Μὲ τὸν Ἀρχιμανδρίτη Νεκτάριο Θάνο,
κληρικὸ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πρεβέζης & Νικοπόλεως
Τί σημαίνει πραγματικὰ «ἐκκλησιαστικότητα»; Ὄχι ὡς τύπος, ἀλλὰ ὡς τρόπος ζωῆς μέσα στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.
Στὸ ἀπόσπασμα αὐτὸ ἀναδεικνύεται ὅτι ἡ ψαλτική, οἱ ἐκφωνήσεις, ὁ τρόπος τέλεσης τῆς λατρείας καὶ ἡ ἴδια ἡ στάση μας στὸν ναὸ δὲν εἶναι αἰσθητικὰ ζητήματα, ἀλλὰ ἐκκλησιολογικά. Ἡ μουσικὴ καὶ ὁ λόγος ὑπάρχουν γιὰ νὰ ὑπηρετοῦν τὴ συμμετοχὴ τοῦ λαοῦ, τὴ σαφήνεια τοῦ νοήματος καὶ τὴν κοινὴ προσευχὴ — ὄχι γιὰ νὰ ἐντυπωσιάζουν.
Ἡ ἐκκλησιαστικότητα κρίνεται ἀπὸ τὸ ἂν βοηθᾶ τὸν πιστὸ νὰ παρακολουθήσει, νὰ κατανοήσει καὶ νὰ μετέχει. Ἀπὸ τὸ ἂν κρύβεται ὁ λειτουργὸς γιὰ νὰ φανερωθεῖ ὁ λόγος. Ἀπὸ τὸ ἂν ἡ λατρεία παραμένει κοινὸ γεγονὸς καὶ ὄχι ἀτομικὴ ἐπίδειξη...
Τελικά, ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι χῶρος προσωπικῆς αὐτάρκειας, ἀλλὰ κοινότητα σωτηρίας. Ζοῦμε «ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζοντες» καὶ μοιραζόμαστε τὴ χάρη ποὺ λάβαμε. Αὐτὸ εἶναι τὸ μέτρο κάθε ἐκκλησιαστικῆς πράξης.
Στὸ ἀπόσπασμα αὐτὸ ἀναδεικνύεται ὅτι ἡ ψαλτική, οἱ ἐκφωνήσεις, ὁ τρόπος τέλεσης τῆς λατρείας καὶ ἡ ἴδια ἡ στάση μας στὸν ναὸ δὲν εἶναι αἰσθητικὰ ζητήματα, ἀλλὰ ἐκκλησιολογικά. Ἡ μουσικὴ καὶ ὁ λόγος ὑπάρχουν γιὰ νὰ ὑπηρετοῦν τὴ συμμετοχὴ τοῦ λαοῦ, τὴ σαφήνεια τοῦ νοήματος καὶ τὴν κοινὴ προσευχὴ — ὄχι γιὰ νὰ ἐντυπωσιάζουν.
Ἡ ἐκκλησιαστικότητα κρίνεται ἀπὸ τὸ ἂν βοηθᾶ τὸν πιστὸ νὰ παρακολουθήσει, νὰ κατανοήσει καὶ νὰ μετέχει. Ἀπὸ τὸ ἂν κρύβεται ὁ λειτουργὸς γιὰ νὰ φανερωθεῖ ὁ λόγος. Ἀπὸ τὸ ἂν ἡ λατρεία παραμένει κοινὸ γεγονὸς καὶ ὄχι ἀτομικὴ ἐπίδειξη...
Τελικά, ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι χῶρος προσωπικῆς αὐτάρκειας, ἀλλὰ κοινότητα σωτηρίας. Ζοῦμε «ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζοντες» καὶ μοιραζόμαστε τὴ χάρη ποὺ λάβαμε. Αὐτὸ εἶναι τὸ μέτρο κάθε ἐκκλησιαστικῆς πράξης.
Μιας και ο λόγος γίνεται για τη στάση μας στον Ναό και ότι ο χώρος της Εκκλησίας δεν εἶναι χῶρος προσωπικῆς αὐτάρκειας, ἀλλὰ κοινότητα σωτηρίας, ας δώσουμε την πρέπουσα προσοχή και σ΄ ένα πολύ μεγάλο ζήτημα στο οποίο υπάρχει εκτραχηλισμός στους χρόνους μας.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕίναι το ζήτημα της ενδυμασίας.
Πρέπει στον Ναό αλλά και πάντού, οι πιστοί να προσέρχονται σεμνά ενδεδυμένοι με καλυμμένα όλα τα σώματα τους, σεμνά, όχι ασέμνα και ημίγυμνα, διότι τότε αντι να ωφελούνται, παίρνουν τιμωρίες και αμαρτίες μεγάλες.
Και οι γυναίκες να μην φορούν ανδρικά ρούχα όπως τα παντελόνια γιατί και αυτό είναι μεγάλη αμαρτία, αλλά τα γυναικεία ρούχα (φούστες) και μάλιστα σεμνές όπως αρμόζει σε πιστές και θεοφοβούμενες γυναίκες.
Ανατόλιος
Και, όπως έλεγε ένας απλός και χαριτωμένος γεροντάκος στο χωριό μας για τις γυναίκες:
Διαγραφή"Ξεκινήσατε από τον γυναικωνίτη, κρυμμένες πίσω από το διαχωριστικό πλέγμα και ντυμένες με σεμνότητα. Μετά κατεβήκατε στο αριστερό κλείτος, τηρώντας τα καθιερωμένα. Στην συνέχεια αρχίσατε σιγά σιγά να ξεπερνάτε τον εαυτό σας και τα όρια "ά οι πατέρες έθεντο", εισάγοντας στον ναό την μόδα. Σήμερα δε, περάσατε αυτοδικαίως και με θράσος και στο δεξιό κλείτος, εισχωρώντας ανάμεσα στους άνδρες, με το προκλητικό ντύσιμο και με τα ποικίλα αρώματα. Και γίνατε ο μέγας πειρασμός, απενοχοποιώντας μάλιστα τους εαυτούς σας, με το αντιευαγγελικό και αφιλάδελφο επιχείρημα: "Εγώ δεν έχω πρόβλημα"!!! Ω της ανοησίας"! Αυτά έλεγε ο μπαρμπα-Θωμάς...ο αγράμματος...