Ξέρεις παιδί μου γιατί τὰ σύννεφα κλείνουν ὅταν τὰ χωράφια διψᾶνε γιὰ βροχὴ καὶ ἀνοίγουν ὅταν τὰ χωράφια δὲν θέλουν βροχή;
Ἡ φύση μπερδεύεται ἀπὸ τὰ ἐγκλήματα τῶν ἀνθρώπων καὶ φεύγει ἀπὸ τὴν τάξη της. Ξέρεις, παιδί μου, γιατί τὰ χωράφια καρποφοροῦν βαριὰ τὴν ἄνοιξη καὶ δίνουν ἄγονη σοδειὰ τὸ καλοκαίρι; Γιατί ἀκόμα καὶ οἱ κόρες τῶν ἀνθρώπων μισοῦν τὸν καρπὸ τῆς κοιλιᾶς τους καὶ τὸ σκοτώνουν. Ξέρεις, παιδί μου, γιατί στερεύουν οἱ πηγές, καὶ γιατί οἱ καρποὶ τῆς γῆς δὲν ἔχουν πιὰ τὴ γλύκα ποὺ εἶχαν; Λόγῳ τῆς ἀνθρώπινης ἁμαρτίας, ἀπὸ τὴν ὁποία ἡ ἀνικανότητα εἰσῆλθε σὲ ὅλη τὴ φύση. Ξέρεις, παιδί μου, γιατί ὁ νικηφόρος λαὸς παθαίνει ἧττες ἀπὸ τὴ διχόνοια καὶ τὴ διχόνοια τοῦ καὶ τρώει ψωμὶ πικρὸ μὲ δάκρυα καὶ κακία; Γιατί νικᾶ τοὺς δήμιους γύρω του, ὄχι νὰ τοὺς νικάει μέσα του. Ξέρεις παιδί μου γιατί μιὰ μάνα... ταΐζει καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ταΐσει τὰ παιδιά της; Γιατί ὁ θηλασμός τους δὲν τοὺς τραγουδᾶ ἕνα τραγούδι ἀγάπης ἀλλὰ ἕνα τραγούδι μίσους πρὸς τὸν πλησίον.
Ξέρεις, παιδί μου, γιατί οἱ ἄνθρωποι ἔγιναν ἄσχημοι καὶ ἔχασαν τὴν ὀμορφιὰ τῶν προγόνων τους;
Διότι ἀπέρριψαν τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, ποὺ χωρίζει τὴν ὀμορφιὰ τῆς εἰκόνας ἀπὸ τὸ ἐσωτερικὸ τῆς ψυχῆς, καὶ σχεδίαζαν στὸ πρόσωπο τῆς γῆς. Ξέρεις, παιδί μου, γιατί οἱ ἀρρώστιες πολλαπλασιάστηκαν καὶ οἱ πληγὲς εἶναι φοβερές; Γιατί οἱ ἄνθρωποι ἄρχισαν νὰ πιστεύουν ὅτι ἡ ὑγεία εἶναι ἀπαγωγὴ ἀπὸ τὴ φύση καὶ ὄχι δῶρο ἀπὸ τὸν Θεό. Καὶ αὐτὸ ποὺ μὲ κόπο κλέβεται πρέπει νὰ τὸ ὑπερασπίζεται μὲ διπλῆ δυσκολία. Ξέρεις, παιδί μου, γιατί οἱ ἄνθρωποι παλεύουν γιὰ τὴ γῆ, καὶ δὲν ντρέπονται γιὰ τὴν ἰσότητα τοὺς μὲ τοὺς τυφλοπόντικες; Ἐπειδὴ ἡ γῆ μεγαλώνει μέσα ἀπὸ τὴν καρδιά τους, αὐτὰ τὰ μάτια βλέπουν μόνο ὅ,τι μεγαλώνει στὴν καρδιά. Καὶ γι’ αὐτό, παιδί μου, ἡ ἁμαρτία τους κάνει πολὺ ἀδύναμους γιὰ νὰ πολεμήσουν γιὰ τὸν παράδεισο. Μὴν κλαῖς, παιδί μου, σύντομα θὰ ἔρθει ὁ Κύριος καὶ θὰ τὰ κανονίσει ὅλα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου