Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία τοῦ π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στὰ πλαίσια τῆς ἑρμηνείας ποὺ ἔγινε στὸ κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 28 Μάϊου τοῦ 2006.
Ἡ πηγὴ τοῦ mp3 γιὰ τὴν ἀπομαγνητοφώνηση τῆς ὁμιλίας εἶναι ἡ floga.gr. Τὸ ἠχητικὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία - σὲ mp3- ἐδῶ.
Ἡ πηγὴ τοῦ mp3 γιὰ τὴν ἀπομαγνητοφώνηση τῆς ὁμιλίας εἶναι ἡ floga.gr. Τὸ ἠχητικὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία - σὲ mp3- ἐδῶ.
Ἕνας ἀκόμη κυριακάτικος φωταγωγικὸς περίπατος, μέσα ἀπὸ τὰ κείμενα τὰ εὐαγγελικὰ ποὺ διαβάζονται ἐδῶ τὶς Κυριακές, ἀνοίχθηκε μπροστά μας: μέσα ἀπὸ τὸ γνωστὸ κείμενο τῆς θεραπείας τοῦ παραλύτου, τὸ ὁποῖο ἡ Ἐκκλησία μας, ὅπως γνωρίζετε καὶ τὸ ζεῖτε, τὸ ἐντάσσει μέσα σὲ αὐτὴ τὴν περίοδο τῆς ἀναστάσιμης εὐωχίας καὶ φωταγωγίας.
Καὶ ἔχει λόγο ἡ Ἐκκλησία ποὺ τὸ κάνει αὐτὸ τὸ γεγονός. Καί, ὅπως λένε οἱ Πατέρες, ἐπειδὴ ἐμεῖς παραλύσαμε, λόγῳ τοῦ ἐσκοτισμένου νοῦ μας, στὴ σχέση μας μὲ τὸν Θεό, καὶ τὴν ὥρα ποὺ παραλύσαμε καὶ δὲν ὑποτασσόμαστε στὸν... Θεό, ταυτόχρονα καὶ τὸ σῶμα, τὸ ὁποῖο ἦταν ὑποταγμένο στὴν ψυχή, παρέλυσε, γι’ αὐτὸ πεθαίνει. Ἡ ἐπιστροφὴ θὰ γίνει ἀντίστροφα: Ἂν ξεπεράσουμε τὴν παραλυσία τῆς σχέσης μας μὲ τὸν Θεό. Καὶ ταυτόχρονα, ἡ μέλλουσα Ἀνάσταση θὰ λειτουργήσει ἀπὸ τώρα στὴ ζωή μας, ὅταν τὸ σῶμα μας καὶ αὐτὸ θὰ ὑποταχθεῖ στὴν ψυχὴ ποὺ εἶναι ὑποταγμένη στὸν Θεό, καὶ ἔτσι θὰ λειτουργήσει ἡ Ἀνάσταση.
Ἔτσι λοιπόν, κείμενο ποὺ φαίνεται νὰ γιατρεύει ὁ Χριστὸς ἕναν παράλυτο ἀνοίγεται μπροστά μας μέν, ἀλλὰ ταυτόχρονα κείμενο, ὄχι μόνο ἁπλῶς βαθιὰ παιδαγωγικὸ καὶ διδακτικό – θὰ ἦταν πολὺ φτωχὸ νὰ τὸ ἔλεγα – βαθιὰ θεραπευτικὸ καὶ ὁδηγὸς στὴν Ἀνάσταση τὸ σημερινὸ τὸ κείμενο. Καὶ νὰ τὸ προσδιορίσουμε μέσα ἀπὸ τὸ κάλλος τὸ πολυποίκιλο ποὺ ἔχει μέν, ἀλλὰ ὁπωσδήποτε, ἐπειδὴ ὁ χρόνος μόνο γιὰ μιὰ πτυχή μας προσδιορίζει νὰ προσεγγίσουμε, εἶναι ἀρκετὸς νὰ καταλάβουμε τὴ δυναμικότητά του καὶ τὴ θεραπευτική του.
Δὲν ξέρω ἂν προσέξατε στὸ κείμενο αὐτό, πολλοὶ δὲν τὸ προσέχουμε γιατί εἶναι πολὺ γνωστό, πὼς ἐνῷ ὁ Χριστὸς θεραπεύει αὐτὸν τὸν παράλυτο, καὶ μάλιστα τρεῖς φορές τοῦ ἀπευθύνει τὸν λόγο μὲ τρεῖς καίριες προτάσεις, αὐτὸς ὁ παράλυτος ὁ θεραπευμένος δὲν γνωρίζει ποιός τὸν θεραπεύει. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ξεκινοῦν ἀπὸ ἐκεῖ τὴν ἀνάλυση τοῦ κειμένου. Εἶναι κλεισμένος στὸν ἑαυτό του καὶ θέλει νὰ θεραπευτεῖ. Ἀλλὰ ἀκριβῶς δὲν μπορεῖ νὰ καταλάβει τίποτε. Οὔτε καταλαβαίνει αὐτὸ ποὺ τὸν σώζει καὶ τὸν θεραπεύει. Καὶ ὁ Χριστὸς δὲν νοιάζεται γι’ αὐτό. Γιατί ὁ Χριστὸς δὲν προβάλλεται, δὲν διαφημίζεται, δὲν καθηλώνει. Ὁ Χριστὸς θέλει νὰ θεραπεύσει μέν, ποὺ εἶναι κι ἡ ἐπιθυμία τοῦ ἀρρώστου, ἀλλὰ ὅπως θέλει ὁ Χριστὸς καὶ ὄχι ὅπως θέλει ὁ ἄρρωστος. Γιατί τὸ κλεισμένο αὐτό τοῦ νοός του τοῦ παραλύτου εἶναι κλεισμένο γιὰ ὅλα. Θέλει ἐγωιστικὰ νὰ θεραπευτεῖ: γι’ αὐτὸ ποὺ θέλει ἐκεῖνος. Ἀλλὰ ὁ Χριστὸς τὸ κάνει γιὰ ὅλα.
Πρῶτο λοιπὸν σημεῖο. Ὁ Χριστὸς κρύβεται. Καὶ ἀπευθύνεται μὲ τρεῖς προτάσεις σὲ αὐτὸν τὸν παράλυτο. Νὰ θυμίσω τὶς προτάσεις. Τὸ πρῶτο εἶναι ἕνα ἐρώτημα: «Θέλεις ὑγιὴς γὲνέσθαι;» Τὸ δεύτερο εἶναι μιὰ ἐντολή, τοῦ λέει «ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει». Καὶ τὸ τρίτο εἶναι μιὰ προτροπή: «Ὕπαγε καὶ μὴκέτι ἁμάρτανε». Παραμένει ὁ παράλυτος νὰ μὴν γνωρίζει τὸν Χριστὸ καὶ ὁ Χριστὸς καὶ πάλι δὲν νοιάζεται.
Τὸ πρῶτο τὸ ἐρώτημα: «Θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι;» Θὰ ρωτούσατε, «Γιατί τὸν ρωτάει ὁ Χριστός; Ὑπάρχει ἄνθρωπος ποὺ νὰ μὴν θέλει νὰ θεραπευτεῖ;». Βεβαίως, γιατί θέλουμε ὅλοι νὰ θεραπευτοῦμε ἐγωιστικά, ὅπως εἶπα πρὶν ἀπὸ λίγο, κατὰ τὰ μέτρα ποὺ ἐμεῖς θέλουμε καὶ ἐκεῖ ποὺ ἐμεῖς θέλουμε. Τὸ ἐρώτημα λοιπὸν εἶναι καίριο: «Θέλεις νὰ θεραπευθεῖς, ἀλλὰ ὅπως θέλω Ἐγώ, ὄχι ὅπως θέλεις ἐσύ, δηλαδὴ ὁλοκληρωτικά, σώματι καὶ ψυχή». Λένε οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας πὼς μὲ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα ὁ Χριστὸς διεγείρει ἐδῶ τὸν παράλυτο νὰ σκεφτεῖ βαθύτερα. Εἶναι ἐρώτημα ποὺ τὸν σπρώχνει, δὲν τὸν πιέζει, ἀλλὰ ρωτάει ἂν θέλει κάτι βαθύτερο: «θέλεις;» Καί, ὅπως λέει ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, ἐδῶ διεγείρει τὸ θέλημά του, καλλιεργεῖ τὸ θέλημά του, νὰ θέλει, ἀλλὰ νὰ θέλει αὐτὸ ποὺ θέλει ὁ Θεός. Καὶ αὐτὸ θέλει πολλὴ δουλειά. Καὶ αὐτὸ γίνεται μυστικὰ μέσα ἀπὸ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ. Ὁποιοσδήποτε ἄνθρωπος ποὺ εἶναι χαμένος, κουρασμένος, διαλυμένος, ἡ Ἐκκλησία τὸν προσεγγίζει μὲν θεραπευτικά, ἀλλὰ προσπαθῶντας μὲ ἕνα μυστικό, σεβαστικό, βαθύ, ἀγαπητικὸ τρόπο νὰ διεγείρει καὶ νὰ ἀναστήσει πάνω του τὸ θέλημα, ὄχι ἁπλῶς τὸ τί θέλει ἐκεῖνος, ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ θέλει ὁ Θεός. Καὶ εἶναι ἡ πρώτη βασικὴ δουλειὰ ποὺ μποροῦμε καὶ ἐμεῖς νὰ κάνουμε, συνεργῶντας στὴ θεραπεία μας, ἂν θέλουμε νὰ ἀρχίσουμε μιὰ ἄλλη τροπὴ στὴ ζωή μας: νὰ θέλουμε αὐτὸ ποὺ θέλει ὁ Θεός. Καὶ εἶναι τὸ πρῶτο, «Θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι;».
Καὶ μετὰ ὑπάρχει ἡ ἐντολή. Καὶ πάλι ἡ ἐντολὴ φαίνεται αὐτονόητη. Λέει, «πᾶρε τὸ κρεβάτι σου καὶ περπάτα», εἶναι αὐτονόητο, ἀλλὰ ἐδῶ κάνει ὁ παράλυτος μιὰ κίνηση, κάνει μιὰ σωματικὴ κίνηση, ἐνεργοποιεῖται. Προσέξτε, τὸ σῶμα του, τὸ ὁποῖο ἀποσυνδέθηκε ἀπὸ τὴν ὑποταγὴ στὸν Θεὸ καὶ στὴν ψυχή του, νὰ ἀκολουθήσει αὐτὸ ποὺ τοῦ λέει ὁ Χριστός: κάνει κάτι σωματικό. Καὶ ἀρχίζει καὶ κινεῖται ὁλόκληρος, κινεῖται ὁλόκληρο τὸ σῶμα ἀλλὰ ὅπως θέλει ὁ Χριστὸς κινεῖται, ὄχι ὅπως θέλει αὐτός. Ἀκόμη καὶ ἡ ὁριζόντια θεραπεία μας εἶναι μιὰ κίνηση τοῦ πῶς θέλει ὁ Θεὸς νὰ κινηθοῦμε. Εἶναι πολὺ αὐτονόητο νὰ πῶ «πᾶρε τὸ κρεβάτι σου καὶ πήγαινε», ἀλλὰ ἐδῶ τὸ λέει ὁ Χριστὸς καὶ ξέρει ποῦ θὰ τὸν πάει παίρνοντας τὸ κρεβάτι του, δὲν τὸν πάει ὁπουδήποτε θέλει ἐκεῖνος [ὁ ἴδιος]. Ὅπου θέλει ὁ Χριστὸς θὰ τὸν πάει αὐτὸν ποὺ κινεῖται μὲ τὸ κρεβάτι του.
Καὶ μετὰ ὑπάρχει ἡ προτροπή: «Ὕπαγε καὶ μὴκέτι ἁμάρτανε». Ἐδῶ εἶναι τὸ οὐσιαστικό, βλέπουμε αὐτὸ τὸ καθηλωτικό, τὸ ὁριστικό. Θὰ ἔλεγα, ἂν τολμοῦσα νὰ τὸ πῶ καὶ δὲν στεναχωριόσασταν: τὸ ἀπόλυτο! Γιατί ὁ Χριστὸς τὸ λέει «Ὕπαγε καὶ μὴκέτι ἁμάρτανε». Καὶ ἐδῶ ὁλόκληρος ὁ ἄνθρωπος διεγείρεται. Ἂν γιατρευτεῖ, δὲν μπορεῖ νὰ πηγαίνει ποτὲ πίσω, «Ὕπαγε καὶ μηκέτι ἁμάρτανε» εἶναι μιὰ προτροπή, καὶ πάλι μιὰ μυστικὴ προτροπή. Καὶ ρωτοῦν τὸν παράλυτο οἱ ἄλλοι, «Ποιός σὲ ἔκανε καλά; Καὶ λέει, «Δὲν ξέρω»! Καὶ ἐνῷ ξανὰ ἔρχεται ὁ Χριστός, δὲν ρωτάει αὐτός, καὶ ὁ Χριστὸς ἀκόμη συνεχίζει μυστικὰ νὰ φέρεται μαζί του καὶ ἀγαπητικά. Καὶ διαγράφεται, μέσα ἀπὸ αὐτὴ τὴν πορεία, ἀπὸ αὐτὰ τὰ τρία ἐρωτήματα- προκλήσεις-προτάσεις τοῦ Χριστοῦ καὶ προτροπές, ὅλη ἡ δική μας θεραπευτικὴ πορεία, καὶ πιὰ ἡ πορεία πρὸς τὴν Ἀνάσταση τὴ δική μας. Γιατί, ὅπως εἶπα στὴν ἀρχή, ἐπειδὴ ἀποσυνδεθήκαμε ἀπὸ τὸν Χριστό μας, τὸ θέλημά μας εἶναι δικό μας θέλημα, ἐγωιστικό. Ἡ ζωή μας, οἱ κινήσεις εἶναι δικές μας ἐγωιστικὲς κινήσεις. Τὸ ὅ,τι κάνουμε εἶναι δικό μας, ἐγωιστικό. Ἀκόμη καὶ τὸ πῶς θὰ χαράξουμε τὴ ζωή μας εἶναι ἐγωιστικό. Καὶ ἐδῶ Ἐκεῖνος λέει «Ἀκοῦστε Ἐμένα, ἀκολουθῆστε Ἐμένα», καὶ ὅλα συνδέονται μὲ Ἐκεῖνον, καὶ ἡ ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα. Καὶ τότε πιά, ἐπειδὴ ὅλα συνδέθηκαν μαζί Του, καὶ ἡ ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα, τότε ξεπερνιέται ὁ θάνατος καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρχει θάνατος! Γιατί θάνατος εἶναι νὰ χωριστεῖ ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ νὰ χωριστεῖ τὸ σῶμα ἀπὸ τὴν ψυχὴ ποὺ ἔχει πάνω του τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὅλα γίνονται Ἀνάσταση.
Καὶ ἐδῶ, ἡ πρόταση αὐτὴ τῆς Ἐκκλησίας μας, σήμερα, δὲν εἶναι ἁπλᾶ μιὰ πρόταση γιὰ νὰ ἀκούσουμε ἕνα ὡραῖο, θαυμαστὸ γεγονὸς ἑνὸς θαύματος. Εἶναι μιὰ πρόταση πολὺ βαθιὰ καὶ ἕνα χάραγμα οὐσιαστικὸ γιὰ τὴ μνήμη ποὺ ἔχουμε μέσα μας καὶ τὴν καθημερινὴ ἀνάμνηση τῆς Ἀναστάσεως ποὺ πρέπει νὰ λειτουργεῖται πάνω μας! Ἀκολουθῶντας λοιπὸν τὴν πορεία αὐτοῦ τοῦ κειμένου, μποροῦμε, ἂν τὸ θέλουμε – καὶ μακάρι νὰ τὸ θέλουμε, μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ – νὰ ἀκολουθήσουμε ἄλλο δρόμο στὴ ζωή μας: Νὰ θέλουμε αὐτὸ ποὺ θέλει ὁ Θεός, ψυχή τε καὶ σώματι.
Φιλολογικὴ ἐπιμέλεια κειμένου
Ἑλένη Κονδύλη
Καὶ ἔχει λόγο ἡ Ἐκκλησία ποὺ τὸ κάνει αὐτὸ τὸ γεγονός. Καί, ὅπως λένε οἱ Πατέρες, ἐπειδὴ ἐμεῖς παραλύσαμε, λόγῳ τοῦ ἐσκοτισμένου νοῦ μας, στὴ σχέση μας μὲ τὸν Θεό, καὶ τὴν ὥρα ποὺ παραλύσαμε καὶ δὲν ὑποτασσόμαστε στὸν... Θεό, ταυτόχρονα καὶ τὸ σῶμα, τὸ ὁποῖο ἦταν ὑποταγμένο στὴν ψυχή, παρέλυσε, γι’ αὐτὸ πεθαίνει. Ἡ ἐπιστροφὴ θὰ γίνει ἀντίστροφα: Ἂν ξεπεράσουμε τὴν παραλυσία τῆς σχέσης μας μὲ τὸν Θεό. Καὶ ταυτόχρονα, ἡ μέλλουσα Ἀνάσταση θὰ λειτουργήσει ἀπὸ τώρα στὴ ζωή μας, ὅταν τὸ σῶμα μας καὶ αὐτὸ θὰ ὑποταχθεῖ στὴν ψυχὴ ποὺ εἶναι ὑποταγμένη στὸν Θεό, καὶ ἔτσι θὰ λειτουργήσει ἡ Ἀνάσταση.
Ἔτσι λοιπόν, κείμενο ποὺ φαίνεται νὰ γιατρεύει ὁ Χριστὸς ἕναν παράλυτο ἀνοίγεται μπροστά μας μέν, ἀλλὰ ταυτόχρονα κείμενο, ὄχι μόνο ἁπλῶς βαθιὰ παιδαγωγικὸ καὶ διδακτικό – θὰ ἦταν πολὺ φτωχὸ νὰ τὸ ἔλεγα – βαθιὰ θεραπευτικὸ καὶ ὁδηγὸς στὴν Ἀνάσταση τὸ σημερινὸ τὸ κείμενο. Καὶ νὰ τὸ προσδιορίσουμε μέσα ἀπὸ τὸ κάλλος τὸ πολυποίκιλο ποὺ ἔχει μέν, ἀλλὰ ὁπωσδήποτε, ἐπειδὴ ὁ χρόνος μόνο γιὰ μιὰ πτυχή μας προσδιορίζει νὰ προσεγγίσουμε, εἶναι ἀρκετὸς νὰ καταλάβουμε τὴ δυναμικότητά του καὶ τὴ θεραπευτική του.
Δὲν ξέρω ἂν προσέξατε στὸ κείμενο αὐτό, πολλοὶ δὲν τὸ προσέχουμε γιατί εἶναι πολὺ γνωστό, πὼς ἐνῷ ὁ Χριστὸς θεραπεύει αὐτὸν τὸν παράλυτο, καὶ μάλιστα τρεῖς φορές τοῦ ἀπευθύνει τὸν λόγο μὲ τρεῖς καίριες προτάσεις, αὐτὸς ὁ παράλυτος ὁ θεραπευμένος δὲν γνωρίζει ποιός τὸν θεραπεύει. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ξεκινοῦν ἀπὸ ἐκεῖ τὴν ἀνάλυση τοῦ κειμένου. Εἶναι κλεισμένος στὸν ἑαυτό του καὶ θέλει νὰ θεραπευτεῖ. Ἀλλὰ ἀκριβῶς δὲν μπορεῖ νὰ καταλάβει τίποτε. Οὔτε καταλαβαίνει αὐτὸ ποὺ τὸν σώζει καὶ τὸν θεραπεύει. Καὶ ὁ Χριστὸς δὲν νοιάζεται γι’ αὐτό. Γιατί ὁ Χριστὸς δὲν προβάλλεται, δὲν διαφημίζεται, δὲν καθηλώνει. Ὁ Χριστὸς θέλει νὰ θεραπεύσει μέν, ποὺ εἶναι κι ἡ ἐπιθυμία τοῦ ἀρρώστου, ἀλλὰ ὅπως θέλει ὁ Χριστὸς καὶ ὄχι ὅπως θέλει ὁ ἄρρωστος. Γιατί τὸ κλεισμένο αὐτό τοῦ νοός του τοῦ παραλύτου εἶναι κλεισμένο γιὰ ὅλα. Θέλει ἐγωιστικὰ νὰ θεραπευτεῖ: γι’ αὐτὸ ποὺ θέλει ἐκεῖνος. Ἀλλὰ ὁ Χριστὸς τὸ κάνει γιὰ ὅλα.
Πρῶτο λοιπὸν σημεῖο. Ὁ Χριστὸς κρύβεται. Καὶ ἀπευθύνεται μὲ τρεῖς προτάσεις σὲ αὐτὸν τὸν παράλυτο. Νὰ θυμίσω τὶς προτάσεις. Τὸ πρῶτο εἶναι ἕνα ἐρώτημα: «Θέλεις ὑγιὴς γὲνέσθαι;» Τὸ δεύτερο εἶναι μιὰ ἐντολή, τοῦ λέει «ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει». Καὶ τὸ τρίτο εἶναι μιὰ προτροπή: «Ὕπαγε καὶ μὴκέτι ἁμάρτανε». Παραμένει ὁ παράλυτος νὰ μὴν γνωρίζει τὸν Χριστὸ καὶ ὁ Χριστὸς καὶ πάλι δὲν νοιάζεται.
Τὸ πρῶτο τὸ ἐρώτημα: «Θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι;» Θὰ ρωτούσατε, «Γιατί τὸν ρωτάει ὁ Χριστός; Ὑπάρχει ἄνθρωπος ποὺ νὰ μὴν θέλει νὰ θεραπευτεῖ;». Βεβαίως, γιατί θέλουμε ὅλοι νὰ θεραπευτοῦμε ἐγωιστικά, ὅπως εἶπα πρὶν ἀπὸ λίγο, κατὰ τὰ μέτρα ποὺ ἐμεῖς θέλουμε καὶ ἐκεῖ ποὺ ἐμεῖς θέλουμε. Τὸ ἐρώτημα λοιπὸν εἶναι καίριο: «Θέλεις νὰ θεραπευθεῖς, ἀλλὰ ὅπως θέλω Ἐγώ, ὄχι ὅπως θέλεις ἐσύ, δηλαδὴ ὁλοκληρωτικά, σώματι καὶ ψυχή». Λένε οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας πὼς μὲ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα ὁ Χριστὸς διεγείρει ἐδῶ τὸν παράλυτο νὰ σκεφτεῖ βαθύτερα. Εἶναι ἐρώτημα ποὺ τὸν σπρώχνει, δὲν τὸν πιέζει, ἀλλὰ ρωτάει ἂν θέλει κάτι βαθύτερο: «θέλεις;» Καί, ὅπως λέει ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, ἐδῶ διεγείρει τὸ θέλημά του, καλλιεργεῖ τὸ θέλημά του, νὰ θέλει, ἀλλὰ νὰ θέλει αὐτὸ ποὺ θέλει ὁ Θεός. Καὶ αὐτὸ θέλει πολλὴ δουλειά. Καὶ αὐτὸ γίνεται μυστικὰ μέσα ἀπὸ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ. Ὁποιοσδήποτε ἄνθρωπος ποὺ εἶναι χαμένος, κουρασμένος, διαλυμένος, ἡ Ἐκκλησία τὸν προσεγγίζει μὲν θεραπευτικά, ἀλλὰ προσπαθῶντας μὲ ἕνα μυστικό, σεβαστικό, βαθύ, ἀγαπητικὸ τρόπο νὰ διεγείρει καὶ νὰ ἀναστήσει πάνω του τὸ θέλημα, ὄχι ἁπλῶς τὸ τί θέλει ἐκεῖνος, ἀλλὰ αὐτὸ ποὺ θέλει ὁ Θεός. Καὶ εἶναι ἡ πρώτη βασικὴ δουλειὰ ποὺ μποροῦμε καὶ ἐμεῖς νὰ κάνουμε, συνεργῶντας στὴ θεραπεία μας, ἂν θέλουμε νὰ ἀρχίσουμε μιὰ ἄλλη τροπὴ στὴ ζωή μας: νὰ θέλουμε αὐτὸ ποὺ θέλει ὁ Θεός. Καὶ εἶναι τὸ πρῶτο, «Θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι;».
Καὶ μετὰ ὑπάρχει ἡ ἐντολή. Καὶ πάλι ἡ ἐντολὴ φαίνεται αὐτονόητη. Λέει, «πᾶρε τὸ κρεβάτι σου καὶ περπάτα», εἶναι αὐτονόητο, ἀλλὰ ἐδῶ κάνει ὁ παράλυτος μιὰ κίνηση, κάνει μιὰ σωματικὴ κίνηση, ἐνεργοποιεῖται. Προσέξτε, τὸ σῶμα του, τὸ ὁποῖο ἀποσυνδέθηκε ἀπὸ τὴν ὑποταγὴ στὸν Θεὸ καὶ στὴν ψυχή του, νὰ ἀκολουθήσει αὐτὸ ποὺ τοῦ λέει ὁ Χριστός: κάνει κάτι σωματικό. Καὶ ἀρχίζει καὶ κινεῖται ὁλόκληρος, κινεῖται ὁλόκληρο τὸ σῶμα ἀλλὰ ὅπως θέλει ὁ Χριστὸς κινεῖται, ὄχι ὅπως θέλει αὐτός. Ἀκόμη καὶ ἡ ὁριζόντια θεραπεία μας εἶναι μιὰ κίνηση τοῦ πῶς θέλει ὁ Θεὸς νὰ κινηθοῦμε. Εἶναι πολὺ αὐτονόητο νὰ πῶ «πᾶρε τὸ κρεβάτι σου καὶ πήγαινε», ἀλλὰ ἐδῶ τὸ λέει ὁ Χριστὸς καὶ ξέρει ποῦ θὰ τὸν πάει παίρνοντας τὸ κρεβάτι του, δὲν τὸν πάει ὁπουδήποτε θέλει ἐκεῖνος [ὁ ἴδιος]. Ὅπου θέλει ὁ Χριστὸς θὰ τὸν πάει αὐτὸν ποὺ κινεῖται μὲ τὸ κρεβάτι του.
Καὶ μετὰ ὑπάρχει ἡ προτροπή: «Ὕπαγε καὶ μὴκέτι ἁμάρτανε». Ἐδῶ εἶναι τὸ οὐσιαστικό, βλέπουμε αὐτὸ τὸ καθηλωτικό, τὸ ὁριστικό. Θὰ ἔλεγα, ἂν τολμοῦσα νὰ τὸ πῶ καὶ δὲν στεναχωριόσασταν: τὸ ἀπόλυτο! Γιατί ὁ Χριστὸς τὸ λέει «Ὕπαγε καὶ μὴκέτι ἁμάρτανε». Καὶ ἐδῶ ὁλόκληρος ὁ ἄνθρωπος διεγείρεται. Ἂν γιατρευτεῖ, δὲν μπορεῖ νὰ πηγαίνει ποτὲ πίσω, «Ὕπαγε καὶ μηκέτι ἁμάρτανε» εἶναι μιὰ προτροπή, καὶ πάλι μιὰ μυστικὴ προτροπή. Καὶ ρωτοῦν τὸν παράλυτο οἱ ἄλλοι, «Ποιός σὲ ἔκανε καλά; Καὶ λέει, «Δὲν ξέρω»! Καὶ ἐνῷ ξανὰ ἔρχεται ὁ Χριστός, δὲν ρωτάει αὐτός, καὶ ὁ Χριστὸς ἀκόμη συνεχίζει μυστικὰ νὰ φέρεται μαζί του καὶ ἀγαπητικά. Καὶ διαγράφεται, μέσα ἀπὸ αὐτὴ τὴν πορεία, ἀπὸ αὐτὰ τὰ τρία ἐρωτήματα- προκλήσεις-προτάσεις τοῦ Χριστοῦ καὶ προτροπές, ὅλη ἡ δική μας θεραπευτικὴ πορεία, καὶ πιὰ ἡ πορεία πρὸς τὴν Ἀνάσταση τὴ δική μας. Γιατί, ὅπως εἶπα στὴν ἀρχή, ἐπειδὴ ἀποσυνδεθήκαμε ἀπὸ τὸν Χριστό μας, τὸ θέλημά μας εἶναι δικό μας θέλημα, ἐγωιστικό. Ἡ ζωή μας, οἱ κινήσεις εἶναι δικές μας ἐγωιστικὲς κινήσεις. Τὸ ὅ,τι κάνουμε εἶναι δικό μας, ἐγωιστικό. Ἀκόμη καὶ τὸ πῶς θὰ χαράξουμε τὴ ζωή μας εἶναι ἐγωιστικό. Καὶ ἐδῶ Ἐκεῖνος λέει «Ἀκοῦστε Ἐμένα, ἀκολουθῆστε Ἐμένα», καὶ ὅλα συνδέονται μὲ Ἐκεῖνον, καὶ ἡ ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα. Καὶ τότε πιά, ἐπειδὴ ὅλα συνδέθηκαν μαζί Του, καὶ ἡ ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα, τότε ξεπερνιέται ὁ θάνατος καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρχει θάνατος! Γιατί θάνατος εἶναι νὰ χωριστεῖ ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ νὰ χωριστεῖ τὸ σῶμα ἀπὸ τὴν ψυχὴ ποὺ ἔχει πάνω του τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὅλα γίνονται Ἀνάσταση.
Καὶ ἐδῶ, ἡ πρόταση αὐτὴ τῆς Ἐκκλησίας μας, σήμερα, δὲν εἶναι ἁπλᾶ μιὰ πρόταση γιὰ νὰ ἀκούσουμε ἕνα ὡραῖο, θαυμαστὸ γεγονὸς ἑνὸς θαύματος. Εἶναι μιὰ πρόταση πολὺ βαθιὰ καὶ ἕνα χάραγμα οὐσιαστικὸ γιὰ τὴ μνήμη ποὺ ἔχουμε μέσα μας καὶ τὴν καθημερινὴ ἀνάμνηση τῆς Ἀναστάσεως ποὺ πρέπει νὰ λειτουργεῖται πάνω μας! Ἀκολουθῶντας λοιπὸν τὴν πορεία αὐτοῦ τοῦ κειμένου, μποροῦμε, ἂν τὸ θέλουμε – καὶ μακάρι νὰ τὸ θέλουμε, μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ – νὰ ἀκολουθήσουμε ἄλλο δρόμο στὴ ζωή μας: Νὰ θέλουμε αὐτὸ ποὺ θέλει ὁ Θεός, ψυχή τε καὶ σώματι.
Φιλολογικὴ ἐπιμέλεια κειμένου
Ἑλένη Κονδύλη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου