Ὁ Ὅσιος Ἱερώνυμος προσῆλθε στὴν Σιμωνόπετρα σὲ ἡλικία δεκαεπτὰ ἐτῶν καὶ ἐγκαταβίωσε σ’ αὐτὴν γιὰ 43 ὁλόκληρα χρόνια, διετέλεσε δὲ Ἡγούμενος τῆς Μονῆς κατὰ τὰ ἔτη 1920-1931.
Στὴν συνέχεια καὶ μέχρι τὴν ὁσιακὴ κοίμησή του, τὸ 1957, χρημάτισε Οἰκονόμος καὶ πνευματικὸς στὸ γνωστὸ Σιμωνοπετρίτικο Μετόχιο τῆς Ἀναλήψεως στοὺς πρόποδες τοῦ Ὑμηττοῦ, ὑφιστάμενου ἀπὸ ἑκατονταετίας καὶ πλέον, προτοῦ κἂν σχηματιστεῖ ὁ οἰκισμὸς τῶν προσφύγων καὶ ἀργότερα ὁ πολεοδομικὸς ἱστὸς τοῦ Βύρωνα καὶ τῆς Καισαριανῆς, ὅπου ἐκοιμήθη καὶ ἐτάφη καὶ μέχρι σήμερα προσκυνεῖται... ὁ τάφος του.
Κατὰ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Παναγιωτάτου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου στὴν Ἀθήνα τὸν Νοέμβριο τοῦ 2021 ὁ Δῆμος Βύρωνος ἔδωσε σὲ δρόμο πλησίον τοῦ Μετοχίου τῆς Ἀναλήψεως τὸ ὄνομα τοῦ Ὁσίου Ἱερωνύμου.
Γέροντας Αἰμιλιανὸς Σιμωνοπετρίτης: Μιὰ μεγάλη μορφὴ τοῦ Ὀρθόδοξου Μοναχισμοῦ
Σήμερα ὅμως εἶναι καὶ ἡ μέρα μνήμης μιᾶς ἄλλης πνευματικῆς μορφῆς τοῦ Ἀγιωνύμου Ὅρους, τοῦ Γέροντα Αἰμιλιανοῦ Σιμωνοπετρίτη. Τὸ πρωὶ τῆς 9ης Μαΐου 2019, ὁ Ἀρχιμανδρίτης Γέρων Αἰμιλιανός, προηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σίμωνος Πέτρας Ἁγίου Ὅρους ἐκοιμήθη στὸ Μοναστήρι ποὺ εἶχε ἱδρύσει στὴν Ὀρμύλια Χαλκιδικῆς. Ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία καὶ ἡ ταφὴ ἔγιναν στὸ Ἱερὸ Κοινόβιο Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου στὴν Ὀρμύλια τῆς Χαλκιδικῆς, τὴν Παρασκευὴ 10 Μαΐου.
Ὁ Γέροντας ἀρχιμανδρίτης Αἰμιλιανός, κατὰ κόσμον Ἀλέξανδρος Βαφείδης, ὑπῆρξε Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σίμωνος Πέτρας ἀπὸ τὸ 1973 ἕως τὸ 2000, γεννήθηκε στὴν Νίκαια Πειραιῶς τὸ 1934 ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς, ἡ καταγωγή του ὅμως εἶχε μικρασιατικὲς ρίζες. Ἡ ἐκ πατρὸς γιαγιά του Εὐδοξία ἦταν Κωνσταντινουπολίτισσα, ὁ δὲ παπποῦς του Ἀλέξανδρος κατήγετο ἀπὸ τὴν Σηλυβρία τῆς Θράκης καὶ ἐφοίτησε στὴν περιώνυμη Θεολογικὴ Σχολή της Χάλκης. Τὸ ἔτος 1906 μετοίκησαν στὰ Σήμαντρα τῆς εὐλογημένης γῆς της Καππαδοκίας, ὅπου ἐχρημάτισαν δημοδιδάσκαλοι γιὰ τὶς ἀνάγκες τοῦ ἑλληνισμοῦ, καὶ στὴν Ἑλλάδα ἦλθαν μετὰ τὴν μικρασιατικὴ καταστροφὴ καὶ τὴν ἀνταλλαγὴ τῶν πληθυσμῶν. Ἔγγαμοι ὄντες, ἐπολιτεύοντο ὡς μοναχοί, ἀγρυπνοῦντες καὶ προσευχόμενοι. Χαρακτηριστικὸ εἶναι ὅτι ἡ γιαγιὰ ἐκοιμήθη ὡς μοναχὴ μὲ τὸ ὄνομα Εὐταξία, ἡ δὲ μητέρα του ὡς μοναχὴ Αἰμιλιανή.
Μετὰ τὴν ἀδόκητη πρὸς Κύριον ἐκδημία τοῦ μακαριστοῦ μητροπολίτου Διονυσίου τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1970, τὴν ἀνάγκη ἐξασφαλίσεως περισσότερον ἥσυχου καὶ καταλλήλου μοναστικοῦ τόπου γιὰ τὴν ἀδελφότητα, μακριὰ ἀπὸ τὸν θόρυβο καὶ τὸν τουρισμό, καθὼς καὶ τὴν ἐπίμονη παράκληση τῆς ἐν λειψανδρίᾳ τότε εὑρισκομένης Ἱερᾶς Μονῆς Σίμωνος Πέτρας, τέλη τοῦ 1973, ἡ ἀδελφότης τοῦ Μετεώρου μεταφυτεύεται στὸ Ἀγιώνυμον Ὅρος. Ἐπειδὴ ἡ θέση τοῦ ἡγουμένου στὴν Ἱερὰ Μονὴ ἦτο κενὴ λόγῳ κοιμήσεως τοῦ μακαριστοῦ ἀρχιμανδρίτου Χαραλάμπους, ὁ Γέροντας τὴν 25η Νοεμβρίου 1973 ἐκλέγεται ἀπὸ τοὺς παλαιοὺς ἀδελφοὺς τῆς Ἱερᾶς Μονῆς, κατὰ τὰ ἁγιορείτικα τυπικά, Καθηγούμενος τῆς Μονῆς καὶ ἀκολούθως ἐνθρονίζεται τὴν 17η Δεκεμβρίου ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Κοινότητα. Τὴν ἐγκατάσταση τῆς Μετεωριτικῆς συνοδίας στὸν Ἱερὸ Ἄθωνα ἐχαιρέτισαν οἱ Ἁγιορεῖται Πατέρες μὲ πολλὲς ἐλπίδες· καὶ ὄντως ἀκολούθησαν καὶ ἄλλες συνοδεῖες, ὥστε νὰ αὐξηθοῦν κατὰ πολὺ οἱ μοναχοὶ στὸ Ἅγιον Ὅρος.
Ὁ σεβαστὸς Γέροντας, συγχρόνως μὲ τὴν ἀγρυπνητικὴ ζωή του, τὴν Θεία Λειτουργία καὶ τὰ λοιπὰ καθήκοντά του, ἐπιδόθηκε στὴν ἀναδιοργάνωση τῆς ἐσωτερικῆς ζωῆς τῆς νέας ἀδελφότητος. Μὲ σοφία καὶ διάκριση προσλαμβάνει τὴν ἁγιορείτικη παράδοση μὲ τὰ ὑπάρχοντα τυπικά της, θέτει καὶ τὴν προσωπική του σφραγῖδα -«στιχὼν τοῖς θείοις Κανόσι» τῶν ἁγίων Πατέρων, τοὺς ὁποίους τόσο πολὺ ἀγάπησε καὶ μὲ διακαῆ δίψα καὶ κόπο ἔφερε καὶ πάλι στὸ φῶς- καὶ δημιουργεῖ τὸ τυπικὸ τῆς Μονῆς. Ἐγκεντρίζει μὲ σεβασμὸ καὶ ἀγάπη στὴν πεῖρα τῶν παλαιῶν γερόντων τὸν νεανικὸ ἐνθουσιασμό, τὴν ἀφοσίωση καὶ τὸν ζῆλο τῶν νεωτέρων μοναχῶν, αὐξάνοντας κατὰ πολὺ τὴν ἀδελφότητα. Μὲ τὴν ἐν γένει χρηστὴ διοίκησή του καὶ τὴν πατρικὴ διαποίμανση ἀνώρθωσε τὸ κῦρος καὶ προέβαλε τὴν μακραίωνα παράδοση τῆς παλαιφάτου αὐτῆς Ἱερᾶς Μονῆς.
Στὶς ἀρχὲς τοῦ 1995 ἕνας μόνιμος κλονισμὸς τῆς ὑγείας του ὑποχρέωσε τὸν σεβαστὸ Γέροντα νὰ ἀποσυρθεῖ σταδιακῶς ἀπὸ τὰ ἡγουμενικὰ καθήκοντά του καὶ νὰ ἐγκατάλειψη τὸ περιπόθητο μοναστήρι του καὶ τὸ πεφιλημένο του Ἅγιον Ὅρος. Τὸ ἔτος 2000 ὁ σεπτὸς Πατὴρ παρέδωσε τὴν σκυτάλη της ἠγουμενίας στὸν νὺν Καθηγούμενον τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σίμωνος Πέτρας πανοσιολογιώτατον ἀρχιμανδρίτην Ἐλισσαῖον, ὁ ὁποῖος μὲ ὑϊικὸν σεβασμὸ συνεχίζει τὸ ἔργο του καὶ ὁ ἴδιος ἐφησυχάζει στὸ Μετόχι της Ὀρμύλιας, «ἀνταναπληρὼν τὰ ὑστερήματα τῶν θλίψεων τοῦ Χριστοῦ ἐν τῇ σαρκὶ αὐτοῦ, ὑπὲρ τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, ὁ ἔστιν ἡ Ἐκκλησία», μὲ πολλὴ ὑπομονὴ καὶ καρτερία.
Ἀπὸ τὸν πλούσιον πνευματικὸν ἀμητὸν τοῦ Γέροντος ἐλάχιστα κείμενα εἶδαν τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος κατὰ τὶς ἡμέρες τῆς δράσεώς του, διότι ὁ ἴδιος, ἔχοντας ὡς μόνον σκοπὸ τὸν καταρτισμὸ καὶ τὴν οἰκοδομὴ τῶν πνευματικῶν του τέκνων ἢ τοῦ ποιμνίου τῆς Ἐκκλησίας, ἀπέφευγε ταπεινοφρόνως τὴν ἔκδοσή τους.
Ὁ λόγος τοῦ Γέροντος Αἰμιλιανοῦ χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὴν βιωματικὴ προσέγγιση τῶν θεμάτων, τὴν βαθειὰ ἀνάλυση τῶν νοημάτων καὶ τὸ πηγαῖον τῆς ἐκφράσεως. Οἱ κατηχήσεις του ἀποτελοῦν πολύτιμη κληρονομιὰ καὶ παρακαταθήκη γιὰ τοὺς μοναχούς του· κρατὴρ πεπληρωμένος «οἴνου ἄκρατου», ὁ ὁποῖος μὲ τὴν ἐπ΄ ἐσχάτων σιωπή του κατέστη «περικεχρυσωμένος καὶ περιηργυρωμένος», διαφυλάσσεται ἀπὸ τὶς δύο ἀδελφότητες ὡς τιμαλφέστατον κειμήλιο καὶ ἐκχέεται στὴν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ ὡς διακονία ἀγάπης.
Τὴν καταγραφὴ τῶν πολυπληθῶν κατηχήσεων καὶ ὁμιλιῶν του ἀνέλαβε ἡ γυναικεία ἀδελφότης τοῦ Μετοχίου Ὄρμυλίάς, ἡ ὁποία καὶ προέβη στὴν ἔκδοσή τους τὸ ἔτος 1995, ἐγκαινιάζοντας τὴν σειρὰ «Κατηχήσεις καὶ Λόγοι». Στὰ πλαίσια τῆς σειρᾶς αὐτῆς ἔχουν κυκλοφορήσει τέσσερεις τόμοι: Σφραγὶς Γνήσια (1995), Ζωὴ ἐν Πνεύματι (1998), Ἀγαλλιασώμεθα τῷ Κυρίω (1999), Θεία Λατρεία – Προσδοκία καὶ ὅρασις Θεοῦ (2001). Παράλληλα μὲ τὴν ἑλληνικὴ ἔκδοση, οἱ Κατηχήσεις μεταφράζονται στὴν γαλλική, ἀγγλική, ρουμανική, ρωσικὴ καὶ σερβικὴ γλῶσσα.
Ἡ δημοσίευση συνόλου τοῦ πνευματικοῦ ἔργου τοῦ πολυφθόγγου Πατρὸς ἀποτελεῖ φροντίδα ὑϊικὴς ἀγάπης καὶ αἰωνίου εὐγνωμοσύνης τῶν τέκνων του, καὶ ἀναμένεται νὰ καλύψη σὲ πολλοὺς τόμους ποικιλία θεμάτων: ὁμιλίες καὶ κηρύγματα, ἑρμηνεία ἀσκητικῶν Πατέρων (ἀββᾶ Ἠσαΐου, Ἡσυχίου πρεσβυτέρου, Γρηγορίου Σιναΐτου, Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ, ὁσίου Θαλασσίου, ὁσίου Θεογνώστου), ἑρμηνεία μοναστικῶν κανόνων (Ἀντωνίου τοῦ Μεγάλου, ἁγίου Αὐγουστίνου, ἁγίου Μακαρίου, ἁγίου Παχωμίου), μοναχικοὶ θεσμοὶ καὶ πρακτικὴ ζωὴ (μοναχισμός, μοναχικὸς κανών, ἡ ζωὴ τοῦ μονάχου, σχέσεις Γέροντος καὶ ὑποτακτικοῦ), ἑρμηνεία βίων ἁγίων (ὁσίου Νείλου του Καλαβροῦ, ὁσίου Ρωμύλου), ἑρμηνεῖες Βιβλικῶν, ὑμνολογικῶν καὶ θεολογικῶν κειμένων (ψαλμῶν, προφητειῶν, ὕμνων, κ.ά.).
Ἡ ἠγουμενία τοῦ Γέροντος στὴν Ἱερὰ Μονὴ Σίμωνος Πέτρας ἀξιολογεῖται ἤδη ὡς μία ἀπὸ τὶς εὐλογημένες περιόδους τῆς νεωτέρας ἱστορίας τῆς Μονῆς, γιὰ τὴν ὁποία ἡ ἰδία σεμνύνεται, συμπίπτει δέ, θεομητορικὴ προστασία, μὲ τὴν εὐρύτερη ἀθρόα ἐπάνδρωση καὶ ἀκτινοβολία συνόλου τοῦ Ἁγίου Ὅρους. Ὅπως τὸ διατύπωσε ὅμως ὁ ἴδιος, «ἡ μοναστικὴ ἀδελφότης τοῦ Κοινοβίου, ζῶσα μὲ τὸν ἴδιον αὐτῆς ρυθμόν, ζῇ οὐσιαστικῶς ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ διὰ τὴν Ἐκκλησίαν, ὡς ἡ καρδία ἡ μέλος τί σώματος, καὶ δὲν ἐκτιμᾶται ἀπὸ τὴν ἀνάπτυξιν δραστηριότητος ἀλλά, κυρίως, ἀπὸ τὴν ἐραστικὴν ἀναζήτησιν τοῦ Θεοῦ. Οὕτως οἱ μοναχοὶ ἀποβαίνουν θεοειδεῖς, ἑλκύοντες καὶ τοὺς ἄλλους πρὸς τὴν θείαν ζωὴν» (Τυπικὸν Ἱεροῦ Κοινοβίου Ὀρμυλίας).
Ὁ Γέροντας ἀρχιμανδρίτης Αἰμιλιανός, κατὰ κόσμον Ἀλέξανδρος Βαφείδης, ὑπῆρξε Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σίμωνος Πέτρας ἀπὸ τὸ 1973 ἕως τὸ 2000, γεννήθηκε στὴν Νίκαια Πειραιῶς τὸ 1934 ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς, ἡ καταγωγή του ὅμως εἶχε μικρασιατικὲς ρίζες. Ἡ ἐκ πατρὸς γιαγιά του Εὐδοξία ἦταν Κωνσταντινουπολίτισσα, ὁ δὲ παπποῦς του Ἀλέξανδρος κατήγετο ἀπὸ τὴν Σηλυβρία τῆς Θράκης καὶ ἐφοίτησε στὴν περιώνυμη Θεολογικὴ Σχολή της Χάλκης. Τὸ ἔτος 1906 μετοίκησαν στὰ Σήμαντρα τῆς εὐλογημένης γῆς της Καππαδοκίας, ὅπου ἐχρημάτισαν δημοδιδάσκαλοι γιὰ τὶς ἀνάγκες τοῦ ἑλληνισμοῦ, καὶ στὴν Ἑλλάδα ἦλθαν μετὰ τὴν μικρασιατικὴ καταστροφὴ καὶ τὴν ἀνταλλαγὴ τῶν πληθυσμῶν. Ἔγγαμοι ὄντες, ἐπολιτεύοντο ὡς μοναχοί, ἀγρυπνοῦντες καὶ προσευχόμενοι. Χαρακτηριστικὸ εἶναι ὅτι ἡ γιαγιὰ ἐκοιμήθη ὡς μοναχὴ μὲ τὸ ὄνομα Εὐταξία, ἡ δὲ μητέρα του ὡς μοναχὴ Αἰμιλιανή.
Μετὰ τὴν ἀδόκητη πρὸς Κύριον ἐκδημία τοῦ μακαριστοῦ μητροπολίτου Διονυσίου τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1970, τὴν ἀνάγκη ἐξασφαλίσεως περισσότερον ἥσυχου καὶ καταλλήλου μοναστικοῦ τόπου γιὰ τὴν ἀδελφότητα, μακριὰ ἀπὸ τὸν θόρυβο καὶ τὸν τουρισμό, καθὼς καὶ τὴν ἐπίμονη παράκληση τῆς ἐν λειψανδρίᾳ τότε εὑρισκομένης Ἱερᾶς Μονῆς Σίμωνος Πέτρας, τέλη τοῦ 1973, ἡ ἀδελφότης τοῦ Μετεώρου μεταφυτεύεται στὸ Ἀγιώνυμον Ὅρος. Ἐπειδὴ ἡ θέση τοῦ ἡγουμένου στὴν Ἱερὰ Μονὴ ἦτο κενὴ λόγῳ κοιμήσεως τοῦ μακαριστοῦ ἀρχιμανδρίτου Χαραλάμπους, ὁ Γέροντας τὴν 25η Νοεμβρίου 1973 ἐκλέγεται ἀπὸ τοὺς παλαιοὺς ἀδελφοὺς τῆς Ἱερᾶς Μονῆς, κατὰ τὰ ἁγιορείτικα τυπικά, Καθηγούμενος τῆς Μονῆς καὶ ἀκολούθως ἐνθρονίζεται τὴν 17η Δεκεμβρίου ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Κοινότητα. Τὴν ἐγκατάσταση τῆς Μετεωριτικῆς συνοδίας στὸν Ἱερὸ Ἄθωνα ἐχαιρέτισαν οἱ Ἁγιορεῖται Πατέρες μὲ πολλὲς ἐλπίδες· καὶ ὄντως ἀκολούθησαν καὶ ἄλλες συνοδεῖες, ὥστε νὰ αὐξηθοῦν κατὰ πολὺ οἱ μοναχοὶ στὸ Ἅγιον Ὅρος.
Ὁ σεβαστὸς Γέροντας, συγχρόνως μὲ τὴν ἀγρυπνητικὴ ζωή του, τὴν Θεία Λειτουργία καὶ τὰ λοιπὰ καθήκοντά του, ἐπιδόθηκε στὴν ἀναδιοργάνωση τῆς ἐσωτερικῆς ζωῆς τῆς νέας ἀδελφότητος. Μὲ σοφία καὶ διάκριση προσλαμβάνει τὴν ἁγιορείτικη παράδοση μὲ τὰ ὑπάρχοντα τυπικά της, θέτει καὶ τὴν προσωπική του σφραγῖδα -«στιχὼν τοῖς θείοις Κανόσι» τῶν ἁγίων Πατέρων, τοὺς ὁποίους τόσο πολὺ ἀγάπησε καὶ μὲ διακαῆ δίψα καὶ κόπο ἔφερε καὶ πάλι στὸ φῶς- καὶ δημιουργεῖ τὸ τυπικὸ τῆς Μονῆς. Ἐγκεντρίζει μὲ σεβασμὸ καὶ ἀγάπη στὴν πεῖρα τῶν παλαιῶν γερόντων τὸν νεανικὸ ἐνθουσιασμό, τὴν ἀφοσίωση καὶ τὸν ζῆλο τῶν νεωτέρων μοναχῶν, αὐξάνοντας κατὰ πολὺ τὴν ἀδελφότητα. Μὲ τὴν ἐν γένει χρηστὴ διοίκησή του καὶ τὴν πατρικὴ διαποίμανση ἀνώρθωσε τὸ κῦρος καὶ προέβαλε τὴν μακραίωνα παράδοση τῆς παλαιφάτου αὐτῆς Ἱερᾶς Μονῆς.
Στὶς ἀρχὲς τοῦ 1995 ἕνας μόνιμος κλονισμὸς τῆς ὑγείας του ὑποχρέωσε τὸν σεβαστὸ Γέροντα νὰ ἀποσυρθεῖ σταδιακῶς ἀπὸ τὰ ἡγουμενικὰ καθήκοντά του καὶ νὰ ἐγκατάλειψη τὸ περιπόθητο μοναστήρι του καὶ τὸ πεφιλημένο του Ἅγιον Ὅρος. Τὸ ἔτος 2000 ὁ σεπτὸς Πατὴρ παρέδωσε τὴν σκυτάλη της ἠγουμενίας στὸν νὺν Καθηγούμενον τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σίμωνος Πέτρας πανοσιολογιώτατον ἀρχιμανδρίτην Ἐλισσαῖον, ὁ ὁποῖος μὲ ὑϊικὸν σεβασμὸ συνεχίζει τὸ ἔργο του καὶ ὁ ἴδιος ἐφησυχάζει στὸ Μετόχι της Ὀρμύλιας, «ἀνταναπληρὼν τὰ ὑστερήματα τῶν θλίψεων τοῦ Χριστοῦ ἐν τῇ σαρκὶ αὐτοῦ, ὑπὲρ τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, ὁ ἔστιν ἡ Ἐκκλησία», μὲ πολλὴ ὑπομονὴ καὶ καρτερία.
Ἀπὸ τὸν πλούσιον πνευματικὸν ἀμητὸν τοῦ Γέροντος ἐλάχιστα κείμενα εἶδαν τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος κατὰ τὶς ἡμέρες τῆς δράσεώς του, διότι ὁ ἴδιος, ἔχοντας ὡς μόνον σκοπὸ τὸν καταρτισμὸ καὶ τὴν οἰκοδομὴ τῶν πνευματικῶν του τέκνων ἢ τοῦ ποιμνίου τῆς Ἐκκλησίας, ἀπέφευγε ταπεινοφρόνως τὴν ἔκδοσή τους.
Ὁ λόγος τοῦ Γέροντος Αἰμιλιανοῦ χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὴν βιωματικὴ προσέγγιση τῶν θεμάτων, τὴν βαθειὰ ἀνάλυση τῶν νοημάτων καὶ τὸ πηγαῖον τῆς ἐκφράσεως. Οἱ κατηχήσεις του ἀποτελοῦν πολύτιμη κληρονομιὰ καὶ παρακαταθήκη γιὰ τοὺς μοναχούς του· κρατὴρ πεπληρωμένος «οἴνου ἄκρατου», ὁ ὁποῖος μὲ τὴν ἐπ΄ ἐσχάτων σιωπή του κατέστη «περικεχρυσωμένος καὶ περιηργυρωμένος», διαφυλάσσεται ἀπὸ τὶς δύο ἀδελφότητες ὡς τιμαλφέστατον κειμήλιο καὶ ἐκχέεται στὴν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ ὡς διακονία ἀγάπης.
Τὴν καταγραφὴ τῶν πολυπληθῶν κατηχήσεων καὶ ὁμιλιῶν του ἀνέλαβε ἡ γυναικεία ἀδελφότης τοῦ Μετοχίου Ὄρμυλίάς, ἡ ὁποία καὶ προέβη στὴν ἔκδοσή τους τὸ ἔτος 1995, ἐγκαινιάζοντας τὴν σειρὰ «Κατηχήσεις καὶ Λόγοι». Στὰ πλαίσια τῆς σειρᾶς αὐτῆς ἔχουν κυκλοφορήσει τέσσερεις τόμοι: Σφραγὶς Γνήσια (1995), Ζωὴ ἐν Πνεύματι (1998), Ἀγαλλιασώμεθα τῷ Κυρίω (1999), Θεία Λατρεία – Προσδοκία καὶ ὅρασις Θεοῦ (2001). Παράλληλα μὲ τὴν ἑλληνικὴ ἔκδοση, οἱ Κατηχήσεις μεταφράζονται στὴν γαλλική, ἀγγλική, ρουμανική, ρωσικὴ καὶ σερβικὴ γλῶσσα.
Ἡ δημοσίευση συνόλου τοῦ πνευματικοῦ ἔργου τοῦ πολυφθόγγου Πατρὸς ἀποτελεῖ φροντίδα ὑϊικὴς ἀγάπης καὶ αἰωνίου εὐγνωμοσύνης τῶν τέκνων του, καὶ ἀναμένεται νὰ καλύψη σὲ πολλοὺς τόμους ποικιλία θεμάτων: ὁμιλίες καὶ κηρύγματα, ἑρμηνεία ἀσκητικῶν Πατέρων (ἀββᾶ Ἠσαΐου, Ἡσυχίου πρεσβυτέρου, Γρηγορίου Σιναΐτου, Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ, ὁσίου Θαλασσίου, ὁσίου Θεογνώστου), ἑρμηνεία μοναστικῶν κανόνων (Ἀντωνίου τοῦ Μεγάλου, ἁγίου Αὐγουστίνου, ἁγίου Μακαρίου, ἁγίου Παχωμίου), μοναχικοὶ θεσμοὶ καὶ πρακτικὴ ζωὴ (μοναχισμός, μοναχικὸς κανών, ἡ ζωὴ τοῦ μονάχου, σχέσεις Γέροντος καὶ ὑποτακτικοῦ), ἑρμηνεία βίων ἁγίων (ὁσίου Νείλου του Καλαβροῦ, ὁσίου Ρωμύλου), ἑρμηνεῖες Βιβλικῶν, ὑμνολογικῶν καὶ θεολογικῶν κειμένων (ψαλμῶν, προφητειῶν, ὕμνων, κ.ά.).
Ἡ ἠγουμενία τοῦ Γέροντος στὴν Ἱερὰ Μονὴ Σίμωνος Πέτρας ἀξιολογεῖται ἤδη ὡς μία ἀπὸ τὶς εὐλογημένες περιόδους τῆς νεωτέρας ἱστορίας τῆς Μονῆς, γιὰ τὴν ὁποία ἡ ἰδία σεμνύνεται, συμπίπτει δέ, θεομητορικὴ προστασία, μὲ τὴν εὐρύτερη ἀθρόα ἐπάνδρωση καὶ ἀκτινοβολία συνόλου τοῦ Ἁγίου Ὅρους. Ὅπως τὸ διατύπωσε ὅμως ὁ ἴδιος, «ἡ μοναστικὴ ἀδελφότης τοῦ Κοινοβίου, ζῶσα μὲ τὸν ἴδιον αὐτῆς ρυθμόν, ζῇ οὐσιαστικῶς ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ διὰ τὴν Ἐκκλησίαν, ὡς ἡ καρδία ἡ μέλος τί σώματος, καὶ δὲν ἐκτιμᾶται ἀπὸ τὴν ἀνάπτυξιν δραστηριότητος ἀλλά, κυρίως, ἀπὸ τὴν ἐραστικὴν ἀναζήτησιν τοῦ Θεοῦ. Οὕτως οἱ μοναχοὶ ἀποβαίνουν θεοειδεῖς, ἑλκύοντες καὶ τοὺς ἄλλους πρὸς τὴν θείαν ζωὴν» (Τυπικὸν Ἱεροῦ Κοινοβίου Ὀρμυλίας).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου