Δὲν πειράζει ἂν πονᾶμε, γιατί Ἐκείνη θὰ μᾶς γιατρέψει. Ἂν χάσαμε τὴν ἐλπίδα μας, νὰ μὴν φοβόμαστε, γιατί Ἐκείνη ἔγινε ἡ ἐλπίδα τοῦ κόσμου ὅταν κυοφόρησε τὴ Ζωή. Εἶναι ἡ Μεσίτρια ποὺ ποτέ της δὲν διστάζει νὰ παρακαλέσει γιὰ ἐμᾶς τὸν Θεό. Πάντα τὰ καταφέρνει. Ὁ Κύριος δὲν ἀνέχεται νὰ βλέπει τὴ μητέρα Τοῦ λυπημένη. Πάντα θὰ εἶναι ἡ μαμά Του, ἐκείνη ποὺ Τὸν μεγάλωσε ὅσο ἦταν ἄνθρωπος στὴ Γῆ.
Σήμερα ὅμως ἡ Παναγία μας ἀφήνει τὸν κόσμο. Περνάει γιὰ πάντα στὴν ἀφθαρσία κι ἐμεῖς πονᾶμε. Πονᾶμε, ἀφοῦ χάνουμε γιὰ πάντα τὴ μητέρα μας ἀπὸ κοντά μας ὡς ἄνθρωπο, ὡς ἕναν ἄνθρωπο σὰν ἐμᾶς, μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ θὰ πονούσαμε γιὰ τὴ μητέρα ποὺ μᾶς ἔθρεψε. Βρισκόμαστε μόνοι μας νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὶς δυνάμεις τοῦ σκότους ποὺ ζώνουν τὴ χώρα μας. Τὴ χώρα ποὺ τόσο ἀγαπᾶ Ἐκείνη καὶ τὴ χώρα ποὺ τόσο τὴν πίκρανε μὲ τὴν ἀπιστία της. Ἂς προσπαθήσουμε! Ἂς προσπαθήσουμε ὡς Ἕλληνες νὰ γίνουμε ξανὰ ἄξιοι τῆς ἀγάπης της! Σήμερα ὁ Υἱός της ἔρχεται νὰ τὴν πάρει κοντά Του καὶ νὰ τὴν τιμήσει. Νὰ τὴν στεφανώσει, νὰ τῆς δώσει ἁπλόχερα ὅλη τὴ δόξα τοῦ κόσμου.
Σήμερα εἶναι μέρα γιορτῆς. Σήμερα ἡ Παναγία μπορεῖ νὰ πρεσβεύει γιὰ ἐμᾶς, νὰ εἶναι πάντα παροῦσα ὅταν τὴν φωνάζουμε. Σήμερα ἡ πλάση ἀνατριχιάζει ἀκούγοντας τὴν φωνή της. Εἶναι σὲ κάθε μικρὴ ἡλιαχτίδα ποὺ φωτίζει τὴ ζωή μας, κάθε μέρα, κάθε ὥρα, γιὰ πάντα.
Σηκωθεῖτε! Σηκωθεῖτε, παρ' ὅλο ποὺ πονᾶτε. Σηκωθεῖτε, γιατί πλέον δὲν εἶστε μόνοι σας. Ξεκινῆστε, καὶ αὐτὸ θὰ εἶναι ἀρκετὸ ὥστε ἐκείνη νὰ φωτίσει τὸν δρόμο σας. Γιατί ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα δὲν θὰ ὑπάρχουν νεφέλες, θὰ χαθοῦν μπροστὰ στὸν Υἱό της. Δὲν θὰ ὑπάρχουν γκρεμοί, δὲν θὰ ὑπάρχουν ἀδιέξοδα. Ἡ πλάση ἀνατρίχιασε μπροστὰ στὴν Ἁγιότητά της.
Ἂς ἀκούσουμε τὴ φωνή της, εἶναι παντοῦ. Κάθε φορὰ ποὺ σηκώνουμε τὰ μάτια μας στὸν οὐρανό. Ἂς ἀκούσουμε τὸ τραγούδι τῶν Ἀγγέλων, ποὺ χαίρονται μπροστὰ στὴν Κυρά μας. Ἔφτασε ἐπί τέλους σπίτι, στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Παντοκράτορα. Στὸ σπίτι ποὺ μᾶς περιμένει ὅλους.
Ἀγνοοῦμε πὼς εἶναι ἀρκετὲς αὐτὲς οἱ μικρὲς εὐλογίες ποὺ μᾶς δίνει ὁ Κύριος γιὰ νὰ ἐλαφρύνουν τὰ βάρη μας, νὰ κάνουν τὸν κόσμο μας ξανὰ φωτεινὸ μὲ τὴν πίστη μας στὸν Θεὸ καὶ νὰ διαλύσουν τὰ σύννεφα ποὺ κρύβουν τὸν ἥλιο μας. Ξεχνᾶμε ὅμως, ξεχνᾶμε πὼς ἡ πιὸ μεγάλη, ἡ πιὸ σημαντικὴ εὐεργεσία ποὺ ὑπῆρξε ποτὲ στὸν κόσμο μᾶς προαναγγέλθηκε καὶ μᾶς δόθηκε πολλὰ χρόνια πρίν, ὅταν ὁ Θεὸς Πατέρας ἔστειλε στὴν Γῆ τὸν Μονογενῆ Του Υἱὸ γιὰ νὰ γίνει ἄνθρωπος, ἀφήνοντάς μας νὰ δοῦμε το φῶς Του.
Τὸ πιὸ σπουδαῖο θαῦμα τοῦ κόσμου βέβαια, σταμάτησε πλέον νὰ γιορτάζεται. Σταματήσαμε νὰ εὐχαριστοῦμε τὸν Κύριο γιὰ τὴν ταπείνωση ποὺ ὑπέστη γιὰ ἐμᾶς ὡς ἄνθρωπος. Σταματήσαμε ὅμως νὰ τιμοῦμε καὶ τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἔγινε... τὸ μέσο γιὰ τὸν ἐρχομὸ τοῦ Χριστοῦ. Ἐκείνη ποὺ χώρεσε ὅλη τὴ μεγαλοπρέπεια τοῦ σύμπαντος μέσα της καὶ ἔγινε ἡ μητέρα τοῦ Λυτρωτῆ καὶ ἡ μητέρα ὅλων μας, τὴν Παναγιά μας.
Τὴ γυναῖκα ποὺ βίωσε κάθε θαῦμα, ποὺ δέχθηκε στὴ ζωή της τὴ παρουσία τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ ὑπῆρξε καὶ ὑπάρχει μία ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες καὶ ἀστείρευτες πηγὲς ἐλπίδας γιὰ ὅλους ἐμᾶς. Πηγὴ ἐλπίδας ἐν ὅσῳ βρισκόταν στὴ ζωὴ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους γύρω της, ἀλλὰ καὶ γιὰ τοὺς ἀπανταχοῦ χριστιανοὺς γιὰ πάντα.
Ὑπῆρξε το φῶς στὴ ζωὴ τῆς οἰκογένειάς της, καθὼς γεννήθηκε θαυματουργικὰ ἀπὸ τοὺς ὑπερήλικες γονεῖς της, ἐνῷ ἡ μητέρα της ἦταν στεῖρα. Ἐκεῖνοι, παρόλη τὴ γνώση τους πὼς οἱ βιολογικοὶ νόμοι τούς ἀπαγόρευαν νὰ ἀποκτήσουν παιδιὰ καὶ ἦταν φυσικὰ ἀδύνατον, ἐναπόθεσαν τὴν πίστη τους στὸν Παντοκράτορα Θεό, ὁ ὁποῖος, μετὰ ἀπὸ τὴ θερμή τους προσευχή, τοὺς ἐμπιστεύθηκε νὰ μεγαλώσουν τὴ βασίλισσα τοῦ οὐρανοῦ.
Πόσο μεγάλη, πόσο σημαντικὴ εὐλογία δέχτηκαν ὁ Ἰωακεὶμ καὶ ἡ Ἄννα ἐξ' αἰτίας τῆς πίστης τους καὶ πόσο σπουδαῖο μάθημα εἶναι αὐτὸ γιὰ ὅλους ἐμᾶς! Ἐκεῖνοι πίστεψαν πὼς ὁ Κύριος μποροῦσε νὰ κάνει κάτι πραγματικὰ ἀδύνατον γιὰ τοὺς ἀνθρώπους. Δὲν δίστασαν, δὲν Τὸν ἀμφισβήτησαν. Ἁπλᾶ γονάτισαν καὶ ἄφησαν τὰ προβλήματα καὶ τὶς ἐπιθυμίες τους στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ. Ἐμεῖς πόσο συχνὰ τὸ κάνουμε αὐτό; Πόσο συχνὰ ἀφήνουμε τὶς καρδιές μας ἀνοιχτὲς στὴ θεία πρόνοια; Ἂς μάθουμε νὰ ἐμπιστευόμαστε πὼς Ἐκεῖνος μπορεῖ. Πὼς μπορεῖ νὰ κάνει τὰ πάντα καί, ἂν Τὸν ἀφήσουμε, θὰ μᾶς δώσει κάτι πολὺ καλύτερο ἀπὸ αὐτὸ ποὺ θὰ ἐπιλέγαμε μόνοι μας.
Δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε πὼς οἱ Ἅγιοι Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα ζήτησαν ἕνα παιδί, ἕνα ὁποιοδήποτε παιδί. Ὁ Κύριος ὅμως τοὺς ἔδωσε τὴ μητέρα τοῦ Θεοῦ, τὴν Ἁγιότερη ἀπὸ ὅλους τοὺς Ἁγίους. Ἐκείνη ποὺ μὲ τὴν ὑπηρεσία ποὺ προσέφερε στὴν ἀνθρωπότητα κατήργησε τὴν ἁμαρτία τῆς Εὖας καὶ ἔγινε σπίτι γιὰ τὸν ἴδιο Τὸν Μεγαλοδύναμο μὲ ὅλη τὴ δόξα Του.
Παναγία ἡ Ὁδηγήτρια, Παναγία ἡ Βρεφοκρατοῦσα, Παναγία ἡ Γλυκοφιλοῦσα, Παναγία ἡ Πλατυτέρα τῶν Οὐρανῶν. Ἐκείνη ποὺ μὲ τὴν ἀπεριόριστη ἀγάπη της γίνεται συνοδοιπόρος στὸν δύσβατο δρόμο μας, γιὰ νὰ μᾶς ὁδηγήσει στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Μεσσία μὲ τὴ σκάλα ποὺ φτιάχτηκε ἀπὸ τὸ ἴδιο της τὸ σῶμα, ἀπὸ τὰ δάκρυα ποὺ ἔχυσε βλέποντας τὸ παιδί της, τὸ μοναδικό της παιδί, ἐπάνω στὸ σταυρό. Γιὰ νὰ σκουπίσει τὶς πληγές μας, νὰ γιατρέψει τὴν αἱμορροοῦσα καρδιά μας καὶ νὰ μᾶς στήσει καὶ πάλι στὰ πόδια μας.
Παναγία Μεγαλόχαρη, Παναγία Σουμελᾶ, Ἑκατονταπυλιανή, Ἐπισκοπιανή, Τρουλιανή, Καστριανή. Τὸ Ἅγιο πρόσωπο ποὺ ἀγαπήθηκε τόσο ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα μας καὶ μᾶς ἀγάπησε ἀπεριόριστα. Αἰσθανόμαστε πάντα τὸν Ἅγιο Χιτῶνα της περασμένο γύρω ἀπὸ τὶς καρδιές μας νὰ μᾶς ψιθυρίζει πὼς δὲν πειράζει ἂν κουραστήκαμε, γιατί ὁ ἀγῶνας εἶναι δύσκολος. Ἡ καρδιά μας ὅμως θὰ χτυπάει πάντα στὸ ρυθμὸ τῆς δικῆς της καρδιᾶς, καὶ ἡ ψυχή μας θὰ δροσίζεται πάντα ἀπὸ τὰ Ἅγια χαμόγελά της, ἀφοῦ κανένα παιδὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἀποσχιστεῖ ἀπὸ τὴ μητέρα του, ὅσο ἐπιζητὰ τὴν ἀγκαλιά της.
Ἡ ἀγκαλιὰ τῆς Παναγίας μας εἶναι πάντα ἀνοιχτὴ γιὰ ἐμᾶς. Γιὰ νὰ μᾶς παρηγορήσει καὶ νὰ μᾶς νανουρίσει, ὅπως νανούριζε κάποτε τὸν Υἱό της. Δὲν πειράζει ἂν κουραστήκαμε, γιατί Ἐκείνη θὰ μᾶς ξεκουράσει. Δὲν πειράζει ἂν πονᾶμε, γιατί Ἐκείνη θὰ μᾶς γιατρέψει. Ἂν χάσαμε τὴν ἐλπίδα μας, νὰ μὴν φοβόμαστε, γιατί Ἐκείνη ἔγινε ἡ ἐλπίδα τοῦ κόσμου ὅταν κυοφόρησε τὴ Ζωή. Εἶναι ἡ Μεσίτρια ποὺ ποτέ της δὲν διστάζει νὰ παρακαλέσει γιὰ ἐμᾶς τὸν Θεό. Πάντα τὰ καταφέρνει. Ὁ Κύριος δὲν ἀνέχεται νὰ βλέπει τὴ μητέρα Τοῦ λυπημένη. Πάντα θὰ εἶναι ἡ μαμά Του, ἐκείνη ποὺ Τὸν μεγάλωσε ὅσο ἦταν ἄνθρωπος στὴ Γῆ.
Σήμερα ὅμως ἡ Παναγία μας ἀφήνει τὸν κόσμο. Περνάει γιὰ πάντα στὴν ἀφθαρσία κι ἐμεῖς πονᾶμε. Πονᾶμε, ἀφοῦ χάνουμε γιὰ πάντα τὴ μητέρα μας ἀπὸ κοντά μας ὡς ἄνθρωπο, ὡς ἕναν ἄνθρωπο σὰν ἐμᾶς, μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ θὰ πονούσαμε γιὰ τὴ μητέρα ποὺ μᾶς ἔθρεψε. Βρισκόμαστε μόνοι μας νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὶς δυνάμεις τοῦ σκότους ποὺ ζώνουν τὴ χώρα μας. Τὴ χώρα ποὺ τόσο ἀγαπᾶ Ἐκείνη καὶ τὴ χώρα ποὺ τόσο τὴν πίκρανε μὲ τὴν ἀπιστία της. Ἂς προσπαθήσουμε! Ἂς προσπαθήσουμε ὡς Ἕλληνες νὰ γίνουμε ξανὰ ἄξιοι τῆς ἀγάπης της! Σήμερα ὁ Υἱός της ἔρχεται νὰ τὴν πάρει κοντά Του καὶ νὰ τὴν τιμήσει. Νὰ τὴν στεφανώσει, νὰ τῆς δώσει ἁπλόχερα ὅλη τὴ δόξα τοῦ κόσμου.
Σήμερα εἶναι μέρα γιορτῆς. Σήμερα ἡ Παναγία μπορεῖ νὰ πρεσβεύει γιὰ ἐμᾶς, νὰ εἶναι πάντα παροῦσα ὅταν τὴν φωνάζουμε. Σήμερα ἡ πλάση ἀνατριχιάζει ἀκούγοντας τὴν φωνή της. Εἶναι σὲ κάθε μικρὴ ἡλιαχτίδα ποὺ φωτίζει τὴ ζωή μας, κάθε μέρα, κάθε ὥρα, γιὰ πάντα.
Σηκωθεῖτε! Σηκωθεῖτε, παρ' ὅλο ποὺ πονᾶτε. Σηκωθεῖτε, γιατί πλέον δὲν εἶστε μόνοι σας. Ξεκινῆστε, καὶ αὐτὸ θὰ εἶναι ἀρκετὸ ὥστε ἐκείνη νὰ φωτίσει τὸν δρόμο σας. Γιατί ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα δὲν θὰ ὑπάρχουν νεφέλες, θὰ χαθοῦν μπροστὰ στὸν Υἱό της. Δὲν θὰ ὑπάρχουν γκρεμοί, δὲν θὰ ὑπάρχουν ἀδιέξοδα. Ἡ πλάση ἀνατρίχιασε μπροστὰ στὴν Ἁγιότητά της.
Ἂς ἀκούσουμε τὴ φωνή της, εἶναι παντοῦ. Κάθε φορὰ ποὺ σηκώνουμε τὰ μάτια μας στὸν οὐρανό. Ἂς ἀκούσουμε τὸ τραγούδι τῶν Ἀγγέλων, ποὺ χαίρονται μπροστὰ στὴν Κυρά μας. Ἔφτασε ἐπί τέλους σπίτι, στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ Παντοκράτορα. Στὸ σπίτι ποὺ μᾶς περιμένει ὅλους.
Άξια πολλων επαίνων !
ΑπάντησηΔιαγραφή